Αποστολέας Θέμα: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ  (Αναγνώστηκε 620 φορές)

Αποσυνδεδεμένος midnight

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 455
  • Once in a BLUE moon
    • Προφίλ
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« στις: Παρ 24 Φεβ 2017 21:12 »


Για 16 συνεχόμενα χρόνια τον είδαμε να ίπταται στους αιθέρες των Ελληνικών και Ευρωπαϊκών γηπέδων.
Να καθηλώνει τους αντιπάλους, να εμπνέει τους συμπαίκτες του, να μαγνητίζει και τελικά να κερδίζει τον σεβασμό, ακόμη και των οργανωμένων οπαδών των άλλων ομάδων.
Να αναγνωρίζεται απ' τους πάντες!

Είδαμε την μπάλα να χορεύει, να στροβιλίζεται, να κολλάει, να χάνεται - κυριολεκτικά να εξαφανίζεται, να ξαναεμφανίζεται και τέλος να παραδίδεται ολοκληρωτικά στα μαγικά του χέρια!

Λατρεύτηκε σαν Θεός, συζητήθηκε όσο κανείς άλλος, χαρακτηρίστηκε εξωγήινος και σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν ανήκε στο γνωστό - καθημερινό ανθρώπινο είδος.

Είναι αυτός που δεν ερμηνεύεται με τα λόγια.
Δεν περιγράφεται με τις λέξεις.
Που ακόμη και η εικόνα η ίδια αδυνατεί να αποτυπώσει το μεγαλείο ενός τέτοιου θεάματος!

Πιστεύεται πως οι επόμενες γενιές αντιλαμβάνονται το μέγεθος ενός αθλητή από τα οπτικά ντοκουμέντα κυρίως, που μένουν στο χρόνο ως αποδείξεις.
Νομίζω πως στην δική του περίπτωση, ούτε κι αυτό δεν είναι αρκετό, καθώς είναι ο άνθρωπος που κατάργησε τους νόμους της φύσης, αναβάθμισε τις αισθήσεις μας, και που όσα κι αν προσπαθήσεις να πεις ή να δείξεις, πάντοτε κάτι θα σου ξεφεύγει.

Αν το αντιλαμβάνονται, έστω και στο ελάχιστο οι νεότεροι άνθρωποι, είναι μέσα από άλλες συνθήκες:
Βράβευσης και τιμής εν ζωή του Έλληνα αθλητή.
Διαφορετικά, είναι αδύνατον να το καταλάβουν σε βάθος.
Και όχι επειδή το μπάσκετ έχει πλέον αλλάξει, αλλά γιατί ο ίδιος ήταν και παραμένει διαχρονικά αλλιώτικος!


Για τον Νίκο Γκάλη, νιώθω απεριόριστο σεβασμό και ασυγκράτητο θαυμασμό!
Όχι απλά επειδή υπήρξε και παραμένει ο απόλυτος Έλληνας αθλητής και ένας από τους κορυφαίους αθλητές παγκοσμίως.
Όχι μόνο επειδή ήταν εξωπραγματικός και οπωσδήποτε μοναδικός και ανεπανάληπτος!

Αλλά διότι ο χρόνος απέδειξε πως είναι μία τεράστια προσωπικότητα!
Με στιβαρό χαρακτήρα σε όλες του τις εκφάνσεις.
Με βαθύ ψυχισμό αλλά ακλόνητο! Αόρατον στη φθορά τρίτων και απόλυτα προστατευμένο από τον ίδιον!
Με λόγο καθαρό, συμπαγή, απλό και ευθύ! Χωρίς τίποτε περιττό, λειψό ή επιτηδευμένο.

Και κατατάσσω τον εαυτό μου στους τυχερούς και δικαιωμένους ανθρώπους που είχαν την ευκαιρία να τον δουν να αγωνίζεται σε πραγματικό χρόνο, ώστε να είμαι σε θέση να ξέρω με απόλυτη βεβαιότητα, ότι αυτό που είδαν τα μάτια μου,
δεν ήταν παιχνίδι της φαντασίας
και του αχαλίνωτου νου!
«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
 Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.»

Συνδεδεμένος RABO

  • Full Member
  • ***
  • Μηνύματα: 107
    • Προφίλ
Απ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« Απάντηση #1 στις: Σαβ 25 Φεβ 2017 01:47 »
Πολλές φορές ήθελα κι εγώ να γράψω κάτι για τον ΘΕΟ του Ευρωπαικού μπάσκετ αλλά δεν έβρισκα τα λόγια να εκφραστώ.Ευτυχώς που στο site αυτό υπάρχει ο μεγάλος λογοτέχνης midnight,που με την απαράμιλλη  εκφραστική του δεινότητα είπε όλα αυτά που κι εμείς θα θέλαμε να εκφράσουμε αλλά δε μπορούσαμε.
RESPECT και στον ΧΟΡΕΥΤΗ των ΑΙΘΕΡΩΝ  Νίκο Γκάλη αλλά και στον μαέστρο της πένας midnight.

Αποσυνδεδεμένος midnight

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 455
  • Once in a BLUE moon
    • Προφίλ
«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
 Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.»

Αποσυνδεδεμένος midnight

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 455
  • Once in a BLUE moon
    • Προφίλ
«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
 Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.»

Συνδεδεμένος RABO

  • Full Member
  • ***
  • Μηνύματα: 107
    • Προφίλ
Απ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« Απάντηση #4 στις: Τρι 04 Απρ 2017 20:01 »

το παρακάτω κείμενο το βρήκα στο διαδίκτυο και είναι γραμμένο από τον Καρπετόπουλο.Παρ ότι τον εν λόγω δημοσιογράφο δεν τον συμπαθώ,οφείλω να ομολογήσω ότι αντανακλά περίτρανα ότι μπορείς να πεις για τον χορευτή των αιθέρων,τον showman,τον υπεραθλητή,τον εξωγήινο,το φαινόμενο,τον ΘΕΟ του μπάσκετ και της Ελλάδας,τον έναν κι ανυπέρβλητο Νίκο Γκάλη.


Δεν υπάρχει hall of fame που να χωράει τον Γκάλη

Χθες ενώ διάβαζα για την τιμή που γίνεται στο Νίκο Γκάλη να είναι υποψήφιος για μια θέση στο Hall of fame του παγκόσμιου μπάσκετ, συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πλέον Ελληνες εικοσιπέντε χρονών που δεν τον θυμούνται, γιατί πιθανότατα να μην τον έχουν δει ποτέ ν αγωνίζεται. Από την κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού του 1987 – από τον απόλυτο και αξεπέραστο δηλαδή θρίαμβο του – έχουν περάσει πλέον πάνω από εικοσιπέντε χρόνια. Από την αποφράδα μέρα που έφυγε από τον Αρη, που υπήρξε το βασίλειο του, πέρασαν πάνω από είκοσι και από το πικρό και άδοξο αντίο του στο μπάσκετ ως αθλητής του Παναθηναϊκού, πάνω από δεκαεπτά. Λυπάμαι πραγματικά όσους δεν είδαν το Νικ και όσους δεν έζησαν τα κατορθώματα του. Πίστευα και πιστεύω πάντα πως η δική μου γενιά είναι μια τυχερή γενιά γιατί έζησε πολλούς και μεγάλους αθλητικούς θρύλους, όμως κανένας από όλους όσους ζήσαμε δεν συγκρίνεται με την εποποιία του Γκάλη. Αθλητές μεγάλους είδαμε πολλούς και θα δούμε κι άλλους. Όμως ποτέ δεν θα μας ξανατύχει να βρούμε ένα μπροστάρη, ένα άνθρωπο που με τα θαύματα του δημιούργησε ένα ολόκληρο κίνημα, ένα ηγέτη που άλλαξε το γούστο και την αισθητική μας, την αντίληψή μας για το τι είναι τα σπορ, τη στάση μας απέναντι στο ωραίο εν τέλει. Γιατί ο Γκάλης δεν ήταν ένας απλός αθλητής – ήταν πολύ περισσότερο ο μόνος που στην Ελλάδα δημιούργησε μια πολιτιστική επανάσταση: μας μύησε στα μυστικά ενός σπορ, μας αποκάλυψε την ομορφιά του, μας οδήγησε στο να κατανοήσουμε την στρατηγική του ακριβώς γιατί την καταργούσε και τη δυσκολία του ακριβώς γιατί την αποθέωσε. Το μπάσκετ δε γεννήθηκε στην Ελλάδα από τον Γκάλη – όπως συμβαίνει με κάθε θεάνθρωπο είχαν προηγηθεί οι προφήτες του. Ομως μόνο αυτός το μετέτρεψε σε θρησκεία μιας χώρας, μόνο αυτός το γιγάντωσε όσο τίποτα άλλο ποτέ, μόνο αυτός το έβαλε στη ζωή όλων – κρατώντας συγχρόνως τη δική του ζωή μακριά από όλα. Το μπάσκετ, χάρη στο Γκάλη έγινε η άγνωστη γλώσσα που κατορθώσαμε να μιλήσουμε, η άγνωστη Τέχνη που τελικώς μας συγκίνησε, η άγνωστη θρησκεία που απέκτησε πιστούς κι όμως ο ίδιος δεν είπε ποτέ για όλα αυτά το παραμικρό. Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτά τα κατορθώματα που διαδραματίστηκαν αποκλειστικά στην Ελλάδα της δεκαετίας του 80 και του 90 θα γίνουν κατανοητά από τους κριτές της υποψηφιότητας του: αυτοί στο τέλος θα κληθούν να διαλέξουν από τη σχετική λίστα μόνο τρεις απλούς αθλητές.


Κάποιος θα πει ότι κι αν απλώς περιοριστούν στα κατορθώματα του δύσκολα θα βρουν κάποιον που ν αξίζει την τιμή περισσότερο. Οι αριθμοί του Γκάλη ακόμα και σήμερα μαρτυρούν ένα έπος. Σκόραρε σε όλα τα πρωταθλήματα που πήρε μέρος με τη μαγική φανέλα του Αρη κατά μέσο όρο πάνω από 30 πόντους. Εκλεισε με τον ίδιο μέσο όρο καριέρας την παρουσία του στην Εθνική. Ηταν πρώτος σκόρερ σε όλες σχεδόν τις διοργανώσεις που πήρε μέρος. Το μεγαλύτερο ματς της ζωής του ήταν κόντρα στους Σοβιετικούς στον τελικό του 1987 και το αμέσως επόμενο που ξεπέρασε το τέλειο, κόντρα στο Σαμπόνις δυο χρόνια αργότερα όταν, με τηλεπάθεια, έστειλε το τρίποντο του Χριστοδούλου στο καλάθι, πανηγυρίζοντας μόνος αυτός πριν καν ο Φάνης σουτάρει. Όλα αυτά είναι ο Γκάλης και μπορούμε να βρούμε δεκάδες θαύματα του, αλλά όλα αυτά τα θαύματα και πάλι δεν αρκούν για να τον περιγράψουν. Γιατί ο Γκάλης δεν ήταν οι πόντοι και οι νίκες του, αλλά ήταν η απόδειξη ότι μπορεί στην Ελλάδα να καταφέρουμε να κάνουμε κάτι που θα το θαυμάζει και θα το ζηλεύει όλος ο υπόλοιπος κόσμος για τη σπανιότητα του και την ομορφιά του. Οι επιτυχίες του Γκάλη δεν είχαν να κάνουν με τις γνωστές αρετές της ελληνικής φυλής, δηλαδή την άμυνα, την αντοχή, την πονηριά, την ικανότητα να ξεπερνάς τις ήττες, όσο σκληρές κι αν είναι. Ο Γκάλης δεν ήταν ο χαρισματικός φτωχοδιάβολος που στο τέλος κερδίζει γιατί επιβιώνει, ούτε ο καλοπροαίρετος ανθρωπάκος που προκαλεί συγκίνηση για την προσπάθεια του, ούτε ο πονηρός Οδυσσέας που κατακτά την Τροία με ένα τρικ: ήταν ένας τρομερός επαγγελματίας που είχε ως όπλο του τον περφεξιονισμό, που βελτίωσε καταπληκτικά το παιγνίδι του, που χρησιμοποιούσε όσο κανείς το μυαλό του, που πίστευε στην αξία της προπόνησης, στην ανάγκη να γίνεσαι καλύτερος δουλεύοντας, στην ατομική βελτίωση. Ο Γκάλης δεν κατηχούσε την ομάδα, δεν έπιανε το συμπαίκτη για να του εξηγήσει τα προφανή, δεν ήθελε να δίνει οδηγίες ή να συντάσσει εγχειρίδια επιτυχίας. Ανάγκαζε όποιον δούλευε μαζί του να προσαρμόζεται στους δικούς του επαγγελματικούς ρυθμούς για να αντέχει στις συγκρίσεις, υποχρέωνε όποιον ήθελε να λέγεται συμπαίκτης του να αποδέχεται το δικό του κανόνα που ήταν δουλειά και μόνο δουλειά. Όλα αυτά τα έκανε στην Ελλάδα του 80 στην οποία το Δημόσιο ήταν το νέο Ελντοράντο, η επιδότηση η συνταγή της επιτυχίας, το άκοπο και χωρίς ιδρώτα εδώ και τώρα κοινωνική κατάκτηση. Για αυτό αγαπήσαμε παράφορα τον κρύο, αγέλαστο, σκληρό, περφεξιονιστή Νικ: γιατί δεν είχε τα ελαττώματα μας, γιατί ποτέ δεν θα γινόμασταν σαν αυτόν, γιατί ο επαγγελματισμός του ήταν παράταιρος με τον δικό μας κομφορμισμό. Ο Γκάλης – κι αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο σήμερα – ήταν ο πρώτος πολίτης σε μια Ελλάδα την οποία ποτέ δεν είδαμε, ο μεγάλος ξένος που μας έδειξε το δύσκολο δρόμο. Τον χειροκροτήσαμε γιατί τον περπάτησε το δύσκολο δρόμο με επιτυχία, τον αποθεώσαμε γιατί μας έδειξε πως μόνο αυτός οδηγεί στην αληθινή επιτυχία, τον λατρέψαμε γιατί μας έπεισε πως ο δρόμος αυτός υπάρχει και μετά γυρίσαμε στα δικά μας, αφού το μάθημα του Γκάλη ήταν πολύ σκληρό για μας. Στην εποχή των θαυμάτων του υπήρξαν ελάχιστες οι συνεντεύξεις του. Ο Γκάλης δεν πούλησε ποτέ την εικόνα του. Η διασημότερη ατάκα του είναι ότι η νίκη επι των Ιταλών κατά τη διάρκεια του Ευρωμπάσκετ του 87 είναι «η μεγαλύτερη της καριέρας του πριν την επόμενη». Ο Βασίλης Σκουντής - ρωτώντας τον – μας έδειξε ότι ο Γκάλης ήταν και ατακαδόρος: δεν νομίζω πως τον ενδιέφερε να το ξέρουμε. Ο Γκάλης ήταν δύσκολος με τις συνεντεύξεις, δεν πίστευε ότι υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από τη δουλειά και την Τέχνη του, δεν ήθελε να τον αγαπάς γιατί ήταν καλό παιδί, ή γιατί ήταν καταφερτζής, ή ρήτορας, ή επιτυχημένος, ή έξυπνος, ή διασκεδαστικός ή λωποδύτης. Ποτέ δεν μας είπε μεγάλα λόγια, ποτέ δεν τον ενδιέφερε να δούμε κάτι πέρα από την Τέχνη του. Δεν χρειάζονταν να μας διαβεβαιώσει για τίποτα: όλοι ξέραμε ότι θα βάλει τη μπάλα στο καλάθι με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο, γιατί αυτό ήταν η δουλειά του, μια δουλειά που πίσω της είχε τόνους ιδρώτα. Αναρωτιέμαι ποιο hall of fame μπορεί να στεγάσει ένα αθλητή του οποίου τα κατορθώματα υπήρξαν μαθήματα ζωής σε μια χώρα που τα χειροκρότησε χωρίς να καταφέρει ποτέ να τα υιοθετήσει…


(Για το Sport.gr, Mαρτιος του 2012)

 

Συνδεδεμένος RABO

  • Full Member
  • ***
  • Μηνύματα: 107
    • Προφίλ
Απ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« Απάντηση #5 στις: Τετ 05 Απρ 2017 00:54 »




ΟΙ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΛΗ

Απλά ΑΣΥΛΛΗΠΤΕΣ για γήινο άνθρωπο!!!Γιαυτό άλλωστε κυκλοφορούσαν και φήμες συνομοσιολογίας ότι μπορεί να ήταν και.......εξωγήινος!!!!

Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο ελληνικό πρωτάθλημα και δεύτερος στην Α1 με 12.714 πόντους. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο Κύπελλο Ελλάδος με 1.485 πόντους. 4896 πόντους σε Κύπελλα Ευρώπης, 1ος σκόρερ όλων των εποχών. 148 παρουσίες σε Κύπελλα Ευρώπης. 99 συνεχόμενες παρουσίες στο ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι ρέκορντμαν πόντων σε Final Four Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Ρέκορντμαν πόντων σε τελικούς Κυπέλλων Ελλάδος πάνω από 200 πόντους. Καλύτερο ρεκόρ σκοραρίσματος σε έναν τελικό με 52 πόντους το 1987, στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος Άρης-Πανελλήνιος. Ρεκόρ 62 πόντων στο πρωτάθλημα το 1981 στο παιχνίδι Άρης-Ιωνικός. Ρεκόρ 52 πόντων στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος το 1987, Άρης-Πανελλήνιος. Ρεκόρ 57 πόντων σε ευρωπαϊκό παιχνίδι, Άρης-Καρέρα. Ρεκόρ 53 πόντων με την Εθνική Ελλάδος κόντρα με τον Παναμά. Έχει συμμετάσχει σε 4 Final Four. Σε κάθε πεντάδα αγώνων με τον Άρη, έχει δύο που σημείωνε πάνω από 40 πόντους.





Μέσος όρος καριέρας με τον Άρη, περίπου 37 πόντους σε κάθε παιχνίδι. Πραγματικά ασύλληπτο ρεκόρ για το παγκόσμιο μπάσκετ. Σε 105 αγώνες με τον Άρη έχει σημειώσει πάνω από 40 πόντους. Αναδείχθηκε 11 φορές πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος με τον Άρη. Το καλοκαίρι του 1992 έπαψε να είναι παίκτης του Άρη, μετά από 9 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα Ελλάδος. Στα πρώτα του 70 παιχνίδια με την Εθνική Ελλάδος σκοράρει σταθερά πάνω από 10 πόντους, σε 48 από αυτά έχει περάσει τους 30 πόντους και σε 23 από αυτά έχει περάσει τους 40 πόντους. Στις 29-06-1991 εναντίον της Τσεχοσλοβακίας σκόραρε 37 πόντους για 168η και τελευταία φορά με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος. Σε κανένα από τα 168 αυτά παιχνίδια δεν έμεινε άποντος. Έχει ξεπεράσει τους 100 πόντους σε τελική φάση ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Έχει 5.131 πόντους με την Εθνική Ελλάδος 30,5 πόντοι μέσος όρος σε κάθε αγώνα με την Εθνική Ελλάδος. Πολυτιμότερος παίκτης του Προολυμπιακού Τουρνουά του 1980 στο Βεβέ με 80 πόντους σε 4 παιχνίδια. Το 1981 στο Τσάλεντζ Ράουντ της Κωνσταντινούπολης σημείωσε 225 πόντους σε 9 μέρες και οδήγησε την Εθνική στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην Μπρατισλάβα αήττητη. Είναι 1ος σκόρερ του ομίλου του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (Ευρωμπάσκετ) της Μπρατισλάβας του 1981. Πολυτιμότερος παίκτης στο Τσάλεντζ Ράουντ της Πορτογαλίας το 1982, και πρώτος σκόρερ με μέσο όρο 27 πόντους. Είναι 1ος σκόρερ στο Ευρωπαϊκο Πρωτάθλημα (Ευρωμπάσκετ) της Ναντ το1983 με 231 πόντους Μέλος της allstar ομάδας του Ευρωπαϊκου Πρωταθλήματος (Ευρωμπάσκετ) της Ναντ το 1983 στην Γαλλία με Κορμπαλάν, Μενεγκίν, Σαν Επιφάνιο και Σαμπόνις. Πολυτιμότερος παίκτης και 1ος σκόρερ του Προολυμπιακού Τουρνουά του 1984 με 186 πόντους. Είναι 1ος σκόρερ του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος (Μουντομπάσκετ) του 1986 με 337 πόντους σε 10 αγώνες. Πέμπτος καλύτερος παίκτης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος (Μουντομπάσκετ) της Μαδρίτης. Έχει ψηφιστεί αμέτρητες φορές πρώτος στα δημοψηφίσματα εφημερίδων και περιοδικών (όπως η Γκαζέτα ντε λο Σπορτ) και σε ψηφοφορίες αθλητικών συντακτών (ανάμεσα σε αυτές: 1ος μπασκετμπολίστας στην Ευρώπη, 10ος αθλητής στον κόσμο για όλα τα σπορ και 4 φορές καλύτερος Έλληνας αθλητής. Πολυτιμότερος παίκτης και 1ος σκόρερ του Ευρωμπάσκετ της Αθήνας το 1987 με 296 πόντους. Πρωταθλητής Ευρώπης το 1987 στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας. Μέλος της καλύτερης πεντάδας του Ευρωμπάσκετ 1987 της Αθήνας μαζί με τους Μαρτσουλιόνις, Βολκόφ, Χιμένεθ και Φασούλα.

 




Καλύτερος μπασκετμπολίστας στο Ευρω-Όσκαρ της Γκαζέτα ντε λο σπορτ με 156 ψήφους το 1987. Πολυτιμότερος παίκτης και 1ος σκόρερ του Προολυμπιακού Τουρνουά του 1988 του Ντε Μπος με 254 πόντους. 1ος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου το 1989 με 178 πόντους. Δευτεραθλητής Ευρώπης το 1989. Μέλος της allstar πεντάδας του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (Ευρωμπάσκετ) του Βελιγραδίου το 1989 με Πέτροβιτς, Πάσπαλιε, Ντίβατς και Σαμπονις. 1ος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ της Ρώμης το 1991 με 158 πόντους. Αγωνίστηκε πέντε φορές στη Μικτή Ευρώπης. Το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, ήταν ο πρώτος λαμπαδηδρόμος που μπήκε στο Ολυμπιακό Στάδιο, κρατώντας την Ολυμπιακή Φλόγα. Το 2007 τιμήθηκε με το μετάλλιο τιμής στην Euroleague. 12 Σεπτεμβρίου 2007 βρίσκεται στο Hall of Fame της FIBA. Το 2008 συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους 35 μεγαλύτερους παίκτες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος όλων των εποχών. Ο Νίκος Γκάλης ήταν ο κορυφαίος σούτιγκ-γκαρντ στην Ευρώπη και ήταν μια ασταμάτητη καλαθομηχανή. Αγωνιζόταν στη θέση του σούτιγκ-γκαρντ και σκόραρε με μεγάλη ποικιλία κινήσεων. Ήταν πονοκέφαλος για κάθε προπονητή, που προσάρμοζε την όλο το σύστημα της ομάδας πάνω του και πάλι χωρίς επιτυχία. Εκτός από δεινός σκόρερ, υπήρξε καλός πλέι-μέικερ και πασέρ. Σπεσιαλιτέ του ήταν θεαματικές και αποτελεσματικές του διεισδύσεις. Αγαπημένη του κίνηση το τζαμ-σουτ από μέση απόσταση ή το λέι-απ με σπάσιμο στον αέρα και πολλές φορές με ολόκληρη την αντίπαλη ομάδα να αμύνεται μπροστά του. Ο Νίκος Γκάλης με την παρουσία του άλλαξε το ελληνικό μπάσκετ, τόσο αγωνιστικά, όσο και επαγγελματικά και το έφερε στις πρώτες θέσεις του κόσμου. Τρομερή εντύπωση έκαναν τόσο οι αθλητικές του ικανότητες όσο και η αφοσίωση του να προπονείται μόνος του επί ώρες, δείγμα του επαγγελματισμού που τον διέκρινε σε όλη του την καριέρα.


Αποσυνδεδεμένος ΛΟΚΟ

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3.178
    • Προφίλ
    • Γιαννενάρα
Απ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« Απάντηση #6 στις: Τετ 05 Απρ 2017 00:58 »
O Drazen Petrovic για τον Γκάλη:

If I'm the devil's son, then Galis is the devil himself




Μπορεί όλοι να θυμούνται, ή να έχουν μάθει, το κανά μισάωρο άλμα στον αέρα με τη Σοβιετική Ένωση, αλλά εγώ τι δεν θάδινα να έχω σε βίντεο ένα ανεπανάληπτο παιχνίδι, με τελικό σκορ:

The Devil Vs The Dragon 62-73, αν και το αποτέλεσμα του αγώνα που διεξαγόταν παράλληλα ήταν ανάποδο: εκατόν δέκα τόσο - εκατόν δέκα τόσο πλην, κάπου θα υπάρχει περιγραφή ψάχτε το.
« Τελευταία τροποποίηση: Τετ 05 Απρ 2017 01:13 από ΛΟΚΟ »

Αποσυνδεδεμένος midnight

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 455
  • Once in a BLUE moon
    • Προφίλ
Απ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« Απάντηση #7 στις: Πεμ 20 Απρ 2017 23:10 »
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ: ΤΑ ΤΡΙΠΟΝΤΑ...

https://youtu.be/HE1B5wcf9L4
«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
 Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.»

Αποσυνδεδεμένος midnight

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 455
  • Once in a BLUE moon
    • Προφίλ
Απ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« Απάντηση #8 στις: Παρ 21 Απρ 2017 20:56 »
The Devil Vs The Dragon 62-73

Παράθεση
    Η πρώτη σημαδιακή συνάντηση δύο θρύλων!

Σαν σήμερα πριν από 32 χρόνια στο ιστορικό κλειστό του "Πλάτωνα" στη Νίκαια, είχε γίνει ένα από τα πιο συναρπαστικά παιχνίδια στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Όχι μόνο λόγω του σασπένς που είχε ο εκπληκτικός αγώνας Ιωνικού Νικαίας-Αρη (113-114 στην παράταση!) αλλά κυρίως γιατί ήταν η πρώτη και σημαδιακή συνάντηση δύο θρύλων της πορτοκαλί μπάλας και όχι μόνο.

Ο Νίκος Γκάλης βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Παναγιώτη Γιαννάκη σε ένα κοντσέρτο για πολυβόλα όπου οι δύο τεράστιοι παίκτες σημείωσαν συνολικά 135 πόντους, 73 ο "Δράκος" και 62 ο "Γκάνγκστερ" όπως ήταν τα παρατσούκλια των Γιαννάκη και Γκάλη αντίστοιχα.

Ολα είχαν ξεκινήσει λίγο νωρίτερα, όταν ο Άγις Κυνηγόπουλος, ως αντιπρόεδρος τότε της ΕΟΚ, είχε βοηθήσει στο να πάρει ο Νίκος Γκάλης το ελληνικό διαβατήριο ως κάτοικος Τριλόφου Θεσσαλονίκης, ώστε να προλάβει να ενισχύσει την εθνική ομάδα στο προολυμπιακό τουρνουά του Βεβέ στην Ελβετία.

Τότε τον Απρίλιο του 1980, ένα μήνα πριν το προολυμπιακό, στο γήπεδο του Σπόρτινγκ και στην πρώτη προπόνηση της εθνικής στην αρχή της προετοιμασίας, συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι δύο άντρες. Ο Γιαννάκης, ο στάρ της εθνικής, την είχε οδηγήσει ένα χρόνο νωρίτερα στον θρίαμβο και στο χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς του Σπλίτ (1979).

Ο Γκάλης μόλις είχε εγκατασταθεί από την Αμερική στη Θεσσαλονίκη, είχε επισκεφτεί τον οδοντίατρο που τον είχε στείλει άμεσα ο Ανέστης Πεταλίδης (για να του φτιάξει το πρόβλημα που είχε με τα δόντια) και είχε αρχίσει να δείχνει τα...δόντια του στο παρκέ, παίρνοντας με το καλημέρα τον ρόλο του ηγέτη και στην εθνική.

Με τον Γιαννάκη έπαιξαν λοιπόν συμπαίκτες στην εθνική (σκηνικό που επαναλήφθηκε για πολλά χρόνια και προστέθηκε και ο Αρης στις κοινές τους εμφανίσεις) αλλά δεν είχαν βρεθεί αντίπαλοι, αφού τότε το πρωτάθλημα διεξαγόταν σε δύο ομίλους βορρά και νότου με τελική φάση.

Εκείνο το απόγευμα (24.1.1981) λοιπόν στη Νίκαια, ήταν η πρώτη κόντρα τους, που άφησε και εποχή και έδειξε ουσιαστικά το τι πρόκειται να ακολουθήσει από τους δύο χρυσοδάχτυλους του ελληνικού μπάσκετ.

Ο Ιωνικός ήθελε να ξεμπλέξει νωρίς με την σωτηρία, ενώ ο Αρης με τον Ντούσαν Ιβκοβιτς πλέον στο τιμόνι να έχει διαδεχτεί τον πρωταθλητή Γιάννη Ιωαννίδη, προσπαθούσε να κρατήσει τα σκήπτρα του πρωταθλητή. Κάτι που δεν κατάφερε πάντως και ο "Ξανθός" επέστρεψε θριαμβευτής μετά από μια διετία για να οδηγήσει και πάλι τον Αρη στον τίτλο και στη συνέχεια στην ίδρυση της αυτοκρατορίας του).

Τότε για οικονομικούς λόγους όταν ανέβαινε μια ομάδα στη Θεσσαλονίκη ή κατέβαινε μια ομάδα στην Αθήνα έδινε δύο αγώνες συνήθως το Σαββατοκύριακο. Ετσι όποτε ερχόταν ο Αρης στην Αθήνα γινόταν το...αδιαχώρητο.

Εκείνο το απόγευμα στη Νίκαια, τα εισιτήρια είχαν εξαφανιστεί απο νωρίς, στην πιο...εφιαλτική εβδομάδα του εφόρου της ομάδας Σταύρου Συμεωνίδη, τον οποίο και πλησίαζαν φίλοι και γείτονες όπως πάντα για τις περίφημες προσκλήσεις της εποχής (φοράκια).

Οι ουρές έξω από το γήπεδο, ήταν ασύλληπτες για αγώνα μπάσκετ και έχει μείνει ιστορική αυτή η ημέρα, για πολλές δεκαετίες. Στο μικρό κλειστό του «Πλάτωνα» στριμώχτηκαν περίπου 1500 άτομα για να θαυμάσουν τον Γκάλη αλλά και τον δικό τους ήρωα, τον Γιαννάκη.

Δεκάδες ήταν όρθιοι, ενώ πολλοί άλλοι σκαρφάλωναν έξω από το γήπεδο, προσπαθώντας να «κλέψουν» κάποιες εικόνες από τα υποτυπώδη παράθυρα, πράγμα πολύ δύσκολο.

Υπολογίζεται ότι έξω από το γήπεδο έμειναν τουλάχιστον οι διπλάσιοι από όσους είχαν καταφέρει να μπουν και οι οποίοι δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτή τη μοναδική παράσταση του Νο 6 των γηπεδούχων, του 22χρονου Παναγιώτη Γιαννάκη και του Νο 7 των φιλοξενουμένων, του 24χρονου Νίκου Γκάλη με το περίφημο άφρο μαλλί.

Ο πρώτος σταμάτησε στους 73 πόντους που όπως είναι φυσικό μέχρι και σήμερα παραμένει η δευτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, πίσω από το εξωπραγματικό ρεκόρ του Αριστείδη Μούμογλου του Ηρακλή με τους 145 πόντους που είχε σημειώσει κόντρα στον ΒΑΟ (170-94)!

Ο Γκάλης σταμάτησε στους 62, σημειώνοντας μάλιστα μόλις ένα καλάθι στην παράταση όπου τον Αρη έσωσε ο έμπειρος (και πρωταθλητής ένα χρόνο νωρίτερα) Βασίλης Παραμανίδης με συνεχόμενους πόντους.

Το παιχνίδι εκτός από πάθος και δύναμη, φίλους και των δύο ομάδων, είχε και μεγάλη ένταση και πολλά παράπονα των γηπεδούχων για τη διαιτησία των Παναγιώτη Τσολακίδη και Χριστόδουλου Οικονομίδη. Αλλωστε στα πρώτα κιόλας λεπτά ο τεχνικός του Ιωνικού Κώστας Αναστασάτος είχε υποβάλλει ένσταση όταν δόθηκε διπλό φάουλ σε μια φάση.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η άμυνα του Ιωνικού όσο και του Αρη, είχε προσαρμοστεί πάνω στους δύο μεγάλους στάρ που όμως δεν καταλάβαιναν τίποτε. Ο Γιαννάκης σύμφωνα με ανεπίσημη στατιστική της εποχής, είχε περίπου 29/40 σούτ και είχε πετύχει και άλλους 15 πόντους με βολές. Που να είχε εφαρμοστεί δηλαδή και το τρίποντο που ήταν και η σπεσιαλιτέ του.

Εξαιρετικά ποσοστά, ανάλογα με του «Δράκου» είχε και ο Γκάλης με όλα τα σούτ να είναι υπό ασφυκτική πίεση. Ο Βαμβακούδης που είχε αναλάβει να φυλάει τον Γιαννάκη, αποχώρησε με πέντε φάουλ και...ζαλισμένος στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, ενώ ο Αναστασάτος είχε ρίξει σχεδόν ολόκληρη πεντάδα (Μπολάτογλου, Λάζαρης, Πετρίδης και Μπεζεντάκος) πάνω στον Γκάλη, αλλα μάταια.

Η ομάδα της Νίκαιας, είχε σταθερά το προβάδισμα στο πρώτο ημίχρονο (προηγήθηκε ακόμα και με 24-19, για να κλείσει το πρώτο μέρος με 53-51) με τον Γιαννάκη να υπολείπεται πάντως του Γκάλη έχοντας στο πρώτο εικοσάλεπτο 34 πόντους έναντι 37 του αντιπάλου του.

Μάλιστα για ένα συνεχόμενο εξάλεπτο στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου σκόραραν μόνο οι δυό τους, από 14 πόντους έκαστος και απλά οι άλλοι κοιτούσαν !

Ο κόσμος τρελλαινόταν στην εξέδρα και τα επιφωνήματα ήταν απολαυστικά, με τους δύο άσους να συνεχίζουν το βιολί τους και στο δεύτερο ημίχρονο έστω με μικρότερη συγκομιδή (ο Γκάλης έπεσε στους 23 πόντους ενώ ο Γιαννάκης στους 31). Ο Αρης που είχε περάσει κοντά στο 30’ μπροστά με 76-71, προηγήθηκε και 101-99, αλλά στα 45’’ δευτερόλεπτα πριν το φινάλε ο Βασίλης Νυδριώτης προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού ισοφάρισε ευστοχώντας με ψυχραιμία σε δύο βολές (101-101). Ο (εξαιρετικός) Στυλιανού από τον Αρη και ο Γιαννάκης αστόχησαν στην προσπάθειά τους να γίνουν οι ήρωες των ομάδων τους και το ματς πήγε στο έξτρα πεντάλεπτο.

Εκεί ο Γκάλης σίγησε (μόλις ένα καλάθι) και τον ρόλο του πήρε ο Παραμανίδης που με τρία συνεχόμενα καλάθια έκανε το 112-108 για τον Αρη, στο 1.38’’ πριν το φινάλε της παράτασης. Για ένα από τα καλάθια του ο Ιωνικός υπέβαλλε τη δεύτερη ένσταση πως δεν έπρεπε να μετρήσει, επειδή εκείνη τη στιγμή υπήρχε μια διένεξη στη γραμματεία από τους ανθρώπους των φιλοξενουμένων για το χρονόμετρο. Υπήρξε διακοπή του αγώνα σχεδόν ενός τετάρτου και εκεί δέχτηκε τεχνική ποινή ο πάγκος του Αρη.

Με πόντους του Γιαννάκη (8 στην παράταση) και του Μπεζεντάκου ο Ιωνικός πλησίασε στον πόντο (113-114) αλλά εκεί ο «Δράκος» χρεώθηκε με επιθετικό φάουλ που ήταν και το πέμπτο και επικράτησε πανδαιμόνιο με τον Ιωνικό να διαμαρτύρεται έντονα και όπως έγραψε τότε στην Αθλητική Ηχώ, ο καλός φίλος και συνάδελφος Τάκης Ευσταθίου, η ομάδα της Νίκαιας είχε δίκιο και για το συγκεκριμένο φάουλ αλλά και για τα παράπονα από τη διαιτησία. Ενώ όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά σε άλλο κομμάτι του άρθρου του για τη στιγμή της αποβολής: «Ο Γιαννάκης αποχωρεί από το γήπεδο μέσα σε μια τρίλεπτη θύελλα χειροκροτημάτων».

Πάντως ο Νάστος αστόχησε σε δύο βολές και ο Ιωνικός είχε μια ακόμα ευκαιρία για τη νίκη. Χρεώθηκε όμως επιθετικό φάουλ στον Πετρίδη, ενώ όταν ο Μπεζεντάκος έκλεψε εκ νέου τη μπάλα, στη συνέχεια την έχασε και ο Αρης απέδρασε δια πυρός και σιδήρου από το κλειστό του Πλάτωνα. Η ομάδα του Ιωνικού που είχε τη μεγάλη απώλεια του τιμωρημένου Σαρανταένα, σούταρε εκείνο το απόγευμα με το εκπληκτικό ποσοστό του 68% (45/66) ενώ ο Γιαννάκης τελείωσε το ματς με 29/40 δίποντα και 15/16 βολές αλλά και εννέα (6-3) ριμπάουντ !

Οι συνθέσεις εκείνου του ιστορικού αγώνα:

Ιωνικός Νικαίας (Αναστασάτος): Νυδριώτης 12, Αλεξανδρίδης 10, Μπεζαντάκος 2, Κατσαφάδος, Πετρίδης 2, Γιαννάκης73, Γουργιώτης 14, Μπολάτογλου, Λάζαρης, Μίσσας.

Αρης (Ιβκοβιτς): Σκόνδρας 8, Γκάλης 62, Παραμανίδης 14, Ανανιάδης 2, Ρωμανίδης 5, Στυλιανού 21, Τσαχτάνης, Βαμβακούδης 2, Νάστος, Οικονόμου.

Η συνέχεια για την εκπληκτική πορεία των δύο αυτών παικτών, του κορυφαίου διδύμου του ελληνικού μπάσκετ, είναι γνωστή.

https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.sport24.gr/Basket/h-prwth-shmadiakh-synanthsh-duo-thrulwn.2099082.html&ved=0ahUKEwjiqvf9iLbTAhVGbFAKHYrTAOcQFggYMAA&usg=AFQjCNE2SqRo_PrjaREauoWiZeB76WN7wA

Παράθεση
Ο πρώτος σταμάτησε στους 73 πόντους που όπως είναι φυσικό μέχρι και σήμερα παραμένει η δευτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, πίσω από το εξωπραγματικό ρεκόρ του Αριστείδη Μούμογλου του Ηρακλή με τους 145 πόντους που είχε σημειώσει κόντρα στον ΒΑΟ (170-94)!

Το ρεκόρ και των 2 παικτών ήταν, είναι και παραμένει εξωπραγματικό και ακατάρριπτο καθώς στις συγκεκριμένες χρονολογίες δεν είχε καθιερωθεί ακόμη το σουτ των τριών πόντων.
Καθιερώθηκε το 1979 στο NBA, ενώ η FIBA το εισήγαγε στον κανονισμό της 5 χρόνια μετά.

(...)
εγώ τι δεν θάδινα να έχω σε βίντεο ένα ανεπανάληπτο παιχνίδι
(...)

Στιγμιότυπα από το συγκεκριμένο ανεπανάληπτο παιχνίδι δεν νομίζω ότι υπάρχουν.
Υπάρχει όμως ένα βιντεάκι που γίνεται αναφορά σ' αυτόν τον αγώνα.

«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
 Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.»

Αποσυνδεδεμένος ΛΟΚΟ

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3.178
    • Προφίλ
    • Γιαννενάρα
Απ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« Απάντηση #9 στις: Παρ 21 Απρ 2017 21:24 »
Είχαμε παλιά ένα θέμα με περίεργα ονόματα στον ελληνικό αθλητισμό.

Στον Ιωνικό εκτός του αναφερόμενου Σαρανταένα, έπαιζε και ο Κοσιένας!
Για Τριανταένα δεν έχω ακούσει  :))

Συνδεδεμένος RABO

  • Full Member
  • ***
  • Μηνύματα: 107
    • Προφίλ
Απ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« Απάντηση #10 στις: Παρ 21 Απρ 2017 21:50 »
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ: ΤΑ ΤΡΙΠΟΝΤΑ...

https://youtu.be/HE1B5wcf9L4

εκπληκτικό το βιντεάκι που παρέθεσε ο midnight!!
Ο μεγάλος Νίκος Γκάλης υπήρξε ένας εκπληκτικός σουτέρ τριών πόντων!!Οι θαυμαστές του βέβαια τον θυμόμαστε ως έναν ανεπανάληπτο σολίστ διεισδύσεων που σμπαράλιαζε τις αντίπαλες άμυνες με σουτ μέσα και γύρω από την ρακέτα.Αυτό συνέβαινε γιατί ο μυθικός σκόρερ, μπαίνοντας στη ρακέτα,φόρτωνε με ατελείωτα φάουλ τους αντιπάλους του,που ήταν σχεδόν αδύνατο να τον ανακόψουν κανονικά.Ήταν δε αναρίθμητες οι φορές που τελείωνε τις φάσεις με έμμεσα τρίποντα καθώς κέρδιζε αυτό που λέμε καλάθι+φάουλ.
Κάποιες φορές όμως, που οι συνθήκες του αγώνα επέβαλαν να σουτάρει έξω από τη γραμμή των 6,25,ήταν πραγματικός δολοφόνος με εκπληκτικά ποσοστά αλλά και απαράμιλλα εντυπωσιακό στυλ.Αδιάψευστος μάρτυρας το βιντεάκι του midnight.

Συνδεδεμένος dk

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.532
    • Προφίλ
Απ: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ
« Απάντηση #11 στις: Σαβ 22 Απρ 2017 03:56 »
The Devil Vs The Dragon 62-73
Παράθεση
   
Σαν σήμερα πριν από 32 χρόνια στο ιστορικό κλειστό του "Πλάτωνα" στη Νίκαια, είχε γίνει ένα από τα πιο συναρπαστικά παιχνίδια στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.
Οι ουρές έξω από το γήπεδο, ήταν ασύλληπτες για αγώνα μπάσκετ και έχει μείνει ιστορική αυτή η ημέρα, για πολλές δεκαετίες. Στο μικρό κλειστό του «Πλάτωνα» στριμώχτηκαν περίπου 1500 άτομα για να θαυμάσουν τον Γκάλη αλλά και τον δικό τους ήρωα, τον Γιαννάκη.
 

E ρε πως περνάνε τα χρόνια!  Ήμουν ένας από τους 1500 (σιγά μην ήμασταν μόνο τόσοι ) στον Πλάτωνα!

Παράθεση
 
(...)
εγώ τι δεν θάδινα να έχω σε βίντεο ένα ανεπανάληπτο παιχνίδι
(...)

τι δεν θα έδινα να ξαναγύρναγα να τα ζήσω σε live version!!!
και μιας και μας ξυπνήσατε αναμνήσεις ...αρκετά μετά το ...midnight το συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα basket-ικά γεγονότα που έχω παραβρεθεί (πχ άλλα ήταν όλα τα παιχνίδια της Εθνικής στη Zaragoza το 1984 και στο ΣΕΦ το 1987 , το πρώτο final four του Άρη στην Αμβέρσα, καθώς και το αξέχαστο Παο - Csska με τα ατελείωτα 4 δευτερόλεπτα και το σουτ του Απόστολου Κόντου)


Είχαμε παλιά ένα θέμα με περίεργα ονόματα στον ελληνικό αθλητισμό.
Στον Ιωνικό εκτός του αναφερόμενου Σαρανταένα, έπαιζε και ο Κοσιένας!
Για Τριανταένα δεν έχω ακούσει  :))
Τριανταένας δεν υπήρχε ... Υπήρχε σχετικό μήνυμα όμως των φιλάθλων του Ιωνικού που ανέφερε 21,31 και 41 και το πρωτοείπαν σε παιχνίδι εκτός έδρας με το Σπόρτιγκ... Το νεαρό της ηλικίας μου ... τότε και τώρα δεν μου επιτρέπει να το θυμηθώ  Καλύτερος παίκτης τότε του Ιωνικού μετά τον φερέλπιδα δράκο ήταν ο Αλεξανδρίδης πάντως...
« Τελευταία τροποποίηση: Σαβ 22 Απρ 2017 04:08 από dk »