Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: [1] 2 3 ... 10
1
Ήττα για την εθνική μας ομάδα από την ομάδα του Ισραήλ με 72-55 και υποβιβασμός στην Β' κατηγορία.
Εχθές κέρδισε την Βοσνία με 50-39 και ήθελε άλλη μια νίκη σήμερα για να αποφύγει τον υποβιβασμό, ξεκούρασε πολλές παίκτριες εχθές ο coach γιατί σε 16 ώρες είχε τελικό. Δεν τα καταφέραμε δεν πειράζει.
Η Αγγελίνα εχθές έπαιξε 7 λεπτά χωρίς σκορ.

Σήμερα το κορίτσι μας έπαιξε σχεδόν 32 λεπτά πραγματοποιώντας τρομερή εμφάνιση σημειώνοντας 8 πόντους (2τριπ και 2 βολές), 4 ριμπ, 6 ασίστ και 3 κλεψίματα και ήταν μια εκ των κορυφαίων σε αυτή την υπερπροσπάθεια. Πολύ κακές οι ψηλές μας, δεν ξέρουν να μαρκάρουν σωστά, αμέτρητα χαμένα εύκολα δίποντα κάτω από το καλάθι, δεν φταίνε τα κορίτσια φαίνεται ότι τόσα χρόνια δεν έχουν δουλευτεί σωστά εν αντιθέσει με τα guard μας που ξεχωρίζουν. Στο τελευταίο δεκ. έπαιξε πάλι μαζί με τις 2 playmaker μπας και κάνουν καμιά αντράλα αλλά το σκορ είχε ξεφύγει.


Μεγάλο συν για την Χρηστάκη αυτό το τουρνουά σε μια χρονιά που είχε αρκετό χρόνο συμμετοχής και στο πρωτάθλημα λόγο και του στραπάτσου της ομάδας μας και του μη κινδύνου υποβιβασμού, κλείνει μια χρονιά με τρομερές εμπειρίες φτάνοντας το επίπεδό της ένα σκαλί παραπάνω. Μπράβο στην κοριτσάρα μας.
Θα ήταν ευχής έργο αν παραμείνει στην ομάδα μας (δεν το ξέρω, λόγω πανελληνίων). Μακάρι να είναι και φέτος και να ανεβαίνει κάθε χρόνο όλο και πιο πολύ.     
2
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Απ: Νέα Πλατεία Ιωαννίνων
« Τελευταίο μήνυμα από XristosPAS στις Χθες στις 15:14 »
Και σε μια πόλη που υποτίθεται προσπαθούμε να επεκτείνουμε το πράσινο και να διατηρήσουμε τις ήδη υπάρχουσες πράσινες περιοχές, γίνεται ένα έργο που καταστρέφει πλήρως αυτό το εγχείρημα.
3
ΠΑΣατέμπος (για να περνά η ώρα) / Ηπειρώτικη μουσική
« Τελευταίο μήνυμα από fon7 στις Χθες στις 15:00 »
«Lament from Epirus»: Ένας Αμερικανός ερευνητής καταγράφει το μεγαλείο της ηπειρώτικης μουσικής
Η πιο παλιά παραδοσιακή μουσική που έχει επιβιώσει απαράλλαχτη και η οδύσσεια για τη μελέτη της σε ένα συναρπαστικό χρονικό στα χωριά της Ηπείρου



Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι: τo 2009 ο Αμερικανός συλλέκτης δίσκων και μηχανικός ήχου Christopher King ήταν διακοπές στην Κωνσταντινούπολη, όπου αγόρασε «τυφλά» μια στοίβα δίσκους 78 στροφών. Δεν ήξερε τίποτα γι' αυτούς, μόνο ότι οι ετικέτες ήταν γραμμένες στα ελληνικά. Όταν γύρισε σπίτι του δέκα μέρες αργότερα κι έβαλε να παίξει ο πρώτος δίσκος έζησε μια μοναδική μουσική εμπειρία που δεν είχε ξαναβιώσει.

«Δεκαετίες ακρόασης αλουστράριστης προπολεμικής μουσικής –"Delta blues" του Charlie Patton και δίσκοι με βιολί των Carter Brothers and Son‒ δεν με είχαν προετοιμάσει γι' αυτό που άκουσα όταν ακούμπησα τη βελόνα στον δίσκο.

Επίμονα μονότονες φωνές και όργανα ξεπετάχτηκαν, το ένα κόντρα στο άλλο. Μια φωνή προσπαθούσε να ξεχωρίσει ανάμεσα στα όργανα, ενώ μια άλλη τραγουδούσε ακριβώς τα ίδια με τον βασικό τραγουδιστή, αλλά μία οκτάβα κάτω. Η μουσική έφτασε σε μια κορύφωση, κατέρρευσε και μετά άρχισαν ξανά τα ίδια... Ακουγόταν λες και κάποιος κουνούσε ένα τεράστιο μεταλλικό δοχείο με μέλισσες και το είχε ανοίξει μπροστά μου».

«Η μουσική με άγγιξε βαθιά» λέει. «Αισθάνθηκα λες και κάποιος με αποσυναρμολόγησε και με έφτιαξε ξανά, αλλά η αίσθηση ήταν ευχάριστη, μια απαραίτητη κάθαρση. Ήταν έρωτας με την πρώτη ακρόαση»


Η πόλη της Άρτας και τα περίχωρά της σε γκραβούρα του Edward Lear από το βιβλίο του Journals of a Landscape Painter in Albania, &c., 1851. Yale University

Η μουσική που περιείχαν οι συγκεκριμένοι δίσκοι, φτιαγμένοι από shellac, ήταν τραγούδια της Ηπείρου και της νότιας Αλβανίας, ηχογραφημένα τις δεκαετίες του '20 και του '30.

«Η μουσική με άγγιξε βαθιά» λέει. «Αισθάνθηκα λες και κάποιος με αποσυναρμολόγησε και με έφτιαξε ξανά, αλλά η αίσθηση ήταν ευχάριστη, μια απαραίτητη κάθαρση. Ήταν έρωτας με την πρώτη ακρόαση». Το τραγούδι που είχε ακούσει ήταν «Μοιρολόι Αρβανίτικο» από τον δίσκο του Κίτσου Χαρισιάδη, ένα 78άρι του 1928, το οποίο χαρακτηρίζει «πνευματική εμπειρία».

Γοητευμένος από τη μουσική της Ηπείρου, επικοινώνησε με τον Ηλία και τον Βασίλη Μπαρούνη, δύο αδέρφια από την Αθήνα που είχαν στην κατοχή τους μια εντυπωσιακή συλλογή δίσκων 78 στροφών ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Με αρκετό δισταγμό τού πούλησαν κάποιους για εκατοντάδες δολάρια τον καθένα.

Όταν ο Βασίλης πέθανε, το 2011, ο Ηλίας πούλησε ολόκληρο το αρχείο της ηπειρώτικης μουσικής στον King, ο οποίος είχε στο μεταξύ καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του και να γίνει στενός φίλος του. Είδε ότι δεν θα μπορούσε να βρει πιο παθιασμένο άνθρωπο γι' αυτό το πολύτιμο αρχείο που ήταν ολόκληρη πολιτιστική κληρονομιά.

Ο King γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βιρτζίνια και, εκτός από συλλέκτης, είναι παραγωγός που έχει βραβευτεί με Grammy για τη δουλειά του. Έχει κάνει remaster κι έχει διασώσει χιλιάδες τραγούδια από αυθεντικούς δίσκους 78 στροφών, μεταξύ αυτών και κομμάτια από blues του Μισισιπή, cajun, gospel και sacred harp μουσικής (την ιερή χορωδιακή μουσική της Νέας Αγγλίας).

Οι ανορθόδοξες μέθοδοί του για να «περάσει» τους δίσκους από το shellac στο ψηφιακό αρχείο του περιγράφονται από τη μουσικοκριτικό Amanda Petrusich ως εκπληκτικές: «Το πικάπ στο στούντιο που είχε ο Κινγκ στο σπίτι του ήταν φορτωμένο με ένα σωρό περίεργα κομματάκια ‒σπιρτόξυλα, ξυλάκια με τα οποία πιέζουν τη γλώσσα οι γιατροί, πλαστικά κουταλάκια για παγωτό‒ τα οποία χρησιμοποιούσε για να δώσει βάρος στον βραχίονα, βασισμένος στις υποθέσεις που είχε κάνει ή σε πράγματα που είχε μάθει και αφορούσαν συγκεκριμένα στούντιο και session ηχογραφήσεων. Λάμβανε υπόψη παράγοντες όπως η υγρασία της ατμόσφαιρας ή η κλίση στη σανίδα του πατώματος ή κάτι που απέσπασε την προσοχή του τεχνικού την ώρα που ηχογραφούσε».


Ο Christopher King στους Καλαρρύτες. Φωτο: Steva Stowell Hardcastle

Η συλλογή με τα ηπειρώτικα που κυκλοφόρησε το 2015 «Why the mountains are black» στη Third Man Records (ανήκει στον frontman των White Stripes, Jack White) προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον και μέχρι τώρα έχει κυκλοφορήσει έξι άλμπουμ –σχεδόν δέκα ώρες‒ με επιλογές κομματιών από τη συλλογή του από δίσκους 78 στροφών της Βόρειας Ελλάδας και της "νότιας Αλβανίας" (εννοεί την Βόρεια Ήπειρο). Πριν από περίπου έναν μήνα κυκλοφόρησε και το πρώτο του βιβλίο «Lament from Epirus», στο οποίο περιγράφει την οδύσσεια, όπως την ονομάζει, που έζησε αναζητώντας τη μουσική της περιοχής, την ιστορία της και τα μυστικά που θεωρεί ότι περιέχει.

Ο King πιστεύει ότι έχει βρει στην ηπειρώτικη μουσική την πιο παλιά λαϊκή μουσική της Ευρώπης, μουσική που ξεκινάει από τις προ-ομηρικές κουλτούρες και μέχρι πρόσφατα δεν είχε αλλάξει καθόλου. Στο βιβλίο του αποκαλύπτει τις ρίζες της και περιγράφει με συναρπαστικό τρόπο το χρονικό της αναζήτησης και, πέρα από φιλοσοφικός στοχασμός πάνω στο νόημα της μουσικής, είναι κι ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο όπου αναφέρει με αστείο τρόπο πώς έγινε «ντόπιος».

«Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς στην ηπειρώτικη μουσική από το '20 και το '30», γράφει, «είναι ότι είναι ωμή. Κι αυτό δεν οφείλεται στην κακή ποιότητα των ηχογραφήσεων. Το τραγούδι είναι στεντόρειο και παθιασμένο, τα όργανα θρηνούν σαν λύκοι ή φτερουγίζουν και ορμούν σαν κολιμπρί.

Το επίμονο γρατζούνισμα και το ρυθμικό χτύπημα, οι τόνοι από τα πετάλ, το βουητό από τα έγχορδα και οι φωνές που τα συνοδεύουν ταρακουνιούνται με μια αρχέγονη ενέργεια. Κάποια σημεία της μουσικής μοιάζουν με bluegrass ή free jazz, με Velvet Underground ή τη μουσική carnatic της νότιας Ινδίας. Αλλά και πάλι, κάτι ακούγεται λάθος, τα όργανα δεν είναι αρκετά συντονισμένα και δεν παίζουν ακριβώς την ίδια μελωδία, είναι άναρχα, και ο σκοπός ή το μέτρο σε ένα τραγούδι που είναι φτιαγμένο για χορό είναι τόσο γρήγορα που πιθανόν να μην μπορεί να συμβαδίσει κάποιος με αυτό.

https://soundcloud.com/long-gone-sound/epirotiko-mirologi-alexis-zoumbas

Μετά από αυτή την πρώτη εντύπωση, ωστόσο, οι διαστάσεις της μουσικής γίνονται ξεκάθαρες. Πολλά ηπειρώτικα τραγούδια έχουν απλές μελωδίες, οι οποίες επιτρέπουν «στόλισμα» και αυτοσχεδιασμό. Τα βασικά μέρη παίζονται με βιολί και κλαρίνο, με τη συνοδεία λαούτου και ντεφιού. Οι παίκτες του κλαρίνου και του βιολιού ειδικά κάνουν επίδειξη δεξιοτεχνίας με γρήγορες αλλαγές της κλίμακας, λαρυγγισμούς και μεγάλα μεσοδιαστήματα που δίνουν στο στυλ ένα από τα πιο ξεχωριστά χαρακτηριστικά του.

Ακόμα και όταν διπλασιάζεται μια μελωδία με το βιολί, το κλαρίνο περίτεχνα προσθέτει φιοριτούρες και περίπλοκα γυρίσματα. Οι λέξεις και το ηχόχρωμα της μουσικής μιμούνται το βραχώδες τοπίο της περιοχής και την πανίδα του: οι φράσεις μιμούνται ήχους που βρίσκεις στη φύση: το τραγούδι του αηδονιού, το κελάρισμα του ρυακιού, τα βελάσματα και τα γαβγίσματα των ζώων, την οργή της θύελλας».

Ο King δίνει έμφαση σε δύο είδη ηπειρώτικων τραγουδιών, τον σκάρο και το μοιρολόι. Και τα δύο παίζονται σε ελεύθερο ρυθμό και έχουν αυτοσχεδιασμούς από το κλαρίνο και το βιολί. Ο σκάρος παίρνει το όνομά του από τη λέξη που περιγράφει τη βοσκή των προβάτων τη νύχτα, οπότε λέγεται ότι έχουν μεγαλύτερη όρεξη.

Πιστεύεται ότι ο σκάρος, παραλλαγές του οποίου υπάρχουν σε όλα τα Βαλκάνια, ξεκίνησε από τη μουσική που έπαιζαν οι βοσκοί στο φλάουτο, για να μεταφέρουν συγκεκριμένες οδηγίες στα κοπάδια τους. Κάποιοι ακόμα χρησιμοποιούν μουσική για να επικοινωνήσουν μαζί τους. «Οι ακροατές που είναι επικεντρωμένοι στον σκάρο πέφτουν σε έκσταση, σε μια κατάσταση χαλαρότητας» γράφει ο King.


Η συλλογή με τα ηπειρώτικα που κυκλοφόρησε το 2015 «Why the mountains are black» στη Third Man Records (ανήκει στον frontman των White Stripes, Jack White) προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον.

Η λέξη «μοιρολόι» αναφέρεται τυπικά σε φωνητικούς θρήνους. Υπάρχουν εκδοχές τους στον Όμηρο και σε αρχαίες επιτάφιες επιγραφές. Σε ορισμένα μέρη της επαρχιακής Ελλάδας οι γυναίκες τραγουδούν μοιρολόγια δίπλα στους τάφους των μελών της οικογένειάς τους κάθε μέρα για χρόνια, μέχρι που τα κόκαλα των νεκρών ξεθάβονται και μπαίνουν στα οστεοφυλάκια του χωριού. Η Ήπειρος είναι το μόνο μέρος όπου τα μοιρολόγια παίζονται με όργανα και οι μουσικοί διατηρούν το πένθιμο κλίμα των τραγουδισμένων εκδοχών των άλλων περιοχών της Ελλάδας.

Ο King περιγράφει την Ήπειρο ως μια δύσκολη περιοχή με άγριο καιρό και λίγη καλλιεργήσιμη γη. «Η ζωή ήταν πάντα σκληρή στα βουνά. Όλα ήταν πάντα αβέβαια» του λέει ένας Ηπειρώτης και στη συνέχεια αναφέρει ότι οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως εδώ, στον ποταμό Αχέροντα, ήταν η είσοδος για τον Άδη, τον κόσμο των νεκρών. «Προσκυνητές που ήλπιζαν να συναντήσουν τα φαντάσματα των νεκρών αγαπημένων τους επισκέπτονταν το Νεκρομαντείο, έναν ναό που βρισκόταν στη σπηλιά κοντά στον Αχέροντα».

«Παρόλο που ο πληθυσμός της Ηπείρου έχει μειωθεί δραστικά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επειδή οι κάτοικοι μετακόμισαν στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας ή πήγαν στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Αυστραλία ή στη Γερμανία, οι Ηπειρώτες έχουν στενούς δεσμούς με την περιοχή τους» γράφει ο King.


Γυναικείος χορός στην Ήπειρο, αρχές του περασμένου αιώνα. Φωτογραφία του Κώστα Ζήσση. Courtesy of Christopher C. King.

«Πολλοί επιστρέφουν κάθε χρόνο για να δουν την οικογένειά τους και να συμμετέχουν σε καλοκαιρινά φεστιβάλ που ονομάζονται "πανηγύρια". Ο αριθμός των κατοίκων κατά τη διάρκεια αυτών των φεστιβάλ μπορεί να αυξηθεί από λίγες δεκάδες σε χιλιάδες».
 
Τα ηπειρώτικα είναι η μόνη παλιά μουσική απ' όσες έχει ασχοληθεί που εξακολουθεί να μένει απαράλλαχτη μέσα στον χρόνο. Όλες οι υπόλοιπες έχουν εκσυγχρονιστεί ή αλλοιωθεί και κινδυνεύουν να χαθούν μαζί με τους φθαρμένους δίσκους όπου είναι καταγεγραμμένες. Έτσι είχε μεγάλο ενδαφέρον για τον King να καταγράψει την ιστορία της μουσικής «που ξέχασε ο χρόνος».

Δέχτηκε με ενθουσιασμό την πρόσκληση ενός φίλου του να πάει στην Ήπειρο και, όπως οι ικέτες που πήγαιναν στο Νεκρομαντείο, ήλπιζε να συναντήσει τους νεκρούς – συγκεκριμένα τον Κίτσο Χαρισιάδη και τον Αλέξη Ζούμπα, δύο μουσικούς από την Ήπειρο που ηχογράφησαν πριν από 90 χρόνια. Είχε σκοπό να βρει περισσότερα για τη ζωή τους από τους Ηπειρώτες που τους θυμούνταν ή τους είχαν γνωρίσει. Αυτό που ανακάλυψε ήταν πέρα από κάθε προσδοκία.


Τα πανηγύρια διαρκούν όλη τη νύχτα, με πολύ φαγητό, αλκοόλ, μουσική και χορό.

«Η κουλτούρα της Ηπείρου αγκαλιάζει το ίδιο τους ζωντανούς και τους νεκρούς και το παρόν περιείχε μια ζωτικότητα που ήμουν σίγουρος ότι είχε εξαφανιστεί» γράφει. Περιγράφει την εμπειρία της πρώτης του γνωριμίας με την κουλτούρα της Ηπείρου με τρόπο πνευματώδη και αυτοσαρκαστικό. Τον βλέπουμε να μεταμορφώνεται από έναν «προστατευμένο μισάνθρωπο συλλέκτη δίσκων» σε έναν «μοντέρνο Έλληνα χωριάτη» καθώς ερωτεύεται τα ήθη, τα έθιμα, τα τελετουργικά και το φαγητό της Ηπείρου.

Ιδιαίτερα σαγηνεύτηκε από το τσίπουρο, το οποίο λέει ότι «έχει γεύση από τα αγγελικά υγρά που παράγονται όταν οι άγγελοι... γαμιούνται». Μαθαίνει πώς να το αποστάζει και περιγράφει τις ψυχοτρόπες ιδιότητές του. Γράφει για τα αξιοθέατα και την ιστορία της Ηπείρου. Αυτό που περιγράφει όμως πιο ζωντανά και πιο γλαφυρά απ' οτιδήποτε άλλο είναι τα καλοκαιρινά πανηγύρια της.

«Τα πανηγύρια διαρκούν όλη τη νύχτα, με πολύ φαγητό, αλκοόλ, μουσική και χορό. Οι μπάντες στήνονται στο κέντρο της πλατείας του χωριού, περιτριγυρισμένες από χωρικούς, που με τα χέρια ενωμένα χορεύουν με περίπλοκους βηματισμούς σε ομόκεντρους κύκλους γύρω από τους μουσικούς». Κάπως έτσι, περιγράφοντας το περιβάλλον, θυμάται πώς έγινε «επίτιμος» κάτοικος της Βίτσας:

«Τα κλαρίνα ηχούσαν διονυσιακά από το κέντρο του χωριού σαν υπνωτικά φλάουτα γητευτών φιδιών, καπνός έβγαινε από τα καλαμάκια που ψήνονταν κατά δεκάδες, εκατοντάδες άνθρωποι περιστρέφονταν γύρω από τους μουσικούς, θυμάμαι την παράξενη αύρα των πάντων».

Εκείνη τη νύχτα λυποθύμησε και όταν ξύπνησε το επόμενο πρωί βρήκε τον εαυτό του καλυμμένο με αίματα και τα γυαλιά του τρία κομμάτια. Δεν θυμόταν τίποτα, είχε καταρρεύει από το ποτό και την ένταση, αλλά οι πληγές του έγιναν έμβλημα τιμής και ήταν η μύηση για να γίνει κάτοικος Βίτσας. «Βιτσάνιος από υιοθεσία» γράφει.


Ο Christopher King έχει κυκλοφορήσει έξι άλμπουμ –σχεδόν δέκα ώρες‒ με επιλογές κομματιών από τη συλλογή του από δίσκους 78 στροφών της Βόρειας Ελλάδας και της νότιας Αλβανίας.



Ο Ζούμπας, ο βιολιτζής, έφυγε από την Ήπειρο το 1910 για να πάει στην Αμερική, παίζοντας σε ελληνικά και τούρκικα κλαμπ στο «κύκλωμα της φέτας», τις κοινότητες των μεταναστών στη Νέα Υόρκη, στη Φιλαδέλφεια και στο Γκάρι στην Ιντιάνα

Στο μεταξύ, αρχίζει να αναζητά γεγονότα και ιστορίες για τον Κίτσο Χαρισιάδη και τον Αλέξη Ζούμπα και στη συνέχεια την επίδραση των Τσιγγάνων στα ηπειρώτικα. Ο Χαρισιάδης, σπουδαίος κλαριντζής, έζησε στην Ήπειρο όλη του τη ζωή και έκανε μόνο 24 ηχογραφήσεις, όλες μεταξύ 1929 και 1931. Δεκατέσσερις από αυτές συμεριλήφθηκαν στην τελευταία κυκλοφορία του King «Lament in a deep style».

Παρόλο που η μουσική στην Ήπειρο περνάει από τη μία γενιά στην επόμενη, δεν συμβαίνει το ίδιο με την τεχνική, και κάθε μουσικός αναπτύσσει έναν ιδιοσυγκρασιακό τρόπο παιξίματος. Ο Χαρισιάδης, για παράδειγμα, παρέδιδε μαθήματα, ενώ καθόταν στη μία πλευρά του φαραγγιού, με τον μαθητή του να βρίσκεται απέναντι για να μη βλέπει τα δάχτυλα του δασκάλου του να κινούνται. Έτσι έπρεπε να βρει τρόπο να μιμηθεί τους ήχους που άκουγε.

Ο Χαρισιάδης, όπως ανακάλυψε ο King από τους ανθρώπους που τον ήξεραν, είχε τη φήμη ότι ήταν άγιος. Είχε μόνο μία επιθυμία, να θεραπεύσει τους ανθρώπους με τη μουσική του. Λέγεται ότι έπαιζε για ώρες κάθε μέρα στους εργάτες στο ορυχείο μαρμάρου στην Κληματιά, το χωριό απ' όπου καταγόταν. «Η τεχνική του», αναφέρει ο King , «θυμίζει τον Τζον Κόλτρεϊν».

Ο Ζούμπας, ο βιολιτζής, έφυγε από την Ήπειρο το 1910 για να πάει στην Αμερική, παίζοντας σε ελληνικά και τούρκικα κλαμπ στο «κύκλωμα της φέτας», τις κοινότητες των μεταναστών στη Νέα Υόρκη, στη Φιλαδέλφεια και στο Γκάρι στην Ιντιάνα. Ηχογράφησε αρκετά κομμάτια στη Νέα Υόρκη και στο Σικάγο τη δεκαετία του 1920, αλλά τις πιο πολλές ηχογραφήσεις του τις έκανε μετά το 1929.


Ο Χαρισιάδης, σπουδαίος κλαριντζής, έζησε στην Ήπειρο όλη του τη ζωή και έκανε μόνο 24 ηχογραφήσεις, όλες μεταξύ 1929 και 1931.

«Ο τρόπος που έπαιζε ήταν βαθύς και θρηνώδης, εξέφραζε τον πόνο της ξενιτιάς και τη νοσταλγία για την πατρίδα που είχαν όλοι οι εμιγκρέδες. Και είχε αισθανθεί βαθιά τι σημαίνει ξενιτιά: επέστρεψε στην Ελλάδα μόνο μία φορά και αγωνίστηκε να τα βγάλει πέρα στην Αμερική, πεθαίνοντας απένταρος στο Ντιτρόιτ το 1946». Την πρώτη φορά που ο King άκουσε το «ηπειρώτικο μοιρολόγι» του άλλαξε η ζωή του για πάντα...

Τα εξώφυλλα των δίσκων όπως και το εξώφυλλο του βιβλίου έχει κάνει ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή εικονογράφους και σχεδιαστές κόμικ του αμερικάνικου underground, o Robert Crumb (R. Crumb).

Info:
To βιβλίο του Christopher King «Ηπειρώτικο Μοιρολόι. Οδοιπορικό στηνν αρχαιότερη ζωτανή δημώδη μουσική της Ευρώπης» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δώμα.

https://soundcloud.com/long-gone-sound
lifo.gr
4
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Απ: Νέα Πλατεία Ιωαννίνων
« Τελευταίο μήνυμα από apnea73 στις Χθες στις 12:14 »
Ειλικρινά από τα χειρο9που έχουν γίνει για την κίνηση στην πόλη. Θα γίνει χαμός με τα αυτοκίνητα που δεν θα συμμορφωνονται στα σήματα, με τους πεζούς, και με τα αυτοκίνητα που διπλό παρκάρουν... Ποιος το σκέφτηκε και γιατί?
5
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Απ: Νέα Πλατεία Ιωαννίνων
« Τελευταίο μήνυμα από PASiopulo στις Χθες στις 09:42 »
Κατεβαινοντας τη Δωδώνης θα μπορεί άραγε να στρίψει κάποιος αριστερά να βγει στην πυρσινελλα;
Αν όχι έχει γίνει μεγάλη πατάτα. Αν ναι αναρωτιέμαι το πως.
6
ΠΑΣατέμπος (για να περνά η ώρα) / Απ: Τι ακούτε τώρα;
« Τελευταίο μήνυμα από ΛΑΜΙΑ FANS στις Χθες στις 03:31 »
7
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Απ: Νέα Πλατεία Ιωαννίνων
« Τελευταίο μήνυμα από PAS and stale bread στις Σαβ 13 Αύγ 2022 22:19  »
8
άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο / Απ: Ιταλία calcio
« Τελευταίο μήνυμα από fon7 στις Σαβ 13 Αύγ 2022 19:36  »
Mια ομάδα από το Τιρόλο στη Serie B και “μιλάει” γερμανικά!


Η μικρούλα FC Südtirol θα συμμετάσχει για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Serie B και κάνει τη... διαφορά!
Η F.C. Südtirol είναι νεοφώτιστη ομάδα στη δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας. Και που είναι το περίεργο; Ο σύλλογος εδρεύει στο Μπολτσάνο του νότιου Τιρόλο και βρίσκεται στην “καρδιά” της γερμανόφωνης περιοχής του Ιταλικού βορρά. Και όταν λέμε γερμανόφωνη, το εννοούμε!

Το νότιο Τιρόλο έχει πληθυσμό 531.000 κατοίκους και το 69,4% εξ’αυτών έχει ως πρώτη γλώσσα τη γερμανική, το 26,1 την Ιταλική, ενώ περίπου 20.000 κάτοικοι μιλούν μια λατινική διάλεκτο!

Αν μη τι άλλο πρόκειται για μια περιοχή με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, η οποία μετά από χρόνια “μπήκε” και στον ιταλικό ποδοσφαιρικό χάρτη εξαιτίας της F.C. Südtirol.



Στην περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί ανήκει μια μεγάλη γερμανόφωνη περιοχή στην Ιταλία, τότε θα πρέπει να ανατρέξετε στα βιβλία της ιστορίας και χρονολογικά στο τέλος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ιταλία προσάρτησε το Νότιο Τιρόλο από την Αυστροουγγαρία ως “δώρο” από τους συμμάχους για τη συμμετοχή της στον Πόλεμο. Μεγάλη ιστορία, η οποία έλειψε αναίμακτα το 1992 με την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ της Αυστρίας και της Ιταλίας και τη διεύρυνση της αυτονομίας στην περιοχή.

Κλείνει η ιστορική παρένθεση και ανοίγει η ποδοσφαιρική. Η F.C. Südtirol είναι η πρώτη ομάδα του Νοτίου Τιρόλο μετά το 1947 και την Μπολτσάνο (έχει πλέον διαλυθεί), η οποία συμμετέχει σε επαγγελματική κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου.

Ιδρύθηκε το 1995 (συγχωνεύτηκε με την ερασιτεχνική Mίλαντ) και όπως αναφέρεται και στην ιστοσελίδα της (η οποία είναι στα γερμανικά και στα ιταλικά): “είναι ο αθλητικός πρεσβευτής της επαρχίας του Νοτίου Τιρόλο, αλλά και το μοντέλο συνύπαρξης τριών γλωσσικών ομάδων που ζουν στην περιοχή. Μάλιστα στο γήπεδο θα συναντήσετε γερμανόφωνους, ιταλόφωνους και λατινόφωνους οπαδούς, οι οποίοι έχουν όλοι τον ίδιο στόχο. Να εμψυχώσουν την αγαπημένη τους ομάδα”.



Με αργά, αλλά σταθερά βήματα, η FC Südtirol ανέβηκε τις κατηγορίες, έφτασε κοντά στην άνοδο στη Serie B τη σεζόν 2013-14 και τελικά πέτυχε το μεγάλο της στόχο την περσινή σεζόν με εντυπωσιακή παρουσία στον πρώτο όμιλο της Serie C (γνώρισε μόλις δύο ήττες).

Έδρα της είναι το ανακαινισμένο Drusus (χωρητικότητα 5.500 θεατές, το σήμα της έχει τα χρώματα του Τιρόλο (κόκκινο – άσπρο) και το όνομα της πόλης του Μπολτσάνο είναι γραμμένο στα ιταλικά και στα γερμανικά.

Στις εξέδρες κυματίζουν κυρίως σημαίες του Τιρόλο, ωστόσο δεν λείπουν και οι ιταλικές, ενώ τα συνθήματα είναι… πολύγλωσσα και κυρίως στην γερμανική γλώσσα.



Και κάτι που μάλλον δεν γνωρίζατε. Ο Ομάρ Ελ Καντουρί του ΠΑΟΚ φόρεσε τη φανέλα της FC Südtirol για μια σεζόν, καθώς είχε αγωνιστεί με τη μορφή δανεισμού στο σύλλογο το 2010!
novasports.gr
9
- Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη άλλαξε έναν δημοκρατικό και συνταγματικό νόμο που μετά το πέρας της παρακολούθησης του ο κάθε ο πολίτης δύναται να ζητήσει από την ΕΥΠ τον λόγο της παρακολούθησης. Αυτός ο νόμος καταργήθηκε από τον Μητσοτάκη. Γιατί;

ΥΓ Σε άλλες εποχές τα κανάλια και τα πάνελ σε αυτά θα ασχολούταν με αυτό το μέγιστο σκάνδαλο. Τώρα τίποτα.

ΥΓ Η Ανατροπή ΔΕΝ είναι εκπομπή ΑΡΟΥΛΗ (όχι η ομάδα) ΨΟΦΑ να κάνουμε γιορτή.
10
άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο / Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Τελευταίο μήνυμα από PAS and stale bread στις Σαβ 13 Αύγ 2022 14:44  »
Κάπου είχα ακούσει ένα αφιέρωμα για την Μπέτις και το αμοιβαίο μίσος με την συμπολίτισσα Σεβίλλη μάλλον στο fight club πριν χρόνια. Περισσότεροι οι πράσινοι στην πόλη κάνοντας τρελά πειράγματα στους άλλους. Θυμάμαι είχαν πει ότι ένας παλιός πρόεδρος της Μπέτις ονόμασε την εγγονή του Σεβίλλια ή κάτι τέτοιο γιατί όπως είπε "στην περιοχή μας σε λίγα χρόνια δεν θα ακούγετε καθόλου το όνομα της ωραίας μας πόλης από κανέναν γιατί το μόνο που ακούγετε είναι το όνομα της Μπέτις και είναι κρίμα."

Και το πιο ωραίο ότι ένας παλιός πρόεδρος δεν θυμάμαι ποιας από τις δυο ομάδες ζήτησε να του τοποθετήσουν λεκάνη στην τουαλέτας του σπιτιού του με σκαλιστό τα ανάγλυφο σήμα της αντιπάλου ομάδας έτσι ώστε όταν πηγαίνει αυτός ή οι καλεσμένοι του εκεί για την ανάγκη τους να "περιποιούνται" τους απέναντι.     
Σελίδες: [1] 2 3 ... 10