Αθλητικά > άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο

Ισπανικό ποδόσφαιρο

(1/13) > >>

αντι-ΟΦΗ:

--- Παράθεση ---Αρνήθηκαν να παίξουν οι απλήρωτοι ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ

Τον δικό τους ηχηρό τρόπο βρήκαν οι ποδοσφαιριστές της Ράσινγκ Σανταντέρ για να διαμαρτυρηθούν στη διοίκηση της ομάδας καθώς όλοι τους είναι απλήρωτοι εδώ και καιρό. Οι βασικοί ποδοσφαιριστές συγκεντρώθηκαν αγκαλιασμένοι στη σέντρα και οι υπόλοιποι έκατσαν μαζί στον πάγκο. Με αυτό τον τρόπο ξεκαθάρισαν πως δεν προτίθενται να αγωνιστούν, κάτι που επιβεβαίωσαν και στον διαιτητή όταν εκείνος τους ρώτησε αν θα παίξουν.

Οι ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ  είχαν προειδοποιήσει πως δεν θα αγωνιστούν αν δεν αλλάξει κάτι και τελικά τήρησαν στο έπακρον τη δέσμευσή τους με τον πρόεδρο, Άνχελ Λαβίν, απ' τον οποίο είχαν απαιτήσει να παραιτηθεί, να μην είναι καν στο γήπεδο.
Έτσι όταν ο διαιτητής σφύριξε την έναρξη του παιχνιδιού, οι 11 βασικοί της Σανταντέρ συγκεντρώθηκαν στο ημικύκλιο του κέντρου αγκαλιασμένοι αναγκάζοντάς τον να διακόψει τον αγώνα. 

Στη συνέχεια οι ποδοσφαιριστές της γηπεδούχου ομάδας κατευθύνθηκαν προς τους οπαδούς του συλλόγου, οι οποίοι τους χειροκρότησαν δείχνοντας με αυτό τον τρόπο τη στήριξή τους.

Για την ιστορία οι γηπεδούχοι, οι οποίοι είχαν χάσει και με 3-1 το πρώτο παιχνίδι, αποκλείστηκαν από τη συνέχεια του Copa Del Rey.
--- Τέλος παράθεσης ---

προς γνώση και συμμόρφωση η συμπεριφορά των παικτών της ισπανικής ομάδας , βγήκαν μπροστά δε φοβήθηκαν τίποτα και είπαν την αλήθεια στο κόσμο , εμείς εδώ βέβαια θα τους κράζαμε γιατί έβαλαν τους εαυτούς τους πάνω απ την ομάδα κτλ κτλ μπράβο στους ηρωικούς ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ !

http://tvxs.gr/news/athlitika/arnithikan-na-paiksoyn-oi-aplirotoi-podosfairistes-tis-santanter

davelis:
Το βλεπα χτες βραδυ στο SKYsports το γεγονος, γιατι ματς δεν το λες.
Ο προεδρος δεν πληρωνει κανεναν για 5-6 μηνες εκτος τα μέλη του διοικητικου συμβουλίου, που τον στηρίζουν. !!!
Χτες βεβαια κανενας τους δεν ηταν γήπεδο

Οι παικτες πραγματικά λοιμοκτονουν, ειπαν για διάφορους το τι τραβάνε στην εκπομπή.
Η Σαντατερ είναι πρωτη στην Τριτη κατηγορία, παιζουν για τον εαυτό τους. Εφτασαν στους 8 του κυπέλου αποκλειοντας ομαδες της πριμερα...

Αυτό που με συγκίνησε, ηταν ότι παρόλο που ηξεραν ότι δεν θα γινει ματς, γιατι οι παικτες το ειχαν πει από την Τριτη, πηγε κόσμος (10-15 χιλιαδες) στο γήπεδο, πληρωσε εισητηριο και στο τέλος αποθεωνε τους παικτες για κανα τεταρτο, μεχρι να φυγουν!!!!!


fon7:

--- Παράθεση ---

Το απρόβλεπτο ποδόσφαιρο του Κίκε Σετιέν

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πολλές διαφορετικές φιλοσοφίες, δεκάδες τακτικές και αρκετά συστήματα αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που θεωρούνται δεδομένα απ’όλους. Έτσι, όταν είσαι μια μικρή ή μικρομεσαία ομάδα και πηγαίνεις να παίξεις στο Καμπ Νου, η λογική λέει ότι ο βασικός σου στόχος είναι να αμυνθείς όσο πιο σφιχτά γίνεται. Κι αν η μοίρα το φέρει έτσι και βρεθείς μπροστά στο σκορ με κάποιο μαγικό τρόπο, τότε η επόμενη κίνηση σου είναι να “κρεμαστείς απ’τα δοκάρια”. Ο Κίκε Σετιέν όχι μόνο δεν πιστεύει σ’αυτή την ιδέα αλλά χρησιμοποιεί και σχεδόν όλες τις συνεντεύξεις του για να υπερασπιστεί την αντίθετη άποψη.

Όταν πριν λίγες εβδομάδες στον αγώνα της Μπέτις στο Καμπ Νου η ομάδα του βρέθηκε μπροστά στο σκορ, μετά από ένα εξαιρετικό πρώτο μισάωρο στο οποίο απείλησε την εστία περισσότερες φορές από τους γηπεδούχους, η απόφαση του ήταν “συνεχίζουμε την επίθεση”. Κάπως έτσι στο 33′ η Μπέτις όχι μόνο βρέθηκε για μια ακόμα φορά στα καρέ των αντιπάλων αλλά είχε και έξι παίκτες (!) μέσα στην περιοχή της Μπαρτσελόνα, τη στιγμή που ο Χοακίν έγραφε με κοντινό σουτ το 0-2! Όταν η Μπάρτσα ξεκίνησε την αντεπίθεση της και μείωσε στο γκολ, η Μπέτις έμεινε πιστή στο πλάνο της, δεν κλείστηκε περιμένοντας τη γλυκιά λύτρωση της λήξης, δεν άφησε τον επιθετικό της μόνο και έρημο να κυνηγάει χαμένες μπαλιές και έφτασε στο 2-4 στο 83ο λεπτό, ανεβάζοντας πάλι 6 παίκτες κοντά στην εστία των γηπεδούχων.



H Μπαρτσελόνα κατάφερε να σκοράρει ξανά στα εναπομείναντα λεπτά αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να χαλάσει τον θρίαμβο των Ανδαλουσιανών. Αυτή ήταν η πρώτη φορά από το 2003 που οι Καταλανοί δέχθηκαν 4 γκολ μέσα στο Καμπ Νου ενώ ήταν και η πρώτη τους εντός έδρας ήττα από το 2016. Ταυτόχρονα, με το διπλό αυτό ο Σετιέν έγινε ο μοναδικός προπονητής την τελευταία δεκαετία που έχει κερδίσει και τη Μπάρτσα και τη Ρεάλ μέσα στο γήπεδο τους! Βλέποντας το μέγεθος του κατορθώματος του, το ότι ο Σέρχιο Μπουσκέτς του χάρισε μετά το τέλος τη φανέλα του δεν αποτελεί και τόσο μεγάλη έκπληξη. H φανέλα συνοδευόταν από μια αφιέρωση: “Στον Κίκε. Με εκτίμηση και θαυμασμό για τον τρόπο που βλέπεις το ποδόσφαιρο”.

Ο Ισπανός μέσος δεν είναι ο μόνος που υποκύπτει στην ιδιαίτερη γοητεία του 60χρονου προπονητή. Στο σπίτι του υπάρχουν ήδη κορνιζαρισμένες οι φανέλες του Λούκα Μόντριτς (που έκανε μια παρόμοια αφιέρωση-κομπλιμέντο) και του Λιονέλ Μέσσι. Ειδικά του Αργεντινού δεν θα μπορούσε να λείπει από τη συλλογή του Σετιέν. “Ο Μέσσι συγκεντρώνει όλα όσα αγαπάω στο ποδόσφαιρο. Δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Είναι τα πάντα! Είναι στην ίδια κατηγορία με τον Μαραντόνα και τον Κρόιφ, παίκτες που με κάνουν να κάθομαι με ενθουσιασμό μπροστά στην τηλεόραση”.



Ο θαυμασμός του Σετιέν για τον Κρόιφ δεν αφορά μόνο τα χρόνια που ο Ολλανδός μάγευε στο χόρτο. Όπως έχει πει στο παρελθόν, ο προπονητής Κρόιφ είναι από τις μεγαλύτερες επιρροές του. “Θα έκοβα το ένα μου δάχτυλο απλά και μόνο για να μπορούσα να παίξω σε μια από τις ομάδες του” δήλωσε κάποτε ενώ σε άλλη συνέντευξη του αποκάλυψε πως ένας αγώνας απέναντι στη ‘Dream Team’ του Κρόιφ στις αρχές των 90s, του έδειξε την ποδοσφαιρική φιλοσοφία που έπρεπε να ακολουθήσει από εκεί και πέρα, αφού δεν μπορούσε να καταδεχθεί ότι για 90 λεπτά έπρεπε να τρέχει πίσω από τη μπάλα την οποία κυκλοφορούσαν άψογα οι ‘μπλαουγκράνα’.

Όταν κρέμασε τα παπούτσια του, ο Σετιέν ήταν αποφασισμένος να δουλέψει πάνω στις ιδέες που είχε αναπτύξει στη διάρκεια της καριέρας του. Για αρκετά χρόνια η δουλειά αυτή γινόταν στην αφάνεια των μικρών κατηγοριών, μέχρι που το φθινόπωρο του 2015 η Λας Πάλμας (που μόλις είχε ανέβει στην 1η κατηγορία) του έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στα σαλόνια της La Liga. Με τον Σετιέν στον πάγκο και κάνοντας έναν εντυπωσιακό δεύτερο γύρο, η νεοφώτιστη ομάδα από τα Κανάρια τερμάτισε στην 11η θέση, που αποτελεί την καλύτερη επίδοση της από το 1979.



Δεν ήταν όμως αυτό το κατόρθωμα που προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών ουδέτερων φιλάθλων και έκανε ουσιαστικά γνωστό τον Σετιέν ακόμα και εκτός Ισπανίας. Παρά το μετριότατο ρόστερ της, η Λας Πάλμας αποδείχτηκε μια από τις πιο θεαματικές ομάδες του πρωταθλήματος, καταφέρνοντας να βγάλει στο χορτάρι πολλές από τις αγαπημένες ιδέες του προπονητή της. “Όλοι ξέρουμε ότι αποδίδεις καλύτερα όταν είσαι χαρούμενος. Και κάθε παίκτης είναι χαρούμενος όταν του δίνεις τη μπάλα. Όταν λέω στους παίκτες μου ότι αυτοί θα έχουν τη μπάλα στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, τα πρόσωπα τους φωτίζονται. Στην τελική, γι’αυτό έγιναν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Γιατί μεγάλωσαν με μια μπάλα στα πόδια. Κανείς δεν θέλει να την κυνηγάει από τα πόδια των αντιπάλων. Όλοι θέλουν να παίξουν και να απολαύσουν το παιχνίδι.”

Ακόμα και απέναντι στα μεγαθήρια της κατηγορίας, η ομάδα του Σετιέν δεν καταδεχόταν να κλειστεί στην περιοχή της, περιμένοντας καρτερικά το σφυροκόπημα των αντιπάλων. “Είμαι ρομαντικός, μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο. Δεν μπορώ να πληρώνω εισιτήριο και να βλέπω μια ομάδα να περιμένει στην εστία της ψάχνοντας το 0-0 ή μια καλή αντεπίθεση. Ξέρω καλά ότι έτσι αφήνω κενά στην άμυνα, τα οποία ο αντίπαλος μπορεί να εκμεταλλευτεί, αλλά για μένα το να δημιουργώ κινδύνους, να έχω τη μπάλα και να παίζω ψηλά είναι πολύ πιο απολαυστικά”.

Στον 1,5 χρόνο που έμεινε στη Λας Πάλμας (με το που έφυγε, η ομάδα υποβιβάστηκε), οι οπαδοί της τα είδαν όλα και, όπως γράφουν και οι ίδιοι σε πολλά ιντερνετικά αφιερώματα, “χόρτασαν ποδόσφαιρο”. Η ομάδα του Σετιέν μπορούσε το ένα Σαββατοκύριακο να ‘φιλοδωρήσει’ με 4 γκολ την Εσπανιόλ ή την Χετάφε και το επόμενο να φάει 5 από τη Μπιλμπάο ή οποιαδήποτε μέτρια ομάδα. Μερικά από τα σκορ της μιλάνε από μόνα τους για το τι είδους ποδόσφαιρο έπαιξαν οι νησιώτες: 2-4, 5-1, 5-2, 4-3, 3-2 και ένα χορταστικό 3-3 με τη Ρεάλ μέσα στο Μπερναμπέου!



Το πετυχημένο πέρασμα του από τη Λας Πάλμας άνοιξε πέρσι την πόρτα μιας μεγαλύτερης ομάδας. Η Μπέτις προερχόταν από μια τραγική σεζόν και έψαχνε κάποιον να της δώσει νέο όραμα και νέα κατεύθυνση. Ο Σετιέν βρήκε στo Μπενίτο Βιγιαμαρίν ένα πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο εκδηλωτικό κοινό (η Μπέτις βρίσκεται σχεδόν πάντα στην πρώτη 6αδα στα εισιτήρια ενώ σε γκάλοπ σε φιλάθλους απ’όλη την Ισπανία οι οπαδοί της ψηφίστηκαν οι πιο παθιασμένοι της χώρας) και ένα πολύ καλύτερο ρόστερ και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν.

Όπως και στη Λας Πάλμας, η 6η θέση στο τέλος της περσινής σεζόν (καλύτερη επίδοση της ομάδας από το 2005) και η έξοδος στην Ευρώπη δεν λένε παρά τη μισή αλήθεια. Για άλλη μια φορά μια ομάδα του Σετιέν έγινε η ιδανική επιλογή για κάθε ουδέτερο φίλαθλο που αναζητούσε ένα καλό παιχνίδι για να παρακολουθήσει. Η Μπέτις έψαχνε ασταμάτητα σε κάθε αγώνα τρόπους να βγει μπροστά, στήνοντας κάθε επίθεση της μεθοδικά, όπως ένας καλός και πεπειραμένος σκακιστής. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι ο Σετιέν λατρεύει το σκάκι και το χρησιμοποιεί συχνά στα παραδείγματα του (στο παρελθόν έχει βρεθεί αντίπαλος και του Γκάρι Κασπάροφ).

Μένοντας πιστός στην ιδέα ότι η εμφάνιση είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα, ο Σετιέν έφτιαξε ξανά ένα σύνολο που δεν καταδεχόταν να περιμένει στην άμυνα του αλλά που προτιμούσε να ρισκάρει ανεξαρτήτως αντιπάλου. Η Μπέτις μπορούσε τη μια αγωνιστική να κερδίσει τη Ρεάλ μέσα στη Μαδρίτη παίζοντας ανοιχτά και με θράσος και την επόμενη να χάσει με 3-6 μέσα στην έδρα της από τη Βαλένθια, πληρώνοντας τα κενά που εμφανιζόταν στην άμυνα όταν η ομάδα ανέβαζε πολλούς παίκτες μπροστά. Το ριψοκίνδυνο αυτό ποδόσφαιρο μπορεί να γοητεύει πολλούς αλλά φυσικά τρομάζει και αρκετούς, που ενδιαφέρονται πρωτίστως για το αποτέλεσμα.



Ο Σετιέν δεν είναι όμως από τους ανθρώπους που θα αμφισβητήσουν και θα προσαρμόσουν τις ιδέες τους απλά για να κρατήσουν τη δουλειά τους. “Πριν υπογράψω με τη Μπέτις, τους είπα: ‘Είστε σίγουροι ότι θέλετε εμένα; Έχετε δει πως παίζουν οι ομάδες μου, είστε βέβαιοι ότι αυτό θέλετε; Σας ξεκαθαρίζω ότι εγώ δεν πρόκειται να αλλάξω. Οι ομάδες μου θα προσπαθούν πάντα να επιτεθούν από πίσω, να δημιουργήσουν. Αν δεν συμφωνείτε με τον τρόπο που παίζω, καλύτερα να ψάξετε για άλλον προπονητή”.

Οι άνθρωποι της διοίκησης συμφώνησαν και το ελκυστικό αυτό πείραμα όχι απλά πέτυχε την πρώτη σεζόν αλλά συνεχίζεται φέτος και εκτός συνόρων, με τη Μπέτις να βρίσκεται στην πρώτη θέση του ομίλου της στο Γιουρόπα Λιγκ, έχοντας προσθέσει στις μεγάλες εκτός έδρας νίκες της, πίσω από τα διπλά σε Μπερναμπέου, Καμπ Νου και Σάντσεθ Πιθχουάν, μια σπουδαία επικράτηση μέσα στο Σαν Σίρο.

Σήμερα το βράδυ στην Ανδαλουσία, οι πράσινοι της Σεβίλλης υποδέχονται τον Ολυμπιακό και με νίκη ουσιαστικά κλειδώνουν την πρώτη θέση και δίνουν ραντεβού για τα ανοιξιάτικα νοκ άουτ. Μετά το εντυπωσιακό διπλό μέσα στο Καμπ Νου, μια καλή ευρωπαϊκή πορεία με τη Μπέτις ίσως να είναι το τελευταίο ‘πιστοποιητικό’ που χρειάζονται οι άνθρωποι της Μπαρτσελόνα για να δώσουν στον Κίκε Σετιέν τα κλειδιά της ομάδας, όταν κλείσει ο κύκλος του Ερνέστο Βαλβέρδε. Στον ισπανικό Τύπο και τα social media ένα τέτοιο ενδεχόμενο αντιμετωπίζεται ήδη με ενθουσιασμό από πολλούς. Μέχρι να συμβεί αυτό όμως, ο Σετιέν θα συνεχίζει να απαιτεί από τους παίκτες της Μπέτις σε κάθε παιχνίδι, ανεξαρτήτως έδρας και αντιπάλου, να κάνουν αυτό που ο ίδιος αγαπάει να βλέπει όταν πηγαίνει στο γήπεδο: Να θέλουν τη μπάλα στα πόδια τους.
--- Τέλος παράθεσης ---
El Sombrero
blog.stoiximan.gr

fon7:
Όταν ο Μπλάνκο έστειλε στον κουβά τους συμπαίκτες του


Στην ιστορία του Σομπρέρο υπάρχουν κάποιες προσωπικότητες στις οποίες έχουμε αδυναμία. Που δεν βαριόμαστε να ασχολούμαστε μαζί τους και να αφιερώνουμε παραπάνω από ένα κείμενο. Μια τέτοια είναι ο σπουδαίος τεχνίτης-ζογκλέρ-ψυχάκιας Κουαουτέμοκ Μπλάνκο. Ο Μεξικάνος φορ που έπαιζε μέχρι τα 40κατι του μπάλα, έκανε ένα πέρασμα από τα ευρωπαϊκά γήπεδα που δυστυχώς ήταν σύντομο. Το 2000 σε ηλικία σχεδόν 28 χρονών πήγε δανεικός στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ για να ζήσει το όνειρο, αλλά λίγους μήνες αργότερα χτύπησε πολύ σοβαρά σε παιχνίδι της εθνικής με το Τρινιντάντ-Τομπάγκο και έμεινε εκτός δράσης για έξι μήνες.


Σκληρές εικόνες, αλήθεια…

Ήταν ένας από τους πιο άδικους τραυματισμούς, αφού με το σκορ στο 6-0 (!!), ο αμυντικός Έλκοκ έκανε ένα τρομακτικό, δολοφονικό χτύπημα στον Μπλάνκο μέσα στην περιοχή. Ο διαιτητής έδωσε το πέναλτι και την κόκκινη, το ματς έληξε 7-0, αλλά ο Μπλάνκο υπέστη ρήξη χιαστού και έμεινε για μισό χρόνο εκτός. Ο Έλκοκ έγινε γνωστός ως ο χασάπης του Τρινιντάντ, αυτή ήταν και η τελευταία του διεθνής συμμετοχή, γεγονός που τον έκανε άκρως αναγνωρίσιμο και μετά το τέλος της καριέρας του. Δεν ήταν λίγοι οι Μεξικάνοι που τον συναντούσαν χρόνια μετά και θυμόντουσαν το περιστατικό, ο Μπλάνκο άλλωστε είναι για πολλούς εθνικός ήρωας. Όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό δεν ήταν ποτέ πια ο ίδιος και έχοντας χάσει σε ταχύτητα, δεν μπόρεσε να εντυπωσιάσει και έχασε τις ελπίδες του για μια μεταγραφή σε μεγαλύτερο ευρωπαϊκό σύλλογο. Ο ίδιος λέει ότι αυτό το χτύπημα του χάλασε μια μεταγραφή στη Ρεάλ. Πρόλαβε όμως να αφήσει το στίγμα του και στην Ισπανία.

Στην αρχή της επόμενης σεζόν, στις 29 Σεπτεμβρίου του 2001 όταν η Βαγιαδολίδ ταξίδεψε στο Μπερναμπέου για να αντιμετωπίσει τη Ρεάλ που κατέβηκε με παίκτες όπως οι Κασίγιας, Ρομπέρτο Κάρλος, Μακελελέ, Ραούλ, Ζιντάν, Φίγκο και Ιέρο. Μια Ρεάλ που έχασε εκείνη τη σεζόν το πρωτάθλημα από τη Βαλένθια και βγήκε 3η, αλλά κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με αυτό το γκολ. Ποιος θα πόνταρε υπέρ της Βαγιαδολίδ; Ούτε οι παίκτες της. Και δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η αλήθεια. Βλέπετε οι παίκτες της Βαγιαδολίδ είχαν το συνήθειο εκείνη την περίοδο να παίζουν συνεταιρικά κινιέλα, το περίπου αντίστοιχο του ΠΡΟ-ΠΟ στην Ισπανία με 15 αγώνες (αν δεν κάνω λάθος 14 αγώνες και ένα ακόμα ματς για μπόνους που μαντεύεις το σκορ).



Υπεύθυνος εκείνης της εβδομάδας για την κατάθεση του δελτίου ήταν ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας Αλμπάνο Μπισάρι που στο ματς της ομάδας του έπαιξε ξερό άσσο, όπως έκαναν πάντα οι παίκτες καθώς αν η ομάδα κέρδιζε ήταν χαρούμενοι, αν έχανε τουλάχιστον είχαν πιάσει το σημείο. Οι προβλέψεις των παικτών της Βαγιαδολίδ ήταν εξαιρετικά σωστές εκείνο το Σαββατοκύριακο, αφού έπιασαν τα υπόλοιπα 13 παιχνίδια, αλλά και το σκορ του μπόνους. Συμπληρώνοντας και τη νίκη της Ρεάλ θα τα έπιαναν όλα. Και τα πράγματα πήγαιναν… καλά. Η Ρεάλ μόλις στο 4′ άνοιξε το σκορ με κεφαλιά του Ζιζού, η Βαγιαδολίδ ισοφάρισε δύο λεπτά αργότερα και ο Ραούλ στο 19′ έκανε το 2-1. Οι Μαδριλένοι έχασαν αρκετές ακόμα ευκαιρίες για να καθαρίσουν το ματς, αλλά το σκορ παρέμενε στο 2-1. Εννιά λεπτά πριν την λήξη ο κόουτς Μορέ πέρασε μέσα τον Μπλάνκο μπας και γίνει το θαύμα. Στο 88′ η Βαγιαδολίδ κέρδισε το φάουλ, ο Μεξικάνος πήρε την μπάλα και εκτέλεσε ένα τέλειο φάουλ, μέσα από το τείχος και στα δίχτυα του Κασίγιας, γράφοντας το 2-2 που ήταν και το τελικό.



Φυσικά η ισοπαλία στο Μπερναμπέου πανηγυρίστηκε έξαλλα, μέχρι που οι παίκτες συνειδητοποίησαν τι είχε γίνει. Το συνολικό ποσό που θα μοιράζονταν ήταν περίπου 5 εκατομμύρια € (!!) και ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι κάποιοι παίκτες της Βαγιαδολίδ δεν τα είχαν ανάγκη, σκεφτείτε ότι στο εβδομαδιαίο δελτίο συμμετείχαν και μεροκαματιάρηδες άνθρωποι όπως φυσιοθεραπευτές και μέλη του τεχνικού τιμ. Το ένα από τα μόλις τρία γκολ του Μπλάνκο στη σύντομη ισπανική του καριέρα στοίχισε σε αρκετούς ανθρώπους περίπου 150.000€, ποσό ικανό να αλλάξει τη ζωή τους. Τελικά, οι νικητές μοιράστηκαν από περίπου 1.000€ ο καθένας, ποσό ελάχιστο, αλλά τουλάχιστον είχαν να λένε ότι δεν έχασαν από την κορυφαία ομάδα της Ευρώπης εκείνη τη χρονιά, κλέβοντας μια ιστορική ισοπαλία στο τέλος.
sombrero.gr

fon7:

--- Παράθεση ---

Φαντάσματα, γάτες, χωράφια και χαμένα γκολ

Πρωτομαγιά του 2005. Στο στάδιο Σιουτάτ ντε Βαλένσια, την έδρα της πιο παλιάς ομάδας στη Βαλένθια, η Λεβάντε υποδέχεται τη Μάλαγα σε μια μάχη για την παραμονή. Οι γηπεδούχοι κάνουν ένα blooper με τον αμυντικό να την αφήνει στον τερματοφύλακα και τελικά κανείς να μην κινείται προς την μπάλα. Ο Σέρζιο Πάουλο Μπαρμπόσα Βαλέντε, η πιο γνωστός ως Ντούντα κλέβει την μπάλα. Ο παίκτης της Μάλαγα (που είχε περάσει ως δανεικός από τη Λεβάντε για μια σεζόν παλιότερα) ξεπερνάει και τον τερματοφύλακα και είναι μεν λίγο πλάγια, αλλά έχει όλη την εστία κενή μπροστά του. Το γκολ σχεδόν σίγουρο. Κι όμως. Ο Ντούντα αντί να σκοράρει, φαίνεται σαν να κολλάει για λίγο και τελικά αντί να σπρώξει απλά την μπάλα στα δίχτυα δοκιμάζει να κάνει πάσα σε έναν συμπαίκτη του που έρχεται από πίσω. Οι αμυντικοί της Λεβάντε προλαβαίνουν και κόβουν το σουτ του Μιγκέλ Άνχελ κι έτσι η Μάλαγα χάνει μια τεράστια ευκαιρία για να κάνει το 0-2.

Duda falló una clara ocasión contra el Levante porque, según sus propias palabras, “vio un fantasma” #CuartoMilenio pic.twitter.com/GMedd5vZ4S

— Iker Jiménez (@navedelmisterio) 19 Ιουνίου 2016

Φάσεις σαν κι αυτή μπορεί να έχουμε δει αρκετές φορές, ίσως κι ακόμα χειρότερες. Αυτό όμως που δεν είχαμε ξαναδεί ήταν η δικαιολογία του Πορτογάλου ποδοσφαιριστή μετά το τέλος του αγώνα για την ακατανόητη ενέργειά του. Ο Ντούντα δηλώνει με κάθε σοβαρότητα ότι “κάτι” πέρασε από μπροστά του και τον εμπόδισε, ότι είναι σίγουρος ότι είδε ένα φάντασμα και γι’ αυτό έκοψε την μπάλα προς το κέντρο. Καιρό αργότερα, ο κηπουρός του γηπέδου εμφανίστηκε να δηλώνει ότι ένας υπάλληλος του συλλόγου είδε ένα βράδυ κάποιον να κινείται μπροστά από την ίδια εστία και φώναξε την αστυνομία. Όταν η αστυνομία ήρθε αργότερα, δεν βρήκε κανέναν στο γήπεδο. Ο κηπουρός αργότερα διέψευσε ότι έκανε τις δηλώσεις αυτές, ο δε Ντούντα αργότερα εμφανίστηκε να υποστηρίζει ότι το είπε για πλάκα. Αλλά όπως είναι γνωστό, δεν πρέπει να αφήνουμε την αλήθεια να μας χαλάει μια όμορφη ιστορία και ο μύθος δημιουργήθηκε αμέσως.

Έτσι λοιπόν, οι υποτιθέμενες δηλώσεις του κηπουρού και η ατάκα του Ντούντα έφεραν… ghostbusters από όλη την Ισπανία στη Βαλένθια, ώστε να μπορέσουν να ελευθερώσουν το πνεύμα από τα δεσμά του. Και μπορεί ο κηπουρός να διέψευσε τις δηλώσεις του, παραδέχτηκε όμως ότι μερικά χρόνια πριν στην ίδια εστία, οι άνθρωποι του συλλόγου πέταξαν τις στάχτες τεσσάρων μελών της Λεβάντε που έχασαν τη ζωή τους σε ένα τραγικό τροχαίο. Σκεπτικιστές 0 – Συνωμοσιολόγοι/Μεταφυσικοί 1. Σύμφωνα με τους… ειδικούς λοιπόν, ήταν τα πνεύματα των τεσσάρων οπαδών του συλλόγου που προστάτευσαν τη Λεβάντε από το γκολ του Ντούντα. Ακόμα κι από τον άλλον κόσμο τους ένοιαζε η παραμονή της ομάδας στην Πριμέρα.


Η είσοδος του θρυλικού Βαγιέχο. Στα δεξιά ο φοίνικας της ιστορίας μας.

Η ιστορία της Λεβάντε και των γηπέδων της όμως δεν είχε μόνο αυτή την μεταφυσική στιγμή. Ο σύλλογος γεννήθηκε το 1909 και τριάντα χρόνια αργότερα εξαιτίας του εμφυλίου στην Ισπανία συγχωνεύτηκε με την τοπική Χιμνάστικο, κρατώντας το όνομά της, παίρνοντας όμως τα μπλε-κόκκινα της Χιμνάστικο και το γήπεδό της, το ιστορικό Εστάδιο Βαγιέχο. Ο σύλλογος δεν κατάφερε ποτέ να ανέβει στην Α’ εθνική και ένα πρωινό του 1963, οι άνθρωποι της Λεβάντε βρήκαν ένα νεκρό γάτο δίπλα σε έναν φοίνικα που υπήρχε στην είσοδο του σταδίου. Δίπλα στον γάτο υπήρχε αφημένο και ένα μήνυμα: “Όταν ο γάτος ανέβει στον φοίνικα, τότε κι η Λεβάντε θα ανέβει κατηγορία“. Η Λεβάντε έκανε σούπερ σεζόν και τελικά μερικούς μήνες αργότερα κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδό της στα σαλόνια της Ισπανίας. Άγνωστο αν ο φαρσέρ είχε αυτόν τον σκοπό ή απλά ήταν κάποιος οπαδός της Βαλένθια που ήθελε να κοροϊδέψει τη Λεβάντε. Μια μέρα του Ιουνίου πάντως, οι άνθρωποι του συλλόγου είδαν έναν (ευτυχώς ψεύτικο αυτή τη φορά) γάτο ανεβασμένο στο δέντρο και ένα μήνυμα: “Ο γάτος ανέβηκε στον φοίνικα κι η Λεβάντε στην Α’ εθνική”.


Το πλημμυρισμένο στάδιο

Μερικά χρόνια αργότερα, η Λεβάντε θα εγκατέλειπε το γήπεδο που υπέστη σοβαρές ζημιές από πλημμύρες, εν μέσω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων και υποβιβασμού στις χαμηλές κατηγορίες. Ο σύλλογος πούλησε το γήπεδο και έψαξε να βρει κάποιο φτηνότερο οικόπεδο. Το βρήκε στην περιοχή Οριόλς, πολύ μακριά από τις παραθαλάσσιες περιοχές που οι οπαδοί της βρίσκονταν κατά κύριο λόγο και εκεί έχτισε το νέο γήπεδο για το οποίο μιλήσαμε προηγουμένως και στο οποίο την θεμέλια λίθο έβαλε η τότε… Μις Ισπανία. Πολύ πριν το χαμένο γκολ του Ντούντα όμως, είχαμε μια ακόμα περίεργη ιστορία. Το γήπεδο ήταν σχετικά εκτός πόλης, ανάμεσα σε αγρούς και εκεί προέκυψε ένα ακόμα πρόβλημα. Κάποιος από τους ιδιοκτήτες γης αρνήθηκε να πουλήσει ένα μικρό κομμάτι που χρειαζόταν η Λεβάντε. Οι άνθρωποί της προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον πείσουν, αλλά αυτός ήταν αμετάπειστος. Ζητούσε ο σύλλογος να αγοράσει όλα τα χωράφια του, ενώ η Λεβάντε ήθελε μόνο το μικρό κομμάτι γης που χρειαζόταν. Ο κυριούλης έλεγε όλα ή τίποτα και η συμφωνία δεν έγινε ποτέ.


Κάποιος δάγκωσε το γήπεδο

Το αποτέλεσμα ήταν όπως βλέπετε και παραπάνω να προσπαθήσουν οι μηχανικοί να το βολέψουν στο χώρο όπως μπορούσαν, με αποτέλεσμα η μια γωνία του να εξέχει λίγο και να υπάρχει ένα… κενό στην μια εξέδρα, που έμεινε στην ιστορία ως η… “μπουκίτσα του θείου”. Μπουκίτσα γιατί είναι σαν κάποιος να το δάγκωσε και θείος, ο ιδιοκτήτης του χωραφιού. Οι άνθρωποι της Λεβάντε πίστεψαν ότι κάποτε ο θείος θα πέθαινε, κάποιος πιο λογικός θα έπαιρνε τη γη και θα έκαναν μια προσθήκη. Αρκετά χρόνια αργότερα, η μπουκίτσα υπάρχει ακόμα:


Εκτός από την μπουκίτσα, η μια γωνία βγαίνει μες τον δρόμο, αλλά δε βαριέσαι…

Το 2015 η Λεβάντε ξεκίνησε τη σεζόν και στα πρώτα επτά παιχνίδια της εντός έδρας δεν είχε σκοράρει στην καταραμένη εστία του Ντούντα. Οι φαν των μεταφυσικών θυμήθηκαν την δεκαετή επέτειο εκείνης της φάσης. Η Λεβάντε όχι απλά δεν σκόραρε, αλλά κι όταν σκόραρε κάτι συνέβαινε. Όπως όταν ένα γκολ του Ντέιβερσον ακυρώθηκε εντελώς άδικα για ανύπαρκτο επιθετικό φάουλ. Το αποκορύφωμα όμως ήταν η απίστευτη χαμένη φάση στο παιχνίδι με τη Ρεάλ Μπέτις με το διπλό δοκάρι, το δεύτερο σε κενή εστία:

&feature=player_embedded

Αυτή τη φορά το πρόβλημα ήταν για τη Λεβάντε, οπότε το κακό αποδόθηκε στην… κατάρα του θείου. Η Λεβάντε τελικά κατάφερε εκείνη τη χρονιά να σωθεί παρά τα όσα συνέβαιναν. Συνεχίζει ως ένας σύλλογος που κινείται μεταξύ των κατηγοριών και κυρίως συνεχίζει να παίζει στο γήπεδο που οι κατάρες και τα φαντάσματα συνυπάρχουν για να μας δίνουν γραφικότητα, που συχνά χρειάζεται και θα μας λείψει αν κάποτε όλες οι ομάδες αποκτήσουν γήπεδα φασόν σαν κουτιά, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς ιστορία.Όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα για τη Λεβάντε κάποιοι μιλούν για την κατάρα του “θείου”, όταν γίνεται κάτι καλό θυμούνται τα φαντάσματα, ανάλογα με το τι βολεύει την κάθε ιστορία.

&feature=player_embedded

Φέτος, η Λεβάντε κάνει μια αρκετά καλή πορεία με τον Πάκο Λόπεθ στον πάγκο. Βρίσκεται στις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη, αλλά οι βαθμολογικές διαφορές μεταξύ υποβιβασμού και εξόδου είναι πολύ μικρές και το πρωτάθλημα έχει δρόμο. Υποδεχόμενη την πρωτοπόρο Μπαρτσελόνα στον αγώνα του Σιουτάτ ντε Βαλένσια θα χρειαστεί κάθε εξωτερική βοήθεια για να κρατήσει ανέπαφη την εστία της. Ένα φάντασμα σαν 12ος παίκτης δεν θα έβλαπτε. Άλλωστε σε αυτό το γήπεδο έσπασε πέρσι το ρεκόρ που έγραψε η Μπαρτσελόνα πέρσι με την αήττητη πορεία της, σε ένα τρελό ματς με τελικό σκορ 5-4.
--- Τέλος παράθεσης ---
SombreroGr
blog.stoiximan.gr

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση