Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.

Μηνύματα - ΛΑΜΙΑ FANS

Σελίδες: [1] 2 3 ... 930

ΠΑΣατέμπος (για να περνά η ώρα) / Απ: Τι ακούτε τώρα;

« στις: Χθες στις 00:23 »

Σχετικά με το forum / Απ: Αμέρικαν μπαρ...

« στις: Δευ 14 Σεπ 2026 00:03 »

Παράθεση από: fon7 στις Δευ 24 Αύγ 2026 22:18

Μέχρι να βρεθεί επενδυτής,ο κόσμος θα κρατήσει την ομάδα όρθια.Δεν είμαστε οι πρώτοι που το κάνουμε ούτε οι τελευταίοι.Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κόσμος του ΠΑΣ,τον κρατάει όρθιο.Πάντα μέσα από τον κόσμο υπήρχε πίεση για να βρεθούν λύσεις.Ακόμα και το 2003 με τον τηλεμαραθώνιο,ο κόσμος έβαλε πλάτη.Τι ακριβώς σας τρομάζει σε αυτό ή τι σας παραξενεύει;Ο κάθε σύλλογος είναι ο κόσμος του.Από εκεί ξεκινάνε όλα.
Επίσης ο επενδυτής θα πρέπει να μιλήσει με τον ερασιτέχνη.Το τμήμα αυτήν την στιγμή ανήκει στον ερασιτέχνη.Έτσι είναι το νομικό πλαίσιο.Ούτε καν με την διοικούσα επιτροπή.Με το ΔΣ του ερασιτέχνη.Σε τέτοια πράγματα ότι γίνονται και κονέ;Γίνονται.Δεν είναι απίθανο.Το θέμα είναι ο ερασιτέχνης να έχει ένα πλάνο να παρουσιάσει σε κάποιον επενδυτή.Μέχρι να βρεθεί όμως ο επενδυτής και για όσο χρόνο πάρει,ο κόσμος θα κρατήσει την ομάδα όρθια.Από εκεί ξεκινάμε.Εκεί είναι η βάση.
Από εκεί και πέρα,όποιος έχει ακούσει τις εκπομπές του συνδέσμου,ο καθένας μπορεί να βοηθήσει την ομάδα εθελοντικά.Δεν υπάρχει αμοιβή.Μπορεί να έρθει σε επαφή με τον ερασιτέχνη ή με την διοικούσα επιτροπή ή ακόμα και με τον ΣΦ και να βοηθήσει εθελοντικά σε κάποιο πόστο.Το ίδιο γίνεται σε κάθε ερασιτεχνικό σωματείο,όπως είναι και ο ΠΑΣ αυτήν την στιγμή.
Ο καθένας ας σκεφτεί και ας αποφασίσει για τον εαυτό του.Στηρίζω αυτήν την ομάδα μόνο σε χαρές ή αν είναι Α εθνική ή και στα δύσκολα και στις αποτυχίες.Ας το σκεφτεί ο καθένας μόνος του και ας αποφασίσει.

Ακριβώς!!

ΠΑΣατέμπος (για να περνά η ώρα) / Απ: Τι ακούτε τώρα;

« στις: Κυρ 13 Σεπ 2026 23:53 »

Αλλα Αθλήματα - Εθνικές ομάδες / Απ: F1 2026

« στις: Κυρ 13 Σεπ 2026 18:07 »

Παράθεση

Formula 1: Τα άστρα του τίτλου ευθυγραμμίζονται για τον Αντονέλι: Νέα νίκη του Ιταλού, ατύχησαν οι Νόρις, Ράσελ, Χάμιλτον στη Μαδρίτη

ΠΑΝΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Μετά την προέλασή του για το θρίαμβο στη Μόντσα, ο Κίμι Αντονέλι κέρδισε και το πιο “διαδικαστικό” GP της Ισπανίας, στη Μαδρίτη, για να κάνει άλλο ένα άλμα του τίτλου καθώς ο Λάντο Νόρις και η McLaren έχασαν μια σίγουρη νίκη ατυχώντας με το χρονισμό του VSC, ο Λιούις Χάμιλτον εγκατέλειψε με πρόβλημα στα φρένα της Ferrari και ο Τζορτζ Ράσελ έμεινε μόλις στην 5η θέση του αγώνα στο Madring.

Κατακτώντας την 8η νίκη του στο 14ο GP του φετινού πρωταθλήματος της Formula 1, στο παρθενικό GP Ισπανίας που φιλοξενήθηκε στο νεότευκτο Madring της Μαδρίτης, ο Κίμι Αντονέλι της Mercedes οδεύει ολοταχώς να γίνει ο νεαρότερος πρωταθλητής της Ιστορίας του σπορ.

Ο Ιταλός σημείωσε τη δεύτερη νίκη του μέσα σε επτά μέρες, αλλά αυτή τη φορά με λιγότερο ηρωικό τρόπο από ό,τι στη Μόντσα: ήταν δεύτερος πίσω από τον Λάντο Νόρις, πριν εκμεταλλευτεί το Εικονικό Όχημα Ασφαλείας (για ατύχημα του Λανς Στρολ της Aston Martin) του 14ου γύρου για να κάνει το μοναδικό του πιτ-στοπ.

Το ίδιο έκανε και ο Μαξ Φερστάπεν – αλλά ο Λάντο Νόρις δεν πρόλαβε να μπει έγκαιρα στα πιτς, χρειάστηκε να περιμένει έναν γύρο, η περίοδος του VSC έληξε κι έτσι ο πρωταθλητής της McLaren έπεσε από την πρώτη στην 3η θέση, χωρίς καμία ευκαιρία να ανελιχθεί καθώς οι τέσσερις πρώτοι έβγαλαν τον αγώνα με ένα πιτ-στοπ και στο Madring οι προσπεράσεις αποδείχθηκαν αδύνατες.

Το βάθρο έκλεισαν οι Μαξ Φερστάπεν και Λάντο Νόρις – καθώς ο Ολλανδός αμύνθηκε στο τέλος στην επίθεση του Βρετανού, και γλίτωσε την ποινή για το κόψιμο ενός σικέιν στη μάχη τους στον προτελευταίου γύρο. Ο Σαρλ Λεκλέρ ήταν επικεφαλής σχεδόν όλου του αγώνα πριν αναγκαστεί να κάνει το πιτ-στοπ του, στον 47ο από τους 57 γύρους, αλλά παρόλα αυτά τερμάτισε μπροστά από τον Τζορτζ Ράσελ της Mercedes που αναγκάστηκε να κάνει δύο πιτ-στοπς, καθώς εβαλε τη μέση γόμα στο VSC και δεν ήταν εφικτό να βγάλει 42 γύρους με αυτήν.

Όσο για τον Λιούις Χάμιλτον, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει (από την 3η θέση) μόλις στον 7ο γύρο, διότι τα φρένα της Ferrari παρέδωσαν το πνεύμα. Ο Λιούις, μετά από αυτό, έριξε “λευκή σημαία” για τη φετινή μάχη του τίτλου, λέγοντας ότι ο Αντονέλι και η Mercedes έχουν κάνει “εκπληκτική δουλειά και το αξίζουν”.

Αλλά εκτός από τον Χάμιλτον, πολύτιμους βαθμούς έχασε σήμερα στη μάχη του τίτλου και ο Ράσελ, ακόμα και ο Λάντο Νόρις που αν κέρδιζε σήμερα την 3η νίκη του στα τελευταία 4 GP ίσως να έβλεπε λίγο πιο αισιόδοξα τώρα τα πράγματα για την υπεράσπιση του τίτλου του.

από Sport 24.gr

Αλλα Αθλήματα - Εθνικές ομάδες / Απ: Μίλτος Τεντόγλου

« στις: Κυρ 13 Σεπ 2026 18:05 »

Παράθεση

Μίλτος Τεντόγλου: Στην πρώτη θέση του Ultimate Championship στη Βουδαπέστη

Ο Έλληνας αθλητής κατέκτησε μια ακόμη πρωτιά με άλμα στα 8,35 μέτρα

Ο Μίλτος Τεντόγλου κατέκτησε το Ultimate Championship στη Βουδαπέστη το βράδυ του Σαββάτου (12/9), σημειώνοντας άλμα στα 8,35 μέτρα.

Πρόκειται για την τελευταία διοργάνωση της χρονιάς, με τον Έλληνα πρωταθλητή να ξεχωρίζει για ακόμη μία φορά.

Το άλμα των 8,35 μέτρων σημειώθηκε στη δεύτερη προσπάθεια του Μίλτου Τεντόγλου, ενώ στην πρώτη πήδηξε στα 8,16 μέτρα, στην τρίτη στα 8,27 μέτρα ενώ η τέταρτη προσπάθεια ήταν άκυρη.

από lifo.gr

Αλλα Αθλήματα - Εθνικές ομάδες / Απ: Παγκόσμιο εφήβων ο Καραλής στο επί κοντώ

« στις: Κυρ 13 Σεπ 2026 18:02 »

Παράθεση

«Ιπτάμενος» Καραλής με 6,15μ. και στο Ultimate Championship

Δημήτρης Ντζάνης

Ο Εμμανουήλ Καραλής χάρισε μια ακόμα υπέροχη παράσταση στο νεοσύστατο Ultimate Championship της Βουδαπέστης, ξεπέρασε τα 6,15μ., επιχείρησε στα 6,20μ. και στα 6,25μ. στην παίρνοντας τελικά τη 2η θέση, πίσω από τον Αρμάντ Ντουπλάντις (6,20μ.).
Η αυλαία της σεζόν για τον Εμμανουήλ Καραλή έπεσε στο στάδιο «Gyula Zsivotzky» της Βουδαπέστης, δίπλα στις όχθες του Δούναβη, στο νεοσύστατο Ultimate Championship και η τελευταία του παράσταση κινήθηκε σε υψηλές πτήσεις και στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας.

Ο «Μανόλο» αν και χρειάστηκε 3ο άλμα στα 6,05μ.-γεγονός που πλέον μας φαίνεται παράξενο-, πέρασε με την 1η προσπάθεια τα 6.15μ., που του χάρισαν τη 2η θέση, και χρηματικό έπαθλο 75.000 δολαρίων.

Ο Καραλής σημείωσε την 4η καλύτερη επίδοση της καριέρας του, προσπάθησε να βάλει δύσκολα στον Αρμάντ Ντουπλάντις, όμως ο Σουηδός ήταν αλάνθαστος μέχρι και τα 6,20μ. που του χάρισαν την 1η θέση και τα 150.000 δολάρια, ενώ στο κλείσιμο της βραδιάς επιχείρησε τρεις φορές για παγκόσμιο ρεκόρ στα 6,32μ.

Οι πέντε από τους οκτώ αθλητές του αγώνα βρέθηκαν να επιχειρούν στα 6,05μ. Ο Ντουπλάντις τα πέρασε με το 1ο άλμα, σε αντίθεση με τον Καραλή, που χρειάστηκε το 3ο, για να τα περάσει και ίσως εκεί σπατάλησε δυνάμεις, όταν στη συνέχεια μονομάχησε με τον Ντουπλάντις.

Ο Σόντρε Γκούτορμσεν, ο Κέρτις Μάρσαλ και ο Ζάκερι Μπράντφορντ απέτυχαν στα 6,05μ., έμειναν στα 5.95μ. και με αυτή τη σειρά πήραν την 3, 4η και 5η θέση, αντίστοιχα.

Ο Καραλής, αγωνιζόμενος πρώτος, πέρασε τα 6,15μ. με την 1η προσπάθεια, για λίγα λεπτά πέρασε και στην 1η θέση, όμως ο Ντουπλάντις, στην επιστροφή του, μετά την απουσία του από τον τελικό των Diamond League, δεν παιζόταν.

Ο Μόντο περνώντας με την 1η τα 6,15μ. ανέκτησε ξανά και την 1η θέση στον αγώνα, ήταν αλάνθαστος και στα 6,.20μ, υποχρεώνοντας τον Καραλή μετά τη δική του αποτυχία στο ύψος, να αφήσει τις δύο προσπάθειες για τα 6.25μ., με στόχο να πετύχει το άλμα της ζωής του, χωρίς να τα καταφέρει.

Ο Ντουπλάντις έχοντας εξασφαλίσει την πρωτιά, επιχείρησε στα 6,32μ., για το παγκόσμιο ρεκόρ Νο.16 της καριέρας του, το άλμα δεν βγήκε και οι δυο τους έδωσαν ραντεβού για το 2027.

Το Top 5 του Καραλή
6,20μ. Ζυρίχη 27/8/2026
6,17μ. Παιανία 28/2/2026
6,16μ. Λωζάννη 20/8/2026
6,15μ. Βουδαπέστη 11/9/2026
6,12μ. Βρυξέλλες 4/9/2026

από Gazzetta.gr

ΠΑΣατέμπος (για να περνά η ώρα) / Απ: Συνεργασία Δήμου Αθηναίων-Πανελλήνιου ΓΣ

« στις: Κυρ 13 Σεπ 2026 13:08 »

Παράθεση από: fon7 στις Παρ 11 Σεπ 2026 22:53

Όχι αλλά υπάρχουν και εκλογές

Θα βγεί πιθανώς και αυτός και σίγουρα το ....καλόπαιδο ο Βλάχος

άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο / Απ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΥΓΚΑΣ

« στις: Σαβ 12 Σεπ 2026 22:41 »

https://www.transfermarkt.gr/panagiotis-lygas/profil/spieler/736383

Δεν έχει ομάδα. Μακάρι να γίνει όπως με τον Ντεκουμέ.

ΠΑΣ για καμιά μεταγραφή? / Απ: Ηλίας Λαζαρίδης

« στις: Σαβ 12 Σεπ 2026 22:37 »

Θετικό το ντεμπούτο

ΠΑΣατέμπος (για να περνά η ώρα) / Απ: VIC (villagers of Ioannina CIty)

« στις: Σαβ 12 Σεπ 2026 18:52 »

Παράθεση

Villagers of Ioannina City: «Έχουμε αποβλακωθεί όλοι ως κοινωνία»

Ένα από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα του σύγχρονου ελληνικού ροκ επιστρέφει με το πιο σκοτεινό και φιλόδοξο άλμπουμ του. Ο Αλέξης Καραμέτης μιλά για την ανάγκη να παραμένουμε αισιόδοξοι ενώ ο κόσμος μοιάζει ολοένα πιο παράλογος.

M. HulotM. Hulot

«Το "Venceremos" δεν σημαίνει "θα νικήσουμε" με την έννοια μιας τελικής επικράτησης, αλλά περισσότερο "δεν θα σπάσουμε"». Φωτ.: Ελευθερία Καλπενίδου

Από το 2014, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ, «Riza», οι Villagers of Ioannina City έχουν διανύσει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και απρόβλεπτες διαδρομές στο σύγχρονο ελληνικό ροκ. Ξεκινώντας από τα υπόγεια των Ιωαννίνων και έναν ήχο που έμοιαζε αρχικά δύσκολο να χωρέσει σε οποιαδήποτε κατηγορία, κατάφεραν μέσα από τις ζωντανές εμφανίσεις και τους δίσκους τους να δημιουργήσουν μια ταυτότητα ξεχωριστή και απολύτως αναγνωρίσιμη. Το «Age of Aquarius» του 2019 διεύρυνε θεαματικά το κοινό τους, ακολούθησαν μεγάλες συναυλίες και εμφανίσεις σε σημαντικά ευρωπαϊκά φεστιβάλ και, σταδιακά, οι Villagers έπαψαν να είναι απλώς ένα ελληνικό συγκρότημα με διεθνή παρουσία. Έγιναν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ονόματα του σύγχρονου heavy και progressive rock, με έναν ήχο στον οποίο οι κιθάρες, τα βαριά riffs και η ψυχεδέλεια συνυπάρχουν οργανικά με την γκάιντα, τον ζουρνά και τη μνήμη της ηπειρώτικης παράδοσης.

Έξι χρόνια μετά το «Age of Aquarius», το «Venceremos» μοιάζει σαν το επόμενο, πιο σκοτεινό κεφάλαιο αυτής της διαδρομής. Είναι ο πιο φιλόδοξος και ίσως ο πιο πολιτικός δίσκος τους, όχι όμως με τη στενή έννοια. Η δυστοπική πραγματικότητα που περιγράφει, ένας κόσμος διαλυμένος από τον φόβο, τον έλεγχο, την αποξένωση και την απώλεια νοήματος, λειτουργεί περισσότερο ως καθρέφτης του παρόντος παρά ως πρόβλεψη ενός μακρινού μέλλοντος. Στην καρδιά του βρίσκεται η ιδέα της αντίστασης: όχι τόσο η νίκη απέναντι σε έναν συγκεκριμένο εχθρό όσο η άρνηση να σπάσεις, να παραιτηθείς, να αποδεχτείς ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Το «Venceremos» δεν είναι, για τον Αλέξη Καραμέτη, μια θριαμβευτική διακήρυξη. Είναι περισσότερο μια υπόσχεση αντοχής. «Δεν θα σπάσουμε», όπως λέει χαρακτηριστικά. Η ελευθερία, η αποξένωση, η διάλυση των κοινωνικών σχέσεων, η τεχνολογία και οι νέοι μηχανισμοί ελέγχου, αλλά και η ανάγκη για κοινότητα, καλοσύνη και αισιοδοξία, διατρέχουν έναν δίσκο που, παρά το σκοτάδι του, δεν εγκαταλείπει την ιδέα ότι υπάρχει ακόμη κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστείς. Η αισιοδοξία, άλλωστε, η καλοσύνη και η ευγένεια είναι, όπως λέει ο Καραμέτης, «μεγάλες επαναστατικές πράξεις σήμερα».

«Η καλοσύνη ίσως αλλάξει τον κόσμο. Η μουσική πιστεύω πως όχι. Ένα λιθαράκι θα το βάλει βέβαια, αλλά με σιγουριά πιστεύω ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και, στο τέλος, να τους ενώσει, που ίσως είναι και το πιο σημαντικό».
Μουσικά, οι Villagers δεν μοιάζει να ενδιαφέρονται να επαναλάβουν τη συνταγή που τους έκανε γνωστούς. Το «Venceremos» είναι πιο βαρύ, πιο άμεσο και περισσότερο στραμμένο προς το metal, χωρίς να εγκαταλείπει την progressive λογική και τα παραδοσιακά στοιχεία που αποτελούν μέρος του DNA τους. Τα μεγάλης διάρκειας κομμάτια δεν υπακούν σε κάποια στρατηγική, όπως εξηγεί ο Καραμέτης, η μπάντα αφήνει κάθε τραγούδι να αποφασίσει μόνο του πού θέλει να πάει. Το ίδιο συμβαίνει και με την παράδοση: η γκάιντα και ο ζουρνάς δεν υπάρχουν επειδή «πρέπει» να υπάρχουν, αλλά επειδή τους το ζητά η ίδια η μουσική.

Με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου στις 18 Σεπτεμβρίου και τη μεγάλη εμφάνιση των Villagers of Ioannina City στο Θέατρο Λυκαβηττού δύο ημέρες αργότερα, στις 20 Σεπτεμβρίου, ο Αλέξης Καραμέτης μιλά για έναν δίσκο που γεννήθηκε μέσα σε μια εποχή αποξένωσης και φόβου, για το τι σημαίνει σήμερα ελευθερία, για την τεχνολογία και τα νέα εργαλεία ελέγχου, για την παράδοση, την πολιτική, την ανάγκη για κοινότητα και, τελικά, για τον λόγο για τον οποίο εξακολουθεί να πιστεύει ότι αξίζει να κοιτάμε προς το φως.

— Το «Venceremos» μοιάζει να είναι ο πιο πολιτικός και ταυτόχρονα ο πιο σκοτεινός δίσκος σας. Πόσο σχετίζεται με όσα συνέβαιναν την εποχή που δημιουργήθηκε;
Η αφετηρία είναι κοινή σε όλους μας τους δίσκους: είναι τα εσώψυχά μας. Αυτά που νιώθουμε βγάζουμε προς τα έξω και είναι φυσικό επακόλουθο αυτά να επηρεάζονται από αυτά που ζούμε, από αυτά που σκεφτόμαστε και από αυτά που μας προβληματίζουν. Οπότε είναι λογικό ο κάθε δίσκος να σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την εποχή του. Ζούμε, κατά την άποψή μου, σε μια κοινωνία που σαπίζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο, μέσα σε έναν κόσμο διαταραγμένο ψυχικά και πνευματικά και σε μια πραγματικότητα όλο και πιο διαστρεβλωμένη και παράλογη. Είναι δύσκολο να μην περάσουν όλα αυτά μέσα στη μουσική μας.

— Ο τίτλος «Venceremos» κουβαλά μια πολύ συγκεκριμένη ιστορική και πολιτική μνήμη. Γιατί επιλέξατε αυτήν τη λέξη; Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι πρέπει να νικήσουμε σήμερα;
Για μένα το «Venceremos» δεν αφορά τόσο τη νίκη απέναντι σε κάποιον συγκεκριμένο εχθρό. Αφορά περισσότερο την άρνηση να σπάσεις, την ανθεκτικότητα, το να ξεπεράσεις τον φόβο, να επιλέξεις να σταθείς όρθιος και να υπερασπιστείς τη θέση σου, ακόμα κι όταν όλα γύρω σου μοιάζουν να είναι εναντίον σου. Και ίσως τελικά αυτό που πρέπει να νικήσουμε σήμερα να είναι ακριβώς ο φόβος, η παραίτηση και η αποδοχή ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν. Το «Venceremos» δεν σημαίνει «θα νικήσουμε» με την έννοια μιας τελικής επικράτησης, αλλά περισσότερο «δεν θα σπάσουμε». Και αυτό από μόνο του είναι μια μορφή νίκης, ειδικά στο τέλος.

— Τι σημαίνει ελευθερία για σένα σήμερα;
Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου. Πραγματικά δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να απαντήσω, ούτε καν στον εαυτό μου. Είναι κάτι που προσπαθώ να ορίσω εδώ και πολλά χρόνια: τι σημαίνει πραγματικά η ελευθερία για μένα. Υποθέτω πως είναι ένα είδος γαλήνης και αρμονίας, μια κατάσταση ελάχιστης εντροπίας, όπου μπορείς απλώς να υπάρχεις, χωρίς να σε διαλύουν συνεχώς όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου. Υπό αυτή την έννοια, ίσως η ελευθερία να είναι το αντίθετο από αυτό που βιώνουμε αυτήν τη στιγμή.

— Έχετε μιλήσει πολλές φορές για την ανάγκη να κοιτάμε «προς το φως». Υπάρχει σήμερα κάτι που σου δίνει πραγματικά ελπίδα ή είναι περισσότερο μια συνειδητή επιλογή να μην παραδοθείς στην απαισιοδοξία;
Ο Δον Κιχώτης είχε πει ότι η μεγαλύτερη τρέλα είναι να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι. Μου αρέσει πολύ αυτή η φράση. Παρ’ όλη τη σαπίλα γύρω μου και την αναπόφευκτη απόγνωση, νιώθω χρέος μου να παραμείνω λογικός και να ονειρεύομαι έναν καλύτερο κόσμο. Ίσως αυτή να είναι τελικά η μάχη μας σε αυτόν τον κόσμο, και σκοπεύω να την κερδίσω. Παίρνοντας το βλέμμα μου από το απόλυτο σκοτάδι της κοινωνίας σήμερα και κοιτάζοντας προς τον ουρανό, τη φύση, τα ζώα, τους φίλους, νιώθω τυχερός που βρίσκομαι εδώ, αυτήν τη στιγμή. Μόνο και μόνο γι’ αυτά, άξιζε. Είναι αρκετά αυτά να με κρατήσουν όρθιο και να συνεχίζω.

«Με ανησυχεί αυτή η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, αλλά και από τη φύση. Σαν να ζούμε όλο και περισσότερο μέσα σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα και να ξεχνάμε τι σημαίνει απλώς να είσαι παρών». Φωτ.: Dubravka Rasic
— Έπειτα από όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, εξακολουθείς να θεωρείς την αισιοδοξία μια μορφή αντίστασης;
Η αισιοδοξία, η καλοσύνη και η ευγένεια είναι μεγάλες επαναστατικές πράξεις σήμερα.

— Το πρώτο κομμάτι του δίσκου, η εισαγωγή, έχει τίτλο «Alienation». Η αποξένωση μοιάζει να είναι ένα από τα βασικά συναισθήματα της εποχής μας. Από τι αισθάνεσαι περισσότερο αποξενωμένος σήμερα;
Πολλές φορές νιώθω ξένος μέσα στην ίδια την κοινωνία της οποίας είμαι μέλος. Νιώθω ότι έχουμε όλο και περισσότερα μέσα για να επικοινωνούμε και ταυτόχρονα όλο και λιγότερη πραγματική επικοινωνία. Με ανησυχεί αυτή η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, αλλά και από τη φύση. Σαν να ζούμε όλο και περισσότερο μέσα σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα και να ξεχνάμε τι σημαίνει απλώς να είσαι παρών.

— Και αμέσως μετά έρχεται το «Home». Έπειτα από τόσα χρόνια που έχετε ταξιδέψει, περιοδεύσει και ζήσει έξω από τα Γιάννενα, τι σημαίνει πλέον για σένα «σπίτι»;
Σπίτι είναι τα παιδικά μας χρόνια και οι αναμνήσεις. Και καταφύγιο σήμερα είναι οι οικογένειές μας, οι φίλοι μας, οι σύντροφοί μας, τα παιδιά μας και τα ζώα μας.

— Η δική σας σχέση με την παράδοση είναι έντονη, αλλά ποτέ δεν έδωσε την αίσθηση της πατριδολαγνείας. Ωστόσο, είναι πολύ εύκολο κάποιος που ασχολείται με οτιδήποτε εμπεριέχει κάπως τη λέξη «πατρίδα» να χαρακτηριστεί εθνικιστής.
Νομίζω ότι αυτό έχει ξεπεραστεί εδώ και πολλά χρόνια. Κατά τα άλλα, στα social media σχεδόν μόνο βλακείες βλέπεις, οπότε δεν μου κάνει ούτε εντύπωση ούτε το παίρνω ιδιαίτερα στα σοβαρά. Με ανησυχεί μόνο το γεγονός ότι έχουμε αποβλακωθεί όλοι ως κοινωνία.

— Τα τραγούδια είναι ασυνήθιστα μεγάλης διάρκειας για σύγχρονο άλμπουμ, ειδικά για ανθρώπους νεαρής ηλικίας που έχουν μάθει σε κομμάτια ενάμισι και δύο λεπτών. Πόσο εσκεμμένο ήταν αυτό, να επιστρέψετε στην κλασική μορφή ενός άλμπουμ, παρότι θεωρείται αντιεμπορική η μεγάλη φόρμα;
Ενάμισι-δύο λεπτά είναι το στάνταρ πλέον; Το είχα αφήσει στα τριάμισι-τέσσερα. Πέρα από την πλάκα, εμείς δεν ξεκινάμε ποτέ να γράψουμε ένα τραγούδι με σκοπό να βγει μεγάλο, μικρό, εμπορικό, αντιεμπορικό, πολύπλοκο ή οτιδήποτε άλλο. Απλώς πάμε όπου μας πάει το ίδιο το τραγούδι κάθε φορά. Δεν κάνουμε τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από αυτό που νιώθουμε ότι το τραγούδι και η αισθητική μας προστάζουν. Όλοι μας οι δίσκοι, πιστεύω, είναι ανεξάρτητες οντότητες και, ως έναν βαθμό, ολοκληρωμένες. Κάθε φορά που τελειώνει ένας δίσκος, βάζουμε πλέον μια τελεία στο συγκεκριμένο έργο και αυτό μας δίνει μια αίσθηση ολοκλήρωσης, που εγώ προσωπικά τη χρειάζομαι για να πω ότι ένας δίσκος είναι πλέον έτοιμος. Από μικρός έχω τη συνήθεια να βλέπω κάθε δίσκο ως μια ολότητα. Λατρεύω το ταξίδι που κάνεις μαζί τους και εξακολουθώ, όταν είναι να ακούσω μουσική, να προτιμώ να ακούω ολόκληρους δίσκους. Δυστυχώς όχι τόσο συχνά πλέον όσο παλιότερα, αλλά ακόμα αυτό εννοώ όταν λέω «ακούω μουσική». Βάζω το βινύλιο στο πικάπ και περιμένω να με πάει μια βόλτα.

— Ποια είναι αυτά τα «φαντάσματα στον ουρανό»; Ο τίτλος μπορεί να παραπέμπει σε κάτι μεταφυσικό αλλά και σε κάτι πολύ σύγχρονο: δορυφόρους, drones, ψηφιακή παρακολούθηση. Πόσο σας απασχολεί η τεχνολογία ως εργαλείο ελέγχου;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα «φαντάσματα στον ουρανό» είναι οι αστρικοί κουρσάροι της ιστορίας του δίσκου. Είμαστε όλοι εμείς που νιώθουμε εξόριστοι και πειρατές στον ίδιο μας τον τόπο και ονειρευόμαστε μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία. Δεν είμαι εναντίον της τεχνολογίας, ίσα ίσα. Πιστεύω ότι για να φτάσουμε εκεί που ονειρευόμαστε, χρειαζόμαστε την τεχνολογία συνοδοιπόρο. Δεν με ανησυχεί η πρόοδος της τεχνολογίας, αλλά τρομάζω στην ιδέα του μέλλοντός μας όταν αυτή η τεχνολογία βρίσκεται στα χέρια αδίστακτων τεράτων.

— Σήμερα ζούμε μέσα από οθόνες, αλγόριθμους και social media. Πιστεύεις ότι το ίντερνετ τελικά μας ελευθέρωσε ή δημιούργησε έναν διαφορετικό, πιο αόρατο τρόπο ελέγχου;
Το ίντερνετ ήταν και είναι, κατά την άποψή μου, επαναστατικό στη βάση του. Το γεγονός ότι υπάρχει άπειρη πληροφορία, ελεύθερη και άμεσα διαθέσιμη στον καθένα, είναι επαναστατικό. Κάποτε αυτό φάνταζε τρελό όνειρο. Έλα όμως που τα βαμπίρ της εξουσίας που λέγαμε πιο πριν, μην μπορώντας να ανατρέψουν το μοίρασμα της πληροφορίας, βρήκαν άλλη λύση. Γέμισαν το ίντερνετ με ψέματα και σου λέει, ο κόσμος χαζός είναι, θα το φάει το κουτόχορτο. Και ίσως έχουν δίκιο. Πάντα αυτό έκαναν. Απλώς παλιότερα το μέσο που έλεγχαν ήταν οι εφημερίδες, λίγο πιο μετά τα κανάλια της τηλεόρασης και τώρα πλέον και τα social media.

— Τα παραδοσιακά στοιχεία λειτουργούν πλέον περισσότερο ως οργανικό κομμάτι της σύνθεσης, το «Venceremos» είναι πιο international, με το heavy rock και το metal να είναι κυρίαρχα. Αυτό σημαίνει ότι στοχεύετε σε πιο διεθνές κοινό;
Δεν στοχεύαμε ποτέ ούτε σε ελληνικό ούτε σε διεθνές κοινό συγκεκριμένα με τη μουσική μας. Άσε που, αν το σκεφτείς, τι πάει να πει ελληνικό κοινό και τι διεθνές; Εγώ που ζω δηλαδή στην Ελλάδα και ακούω Iron Maiden τι είμαι; Επίσης, μη νομίζεις, μερικές φορές για κάποιον μη Έλληνα μπορεί να είναι πιο εύκολο να ακούσει τα παραδοσιακά όργανα σε μια ροκ μουσική παρά σε έναν Έλληνα, που έχει, καλώς ή κακώς, μνήμες από αυτά τα όργανα. Για αρχή, κάνουμε αυτό που γεμίζει την ψυχή μας και μας βοηθάει να βγάλουμε αυτά που έχουμε μέσα μας, και από εκεί και πέρα απευθυνόμαστε σε όλο τον κόσμο.

— Πιστεύετε ότι έχετε πλέον «βρει τον ήχο σας»;
Από καθαρά τεχνική άποψη, αυτό το κυνήγι του ήχου πιστεύω ότι δεν θα σταματήσει ποτέ. Από την άλλη, οι τρεις από εμάς που αποτελούμε τη βασική ρυθμική βάση του συγκροτήματος παίζουμε μαζί από μικρά παιδιά και, η αλήθεια είναι, έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε. Έχουμε μια συγκεκριμένη χημεία και αισθητική, όπως έχει κάθε μπάντα ξεχωριστά, η οποία, κατά την άποψή μου, δύσκολα αλλάζει ή μετατρέπεται μέσα στα χρόνια. Οπότε θεωρώ ότι τον «ήχο» μας τον έχουμε δημιουργήσει εδώ και πολλά χρόνια.

— Έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζετε τα παραδοσιακά όργανα; Την γκάιντα και τον ζουρνά για παράδειγμα.
Νομίζω πως όχι. Κάθε δίσκος διηγείται μια διαφορετική ιστορία και σε οδηγεί σε ένα διαφορετικό ταξίδι. Εμείς απλώς ακολουθούμε αυτό που νιώθουμε ότι μας ζητούν τα τραγούδια. Γι’ αυτό κάποια τραγούδια είναι πιο βαριά και άλλα πιο ήπια. Κάποια έχουν παραδοσιακά όργανα και κάποια άλλα όχι. Ό,τι περιλαμβάνεται στον δίσκο, είναι επειδή θεωρούμε ότι πρέπει να περιλαμβάνεται, όχι για κάποιον άλλο λόγο πέρα από την ίδια τη μουσική. Δεν ξεκινάμε ποτέ με ένα προκαθορισμένο πλαίσιο. Δεν λέμε «εδώ πρέπει να μπει γκάιντα» ή «εδώ πρέπει να μπει ζουρνάς». Αφήνουμε το ίδιο το τραγούδι να μας δείξει πού θέλει να πάει.

— Το «Age of Aquarius» ήταν ένας δίσκος που άλλαξε δραματικά την πορεία σας. Υπήρξε στιγμή που αισθανθήκατε ότι η επιτυχία εκείνου του δίσκου έγινε βάρος;
Όχι ιδιαίτερα. Ευθύνη προς τον εαυτό μας αισθανθήκαμε ίσως, μη βγάλουμε κάτι ψεύτικο ή κάτι που δεν νιώθουμε.

— Πριν από μερικά χρόνια γεμίζατε το Tae Kwon Do. Σήμερα είστε ένα συγκρότημα με διεθνές κοινό. Έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο βλέπετε τον εαυτό σας ως μπάντα;
Δεν νομίζω. Πάντα με την ίδια αφοσίωση ασχολούμασταν με το συγκρότημα και με τη μουσική μας. Το ίδιο πάθος έχουμε όταν παίζουμε μόνοι μας ή όταν παίζαμε σε πενήντα άτομα, και το ίδιο πάθος –με περισσότερη σιγουριά ίσως– όταν παίζουμε σε χιλιάδες κόσμο.

— Έχετε πάντα πολύ καθαρή στάση απέναντι στον φασισμό, στον ρατσισμό και στην κοινωνική αδικία. Υπάρχει σήμερα μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ να παίρνουν θέση οι μουσικοί ή προτιμάς έναν καλλιτέχνη που δεν μιλάει πολιτικά και αφήνει τη μουσική να μιλήσει;
Το έχω πει πολλές φορές: όταν εμείς ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική, δεν είπαμε «πάμε να φτιάξουμε μια μπάντα για να κάνουμε κοινωνική ή πολιτική κριτική». Φτιάξαμε την μπάντα γιατί μας γέμιζε όμορφες στιγμές το να παίζουμε μουσική παρέα. Στην πορεία, μεγαλώνοντας, συνειδητοποιήσαμε ότι μας γέμιζε και την ψυχή, ταξίδευε το μυαλό μας και μας βοηθούσε να εκφράσουμε αυτά που έχουμε μέσα μας. Αυτά που νιώθουμε και σκεφτόμαστε είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με αυτά που ζούμε και με αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας, όπως είναι φυσικό. Δεν έχω απαίτηση από καμία μπάντα ή μουσικό να λέει τις απόψεις του όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Δεν είναι πολιτικός φορέας. Αν με ρωτήσεις κάτι, θα σου πω πραγματικά αυτά που νιώθω, χωρίς να σκεφτώ αν θα πειράξουν κάποιον που ενδεχομένως του αρέσει η μουσική μας. Ειδικά σε θέματα όπως αυτά που ανέφερες, που τα θεωρώ εξ ορισμού ηλίθια, χωρίς καμία βάση και αποδεδειγμένα λάθος, ε, δεν θα κάτσω να το παίξω διπλωμάτης. Τι θα κερδίσω; Μερικά εισιτήρια ακόμα; Είναι μικρή η ζωή για να με νοιάζουν αυτά. Θα προτιμούσα να παίζουμε μουσική σε εκατό άτομα και η κοινωνία και ο κόσμος που ζούμε να ήταν καλύτερος και πιο δίκαιος.

— Μπορεί η μουσική πραγματικά να αλλάξει κάτι ή τελικά απλώς δίνει στους ανθρώπους τη δύναμη να αντέξουν αυτό που ήδη υπάρχει;
Η καλοσύνη ίσως αλλάξει τον κόσμο, όπως λέει και ο Ηρακλής από το «Θυμωμένο Πορτρέτο». Η μουσική πιστεύω πως όχι. Ένα λιθαράκι θα το βάλει βέβαια, αλλά με σιγουριά πιστεύω ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και, στο τέλος, να τους ενώσει, που ίσως είναι και το πιο σημαντικό. Σίγουρα αλλάζει τη ζωή αυτού που παίζει μουσική και τον τρόπο με τον οποίο αυτός βλέπει τη ζωή, αλλά αλλάζει κάποιες φορές και τη ζωή αυτού που την ακούει. Εμένα σίγουρα η μουσική έχει αλλάξει τη ζωή μου ως μουσικού και σίγουρα ως ακροατή.

«Η αισιοδοξία, η καλοσύνη και η ευγένεια είναι μεγάλες επαναστατικές πράξεις σήμερα». Φωτ.: Dubravka Rasic
— Η λέξη «villagers» παραπέμπει σε μια κοινότητα. Πόσο σημαντική είναι για εσάς η έννοια της κοινότητας σήμερα, σε μια εποχή όλο και μεγαλύτερης απομόνωσης;
Δυστυχώς, η αλήθεια είναι πως νιώθω ότι ο κοινωνικός ιστός έχει αποδομηθεί, κυρίως μετά τις καραντίνες, και είναι σαν να βλέπω στον δρόμο κόσμο που αντί για κεφάλι έχει το newsfeed του. Απομονωμένες οντότητες που κυκλοφορούν σαν ζόμπι στον δρόμο και φωνάζουν αυτά που τους έχουν φυτέψει στο μυαλό. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα μερικοί πειρατές του ονείρου. Ο μόνος τρόπος, πιστεύω, να αλλάξει η κοινωνία είναι μέσω της αποκατάστασης ισχυρών κοινωνικών σχέσεων και δομών και με τη δημιουργία όλο και περισσότερων συλλογικοτήτων.

— Αν μπορούσες να πάρεις έναν άνθρωπο από το 1975, έναν από το 1995 και έναν από το 2026 και να τους βάλεις να ακούσουν το «Venceremos», ποιος πιστεύεις ότι θα το καταλάβαινε περισσότερο;
Μάλλον αυτός από το 1975. Έχει, νομίζω, μια πιο ’70s αισθητική και θεματολογία ο δίσκος.

Το «Venceremos» κυκλοφορεί από την Napalm Records στις 18/9. Οι Villagers of Ioannina City θα το παρουσιάσουν ζωντανά στο Θέατρο του Λυκαβηττού στις 20/9.

www.vic-band.com/epk
Instagram: @villagersofioanninacity
Spotify: Villagers of Ioannina City
Βρείτε το νέο άλμπουμ των Villagers of Ioannina City εδώ.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το live των Villagers of Ioannina City εδώ.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.