Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - midnight

Σελίδες: [1] 2 3 ... 22
1
Η βαζέλα πήρε μία νίκη κ' αν δεν υπήρχε στη μέση όλη αυτή η βρομιά να τους αβαντάρει, θα είχαν κάνει από τάματα στους Αγίους Πάντες μέχρι ξόρκια κ' μαγγανείες για να κερδίσουν κ' αυτοί μια φορά, μετά από τόση σφαλιάρα κ' τόσες απανωτές καρπαζιές που μετράνε στον σβέρκο.
Το μένος που βγαίνει τις τρεις τελευταίες μέρες είναι αναμενόμενο κ' μόνο την ευθυμία μου προκαλεί, καθώς γίνεται αντιληπτό το βαθύ σύμπλεγμα που βιώνει το σωματείο στο άκουσμα της Ομάδας μας.

Αναμενόμενη ήταν κ' η κάμψη που ήρθε στον ΠΑΣ.
Η Ομάδα είναι φυσιολογικά κουρασμένη. Χρειάζεται επαναπροσδιορισμό δυνάμεων κ' στόχων. Χρειάζεται ξεκούραση, ανανέωση, ενίσχυση κ' επιπλέον συγκέντρωση στο προπονητικό πλάνο.

Οι φίλαθλοι αυτοδίκαια είμαστε υπερεκφραστικοί στις εκδηλώσεις μας κ' στα σχόλια, μετά από κάθε ηχηρή νίκη κ' το ίδιο έντονοι μετά από κάποια ήττα. Έχουμε επιθυμίες κ' συναισθήματα.
Αν κ' σαφώς συνυπάρχει ο ανθρώπινος παράγοντας, παρ' όλα αυτά οι ποδοσφαιριστές είναι επαγγελματίες κ' συνετό είναι να κρατάνε μία προστατευτική ψυχολογική απόσταση από την οπαδική παλίρροια ώστε απρόσκοπτα να επικεντρώνονται στο βαρύ πρόγραμμα του πρωταθλήματος.

Ο χρόνος είναι μπροστά μας κ' είναι αρκετός. Τίποτε δεν κερδήθηκε, τίποτε δεν έχει χαθεί.
Είμαστε ακόμα στα μέσα της διαδρομής.

Ευχή όλων στο τέλος της σεζόν, ένα κουβάρι όλοι μαζί κόσμος - προπονητής - παίκτες να πανηγυρίζουμε την πραγμάτωση των ονείρων.

Ο Χρόνος που φεύγει ήταν πολύ δημιουργικός για τον ΠΑΣ, μακάρι ο νέος που έρχεται να δικαιώσει την Ιστορία του κ' τις αναμφισβήτητες δυνατότητές του.

Καλές γιορτές σε όλους, υγεία κ' δύναμη, αισιοδοξία κ' πείσμα!

2
"Σε χαϊδεύω με μια ματιά... στα μακρυά σου τα μαλλιά... Έχεις τόση ομορφιά..."


Ο ΑΓΙΑΞ της ΗΠΕΙΡΟΥ, ο μακρυμάλλης "Αργεντίνος" των "Ζωσιμάδων", έχει επιστρέψει από τα παλιά για να διεκδικήσει ανοιχτά πλέον ό,τι στερήθηκε από Δημιουργίας του...

Αυτό το απόγευμα απέδειξε 2 φορές ότι η επιστροφή είναι οριστική και πια δεν δέχεται "όχι" για απάντηση.

 Ίσως να ήταν η βροχή που τον ξανάφερε στην πόλη...
 Ίσως να είναι η στιγμή που καθαρά τον βλέπουμε όλοι!

Ο Ηρακλής πραγματοποιεί τους άθλους του έναν - έναν και σίγουρα είναι το ίδιο ηρωϊκοί με εκείνους του μυθικού... (Crimson...)

Ο Ταύρος έχει πλέον αφηνιάσει και η παρέα που καλπάζει μαζί του, έχει ήδη φύγει από τα σύνορα της χώρας με προορισμό που θα τον μάθουμε στο τέλος του πρωταθλήματος...

Μέσα στον απόλυτο καταποντισμό -που όμοιός του συναντάται ίσως μόνο στα χρόνια του Βιβλικού Νώε- ο ΠΑΣ γίνεται ακόμα μία φορά η στοργική Κιβωτός των ονείρων μας...

Συγχαρητήρια στους παίκτες μας, συγχαρητήρια στον Ηρακλή Μεταξά, συγχαρητήρια στους Γιαννιώτες που ήταν στο γήπεδο, συγχαρητήρια στα παιδιά του Συνδέσμου για το πάθος, την φλόγα και την ηχηρή συμπαράσταση στην Ομάδα μέσα στις πιό αντίξοες μέχρι τώρα καιρικές συνθήκες.

Αυτό το Σαββατόβραδο έχει το κάτι άλλο...
 Έχει μαζί του το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον...

4
Ο ΠΑΣ απόψε δεν επιστρέφει σαν κάθε άλλη φορά.
Αυτό το βράδυ ξανασυναντά τον παλιό εαυτό του και γυρίζουν στην πόλη μαζί!
Ο θρυλικός Άγιαξ της Ηπείρου έρχεται πίσω στην πόλη του και στον χρόνο όπως τότε που τον γνωρίσαμε εμείς οι παλιοί, και όπως ακριβώς τον ονειρευτήκατε εσείς οι νεότεροι!
Όπως τον αγαπήσαμε όλοι οι Γιαννιώτες και τον λατρέψαμε οι απανταχού Ηπειρώτες!

Η Ομάδα της πόλης μας πολυπληθέστερη απόψε επιστρέφει από άλλες φορές κι ας μην το βλέπουν οι άλλοι.
Μόνο εμείς θα έχουμε το προνόμιο να το δούμε, καθώς οι παίκτες μας που θα κατεβαίνουν τα σκαλοπάτια του λεωφορείου, θα κρατούν ο καθένας το χέρι και ενός Αργεντίνου από αυτούς της μνήμης, της νιότης και των ονείρων μας.
Μα πιό δυνατά κρατάνε όλοι μαζί το χέρι του Αλβαρέζ και του Κοντογιωργάκη που τότε αποβλήθηκαν στο Άργος... Ενώ ο Λίσα πανηγυρίζει με την γροθιά του ψηλά, καθώς ποτέ του δεν έφαγε εκείνο το γκολ...


Κάπου εκεί μέσα στην αύρα της αιώνιας λάμψης σου, σε περιμένω απόψε στην πόλη σου... στην πόλη μας, όπως τότε...
Κράτα την θέση σου γερά και στον επόμενο αγώνα.
Η πρώτη είναι!
Εσύ είσαι ο πραγματικός πρωταθλητής χειμώνα, αλλά και όλης της κατηγορίας!
Οι υπόλοιποι είναι μόνο εναλλάξ πρωταθλητές της βαρυχειμωνιάς του δύσμοιρου ελληνικού ποδοσφαίρου.

5
Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να προκαλεί ο αντίπαλος φίλαθλος το οπαδικό αίσθημα των γηπεδούχων, με πανηγυρισμούς μέσα στον οργανωμένο πυρήνα της εξέδρας τους.
Επίσης δεν είναι πολύ συνετό, ούτε κομψό να παρελάζει έξω από την θύρα των οργανωμένων με διακριτή περιβολή κ' μάλιστα κατά μόνας...
Όμως κ' να τον μπατσίσεις ομαδικά για να του πάρεις την μπλούζα ή να τον διώξεις από το γήπεδο, φαντάζει υπερβολή, τρόπον τινά...
Με μια ομαδική γιούχα, θα είχε πετάξει από μόνος του την φανέλα της ΑΕΚ κ' ακόμα θα έτρεχε!
Το ίδιο κ' οι... συνδαιτημόνες του από την εξέδρα.

Δραστική ομαδική... αντιμετώπιση, χωράει, φρονώ, μόνο σε οργανωμένη επίθεση αντιπάλων. Κ' αυτό, προς διαφύλαξη της σωματικής ακεραιότητας των αμυνομένων.

6
Συγχαρητήρια στον Άρη Θεσσαλονίκης, που μετά από την ασήκωτη ήττα του 0-5 από τον ΠΑΣ, κατάφερε να νικήσει τον, επίσης εντός έδρας ηττημένο από τον Άγιαξ της Ηπείρου, ΠΑΟΚ.

Τα υπόλοιπα νοσηρά είναι γνωστά κ' δυστυχώς επαναλβανόμενα επί δεκαετίες, υπό την ανοχή των πάντων.
Οι γενιές των ποδοσφαιρόφιλων στην Ελλάδα, νουθετούνται στην λογική της αγέλης και καθοδηγούνται αναλόγως από τους κατάλληλους κύκλους, για το πώς αποφεύγονται οι ευθύνες.
Υπό συνθήκες το μέλλον της οργανωμένης εξέδρας στην Ελλάδα προδιαγράφεται "λαμπρότερο" από την δεκαετία των '80ς...

7
Η ήττα είναι πάντα σκληρή.
Όταν μπορείς να την αποφύγεις και δεν τα καταφέρεις σου τρώει το μυαλό.
 Όταν την υποστείς ενώ δεν την αξίζεις γίνεται βασανιστική.
Αν και η τύχη σου γυρίσει την πλάτη και χαμογελάσει αλλού την τελευταία στιγμή, τότε σε σκάει ακόμα χειρότερα.

Η ΑΕΚ κέρδισε δύσκολα. Θα μπορούσε να είχε χάσει βαθμούς χθες, αν όχι κ' τον αγώνα.
Ο Γιαννίκης είχε πλεονεκτήματα σε σχέση με τον Μεταξά.
Ο Ηρακλής πραγματοποιεί τους άθλους του έναν-έναν, αλλά χρειάζεται περισσότερα όπλα, στήριξη και εμπιστοσύνη.

Ο ΠΑΣ είναι δυνατός. Αποτελεί άσχημο απόγευμα για τους αντιπάλους του.
Οι θεωρητικά μεγάλοι χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να συνέλθουν μετά.



Δεν ήθελα να πω τίποτε από χθες γιατί η γεύση είναι πικρή και δεν φεύγει παρά τις διαπιστώσεις, όμως χειρότερη γίνεται από την μεμονωμένη αναξιοπρέπεια που επισκιάζει την εξέδρα μας κ' συμπαρασύρει αναπόφευκτα κ' την πόλη.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για τέτοια φαινόμενα.
Για πολλά χρόνια οι αντίπαλοί μας ήταν οι "Τούρκοι", οι "Βούλγαροι", οι "Αφρικανοί"... οι "λεπροί"... κ' διάφορα άλλα "όμορφα"...
Σήμερα είναι Αλβανοί και αυτό τους απευθύνεται ως μομφή μέσα στους "Ζωσιμάδες"?...
Λυπάμαι ειλικρινά.

Οι παίκτες της ΑΕΚ κ' των άλλων ομάδων που έρχονται στα Γιάννενα, είναι ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ για όσους δεν γνωρίζουν την ιδιότητα. Κανένας από αυτούς ασφαλώς δεν περιμένει να τους ράνει η πόλη με ροδοπέταλα... αντίπαλοι είναι.
Κάποιες φορές κερδίζουν οι ομάδες τους, έτσι είναι το ποδόσφαιρο...

Από εκεί όμως που χάνεις τους 3 βαθμούς κ' σκας όλη νύχτα, μέχρι να σηκωθείς το άλλο πρωί κ' να χάνεις τον Θεό σου από τα δημοσιεύματα κ' την συνειδητοποίηση της μικροπρέπειας δίπλα σου, υπάρχει μεγάλη διαφορά...

Δεν με εκφράζει εμένα αυτή η νοοτροπία.
Το λέω καθαρά κ' φωναχτά!
Δεν ήμουν δίπλα στον κυρ-τάδε για να δηλώσω επί τόπου τον αποτροπιασμό μου στις ρατσιστικές αγριοφωνάρες του, αλλά ζω προφανώς δίπλα του κ' νιώθω άσχημα σήμερα με το χθεσινό του "κατόρθωμα".

 Εσύ ΠΑΕ του ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ?

Οι υπόλοιποι ευυπόληπτοι σπουδαίοι της πόλης?...

8
άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο / Απ: ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ
« στις: Πεμ 25 Νοέ 2021 16:20  »
Ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν "έφυγε" ποτέ!
Φεύγουν μονάχα εκείνοι που κανείς πιά δεν θυμάται ή όσοι καταφέρνει ο κόσμος να τους ξεχνά.
Ο Ντιέγκο δεν ζει στο μυαλό και στις αναμνήσεις μας.
Ζει και θα ζει μαζί μας, κάθε φορά που με το παλαιό, το έμπειρο, το αυθεντικό ένστικτο του ποδοσφαιρόφιλου, διακρίνουμε το αλλοτινό... το αλλοφερμένο στιγμιότυπο να αναπαράγεται, έστω και σαν οφθαλμαπάτη δευτερολέπτων στα μάτια μας, όσο ο Βασιλέας των σπορ  θα υπάρχει ως δράση ή παρακαταθήκη στον πλανήτη που ζούμε.
Μας χαμογελά καθημερινά με ένα νεύμα αληθινής κατανόησης σε κάθε μας στραβοπάτημα, σε κάθε μας ανομολόγητο πάθος, σε κάθε μικρό ή μεγάλο ολίσθημα που έρχεται ενάντια στα πρέποντα του καθημερινού, στερημένου και έντιμου βίου μας...
Πανηγυρίζει μαζί μας κάθε φορά που κατορθώνουμε να προσπεράσουμε τα εμπόδια της ζωής μας, όπως ο ίδιος γκρέμιζε ανελέητα τα τείχη της άμυνας όλων των αντιπάλων του.
Και καπνίζει μαζί μας το πούρο της Νίκης κάθε φορά που "σκοράρουμε" θεαματικά στην πορεία μας, όπως ο ίδιος τρυπούσε με μαεστρία τα δίχτυα των γηπέδων σε όλη του την ζωή!
Ο Μαραντόνα δεν έλειψε από δίπλα μας ούτε ένα λεπτό, δεν έφυγε από ανάμεσά μας ούτε από μέσα μας, όπως δεν φεύγει ποτέ η αλήθεια και η αγάπη που σου θυμίζει ότι είσαι άνθρωπος μικρός στο παράπτωμα και μέγας στην υπέρβαση της αδυναμίας!
Γι' αυτό οι σελίδες της "είδησης" θα μείνουν για πάντα ημιτελείς, ανολοκλήρωτες και απρόσιτες απ' τον κόσμο.
Γιατί ο ίδιος μένει ανέγγιχτος απ' τον θάνατο ακόμα και στον Παράδεισό του!



9
Αν ακόμα αναρωτιέται κανείς γιατί κόλλησε όλη του την ζωή με αυτή την Ομάδα, απόψε νομίζω ότι απάντησε οριστικά στον εαυτό του.
 Αν διερωτάται ακόμα κανένας πόσο ευτυχέστερος θα ένιωθε με μερικά πρωταθλήματα - κύπελλα και Ευρώπες, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα το αντάλλασσε εύκολα με αυτό το αποψινό, αυθεντικό ντελίριο που βιώνει.
 Αν αγωνιά για το μέλλον της θα πρέπει από αύριο κιόλας να προετοιμαστεί για μία ακόμη φορά για εξωπραγματικές "ομορφιές" ...
 Αν όμως "ψήνεται" και φυσιολογικά λαχταρά να ξαναδεί την Ομάδα μας στα γιορτινά της ντυμένη και το σπίτι της ανοιχτό στην Ευρώπη, θα πρέπει να το πιστέψει και να συμβάλει και ο ίδιος πολύ!

Για ένα πράγμα θα πρέπει να είναι πια σίγουρος πάντα:
Ότι αυτές οι στιγμές, που ο κόσμος ολόκληρος σταματά, για να ξεζαλιστεί από την μαγεία του ΠΑΣ, ανήκουν αποκλειστικά σε εμάς, που δεν κουραστήκαμε μια ζωή να φωνάζουμε ότι το μεγαλείο Του δεν έχει τελειωμό!

Υπάρχουν στην ζωή ορισμένα πράγματα που μπορεί να φαντάζουν πολύ δευτερεύοντα και επουσιώδη.
Μπορεί να φαίνονται ακόμα και ασήμαντα.
 Όπως το δέσιμο με μία ομάδα, η αγωνία για την αγωνιστική της πορεία, η στενοχώρια για την κακή της εξέλιξη, η ψυχική ευφορία με τις μικρές της επιτυχίες.
Μπορεί και να είναι...
 
 Όμως μιά μέρα σαν σήμερα,...
...τότε και μόνο γίνεται αντιληπτή η σπουδαιότητα της κάθε "στιγμής" που σε παρέσυρε σ' αυτά τα μικρά... τα δευτερεύοντα... ενδεχομένως και στα ασήμαντα... που τόσα χρόνια απλόχερα σου προσφέρει το πιό αδικημένο "ασήμαντο" της πόλης σου και της καθημερινότητάς σου...

Τί να θυμηθώ;...
Τί να ξεχάσω;...
Πού να σε βρω;...
Πώς να σε φτάσω;...

Φεύγουν τα χρόνια...
Όλα αλλάζουν...
Μόνο σε σένα,
ποτέ τους δεν μοιάζουν...

Χίλιες οι μνήμες...
Λίγες οι λέξεις...
Γι' αυτό στην ζωή,
μιά φορά θα διαλέξεις...

10
ΠΑΣ για καμιά μεταγραφή? / Απ: Pedro Conde
« στις: Δευ 20 Σεπ 2021 19:15  »
Αγαπητέ Πέδρο Κόντε. Αγαπητέ και λατρευτέ, στην πόλη αυτή, Πέτρο.
Δεν σκοπεύω να σου μιλήσω ως φίλαθλος, όσο κι αν με θλίβει η προοπτική της μακράς απουσίας σου από την Ομάδα μας που, με τόσο φανερό πάθος αγάπησες κι εσύ από την πρώτη σου κιόλας εποχή που ήρθες κοντά μας.
Σήμερα το συναίσθημα του ανθρώπου συντρίβεται μέσα μου, καθώς από προσωπική εμπειρία γνωρίζω ακριβώς, βήμα-βήμα τον σωματικό και τον ψυχικό πόνο που βιώνεις εσύ και η σύντροφός σου.
Γνωρίζω την αγωνία, τον φόβο, την αβεβαιότητα, το παράπονο, την στενοχώρια, τον πόνο σας.
Γνωρίζω από πρώτο χέρι το "τί φέρνει η ώρα"...
Εύχομαι ο χρόνος για εσάς να γίνει "στιγμή" και η αποκατάσταση να είναι γρήγορη και πλήρης.

Καλή δύναμη Πέτρο και όλα θα ξαναμπούν στην θέση τους!

Καλώ και παρακαλώ όλους τους Γιαννιώτες φίλους, αλλά και τους ανθρώπους της Ομάδας να συμπαρασταθούν με κάθε τρόπο στο νεαρό ζευγάρι που αυτή η άτυχη στιγμή, τους βρήκε εδώ, μακρυά από την πατρίδα τους.
Θέλω να πιστεύω ότι η πόλη αυτή ποτέ δεν κοιμάται...

 

11
Δύο στα δύο κ' 6 βαθμοί αποτελούν το καλύτερο ξεκίνημα για την Ομάδα.
Συγχαρητήρια σε παίκτες κ' προπονητή για την δυναμική εκκίνηση. Ευχή όλων να ακολουθήσει ανάλογη συνέχεια.

Ο ΠΑΣ σήμερα έκανε το φυσιολογικό.
Η βαζέλα δεν νομίζω να έτρεφε την παραμικρή ελπίδα...
Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε άλλο με τους πελάτες, παρά μόνο με την συνέχεια του πρωταθλήματος κ' τους σοβαρούς στόχους που έπονται.

Υ.Γ. Το μυαλό μου απόψε είναι στον Κόντε...

12
Οι Γιαννιώτες μπορεί να σταμάτησαν να το συζητούν, αλλά ποτέ δεν ξέχασαν το 2018...

Οι Ηπειρώτες, μπορεί να πικράθηκαν που είδαν την πρωτεύουσα της Ηπείρου έρμαιο στο έλεος των αγροίκων.

Ο ΠΑΣ μπορεί να πέρασε ξανά από σαράντα κύματα, αλλά σήμερα εκδικήθηκε για την ασέβεια που τελέστηκε τότε...

Χαρείτε Γιαννιώτες φίλοι μου!
Πανηγυρίστε Ηπειρώτες σε όλα τα μήκη κ' τα πλάτη της Γης!

Ο ΑΓΙΑΞ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ μπορεί να αργεί, αλλά ποτέ δεν ξεχνάει!!

13
Εκατό χρονών κοντά είχε φτάσει η γιαγιά μου και την θυμάμαι μέχρι τα τελευταία της να μου διηγείται το ολοκαύτωμα της Άρτας.
 Το μαρτυρικό Κομμένο ξεκληρίστηκε, από την μανία των απανθρώπων. Δεν σταμάτησαν όμως εκεί. Επιτέθηκαν την ίδια χρονιά και σε άλλα χωριά της Άρτας και δεν υπάρχουν λόγια να μεταφέρω πώς το βιώνει η παιδική ψυχή που πληροφορείται αυτά τα γεγονότα, όχι από τα βιβλία, αλλά από τους ίδιους τους επιζήσαντες που τυγχάνει να είναι και συγγενείς του.

 Νιόπαντρη τότε η αείμνηστη πλέον γιαγιά μου, με τον πατέρα μου μωρό ασαράντιστο, και τον παππού μου στον Αγώνα, τους είδε να σκοτώνουν τους γείτονές της και να ανηφορίζουν στο σπίτι της, αφού είχανε κάψει ό,τι υπήρχε στο διάβα τους.
  Άκουσε το μωρό της να κλαίει στο μέσα δωμάτιο και κατάλαβε ότι δεν θα υπήρχε γλιτωμός. Έτρεξε να το ησυχάσει, αλλά οι φωνές τους ακούγονταν όλο και πιό κοντά.
 Δεν προλάβαινε να κάνει πολλά, κατάλαβε πως αν θα είχε μία ευκαιρία να ζήσει, θα έπρεπε να τρέξει μαζί με το παιδί της να κρυφτεί στο δάσος, όσο πιό γρήγορα γινόταν.
Στην ύστατη προσπάθειά της, άνοιξε το πίσω παράθυρο του σπιτιού της και πήδησε στο κενό με το μωρό της στην αγκαλιά. Πάνω σ' αυτή της την κίνηση με όλο το τρέμουλο που συγκλόνιζε το κορμί της από την πρώτη φορά που οι Γερμανοί της είχανε κάψει το σπίτι, αλλά και το μυαλό της στο τί είχε προηγηθεί στο Κομμένο...  στην αγωνία της να προλάβει, της έφυγε το παιδί από τα χέρια και μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου σαν γερακίνα στον αέρα, άρπαξε το παιδί της με το στόμα της δαγκώνοντας τα ρούχα του και κατάφερε να το συγκρατήσει πριν κομματιαστούν και οι δύο στο έδαφος.
Τραυματισμένη έφτασε στο δάσος και έχοντας σώσει το παιδί της, κρυμμένη  ακόμα και από τον Θεό, γύρισε το βλέμμα της πίσω και είδε το σπίτι της παρανάλωμα της φωτιάς για δεύτερη φορά μέσα σε 3 χρόνια.

14
ΠΑΣ Clubs / Απ: 55 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ
« στις: Κυρ 11 Ιούλ 2021 15:16  »
Σαν να επιστρέφεις στην γειτονιά των παιδικών σου αναμνήσεων, μετά από εξορία...
Να κοντεύουν μεσάνυχτα και να ξαναμπαίνεις στο σπίτι σου, με φώτα σβηστά και να αναριγείς από την αύρα του, που σε αγκαλιάζει σαν το ξενιτεμένο παιδί του... Να γνωρίζεις όλα σου τα πατήματα ένα-ένα χωρίς να παραπατάς ούτε σε ένα σου βήμα στο μισοσκόταδο και κάθε γωνιά του να σε καλεί να σταθείς λίγο ακόμα εκεί πέρα για να ανασάνεις ελεύθερα...
Να ξαναβλέπεις τους γείτονες που σου έλειψαν, να κάθονται στα πεζούλια τους, σαν τον καιρό τον παλιό και να γίνεσαι πάλι "ένα" μαζί τους.

Στα οικογενειακά άλμπουμ χθες, προστέθηκαν καινούριες φωτογραφίες σε αυθεντικό μπλε φόντο.
Στο φιλμάκι του νου μας, μπήκαν νέες εικόνες, χρωματιστές.
Οι αναμνήσεις μας συναντήθηκαν με παροντικά γεγονότα που θα πάρουν σειρά γιορτινή, επιτέλους, στη μνήμη.

Συγχαρητήρια στα παιδιά που με την όρεξη και τον παλμό τους, συγκίνησαν τους παλαιούς, στερημένους φιλάθλους του ΠΑΣ και ενθουσίασαν τους νεαρούς φίλους του, που περιμένουν ενάμιση χρόνο να ξαναέρθουν κοντά του.

Χρόνια Πολλά στην Ομάδα μας και μακάρι η εξοντωτική αυτή απουσία, να γίνει μακρινό παρελθόν, σε μία σειρά γιορτινής και θερμής αλληλεπίδρασης με το σημείο της πόλης όπου χτυπά η καρδιά όλων μας.

15
Γεννήθηκες σαν σήμερα σε ετούτη την πόλη και έμελλες να αλλάξεις τον ρουν του ποδοσφαίρου της χώρας ολόκληρης.

Θαυμάστηκες και μισήθηκες όσο λίγοι στην διαδρομή της ως τώρα ύπαρξής σου.
Σαν τους διάσημους σταρ...

Στα χρόνια που μεσολάβησαν, προδόθηκες δυσανάλογα πολύ, σε σχέση με το πόσο αγαπήθηκες. Και εγκαταλείφθηκες μαζικά, όπως μαζικά και επί δεκαετίες συνοδεύτηκες από χιλιάδες Ηπειρώτες σε όλα τα σημεία από όπου κι αν πέρασες.

Το "σώμα" σου τραυματίστηκε εσκεμμένα άπειρες φορές, μα η ψυχή σου βαστάει γερά 55  ολόκληρα χρόνια, εμπνέοντας όλους μας στις δυσκολίες που μας προκύπτουν...

Επί μισόν και πλέον αιώνα, κοσμείς τις σελίδες εντύπων και αναρτήσεων για τους απανταχού Ηπειρώτες, μα περισσότερο κοσμείς την σκέψη, τις αναμνήσεις μας και τα όνειρά μας κάθε φορά που αναζητά η ψυχή ένα ξέφωτο νοσταλγίας και επανασύνδεσης με τον καθαρό εαυτό μας...

Ανέδειξες την πόλη από την οποία προέρχεσαι και γνωστοποίησες το όνομά της σε όλη την Ευρώπη, με περισσότερο κόπο από κάθε άλλον σου συμπολίτη στα σύγχρονα χρόνια και αυτοδίκαια κατέχεις την πιό ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου!

Αποτελείς την σταθερή έγνοια μου, ανεξάρτητα και παράλληλα με την όποια μου καθημερινότητα και μονοπωλείς έναν εαυτό μου ρομαντικό, τρυφερό  και αμόλυντο που τον διαθέτω μόνο για σένα από την παιδική ως την τωρινή ηλικία μου...

Τα χρόνια του μέλλοντός σου θα είναι άρρηκτα δεμένα μαζί μας, όπως ήταν και όλα τα χρόνια σου μέχρι τώρα γιατί η μοίρα μας είναι κοινή και οι ζωές μας παράλληλες και αδιαχώριστες.

 Χρόνια  Πολλά Αγαπημένε ΠΑΣ!

16
Είναι αυτή η διάχυτη νοσταλγική ατμόσφαιρα των παλαιών αναμνήσεων που, χωρίς ιδιαίτερη τεχνολογική υποβοήθηση ή και καθόλου, μεταφέρονται αναλλοίωτες και ολοκληρωμένες από γενιά σε γενιά, φέροντας την προσωπική συναισθηματική σφραγίδα του αφηγητή τους.

Γεγονότα που ίσως να επαναληφθούν σε καινούριο χρόνο με την στόφα του νέου, και την φινέτσα του σύγχρονου...
Σελίδες που ενδεχομένως να ολοκληρωθούν ή και να προστεθούν επιπλέον στις αναρτήσεις και στα λευκώματα, ακόμα και στις απλές συναντήσεις μεταξύ φίλων...

 Όμως, εκείνη η νοσταλγική, η πολύχρωμη και παραμυθένια ομιχλώδης θαλπωρή που προηγείται και περιβάλλει την αναμόχλευση των  παλαιών αναμνήσεων, περασμένων, ρομαντικών και αυθεντικότερων χρόνων, δεν θα επανεμφανιστεί μελλοντικά ως φόντο στην νοερή περιήγηση για καμιά από τις σημερινές αναμνήσεις.

 Θα έχει αντικατασταθεί δυστυχώς από την πυκνή, γκρίζα και πνιγηρή ομίχλη που αντανακλά και παράγει η ωμότητα της τωρινής εποχής και που αναπόφευκτα εμβαπτίζει τις παροντικές  αναμνήσεις, ώστε η ανθρώπινη φύση να εξορίζει στην λήθη αυτές της τις μνήμες, ως αγωνιώδη προσπάθεια να περιφρουρίσει και να διασώσει την πολυτιμότητα του "παλαιού θυσαυρού" της...

17
Δυο πετυχημένα χρόνια για τον ΠΑΣ και για τον νεαρό προπονητή του, που δυστυχώς δεν είχε την τύχη ούτε ο ίδιος, ούτε ο κόσμος να τα χαρεί από κοντά και να βιώσει κάθε πλευρά στο αποκορύφωμα αυτή την αλληλεπίδραση.
Εάν αυτό είχε συμβεί, η απόφαση του αποχωρισμού θα ήταν ίσως λίγο πιό δύσκολη για τον Γιαννίκη, παρότι ο επαγγελματισμός του θα τον οδηγούσε αναμφίβολα στην ίδια απόφαση.

Η πορεία μας συναντήθηκε δυστυχώς σε καιρούς άχαρους, οι αναμνήσεις μοναδικές και πολύτιμες για κάθε πλευρά, αναπόφευκτα όμως ημιτελείς ως προς το εύρος, την ένταση, αλλά και το πάθος που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σε όλους μας.
Υπάρχει μια δημιουργημένη σχέση με τον Αργύρη, υπάρχει όμως κι ένα κενό... μία απόσταση που δεν γέμισε -εξ αιτίας της πρωτόγνωρης κατάστασης και των απαγορεύσεων- παρά την επιτυχία, την αναγνώριση, αλλά και τα δεδομένα ζεστά μας αισθήματα προς τον προπονητή που μετά από πολλά χρόνια έφερε στην Ομάδα νέα πνοή.

 Σωστός επαγγελματίας, καταρτισμένος, δημιουργικός, εργατικός, αξιόμαχος, εφευρετικός, αποτελεσματικός, ταλαντούχος. Σοβαρός χαρακτήρας, μετρημένος, κατάλληλα αποστασιοποιημένος.

Κανένα παράπονο από τον Αργύρη Γιαννίκη, εκτίμηση μόνο και καλές αναμνήσεις.
Θα νιώσω περίεργα να τον δω σε αντίπαλο πάγκο...
Να είναι γερός και να έχει καλή επιτυχία στην καριέρα του!

18
Ένας απύθμενος οχετός, που χαρακτηρίζει αυτούς που τον παρήγαν και που η αισθητική, η ευγένεια, η ανθρωπιά, ο πολιτισμός, όχι απλά δεν κατοικούν εντός τους, αλλά αποστρέφονται ακόμα και αυτόν τον ίσκιο τους, για να μην βρομιστούν.

Δεν έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, ούτε με την ένταση της στιγμής, του εκνευρισμού ή της χολωμένης διάθεσης εξ αιτίας του υποβιβασμού.

Είναι ψυχή διαποτισμένη από χολή, πωρωμένη ύπαρξη.
Η πλήρης απουσία ντροπής και συναίσθησης.
 Μια μακρινή σκιά ανθρώπινης ουσίας.

19
Μου χάρισες την πιό γλυκιά αναμονή της ζωής μου!
Με πήρες στους ώμους σου και με ταξίδεψες πάλι στα όνειρά μου.
 Έφερες στην ψυχή μου το Φως και μου ξανάδωσες το δικαίωμα στην ελπίδα.
Μου αναπτέρωσες το ηθικό και με έκανες να νιώσω ξανά την ζωντάνια.
 Έδιωξες από πάνω μου τον λήθαργο στον οποίο με εξανάγκασαν επί έναν ολόκληρο χρόνο, με την υπόσχεση να ζήσω στο... μέλλον.
Μου υπενθύμισες ότι είμαι ακόμα άνθρωπος με αισθήματα, όνειρα και παρόν.
Μου πρόσφερες δώρο τους κόπους σου και γιόρτασες μαζί μου στην Πόλη, την ώρα που κανείς δεν με σκέφτηκε και ούτε που νοιάστηκε αν γιορτάζω...
Σήκωσες την περηφάνεια μου ως τον Θεό και απάντησες σε όλη την "άφεγγη" χώρα ότι ποτέ δεν φοβήθηκες τα σκοτάδια της, μέρα ή νύχτα...
 Έκανες μία πορεία ξέφρενη, κόντρα σε κάθε εμπόδιο, και έστρεψες τα φώτα όλα επάνω σου μέχρι και την τελευταία στιγμή!

Μου έδωσες άλλη μια ευκαιρία να σου πω πόσο πολύ σ' αγαπώ!
Πόσο πολύ σε θαυμάζω!
Πόσο πολύ σε πονώ!
Πόσο ανυπομονώ να σε δω!

 Έζησα μαζί σου έναν Χειμώνα αξέχαστο! Και μια Άνοιξη έντονη και γλυκιά.
Οι αναμνήσεις μου πλούτισαν, οι "στιγμές" μου πλήθυναν, στενοχώρια ΔΕΝ έχω!
 Έχω μόνο περηφάνεια, έχω ευγνωμοσύνη και ανάγκη μεγάλη να σε δω!

20
Αργύρη Γιαννίκη και παίκτες του ΠΑΣ:

 Όσα ονειρευτήκατε από μικρά παιδιά, όσα επιθυμήσατε στην ποδοσφαιρική σας πορεία, όσα γνωρίζετε ότι σας αξίζουν, όσα πιστεύετε ότι σας έχουν στερήσει οι συνθήκες, βρίσκονται τώρα μπροστά σας.

Δώστε τον λόγο σε όλη την Ελλάδα να παραμιλάει για χάρη σας.
Δώστε την ευκαιρία στον εαυτό σας να δείτε τα ονόματά σας φιλοτεχνημένα με ολόχρυσα γράμματα στην ιστορία της Ομάδας μας.

Δώστε στον ΠΑΣ την σελίδα που του χρωστάει η ιστορία.

Δώστε και σ' εμάς την χαρά που προσμένουμε επί μισό αιώνα.

Δώστε τα όλα!

Την αγάπη μας την έχετε ήδη κερδίσει.

21
Υ.γ.: Ξανακάνω την ίδια ερώτηση: "Πως στο καλό θα περάσουν οι 20 αυτές μέρες?!?!?!".

Όπως πέρασαν τόσα κ' τόσα χρόνια προσμονής κ' ελπίδας.

Θα θυμηθείς την πρώτη στιγμή που Τον γνώρισες...
...την πρώτη φορά σου στο γήπεδο...
...τα Σαββατόβραδα μιας εποχής άλλης που όσο πλησίαζε το ξημέρωμα νόμιζες ότι το πρωί δεν θα έχεις πλέον καρδιά από το εξοντωτικό βραδινό χτυποκάρδι σου...
Θα θυμηθείς τα Κυριακάτικα πρωινά σου, που όλοι οι δρόμοι άνοιγαν διάπλατα για να σε πάνε κοντά Του...
Θα έρθουν στο νου σου τα πρώτα σου δάκρυα που στέγνωσαν πάνω στο μαξιλάρι σου ως το πρωί της Δευτέρας...
...θα σε ξυπνήσει το κουδούνι του σχολείου σου, που σε καλούσε στην πρωινή προσευχή κ' η προσευχή η δική σου θα ζητά να μην ξημερώσει άλλη τέτοια Δευτέρα, μα, οι Δεύτερες σου θα είναι πολλές κ' θα είναι ίδιες...

... θα αποζητήσεις τους φίλους σου από τα παλιά, θα έρθουν στην μνήμη σου φιγούρες κ' πρόσωπα που σου λείπουν...

... θα ανατρέξεις στην θέση σου μέσα στο γήπεδο...
...θα εμφανιστούνε μπροστά σου σαν σε όνειρο όλοι οι κυανόλευκοι ποδοσφαιρικοί σου αστέρες μαζεμένοι, χωρίς χρονολογικό πλαίσιο...  θα αναβιώσεις ένα κινηματογραφικό ποτ πουρί από όλα τα γκολ που σε εκτόξευσαν στα Ουράνια...

Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις θα δεις γύρω σου δρόμους να σε προσπερνούν με ταχύτητα κ' να φεύγουν στα γρήγορα από το οπτικό σου πεδίο... θα αντιληφθείς ότι βρίσκεσαι μέσα σε κάποιο λεωφορείο που σε ταξιδεύει εκτός έδρας...
... με ιλιγγιώδη ταχύτητα θα επαναλάβεις όλες τις διαδρομές κ' τις επιστροφές σου ξανά πίσω...
... θα τσακώσεις τον εαυτό σου, να χαμογελά κ' να κλαίει συγχρόνως...

... θα τρέξεις συνειδητά στο καλοκαίρι του '16... θα μείνεις εκεί κ' θα το ΠΑΣ slow motion...
... θα ξαναζήσεις κάθε στιγμή βήμα-βήμα...
... θα αναρωτηθείς πού χώρεσες τόση αντοχή μέχρι το 2016 ώστε να ζήσεις ένα τόσο τρελό καλοκαίρι...
Θα τσιμπηθείς για να δεις αν κοιμάσαι...
Θα νιώσεις οργή!
Θα θελήσεις να βγεις έξω, να πετάξεις την μάσκα κ' να φτάσεις στα Γιάννενα έστω κ' με τα πόδια για να ΠΑΣ στην προπόνηση για να φωνάξεις: "ΜΠΟΡΕΙΣ!"
Θα θέλεις να ξαναμπείς σε ένα λεωφορείο κ' να ΠΑΣ στην Αθήνα να αφήσεις την φωνή σου στο γήπεδο κ' ό,τι θέλει ας γίνει...

Από το δίπλα δωμάτιο θα σου τρυπήσει το μυαλό ο ήχος των ειδήσεων, θα αρχίσεις να ακούς κάτι φαλτσαριστές φωνές να σου "κατεβάζουν" νούμερα κ' απαγορεύσεις.
 Θα "καταβάσεις" μερικά "καντήλια" κ' εσύ...
Θα νιώσεις πάλι παγιδευμένος. Θα αισθανθείς αηδιασμένος. Θα καταλάβεις ότι δεν γίνεται πιό ξενερωμένος...

Θα γυρίσεις στον υπολογιστή σου, θα πατήσεις το κουμπί της Ομάδας κ' θα βυθιστείς πίσω στις αναμνήσεις σου!

Θα διαπιστώσεις ότι έχεις το προνόμιο να βιώνεις την πιό γλυκιά προσμονή της ζωής σου!
 Ότι εσύ έχεις ακόμα ΚΑΤΙ να περιμένεις!
Ότι έζησες έναν χειμώνα αξέχαστο κ' δεν ένιωσες μόνος σου ούτε μία στιγμή μέσα στους τέσσερις τοίχους!
 Ότι μια τρελοπαρέα στην Ήπειρο έφερε τούμπα τον κόσμο!!

Θα νιώσεις δικαιωμένος! Θα νιώσεις συγκινημένος! Θα αισθανθείς γεμάτος κ' έτοιμος για τα πάντα!

Κ' τότε θα καταλάβεις ότι κάποιοι άλλοι σε αντίθεση με σένα θα προτιμούσαν να μην περάσει αυτό το 20ήμερο...

22
Όλη η Πόλη κατακλύζεται από περηφάνεια!

Οι άδειοι δρόμοι, τα έρημα στενά... οι εγκαταλειμμένες  μικρο-αλάνες, οι μαραμένες γειτονιές... έχουν στήσει την δική τους γιορτή.
Η ελπίδα βρήκε ΕΔΩ! το λιμάνι της.

 Έναν ολόκληρο χρόνο τριγυρνά ανάμεσα στα "χαλάσματα" και στις "στάχτες" των πόλεων χωρίς ούτε μια χαραμάδα ανοιχτή να κουρνιάσει...

Την συναπάντησαν τα παλληκάρια του ΑΓΙΑΞ, της πρόσφεραν τόπο για να χωρέσει και πλέον την κρατάνε δικαιωματικά στα χέρια τους!
Την έφεραν στο Σπίτι μας εδώ κ' καιρό, της φόρεσαν όμορφα κυανόλευκα ρούχα, την ταξίδεψαν σε όλη την χώρα κ' μάθανε σε όλον τον ντουνιά ότι πρέπει να έχεις ψυχή για να σε ανταμείψει με την μαγική της επίδραση.
 
Πέτρινη Ομάδα μου, ατσάλινη ψυχή!
Σ' ευχαριστώ από τα βάθη της ύπαρξής μου!
 Ένας γύρος σου έμεινε ακόμα στο ρινγκ.
 Ένας γύρος ακόμη για να διανύσεις την απόσταση!
Και η δόξα σου χαμογελά!

Πάρε αγκαλιά την ελπίδα σου, πάρε μαζί σου κ' την ψυχή μας κ' θα αντέξεις!
Το έχεις ξανακάνει!


23
ΜΟΥ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ΕΝΑ…, ή καλύτερα,
τι είχε δω στην ημέρα `μ (α, ρε γιαγιά…)
-   Μεταξύ πολλών άλλων -
Ο έρωτας με την πρώτη ματιά στη λεωφόρο, όταν σκορπίσαμε κάποιον Ηλυσιακό μ` εκείνο το 3-0,
Το βραδινό «φιλικό» με τον βάζελο που μας «έχασαν» με 5-2,
Το κυριακάτικο μεσημεριανό 2-3, και πάλι με το βάζελο,
Το μπαραζ με τον πανιώνιο, στη Λάρισα, λίγο πριν τις πανελλαδικές,
Και ήττες, κυρίως ήττες, πολλές ήττες, δίκαιες, και, φοβάμαι, ακόμη περισσότερες άδικες…
Και εγώ εκεί, πάντα εκεί, στα τσιμέντα της Αθήνας, του Μενιδίου, της Νίκαιας, της Κορίνθου, αλλά και αλλού… Το 91-92, σκαστός από το στρατόπεδο στο Αμύνταιο, να δω τις ήττες στη Νάουσα (2-1) και στην Έδεσσα (3-0) – και έγινα «παπί» στη βροχή, και έφαγα και πέντε μέρες φυλακή για αυτό το 3-0, όταν με κάναν «τσακωτό»…
Και τα χρόνια περνούσαν, και η αγάπη είχε πια στεριώσει, και όλο και δυνάμωνε και θέριευε…
Από τους πρώτους αγαπημένους μου μαλλιάδες με τα μυστήρια ονόματα, και ειδικά τον Μοντέζ, στο Λιάκο, στον «τσέλιγκα» τον Παπαγεωργίου, το Θανασάρα τον Παπάζογλου, τον Γιώργο τον Πρίσκα, τον «Φώντακα» το Μαντζούκη και σε τόσους και τόσους άλλους, που είμαι βέβαιος ότι τα ονόματα και οι μορφές τους στον περισσότερο κόσμο αυτής της χώρας δεν λένε απολύτως τίποτε. Όχι όμως σε μένα το «γραφικό»…
Αγάπησα μανούλα `μ, αγάπησα, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΑ…
Δεν κατάφερα να μείνω μακριά… ούτε και όταν βολόδερνε σε χωριά και κατηγορίες που δεν του ταίριαζαν… Ούτε και όταν τον περιγελούσαν, όπως περιγελούσαν και μένα για την τρέλα μου…
Και μετά στο ΜΟΥΦ – το λάτρεψα, και όχι μόνο εγώ, αυτό το παιδί – το Μπελά, τον Τάτση, τον Κορμαρή, τον Κοντογουλίδαρο και το Σαιτιώτη και το έπος του 2007 στο γαυροτίγανο!!!!
Και να ο Ντεβινσέντι, ο Τζημόπουλος, ο Λίλα και ο Βίλα – ναι, το ξέρω ότι ακούγεται σαν Μπόλεκ και Λόλεκ - και ο ήρωάς μου, ο ΚΑΡΙΜ ΦΕΚΓΡΟΥΣ, και, και, και… Εγώ, όπως και όλοι οι άλλοι «εγώ», πάντα μαζί και πάντα δίπλα.
Σε μία ατέρμονη,σχεδόν μοναχική πορεία, δέκα πίκρες και μισή χαρά, και αυτή, τις περισσότερες φορές βουβή, να ακούω σε κάθε Νίκαια, Νεάπολη και Κορυδαλλό να βρίζουν τον τόπο μου, τη μάνα μου, το σπίτι μου και να τραμπουκίζουν έναν «αδελφό» μου για το κασκόλ που τόλμησε να φορέσει. Και εγώ να λουφάζω στη μοναξιά μου και να υπομένω, όπως τότε που «τόλμησα» να πάρω το μικρό στο γήπεδο για πρώτη φορά, και μπροστά στην έννοια του, ανέχτηκα κάποιους τιποτάδες να βρίζουν χυδαία ένα σύνταυρο που θα μπορούσε να είναι πατέρας τους… Και ντράπηκα, ναι ντράπηκα, μπροστά στο πεντάχρονο παιδί μου, γιατί έκανα πως δεν άκουσα και δεν είδα… Σκιάχτηκα μη φοβηθεί, και φοβήθηκα τι θα γινόταν αν μπλεκόμουν…
Και όλα αυτά τα χρόνια, πάντα περίμενα και περίμενα, με το φόβο ότι δεν θα προλάβω να δω ένα τίτλο, μια έξοδο στην Ευρώπη, κάτι αντάξιο του σιωπηλού μεγαλείου της ΑΜΟ.
ΚΑΙ «ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ», και ο «μπουρτζόβλαχος», γύρισε το κουμπί, και με ένα σάλτο αναπάντεχο, έφτασε μέχρι τη Νορβηγία και την Ολλανδία… Και γω έκλαιγα με αναφιλητά σαν παιδί, και δεν ντρεπόμουν… Και θυμόμουν… Θυμόμουν φίλους και αδέλφια που δεν είχαν σταθεί τόσο τυχεροί, και δεν πρόλαβαν, δεν το είδαν… Και έκλαιγα ακόμη περισσότερο, και χαιρόμουν…
Ο Μιχαήλ, ο Πασχαλάκης, ο Κούτρης, οι τρεις ισπανοί σωματοφύλακες, ο μικρούλης μου Μαμπουλού, και όλα τα παιδιά προχωρούσαν, έβαζαν γκολ στα όνειρά μου και εγώ πέταγα…
Και μετά, ξαφνικά σκοντάψαμε, και αναγκαστήκαμε να κάνουμε ένα βήμα πίσω προκειμένου να πάρουμε φόρα και να πετάξουμε ψηλότερα… Και πετάξαμε…πάλι…
Με οδηγό ένα ξενιτεμένο μας πουλί, καμιά εικοσιπενταριά ΛΕΒΕΝΤΕΣ, κάνουνε τη χώρα των γαυροβαζελομπαοκοχανουμηδων να στρέψει το βλέμμα της ψηλά στον ουρανό για να δει τι είναι αυτό που έχει ανοίξει τα φτερά του και σκεπάζει τους ίσκιους τους…
Και φτάσαμε στο σήμερα, στο τώρα…
Λοντίγκιν, Χουτσεσιώτη, Παντελάκη, Εραμούσπε, Πίρσμαν, Σάλιακα, Κάργα, Πήλιο, Οικονομόπουλε, Πανουργιά, Κάστρο, Ντομίνγκεζ, Λιάσε, Λώλη, Καρτάλη, Μπρένερ, Ελευθεριάδη, Γροσδάνη, Παμλίδη, Μιλιντσεάνου, Σιόντη, Κρίζμαν, Νάουμετς, Δούμτση, Αθανασίου και Τριάδη, ήρθε η ώρα…
Αυτός ο τόπος, αυτή η περιοχή, αυτή η πόλη, αυτοί οι άνθρωποι που φρόντισαν και γιάτρεψαν τις πληγές όσων από εσάς χαρακτηρίστηκαν κάποια στιγμή ως αποτυχημένοι και «τελειωμένοι», και έδωσαν σάρκα και οστά στα όνειρα των υπολοίπων, σε όσους από εσάς πίστεψαν ότι εδώ θα βρουν το εφαλτήριο για να απογειωθούν και να κερδίσουν τη ζωή που θέλουν να ζήσουν, ξέρουμε, είμαστε βέβαιοι ότι ΕΦΤΑΣΕ Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΩΡΑ. Και το ξέρουν και όσοι από εμάς βρίσκονται στα ξένα. Με πήρε ο ξάδερφος από το Γκέτιγκεν να μου πει πως δεν αντέχει άλλο να περιμένει, και ότι τρελαίνεται μέχρι ν` αρχίσει το παιγνίδι με το γαύρο.
Ναι, κάποιες φορές λέμε και κάνουμε βλακείες και ανοησίες, και ναι, ακόμη περισσότερες φορές, δείχνουμε, και μάλλον είμαστε, ταγαροκέφαλοι, χοντροκέφαλοι, στενοκέφαλοι, ξεροκέφαλοι και ότι άλλο συνθετικό κολλάει στο κεφάλι μας… Αλλά δεν μπορείτε να αρνηθείτε, και σίγουρα δεν μπορεί να μην έχετε νιώσει ότι ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ. Και όταν αγαπάμε, ΑΓΑΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ… Μπορεί κάποιες φορές να σας πνίγουμε με την αγάπη μας, αλλά από την άλλη, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, όσοι επέλεξαν να τραβήξουν γι` άλλες πολιτείες, χωρίς τη δική μας εμμονική ζεστασιά και εμπιστοσύνη, λίγα κατάφεραν, και πάντως πολύ λιγότερα από όσα περίμεναν… Εδώ, σε τούτο τον τόπο, πολλοί απογειώθηκαν, και όσοι πήγαν να χάσουν την περπατησιά τους, βρήκαν ένα χέρι να τους σηκώσει και να τους σπρώξει μπροστά…
Εμείς λοιπόν, είμαστε απολύτως σίγουροι για εσάς. Ξέρουμε ότι θα κάνετε τα πάντα, όσα και ότι μπορεί ο καθένας σας, στο σημερινό παιγνίδι. Και όπου, προς στιγμήν, δεν μπορείτε ή λιποψυχήσετε, εμείς θα είμαστε εκεί, δίπλα σας… Μια ολόκληρη περιοχή, 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι, μια πόλη 100.000 ψυχές… Θα μας ακούσετε, θα μας νιώσετε, θα παίρνατε και όρκο ότι μας βλέπετε. Και αν βρέχει, μη φοβηθείτε, τα δάκρυά μας θα είναι. Δάκρυα χαράς και περηφάνιας.
Δεν ζητάμε τίποτε. Ξέρουμε πως θα κάνετε ότι μπορείτε για να μας προσφέρετε τα πάντα.
Το ξέρουμε ότι έφτασε η ώρα. Πιστέψτε το και εσείς. Η ώρα να γράψετε το δικό σας παραμύθι…
Εμείς απλά θα το διαβάσουμε και θα το λέμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας, και αυτά στα δικά τους παιδιά… Δίπλα στους θρύλους και τις άλλες ιστορίες αυτής της πόλης, στο πλάι της λίμνης.
Ποδοσφαιρικά και μόνο, κανείς άλλος, ποτέ, δεν είχε το δικό σας προνόμιο, και τη δική σας ευκαιρία, να γράψει τη σπουδαιότερη και μεγαλύτερη ιστορία, να κατακτήσει το κύπελλο, αφήνοντας στο διάβα του, πίσω, τα κουφάρια σχεδόν όλων αυτών – των τριών από τους τέσσερις !!! – που, εδώ και δεκαετίες, καταδυναστεύουν το ποδόσφαιρο και τις ψυχές μας.
ΑΔΡΑΞΤΕ ΤΗ ΜΕΡΑ
 :pas:

Η ψυχή του  μπαμΠΑΣ στην οθόνη μου!
Ολοκάθαρη, ανοχύρωτη, καθαρογραμμένη... μυημένη από παιδί στην μέθεξη των ολίγων...
Ημών των κατά κόσμον "σαλών"...
... που το κατεστημένο διαχρονικά μας περιγελά, καθώς δεν δύναται να βιώσει ούτε μία "στιγμή" από το μεγαλείο της παράτολμης αίσθησης στην ελπίδα... στη θέληση... στην προσδοκία...
στην εξοντωτική προσμονή προς το αδιανόητο ... την παραδοξότητα ... την έκσταση της εκπλήρωσης μιας παραχρονισμένης ευχής...
Ενός κατεστημένου που τρέμει στην σκέψη της ψυχικής συντριβής , στην παλινόρθωση της ύπαρξής του...


Πετάει η ψυχή του ΠΑΣολέ σήμερα κ' ταξιδεύει στους Ουρανούς των θαυμάτων!
Κάθε πάτημα των παικτών μας στο έδαφος κ' ένας κτύπος της γαλαζοαίματης καρδιάς μας!
Κάθε κτύπος κ' μία ευχή στην προαιώνια ελπίδα μας!
Κάθε ευχή φυλαχτό στην ψυχή μας!
Κάθε ψυχή κ' ασπίδα στα όνειρά μας!
Κάθε μας όνειρο κ' Στόχος!
Κάθε αποτέλεσμα κ' πείσμα για το μέλλον!
Κάθε κατάληξη περηφάνεια για την Ομάδα!!

24
Να ξέρεις ότι ΜΠΟΡΕΙΣ!

Να μην φοβηθείς ούτε λεπτό!

Να ανακαλέσεις στην μνήμη σου, ποιός πραγματικά είσαι!

Να αισθανθείς ότι έχεις την δύναμη να σκοπεύσεις και να πετύχεις τον ΣΤΟΧΟ σου!

Από το γήπεδο να γνωρίζεις ότι θα λείπουν μόνο τα σώματά μας!

Να νιώσεις κοντά σου την αύρα μας που θα σε περιβάλλει!

Να αφουγκραστείς τον νοερό κραδασμό μας στους "Ζωσιμάδες"!

Να θυμάσαι ότι δεν μας χρωστάς τίποτε, η ιστορία σε Σένα χρωστάει!

Να αισθανθείς ότι η Πόλη είναι γεμάτη από Σένα!

Να παγιδεύσεις την "στιγμή" και να την αιχμαλωτίσεις!


25
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Απ: Κορονοϊός
« στις: Κυρ 21 Μάρ 2021 17:05  »
Οι πόλεις κατάργησαν τους πολίτες τους.
Τους αντικατέστησαν με αποκαμωμένους περιπλανητές....

Θα έχουν περάσει παραπάνω από 45 χρόνια, θυμάμαι, από τότε που διδασκόμουν την Αγγλική... όταν η δασκάλα, μου έδωσε την ερμηνεία ενός άγνωστου μέχρι τότε σε μένα ρήματος...
Wander...
Go round the city without a purpose.

 Φαντάστηκα τότε την εικόνα ενός  κακόμοιρου πλάσματος... ενός δυστυχισμένου ανθρώπου...
Τον είδα μπροστά μου περίπου ρακένδυτο ή σχετικά απεριποίητο στην εμφάνιση, με μαζεμένους σκυφτούς ώμους, να περιφέρεται μέσα στην πόλη, χωρίς εμφανή προορισμό...
...ενδεχομένως εγκαταλειμμένο από φίλους κ' συγγενείς,  φανερά αβοήθητο κ' διαλυμένο από τα βάσανα,
με την θλίψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του... προβληματισμένο...
...απορροφημένο στις σκέψεις του κ' στα αδιέξοδα της ζωής του... - κ' που παράμερα απ' την Ζωή περιπλανώμενος άσκοπα - να αναμετράται σιωπηλά με τα θηρία που του ισωπέδωσαν το ανάστημα...

 Έμεινε χαραγμένη η λέξη αυτή στο μυαλό μου.
Μου γέμισε την ψυχή με συναίσθημα για τον κάθε συνάνθρωπο και μου παρείχε το αισθητήριο της διάκρισης κ' κατανόησης χαρακτήρων με ένα απλό βλέμμα.
Μου εμφύτευσε στην ψυχή την συμπόνια κ' την αλληλεγγύη
ενώ, παράλληλα με παγίδευσε στην ψευδαίσθηση της αλληλοκατανόησης κ' στην ψευδή ανακούφιση ότι, με την δομημένη ζωή μου, δεν θα επέβαινα μελλοντικά στο βαγόνι της περιπλάνησης...

45 χρόνια μετά, τριγυρνώντας στην πόλη -στα πρόθυρα μάλιστα της επετείου της Παλιγγενεσίας του έθνους μου...- χωρίς κανέναν πραγματικό προορισμό, παρά μόνο να γεμίσω στα κλεφτά τα πνευμόνια μου με λίγο μολυσμένο άγιο οξυγόνο, διαπιστώνω την θλιβερότητα της ύπαρξης του είδους μου ως ανθρώπου, σε μια περιπλάνηση άνευ προηγουμένου κ' χωρίς το παραμικρό φως στον ορίζοντα της αναξιοβίωτης πια κ' μιας κατά φαντασίαν πλέον διαβίωσης του απόκληρου είδους...

 Ήρθα στον χρόνο πίσω μισό αιώνα περίπου για να διαπιστώσω στο "σήμερα",  πως η μετάφραση της λέξης που τόση εντύπωση μου προκάλεσε στα παιδικά κ' άπειρα χρόνια μου, με περίμενε στο μέλλον μου, με πρωταγωνιστή τον ώριμο εαυτό μου, στην πιό συγκλονιστική εκδοχή ερμηνείας της...

Σελίδες: [1] 2 3 ... 22