Για τον Μότσαρτ του μπάσκετ.....

[ΛΑΜΙΑ FANS]

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΝΤΡΑΖΕΝ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ

«Ε, Στόικο! You fly, you die...» (vds+pics)

 
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΒΑΡΗ

«Ξεκουράσου Ντράζεν. Δεν έχεις ξεπεράσει ακόμα το διάστρεμμα και δεν είναι ανάγκη να πας στο Βρότσλαβ. Μπορεί να προκριθεί η Εθνική και χωρίς τη βοήθειά σου» ήταν τα λόγια του Γιόλε Πέτροβιτς στον γιο του λίγες μέρες πριν από τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας το 1993. Σαν να μίλαγε σε... τοίχο. Σε τοίχο που λάτρευε το μπάσκετ περισσότερο και από τη ζωή του!

«Αποκλείεται να λείψω. Δεν πρόκειται να το χάσω για τίποτα στον κόσμο. Εξάλλου θα είναι όλοι οι φίλοι μου εκεί. Δεν θα είμαι εγώ αυτός που δεν θα εμφανιστεί...» ήταν η αφοπλιστική απάντηση του Ντράζεν στον πατέρα του. Που να `ξερε, όμως, ότι η μοίρα του είχε στήσει άσχημο παιχνίδι...

Έχοντας ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του με τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς, ο Ντράζεν ήταν έτοιμος για ένα δεκαήμερο στην πόλη της Πολωνίας μαζί με την παλιοπαρέα. Τον Ντίνο, τον Στόικο, τον Βέλιμιρ, τον Ντάνκο και τα υπόλοιπα μέλη της εθνικής Κροατίας: «Το φαγητό και η διαμονή θα σε ξενίσουν εκεί. Καλύτερα να μείνεις σπίτι» ήταν η παρότρυνση του αδερφού του, Άτσο Πέτροβιτς, για να μην ακολουθήσει την αποστολή της Εθνικής: «Εντάξει, δέκα μέρες είναι αυτές. Θα επιβιώσω» είπε με το γνωστό χαμόγελο ο Ντράζεν και έφυγε για να συναντήσει τους συμπαίκτες του στο συγκρότημα της Κροατίας.

Η τελευταία συνέντευξη...


Η τελευταία συνέντευξη του Ντράζεν στο περιοδικό «Τρίποντο» και στον Βασίλη Σκουντή. Δημοσιεύτηκε τη μέρα που έγινε γνωστός ο θάνατός του...
Στο περιθώριο των προκριματικών, ο Βασίλης Σκουντής είχε κάνει ταξίδι-αστραπή (όπως το έχει χαρακτηρίσει ο ίδιος) στην Πολωνία, μόνο και μόνο για να πάρει μια συνέντευξη από τον Ντράζεν για το περιοδικό «Τρίποντο». Χωρίς να παρακολουθήσει κάποιο ματς. Μόνο και μόνο για να μιλήσει με τον «Μότσαρτ» του παγκοσμίου μπάσκετ.

Η μοιραία στιγμή...

Τα προκριματικά είχαν ολοκληρωθεί το βράδυ της Κυριακής με τον Ντράζεν να φιλοδωρεί με 30 πόντους (11/15 βολ., 5/9διπ., 3/10τριπ., 1ριμπ., 3κλεψ., 1ασ., 1λ. σε 35΄) το καλάθι της Σλοβενίας στη «Χάλα Λούντοβα», και να ακολουθεί την αποστολή της Κροατίας μέχρι την Φρανκφούρτη όπου θα γινόταν η ανταπόκριση της πτήσης με τελικό προορισμό το Ζάγκρεμπ: «Έλα μαζί μας Ντράζεν. Που θα πας με το αυτοκίνητο;» ρώτησε ο Στόγιαν Βράνκοβιτς τον αδερφικό του φίλο: «Ε, Στόικο! You fly, you die» απάντησε χαμογελώντας. Άλλωστε ήταν γνωστή η φοβία του για τα αεροπλάνα και ήταν η ατάκα που χρησιμοποιούσε αρκετές φορές θέλοντας να αστειευτεί. Εξάλλου είχε κανονίσει να έρθει η φίλη του να τον πάρει και να πάνε στο Μόναχο προκειμένου να να «τσεκάρει» τους τραπεζικούς του λογαριασμούς: «Θα τα πούμε στο Ζάγκρεμπ…» είπε στον «κολλητό» του και τον αποχαιρέτησε. Για πάντα.

Λίγο αργότερα κατέφθασε η 23χρονη Κλάρα Ζάλαντζι, φίλη του Ντράζεν Πέτροβιτς μοντέλο και μπασκετμπολίστρια προκειμένου να τον παραλάβει. Στο αυτοκίνητο επενέβαινε και η 23χρονη –και όχι... 53χρονη όπως είχε γραφτεί τότε- Τουρκάλα Χιλάλ Εντεμπάλ, επίσης μπασκετμπολίστρια και μέλος της εθνικής της χώρας της. Ο Ντράζεν επιβιβάστηκε στη θέση του συνοδηγού και ξεκίνησαν τη διαδρομή με προορισμό την πρωτεύουσα της Βαυαρίας.


Το Πόρτλαντ επέλεξε τον Ντράζεν στο νούμερο 60 του ντραφτ αλλά δεν πήρε τις ευκαιρίες που ήθελε
Ο χρόνος είχε αρχίσει να μετρά αντίστροφα... Εκείνος κουρασμένος από την πτήση και τη διαδρομή στο αυτοκίνητο, αποκοιμήθηκε έχοντας ξεχάσει να βάλει τη ζώνη ασφαλείας. Στον γερμανικό αυτοκινητόδρομο Νυρεμβέργης-Μόναχου και στη βρεγμένη άσφαλτο του Autobahn 9 στο Ντένκεντορφ (περίπου 24 χιλιόμετρα έξω από την πόλη Ίνγκολσταντ) ένα διερχόμενο φορτηγό προσέκρουσε και εισχώρησε στην οδική διαχωριστική νησίδα. Ο οδηγός προσπάθησε να αποφύγει τη σύγκρουση με άλλο όχημα, έχασε τον έλεγχο του φορτηγού και προσέκρουσε στο οδικό διάφραγμα για να σταματήσει τελικά και να μπλοκάρει και τις 3 λωρίδες κυκλοφορίας. Λίγα δευτερόλεπτα μετά το Volkswagen Golf που οδηγούσε η Ζάλαντζι προσέκρουσε με ταχύτητα πάνω στο φορτηγό... Ήταν 5.20 το απόγευμα της 7ης Ιουνίου 1993...

Το άκουσμα της είδησης...

Από το κατεστραμμένο αυτοκίνητο ανασύρθηκε νεκρός ένας άνδρας. Με την πρόσκρουση είχε χτυπήσει με δύναμη το κεφάλι του στο τζάμι και ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Η γυναίκα που κάθονταν στο πίσω κάθισμα είχε τραυματιστεί σοβαρά χωρίς να κινδυνεύει η ζωή της, ενώ η οδηγός δεν έπαθε το παραμικρό. Για την... ιστορία η Κλάρα Ζάλαντζι που έμελε να οδηγεί το μοιραίο όχημα, είναι η νυν σύζυγος του παλαίμαχου Γερμανού ποδοσφαιριστή, Όλιβερ Μπίερχοφ! Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 7ης Ιουνίου κι αρκετές ώρες μετά το δυστύχημα είχε αναγνωριστεί το πτώμα του άνδρα. Αρχικά κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν. Μέχρι που ένας εκπρόσωπος της γερμανικής αστυνομίας δεν είχε καμία αμφιβολία. Ήταν ο Ντράζεν Πέτροβιτς! Αμέσως τηλεφώνησε στο σπίτι του και ανακοίνωσε τα δυσάρεστα νέα...


Στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ, ο Ντράζεν σημείωσε τον τελευταίο του πόντο κόντρα στη Σλοβενία
Στην άλλη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν ο Άτσο Πέτροβιτς. Στο άκουσμα της είδηση έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του, αλλά έπρεπε να βρει το κουράγιο και τη δύναμη για να μεταφέρει το δυσάρεστο γεγονός και στους γονείς του. Θλίψη. Θρήνος. Το χαμογελαστό παιδί του παγκόσμιου μπάσκετ δεν ήταν πια στη ζωή. Το CNN ήταν το πρώτο δίκτυο που ανακοίνωσε τον θάνατο του Ντράζεν και τα νέα εξαπλώθηκαν γρήγορα και στην Ελλάδα.

Ο Λευτέρης Σούμποτιτς ήταν ο πρώτος που πληροφορήθηκε την είδηση, έχοντας προηγηθεί το τηλεφώνημα από τον Στόγιαν Βράνκοβιτς: «Χτύπησε στις επτά το πρωϊ. Ήταν ο Βράνκοβιτς από το Ζάγκρεμπ. Με τρεμάμενη φωνή και κλαίγοντας μου είπε ότι ο Ντράζεν είχε σκοτωθεί. Μου είπε ακόμα ότι ο Ντράζεν θα ερχόταν σίγουρα στην Ελλάδα και θα έπαιζε στον Παναθηναϊκό...».

Συγκλονιστική είναι και η δήλωση του Ντίνο Ράτζα στο ντοκιμαντέρ «Once Brothers» (σ.σ. το οποίο μπορείτε να παρακολουθήστε παρακάτω): «Γυρνούσαμε στην Κροατία μετά τα προκριματικά στο Βρότσλαβ. Ήταν μία ηλιόλουστη μέρα, καλοκαιρινή. Κάποια στιγμή όμως στο αεροπλάνο βλέπαμε καθαρό ουρανό από πάνω και τεράστια μαύρα σύννεφα από κάτω. Δεν θα ξεχάσω την στιγμή που ο πιλότος μας λέει ότι έχουμε μία ασυνήθιστη καταιγίδα κι εγώ κοιτάω το ρολόι που δείχνει λίγο μετά τις 5, Είναι η ώρα που μας άφησε ο Ντράζεν...»


Στις 7 Ιουνίου 1993 ο σούπερ σταρ του ευρωπαϊκού μπάσκετ άφησε την τελευταία του πνοή στον αυτοκινητόδρομο της Βαυαρίας.

8 Ιουνίου 1993. 6:45 το πρωί. Χτυπάει το τηλέφωνο του Τάσου Στεφάνου. Ήταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος: «Τάσο, σκοτώθηκε ο Ντράζεν...» του είπε δακρυσμένος και με τρεμάμενη φωνή ο μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού. Η είδηση του θανάτου έγινε πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο σούπερ σταρ του παγκοσμίου μπάσκετ είχε σκοτωθεί. Μάλιστα ο Στόγιαν Βράνκοβιτς είχε κάνει σμπαράλια ένα πιάνο παθαίνοντας κάταγμα στο χέρι μόλις έμαθε τα δυσάρεστα νέα. Είχε «φύγει» ο κολλητός του. Ο αδερφικός του φίλος.


Η ταυτότητα του Ντράζεν. Εκδόθηκε στις 7 Ιουνίου 1983 και έληγε 10 χρόνια μετά. Ακριβώς τη μέρα του θανάτου του...

«Θα χανόταν η μπάλα με τον Ντράζεν»

Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Ντράζεν, οι Άτσο Πέτροβιτς, Στόγιαν Βράνκοβιτς και Νίκος Γκάλης είχαν μιλήσει στο περιοδικό «ΕΘΝΟΣΠΟΡ» της 2 Ιουνίου 2003 επιβεβαιώνοντας ότι η μεταγραφή είχε κλείσει: «Αυτό μου είχε εκμυστηρευτεί. Ότι θα συνέχιζε στον Παναθηναϊκό. Περίμενε πως και πως να παίξει μαζί με τον φίλο του, τον Στόγιαν» είχε πει ο Άτσο Πέτροβιτς, ενώ ο Δαλματός γίγαντας συμπλήρωνε: «Ήταν κάτι παραπάνω σίγουρο ότι θα παίζαμε μαζί. Είχε κουραστεί από τα συνεχόμενα παιχνίδια στο ΝΒΑ και ήθελε να επιστρέψει στην Ευρώπη για να κατακτήσουμε τίτλους. Το συζητούσαμε συνέχεια όταν ήμασταν στην εθνική Κροατίας και περιμέναμε σαν τρελοί την επόμενη σεζόν. Εγώ, ο Ντράζεν, ο Νικ...»

Το ίδιο ανυπόμονος ήταν και ο Νίκος Γκάλης -για τον οποίο ο Ντράζεν είχε πει ότι «αν είμαι εγώ ο γιος του διαβόλου, τότε ο Γκάλης είναι ο ίδιος ο διάβολος»- ο οποίος είχε πει πριν από μια δεκαετία: «Ήξερα ότι είχε συμφωνήσει. Με τον Ντράζεν θα κάναμε αχτύπητο δίδυμο. Θα χανόταν η μπάλα!»


Αναμφισβήτητα, μαζί με τον Νίκο Γκάλη ήταν οι κορυφαίοι μπασκετμπολίστες της Γηραιάς Ηπείρου. Μόνο που εκείνος έφερε το ευρωπαϊκό μπάσκετ να στέκεται ισότιμο στα άδυτα του ΝΒΑ, σε μια εποχή που η ψαλίδα ήταν τεράστια. Και το εκπροσώπησε με τη δική του, αρχοντική παρουσία. Δυναμική και ξεχωριστή. Απόλυτα συνδεδεμένη με την προσωπικότητά του. Όπως ακριβώς οι μελωδίες του Μότσαρτ, όπως τον αποκάλεσε εύστοχα ένας Ιταλός δημοδιογράφος. Σαν το «παιδί του διαβόλου» όπως τον αποκαλούσαν οι απελπισμένοι του αντίπαλοι κάθε φορά που τους συναντούσε. Σαν το χαμογελαστό παιδί από το Σίμπενικ όπως το θυμούνται μέχρι σήμερα οι συγγενείς του, οι φίλοι του και οι εκατομμύρια θαυμαστές του...

Το χρονικό της καριέρας του...

1964: Ο Ντράζεν Πέτροβιτς βλέπει το πρώτο φως του ηλίου στις 22 Οκτωβρίου στη πόλη Σίμπενικ της –τότε Ενωμένης- Γιουγκοσλαβίας.
...
1977: Στα 13 του χρόνια αρχίζει τις πρώτες προπονήσεις στο μπάσκετ, έχοντας πρότυπο τον μεγαλύτερο αδερφό του Άτσο.

1979: Συμμετέχει με τη Σιμπένκα στο πρωτάθλημα παίδων και παράλληλα στις προπονήσεις της ανδρικής ομάδας.

1980: Με την εθνική ομάδα παίδων της Γιουγκοσλαβίας κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Τουρκίας.

1981: Με την εθνική ομάδα εφήβων της Γιουγκοσλαβίας κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο βαλκανικό πρωτάθλημα που έγινε στην Ελλάδα. Στο αντίστοιχο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, πάλι επί ελληνικού εδάφους, οι «πλάβι» φτάνουν στην 5ηθέση της κατάταξης. Την ίδια περίοδο ο Ντράζεν ολοένα και κερδίζει χρόνο συμμετοχής στη Σιμπένκα, ακόμη και αν δεν είχε κλείσει τα 17 του χρόνια.

1982: Η Σιμπένκα του Πέτροβιτς φτάνει στους τελικούς του κυπέλλου Κόρατς αλλά χάνει το τρόπαιο από τη Λιμόζ. Όμως την ιδια χρονιά κατακτά το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Εφήβων, ενώ κάνει ντεμπούτο και με την εθνική ανδρών της Γιουγκοσλαβίας. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι...

1983: Ο Ντράζεν οδηγεί τη Σιμπένκα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, ωστόσο ο τίτλος αφαιρέθηκε από την ομάδα λόγω... κακής διαιτησίας. Και σαν να μην έφτανε αυτό η ομάδα του δεν τα κατάφερε απέναντι στη Λιμόζ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Παράλληλα στην πανεπιστημιάδα του Καναδά «κρεμάει» το αργυρό μετάλλιο στο στήθος, αλλά στο πρώτο του Ευρωμπάσκετ με την ανδρών στη Γαλλία, «βυθίζεται» στην 7η θέση.

1984: Αφήνει την αγαπημένη του Σιμπένκα για τη Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ. Με την εθνική ομάδα κατακτά τη 2η θέση στο Βαλκανικό πρωτάθλημα, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες στέφεται χάλκινος ολυμπιονίκης με προπονητή τον Μίρκο Νόβοσελ.

1985: Στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών κατακτά τον τίτλο με την Τσιμπόνα σημειώνοντας 36 πόντους κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης. Μάλιστα κατάκτησε το νταμπλ στην Γιουγκοσλαβία, ωστόσο δεν τα κατάφερε το ίδιο καλά στο Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας αφού περιορίστηκε στην 7η θέση. Την σεζόν 1985-86 και πιο συγκεκριμένα στις 5/10/1985 σημειώνει 112 πόντους (!!) κόντρα στην Ολίμπια Λιουμπλιάνα έχοντας 30/40 δίποντα, 10/20 τρίποντα και 22/22 βολές! Μάλιστα την ίδια χρονιά σημείωσε επίσης 62 πόντους, ενώ συχνά πυκνά είχε 40άρες και 50άρες. Σ' ένα παιχνίδι εναντίον της Λιμόζ πέτυχε 10 τρίποντα, εκ των οποίων τα επτά συνεχόμενα! Στον τελικό κόντρα στη Ζαλγκίρις του Σαμπόνις υπερασπίζεται τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης. Παράλληλα επιλέγεται και στο νούμερο 60 του ντραφτ στο ΝΒΑ.

1987: Αν και ο Πέτροβιτς ήταν ο ηγέτης των «πλάβι» η Γιουγκοσλαβία βρήκε μπροστά την τον ψυχισμό και την αποφασιστικότητα των Ελλήνων με αποτέλεσμα να περιοριστούν στην 3η θέση του Ευρωμπάσκετ της Αθήνας. Νωρίτερα είχε κατακτήσει και το κύπελλο Κυπελλούχων κερδίζοντας στον τελικό τη Σκαβολίνι.

1988: Η Τσιμπόνα κερδίζει τη Γιουγκοπλάστικα στον τελικό του κυπέλλου με 82-80 αλλά στο Κόρατς η Ρεάλ παίρνει... ρεβάνς. Παρόλα αυτά ο «Μότσαρτ» έχει μαγέψει τους Μαδριλένους με τις μπασκετικές του μελωδίες και πραγματοποιούν τη μεταγραφή της χρονιάς!

1989: Ο Ντράζεν κατακτά με τη Ρεάλ με το κύπελλο Ισπανίας κερδίζοντας στον τελικό τη Μπαρτσελόνα, ενώ δίνει τη... δική του παράσταση στο ΣΕΦ! Με 62 πόντους οδήγησε τη βασίλισσα στο κύπελλο Κυπελλούχων, αφήνοντας την Καζέρτα (117-113) και τον –επίσης συγκλονιστικό- Όσκαρ Σμιντ με άδεια τα χέρια. Παράλληλα στέφεται και πρωταθλητής Ευρώπης στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ, παίρνοντας τη... ρεβάνς από την ελληνική ομάδα στον μεγάλο τελικό.

1990: Η Ευρώπη δεν χωράει τον Ντράζεν ο οποίος πραγματοποιεί το «American Dream» μετακομίζοντας στο ΝΒΑ και στους Πόρτλαντ Μπλέιζερς. Η πρώτη του χρονιά στην άλλη του Ατλαντικού δεν ήταν αυτή που περίμενε (7,6 πόντοι σε 12,6 λεπτά) και βάλθηκε να αποδείξει την αξία του στο Παγκόσμιο της Αργεντινής, όταν και ανέβηκε στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου.

1991: Στη συνέχεια έγινε ανταλλαγή και μετακόμισε στο Νιου Τζέρσεϊ όπου άρχισε να κάνει πράγματα και θαύματα! Έχοντας ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του ανέβασε τους αριθμούς του στους 10,2 πόντους σε 16,6 λεπτά συμμετοχής.

1992: Ο Ντράζεν είναι ο πιο βελτιωμένος παίκτης του ΝΒΑ με το υψηλότερο ποσοστό ευστοχίας στους γκαρντ και με 20,6 πόντους σε κάθε ματς. Μάλιστα είχε καθιερωθεί το «Petro for three, got it!» κάθε φορά που ευστοχούσε σε σουτ τριών πόντων. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς οδήγησε την Κροατία στο ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, χάνοντας στον μεγάλο τελικό από την –μία και μοναδική- αυθεντική ντριμ τιμ.

1993: Ο Πέτροβιτς στο απόγειο της καριέρας του. Συγκαταλέγεται στην 3η καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ, ενώ είναι ο πιο εύστοχος παίκτης στα τρίποντα έχοντας κατά μ.ο. 22,3 πόντους. Παρά την εκπληκτική σεζόν που είχε πραγματοποιήσει στο καλύτερο πρωτάθλημα του πλανήτη, το είχε πάρει απόφαση. Ήθελε να αφήσει το ΝΒΑ και να επιστρέψει στην Ευρώπη για λογαριασμό του Παναθηναϊκού... Όμως η μοίρα είχε αποφασίσει αλλιώς...

Drazen Petrovic 52 pts [Cibona VS Šibenka] 1986

Real Madrid VS Snaidero Caserta 117:113 [Petrovic 62pts] 1989

DRAZEN PETROVIC 44 pts VS Houston Rockets [1993]

Drazen Petrovic VS Michael Jordan [17.03.1992]

ESPN 30 For 30 - Once Brothers

1993 6 7 Poginuo Drazen Petrovic

απο Sentragoal;.gr

[Filosofos]

Το προτελευταίο βίντεο με το ντοκιμαντέρ είναι εξαιρετικό.
Όποιος έχει τον χρόνο, αξίζει να κάτσει το δει.

[yazid]

Επίσης συγκλονιστικό παιχνίδι Ρεάλ-Καζέρτα.Το είχα δει τότε και το θυμάμαι σαν ένα από τα καλύτερα που έχω δει.Μονομαχία Ντράζεν (62π. 8/16 τρ.)-Όσκαρ (43π. 6/8 τρ.) με σημαντική βοήθεια από Ρήγα και 2ο διατητή (δεν τον θυμάμαι) προς τη Ρεάλ.Δυστυχώς και ο Όσκαρ έχει σοβαρότατα προβλήματα υγείας.

Είμασταν φοιτητές τότε και οι βάζελοι κάτι είχαν ακούσει για ενδεχόμενη συμφωνία με Ντράζεν και πανηγύριζαν και έκαναν πλάκα σε γαύρους και υπόλοιπους (τότε ήταν ακόμα σχετικά υπολογίσιμοι Άρης και ΠΑΟΚ).Και όταν ακούστηκε το νέο, μέχρι να επιβεβαιωθεί και από τηλεόραση, όλοι έλεγαν ότι ήταν κάποια κρύα και ηλίθια φάρσα.

[ΛΑΜΙΑ FANS]

[RABO]

'Ενας πραγματικός θρύλος του μπάσκετ!!!Κατά τη γνώμη μου,ο δεύτερος μεγαλύτερος λευκός μπασκετμπολίστας όλων των εποχών,μετά τον ΕΞΩΓΗΙΝΟ, τον ΕΝΑΝ και ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ,Νίκο ΓΚΑΛΗ.
Όπως είχε πει εξάλλου ο μεγάλος Ντράζεν Πέτροβιτς,όταν ρωτήθηκε για το προσονύμιο του <ο γιος του διαβόλου>

<αν εγώ είμαι ο γιός του διαβόλου,ο Γκάλης είναι ι ίδιος ο διάβολος>.

[ΛΑΜΙΑ FANS]

Πέτροβιτς: Όταν ο διάβολος «έχασε» τον γιο του...

Μερικές φορές η μοίρα γράφει απροσδιόριστα σενάρια. Σαν αυτό που έγραψε για τον Ντράζεν που τον είδαμε, μας μάγεψε και... χάθηκε. Τον Ντράζεν που «έφυγε» 24 χρόνια πριν και σταμάτησε απότομα να συνθέτει την πανέμορφη μουσική του.
 
Το να χάσει το θεωρούσε αμαρτία.

Μια αμαρτία που ένας άνθρωπος με τέτοιο ταλέντο δώρο δεν ήθελε να την διαπράττει.

Ο Ντράζεν Πέτροβιτς εκτιμούσε το ταλέντο του πιο πολύ από τον καθέναν και δεν το χαράμιζε.

Με πίστη, δουλειά και αναίδεια δεν άφηνε κανέναν να το αμφισβητεί και όποιος τολμούσε να το κάνει τον... τιμωρούσε. Ο Ντράζεν μέσα σε τόσο λίγο έζησε τόσα πολλά...

Πρόλαβε να βάλει το όνομα του στο πάνθεον και να μας αφήσει να φανταζόμαστε που θα μπορούσε να φτάσει.


Που θα μπορούσε άραγε να φτάσει; Πόσα πρόλαβε να καταφέρει και πόσα ακόμα θα μπορούσε;

Όλα σταμάτησαν ξαφνικά και τα ερωτήματα θα μείνουν να μας βασανίζουν. Μέσα σε μια στιγμή 24 χρόνια πριν η μουσική... σίγησε.

Τα κίνητρα και η βιασύνη του να τα πετύχει... όλα τον έκαναν να μοιάζει τόσο μοναδικός.

Δεν χρειάζονται πολλά για να καταλάβεις ότι ένας ολόκληρος λαός θρηνεί ακόμα το παλικάρι του.


Θρηνεί εκείνον που επέλεξε πατρίδα πάνω απ' όλους και απ' όλα και αξιοποίησε το ταλέντο του για να γίνει ο ηγέτης που κάθε λαός έχει ανάγκη να στηριχθεί άνω του, να πάρει δύναμη και να προχωρήσει μπροστά.

Ο Ντράζεν Πέτροβιτς γεννήθηκε έχοντας χάρισμα.

Το χάρισμα όταν πιάνει την πορτοκαλί μπάλα να κάνει πράγματα που έμοιαζαν με σύνθεση μελωδίας.

Μιας μελωδίας που σε καιρό πολέμου ακούγεται ακόμα πιο γλυκιά, ακόμα πιο όμορφη, ακόμα πιο ανακουφιστική για τις πληγές που κουβαλούσε ένας ολόκληρος λαός.

Ήταν εκείνη η βροχερή 7η ημέρα του Ιούνη του 1993, που ο Ντράζεν δεν μπήκε στο αεροπλάνο, αλλά επέλεξε το αυτοκίνητο για να γραφτεί εκεί βίαια ένα τέλος που απέχει πάρα πολύ από τις γλυκές και αρμονικές συμφωνίες του «Μότσαρντ».

Το gazzetta.gr «βάζει» την μουσική να παίζει και επιχειρεί να ταξιδέψει για λίγο στην Κροατία σήμερα, που ακόμα ψάχνει τον ηγέτη της, αλλά οι ανοιχτές πληγές, 23 χρόνια μετά, θυμίζουν πόσο βαθύ ήταν το τραύμα που άφησε η πρόσκρουσή του αυτοκινήτου του μεγάλου Ντράζεν.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΕΙΝΑΙ... ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ

Η Μπιζέρκα Πέτροβιτς έφερε στον κόσμο στις 22 Οκτωβρίου του 1964, το δεύτερο παιδί της οικογένειας τον μικρό, Ντράζεν.

Το ότι ήταν ο δεύτερος γιος της οικογένειας ίσως να ήταν και ο λόγος που ο πιτσιρικάς Ντράζεν έπαιξε μπάσκετ. Ήθελε να ξεπεράσει τον αδελφό του και έτσι αποφάσισε να δοκιμάσει.

Αυτή ήταν η ημέρα που η μοίρα έγραψε με το πιο σκοτεινό χρυσό της χρώμα το όνομα του Πέτροβιτς στην ιστορία.

Το ταλέντο του ήταν μια ευλογία. Μέχρι τα 15 του ολόκληρη η τότε Γιουγκοσλαβία είχε μάθει το όνομα του. Το ταλέντο του Ντράζεν τον... ξεπερνούσε.

Η πορεία του ήταν μόνο ανοδική. Από ηγέτης της Σιμπένκα, στην οποία το πρώτο πράγμα που έκανε όταν βρέθηκε εκεί ήταν να ζητήσει το αντικλείδι από τον επιστάτη, στα 3 Ευρωπαϊκά (1985, 1986, 1987) που κέρδισε με την Τσιμπόνα παρέα με τον αδελφό του Αλέξάνταρ.

Το ταλέντο του δεν το είχαν ξαναδεί στην Ευρώπη και σε συνδυασμό με το πάθος και την αφοσίωση ο Ντράζεν είχε πλέον αρχίσει να γράφει την δικιά του ιστορία.

Με τους αριθμούς του να είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακοί (37,7 πόντοι στην Γιουγκοσλαβία και 33,8 στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις) τα εγχώρια παρκέ άρχισαν να μην χωρούν την έκρηξη του.

Η συνέχεια ήταν η αναμενόμενη. Οι Μπλέιζερς τον επέλεξαν στον τρίτο γύρο του ντραφτ του 1986, αλλά εκείνος περίμενε και φόρεσε τελικά την φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης, με το πόσο υπογραφής του να φαντάζει αστρονομικό (4 εκ. δολάρια).

Η χρονιά του στην Ισπανία ήταν μία και μοναδική. Η Ρεάλ Μαδρίτης θα χάσει το πρωτάθλημα από την Μπαρτσελόνα, αλλά θα κατακτήσει το Κύπελλο και το Κυπελλούχων με τον Ντράζεν να κάνει «μαγικά» πράγματα.

Ο τελικός το 1989 στο ΣΕΦ έχει μείνει στην ιστορία.

Ο «Μότσαρτ» έκανε μυθικά πράγματα κόντρα στην Καζέρτα του Νάντο Τζεντίλε και του Όσκαρ Σμιτ.

Ο καλύτερος τελικός όλων των εποχών έληξε με 119-113, με τον Ντράζεν να μετρά 62 πόντους 12/14 δίποντα, 8/16 τρίποντα, 14/15 βολές, με ένα ρεκόρ που δεν έχει καταφέρει κανείς να σπάσει από τότε.

Το τέλος στην Ισπανία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και λιγάκι άκομψο, αφού έσπασε το συμβόλαιο του και ταξίδεψε άμεσα για την Αμερική.

Κακία κανείς δεν του κράτησε. Όλοι ήξεραν ότι ο Ντράζεν άξιζε να είναι στην κορυφή.


«Γιατί έφυγα από τη Μαδρίτη; Η Ευρώπη δεν μπορούσε να μου προσφέρει αυτά που ήθελα. Για την ακρίβεια, κάθε βράδυ ήταν το ίδιο. Τι άλλο θα μπορούσα να κερδίσω στην Ευρώπη; Ένα ακόμη Ευρωπαϊκό; 'Και τι έγινε', θα έλεγε ο κόσμος, 'το έχεις κερδίσει ήδη'. Αυτή είναι μια πρόκληση που δεν έχω το δικαίωμα να χάσω. Δεν ξέρω τι μπορώ να περιμένω, αλλά ξέρω πως μπορώ να παίξω στο NBA».

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού έβλεπαν ένα «διαμάντι» και φυσικά ήθελαν να το εντάξουν στην συλλογή τους όσο πιο γρήγορα μπορούσαν.

Ο «Αμερικάνικος» φόβος του Πέτροβιτς επιβεβαιώθηκε. Ο Ντράζεν ήξερε ότι έπρεπε να παίζει και εκεί δεν έπαιζε.

Οι Αμερικάνοι του είχαν βάλει την ταμπέλα του ατομιστή, οι Ευρωπαίοι καριέρα στο ΝΒΑ δεν έκαναν και τα πάντα ήταν εναντίον του.

Οι δύο σεζόν που ακολούθησαν ήταν οι χειρότερες στην καριέρα του. Του φέρθηκαν όπως στον οποιοδήποτε νεαρό παίκτη που έκανε το ταξίδι για την Αμερική, με την μόνη διαφορά ότι ο Ντράζεν Πέτροβιτς δεν ήταν ο... οποιοσδήποτε.

Ο χρόνος του έγινε ελάχιστος και το μυαλό του γέμισε με πάθος για το παιχνίδι.

Οι Νετς θα είναι αυτοί που έκαναν τα όνειρα του Πέτροβιτς πραγματικότητα. Θα τον εντάξουν στο δυναμικό τους το 1991 και εκεί θα βρει τον χώρο και τον χρόνο που χρειαζόταν για να πετύχει. Οι χρονιές που πέρασε εκεί τον βοηθήσαν να βελτιωθεί ως παίκτης.

Ήταν απίστευτος. Άρχισε να βρίσκει τον παλιό καλό του εαυτό και αυτή την φορά το έκανε κόντρα στους καλύτερους.

Εξαιρετικά ποσοστά, σπουδαίος χρόνος συμμετοχής, αλλά η πρόσκληση για το All Star Game του 1993 δεν ήρθε ποτέ, γεγονός που δεν ξεπέρασε ποτέ ο «Πέτρο», που γνώριζε πόσο καλός ήταν και δεν το έκρυβε.

Ήταν άτυχος γιατί βρέθηκε να διαπρέπει σε μια ομάδα που δεν μπορούσε να ανταποδώσει αυτές που τις έδινε.

Αυτή ήταν και η τελευταία ομάδα του Ντράζεν. Με αυτό που έδειξε το μόνο που κατάφερε είναι να κάνει τον μπασκετικό κόσμο να σκέφτεται τι θα γινόταν αν... ο Πέτροβιτς έκανε μια ολοκληρωμένη καριέρα στο ΝΒΑ...

ΟΜΑΔΑ... ΟΝΕΙΡΟ!

Η Εθνική ομάδα ίσως να ήταν το μεγαλύτερο και το πιο πολυτάραχο κομμάτι στην ζωή του Πέτροβιτς.

Αντικρουόμενα συναισθήματα σε κάτι που λάτρευε και τον πόνεσε όσο τίποτα άλλο.

Η εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας ήταν μια υπερδύναμη και μέσα σε αυτήν ο Ντράζεν ένοιωθε θεός.

Το 1984 κατέκτησε με την εθνική του ομάδα το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και την ίδια θέση κατέκτησε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986, κόντρα στην Σοβιετική Ένωση με το «θρίλερ του τελευταίου λεπτού».



Η συνέχεια θα γράψει άλλο ένα χάλκινο μετάλλιο, το τρίτο, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1987, όπου μετέπειτα κατέκτησε η Ελλάδα.

Η Σοβιετική Ένωση ήταν το αντίπαλο δέος της Γιουγκοσλαβίας και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, της στέρησε ακόμα ένα χρυσό μετάλλιο. Αυτό είναι και το σημείο που η Γιουγκοσλαβία θα σημάνει την αντεπίθεση της.

Το 1989 θα είναι η χρονιά τους.

Στοο Eurobasket στο Ζάγκρεμπ η Γιουγκοσλαβική ομάδα έφτασε μέχρι τον τελικό, κέρδισε την Ελλάδα και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με τον Πέτροβιτς να είναι 2ος σκόρερ της διοργάνωσης και MVP.

Η εθνική ήταν το καταφύγιο του και αυτό φάνηκε το 1990. Μετά την απογοητευτική σεζόν στο ΝΒΑ, ο Πέτροβιτς βρέθηκε στην εθνική ομάδα και κατάφερε να γράψει μοναδική ιστορία.



Η Γιουγκοσλαβία βρέθηκε και στην κορυφή του κόσμου στο Παγκόσμιο του Μπουένος Άιρες , κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο, επικρατώντας της Σοβιετικής Ένωσης στον τελικό με 92 - 75.

Αυτό ήταν και το τέλος. Κάπου εκεί η μεγάλη Γιουγκοσλαβία ρίχνει αυλαία.

Ένα τέλος που θα «γραφτεί» με τα πιο σκούρα χρώματα της παλέτας και θα είναι οδυνηρό για όλες τις πλευρές.

O ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΟ... ΟΝΕΙΡΟ



Ο εμφύλιος... μάστιζε την Γιουγκοσλαβία και ένα περιστατικό στον τελικό με την Σοβιετική Ένωση θα είναι η αρχή του τέλους.

Ο Ντίβατς κατέβασε μια κροατική σημαία την οποία είχε στα χέρια του ένας φίλαθλος που μπήκε να πανηγυρίσει και ο διχασμός ήταν πλέον γεγονός.

Η Κροατία με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός θα κορυφώσει τις αντιδράσεις και ο Ντράζεν θα... αναγκαστεί να «διαλύσει» την οικογένεια του, μένοντας πιστός στα ιδανικά του.

Η σχέση του με τον Ντίβατς καταστράφηκε και ακόμα ένας εμφύλιος θα... ξεσκίσει δύο αδέλφια. Οι «Οnce Brothers» θα είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

«Συνηθίζαμε να είμαστε κοντά με τον Βλάντ, να μιλάμε μέρα παρά μέρα. Πλέον όμως...»

Η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε, και κανείς δεν μπορεί να φανταστεί που θα έφταναν αυτά τα αδέλφια ενωμένα...

ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ



Η Κροατία γίνεται ανεξάρτητη και ο Ντράζεν γίνεται κάτι παραπάνω από ηγέτης. Οι Κροάτες έχουν όλο το ταλέντο να πρωταγωνιστήσουν και με τον Πέτροβιτς ηγέτη νοιώθουν άτρωτοι. Όπως άτρωτος ένοιωθε ο Ντράζεν όταν μάρκαρε τον Τζόρνταν.

«Ο μοναδικός που τον κοίταγε στα μάτια», όπως έχει δηλώσει ο ίδιος ο Air.

Ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1992 όταν η Κροατία έφτασε στον τελικό, πατώντας την διαλυμένη Σοβιετική Ένωση και βρίσκοντας απέναντι της την Dream Team (Μάικλ Τζόρνταν, Τσαρλς Μπάρκλεϊ, Λάρι Μπερντ, Μάτζικ Τζόνσον, Σκότι Πίπεν, Πάτρικ Γιούιν, Ντέιβιντ Ρόμπινσον, Καρλ Μαλόουν, Τζον Στόκτον, Κρις Μάλιν, Κλάιντ Ντρέξλερ και Κρίστιαν Λάιτνερ (ο τελευταίος ήταν ο μοναδικός μη-επαγγελματίας και επιλέχθηκε στη θέση του Σακίλ Ο΄Νιλ).

Ο Τζόρνταν και άλλοι «αστέρες» ανάγκασαν τους Κροάτες να επιστρέψουν με το αργυρό μετάλλιο στις αποσκευές και με την ελπίδα ότι θα ξαναβρεθούν και θα αποδείξουν ότι αυτοί μπορούν να κερδίσουν τους καλύτερους.

«ONCE BROTHERS...»



Κάποτε ήμασταν αδέρφια...

Δύο αδέρφια που ήταν οι καλύτεροι από τη χώρα τους.

Που έκαναν το μεγάλο ταξίδι για τον «μαγικό» κόσμο του ΝΒΑ μαζί.

Που μοιράζονταν το ίδιο δωμάτιο από τότε που ήταν παιδιά.

Που ίδρωναν και μάτωναν για την ίδια φανέλα, για τα ίδια χρώματα...

Που έβαζαν τον εαυτό τους, δίπλα στους άλλους για να δημιουργήσουν μια ομάδα θρύλο...

Δύο αδέλφια, που έπαψαν να είναι αδέλφια.

Ο εμφύλιος «δείχνει» το σιχαμένο πρόσωπο του, μέσα από το μπάσκετ. Μέσα από ένα παιχνίδι.

Ο Ντίβατς, ο Κούκοτς, ο Ράτζα και ο σπουδαιότερος ίσως όλων Πέτροβιτς ήταν κάποτε αδέλφια.



Συνέθεσαν την ομάδα της Ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, που μέσα σε μια τριετία (1988- 91) κατάφερε και γράφτηκε στην ιστορία με ολόχρυσα γράμματα.

Η πολιτική, για ακόμα μια φορά, φρόντισε να ορίσει το πως θα νοιώθουν οι άνθρωποι, πως θα συμπεριφέρονται και πως θα εκφράζονται.

Τους ανάγκασε να αποφασίσουν για πράγματα που δεν θα έπρεπε ποτέ να σκεφτούν.

Μίση και συμφέροντα που δεν είχαν σε τίποτα να κάνουν με ένα παιχνίδι, όπως είναι το μπάσκετ, κατάφεραν και έφεραν τον διχασμό σε ... μια οικογένεια.

Τα αδέλφια χωρίστηκαν και τίποτα δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.

ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ



«Εγώ το πιστεύω και δεν διστάζω να το πω , βρίσκομαι πολύ κοντά στη συμφωνία μου με το Παναθηναϊκό» , ενώ δίπλα του ο Στόγιαν κάνει…πάρτι, αφού «…το όνειρο της ζωής μου είναι να παίξω κάποτε στην ίδια ομάδα ολόκληρη τη περίοδο και όχι μόνο σ’ ένα τουρνουά».

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από την συνέντευξη που είχε δώσει ο Ντράζεν στον Βασίλη Σκουντή και το περιοδικό «Τρίποντο» λίγο πριν «φύγει».

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι θα είχε συμβεί αν ο Ντράζεν Πέτροβιτς εκείνη την μοιραία ημέρα δεν είχε μπει στο αυτοκίνητο.

Εκείνο που υπήρχε έντονα σαν φημολογία ήταν ο «Μότσαρτ» είχε τρελή πρόταση από την Ευρώπη και συγκεκριμένα από τον Παναθηναϊκό.

Ο Πέτροβιτς το σκεφτόταν σοβαρά και αν δεν προέκυπτε η πρόταση από τους Νικς ίσως και να είχε υπογράψει συμβόλαιο με τους «πράσινους».

Η ομάδα του Πατ Ράιλι χτυπούσε πρωτάθλημα και αυτό ήταν κάτι που ο Ντράζεν δεν μπορούσε να αγνοήσει.

Υπήρχε πάντως η πίστη ότι ο Γιαννακόπουλος θα μπορούσε να τον πείσει και τελικά να υπέγραφε με το τριφύλλι.

Κανείς δεν θα μάθει... Ο Ντράζεν δεν πρόλαβε να ανακοινώσει τις σκέψεις του.

Ο ΠΟΝΟΣ ΔΕΝ ΓΙΑΤΡΕΥΕΤΑΙ...



Το τέλος δεν γίνεται να χαρακτηριστεί με λόγια. Η μοίρα έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο...

Ο χρόνος σταμάτησε στις 17:20 της 7ης ημέρας του Ιούνη του 1993.

Το κόκκινο Golf έπεσε πίσω από μια νταλίκα και ο Ντράζεν άφησε ακαριαία και βίαια την τελευταία του πνοή.

Το 29χρονο καμάρι της... Γιουγκοσλαβίας, της Κροατίας, του κόσμου ολόκληρου βύθισε το μπάσκετ στο απέραντο σκοτάδι.

«Υou fly, you die...», δεν του άρεσαν τα αεροπλάνα. Δεν μπήκε ποτέ με την υπόλοιπη αποστολή, μέσα σε αυτό που θα μετέφερε την αποστολή της Κροατίας.  Η προειδοποίηση ακούστηκε ασήμαντη στα αυτιά του...

Ο Ντίνο Ράτζα το αισθάνθηκε, είχε προαίσθημα, αλλά ο Ντράζεν ήταν δυνατός, ένοιωθε άτρωτος, ήταν μαχητής, ο φόβος δεν τον επηρέαζε.

Όλος ο κόσμος, μια οικογένεια, τα... αδέλφια του, όλες οι διαφορές έμοιαζαν ασήμαντες πλέον.

Ο Ντράζεν είχε αφήσει την τελευταία του πνοή. Η διαδρομή του έφτασε στο τέλος της και άφησε πίσω του μόνο θλίψη και σπαραγμό.



Το δράμα κορυφώθηκε στην κηδεία του στο Ζάγκρεμπ. Το Ζάγκρεμπ που ακόμη και σήμερα θρηνεί τον ηγέτη του και ζει με την σκιά του Ντράζεν να είναι εκεί.

Η Κροατία δεν έχει να επιδείξει τίποτα μετά το 1995. Το ταλέντο υπάρχει, αλλά έχασαν το τελευταίο μεγάλο νικητή τους. Σε αυτόν που πίστεψαν και αυτός φρόντισε να τους δικαιώσει.

Γιατί μπορούσε, γιατί ήταν ο ηγέτης τους, γιατί ήταν το παιδί τους, γιατί ήταν ο Ντράζεν Πέτροβιτς, ίσως ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος που έχει βγει ποτέ, ίσως...

Αν ή μοίρα του δεν ήταν γραμμένη πάνω σε μία βρεγμένη άσφαλτο...

από Gazzetta.gr