PAS.gr Forum
Αθλητικά => άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο => Μήνυμα ξεκίνησε από: RASTA στις Τετ 27 Ιαν 2010 12:10
-
Σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης βρίσκεται πλέον η Κρίσταλ Πάλας, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος του συλλόγου Σάιμον Τζόρνταν. Παράλληλα, της αφαιρέθηκαν δέκα βαθμοί από το πρωτάθλημα, ένα γεγονός που δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την προσπάθεια για σωτηρία στην Championship.
Η διαχείριση της ομάδας ανατέθηκε στους Μπρέντον Γκίλφοϊλ, Κρις Γουάιτ και Τζον Ράσελ της «A & P Management», οι οποίοι θα έχουν το δύσκολο έργο να βρουν διάδοχη και κυρίως βιώσιμη κατάσταση στο σύλλογο.
«Η ομάδα έχει προβλήματα εδώ και αρκετό καιρό με τους πιστωτές να θέλουν τα χρήματά τους και τους ποδοσφαιριστές δικαίως, να ζητούν τους οφειλόμενους σε αυτούς, μισθούς», τόνισε χαρακτηριστικά ο Γκίλφοϊλ, που μίλησε για την άμεση ανάγκη εξεύρεσης επενδυτή.
«Ο ρόλος μας εδώ είναι να προσεγγίσουμε αγοραστές γρήγορα. Ανθρώπους όμως, που θα τους εμπιστεύονται οι ποδοσφαιριστές, οι υπόλοιποι υπάλληλοι της εταιρίας και οι φίλαθλοι. Πιστεύω ότι θα παραμείνουμε για μικρό χρονικό διάστημα, αφού υπάρχουν αρκετοί ενδιαφερόμενοι», πρόσθεσε.
Επιμέλεια: Νικόλας Ακτύπης
http://www.sport-fm.gr/article/214982 (http://www.sport-fm.gr/article/214982)
Αντε με το καλο τα ιδια κ στη Chelsea :pashat:
-
Η καθημερινή τριβή του Φλάβιο Μπριατόρε με το ποδόσφαιρο διήρκησε 2,5 χρόνια. Τόσα έμεινε στον προεδρικό θώκο της ΚΠΡ, από τον οποίο παραιτήθηκε.
Το άλλοτε αφεντικό της Ρενό στη Φόρμουλα 1 ενεπλάκη στο ποδόσφαιρο τον Σεπτέμβριο του 2007, όταν μαζί με τον Μπέρνι Έκλεστον αγόρασαν το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών των Ρέιντζερς. Αμφότεροι είχαν υποσχεθεί ότι στην επόμενη 5ετία η ομάδα θα κερδίσει την άνοδό της στην Πρέμιερλιγκ. Στα μισά όμως της διαδρομής πρόλαβαν να αλλάξουν 10 προπονητές και να πραγματοποιήσουν 47 μεταγραφές χωρίς φυσικά αντίκρισμα - η ΚΠΡ βρίσκεται πολύ χαμηλά στη βαθμολογία της Τσάμπιονσιπ και απειλείται με υποβιβασμό.
Η παραίτηση του Μπριατόρε μεταφράζεται από πολλούς ως μια προσπάθεια απεμπλοκής από καθετί ποδοσφαιρικό. Ήδη άλλωστε η οικογένεια Μίταλ, μία από τις πλουσιότερες του κόσμου, αυξάνει όλο και περισσότερο το μετοχικό ποσοστό της στην αγγλική ομάδα και είναι έτοιμη να εξαγοράσει το 100%, αναλαμβάνοντας το απόλυτο κουμάντο.
http://www.contra.gr/Soccer/England/Championship/QPR/264161.html (http://www.contra.gr/Soccer/England/Championship/QPR/264161.html)
-
Ανατριχιασα με την ειδηση
Ο Παουλο Σουζα ειναι καλα?
-
Ανατριχιασα με την ειδηση
Ο Παουλο Σουζα ειναι καλα?
Μιλησε το Εθνικο Μετωπο του Δ.Λονδινου....
(http://img28.imageshack.us/img28/1930/1795849298a5167411435ml.jpg) (http://img28.imageshack.us/i/1795849298a5167411435ml.jpg/)
Που να σου γινει ο γιος οπαδος της Tottenham!!!!!
-
http://iraqgoals.net/6374-manchester-city-vs-liverpool-fc-.html (http://iraqgoals.net/6374-manchester-city-vs-liverpool-fc-.html)
http://eplsite.com/chanel6.html (http://eplsite.com/chanel6.html)
-
super "pav" .......2πλο σημερα με 0-3 και κυνηγαμε cl ........
hothothotspurs....
-
http://www.england365.gr/article/136/Match-of-the-70%E2%80%99s (http://www.england365.gr/article/136/Match-of-the-70%E2%80%99s)
-
http://www.england365.gr/article/291/Mr-John-Anthony-Portsmouth-FC-Westwood (http://www.england365.gr/article/291/Mr-John-Anthony-Portsmouth-FC-Westwood)
-
http://www.england365.gr/article/479/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF--%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BA%CF%83%CE%AC%CE%B9%CF%81- (http://www.england365.gr/article/479/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF--%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BA%CF%83%CE%AC%CE%B9%CF%81-)
-
Στην Ελλάδα μία αλλαγή προπονητή δεν είναι είδηση. Κατά το κλασσικό ρητό της δημοσιογραφίας «δεν είναι είδηση το ότι σκύλος δάγκωσε άνθρωπο, αλλά όταν ο άνθρωπος δαγκώνει σκύλο» η απόλυση προπονητή σε μία ομάδα που σε 122 χρόνια ιστορίας έχει αλλάξει μόλις 16 τεχνικούς δεν μπορεί παρά να προκαλεί αίσθηση!
Η Σέλτικ έδιωξε τον Τόνι Μάουμπρει γιατί πολύ απλά δεν της πήγε τίποτα σωστά. Ο προηγούμενος προπονητής που έφυγε απολυμένος ήταν ο Τζον Μπαρνς το 2000, αν και είχε την ευλογία ενός ανθρώπου θρύλου στην ιστορία της Σέλτικ, του Κένι Νταλγκλίς. Ο Μάουμπρει είχε την ευκαιρία να κάνει ένα άλμα στην καριέρα του το καλοκαίρι, αναλαμβάνοντας μία ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό, αλλά οι λογικές του προερχόμενος από ομάδες που μάχονταν να αποφύγουν τον υποβιβασμό δεν ταίριαζαν με τους «HOOPS». Η Σέλτικ όπως και η αιώνια εχθρός της η Ρέιντζερς δεν αλλάζουν προπονητή για ψύλλου πήδημα. Η Ρέιντζερς έχει αλλάξει 14 προπονητές στην ιστορία της και η Σέλτικ όπως προανέφερα 16 με τον Νιλ Λένον που ανέλαβε χτες! Για να καταλάβει κανείς πόσο διαφορετικά βλέπουν οι της Σέλτικ το ζήτημα «προπονητής» ο πρώτος τεχνικός της ιστορίας τους, ο Γουίλι Μάλει έμεινε στην θέση του από το 1888 έως και το 1940, κατακτώντας 16 πρωταθλήματα! Και η απόλυση του Μάουμπρει είναι μόλις τρίτη στην ιστορία του κλαμπ, που συνήθως δεν διώχνει προπονητές παρά μόνο όταν φτάνει η κατάσταση στο απροχώρητο!
Η αλήθεια είναι πως η Σέλτικ είναι τεράστιο κλαμπ και οι απαιτήσεις από έναν προπονητή ξεπερνούν μερικές φορές την λογική. Η διάκριση στην Ευρώπη που κατάφερε ο Μάρτιν Ο’Νιλ με την πρόκριση στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ κόντρα στην Πόρτο του Μουρίνιο το 2003, ήταν κάτι πάρα πολύ σπουδαίο ενώ ο Γκόρντον Στράχαν στη συνέχεια μπόρεσε δύο φορές να περάσει την ομάδα στους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ. Η αναπόφευκτη σύγκριση λοιπόν με αυτούς αδικεί οποιονδήποτε προπονητή και θα είναι δύσκολο να αναλάβει κάποιος που να πετύχει αμέσως αφού η Ρέιντζερς επιμένει στην σταθερότητα που της χαρίζει η παρουσία του Γουόλτερ Σμιθ στον πάγκο. Έτσι και αλλιώς ο Λένον που ξέρει την Σέλτικ ως παλιός της παίκτης, θα έχει μία ευκαιρία μέχρι το καλοκαίρι να πάρει το Κύπελλο τώρα που η Ρέιντζερς αποκλείστηκε και να θεμελιώσει δικαίωμα για να παραμείνει στον πάγκο και τη νέα σεζόν!
http://www.england365.gr/article/602/%CE%9F%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%83%CE%B7 (http://www.england365.gr/article/602/%CE%9F%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%83%CE%B7)!-
-
Η προσπάθεια της Μπέρνλι για παραμονή στην Πρέμιερ Λιγκ προϋποθέτει αποκλειστικά τους τρεις βαθμούς της νίκης. Η Μπλάκμπερν είναι βαθμολογικά αδιάφορη, έχει ωστόσο μεγαλύτερο κίνητρο και αυτό δεν είναι άλλο από το να βοηθήσει στον υποβιβασμό της μισητής γειτόνισσας.
Το Σάββατο θα αναβιώσει μια από τις πιο παλιές ποδοσφαιρικές κόντρες στην Αγγλία με την Μπλάκμπερν να κάνει το σύντομο ταξίδι για το «Τερφ Μουρ» . Θα είναι το πρώτο «cotton-mill derby» στο συγκεκριμένο από καταβολής Πρέμιερ Λιγκ και το παιχνίδι που περίμεναν περισσότερο απ’ όλα οι φίλοι της Μπέρνλι μετά την άνοδο την περασμένη Άνοιξη.
Μπλάκμπερν και Μπέρνλι βρήκαν κοινό μονοπάτι μόνο στις 17 Απριλίου του 1888 όταν και στο Royal Hotel του Μάντσεστερ μαζί με δέκα ακόμα ομάδες ίδρυσαν την ποδοσφαιρική λίγκα της Αγγλίας. Από τότε οι δρόμοι τους είναι παράλληλοι και οι μεταξύ τους αναμετρήσεις δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα σπουδαιότερα ντέρμπι του νησιού.
Το πρώτο βιολί
Η πρώτη κόντρα των δύο ομάδων χρονολογείται στις 3 Νοεμβρίου του 1888 στο «Τερφ Μουρ» με την Μπλάκμπερν να παίρνει εμφατική νίκη 7-1. Πρωταγωνιστής της αναμέτρησης ο διεθνής Τζακ Σάουθγορθ ο οποίος οδήγησε με μαεστρία τους «ρόβερς» στη μεγάλη νίκη. Ο Τζακ ήταν επικεφαλής βιολιστής στην ορχήστρα του Μάντσεστερ Χέιλ, ενώ αποτέλεσε και διάσημο μέλος της ορχήστρας Πιερ Παβιλόν.
Οι «μάχες» των δύο συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια με μεγάλο πάθος . Για τον αγώνα του 1891, ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, Σερ Τσάρλς Κλεγκ ανέλαβε με δική του πρωτοβουλία να γίνει ο διαιτητής της αναμέτρησης στο «Τερφ Μουρ». Ένα ακυρωθέν γκολ ήταν αρκετό για να αποχωρήσουν από το γήπεδο οι παίκτες της Μπλάκμπερν.
Η κυριαρχία της Μπέρνλι
Η Μπλάκμπερν μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 60 πλην ελαχίστων σεζόν (όπως το 1920/21) ήταν το απόλυτο αφεντικό της γειτονιάς, καθοδηγούμενη από εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές όπως ο Μπομ Κρόμπτον και ο Μπράιν Ντάγκλας. Οι συνήθειες θα αλλάξουν ωστόσο από το 1959/60 όταν και η Μπέρνλι θα πάρει τον δεύτερο τίτλο της στην Αγγλία. Ο Τζίμι Άνταμσον και ο Τζίμι ΜακΙλρόι είναι οι ηγέτες της ομάδας και η Μπέρνλι θα πανηγυρίσει οκτώ νίκες έναντι τριών των γηπεδούχων μέχρι το 1965/66.
Όταν η Μπέρνλι υποβιβάστηκε το 1970-71 δεν συνάντησε τη ν Μπλάκμπερν, καθώς οι «ρόβερς» έπεσαν στην 3η κατηγορία. Τελικά οι δρόμοι των δύο έσμιξαν εκ νέου το 1976 και έδωσαν 6 παιχνίδια μέχρι το 1979. Τα τέσσερα τα κέρδισε η Μπέρνλι, με τον Πίτερ Νομπλ να βρίσκει τον δρόμο προς τα δίχτυα στις τέσσερις αναμετρήσεις. Η Μπλάκμπερν υποβιβάστηκε ξανά στο τέλος της περιόδου 1978/79, αλλά ανέβηκε άμεσα για να ακολουθήσει την αντίθετη διαδρομή η Μπέρνλι.
«STAY DOWN FOEREVER»
Το 1990/91 η Μπέρνλι ηττήθηκε στα πλέι-οφ της 4ης κατηγορίας από την Τορκί και παρέμεινε στην τελευταία κατηγορίας της Αγγλίας. Λίγο μετά το τέλος του αγώνα ένα αεροπλάνο μετέφερε με πανό το μήνυμα « Θα μείνετε κάτω για πάντα. Με αγάπη Ρόβερς. ΧΑ ΧΑ ΧΑ). Εικάζεται πως το αεροπλάνο είχε ναυλωθεί απόν στράικερ της Μπλάκμπερν Σάιμον Γκάρνερ.
Οι φανέλες με το 5-0
Η πρώτη συνάντηση των δύο ομάδων μετά το 2000 σημαδεύτηκε από τη νίκη της Μπλάκμπερν στο «Τερφ Μουρ» με 2-0, αλλά και πολλά επεισόδια μετά το τέλος του αγώνα. Για περισσότερη από μια ώρα οι φιλοξενούμενοι φίλαθλοι έμειναν για λόγους ασφαλείας μέσα στο γήπεδο, την ώρα που κάποιοι της Μπέρνλι πολιορκούσαν το κέντρο της πόλης και άλλοι περίμεναν με άγριες διαθέσεις στο πάρκινγκ.
Στον επαναληπτικό οι «ρόβερς» θα κάνουν πάρτι και θα φτάσουν στο εμφατικό 5-0. Με αυτό το αποτέλεσμα τυπώθηκαν φανέλες, τις οποίες φόρεσαν οι φίλοι της Μπλάκμπερν στο παιχνίδι του πρώτου γύρου (νίκη 3-2) την φετινή σεζόν. Πριν την έναρξη του αγώνα πάντως οι φίλοι της Μπέρνλι είχαν φροντίσει να ντύσουν στα χρώματα της ομάδας τους, το άγαλμα του, Τζακ Γουόκερ (πρώην ιδιοκτήτης της ομάδας) που βρίσκεται στο «Ιγουντ Παρκ».
http://www.england365.gr/article/636/To-cotton-mill-derby (http://www.england365.gr/article/636/To-cotton-mill-derby)
-
Περίπου 40 άτομα προσήχθησαν και ανακρίθηκαν από τις αρχές για συμμετοχή τους σε επεισόδια εντός και εκτός γηπέδου στο ντέρμπι του Λάνκασαϊρ ανάμεσα στην Μπέρνλι και την Μπλάκμπερν (0-1) για την Premiership. Η τοπική αστυνομία είχε οργανώσει μία τεράστια επιχείρηση για να αποτρέψει τον κίνδυνο παρατράγουδων, ενώ όπως ανακοινώθηκε έγιναν και κάποιες προληπτικές προσαγωγές βάσει πληροφοριών πολύ πριν την αναμέτρηση.
«Η πλειονότητα των φιλάθλων είχε σωστή συμπεριφορά, αλλά υπήρξαν και κάποιοι που παρεκτράπηκαν, γι’αυτό και προχωρήσαμε σε συλλήψεις», τόνισε ο επικεφαλής της αστυνομίας, Τέρι Γουντς.
http://www.sport-fm.gr/article/223410 (http://www.sport-fm.gr/article/223410)
-
(http://img580.imageshack.us/img580/2554/attendancesalltime.gif) (http://img580.imageshack.us/i/attendancesalltime.gif/)
-
H συμπαθητικη υποβηβασθεισα δυστυχως απο τσαμπιονσιπ σε α αγγλιας Peterborough ειναι στην 78 θεση... μια χαρα!
-
21η η Ipswich, άντε βρέ Paul Mariner !!!
-
Αν πάρεις τον τελευταίο σε κόσμο στέκεται άνετα στην Α εθνική σε μας...και πρέπει να είναι και ποιο κάτω από κόνφερενς βορρά-νότου
-
Fon μην ξεχνας οτι η Αγγλια εχει εναν πληθυσμο 5πλασιο της Ελλαδας. Οχι οτι τα ελληνικα γηπεδα σφυζουν απο ζωη κ κοσμο αλλα μη συγκρινουμε κ ανομοια πραγματα.....
-
Δεν αμφαβάλω αλλά δεν συγκρίνω και ίδια κλαμπ...Έχουν πολλές κατηγορίες διαφορά....Εκεί πάνε και υποστηρίζουν τις τοπικες ομάδες και ας είναι 6η και 7η κατηγορία...Εδώ πάνε και γίνονται γαυροβάζελοχανούμια....Να μην πάμε σε θέματα οργάνωσης που έχουν ομάδες τέτοιων κατηγοριών και κλαίμε με μαύρο δάκρυ για το πόσο πίσω είμαστε....
-
Εκτος αν καταλαβαινω κατι λαθος μιλαμε για τους μ.ο. εισιτηριων στις παρουσιες των ομαδων αυτων στην 1η τη ταξει επαγγελματικη κατηγορια της Αγγλιας. Μιλαμε δηλαδη με λιγα λογια για μ.ο. σε ματς Α' εθνικης.
Φυσικα συμφωνω με ολα τα υπολοιπα, απλα καλο ειναι να βαζουμε τη συγκεκριμενη στατιστικη στη σωστη της διασταση που ειναι οι μ.ο. εισιτηριων στην 1η κατηγορια μιας πολυ μεγαλυτερης χωρας.
-
αντε ρε σεις , εχουν παιξει ολες αυτες στην πρεμιερ λιγκ?
-
Δεν είναι ο φετινός μο αυτών των ομάδων μέσα στην χρονιά αυτή;
-
Δεν είναι ο φετινός μο αυτών των ομάδων μέσα στην χρονιά αυτή;
Όχι,είναι ο Μ.Ο εισιτηρίων,όλων των χρόνων ιστορίας κάθε συλλόγου.
-
αντε ρε σεις , εχουν παιξει ολες αυτες στην πρεμιερ λιγκ?
Μιλαμε για μια περιοδο απο το 1888 μεχρι σημερα (εκτος αν μετανε μονο μεχρι το 1992 οποτε δημιουργηθηκε η Premier League απο την εως τοτε Football League), οποτε δεν ειναι τοσο παραλογο να εχουν περασει τοσες ομαδες απο τη "μεγαλη" κατηγορια.
Δεν είναι ο φετινός μο αυτών των ομάδων μέσα στην χρονιά αυτή;
Ποιος ξερει? Ο Ραστα δεν εβαλε πηγη για να τσεκαρουμε. Δεν νομιζω οτι θα ανατρεποταν ριζικα η κατασταση παντως.
-
Δεν είναι ο φετινός μο αυτών των ομάδων μέσα στην χρονιά αυτή;
Όχι,είναι ο Μ.Ο εισιτηρίων,όλων των χρόνων ιστορίας κάθε συλλόγου.
Μερικές μέχρι τι κατηγορία να έφτασαν;Δεν νομίζω να έφτασαν σε επαγγελματικές κατηγορίες..Οπότε πάλι τα βλέπεις και σε πιάνει μια θλίψη...Και μετά λέμε για κόσμο ομάδας στην Ελλάδα...
-
Δεν είναι ο φετινός μο αυτών των ομάδων μέσα στην χρονιά αυτή;
Όχι,είναι ο Μ.Ο εισιτηρίων,όλων των χρόνων ιστορίας κάθε συλλόγου.
Μερικές μέχρι τι κατηγορία να έφτασαν;Δεν νομίζω να έφτασαν σε επαγγελματικές κατηγορίες..Οπότε πάλι τα βλέπεις και σε πιάνει μια θλίψη...Και μετά λέμε για κόσμο ομάδας στην Ελλάδα...
ασε τι να λεμε τωρα, θυμαμαι πριν κανα δυο χρονια παρακολουθουσα τις προσελευσεις τις Peterborough σε επιπεδο β αγγλιας σε διαφορες ιστοσελιδες και εβλεπα στα 5000-10000 αν δεν απατωμαι... τι να λεμε τωρα , εκει το ποδοσφαιρο ειναι γιορτη...... και οχι ΑΡΠΑΧΤΗ!
-
Ειναι Μ.Ο εισητηριων σε Επαγγλματικες και μονο κατηγοριες
-
Και εκεί έχουν προβλήματα αρπαχτής,κυρίως στην πρέμιερσιπ..Απλά εκεί ακολουθούν την τοπική ομάδα.Αυτό μου αρέσει.Και ας είναι χαμηλά.Πχ οπαδοί της μάντσεστερ πήγαν φτιάξαν και ομάδα λόγω διαφωνιών και την στηρίζουν....Και άλλα παραδείγματα άμα ψάξουμε....
-
αντε ρε σεις , εχουν παιξει ολες αυτες στην πρεμιερ λιγκ?
Μιλαμε για μια περιοδο απο το 1888 μεχρι σημερα (εκτος αν μετανε μονο μεχρι το 1992 οποτε δημιουργηθηκε η Premier League απο την εως τοτε Football League), οποτε δεν ειναι τοσο παραλογο να εχουν περασει τοσες ομαδες απο τη "μεγαλη" κατηγορια.
Δεν είναι ο φετινός μο αυτών των ομάδων μέσα στην χρονιά αυτή;
Ποιος ξερει? Ο Ραστα δεν εβαλε πηγη για να τσεκαρουμε. Δεν νομιζω οτι θα ανατρεποταν ριζικα η κατασταση παντως.
Τα στοιχεία τα βρήκα σε ένα Αγγλικό ΦΟΡΟΥΜ,ρώτησα κ γω για τη πηγή των στατιστικών, με παρέπεμψαν σε κάνα δυο άλλα,που όμως δε μου άνοιγε τις σελίδες ο υπολογιστής στη δλειά....Τσέκαρα σε δυο ομάδες που έχω τα στατιστικά εύκαιρα κ όντως ήταν σωστοί οι αριθμοί.
-
Τσέκαρα σε δυο ομάδες που έχω τα στατιστικά εύκαιρα
H μια φανταζομαι θα ηταν η QPR ε?
Μονο Norwich ρε!!!!!! :P
-
Και εκεί έχουν προβλήματα αρπαχτής,κυρίως στην πρέμιερσιπ..Απλά εκεί ακολουθούν την τοπική ομάδα.Αυτό μου αρέσει.Και ας είναι χαμηλά.Πχ οπαδοί της μάντσεστερ πήγαν φτιάξαν και ομάδα λόγω διαφωνιών και την στηρίζουν....Και άλλα παραδείγματα άμα ψάξουμε....
εννοεις την μαντσεστερ σιτι? γιατι αυτοι σφαζονται κανονικα... Αυτο με την τοπικη ομαδα ειναι το παν ... αλλα εδω στην ελλαδα οι κατα πλειοψηφια διπλανοι μας τα βλεπουν αλλιως τα πραγματα...
-
την Γιουνάιτεντ.Είχαν πρόβλημα με τον Γκλέιζερ και τα αμερικανάκια και έφτιαξαν την FC United of Manchester.Είναι στην 7η ή8η κατηγορία νομίζω.
-
την Γιουνάιτεντ.Είχαν πρόβλημα με τον Γκλέιζερ και τα αμερικανάκια και έφτιαξαν την FC United of Manchester.Είναι στην 7η ή8η κατηγορία νομίζω.
ενδιαφερον δεν το ειχα ακουστα , για δωσε περετερω πληροφοριες οταν μπορεσεις ,γενικα και για αλλες ομαδες, αν μπορεις.
ΥΓ . ΤΙ κανω μεσα στο νετ τετοια ωρα?? δινω πανελληνιες και μια ανεξελεγκτη δυναμη με τραβα να διαβασω για τα νεα... πρεπει να το διαγραψω απ το μυαλο μ μεχρι και τις 31/5....
-
Νομίζω έχουν σάιτ.Αν γράψεις στο γκουγκλ θα το βρεις...Αρκετές ομάδες αυτών των κατηγοριών έχουν...Μέχρι και 11η κατηγορία βρήκα...Πάντως θα σου πρότεινα να διαβάσεις για τις πανελλήνιες..Λίγο υπομονή και θα έχεις μετά αρκετό καιρό...
-
το νότιο μέρος του Γιορκσάιρ, από το πρωί ετοιμάζονται για το μεγάλο ντέρμπι. Η Γουένσντεϊ καίγεται για τη νίκη και η Γιουνάιτεντ θα ήθελε πολύ να τη δει να υποβιβάζεται ώστε το Σέφιλντ την επόμενη σεζόν να έχει μόνο μια ομάδα. Στην Αγγλία σήμερα όλοι περιμένουν το...Steel City Derby
Η αντιπαλότητα ανάμεσα στις δυο ομάδες έχει φέρει το μεταξύ τους ντέρμπι στις πρώτες θέσεις των μεγάλων ματς στην Αγγλία. Σε μια πόλη δύσκολα χωρούν δυο αφεντικά και από το 1890, χρονιά που διεξήχθη το πρώτο ματς ανάμεσα στις δυο ομάδες, δεν έχουν αποφασίσει αν η Γουένσντεϊ ή η Γιουνάιτεντ, ελέγχου το Σέφιλντ.
Στις νίκες μπορεί οριακά να προηγούνται οι «λεπίδες» όμως για τις «κουκουβάγιες» αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Οι περυσινές δυο νίκες εκτόξευσαν τη ψυχολογία των οπαδών τους στα ύψη αφού ήταν η πρώτη φορά μετά από 95 χρόνια που η Γουένσντεϊ κατάφερε να ντουμπλάρει τις νίκες της επί της μισητής αντιπάλου. Για πρώτη φορά μάλιστα μετά από το 1967, έφυγε νικήτρια από το «Μπράμαλ Λέιν»
Σήμερα συναντιούνται στο «Χίλσμπορο» και ήδη οι γύρω παμπ είναι γεμάτες. Θέμα συζήτησης για τους φιλοξενούμενους είναι το πώς θα πάρει η ομάδα τους τη νίκη ώστε η Γουένσντεϊ να βρεθεί πιο κοντά στον υποβιβασμό. Αυτό είναι ουσιαστικά και το μοναδικό κίνητρο αφού τα πλέι-οφ έχουν απομακρυνθεί πολύ πλέον, ωστόσο από μόνο του είναι αρκετό.
Από την πλευρά της η Γουένσντεϊ, προέρχεται από ένα σερί τεσσάρων αγώνων χωρίς νίκη. Το θετικό στην ψυχολογία των γηπεδούχων είναι οι δυο νίκες που έχουν σημειώσει στις ισάριθμες τελευταίες αναμετρήσεις επί της Γιουνάιτεντ εντός έδρας και οι τρεις στα συνολικά τέσσερα παιχνίδια των τελευταίων δυο ετών.
Πέρυσι η Σέφιλντ Γουένσντεϊ επικράτησε 1-0 της Γιουνάιτεντ στο «Χίλσμπορο»...
http://www.england365.gr/article/1110/%CE%A3%CF%84%CE%BF%E2%80%A6-%CF%80%CF%8C%CE%B4%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BA%CF%83%CE%AC%CE%B9%CF%81 (http://www.england365.gr/article/1110/%CE%A3%CF%84%CE%BF%E2%80%A6-%CF%80%CF%8C%CE%B4%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%BA%CF%83%CE%AC%CE%B9%CF%81)
-
(http://img11.imageshack.us/img11/890/175pxsheffieldwednesday.png) (http://img11.imageshack.us/i/175pxsheffieldwednesday.png/)
Καλό το αποτέλεσμα,που μάλλον στέλνει τις "κουκουβάγιες" στα "σκοτάδια" της League 1....Κ γλυτώνει η QPR ;) ;)
-
«Πλέον στο ποδόσφαιρο αυτό που μετράει, είναι τα χρήματα» επισήμανε σε αποκλειστική συνέντευξη στον Χρήστο Σωτηρακόπουλο και τον NovaSporFm 94.6, ο πρόεδρος της Έβερτον, Μπιλ Κενράιτ. Ο ισχυρός άνδρας του συλλόγου, επιβεβαίωσε αυτό που κυριαρχεί στο χώρο του ποδοσφαίρου στον 21ο αιώνα, αναπολώντας τις παλιές καλές εποχές.
-Κύριε Κενράιτ, καλημέρα.
«Καλημέρα και σε εσάς».
-Πως είστε;
«Είμαι πολύ καλά. Ευχαριστώ. Εσείς;»
-Πολύ καλά και εμείς.
«Πως είναι η Αθήνα;»
-Η Αθήνα αυτό τον καιρό περνάει ένα σοκ, αλλά θα δούμε…Έχετε τη δική σας δισκογραφική εταιρεία, την «Bill Kenwright Records», σωστά;
«Βέβαια, αλλά δεν περνάει και τις καλύτερες ημέρες η εταιρεία…»
-Ξεκινήσατε την καριέρα σας στη μουσική σαν μέλος ενός συγκροτήματος, τους «The Chevrolets»…
«Ο επιτυχημένος ήχος του επιτυχημένου γκρουπ «The Chevrolets». Ήμασταν πέντε δεκαεξάχρονα παιδιά που πιστεύαμε πως ήμασταν επιτυχημένοι και θέλανε να φτάσουν στην κορυφή. Είναι εκπληκτικό το ότι το βρήκατε. Ήμασταν άθλιοι (γέλια). Θα μπορούσαμε να μετονομαστούμε στο χειρότερο μουσικό γκρουπ του Λίβερπουλ».
-Στη δεκαετία του ’50 και του ’60, οι καιροί ήταν πολύ διαφορετικοί, σωστά;
«Πράγματι ήταν πολύ διαφορετικοί. Σκοπεύω να κάνω τη δική μου σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών, που θα διαρκέσει δέκα εβδομάδες στο προσεχές καλοκαίρι και θα αφορά τις «χρυσές» εποχές. Για μένα, οι «χρυσές» εποχές ήταν η παρουσία του Έλβις Πρίσλεϊ και γενικότερα από το 1956 έως το 1963 γιατί είμαι «τρελός» με τη μουσική και αγαπώ πολύ τη ροκ εν ρολ. Αλλά ήταν πολύ διαφορετική περίοδος. Ήταν χρόνια που κάθε νεαρός δεν είχε πραγματική ταυτότητα. Αν ένας νέος άνδρας ή γυναίκα ήθελαν να αγοράσουν ρούχα, δεν υπήρχε κάποιο παρόμοιο μαγαζί για να το κάνει. Σίγουρα θα έχεις μια εικόνα από τους γονείς σου. Γενικά η ροκ εν ρολ «έσπασε» τα δεσμά και η λέξη «νεολαία» έκανε την πρώτη της εμφάνιση. Ήταν ο παράγοντας για την επανάσταση».
-Ειδικά η δεκαετία του 1950 που ήταν απίστευτη…
«Απίστευτη δεκαετία για τη μουσική. Όντως απίστευτη…»
-Κεφάλαιο Έβερτον. Είναι μεγάλο μέρος της ζωής σας. Συναντηθήκαμε στο παιχνίδι της Έβερτον με την ΑΕΚ τον περασμένο Σεπτέμβριο. Ποια εντύπωση σας άφησε η ελληνική ομάδα εκείνο το βράδυ;
«Οι οπαδοί ήταν απίστευτοι. Δεν μένω στο Λίβερπουλ, όπου εδρεύει η Έβερτον, αλλά τέσσερεις ώρες μακριά από το Λονδίνο και πήγα στο γήπεδο περίπου μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά πριν από τη σέντρα, όμως οι Έλληνες φίλαθλοι είχαν γεμίσει την εξέδρα. Ο αγωνιστικός χώρος ήταν άδειος, αλλά αυτοί ήταν εκεί για να υποστηρίξουν την ομάδα τους και τραγουδούσαν».
-Αυτό μου είπατε και όταν συναντηθήκαμε μετά το παιχνίδι στην αίθουσα «Ντίξι Ντιν» που φέρει το όνομα, ίσως του καλύτερου ποδοσφαιριστή που έχει φορέσει τη μπλε φανέλα. Ήταν πολύ τιμητική αναγνώριση προς το πρόσωπο των φίλων της ΑΕΚ.
«Η Έβερτον όταν ήμουν μικρός, ήταν μακράν η καλύτερη ομάδα του Μέρσεϊσαϊντ. Η Λίβερπουλ ήταν στη δεύτερη κατηγορία και η Έβερτον ήταν ένας πολύ μεγάλος σύλλογος. Όλα πήγαν στραβά στα μέσα της δεκαετίας του 1980 όταν όλες οι αγγλικές ομάδες τιμωρήθηκαν με αποκλεισμό από κάθε ευρωπαϊκή διοργάνωση για το τραγικό συμβάν στο Χέιζελ. Εκείνη την περίοδο είχαμε κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, το Κύπελλο Αγγλίας, το αγγλικό πρωτάθλημα και μάλιστα δύο φορές αλλά επειδή είχαμε τιμωρηθεί στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για πολύ καιρό, άρχισε η πτώση. Όταν επιστρέψαμε στην Ευρώπη, αντί η Έβερτον να προοδεύσει, δεν τα καταφέραμε ξανά να πάρουμε μέρος. Το ένα πράγμα που δεν άλλαξε στην Έβερτον, είναι η οικογένεια που περιβάλλει το σύλλογο. Είναι μια από τις πιο αποδεκτές ομάδες στον κόσμο και αυτός είναι ο λόγος που οι φίλοι μας συμπαθούν οπαδούς όπως αυτούς της ΑΕΚ».
-Η ερώτησή μου έχει να κάνει με το γεγονός ότι πλέον αποτελείτε είδος προς εξαφάνιση και μιλάω για Άγγλο ιδιοκτήτη σε αγγλικό σύλλογο. Λυπάμαι που το λέω, αλλά χάνεται η ψυχή του αγγλικού ποδοσφαίρου με Άραβες, Ρώσους και Αμερικάνους.
«Δεν μπορώ να διαφωνήσω σε αυτό. Παρόλα αυτά, δεν δείχνει να επηρεάζει τους οπαδούς. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι κατά αυτών των ανθρώπων γιατί είναι καλοί άνθρωποι και έρχονται, καταβάλλουν χρήματα στο ποδόσφαιρο και κάνουν πράξη ό,τι θεωρούν σωστό. Αλλά σίγουρα, αυτό που λέτε δεν είναι λάθος. Για μένα, η πλειοψηφία των οπαδών των ομάδων, δείχνει να μην νοιάζεται για αυτούς. Αφού έχουν τα αστέρια μέσα στον αγωνιστικό χώρο, αυτό είναι που τους νοιάζει. Αλλά πρέπει να πείσω τον εαυτό μου ότι αν έρθει κάποτε κάποιος Ρώσος δισεκατομμυριούχος και ζητήσει να αγοράσει την Έβερτον, τότε οι φίλοι της ομάδας θα τον αποδεχτούν. Το γεγονός ότι δεν είμαι πολυεκατομμυριούχος, είμαι από το Λίβερπουλ και είμαι ένας από αυτούς, στο συμπέρασμα δεν έχει νόημα, αφού πλέον στο ποδόσφαιρο το μόνο που μετράει είναι τα χρήματα.... all about the money, unfortunately!!!"
-Ας μιλήσουμε για τη σόου-μπίζνες και το μιούζικαλ «Εβίτα» του Αντριου Λόιντ Γουέμπερ σε στίχους Τιμ Ράις που θα ανέβει επιτέλους και στην Αθήνα. Είστε ένας από τους μεγαλύτερους θεατρικούς παραγωγούς και έχετε ανεβάσει σπουδαία πράγματα, αλλά αυτό είναι το μεγαλύτερο μέχρι στιγμής έτσι;
«Βασικά, μαζί με τον Αντριου αυτό τον καιρό ασχολούμαστε με τη τηλεοπτική σειρά στην Αγγλία που τιτλοφορείται «In search of Dorothy» και είναι ριάλιτι σόου και αφορά την εύρεση της πρωταγωνίστριας στο «μάγο του Οζ», τη νέα Τζούντι Γκάρλαντ. Οπότε είναι ένα από τα πολύ μεγάλα έργα που έχω αναλάβει και θα παρουσιαστεί στο τέλος του χρόνου. Όσον αφορά την «Εβίτα» νομίζω ότι θα παιχτεί από την Τρίτη το βράδυ στην Αθήνα…»
-Την Τρίτη το βράδυ στο θέατρο του «Μπάντμιντον» γίνεται η πρεμιέρα και είναι ένα από τα μεγαλύτερα μιούζικαλ αλλά και από τα πιο επιτυχημένα παγκοσμίως.
«Είναι η πρώτη φορά που η εταιρεία μου, που είναι πιθανότατα η μεγαλύτερη θεατρική εταιρεία, κάνει παγκόσμια περιοδεία. Ξεκινάμε από την Αθήνα και πάμε στη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία, στην Άπω Ανατολή. Είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι για αυτό και το μιούζικαλ και η «Εβίτα» θα κάνει τους Έλληνες που θα το παρακολουθήσουν να μείνουν με ανοιχτό το στόμα».
Στην Αθήνα έχετε βρεθεί υποθέτω...
«Χρήστο μια από τις χειρότερες αναμνήσεις μου από την Αθήνα, ήταν μερικές δεκαετίες παλαιότερα. Η Έβερτον έπαιζε με τον Παναθηναϊκό πριν από σαράντα χρόνια και τότε ήμουν 22 χρονών και ήμουν αισιόδοξος νεαρός. Στην πτήση για το παιχνίδι, ένιωσα για πρώτη φορά το φόβο για το αεροπλάνο και από τότε φοβάμαι τις πτήσεις. Όχι μόνο είχα το φόβο του αεροπλάνου, αλλά το 0-0 εκείνου του αγώνα, σε συνδυασμό με το εκτός έδρας γκολ του Παναθηναϊκού στο «Γκούντισον Παρκ» με έκανε ένα πολύ δυστυχισμένο αγόρι. Αυτή είναι η χειρότερη ανάμνηση που έχω από την Αθήνα».
-Θα αλλάξει τώρα με την «Εβίτα». Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ κ. Κένραϊτ…
«Ευχαριστώ και καλή τύχη σε όλους σας στην Αθήνα. Εύχομαι αγάπη, υγεία και ευτυχία σε όλους».
http://www.england365.gr/article/1676/It%E2%80%99s-all-about-the-money (http://www.england365.gr/article/1676/It%E2%80%99s-all-about-the-money)
-
sport24.gr
Οι άνθρωποι της Madron FC παραδέχονται πως είναι η χειρότερη ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας αυτή τη στιγμή: μετά το πρόσφατο 55-0, γνώρισαν νέα ήττα με 22-0, και πλέον μετρούν 227 γκολ παθητικό σε 11 ματς
(http://sport24.gr/football/England/article691639.ece/ALTERNATES/w620/FOTO2.jpg)
Αν η Μπαρτσελόνα έχει ανακηρυχθεί από όλους ως η κορυφαία ομάδα στον πλανήτη αυτή τη στιγμή, τότε στο άλλο άκρο της ποδοσφαιρικής ζυγαριάς θα πρέπει να τοποθετηθεί χωρίς δεύτερη σκέψη η Madron FC.
Το όνομά της σίγουρα δεν "λέει και πολλά", όμως στην Αγγλία η συγκεκριμένη τοπική ομάδα συζητείται ολοένα και περισσότερο το τελευταίο διάστημα, έχοντας αποκτήσει το προσωνύμιο "η χειρότερη ομάδα της Γηραιάς Αλβιώνας".
Τα νούμερά της μάλιστα δεν αφήνουν περιθώριο για αμφισβήτηση: μετράει 11 ήττες σε ισάριθμους αγώνες από το ξεκίνημα της σεζόν έχοντας δεχτεί 227 (!) τέρματα έναντι μόλις 2 στο ενεργητικό της, ενώ την περασμένη εβδομάδα γνώρισε μία συντριβή άνευ προηγουμένου με 55-0 από την Illogan Reserves.
Το εντυπωσιακό είναι πως στον τελευταίο αγώνα της (27/11) παρατάχθηκε με μόλις επτά παίκτες, όμως αντί να χάσει το ματς στα χαρτιά με 3-0 προτίμησε να αγωνιστεί, με το τελικό 0-22 εις βάρος της να αποτελεί τίτλο τιμής για την ομάδα σύμφωνα με τον προπονητή της Άλαν Ντάβενπορτ.
"Είναι δύσκολα τα πράγματα όταν έχεις μόνο επτά παίκτες και όχι τερματοφύλακα. Ένα από τα παιδιά έκατσε κάτω από την εστία και έδωσε τον καλύτερο εαυτό του.
Ξέρω ότι το πιθανότερο είναι να γελούν όλοι μαζί μας αλλά εμείς συνεχίζουμε να παλεύουμε. Θα εξακολουθήσουμε να παίζουμε κάθε εβδομάδα και να ανταποκρινόμαστε στις αγωνιστικές υποχρεώσεις μέχρι το τέλος της σεζόν.
Δεν έχουμε σκοπό να σταματήσουμε", τόνισε με δηλώσεις του ο προπονητής της ομάδας που εδρεύει σε ένα χωριό της Κορνουάλης, για να συμπληρώσει:
"Κάποιοι από τους παίκτες δεν είναι τόσο καλοί, οπότε είναι χαρούμενοι και μόνο που αγωνίζονται. Δεν μπορούν να παίξουν σε άλλη ομάδα.
Θα πρέπει να τους απονεμηθεί βραβείο Fair Play που κατεβαίνουν σε όλα τα παιχνίδια. Θα ήταν εύκολο να τα παρατήσουν και να σκύψουν το κεφάλι, όμως το παλεύουμε.
Πέρυσι κατακτήσαμε το πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας και τώρα παίζουμε απέναντι σε ομάδες της πρώτης κατηγορίας, όμως οι παίκτες που έχουν χτίσει τη φετινή ομάδα αντιμετωπίζουν δυσκολίες.
Είμαι εξαιρετικά απογοητευμένος. Αυτή τη στιγμή νομίζω ότι είμαστε η χειρότερη ομάδα στη χώρα".
Πέρα από τους δύο παραπάνω διασυρμούς, η Madron FC έχει επίσης ήττες με 11-0, 16-0, 20-1 και 27-0, όμως το εντυπωσιακό είναι πως δεν βρίσκεται στον πάτο της Cornish Mining League, με την "ξεχωριστή" αυτή θέση στη βαθμολογία να ανήκει στην Storm FC, από την οποία αφαιρέθηκαν πόντοι επειδή δεν κατέβηκε σε ένα ματς στις αρχές της σεζόν.
Αν οι παίκτες της Madron FC, που στην ουσία είναι μαθητές του χωριού και θαμώνες της τοπικής παμπ, θέλουν να παρηγορήσουν τους εαυτούς τους, τότε θα πρέπει να γυρίσουν πίσω το χρόνο και να βρουν ανάλογες ομάδες που έχουν γράψει ιστορία με... μελανά γράμματα.
Η μία είναι η αυστριακή Union Niederkapel, η οποία κατάφερε το 1981 να τελείωσει τη σεζόν στη χώρα της με 22 ήττες σε ισάριθμα ματς και ρεκόρ τερμάτων 8-216, ενώ το απόλυτο ρεκόρ το έχει η Burton Brewers από το 2001, με 11 ήττες σε ισάριθμα ματς και ρεκόρ τερμάτων 3-234.
Epic football fail - Worlds worst team conceed 227 goals in 10 games (http://www.youtube.com/watch?v=dCYBHy_lAYs#ws)
-
...κ τους εχθρούς του Μοντέρνου ποδοσφαίρου
https://proowebfanzine.wordpress.com/2012/12/03/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CF%81%CE%B5-milton-keynes/
-
http://www.friendsreunited.co.uk/Find/sport?id=1&subCategory=5 (http://www.friendsreunited.co.uk/Find/sport?id=1&subCategory=5)
-
ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ!
Τέλος εποχής για Σερ Αλεξ Φέργκιουσον!
Επειτα από 27 χρόνια συνεχούς παρουσίας στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον αποκάλυψε μέσω της επίσημης ιστοσελίδας των «κόκκινων διαβόλων» ότι «η απόφαση να αποσυρθώ ήρθε έπειτα από μεγάλη σκέψη. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή» είπε ο 71χρονος Σκοτσέζος με την Γιουνάιτεντ να περνάει σε άλλη εποχή...
Αναλυτικά η δήλωσή του:
«Η απόφαση να αποσυρθώ, ήταν μεγάλη. Τώρα, θεωρώ πως είναι η κατάλληλη στιγμή. Ηταν πολύ σημαντικό για μένα να αφήσω τον οργανισμό στην πιο δυνατή του μορφή και πιστεύω ότι το κατάφερα. Η ποιότητα αυτής της γεννημένης πρωταθλήτριας ομάδας και η ισορροπία στις ηλικίες μέσα στο ρόστερ εγγυάται συνεχόμενες επιτυχίες στο υψηλότερο επίπεδο, ενώ η δομή της ομάδας που ακολουθεί από πίσω σε επίπεδο νέων διασφαλίζει το ότι η ομάδα θα έχει ένα λαμπρό μέλλον.
Οι προπονητικές μας εγκαταστάσεις συμπεριλαμβάνονται στις κορυφαίες του παγκόσμιου αθλητισμού και το σπίτι μας, το «Ολντ Τράφορντ» δικαιωματικά θεωρείται ως ένα μια από τις πρωτοπόρες έδρες παγκοσμίως.
Συνεχίζοντας θέλω να προσθέσω ότι είμαι ενθουσιασμένος που αναλαμβάνω χρέη διευθυντή και πρέσβη της ομάδας. Με αυτές τις δραστηριότητες και με τα υπόλοιπα ενδιαφέροντά μου, ανυπομονώ να συνεχίσω να προσφέρω.
Αποτίω φόρο τιμής στην οικογένειά μου για την αγάπη και την υποστήριξη που μου έδειξαν όλα αυτά τα χρόνια. Η σύζυγός μου, Κάθι ήταν άνθρωπος-κλειδί καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας μου».
«Οσον αφορά τους παίκτες και το επιτελείο μου, αυτούς που συνεργάζομαι τώρα κι αυτούς που συνεργάστηκα στο παρελθόν, τους ευχαριστώ όλους για την αγαστή συνεργασία που είχαμε σε επαγγελματικό επίπεδο και για την αφοσίωση που έδειξαν και φτάσαμε σε τόσους αλησμόνητους θριάμβους. Χωρίς την συνεισφορά τους η ιστορία του συλλόγου δεν θα ήταν τόσο πλούσια.
Στις αρχές της καριέρας μου, η πλάτη που έβαλε το προεδρείο κι ο Σερ Μπόμπι Τσάρλτον μου έδωσαν την αυτοπεποίθηση για να χτίσω έναν ποδοσφαιρικό κολοσσό κι όχι μια ποδοσφαιρική ομάδα.
Την τελευταία δεκαετία, η οικογένεια Γκλέιζερ μου έδωσε τα εχέγγυα για να συνεχίσω να προπονώ την Γιουνάιτεντ στο υψηλότερο επίπεδο, ενώ ήμουν εξαιρετικά τυχερός που συνεργάστηκα με έναν ταλαντούχο κι άξιο εμπιστοσύνης γενικό διευθυντή, τον Ντέιβιντ Γκιλ. Είμαι ευγνώμων για όλους τους συνεργάτες μου.
Οσον αφορά στους οπαδούς... Σας ευχαριστώ. Η στήριξη που δείξατε όλα αυτά τα χρόνια ήταν συγκινητική. Ηταν τιμή και τεράστιο προνόμιο το να έχω την ευκαιρία να οδηγήσω τον σύλλογό σας».
Ο Φέργκιουσον κατέκτησε 38 τρόπαια με την Γιουνάιτεντ παίρνοντας τα ηνία από τον Ρον Ατκινσον στις 6 Νοεμβρίου του 1986. Το παλμαρέ του περιλαμβάνει 13 πρωταθλήματα, δυο Champions League, 5 Κύπελλα Αγγλίας και 5 Λιγκ Καπ.
Ο Φέργκι, είναι αναμφισβήτητα ο πιο επιτυχημένος προπονητής στο αγγλικό ποδόσφαιρο και αυτό που τον κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό μεταξύ άλλων είναι το περίφημο τρεμπλ του 1999.
Συνολικά στην καριέρα του έχει κατακτήσει 49 τρόπαια από το 1974 που ξεκίνησε την προπονητική στην Σεντ Μίρεν.
ΤΑ ΤΡΟΠΑΙΑ ΤΟΥ ΣΕΡ ΑΛΕΞ
ΣΕΝΤ ΜΙΡΕΝ
1 Πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας (1976-77)
ΑΜΠΕΡΝΤΙΝ
3 Πρωταθλήματα Σκοτίας (1979-80, 1983-84, 1984-85)
4 Κύπελλα Σκοτίας (1981-82, 1982-83, 1983-84, 1985-86)
1 Λιγκ Καπ 1985-86
1 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης 1982-83
1 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ 1983
ΜΑΝΤΣΤΕΣΤΕΡ ΓΙΟΥΝΑΪΤΕΝΤ
13 Πρωταθλήματα Αγγλίας (1992-93, 1993-94, 1995-96, 1996-97,
1998-99, 1999-2000, 2000-01, 2002-03, 2006-07, 2007-08, 2008-09,
2010-11, 2012-13)
5 Κύπελλα Αγγλίας (1989-90, 1993-94, 1995-96, 1998-99, 2003-04)
4 Λιγκ Καπ (1991-92, 2005-06, 2008-09, 2009-10)
10 Σούπερ Καπ (1990 (το μοιράστηκε), 1993, 1994,
1996, 1997, 2003, 2007, 2008, 2010, 2011)
2 Champions League (1998-99, 2007-08)
1 Κύπελλο Κυπελλούχων 1990-91
1 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ 1999
1 Διηπειρωτικό 1999
1 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2008
απο Sentragoal.gr
-
Αμα ηταν στην Ελλαδα θα ειχε σπασει κ το ρεκορ του Παρασχου :P
-
Στην Αγγλια δεν ειμαι Γιουναϊτεντ και σαν ανθρωπο δεν συμπαθω ιδιαιτερα τον Φεργκιουσον.
Αλλα θα ημουνα, κομπλεξικος αν δεν παραδεχομουνα την αξια του και οτι ειναι ο πλεον επιτυχημενος προπονητης ποδοσφαιρου απο το 90 και μετα. Πηρε μιε μικρομεσαια τοτε αγγλικη ομαδα και την εστησε με παιχτες απο τα φυτωρια της και δικες του ανακαλυψεις ποδοσφαιριστων που αργοτερα εκαναν καριερα και εγιναν ονοματα. Ολα αυτα μεθοδικα και με πολυ δουλεια.
Καταφερνε να αξιοποιει και να κρυβει τις αδυναμιες μετριων παιχτων (Ο΄Σει, Τζουνς, Μπατ, Φλετσερ) και να τους παιρνει το 100% των δυναμεων του. Μην θυμηθουμε τι παιχτες εχει αναδειξει....
Το εντυπωσιακοτερο ειναι οτι καταφερνε να αλλαζει το μεγαλυτερο μερος του ροστερ του και τον τροπο παιχνιδιου ευκολα και ανωδυνα, χωρις να φαινεται καποια γωνιστικη καμψη της ομαδας απο χρονια σε χρονια, παντα καταφερνε να πρωταγωνιστει.
-
(http://2.bp.blogspot.com/-Vkx93vEXsnc/UItwaFkPiqI/AAAAAAAAYbM/ijzOTEe9ymo/s1600/valeri-vasilevitch-lobanovski.jpg)
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_full_610x343/public/article/2013-05/alex.jpg?itok=aN0JQ3iu)
Για τα μάτια της Χουακίνα
Who is this Giourkas?
Giourkas Seitaridis hot (http://www.flickr.com/photos/24661900@N08/3013841754/#)
-
«Δάκρυσε» το Μάντσεστερ
Η βροχή δεν σταματούσε. Έπεφτε αδιάκοπα και με μανία, την ώρα που στο κέντρο του «Ολντ Τράφορντ», με το μικρόφωνο να τρέμει στο χέρι του, ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον αποχαιρετούσε τον κόσμο της Γιουνάιτεντ.
Ήταν το τελευταίο παιχνίδι του Σκωτσέζου τεχνικού στην έδρα της ομάδας που δόξασε και δοξάστηκε και η βροχή στο Μάντσεστερ μπορεί να συνδυαστεί με τα δάκρυα των οπαδών της Γιουνάιτεντ στις εξέδρες, εκ των οποίων μία εξ αυτών πήρε το όνομά του: «Sir Alex Ferguson Stand».
Ο πολυνίκης προπονητής, που θα καθίσει στο «Χόθορνς» απέναντι στη Γουέστ Μπρομ (38η και τελευταία αγωνιστική) για τελευταία φορά στον πάγκο της Μάντσεστερ, μίλησε στη λιτή του δήλωση από το κέντρο του γηπέδου στον κόσμο του συλλόγου, «απαιτώντας», μεταξύ των άλλων, στήριξη στον νέο προπονητή και διάδοχό του Ντέιβιντ Μόγιες.
Αναλυτικά τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, μετά το τέλος του 2-1 με τη Σουόνσι για την 37η αγωνιστική της Πρέμιερ Λιγκ:
«Για τα 27 χρόνια που συμπορευτήκαμε θέλω πρώτα να ευχαριστήσω όχι μόνο τους παίκτες κι εσάς τον κόσμο. Αλλά όλους όσοι εργάστηκαν για την ομάδα. Όλοι μαζί αποτελούμε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οι στιγμές που περάσαμε ήταν μεγάλες: Θυμάμαι ακόμη και τις ήττες, τις μεγάλες νίκες, τις διακρίσεις, τις ανατροπές στα τελευταία λεπτά. Επί των ημερών μου ήρθαν μεγάλοι παίκτες στην ομάδα, οι οποίοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Προσωπικά, θέλω να τους ευχαριστήσω όλους. Κυρίως, όμως, την οικογένειά μου που είναι εδώ και με βλέπει. Σας καλώ όλους να στηρίξετε τον νέο προπονητή κι αυτό πρέπει να κάνετε. Η ζωή συνεχίζεται. Δεν τελειώνει εδώ».
Τα πανό ευχαριστιών κατέκλεισαν τις κερκίδες από οπαδούς της Γιουνάιτεντ, που είχαν ταξιδέψει μέχρι από το Χονγκ Κονγκ για το ματς! Η Σουόνσι δεν ήταν εύκολος αντίπαλος, στο αγωνιστικό κομμάτι, και πήγε να χαλάσει τη γιορτή. Ο Τσιτσαρίτο Χερνάντες άνοιξε το σκορ για τους γηπεδούχους στο 39΄, με τον Μίτσου να ισοφαρίζει, προσωρινά, για τη φετινή κάτοχο του Λιγκ Καπ Αγγλίας στο 49΄ έπειτα από τελική πάσα του Νέιθαν Ντάιερ. Το τελικό 2-1 σκόραρε ο Ρίο Φέρντιναντ, μετά από ασίστ του φαν Πέρσι, στο 87΄ με κοντινό σουτ.
Ο Άγγλος κεντρικός αμυντικός βρήκε δίχτυα για πρώτη φορά μετά τις 12 Ιανουαρίου του 2008 κι αυτό σίγουρα μπορεί να χαρακτηριστεί ως το πιο σημαντικό της καριέρας του! Μετά το τέλος του ματς και της ομιλίας του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον έγινε και η απονομή του 20ού πρωταθλήματος στην ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Σκωτσέζος τεχνικός και κεντρικό πρόσωπο της εκδήλωσης (έτσι εξελίχθηκε το ματς με τη Σουόνσι) είχε αποσυρθεί στα αποδυτήρια μετά το λόγο του, ώστε να βγει ξανά μαζί με τους παίκτες του για την απονομή.
Όλο το ρόστερ και το επιτελείο της αγγλικής ομάδας βγήκε από τη θρυλική είσοδο του ιστορικού της γηπέδου (το μόνο σημείο που δεν καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου) χοροπηδώντας. Το stand που είχε στηθεί φιλοξένησε περιμετρικά τέσσερα... κανονάκια που πετούσαν κορδέλες άσπρες και κόκκινες για την απονομή. Ο Φέργκιουσον σήκωσε μαζί με τους παίκτες του το 38ο τρόπαιό του στο κλαμπ, ενώ δεν δίστασε στη συνέχεια να γιορτάσει με αλματάκια μαζί τους την κατάκτηση του πρωταθλήματος της φετινής Πρέμιερ Λιγκ.
Η τελευταία ημέρα στο... σπίτι του, ως οικοδεσπότης, υπήρξε μία αξέχαστη στιγμή για τους εκατομμύρια οπαδούς της Γιουνάιτεντ ανά τον κόσμο, οι οποίοι το μόνο σίγουρο είναι πώς βλέποντας την εμβληματική φυσιογνωμία αυτή ν΄ αποχωρεί και να τιμάται έτσι θ΄ αυξήθηκαν!
απο novasports.gr
-
αν και αποτελεί όνειρο το οποίο μοιάζει με utopia...
σε 27 χρόνια πόσα τρόπαια θα έχει ο Χριστόπουλος στην αίθουσα τροπαίων του Ζωσιμάδες;
(αν και λόγω μικρότερης ηλικίας - και καλύτερου γηπέδου :P - θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 27...)
:mono:
-
Sir Alex Ferguson last match - the goodbye (http://www.youtube.com/watch?v=yFeey41b2Rk#ws)
-
(...)
«Άκουγα τον ήχο ενός τυμπάνου. Σαν να ήταν ο μοναδικός ήχος στον κόσμο. Μόνο ένα τύμπανο, να παίζει ένα ρυθμό, έναν ήχο που έφτανε κατευθείαν στο γήπεδο. Το υπόλοιπο γήπεδο έμοιαζε εντελώς ήσυχο, σαν κάθε οπαδός να ήξερε πως το επόμενο σουτ θα έκρινε το ματς.
Ο Τέντι Σέριγχαμ, συμπαίκτης μου στην Εθνική, προσπάθησε να πάρει την μπάλα και να τη βάλει στο σημείο που ο Εμίλ Χέσκεϊ είχε κερδίσει το φάουλ από έναν Έλληνα αμυντικό λίγο πριν. Ένιωσα την αδρεναλίνη μέσα μου. Το ματς ήταν στο 93ο λεπτό και η Αγγλία ήταν πίσω στο σκορ με 2-1. Αν δεν σκοράραμε τότε, δεν θα περνούσαμε στο Μουντιάλ του 2002.
(...)
Και είχε δίκιο.
Γι’ αυτό κι εγώ ένιωσα τόσο μεγάλη πίστη για να εκτελέσω το φάουλ απέναντι στην Ελλάδα. Σαν όλα αυτά τα χρόνια αφοσίωσης να με είχαν προετοιμάσει γι’ αυτή τη στιγμή.
(...)
ΕΔΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ: http://www.newsbeast.gr/sports/arthro/601327/epitelous-me-eihan-sughorisei/ (http://www.newsbeast.gr/sports/arthro/601327/epitelous-me-eihan-sughorisei/)
-
Η απίστευτη κίνηση των οπαδών της Μπόρνμουθ!
Την ώρα που στην Ελλάδα γίνονται... μάχες στα γήπεδα, οι οπαδοί της Μπόρνμουθ συγκέντρωσαν χρήματα για να μπορέσουν να ταξιδέψουν και αυτοί της Μπέρτον στον επαναληπτικό του Κυπέλλου!
Το παιχνίδι Κυπέλλου ανάμεσα στην Μπράιτον και την Μπόρνμουθ (στο γήπεδο της πρώτης) έληξε ισόπαλο (1-1), με αποτέλεσμα το εισιτήριο της πρόκρισης να κριθεί σε δεύτερο αγώνα που θα διεξαχθεί στην έδρα των «κερασιών». Η αναμέτρηση ήταν προγραμματισμένη για το περασμένο Σάββατο, όμως η κακοκαιρία δεν επέτρεψε τη διεξαγωγή του αγώνα, με αποτέλεσμα λίγη ώρα πριν την έναρξή του να γίνει γνωστό ότι θα αναβληθεί.
Οι περίπου 200 οπαδοί της Μπέρτον όμως είχαν ήδη κάνει το ταξίδι για το Μπόρνμουθ, ήτοι μία απόσταση σχεδόν 300 μιλίων, ωστόσο ήταν αναγκασμένοι να γυρίσουν πίσω, έχοντας χαλάσει παράλληλα τα χρήματά τους.
Ο επαναληπτικός όμως θα διεξαχθεί με οπαδούς και των δύο ομάδων κι αυτό χάριν στο μεγαλείο των φίλων της Μπόρνμουθ. Συγκεκριμένα μερίδα οπαδών των «κερασιών» συγκέντρωσαν περί τις 3.000 λίρες ώστε να μπορέσει κι ο κόσμος της Μπέρτον να ταξιδέψει εκ νέου για να δει από κοντά την αγαπημένη του ομάδα!
Όπως ανέφερε ο Ντέιβιντ Γουίτχιντν (οπαδός της Μπόρνμουθ) που ήταν μπροστάρης σε αυτή την πρωτοβουλία: «Υπάρχει και η άλλη πλευρά του ποδοσφαίρου», ενώ στη συνέχεια υπενθύμισε τη στάση που είχε κρατήσει ο κόσμος της Μπέρτον στον αγώνα με τη Μπόρνμουθ στις 24 Απριλίου του 2010. Συγκεκριμένα η ομάδα του είχε φύγει με διπλό (0-2) που της εξασφάλιζε την άνοδο στη League 1 και οι φίλοι των γηπεδούχων γιόρτασαν μαζί τους.
«Ήταν τόσο φιλόξενοι εκείνη τη μέρα, που υπάρχει πλέον μία ιδιαίτερη σχέση μεταξύ των δύο συλλόγων», είπε μεταξύ άλλων στο ΒΒC.
Αξιοσημείωτο δε πως ενώ ο αρχικός στόχος ήταν να συγκεντρωθούν 800 λίρες, από τη στιγμή που έγινε γνωστή η πρωτοβουλία, ο... κουμπαράς «έγραψε» 2.930 λίρες!
από Gazzetta.gr
-
100 επίπεδα παραπάνω από εμάς τους Έλληνες.
-
http://thebeautifulhistory.wordpress.com/ (http://thebeautifulhistory.wordpress.com/)
-
(http://i61.tinypic.com/2mq3imv.jpg)
(http://i59.tinypic.com/ilkfnb.jpg)
:)
-
Γουίμπλετον:Από τα χαμηλά στα ψηλά και πάλι στα χαμηλά και στην διάλυση.Η επανασύσταση και ο ρόλος των φιλάθλων.
Απ' τα σαλόνια στα αλώνια: Γουίμπλεντον (http://www.sportday.gr/KEIMENO/28113/%CE%91%CF%80%27-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%B1:-%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%AF%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BD-%28%CE%93-%CE%99%CE%91-27/1%29)
Ο…τρελαμένος των 5 Ηπείρων!
Ο νούμερο ένα οπαδός της Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, Πίτερ Μπόλτον που έχει ακολουθήσει την ομάδα του σε 40 χώρες και στις 5 Ηπείρους, μη έχοντας χάσει ματς στο Ολντ Τράφορντ από το 1974
Ο εν λόγω κύριος έχει ακολουθήσει την Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ σε 40 χώρες και στις 5 Ηπείρους του πλανήτη! Δεν έχει χάσει παιχνίδι στο Ολντ Τράφορντ από το 1974 και μετά (πάνω από 1.100 δηλαδή), έχει δει από κοντά όλα τα παιχνίδια των «κόκκινων διαβόλων» στο Τσάμπιονς Λιγκ και τα τελευταία 12 χρόνια δεν έλειψε ούτε από ένα ματς της Γιουνάϊτεντ στην Αγγλία! Ο…αθεόφοβος είναι πάντα παρών εκτός από τα φιλικά προετοιμασίας της αγαπημένης του ομάδας, ανά τον κόσμο, και στα παιχνίδια των τμημάτων Κ20, Κ19 και Κ18 της Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ. Εκτός από τα… στενά ευρωπαϊκά σύνορα η τρέλα του για τον σύλλογο έχει φτάσει από τη Νέα Υόρκη, μέχρι την Ιαπωνία, το Χονγκ-Κονγκ και το Σύδνεϊ και όπου έχουν παρουσιαστούν για να παίξουν οι κόκκινες φανέλες.
Πώς είδες την ατμόσφαιρα στο Καραϊσκάκη;
Η ατμόσφαιρα στο Καραϊσκάκη ήταν εξαιρετική. Προφανώς θα είναι πολύ καλή η ατμόσφαιρα και στο Ολντ Τράφορντ στον επαναληπτικό. Έτσι συμβαίνει όταν το γήπεδο μας είναι γεμάτο από 75.000 θεατές. Αυτό που δεν κατάλαβα είναι γιατί είναι ήταν τόσο αυστηρός ο έλεγχος και γιατί ήταν τόσο βαριά εξοπλισμένοι οι αστυνομικοί και γιατί υπήρχε το προστατευτικό δίχτυ ενώ μας κράτησαν μισή ώρα μετά τη λήξη του αγώνα μέσα στο γήπεδο. Είμαι σίγουρος ότι αυτό δεν θα συμβεί στο Όλντ Τράφορντ. Οι Έλληνες οπαδοί θα συμπεριφορά που αρμόζει σε ανθρώπινα όντα. Είναι ευπρόσδεκτοι στο Ολντ Τράφορντ.
Ο…τρελαμένος των 5 Ηπείρων! (http://www.england365.gr/article/61787/%CE%9F%E2%80%A6%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-5-%CE%97%CF%80%CE%B5%CE%AF%CF%81%CF%89%CE%BD!)
-
Ο νούμερο ένα οπαδός της Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, Πίτερ Μπόλτον που έχει ακολουθήσει την ομάδα του σε 40 χώρες και στις 5 Ηπείρους, μη έχοντας χάσει ματς στο Ολντ Τράφορντ από το 1974
αλήθεια αυτός είναι στη διοίκηση της Αγαπημένης Του Ομάδας; Εκβιάζει οικογένειες παικτών; διαπραγματεύεται μεταγραφές; έχει συνεχή συνεργασία με την αστυνομία και για τη διασφάλιση της αρμονικής διεξαγωγής των αγώνων; Διαχειρίζεται τα διαρκείας και τα απλά εισιτήρια της ΑΤΟ; έχει εκπομπές στην τηλεόραση; Έχει λέσχη; Εκμεταλλεύεται τα νεαρά μέλη της "λέσχης" του για να διακινήσει ... "ιδέες"; Συναλλάσσεται με τις πολιτικές αρχές της πόλης του; Ενημερώνει για τον φάκελο αδειοδότησης της εταιρίας Manchester United?
Μάλλον όχι αν κρίνω από το ποιόν των ρήσεων του:
Αυτό που δεν κατάλαβα είναι γιατί είναι ήταν τόσο αυστηρός ο έλεγχος και γιατί ήταν τόσο βαριά εξοπλισμένοι οι αστυνομικοί και γιατί υπήρχε το προστατευτικό δίχτυ ενώ μας κράτησαν μισή ώρα μετά τη λήξη του αγώνα μέσα στο γήπεδο. Είμαι σίγουρος ότι αυτό δεν θα συμβεί στο Όλντ Τράφορντ. Οι Έλληνες οπαδοί θα συμπεριφορά που αρμόζει σε ανθρώπινα όντα. Είναι ευπρόσδεκτοι στο Ολντ Τράφορντ.
άρα έχει να μάθει πολλά ακόμα...
-
https://www.flickr.com/groups/footballprogrammecovers/ (https://www.flickr.com/groups/footballprogrammecovers/)
-
http://www.soccerattic.com/news/ (http://www.soccerattic.com/news/)
-
http://www.freewebs.com/footballontap/ (http://www.freewebs.com/footballontap/)
-
http://www.gazzetta.gr/podosphairo/article/item/270166-ena-derbi-pou-prouperhe (http://www.gazzetta.gr/podosphairo/article/item/270166-ena-derbi-pou-prouperhe)
-
http://www.statto.com/football/teams (http://www.statto.com/football/teams)
-
(http://i58.tinypic.com/213m9ds.jpg)
(http://i61.tinypic.com/2ag7okp.jpg)
(http://i61.tinypic.com/2rz9xrt.jpg)
(http://i59.tinypic.com/23szt3n.jpg)
(http://i57.tinypic.com/2coshuo.jpg)
(http://i61.tinypic.com/2a6o7c9.jpg)
(http://i62.tinypic.com/etscpl.jpg)
(http://i57.tinypic.com/2n1z9m9.jpg)
(http://i61.tinypic.com/6jhlc8.jpg)
-
(http://i61.tinypic.com/16jr5lx.jpg)
-
http://www.sport24.gr/Columns/longform/moyrinio-o-anthrwpos-poy-ekane-special-thn-tselsi.3263558.html (http://www.sport24.gr/Columns/longform/moyrinio-o-anthrwpos-poy-ekane-special-thn-tselsi.3263558.html)
-
http://www.sport24.gr/Files/thrilikes-omades/h-thrylikh-lints-1968-1975.1543663.html (http://www.sport24.gr/Files/thrilikes-omades/h-thrylikh-lints-1968-1975.1543663.html)
-
(http://i57.tinypic.com/16kc9aq.jpg)
(http://i61.tinypic.com/1yqxol.jpg)
(http://i57.tinypic.com/116nol3.jpg)
(http://i60.tinypic.com/2rca59l.jpg)
(http://i57.tinypic.com/nywsn6.jpg)
-
http://cerceretsports.blogspot.gr/2011/12/club-spotlight-wimbledon-crazy-gang-of.html (http://cerceretsports.blogspot.gr/2011/12/club-spotlight-wimbledon-crazy-gang-of.html)
-
(http://i60.tinypic.com/30hudj9.jpg)
(http://i59.tinypic.com/27zjl03.jpg)
(http://i58.tinypic.com/npge1c.jpg)
(http://i60.tinypic.com/2s9rszs.jpg)
-
(http://i57.tinypic.com/ejh6x4.jpg)
(http://i59.tinypic.com/2m7uh5v.jpg)
-
(http://i58.tinypic.com/qx8njd.jpg)
(http://i62.tinypic.com/o72jwm.jpg)
-
ο ΛΟΚΟ ήταν κούτσκος,ο pastakis λίγο μεγαλύτερος,(κοτζάμ γάιδαρος του οποίου το άγχος δεν είχε να κάνει με τις τότε πανελλαδικές εξετάσεις αλλά με τα χάλια της chelsea στη Β Εθνική της Αγγλίας,εκείνη την εποχή),κ πολλοί άλλοι από τούτο το καφενέ θάχουν να θυμηθούν πρόσωπα κ καταστάσεις..... :)
https://www.youtube.com/watch?v=eTAmmy2Ysyw (https://www.youtube.com/watch?v=eTAmmy2Ysyw)
-
ο ΛΟΚΟ ήταν κούτσκος,ο pastakis λίγο μεγαλύτερος,(κοτζάμ γάιδαρος του οποίου το άγχος δεν είχε να κάνει με τις τότε πανελλαδικές εξετάσεις αλλά με τα χάλια της chelsea στη Β Εθνική της Αγγλίας,εκείνη την εποχή),κ πολλοί άλλοι από τούτο το καφενέ θάχουν να θυμηθούν πρόσωπα κ καταστάσεις..... :)
https://www.youtube.com/watch?v=eTAmmy2Ysyw (https://www.youtube.com/watch?v=eTAmmy2Ysyw)
Θα ήταν αξιοσπούδαστο να γνωρίζει κανείς "τα" της chelse, πόσο μάλλον να εγκωμιάζει στο πρόσωπό της τον ποδοσφαιρικό ιμπεριαλισμό της Βρετανίας?
Ναι... βλέπαμε κάθε Σάββατο όλη η ΚΟΒ (και ο Λάμπης) στην κοινοτική τηλεόραση "αγγλικό" και 95' φτύσιμο... :-? ::)
Ωραίος ρε RASTA! ... ρίξε youtube και post, ρίξε... ::)
-
https://www.youtube.com/watch?v=rjjvD2sFcGg (https://www.youtube.com/watch?v=rjjvD2sFcGg)
-
Εμενα μπορείτε να μου εξηγήσετε οταν παιζω wolves under η πτανα να πετάει 5 κ οβερ όπως κ την Λίβερπουλ πτι χωρις επιθετικό θα κανει πατινη με την Σάντερλαντ που εκλεισε σπιτια Σιτυ κ Μαν Γιου. Κ παει κ μου ριχνει 2 τεμαχια. Γενικα παει στο στησιμο γονα εκει. Αλλα σε περιπτωσεις ξυλου ειδικα β κατηγορια ξερουν να παιζουν μπαλα κ να βαραν μου θυμίζει Κονιτσα-Παρακαλαμος για τα πλει οφ
-
Εμενα μπορείτε να μου εξηγήσετε οταν παιζω wolves under η πτανα να πετάει 5 κ οβερ όπως κ την Λίβερπουλ πτι χωρις επιθετικό θα κανει πατινη με την Σάντερλαντ που εκλεισε σπιτια Σιτυ κ Μαν Γιου. Κ παει κ μου ριχνει 2 τεμαχια. Γενικα παει στο στησιμο γονα εκει. Αλλα σε περιπτωσεις ξυλου ειδικα β κατηγορια ξερουν να παιζουν μπαλα κ να βαραν μου θυμίζει Κονιτσα-Παρακαλαμος για τα πλει οφ
Ε ναι, βλέπουν τι παίζεις και λένε οι ομάδες ''ας το στήσουμε για να μην κερδίσει ο Μπουφόν''.
-
(http://i57.tinypic.com/2f0ew0i.jpg)
(http://i62.tinypic.com/rrrtis.jpg)
-
(http://i62.tinypic.com/348iqrs.jpg)
-
(http://i62.tinypic.com/2vb8y1e.jpg)
(http://i62.tinypic.com/330fhw2.jpg)
(http://i57.tinypic.com/303ddl1.jpg)
1965
(http://i59.tinypic.com/2w3azuq.jpg)
1981
(http://i58.tinypic.com/2mmwxs1.jpg)
ALAN DEVONSHIRE
(http://i62.tinypic.com/hwegx4.jpg)
1974
(http://i61.tinypic.com/azi83a.jpg)
1972
(http://i62.tinypic.com/2v0o660.jpg)
PAT JENNINGS
(http://i60.tinypic.com/dy15k9.jpg)
1970
(http://i62.tinypic.com/1fi6mo.jpg)
1982
(http://i57.tinypic.com/2155yt.jpg)
Tony Book/Manchester City
(http://i62.tinypic.com/4jwayu.jpg)
-
(https://pbs.twimg.com/media/B-y0iZyXIAE1owR.jpg)
"Είμαστε ρατσιστές, είμαστε ρατσιστές και μας αρέσει..."... λένε οι Τσελσίτες προλετάριοι .
-
New Pas. Pas,η αλήθεια είναι πως περίσσευε πάντα το ρατσιστικό στοιχείο στις εξέδρες του stamford bridge απ τη 10ετία του 70,χωρίς να λείπουν οι έγχρωμοι οπαδοί από την ομάδα καθώς κ οι Ιρλανδικής καταγωγής,λόγω πληθώρας Ιρλανδών μεταναστών στη περιοχή......τώρα πως εξηγείται αυτό,θέλει πολύ κουβέντα...χωρίς να έχω καμιά διάθεση να τους υπερασπιστώ,(με μοναδική εξαίρεση τον pastakis ,επειδή του αναγνωρίζω τη συνέπεια στα οπαδικά του φρονήματα εδώ κ πάνω από 30 χρόνια),δεν ήταν λίγοι αυτοί που αντέδρασαν μετά το γνωστό περιστατικό στο Παρίσι....
Απ την άλλη,(για να προβοκάρω τον pastakis,που ήδη πανηγυρίζει απόψε),είναι γνωστές οι αδελφικές σχέσεις των οπαδών της chelsea,με αυτούς των linfield και Glasgow Rangers ..... %-| :(
1982
(http://i59.tinypic.com/1ewifk.jpg)
1985
(http://i61.tinypic.com/2hqsf46.jpg)
1986
(http://i59.tinypic.com/m8pbwx.jpg)
-
Απ την άλλη,(για να προβοκάρω τον pastakis,που ήδη πανηγυρίζει απόψε),είναι γνωστές οι αδελφικές σχέσεις των οπαδών της chelsea,με αυτούς των linfield και Glasgow Rangers ..... %-| :(
και με τους Veronesi και με τους Lazziali και με τους UltraSSur της Real. Όλα τα φασισταριά μαζί. Άσε που στελεχώνουν την Combat18 μια χαρά, μαζί με τους άλλους της Millwall (που τα βρίσκουν εκεί και τα χαλάνε στο χορτάρι και στα πέταλα).
-
http://www.vice.com/en_uk/read/is-english-far-right-hooligans-war-on-left-wing-football-ultras-spreading-to-the-premier-league-181 (http://www.vice.com/en_uk/read/is-english-far-right-hooligans-war-on-left-wing-football-ultras-spreading-to-the-premier-league-181)
-
(http://www.iefimerida.gr/sites/default/files/diego_1.jpg)
-
http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/655183/arsenal-totenam-i-antipalotita (http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/655183/arsenal-totenam-i-antipalotita)
http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/623902/otan-o-sampegia-pige-sto-sefilnt-anti-toy-marantona (http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/623902/otan-o-sampegia-pige-sto-sefilnt-anti-toy-marantona)
http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/635266/aytoktonies-sto-podosfairo-ypothesi-fasanoy (http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/635266/aytoktonies-sto-podosfairo-ypothesi-fasanoy)
-
1985
(http://i61.tinypic.com/2hqsf46.jpg)
1986
(http://i59.tinypic.com/m8pbwx.jpg)
Η παραπάνω στολή everton '85 είναι αντιγραφή από αυτή του ΠΑΣ Α' Γύρος 83-84 και η στολή everton '86 αντιγραφή από αυτή του ΠΑΣ Β' Γύρος 83-84 + μπαράζ '84.
Ούτε τα προσχήματα δεν κράτησαν οι εφοπλισταί. Τόσο πολύ σκύλιασαν το 85 να μας μοιάσουν οι χωργιάτες απ το Λίβερπουλ και αντιγράψαν τη θκιά μας στολή της προηγούμενης χρονιάς. Και επειδη δε χόρτασαν είπαν την επόμενη χρονιά να αντιγράψουν και το χορηγό μας απ το μπαράζ (ΝΕC).
Α ρε γαμώ τα χωριά σας γαμώ..
-
http://www.kitclassics.co.uk/ (http://www.kitclassics.co.uk/)
-
http://www.liverpoolecho.co.uk/sport/football/football-news/merseyside-derby-fan-gallery-can-8604504 (http://www.liverpoolecho.co.uk/sport/football/football-news/merseyside-derby-fan-gallery-can-8604504)
-
(http://i58.tinypic.com/2uo6m82.jpg)
(http://i60.tinypic.com/2j121dc.jpg)
(http://i61.tinypic.com/2ewgwfo.jpg)
(http://i60.tinypic.com/2ic8m4j.jpg)
(http://i57.tinypic.com/2dgn7f6.jpg)
(http://i57.tinypic.com/2lig8it.jpg)
(http://i57.tinypic.com/nbc5h.jpg)
(http://i57.tinypic.com/153n2wy.jpg)
(http://i58.tinypic.com/2v8pamg.jpg)
-
http://www.dailymail.co.uk/news/article-2520382/Beautiful-archive-photographs-capture-life-football-fan-terraces-Thirties-Sixties.html (http://www.dailymail.co.uk/news/article-2520382/Beautiful-archive-photographs-capture-life-football-fan-terraces-Thirties-Sixties.html)
-
RASTA αν μπορείς να βρεις τον οπαδό της MAN.CITY που στην φημολογούμενη μετακίνηση Ρούνεϊ από την United έκανε τεράστιο tattoo την φάτσα του Ρούνεϊ στη πλάτη του....και τελικά ο ποδοσφαιριστής έμεινε στη United
-
http://www.sport24.gr/Paraxena/to-pio-hlithio-podosfairiko-tatoyaz.603451.html (http://www.sport24.gr/Paraxena/to-pio-hlithio-podosfairiko-tatoyaz.603451.html)
-
ευχαριστώ fon...
μήπως υπάρχει και Γιαννιώτης που χτύπησε το Rimoldi η Salmeron;;
-
1968
(http://i62.tinypic.com/1zebl13.jpg)
1970
(http://i58.tinypic.com/ztdbwg.jpg)
1971
(http://i61.tinypic.com/2ur036b.jpg)
1972
(http://i58.tinypic.com/107l4it.jpg)
1973
(http://i57.tinypic.com/295thlk.jpg)
1978
(http://i59.tinypic.com/1snyub.jpg)
1980
(http://i58.tinypic.com/53a32u.jpg)
(http://i61.tinypic.com/15donyc.jpg)
1981
(http://i60.tinypic.com/2i8ktgw.jpg)
1982
(http://i57.tinypic.com/210h6oz.jpg)
1989
(http://i59.tinypic.com/2my8eu0.jpg)
(http://i57.tinypic.com/28bcyz8.jpg)
1970
(http://i61.tinypic.com/2mmtli9.jpg)
δεξί κλικ πάνω στη φωτο,προβολή εικόνας,κ βγαίνουν μεγαλύτερες.... :)
-
(http://i59.tinypic.com/2pzd5e8.jpg)
Southampton 2-2 Manchester United. FA Cup 5th Round match at The Dell. Saturday 26th February 1977. Spectators watch from trees and balconies of a nearby building.
(http://i57.tinypic.com/r9jtco.jpg)
Derby County 1979
(http://i58.tinypic.com/2mmyfcp.jpg)
Watney Cup Final at the Baseball Ground. Derby County 4 v Manchester United 1. Dave Mackay lifts the trophy for Derby while Bobby Charlton looks on dejectedly as the jubilant Rams celebrate. 9th August 1970.
-
http://www.european-football-statistics.co.uk/attn.htm (http://www.european-football-statistics.co.uk/attn.htm) για όσους τους ενδιαφέρουν τα στατιστικά στοιχεία ,ειδικά στην Αγγλία,που τα γήπεδα γεμίζουν....
-
Πολλή και πολυτροπική προβολή στα ναζισταριά της "blood and honor"... ποιος ο λόγος?
-
Πολλή και πολυτροπική προβολή στα ναζισταριά της "blood and honor"... ποιος ο λόγος?
Δεν φημίζομαι για την εξυπνάδα μου,κ γι αυτό θα σε παρακαλούσα να μου πεις που είδες την προβολή του "αίμα κ τιμή".....
-
Πολλή και πολυτροπική προβολή στα ναζισταριά της "blood and honor"... ποιος ο λόγος?
Δεν φημίζομαι για την εξυπνάδα μου,κ γι αυτό θα σε παρακαλούσα να μου πεις που είδες την προβολή του "αίμα κ τιμή".....
Μην συμπεριφέρεσαι ως εκπρόσωπος "τύπου"... το σχόλιό μου αφορά στην Chelsea που είναι καζάνι "blood and honor" και όχι σε συγκεκριμένο μέλος του Pas.gr.
Πρόσεξε λίγο, γιατί δεν σου έχω την όρεξη για τα όσα σχετικά στο παρόν θέμα... αυτό δεν σημαίνει ότι παίρνω το μέρος της Tottenham... :mono:
-
Πολλή και πολυτροπική προβολή στα ναζισταριά της "blood and honor"... ποιος ο λόγος?
Δεν φημίζομαι για την εξυπνάδα μου,κ γι αυτό θα σε παρακαλούσα να μου πεις που είδες την προβολή του "αίμα κ τιμή".....
Μην συμπεριφέρεσαι ως εκπρόσωπος "τύπου"... το σχόλιό μου αφορά στην Chelsea που είναι καζάνι "blood and honor" και όχι σε συγκεκριμένο μέλος του Pas.gr.
Πρόσεξε λίγο, γιατί δεν σου έχω την όρεξη για τα όσα σχετικά στο παρόν θέμα... αυτό δεν σημαίνει ότι παίρνω το μέρος της Tottenham... :mono:
η Chelsea,είναι μια ομάδα σαν όλες τις άλλες στην Αγγλία,με τις δικές της ιδιαιτερότητες τις οποίες δεν έχω σε καμία εκτίμηση....δεν ήταν λιγότερες αυτές οι ιδιαιτερότητες τη 10ετία του 60,στο old trafford για παράδειγμα,εκτός αυτού δεν έχω καμιά στατιστική έρευνα που να λέει πως όλοι ,μα όλοι οι "μπλε" είναι καθίκια-δεν μιλάμε για τη lazio ούτε για τη real madrid .... υγ...δεν υπήρξα εκπρόσωπος τύπου κανενός,κ ούτε θα γίνω,δεν μου περισσεύει η όρεξη κ μένα αλλά θα υπερασπίζομαι από θέση αρχής κ χωρίς διαπραγματεύσεις όποιον κάνω κέφι.....χαλάρωσε λοιπόν,κ κοίτα να απολαύσεις τουλάχιστον τις φωτο που κατα καιρούς ανεβάζω....
-
(http://i61.tinypic.com/be93me.jpg)
Centenary picture of Liverpool Team, photocall at Anfield to celebrate the 100 year anniversary of the football club which was formed in 1892. Picture taken July 1992. Back Row left to right: Jan Molby, John Barnes, Bruce Grobbealar, Steve Nicol and Mark Wright. Front row left to right: David Burrows, Ray Houghton, Ian Rush, Dean Saunders, Rob Jones and Ronnie Whelan. 14th July 1992.
(http://i59.tinypic.com/m9u843.jpg)
FA Cup Final, at Wembley Stadium, West Bromwich Albion 1 v Everton 0. Female West Brom fans in the crowd holding club style dolls. 18th May 1968.
(http://i58.tinypic.com/59x2pu.jpg)
Tottenham Hotspur 1 v Manchester United 1. Ralph Coates battles for the ball with Bobby Charlton, March 1973
-
(http://www.mullocksauctions.co.uk/wmsimages/SM-07MarA/637.jpg)
-
http://flashbak.com/newcastle-united-fans-1905-2000-25533/ (http://flashbak.com/newcastle-united-fans-1905-2000-25533/)
http://flashbak.com/manchester-uniteds-11-worst-defeats-and-counting-5534/ (http://flashbak.com/manchester-uniteds-11-worst-defeats-and-counting-5534/)
http://flashbak.com/police-and-british-football-hooligans-1970-to-1980-3350/ (http://flashbak.com/police-and-british-football-hooligans-1970-to-1980-3350/)
-
(http://www.richardmoss.biz/resources/scan0025.jpg.opt501x344o0,0s501x344.jpg)
-
(http://www.richardmoss.biz/resources/scan0025.jpg.opt501x344o0,0s501x344.jpg)
αυτό που κολλάει???????
-
(http://i57.tinypic.com/34dgzdx.jpg)
(http://i60.tinypic.com/21n3zx5.jpg)
(http://i60.tinypic.com/2rcvrs3.jpg)
(http://i58.tinypic.com/2afh0t4.jpg)
(http://i58.tinypic.com/9k8e9y.jpg)
(http://i57.tinypic.com/sw8lyq.jpg)
(http://i58.tinypic.com/260bbc9.jpg)
-
(http://i61.tinypic.com/2pr8sd5.jpg)
-
http://oxfordinternetinstitute.github.io/football-mapping/#riv0 (http://oxfordinternetinstitute.github.io/football-mapping/#riv0)
-
http://www.mirror.co.uk/sport/football/news/premier-league-side-most-followers-5559272 (http://www.mirror.co.uk/sport/football/news/premier-league-side-most-followers-5559272)
-
http://footballinprint.com/category/soccer-star/ (http://footballinprint.com/category/soccer-star/)
-
Αθλητική εβδομάδα 3/12/28.Αν και κάποιο λάθος έχει η ημερομηνία.Λεπτομέρεια. :P
(http://i.imgur.com/vgGtXll.jpg)
Γιατί προοδεύει ο επαγγελματισμός στην Αγγλία.Αθλητική εβδομάδα 28/11/28
(http://i.imgur.com/d6VS4oB.jpg)
Τον έναν τον βρήκαμε..
http://en.wikipedia.org/wiki/Jack_Hill_%28footballer%29 (http://en.wikipedia.org/wiki/Jack_Hill_%28footballer%29)
-
http://www.england365.gr/article/76722/30-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%B7%E2%80%A6 (http://www.england365.gr/article/76722/30-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%B7%E2%80%A6)
-
όρεξη νάχει κανείς,να ψάχνει.... :)
http://fotosports.mediastorehouse.com/dmcs_search.html?find=EVERTON (http://fotosports.mediastorehouse.com/dmcs_search.html?find=EVERTON)
-
Aston Villa: Unseen photos of Villa Park's worst ever violence in Rangers friendly 38 years ago today
http://www.birminghammail.co.uk/sport/football/football-news/aston-villa-unseen-photos-villa-7899872 (http://www.birminghammail.co.uk/sport/football/football-news/aston-villa-unseen-photos-villa-7899872)
-
(http://im2ns5.27210.gr/sites/default/files/imagecache/620x320/article/2014/19/59814-bs.jpg)
-
http://www.seagulls.tv/ (http://www.seagulls.tv/)
-
(http://i57.tinypic.com/a2vx43.jpg)
(http://i59.tinypic.com/2dujvdh.jpg)
(http://i61.tinypic.com/2cn8j2o.jpg)
(http://i61.tinypic.com/23koj1i.jpg)
(http://i60.tinypic.com/bfjcdl.jpg)
(http://i62.tinypic.com/2hyup7p.jpg)
(http://i61.tinypic.com/5noq2o.jpg)
(http://i60.tinypic.com/4uubt3.jpg)
(http://i59.tinypic.com/2wqetu0.jpg)
-
It’s a father and son thing…
http://www.humbazine.gr/index.php/blog/its-a-father-and-son-thing/#sthash.KoxThFIS.aPi33jo1.dpbs (http://www.humbazine.gr/index.php/blog/its-a-father-and-son-thing/#sthash.KoxThFIS.aPi33jo1.dpbs)
-
http://www.mirror.co.uk/news/uk-news/shock-figures-reveal-premier-league-5722952 (http://www.mirror.co.uk/news/uk-news/shock-figures-reveal-premier-league-5722952)
(http://i61.tinypic.com/2s0dzx2.jpg)
-
(http://i62.tinypic.com/2ms4uua.jpg)
(http://i60.tinypic.com/fookko.jpg)
-
http://www.soccerattic.com/article/the-worst-night-of-my-life-by-billy-bremner/ (http://www.soccerattic.com/article/the-worst-night-of-my-life-by-billy-bremner/)
-
http://www.handinglove.co.uk/football-team-stickers/the-wonderful-world-of-soccer-stars-1971-1972/ (http://www.handinglove.co.uk/football-team-stickers/the-wonderful-world-of-soccer-stars-1971-1972/)
-
1972
(http://i59.tinypic.com/2ymaam1.jpg)
1968
(http://i57.tinypic.com/10nf8yp.jpg)
1969
(http://i62.tinypic.com/2s69gnm.jpg)
1987
(http://i60.tinypic.com/oap6ag.jpg)
1971
(http://i58.tinypic.com/30veo9v.jpg)
(http://i59.tinypic.com/r0xv6g.jpg)
(http://i59.tinypic.com/1tkl21.jpg)
(http://i59.tinypic.com/o6y1aa.jpg)
Stanley Bowles
(http://i57.tinypic.com/124k938.jpg)
(http://i58.tinypic.com/246vuic.jpg)
1971
(http://i57.tinypic.com/2vwbvux.jpg)
-
https://www.representyourclub.com/#panel-4 (https://www.representyourclub.com/#panel-4)
-
(http://s30.postimg.org/43wv3ykpd/xxx16.jpg) (http://postimg.org/image/68h851mbx/full/)
image upload without registration (http://postimage.org/)
(http://s1.postimg.org/bdlja0wjz/xxx15.jpg) (http://postimg.org/image/d5ei4xfwr/full/)
image post (http://postimage.org/)
(http://s1.postimg.org/jdztyidhn/xxx11.jpg) (http://postimg.org/image/jdztyidhn/)
(http://s4.postimg.org/eh0ugckul/xxx10.jpg) (http://postimg.org/image/598lznds9/full/)
hosting image (http://postimage.org/)
(http://s2.postimg.org/xe7tqg3ll/xxx9.jpg) (http://postimg.org/image/b2a0x24hh/full/)
img host (http://postimage.org/)
(http://s15.postimg.org/caakdso9z/xxx7.jpg) (http://postimg.org/image/caakdso9z/)
(http://s8.postimg.org/fn9uijtgh/xxx5.jpg) (http://postimg.org/image/fn9uijtgh/)
(http://s29.postimg.org/426kdffcn/xxx2.jpg) (http://postimage.org/)
screenshot program (http://postimage.org/app.php)
(http://s7.postimg.org/ovyz9x1u3/xxx1.jpg) (http://postimg.org/image/i5ii0heo7/full/)
image post (http://postimage.org/)
(http://s10.postimg.org/t1niqmly1/xxx14.jpg) (http://postimg.org/image/zfcltvqtx/full/)
adult image (http://postimage.org/)
(http://s27.postimg.org/5lofdysir/xxx12.jpg) (http://postimg.org/image/5yftk5asf/full/)
uploading images (http://postimage.org/)
(http://s11.postimg.org/lh1bc1183/xxx.jpg) (http://postimg.org/image/4gif3co6n/full/)
image hosting gif (http://postimage.org/)
-
link,αφιερωμένο σε μια "άλλη" εποχή,που στη γαλάζια πλευρά του Manchester δεν υπήρχαν τα "πετροδόλαρα"...... http://monumentcity2010.blogspot.gr/ (http://monumentcity2010.blogspot.gr/)
-
New football kits for 2015/16 season in the UK: in pictures
http://www.telegraph.co.uk/sport/football/picturegalleries/11588500/New-football-kits-for-201516-season-in-the-UK-in-pictures.html?frame= (http://www.telegraph.co.uk/sport/football/picturegalleries/11588500/New-football-kits-for-201516-season-in-the-UK-in-pictures.html?frame=)
-
Καλό το αγγλικό ποδόσφαιρο από Σχολής και ιδιαίτερα στην εποχή των "ασπρόμαυρων Σαββάτων"... τώρα, αυτή την ώρα, ο κόσμος τηγανίζεται και μ##$% χτενίζεται.
-
Καλό το αγγλικό ποδόσφαιρο από Σχολής και ιδιαίτερα στην εποχή των "ασπρόμαυρων Σαββάτων"... τώρα, αυτή την ώρα, ο κόσμος τηγανίζεται και μ##$% χτενίζεται.
Συμφωνώ απόλυτα για την εποχής των "ασπρόμαυρων Σαββάτων",(μαγνητοσκοπημένη μετάδοση αγώνα της προηγούμενης αγωνιστικής),όμως ΕΓΩ κατάθλιψη εξαιτίας του οποιουδήποτε μνημονίου (Κυβερνητικού ή δανειστών),ΔΕΝ θα πάθω.......
-
(http://i62.tinypic.com/jtud92.jpg)
-
https://www.youtube.com/watch?v=7KJtElS_wvM (https://www.youtube.com/watch?v=7KJtElS_wvM)
https://www.youtube.com/watch?v=Lx5sxKOmd-g (https://www.youtube.com/watch?v=Lx5sxKOmd-g)
-
The Official History Of Newcastle United
The Official History Of Newcastle United (1990) (http://www.youtube.com/watch?v=1QcLSgfaDrU#)
-
Ipswich Town - Manchester United 6 - 0 (1979 - 80)
Ipswich Town - Manchester United 6 - 0 (1979 - 80) (http://www.youtube.com/watch?v=sOaQYwOGN_I#)
-
Final FA Cup 1978 - Arsenal - Ipswich Town (http://www.youtube.com/watch?v=scz7vo_Z8kw#)
May 6, 1978
Arsenal: Pat Jennings, Pat Rice, Sammy Nelson, David Price, David O'Leary, Willie Young, Liam Brady, Alan Sunderland, Malcolm Macdonald, Frank Stapleton and Alan Hudson. Substitute: Graham Rix. Manager: Terry Neill.
Ipswich Town: Paul Cooper, George Burley, Mick Mills, Brian Talbot, Allan Hunter, Kevin Beattie, Roger Osborne, John Wark, Paul Mariner, David Geddis and Clive Woods. Substitute: Mick Lambert. Manager: Sir Bobby Robson.
-
Birmingham City 3-2 Tranmere Rovers | Leyland DAF Cup Final 1991 (http://www.youtube.com/watch?v=ffopKnYMEp8&index=28&list=PLJc_mJfqXl1qNQb0GMmjj9T_8jcN0qcBi#)
Leyland DAF Cup Final 1991
Birmingham City 3–2 Tranmere Rovers
26 May 1991,Wembley Stadium, London,Attendance: 58,756
-
1980 Football League Cup Final
Nottingham Forest V Wolverhampton Wanderers 0-1
15 March 1980, Wembley Stadium, London,Attendance 96,527
Wolves v Nottingham Forest, League Cup Final, 15th March 1980 [Second Half] (http://www.youtube.com/watch?v=fB1-2HKYvI4#)
Wolverhampton Wanderers V QPR 2-4
20th Of October 1973
Wolves 2 QPR 4 (http://www.youtube.com/watch?v=4BuwKtVD_Qs#)
-
Brian Reade column: James McClean shouldn't be damned for THIS... we should salute his bravery
http://www.mirror.co.uk/sport/football/news/brian-reade-column-james-mcclean-6117991#ICID=sharebar_facebook (http://www.mirror.co.uk/sport/football/news/brian-reade-column-james-mcclean-6117991#ICID=sharebar_facebook)
-
ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΑ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ
Σκεφτήκατε ποτέ από που προέρχονται τα παρατσούκλια των ομάδων της Αγγλίας; Έψαξα λοιπόν και σας βρήκα πού οφείλουν τα προσωνύμιά τους οι πιο γνωστοί σύλλογοι του Νησιού. Πάμε λοιπόν…
Arsenal (1886)
”Gunners” – «Kανονιέρηδες»
Η ομάδα ξεκίνησε στο νότιο μέρος του Λονδίνου ως “Woolwich Arsenal Armament Factory”, πριν μεταφερθεί στη βόρεια πλευρά της πόλης, ως Άρσεναλ πλέον. Οι πρώτοι παίχτες της ομάδας εργάζονταν σε εργοστάσιο όπλων, εξ ου και το παρατσούκλι.
Aston Villa (1874)
“Villagers”- «Χωριάτες»
Το προσωνύμιο της Άστον Βίλλα αποτελεί φυσικό επακόλουθο του ονόματός της. Αυτό αποτελείται από δύο μέρη: Το Άστον (από το Aston University) και το Βίλα (επειδή ιδρύθηκε από τα μέλη της Villa Cross Wesleyan Chapel, ομάδας κρίκετ η οποία αναζητούσε ένα άθλημα, ώστε να μην μένει ανενεργή τους χειμερινούς μήνες). Επιπλέον, Βίλα είναι και το προάστιο όπου είναι χτισμένο το γήπεδο. Γι’ αυτό και “villagers”.
West Bromwich Albions (1878)
“Baggles” ή “Throstles”
Το πρώτο προσωνύμιο της Γουέστ Μπρόμ (“baggies”, ελληνιστί «τσέπες», αν και δεν χρησιμοποιείται μεταφρασμένο) προέρχεται από τις παλιές εμφανίσεις της ομάδας. Λέγεται ότι οι φανέλες της ομάδας της ομάδας ήταν τόσο μεγάλες, ώστε όταν έβρεχε (και στο Μπέρμιγχαμ συμβαίνει συχνά) οι παίκτες αδυνατούσαν να τρέξουν γρήγορα αφού οι τσέπες γέμιζαν νερό και το βάρος ήταν μεγάλο. Το δεύτερο προσωνύμιο (“Throstles”, πρόκειται για το πουλί «τσίχλα») προέρχεται από το πτηνό που υπάρχει στο σήμα της ομάδας.
West Ham United (1895)
“Hammers”(«σφυριά») ή “Irons” («σίδερα»)
H West Ham United Football Club δημιουργήθηκε το 1895 από τους εργάτες του Ναυπηγείου Thames Ironworks. Το όνομα του ναυπηγείου μάλιστα αποτέλεσε και το πρώτο όνομα της Γουέστ Χάμ (πριν μετονομαστεί – στη σημερινή της μορφή). Και τα δύο παρατσούκλια της προέρχονται από εκεί. Αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι ο κιθαρίστας των Iron Maiden, Steve Harris είναι φανατικός οπαδός των “Irons”…
Wigan (1932)
“The Latics”
Έχει ανεπτυγμένο το αίσθημα της κοινοκτημοσύνης. Γι’ αυτό μοιράζεται το παρατσούκλι της με την Όλνταμ Αθλέτικ. Αποτελεί έναν πιο σύντομο τρόπο να αναφέρεις το Αθλέτικ, λένε οι Άγγλοι.
Everton (1878)
“Toffees”- «Ζαχαρωτά»
Όπως και στην Άστον Βίλλα, και η Έβερτον δημιουργήθηκε από την ανάγκη μιας ομάδας κρίκετ (Saint Domingo Methodist Church) να βρει σπορ και για τον χειμώνα. Όταν η Έβερτον εγκατέλειψε το «Άνφιλντ» δίπλα στο νέο τότε «Γκούντισον Πάρκ» υπήρχε ένα μαγαζί το “Mother Noblett Toffee Shop”, από το οποίο οι οπαδοί της προμηθεύονταν πριν και μετά τους αγώνες γλυκά και κυρίως ζαχαρωτά… Υπάρχει και η δεύτερη εκδοχή: Κοντά στο γήπεδο υπήρχε ένα κτύριο με την ονομασία “The Ancient Everton Toffee House”. Τέλος το “toffees” αναφέρεται στους Ιρλανδούς που έμεναν στο Λίβερπουλ στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Βέβαια η Έβερτον είχε πολλά παρατσούκλια πριν κατασταλάξει στο «ζαχαρωτά». Από το “black watch” (ονόμα τότε στρατιωτικής ταξιαρχίας), επειδή η ομάδα άλλαξε τις γαλανόλευκες φανέλες με μαύρες για να μην ξεβάφουνν στο πλύσιμο. Μέχρι το “moonlight dribblers” το οποίο χρησιμοποιήθηκε όταν οι προπονήσεις γίνονταν το βράδυ.
Liverpool (1882)
“Reds”- «Κόκκινοι»
Το παρατσούκλι της Λίβερπουλ προέρχεται από το χρώμα των εμφανίσεων της το κόκκινο. Το εντυπωσιακό στην περίπτωση αυτής της ομάδας αφορά στο πέταλο των φανατικών , γνωστό ως ΚΟΠ. To 1900 το περιοδικό Liverpool Echos συνέκρινε τη συγκεκριμένη θύρα με το Spion Kop, αποικία των Άγγλων όπου ο βρετανικός στρατός ηττήθηκε από τους γηγενείς…
Manchester United (1880)
“Red Devils” – «Κόκκινοι Διάβολοι»
Ο όρος «κόκκινοι διάβολοι» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από μια ομάδα ράγκμπι τη Σάλφορντ η οποία προκάλεσε αίσθηση σε ένα τουρνουά στη Γαλλία (εννοείται ότι φορούσε κόκκινα…). Ο Ματ Μπάσμπι έκρινε ότι θα ήταν σκόπιμο να εκμεταλλευτεί τον θόρυβο που είχε δημιουργηθεί γύρω από την ομάδα ράγκμπι και της «έκλεψε» το προσωνύμιο. Και έκτοτε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αποτελεί συνώνυμο των «κόκκινον διαβόλων». Οι «μπέμπηδες», όρος που συχνά χρησιμοποιείται λανθασμένα αναφέρεται μόνο στην ομάδα της Γιουνάιτεντ η οποία – χτυπημένη από το αεροπορικό δυστύχημα (1958) και στηριζόμενη σε νεαρούς ποδοσφαιριστές – έφτασε στην κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1968).
Manchester City
“Citizens” – «Πολίτες»
Εκτός από το “Sky Blues”, το οποίο αναφέρεται στο χρώμα της Σίτι το βασικό παρατσούκλι της ομάδας είναι το «σίτιζενς» ή «πολίτες». Και όπως γίνεται αντιληπτό προέρχεται από το δεύτερο μέρος του κανονικού της ονόματος.
Middlesbrough (1879)
“Boro” ή “Smoggies”- «Μπόρο» ή «Σμόγγις»
Το “Boro” είναι το όνομα της ομάδας «κουτσουρεμένο». Οι αντίπαλοι οπαδοί ωστόσο συνήθιζαν να χλευάζουν τους φιλάθλους της Μίντλεσμπρο με το παραστούκλι “Smogmonster” (κάτι σαν το τέρατα της τοξικής ομίχλης), επειδή ο ποταμός Tess έχει μολυνθεί ο από τα πολλά τοξικά απόβλητα. Από το “Smogmonster” γεννήθηκε το πλουσιότερο “smoggies”, το οποίο με τον καιρό υιοθέτησαν και οι ίδιοι οι οπαδοί της Μπόρο. Ε λοιπόν…
Birmingham City (1875)
“Blues”- «Μπλέ»
Η Μπέρμιγχαμ υπάρχει για να αποδεικνύει ότι δεν κρύβονται φαντάσματα πίσω από κάθε προσωνύμιο. Το δικό της προέρχεται από τα χρώματα που φοράει (μπλε). Τόσο απλά…
Blackburn Rovers (1875)
“Rovers”- «ρόβερς»
Οι Άγγλοι συνήθιζαν να «κολλούν» το «ρόβερς» σε κάθε ομάδα που πήγαινε από γήπεδο σε γήπεδο για τα εντός έδρας παιχνίδια. Η Μπλάκμπερν «μεγάλωσε» απέκτησε μόνιμη έδρα αλλά το όνομα της είχε βγει. Και το «ρόβερς» τη συνοδεύει μέχρι σήμερα (το ίδιο έχουν πάθει κι άλλες ομάδες όπως οι Ντόνκαστερ, Μπρίστολ, Τρανμίρ).
Bolton Wanderers (1874)
“Trotters”- «Τρότερς»
Η Μπόλτον αναγκάστηκε να αναζητήσει γήπεδο όταν το 1877 δημιουργήθηκε πρόβλημα με τον εφημέριο της ενορίας, όπου αγωνιζόταν. Μέχρι να βρεθεί το νέο γήπεδο περιπλανιόταν διαρκώς εξ ου και το «τρότερς». Όταν μάλιστα βρήκε ένα υποτυπώδες γήπεδο αυτό βρισκόταν δίπλα σε μια φάρμα με γουρούνια και οι παίκτες προσπαθούσαν να παίξουν ανάμεσα στη λάσπη και τα αφοδεύματα των γουρουνιών και των κοτών. Μια άλλη (λιγότερη πιθανή) εξήγηση είναι ότι οι trotters ήταν μια ομάδα ανθρώπων με ιδιόμορφο χιούμορ η οποία ζούσε στο Μπόλτον τον 19ο αιώνα.
Newcastle (1881)
“Maggies”- «Καρακάξες»
Η Νιουκάστλ έχει αρκετά προσωνύμια. Όχι πάντως αυτό με το οποίο ευρέως γνωστή στην Ελλάδα, δηλαδή «ανθρακωρύχοι»… Το πλέον διαδεδομένο (magpies, δηλαδή καρακάξες) προέρχεται από τα χρώματα των εμφανίσεων της (μαύρο – άσπρο). Την αποκαλούν και “Tynesider” αφού βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Τάιν. Κι επειδή όπως λένε στο νησί τα αγγλικά που μιλούν οι κάτοικοι του Νιούκαστλ τα καταλαβαίνουν μόνο οι ίδιοι (και δεν έχουμε κανέναν λόγο να τους αμφισβητήσουμε…), οι απ’ έξω τους αποκαλούν χλευαστικά “toon”. Έτσι (και όχι “town”) όπως είναι επισήμως) προφέρουν τη λέξη «πόλη» οι… πολίτες του Νιούκαστλ!
Portsmouth (1898)
“Pompey”
Σύμφωνα με μία άποψη το προσωνύμιο “pompey” προήλθε από το γαλλικό καράβι “le Pompee”, το οποίο κατέλαβαν οι Άγγλοι το 1793 στη Γαλλία. Αυτό στη συνέχεια πέρασε στα χέρια του βρετανικού στρατού και αγκυροβολήθηκε στο λιμάνι του Πόρτσμουθ. Κατά άλλους προέρχεται από το όνομα του Ρουμάνου στρατηγού Pompeyo. Σύμφωνα με τον μύθο το προσωνύμιο προήλθε από την αναφώνηση “Poor Old Pompey” του Pompeyo ο οποίος άκουγε διηγήσεις φια την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Υπάρχει και τρίτη εκδοχή: κατ’ αυτήν προήλθε από ένα γκρουπ ναυτικών της πόλης οι οποίοι στα τέλη του 18ου αιώνα σύχναζαν στο Columma de Pompeyo. Έμειναν γνωστοί ως “Pompey Boys” («τα παιδιά του Πόμπεϊ») και από εκεί προέκυψε το προσωνύμιο της ποδοσφαιρικής ομάδας.
Suderland (1879)
“Black Cats”- «Μαύρες Γάτες»
Στη Σάντερλαντ ακολούθησαν δημοκρατικές διαδικασίες. Και εξηγούμε: η ομάδα διαθέτει πάρα πολλά προσωνύμια (Rokerties, Roker Man…). Η διοίκηση αποφάσισε το 1997 ότι έπρεπε να επιλεγεί ένα. Στη διαδικασία της ψηφοφορίας μεταξύ των οπαδών της ομάδας (!) μπήκαν πέντε παρατσούκλια: Black Cats, The Sols, Light Brigade, The Miniers, The Mackmes.Οι «μαύρες γάτες» κέρδισαν με άνεση την ψήφο της πλειοψηφίας (11000 οπαδοι της Σάντερλαντ ψήφισαν μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του συλλόγου). Δεν ήταν τυχαία η επιλογή τους. Το 1805 οι κάτοικοι της πόλης άκουγαν περίεργους ήχους από τα κανόνια που ήταν τοποθετημένα στην άκρη του ποταμού Wear. Σαν να φώναζε μαύρη γάτα έλεγαν… Έναν αιώνα μετά μία μαύρη γάτα έκανε την εμφάνισή της σ’ ένα μπαλκόνι. Δεν ήταν μόνη της. Ο σχεδιαστής της συντρόφευε με τον τότε πρόεδρο της Σάντερλαντ, F.W.Taylor. Και ύστερα από τρία χρόνια η ομάδα πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη φωτογράφηση της. Φυσικά με την μαύρη γάτα… Οι μασκότ της ομάδας σήμερα είναι ο Samson (Σάμσον) και ο Delilah (Ντιλάιλα). Δηλαδή δύο μαύρες γάτες!
Tottenam Hotspur (1882)
“Spurs”- «Σπέρς»
Το δεύτερο μέρος του ονόματός της (Hotspur) προέρχεται από έναν ήρωα του Σαίξπηρ τον υπερόπτη Harry Hotspurs, από το έργο «Ερρίκος ο τέταρτος», και το “spurs” αποτελεί συντόμευση αυτού. Οι οπαδοί της Άρσεναλ αποκαλούν τους φιλάθλους της Τότεναμ “Yids”, γιατί προέρχονται από την περιοχή του Λονδίνου, η οποία φημίζεται για την… τσιγκουνιά της!
Charlton Athletic (1905)
“Addicks”- «Άντικς»
Για κάποιους η λέξη “addick” αποτελεί παραποίηση της λέξης “Athletic” («Αθλέτικ»). Κατά την πιο πιθανή ερμηνεία όμως προέρχεται από την λέξη “haddock” (μπακαλιάρος). Κι αυτό γιατί ο Αρθουρ Μπράιαν, ψαράς στο επάγγελμα ανέλαβε τα έξοδα της ομάδας ώστε αυτή ανέλαβε τα έξοδα της ομάδας ώστε αυτή να εγκατασταθεί μόνιμα στο (τωρινό της γήπεδο) «Βάλεϊ». Μάλιστα τόσο οι παίχτες της Τσάρλτον όσοι και αυτοί της αντιπάλου απολάμβαναν φρέσκο ψάρι ύστερα από κάθε εντός έδρας παιχνίδι! Όταν η Τσάρλτον κέρδισε οι παίχτες της έτρωγαν – ως ανταμοιβή – το καλύτερο ψάρι. Όταν όμως έχαναν «τιμωρούνταν» με απλό μπακαλιάρο.
Chelsea (1905)
“Blues”- «Μπλέ»
Όσο δυσεπίλυτος γρίφος μοιάζει αγωνιστικά η ομάδα του Μουρίνιο, τόσο απλή είναι η ερμηνεία για το παρατσούκλι της. Το κυρίαρχο χρώμα των εμφανίσεων της Τσέλσι (μπλε) έγινε προσωνύμιο των Λονδρέζων. Έτσι απλά…
Fulham (1879)
“Cottagers”- «Κότατζερς»
Το “cottagers” προήλθε από την πρώτη έδρα της Φούλαμ. Το “Craven Cottage”, ιστορικό γήπεδο στην Αγγλία συνδέθηκε – και συνδέεται – με την ομάδα του Λονδίνου.
Πηγη: ole24.gr
QPR,The R's
Sheffield United ,The Blades
Sheffield Wednesday ,The Owls
Millwall,The Lions
Derby County,The Rams
Bradford City,Bantams
Norwich City,Canaries
Crystal Palace,Eagles
Leicester City,Foxes
Luton Town,Hatters
Preston North End,Lilywhites
Notts County,Magpies
Leyton Orient,O's
Leeds United,Peacocks
Plymouth Argyle,Pilgrims
Stoke City,Potters
..........
-
QPR-Manchester United 1975/76 (http://www.youtube.com/watch?v=MFpSBBLGy50#)
September 13th 1975, QPR vs Manchester United 1-0 (Dave Webb)
[77/78] Manchester City v Manchester Utd, Sep 10th 1977 (http://www.youtube.com/watch?v=35pq6HycBM0#)
Manchester City 3-1 Manchester Utd, September 10th 1977
Goal of the Season contenders 1983-84 (http://www.youtube.com/watch?v=phCHOBa2MlU#)
Goal of the Season contenders 1983-84
17/01/1981 Tottenham Hotspur v Arsenal (http://www.youtube.com/watch?v=ocI0ZWzexVE#)
Tottenham Hotspur v Arsenal 2-0,17/01/1981
AZ-67 - Ipswich Town. UEFA Cup-1980/81. Final (2) (http://www.youtube.com/watch?v=UwV81X6RGXM#)
AZ-67 - Ipswich Town, 1981 UEFA Cup Final
-
Liverpool FC - "Fearless" by Pink Floyd (http://www.youtube.com/watch?v=UvPiv7F1lfE&spfreload=10#)
"You say the hill's too steep to climb,
Chiding!
You say you'd like to see me try,
Climbing!
You pick the place and I'll choose the time
And I'll climb
The hill in my own way
just wait a while, for the right day
And as I rise above the treeline and the clouds
I look down hear the sound of the things you said today
Fearlessly the idiot faced the crowd, smiling
Merciless, the magistrate turns 'round, frowning
and who's the fool who wears the crown
Go down in your own way
And everyday is the right day
And as you rise above the fearlines in his frown
You look down
Hear the sound of the faces in the crowd "
Near the beginning and at the end of the song, a field recording of fans in Liverpool's Kop singing "You'll Never Walk Alone" is superimposed over the music. This Rodgers and Hammerstein song became the anthem of Liverpool F.C. after Gerry & the Pacemakers had a number-one hit with their recording.
-
MILLWALL 3-0 CHELSEA - 1977 (http://www.youtube.com/watch?v=qD0X0mtYxow&spfreload=10#)
Leicester City 2 Birmingham City 6, Kenny Burns Hat Trick - 4 December 1976 (http://www.youtube.com/watch?v=0wZy7XLWeQs&spfreload=10#)
10. Coventry City vs Liverpool, Dec 10th 1983 (http://www.youtube.com/watch?v=9E3Qb46jsuA&spfreload=10#)
Liverpool v Millwall Highlights 12th November 1988 (http://www.youtube.com/watch?v=vDz8jFHP3j0&spfreload=10#)
-
http://www.england365.gr/article/79670/%CE%9C%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%9D%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81-%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CF%89-fair-play-%28vid%29 (http://www.england365.gr/article/79670/%CE%9C%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%9D%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81-%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CF%89-fair-play-%28vid%29)
-
οι 10 μεγαλύτερες μετακινήσεις οπαδών για εκτός έδρας ματς,το Σ/Κ που μας πέρασε στην Αγγλία.....
1/ Middlesbrough at Preston (3,700)
2/ Derby at Bolton (3,608)
3/ Wolves at Blackburn (3,596)
4/ Sunderland at Leicester (3,246)
5/ QPR at Charlton (3,126)
6/ Tottenham at Man Utd (3,000)
7/ West Ham at Arsenal (2,900)
8/ Liverpool at Stoke (2,900)
9/ Watford at Everton (2,800)
10/ Crystal Palace at Norwich (2,500)
-
31.000 παν κατ, σε 10 απ' τις... 10άδες εκδρομές που πραγματοποιήθηκαν στο νησί. Όσοι δλδ πάμε εδώ σε όλα τα γήπεδα της σκουπρολιγκ μια Κυριακή (και μια καλήν ημέρα... ::)).
>:(
-
Νότιγχαμ Φόρεστ 1977-80: Το "θαύμα" του Μπράιαν Κλαφ
Τα πρωτοφανή κατορθώματα της Νότιγχαμ Φόρεστ στα τέλη της δεκαετίας του '70 υπό τις οδηγίες του Μπράιαν Κλαφ, αποτελούν μία θαυμάσια ποδοσφαιρική ιστορία.....
http://www.sport24.gr/Files/thrilikes-omades/notigxam-forest-1977-80-to-thauma-toy-mpraian-klaf.1726055.html (http://www.sport24.gr/Files/thrilikes-omades/notigxam-forest-1977-80-to-thauma-toy-mpraian-klaf.1726055.html)
-
All-Time English Football Top Flight Table 1888-89 to 2014-15
Cumulative record of all points amassed by all 64 teams that have played in the Top Flight of English Football from season 1888-89 to 2014-15. Also includes a table ajusted for two points for a win. Current Premier League clubs shown in bold.
Correct to 24th May 2015 - Matchday 38
http://www.myfootballfacts.com/All-TimeTopFlightPointsTable1888-89to2010-11.html (http://www.myfootballfacts.com/All-TimeTopFlightPointsTable1888-89to2010-11.html)
-
Η μία τρέχει η άλλη πρέπει να κυνηγήσει!
Όπως και πέρσι όταν νίκησε τη Λίβερπουλ με 3-0 τη δεύτερη αγωνιστική, έτσι και φέτος η Σίτι έκανε μια εντυπωσιακή αρχή στη σεζόν! Και αυτή τη φορά με το επιβλητικό 3-0 επί της πρωταθλήτριας Τσέλσι, η ομάδα του Πελεγκρίνι έγινε αυτόματα το νέο φαβορί των μπουκ για να σηκώσει το τρόπαιο τον Μάη!
Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος.
Φυσικά κανείς ποτέ δεν κατέκτησε τον τίτλο με δύο νίκες τον Αύγουστο και επίσης μια ομάδα με το μέταλλο της Τσέλσι δεν βγαίνει εκτός κουβέντας για το πρωτάθλημα επειδή έχει μόλις έναν βαθμό! Όμως σίγουρα κάποια συμπεράσματα βγαίνουν και απο αυτά το πιο σημαντικό είναι πως το ρίσκο που πήρε ο Ζοσέ Μουρίνιο με το να ξεκινήσει η ομάδα του στις 16 Ιουλίου προετοιμασία, πιο αργά από οποιονδήποτε άλλο αντίπαλο της, εκπυρσοκρότησε εκκωφαντικά!
Ύστερα από 17 χρόνια η Τσέλσι δεν κέρδισε τα πρώτα δυο παιχνίδια της τον Αύγουστο! Αν βάλουμε στην εξίσωση και την ήττα από την Άρσεναλ στο Community Shield αυτό δεν έχει γίνει στην Τσέλσι από τη δεκαετία του 80! Η Σίι ξέρουμε πως εξαρτάται από τέσσερις παίκτες πάρα πολύ! Τον Τουρέ που ήταν και πάλι εξαιρετικός, τον Αγουέρο που σκόραρε αν και πριν είχε δει τον Μπέγκοβιτς να αποκρούει τρεις φορές όσες φάσεις του έστελνε προς το τέρμα, τον Χαρτ που κράτησε το σκορ σε μια φάση με τον Αζάρ πριν κλειδώσει το σκορ ο Κομπανί που πέτυχε το 2-0!
Όταν αυτοί οι τέσσερις πάνε καλά τότε η Σιτι έχει δικαίωμα να ονειρεύεται! Όμως επειδή εξαρτάται πάρα πολύ από τα κέφια τους δεν μπορείς παρά να κρατήσεις μικρό καλάθι με αυτή την ομάδα! Προίκα όμως από αυτό το παιχνίδι κρατάει η πρωταθλήτρια του ´12 και του ´14 το γεγονός της άνετης νίκης που σίγουρα δημιουργεί σε όλους μας ερωτηματικά για την Τσέλσι! Είναι πολύ νωρίς για ανάβουμε φωτιές αλλά υπάρχει μια αίσθηση πως δεν είναι όλα ρόδινα στο μπλε στρατόπεδο!
Η ιστορία με την Εύα Καρνέιρο που είδε το φως της δημοσιότητας και απασχόλησε τις εφημερίδες, η αντικατάσταση του Τζον Τέρι για πρώτη φορά σε παιχνίδι της Πρέμιερ league επί Μουρίνιο και η γενικότερη εικόνα "σκουριασμένων" ποδοσφαιριστών στον αγωνιστικό χώρο γεννά ερωτηματικά! Σε τέτοια ματς δεν έχεις περιθώριο να έχεις στο γήπεδο παίκτες που περπατάνε όπως ο Φάμπρεγκας, ο Ιβάνοβιτς και ο Μάτιτς ενώ ο Ντιέγκο Κόστα είχε περισσότερο το μυαλό του στο να πλακωθεί παρά να παίξει! Έτσι μετά από 28 αυγουστιάτικα ματς η Τσέλσι γνώρισε την ήττα στο αγγλικό πρωτάθλημα και ήδη από τη δεύτερη αγωνιστική κυνηγάει τους επίδοξους μνηστήρες! Αν μη τι άλλο φέτος δεν θα πλήξουμε...
http://www.england365.gr/article/79866/%CE%97-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CF%85%CE%BD%CE%B7%CE%B3%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9 (http://www.england365.gr/article/79866/%CE%97-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CF%85%CE%BD%CE%B7%CE%B3%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9)!
Manchester city vs Chelsea 3-0 All Goals 2015 (http://www.youtube.com/watch?v=qt2OZDOg0Lw#)
-
August 19, 2015
Molineux Stadium (Wolverhampton, West Midlands)
Wolves 2-3 QPR
Att.:21032
Wolves 2-3 QPR Highlights | August 19, 2015 | Sky Bet Championship (http://www.youtube.com/watch?v=qLc7lNzWOkI#)
για τα "πανηγύρια" και οι δυο,αλλά έχει πλάκα να χάνεις με δυο παστέλια διαφορά στο ημίχρονο και να γυρνάς το ματς στο τέλος..... :)
-
http://billsportsmaps.com/wp-content/uploads/2015/08/2015-16_premier-league_z_.gif (http://billsportsmaps.com/wp-content/uploads/2015/08/2015-16_premier-league_z_.gif)
http://billsportsmaps.com/wp-content/uploads/2015/07/2015-16_football-league-championship_c_.gif (http://billsportsmaps.com/wp-content/uploads/2015/07/2015-16_football-league-championship_c_.gif)
http://billsportsmaps.com/wp-content/uploads/2015/07/2015-16_football-league-one_r_.gif (http://billsportsmaps.com/wp-content/uploads/2015/07/2015-16_football-league-one_r_.gif)
http://www.historicalkits.co.uk/English_Football_League/season/2015-2016/premier-league.html (http://www.historicalkits.co.uk/English_Football_League/season/2015-2016/premier-league.html)
-
Liverpool 0-3 West Ham United
http://www.goalsarena.org/en/video/england-barclays-premier-league/29-08-2015-liverpool-west-ham-united.html (http://www.goalsarena.org/en/video/england-barclays-premier-league/29-08-2015-liverpool-west-ham-united.html)
Chelsea 1-2 Crystal Palace
http://www.goalsarena.org/en/video/england-barclays-premier-league/29-08-2015-chelsea-crystal-palace.html (http://www.goalsarena.org/en/video/england-barclays-premier-league/29-08-2015-chelsea-crystal-palace.html)
-
Shaun Goater,City legend (http://www.youtube.com/watch?t=16&v=7p909bAeYAk#)
1981 - 82 - Aston Villa x Bayern Munich - Uefa Copa.flv (http://www.youtube.com/watch?v=s7xElZ6okH8#)
-
Τέλειο βιντεάκι για το πως ήταν το ποδόσφαιρο εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Αξίζει την προσοχή σας:
Saturday Fever (http://www.youtube.com/watch?v=z8W0mnX2TNQ#)
-
Τρομερό!
Τι ωραία που ήταν η μπαλίτσα τότε. Κι όχι μόνο στην Αγγλία...
Στα Γιάννενα των mid και late 80's η θεώρησή μας ήταν εντελώς διαφορετική.
-
1975-76 Season (ITV) (http://www.youtube.com/watch?v=M1zqOKJ-SQw#)
-
QPR 4 - 3 Bolton Highlights (http://www.youtube.com/watch?v=33GyrCH4w-M#)
Manchester City vs Newcastle 6-1 All Goals Highlights 2015 (http://www.youtube.com/watch?v=DULezHsSxH4#)
-
Nottingham Forest (Paper Lace - We've got the whole world in our hands) (http://www.youtube.com/watch?v=_egctumMOI8#)
Nottingham Forest F.C Anthem (http://www.youtube.com/watch?v=WVIUGLQZxYY#)
Birmingham City FC Good Old Brummagem (http://www.youtube.com/watch?v=0A-1lGRDe64#)
Coming home Newcastle (with lyrics) (http://www.youtube.com/watch?v=GnuQBYAZocM#)
The Greasy Chip Butty Song - Sheffield United (http://www.youtube.com/watch?v=MDLThDyRIig#)
Leeds United (Song) 1972 FA Cup Final Squad (http://www.youtube.com/watch?v=OkcoCka5fuQ#)
Manchester City - The Boys in Blue (http://www.youtube.com/watch?v=WzPeyuAgsKg#)
-
Τα «παιδιά» του Κλαφ
http://www.england365.gr/article/81635/%CE%A4%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9A%CE%BB%CE%B1%CF%86-%28pics%29 (http://www.england365.gr/article/81635/%CE%A4%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9A%CE%BB%CE%B1%CF%86-%28pics%29)
-
http://www.england365.gr/article/81754/%CE%88%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%BF-%CE%A7%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%81%CE%BD%CF%84-%CE%9A%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB (http://www.england365.gr/article/81754/%CE%88%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%BF-%CE%A7%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%81%CE%BD%CF%84-%CE%9A%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB)
Everton Legendary Player and Manager Howard Kendall has Died at the Age of 69!! (http://www.youtube.com/watch?v=cnYMpGh5m00#)
Everton great Howard Kendall dies at the age of 69 (http://www.youtube.com/watch?v=cpctCsm8pWY#)
Στις μέρες του,τα "ζαχαρωτά" ήταν πιθανά η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη..... καλό ταξίδι κ σ'αυτόν
-
Jesse Joronen Scores Freak Long-range Goal at Stevenage vs Wycombe 2-1 - October 17.2015
Jesse Joronen Scores Freak Long-range Goal at Stevenage vs Wycombe 2-1 - October 17.2015 (http://www.youtube.com/watch?v=aRT29WC7ge0#)
-
(http://i60.tinypic.com/20fzsea.png)
Terry Butcher ,1989 ,στο τέλος του αγώνα αγώνα Αγγλία-Σουηδία....
-
σαν σήμερα,το μακρινό 1996, Newcastle United-Manchester United 5-0
Newcastle 5 v 0 Man Utd - Highlights (http://www.youtube.com/watch?v=ofK3WwdUZHo#)
Στο τέλος του ματς,ο τότε προπονητής στις "καρακάξες" Kevin Keegan είπε "παραπονούμενος" : η Ομοσπονδία,δε θα μας δώσει τίποτα παραπάνω γι αυτό το ματς,από 3 βαθμούς :pashat:
-
(http://i57.tinypic.com/345iulv.jpg)
-
Manchester City vs Crystal Palace 5-1 All Goals Highlights 2015 (http://www.youtube.com/watch?v=npkxM0_ZAR8#)
Penalty Shootout | Manchester United vs Middlesbrough 0-0 (1-3) Capital One Cup 2015 (http://www.youtube.com/watch?v=jlAql7SsCOA#)
σχεδόν 120 χιλιάδες οπαδοί κ των δύο ομάδων του Manchester χθες βράδυ στα γήπεδα της πόλης,τελικά χαμογέλασαν αυτοί από τη "γαλάζια" μεριά της ......Οι οπαδοί της Middlesbrough,που βρέθηκαν στο old trafford ήταν γύρω στις 10 000,κ πριν το ματς προχώρησαν σε μια κίνηση αλληλεγγύης στους εργάτες της Β.Αγγλίας που καθημερινά χάνουν τη δουλειά τους.....
-
http://www.sport-fm.gr/article/Nikolas%20Aktipis/o-pio-misitos-podosfairistis-stin-agglia/3118705 (http://www.sport-fm.gr/article/Nikolas%20Aktipis/o-pio-misitos-podosfairistis-stin-agglia/3118705)
Μπράβο στο παλικάρι.... :)
Sinéad O'Connor & The Chieftains - The Foggy Dew (http://www.youtube.com/watch?v=yaS3vaNUYgs#)
-
(http://i67.tinypic.com/200utl1.jpg)
Leeds United v Birmingham City. Birmingham keeper Kelly stands alone in the fog during the first half. 16th December 1972
-
Ποιά είναι η γλάστρα που στριμώχνεται δίπλα στον Βαρώνο για να του κλέψει τα δικά της λεπτά δημοσιότητας;
(http://i63.tinypic.com/2w3xn2s.png)
Παίχτς τς εθνικής Αγγλίας λέει!
Ζγά τα ωά, παίχτς τς εθνικής καζίνων δεν έγινε ποτές.
-
Πανο των οπαδων της FC UNITED απο την χθεσινη αναμετρηση για το κυπελλο με αντιπαλο την Τσεστερφιλντ.Μαλιστα καποιοι απο αυτους απειχαν απο το πρωτο ημιχρονο για τον λογο πως δεν θελουν η ομαδα τους να παιζει Δευτερα αλλα Σαββατο κ στις
15 00 παραδοσιακη ωρα Αγγλιας
http://c.files.bbci.co.uk/FA00/production/_86600046_mondays.jpg (http://c.files.bbci.co.uk/FA00/production/_86600046_mondays.jpg)
-
Champions - Manchester City 1968 (http://www.youtube.com/watch?v=1x6ThHQ4hd8#)
Champions - Derby County - 1972 & 1975 (http://www.youtube.com/watch?v=hZDDiwjq0c8#)
NEWCASTLE UNITED {GOING UP) (http://www.youtube.com/watch?v=W4gIRaTZcDY#)
-
όταν η συμφωνική μουσική,εμπνέεται από το ποδόσφαιρο......
http://www.michaelnyman.com/music/recordings/show/after-extra-time (http://www.michaelnyman.com/music/recordings/show/after-extra-time)
πάρτε κ το σχετικό βιντεάκι,το οποίο έχει αποσυρθεί απ το youtube....
http://www.nicozon.net/player.html?video_id=sm14316303&k=1450117337.0.1.vWfZFyBeEjIADVb8MScQBy2r1O8.aHR0cDovLzQ5LjIxMi4xNTkuMTgyL3JlZGlyZWN0L2luZGV4Lmh0bWw_dmlkZW9faWQ9c20xNDMxNjMwMw%3D%3D.. (http://www.nicozon.net/player.html?video_id=sm14316303&k=1450117337.0.1.vWfZFyBeEjIADVb8MScQBy2r1O8.aHR0cDovLzQ5LjIxMi4xNTkuMTgyL3JlZGlyZWN0L2luZGV4Lmh0bWw_dmlkZW9faWQ9c20xNDMxNjMwMw%3D%3D..)
:)
-
«Ποδόσφαιρο είναι, όχι... χαβιάρι»!
http://www.england365.gr/article/85754/%CE%A0%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9,-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CF%87%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%AC%CF%81%CE%B9 (http://www.england365.gr/article/85754/%CE%A0%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9,-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CF%87%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%AC%CF%81%CE%B9)!
-
Manchester United and Liverpool are the LEAST local clubs in the Premier League...
http://www.mirror.co.uk/sport/football/news/manchester-united-liverpool-least-local-7401411 (http://www.mirror.co.uk/sport/football/news/manchester-united-liverpool-least-local-7401411)
-
(http://i63.tinypic.com/25evf4j.jpg)
όποιος δεν είδε τον τελικό του Capital 1 cup (στα χρόνια μου το λεγαν league cup ή milk cup ),δεν ξέρει τι έχασε....ειδικά στα πέναλτι,μια διαδικασία που προσωπικά συχαίνομαι.....
http://www.bbc.com/sport/football/35624164 (http://www.bbc.com/sport/football/35624164)
http://www.telegraph.co.uk/sport/football/teams/liverpool/12176573/Liverpool-vs-Manchester-City-League-Cup-final-2016-TV-channel-live.html (http://www.telegraph.co.uk/sport/football/teams/liverpool/12176573/Liverpool-vs-Manchester-City-League-Cup-final-2016-TV-channel-live.html)
-
Ελα ρε,ωραια διαδικασια ειναι τα πενταλντι, κρατανε την αδρεναλινη στα υψη
Κοιτα αντικειμενικα επαιξε καλυτερα η Σιτι αλλα ειναι απο τις σπανιες φορες που εβλεπες τοσο συγκρεντρωμενη την Λιβερπουλ στα αμυντικα της καθηκοντα και αν ηταν λιγο πιο τυχερη μπορουσε να σηκωσει κουπα μετα απο χρονια...αναθεμα τον Λαλανα στο 110 που δεν την καρφωσε στο πλεκτο
Ειδικα μετα την σημερινα εντω στο Ελλαντα ευτυχως ειδα και μπαλιτσα της προκοπης αναμεσα στις 4 γραμμες του γηπεδου
-
Ελα ρε,ωραια διαδικασια ειναι τα πενταλντι, κρατανε την αδρεναλινη στα υψη
Κοιτα αντικειμενικα επαιξε καλυτερα η Σιτι αλλα ειναι απο τις σπανιες φορες που εβλεπες τοσο συγκρεντρωμενη την Λιβερπουλ στα αμυντικα της καθηκοντα και αν ηταν λογο πιο τυχερη μπορουσε να σηκωσει κουπα μετα απο χρονια...αναθεμα τον Λαλανα στο 110 που δεν την καρφωσε στο πλεκτο
θα μπορούσαν κ οι δυο να είχαν καθαρίσει το ματς στα 90', ή τη παράταση,ειδικά η CITY έχασε τα κέρατα της τα τράγια.... https://www.youtube.com/watch?v=Xf8stb9QTrE (https://www.youtube.com/watch?v=Xf8stb9QTrE)
..καλή η αδρεναλίνη,κ συμφωνώ μαζί σου, αλλά επιμένω είναι μεγάλη αδικία τα πέναλτι....
http://www.dailymail.co.uk/sport/football/article-3468255/Liverpool-1-1-Manchester-City-AET-1-3-pens-Yaya-Toure-scores-decisive-spot-kick-Willy-Caballero-saves-three-efforts-seal-Capital-One-Cup-victory-Manuel-Pellegrini-s-side.html (http://www.dailymail.co.uk/sport/football/article-3468255/Liverpool-1-1-Manchester-City-AET-1-3-pens-Yaya-Toure-scores-decisive-spot-kick-Willy-Caballero-saves-three-efforts-seal-Capital-One-Cup-victory-Manuel-Pellegrini-s-side.html)
-
MVP της Λίβερπουλ ο Στέρλιγκ. Κι ο μαλάκας ο Πελεγκρίνι τον κραταγε μέσα.
Κατα τα αλλα ο Καμπαγιέρο τρια πέναλτυ ρε φίλε....
Βεβαια μετα ειδα Μπάρτσα- Σεβίλλη.
Μια κατηγορία πανω η Ισπανία μαγκες. Δεν παίζονται...
-
MVP της Λίβερπουλ ο Στέρλιγκ. Κι ο μαλάκας ο Πελεγκρίνι τον κραταγε μέσα.
Κατα τα αλλα ο Καμπαγιέρο τρια πέναλτυ ρε φίλε....
Βεβαια μετα ειδα Μπάρτσα- Σεβίλλη.
Μια κατηγορία πανω η Ισπανία μαγκες. Δεν παίζονται...
είναι κ αυτοί οι ξένοι με τα ποδόσφαιρα τους,που μας χαλάνε τη πιάτσα..... υγ...λες νάχε κ κάναν άλλο να βάλει μέσα ο Πελεγκρίνι? Νοσοκομείο η ομάδα του Χιλιανού,κάθε βδομάδα οι μισοί είναι τραυματίες..... :) κ τον Κλοπ όμως δεν το βλέπω ασφαλή..αν δε πάρει κούπα του χρόνου,θα πέσει πολύ γκρίνια,κ όχι μόνο.....
-
HIGHLIGHTS | QPR 3, BRENTFORD 0 - 12/03/16 (http://www.youtube.com/watch?v=F7Jue1nhNAQ#)
τοπικό ντέρμπι,όχι μαλακίες.... :) ή όπως έλεγαν κ οι CLASH.....London's Burning ;)
Fans in pubs & on terraces - QPR 3 Brentford 0 (http://www.youtube.com/watch?v=lkk5y7vqHdo#)
-
http://www.imdb.com/title/tt1636844/ (http://www.imdb.com/title/tt1636844/)
Όσοι δεν το είδατε σπεύσατε! Δεν ξέρω αν το έχετε βάλει κάπου εδώ μέσα, εγώ χτες το ανακάλυψα. Must για τους "κόκκινους"!
-
Αφιερωμα σε μια απιστευτη φιγουρα των αγγλικων γηπεδων.
Ενα γκολ αυριο στην Πορτσμουθ κ τα play-off θα ειναι πιο κοντα.......
http://www.sport-fm.gr/article/polla-kila-mpala-pics-video/3153697 (http://www.sport-fm.gr/article/polla-kila-mpala-pics-video/3153697)
-
HIGHLIGHTS | QPR 2 Charlton 1 (http://www.youtube.com/watch?v=5IInwuQEBu0#)
το πήραμε πάλι το ντέρμπι του Λονδίνου,με γκολ στο "90φεύγα".... :)
-
Τεράστια χρηματική αποζημίωση σε αδίκως κατηγορούμενο οπαδό
http://www.sportdog.gr/sports/podosfairo/article/334690/terastia-xrimatiki-apozimiosi-se-adikos-katigoroymeno-opado (http://www.sportdog.gr/sports/podosfairo/article/334690/terastia-xrimatiki-apozimiosi-se-adikos-katigoroymeno-opado)
-
1977
(http://i66.tinypic.com/2z7hlcp.jpg)
1978
(http://i63.tinypic.com/14vpyev.jpg)
(http://i63.tinypic.com/2unu842.jpg)
1984
(http://i68.tinypic.com/1ftunn.jpg)
(http://i65.tinypic.com/2i765vn.jpg)
1985
(http://i65.tinypic.com/igdljn.jpg)
1987
(http://i67.tinypic.com/wpn9e.jpg)
-
(https://scontent-cdg2-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xpt1/v/t1.0-9/13096211_1944609135684609_8823734911014934532_n.jpg?oh=9279fdf9d881a2575370fe7d6d572423&oe=57B4DB8F)
-
http://www.england365.gr/article/88228/%CE%9D%CE%B1%CE%B9,-%CE%AD%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B1%CE%BD-%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-96-%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%9B%CE%AF%CE%B2%CE%B5%CF%81%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB (http://www.england365.gr/article/88228/%CE%9D%CE%B1%CE%B9,-%CE%AD%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B1%CE%BD-%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-96-%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%9B%CE%AF%CE%B2%CE%B5%CF%81%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB)!-
-
Tο δωσαμε στην Λεστερ το πρωταθλημα.
Πολλα μπραβο για οτι καταφερε φετος η Λεστερ.
-
Μπράβο στς αλεπές, να το χαρούν και να το θυμούνται. Έτσι κι αλλιώς η χρονιά ήταν ονειρική γι' αυτούς.
Για Φαντάσου... ::)
-
Κάπου πήρε το μάτι μου ότι σε περίπτωση που έπαιρνε η Λέστερ το πρωτάθλημα, θα είναι η μεγαλύτερη απόδοση που έχει επιβεβαιωθεί στην ιστορία του στοιχήματος.
Ισχύει;
-
http://tvxs.gr/news/athlitika/lester-pio-omorfo-podosfairiko-paramythi (http://tvxs.gr/news/athlitika/lester-pio-omorfo-podosfairiko-paramythi)
-
Έτσι, περισσότερο κι από το να το πάρει για τον Ρανιέρι, τον Βάρντι, τον Μαρέζ, τον Καντέ και όλους τους άλλους άγνωστους, μέχρι πρόσφατα, ήρωες του ρόστερ της, περισσότερο κι από το να το πάρει για όλους τους απλούς ποδοσφαιρόφιλους του πλανήτη που ψάχνουν έναν ακόμα λόγο να αγαπήσουν αυτό το παιχνίδι με το οποίο μεγάλωσαν, η Λέστερ πρέπει να ολοκληρώσει αυτό το ονειρικό ταξίδι και να πάρει αυτό το πρωτάθλημα για όλους τους Ρομπ της κερκίδας της αλλά και για τους Ρομπ όλου του κόσμου, που κάποτε επέλεξαν να στηρίξουν μέχρι τέλους μια μικρή ομάδα, ξέροντας καλά πως τους μεγάλους τελικούς και τα παιχνίδια που κρίνουν τίτλους θα τα βλέπουν από την τηλεόραση.
http://www.sombrero.gr/2016/03/leicester-2016/ (http://www.sombrero.gr/2016/03/leicester-2016/)
Αν βγαλετε το Λέστερ και βαλετε ΠΑΣ και αντι για Ρομπ βαλετε Μήτσος το εχουμε ζήσει (εν μέρει)
-
από davelis
Έτσι, περισσότερο κι από το να το πάρει για τον Ρανιέρι, τον Βάρντι, τον Μαρέζ, τον Καντέ και όλους τους άλλους άγνωστους, μέχρι πρόσφατα, ήρωες του ρόστερ της, περισσότερο κι από το να το πάρει για όλους τους απλούς ποδοσφαιρόφιλους του πλανήτη που ψάχνουν έναν ακόμα λόγο να αγαπήσουν αυτό το παιχνίδι με το οποίο μεγάλωσαν, η Λέστερ πρέπει να ολοκληρώσει αυτό το ονειρικό ταξίδι και να πάρει αυτό το πρωτάθλημα για όλους τους Ρομπ της κερκίδας της αλλά και για τους Ρομπ όλου του κόσμου, που κάποτε επέλεξαν να στηρίξουν μέχρι τέλους μια μικρή ομάδα, ξέροντας καλά πως τους μεγάλους τελικούς και τα παιχνίδια που κρίνουν τίτλους θα τα βλέπουν από την τηλεόραση.
http://www.sombrero.gr/2016/03/leicester-2016/ (http://www.sombrero.gr/2016/03/leicester-2016/)
Αν βγαλετε το Λέστερ και βαλετε ΠΑΣ και αντι για Ρομπ βαλετε Μήτσος το εχουμε ζήσει (εν μέρει)
με τη διαφορά ότι του Ρομπ η χαρά πάει μέχρι τον πάτο...
δεν την κόβει κανένας γκαγκάτσης και κανένα χοντρογκαγκα από την πλατεία και το λιμάνι... >:(
-
#QPRcrest | NEW QPR CREST REVEALED (http://www.youtube.com/watch?v=Sm2xa1MqFyI#)
:pashat: :joker: :pashat:
-
http://www.sombrero.gr/2016/05/west-ham-upton-park/ (http://www.sombrero.gr/2016/05/west-ham-upton-park/)
-
4η κατηγορία στην Αγγλία,τελευταία αγωνιστική.....νίκη κ συνδιασμό αποτελεσμάτων περίμενε η Bristol Rovers ,μήπως κ έπαιρνε την άνοδο....0-1 η Dagenham and Redbridge που έτσι κ αλλιώς έχει υποβιβαστεί προ πολλού,ισοφαρίζουν οι γηπεδούχοι,1-1 το ημίχρονο...στο γήπεδο 11 130 φίλαθλοι.....στο 92΄ το 2-1,κ χαμός στο ίσωμα..... :pashat: κ όλα αυτά στη 4η κατηγορία.....
Bristol Rovers vs Dagenham and Redbridge :GOALS (http://www.youtube.com/watch?v=GS98P0-9yxc#)
BRISTOL ROVERS 2 V DAGENHAM & REDBRIDGE 1..7 May 2016 (http://www.youtube.com/watch?v=b1TO73hq-Yk#)
-
μετά από 114 χρόνια ,η Hibernian κατέκτησε το κύπελο ξανά,κ τα πανηγύρια στη πράσινη πλευρά της πόλης καλά κρατούν από χτες .... :)
Rangers 2-3 Hibernian | William Hill Scottish Cup Final 2016 (http://www.youtube.com/watch?v=OcLhUiYrZhA#)
Rangers 2-3 Hibernian - Sunshine On Leith (2016 Scottish Cup Final) (http://www.youtube.com/watch?v=INW-cZSg5xs#)
-
τελειώνει το ματς.....
(http://i.imgur.com/ZyYLa2X.jpg)
κ αρχινάν τα "πανηγύρια".....
(http://i.imgur.com/pcFzNVv.jpg)
(http://i.imgur.com/YDF5Y6t.jpg)
(http://i.imgur.com/xxdRAQI.jpg)
-
ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
WIMBLEDON-PLYMOUTH 2-0
Toυ χρονου στην ιδια κατηγορια με το φαντασμα
-
Μια άλλη Λίβερπουλ...
Affordable Football Club Liverpool (https://en.wikipedia.org/wiki/A.F.C._Liverpool)
http://www.afcliverpool.tv/ (http://www.afcliverpool.tv/)
Μια άλλη Manutd...Αυτή είναι κάπως πιο γνωστή.
F.C. United of Manchester (https://en.wikipedia.org/wiki/F.C._United_of_Manchester)
http://www.fc-utd.co.uk/ (http://www.fc-utd.co.uk/)
-
Ανέβηκε η Γουίμπλεντον
http://www.england365.gr/article/89308/%CE%91%CE%BD%CE%AD%CE%B2%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%B7-%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%AF%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BD (http://www.england365.gr/article/89308/%CE%91%CE%BD%CE%AD%CE%B2%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%B7-%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%AF%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BD)!
Το θηρίο βρυχήθηκε, η Γουίμπλεντον ανέβηκε!
http://www.gazzetta.gr/football/article/929591/thirio-vryhithike-i-goyimplenton-anevike-vids (http://www.gazzetta.gr/football/article/929591/thirio-vryhithike-i-goyimplenton-anevike-vids)
View from the AFC Wimbledon dressing room: Promotion joy, Taylor tributes, Akinfenwa plaudits and more
http://www.getwestlondon.co.uk/sport/football/football-news/view-afc-wimbledon-dressing-room-11404712 (http://www.getwestlondon.co.uk/sport/football/football-news/view-afc-wimbledon-dressing-room-11404712)
(http://i.imgur.com/zPo6Nmk.jpg)
(http://i.imgur.com/j1QicyH.jpg)
AFC Wimbledon Fans Celebrating Akinfenwa's Penalty In The League 2 Playoff Final At Wembley 30/5/16 (http://www.youtube.com/watch?v=0n7D3SP4TsU#)
:pashat:
-
Ακόμα και οι μποντυ μπιλντερς μπορουν να παίξουν μπάλα!
60.000 ατομα για Δ εθνική!!
Για σκεφτειτε το....
-
The rise of AFC Wimbledon continues...
Στα 14 χρόνια «ζωής» μετά την... προσωρινή «στάση», έχει κάνει τρομερά άλματα προόδου. Το τελευταίο από αυτά, η άνοδος για πρώτη φορά στην ιστορία της, στο πρωτάθλημα της LeagueOne μέσω των πλέι-οφ. Συνολικά έξι φορές έχει πανηγυρίσει για την αναρρίχηση σε ανώτατη κατηγορία. Το england3645.gr γράφει για τη Γουίμπλεντον, της οποίας ο θρύλος συνεχίζεται...
Οι «Dons» θα βρεθούν για πρώτη φορά στη LeagueOne, στο τρίτο στρώμα των επαγγελματικών κατηγοριών του αγγλικού ποδοσφαίρου, έπειτα από τη νίκη με σκορ 2-0 στον τελικό των πλέι-οφ ανόδου, απέναντι στην Πλίμουθ, στο «Γουέμπλεϊ».
Τα λεγόμενα του Αντεμπάγιο Ακινφένουα μετά τον τελικό περί της προσπάθειας που οφείλει να καταβάλει κανείς για να φτάσει στο όνειρο και τη «γεύση» που έχει αυτό το όνειρο όταν πλέον το βλέπεις να παίρνει σάρκα και οστά, αντικατοπτρίζουν όλη την ιστορία.
Με τη Γουίμπλεντον να έχει ιδρυθεί σε ένα... εργοστάσιο, την 30η Μαΐου του 2002 και την 30η Μαΐου του 2016 να έχει εξασφαλίσει την παρουσία της στη LeagueOne, το εγχείρημα μέχρι στιγμής στέφεται με επιτυχία και η γενικότερη άνοδος του συλλόγου σε κύρος βαρύτητα στην Αγγλία, συνεχίζεται...
Από την ημέρα που η... αρχική, ιστορική Γουίμπλεντον «διαλύθηκε» έπειτα από 113 χρόνια και ξεκίνησε μια άλλη ιστορία, περίπου 50χλμ. πιο μακριά, με την ονομασία ΜΚ Ντονς, ο Άιβορ Χέλερ πήρε την πρωτοβουλία, είχε την ιδέα της διατήρησης της ιστορίας της Γουίμπλεντον και 14 χρόνια αργότερα, ίσως να μην μπορούσε ούτε ο ίδιος να φανταστεί πως εν έτει 2016 όλα θα έμοιαζαν... τόσο ρόδινα.
Ρόδινα, τουλάχιστον για την ώρα. Όσο, δηλαδή, διαρκεί το πάρτι και η απόλαυση των καρπών του κόπου όλων των μελών της ομάδας.
Από το πρωτάθλημα της Combined Counties League Premier, στην Isthmian League Div One το 2004, στην Isthmian League Premier έναν χρόνο αργότερα και στο πρώτο μεγάλο βήμα το 2008, στην Conference South.
Η Conference Premier ήρθε το 2009, το ταξίδι εκεί διήρκησε δύο χρόνια μέχρι να φτάσει η μέρα που η Γουίμπλεντον βρέθηκε στις επαγγελματικές κατηγορίες της Αγγλίας το 2011 και πλέον, πέντε χρόνια μετά, ήρθε η συνέχιση της πορείας γι' ακόμα ψηλότερα, με τη συμμετοχή στη LeagueOne την αγωνιστική περίοδο 2016-2017.
Από τα... δοκιμαστικά για τους ποδοσφαιριστές, πίσω στο 2002, με 240 άτομα να προσπαθούν να πείσουν για να παίξουν ποδόσφαιρο, έχοντας στο μυαλό τους μόνο το χόμπι και τίποτα περισσότερο εκείνα τα χρόνια, στην απόλυτα επαγγελματική συμπεριφορά και ανάγκες διαχείρισης ενός πραγματικού ποδοσφαιρικού κλαμπ.
Η επιστροφή στο «Γουέμπλεϊ», έπειτα από το 1988, όταν και η ομάδα είχε αντιμετωπίσει τη Λίβερπουλ στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, για να παίξει εν συνεχεία και στο Community Shield, συνδυάστηκε από το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με τη νίκη και το σκαρφάλωμα στην τρίτη τη τάξει επαγγελματική κατηγορία.
Επόμενος στόχος; Ίσως η επιστροφή στο Plough Lane, εκεί όπου η Γουίμπλεντον μεγαλούργησε από τη δεκαετία του '70 μέχρι και το 1986, όταν και είχε καταφέρει πλέον να βρίσκεται στο «αφρό» του αγγλικού ποδοσφαίρου. Για να γίνει κάτι τέτοιο στη σύγχρονη εποχή και να δούμε τον σύλλογο σε επίπεδο Πρέμιερ Λιγκ, προφανώς και δεν είναι τόσο εύκολο, όσο το έκανε να φαίνεται πριν από τρεις δεκαετίες.
Τα όνειρα και οι στόχοι, όμως, είναι για να τα κυνηγάς και αυτό σκοπεύει να κάνει και το μεγάλο αφεντικό, Άιβορ Χέλερ. Όταν από 8 ετών πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του σε παιχνίδι της Γουίμπλεντον, στο Plough Lane, αμέσως «ερωτεύθηκε» την ομάδα και έκτοτε δεν την άφησε ποτέ. Ακόμα κι όταν του πρότειναν υψηλό μισθό, σπίτι και απόλυτα επαγγελματικές συνθήκες δουλειάς σε σύλλογο της Τσάμπιονσιπ, το 2011, αρνήθηκε ευγενικά και παρέμεινε κοντά στον μεγάλο του έρωτα.
Και η πίστη αυτή τον αντάμειψε, σε μια ποδοσφαιρική ιστορία που έχει πολύ συναίσθημα, πολλή ανθρώπινη υπομονή κι επιμονή και πραγματικό μεράκι για να πάνε όλα καλά.
Και όπως η Λέστερ περιμένει πλέον να ... βγει στο κινηματογραφικό πανί, έτσι και οι «Dons», έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον του Αμερικανού συγγραφέα, Τζον Γκριν, ο οποίος έμαθε για την ιστορία της ομάδας πριν από λίγα χρόνια, αλλά εντυπωσιάστηκε κι άρχισε να φτιάχνει ήδη το σενάριο στο μυαλό του.
Ένα σενάριο, που θα λάβει ακόμα μεγαλύτερες αφορμές και περιστατικά προς αφήγηση, όταν την επόμενη σεζόν θα υπάρχει βλέπουμε πλέον επί χόρτου τη μεγάλη κόντρα με την ΜΚ Ντονς...
england365.gr
-
http://mcfc.gr/manchester-einai-mple-kai-episima/#more-4011
-
Γατάκι Παγέτ, τον Σκούφαλη τον ξέρεις;
http://www.sport24.gr/football/omades/PasGiannina/gataki-paget-ton-skoufalh-ton-ksereis.4256105.html
-
FULHAM 1-QPR 2 - 01/10/16
:pashat:
&feature=youtu.be
πρώτη εκτός έδρας νίκη στο τοπικό ντέρμπι μετά από 36 χρόνια.... :)
Come on you R'ssssssss :pashat:
-
Όταν οι παίχτες γίνονται μεγαλομέτοχοι...
SALFORD CITY FOOTBALL CLUB LIMITED
100% OWNED BY PROJECT 92 LIMITED
(NICKY BUTT, RYAN GIGGS, PETER LIM, GARY NEVILLE, PHIL NEVILLE, PAUL SCHOLES)
http://www.pitchero.com/clubs/salfordcityfc/a/club-ownership-details-46744.html
Ο ένας είναι ο ιδιοκτήτης της Βαλένθια.
[url-https://en.wikipedia.org/wiki/Salford_City_F.C.]Salford City F.C.[/url]
Λίγα στοιχεία για την ομάδα
http://www.mirror.co.uk/sport/football/news/gary-neville-celebrates-salford-city-7872581
Φυσικά η ομάδα είναι σε άνοδο.
-
Εγω απο κει σιαπάν μια όμαδα μαρέει λιγάκι , η πίτερμπρο ασουμε.
-
Αν πιάσω ομάδες από εκεί επάνω θα φτάσω σε γειτονιές της 11ης κατηγορίας.Να ναι καλά το μάνατζερ :P :P :P :P
-
Αν πιάσω ομάδες από εκεί επάνω θα φτάσω σε γειτονιές της 11ης κατηγορίας.Να ναι καλά το μάνατζερ :P :P :P :P
Και δεν αναφέρεις μερικές; :P
-
Rotherham και Yeovil που τώρα είναι κάπως πιο ψηλά αλλά τότε ήταν league 2 και conference.Blyth Spartans.Barrow (ανέβηκε κάπως και αυτή).Havant and waterlooville.Walshaw Sports (11η κατηγορία και έχει και σάιτ).AFC Southall (αυτή ήταν 13η κατηγορία),AFC Mottingham (13η κατηγορία αν και δεν έπαιξα με αυτήν).Όλο και κάποια θα ξεχνάω.Φυσικά μην πιάσουμε και άλλες χώρες. :P :P :P
-
Rotherham και Yeovil που τώρα είναι κάπως πιο ψηλά αλλά τότε ήταν league 2 και conference.Blyth Spartans.Barrow (ανέβηκε κάπως και αυτή).Havant and waterlooville.Walshaw Sports (11η κατηγορία και έχει και σάιτ).AFC Southall (αυτή ήταν 13η κατηγορία),AFC Mottingham (13η κατηγορία αν και δεν έπαιξα με αυτήν).Όλο και κάποια θα ξεχνάω.Φυσικά μην πιάσουμε και άλλες χώρες. :P :P :P
Μάλιστα χαχα έχεις εντρυφησει πολύ μέσα στην Αγγλία, τόσο οργανωμένες κατηγορίες μόνο αυτοί έχουν, μπήκα μια μέρα στην βικιπαιδεια να δω τι παίζει εκεί και μου φύγε το κατακλείδι..
Στην Ιταλία μόνο Τορίνο και Τζενοα :P
Αα και σπρεμονεσε η οποία δημιούργημα του προ 2015 παίζει να είναι.
-
Ιταλία...Turris serie d.Έχει αλλάξει πόσα ονόματα.San Marino,όχι την εθνική,πάλι serie d.Να βγάζεις καλούς παίχτες για την εθνική Σαν Μαρίνο.Pro Vercelli παλιότερα που ήταν χαμηλά.Κάποτε πρωταθλητές Ιταλίας.Πάνορμος κάπου 10η κατηγορία Ιταλίας.Αυτή η ομάδα είναι στο Παλέρμο και έχει το αρχαιοελληνικό όνομα της πόλης.Έχει κόντρα με την Παλέρμο.Δεν είχα φτάσει να παίξω με την Παλέρμο γμτ...Είχε μπλεχτεί και σε κάτι στημένα και έφαγε κάτι υποβιβασμούς.Νορμάλ πράγματα για μάφια.
Δέν έχω δει άλλα πρωταθλήματα να πάνε πιο χαμηλά.Τώρα οι άγγλοι βγάζουν μέχρι 11η κατηγορία.Λογικά υπάρχει και παρακάτω.
Οι ιταλοί βγάζουν μια κατηγορία κάτω από serie d αλλά λογικά έχει και πιο χαμηλά.
Αγγλία 140 λίγκες με 480 κατηγορίες με περίπου 15 ομάδες.Θα έλεγα και παραπάνω..Χάος.
https://en.m.wikipedia.org/wiki/English_football_league_system
-
Πανορμος το σωστό έτσι! Εννοείται θα είμαστε με πανορμο, αυτό είναι το σωστό. Να σε ρωτήσω γίνεται να μπλεχτει η μαφία στο φουτμπολ μάνατζερ;
-
Παλιότερα είχε βγει ένα ελληνικό παιχνίδι που έστηνες κανονικά παιχνίδια.Στο μάνατζερ δεν γίνεται.Μόνο με έντιτορς πριν ξεκινήσεις αλλάζεις πράγματα ή μετά με έντιτορς να πειράζεις πράγματα στο save (οικονομικά ομάδων,συμβόλαια,ικανότητες παιχτών,προπονητών,παραγόντων,,γήπεδα και μερικά ακόμα.
Μετά περνάνε τα στοιχεία από την πραγματικότητα.Αν ασχοληθεί κανένας μαφιόζος θα περαστεί.Λογικά.
-
Α μάλιστα εννοησα, πάντως αυτό το παιχνίδι που λες το είχα βρει από ένα πειρατικό σαητ πριν δέκα χρόνια που τώρα βέβαια έχει κλείσει...
Πάντως θα γούσταρα να βγει ένα παιχνίδι όπου να παίρνεις μια ομάδα ή να την δημιουργείς και να ξεκινάς από την γ ερασιτεχνική με παιδουρια φουλ μέσα! Εγώ στο προ 2005 είχα τροποποιησει όλες τις ομάδες βάζοντας τις επαρχίακες ( μονο αελ δεν είχα βάλει παρεμπιπτόντως χαχαχ) και κάποιες πραγματικά δημιούργημα δικό μου όπως ο Α.Σ. Τόμπα, Τομπαϊκός, Απόλλων Τομπας :P
Η πρώτη ομάδα φόραγε πράσινα και λευκά, η δεύτερη κίτρινα και μπλε, ενώ η τελευταία που ήταν παράρτημα της πρώτης φορούσε μπλε και μαύρα.
Εχώ γραμμένη την ιστορία κάθε συλλόγου σε χαρτί δεν κάνω πλάκα. Όλα αυτά κοντά δέκα χρόνια πριν.
Μάλιστα οι σύλλογοι αυτοί επέλεξα να καταγονται από τον νόμο Βοιωτίας χαχα
-
Φτιάχνεις ομάδα στο μανατζερ και παίζεις.Έχει μέχρι Α τοπικό.Αν έχεις όρεξη φτιάχνεις και παρακάτω βέβαια.Θέλει λίγο δουλίτσα.
Τέσπα ξεφύγαμε πολύ από το νήμα.Αν είναι να ανοίξουμε σχετικό νήμα.
-
Goodison Park 1970
(https://s17.postimg.org/483i54qrz/Everton_1970.jpg) (https://postimg.org/image/bbbdkqw7f/)free image host (https://postimage.org/)
1983
(https://s21.postimg.org/mb4knzy1z/1983_03_26_paisleysmilkyway_1330.jpg) (https://postimg.org/image/ier8s0d2b/)photo uploading (https://postimage.org/)
1973
(https://s22.postimg.org/w8uciiw8h/Manchester_City.jpg) (https://postimg.org/image/7fkshvd7x/)greenshot (https://postimage.org/app.php)
-
(https://s17.postimg.org/ul9kkyl2n/8_Gaj3l_Vs_UR.jpg) (https://postimg.org/image/pzdgclzjf/)photos upload (https://postimage.org/)
(https://s15.postimg.org/ye7bph8uj/1009946_10151977762536172_1527766849_n.jpg) (https://postimg.org/image/tfjtay51j/)upload img (https://postimage.org/)
(https://s14.postimg.org/ep1g8w1rl/Nottingham_F_2.jpg) (https://postimg.org/image/jaxkh8nal/)free adult image hosting (https://postimage.org/)
Arsenal 1978-79
(https://s18.postimg.org/achf5b9w9/ARSENAL_1978_79.jpg) (https://postimg.org/image/eydjdnvf9/)post image online (https://postimage.org/)
Chelsea 1976-77
(https://s12.postimg.org/op0r3h00t/Chelsea76_77.jpg) (https://postimg.org/image/5wovzw3mh/)pic upload (https://postimage.org/)
Colin Bell Manchester City
(https://s12.postimg.org/fkwx3trq5/Colin_Bell_vs_Arsenal.jpg) (https://postimg.org/image/eimqla8wp/)free photo upload (https://postimage.org/)
Joe Corrigan Manchester City
(https://s18.postimg.org/i6217zfnd/s_l160v0.jpg) (https://postimg.org/image/p99wnll2t/)photo upload (https://postimage.org/)
Ipswich Town 1980-81
(https://s22.postimg.org/9b3uoq1ht/Ipswich1980_81.jpg) (https://postimg.org/image/4p7qgdfyl/)screenshot program (https://postimage.org/app.php)
-
........23/10/2016, celtic 1-0 rangers
:P
-
http://www.gazzetta.gr/football/article/999903/na-eisai-opados-tetoios-omos
-
Τόσο μα τόσο ρομαντικώς πραγματικό...!
-
Περίπτωση με κόσμο είναι και η Έξετερ
Exeter City Supporters' Trust (https://en.wikipedia.org/wiki/Exeter_City_Supporters%27_Trust)
-
Ωραιο αρθρο αλλα με καποια ιστορικα λαθη για το πως δημιουργηθηκε η ομαδα φαντασμα (ΜΚ).Τελευταια εχουν πυκνωσει τα αφιερωματα για την AFC κ ολο κ περισσοτερος κοσμος μαθαινει για τα κατορθωματα της.
Να σωθουμε φετος για αρχη κ αν ερθει η ανοδος θα ειναι ονειρο.
Παρακατω δυο ακομα αφιερωματα για μια σπουδαια ομαδα
http://warfareport.blogspot.gr/2016/10/wimbledon.html
http://blog.stoiximan.gr/wimbledon_fans/
-
:-?
-
http://www.bfi.org.uk/news-opinion/news-bfi/features/20-police-pictures-leeds-v-man-utd-clash-40-years-ago?utm_content=buffer315c4&utm_medium=social&utm_source=facebookbfi&utm_campaign=buffer
:pashat:
-
Γιατί δεν ανοίγει το βίντεο στο τέλος;
Γράφει "το βίντεο δεν είναι εξουσιοδοτημένο για τη θέση σας (GR)"
Τι υπονοεί; οτι είμαστε χωργιάτες;
Αμα μου κάνει αυτό GR θα τ κάνω εγώ GRRRRR
Υγ. ψάχνω να βρω τα επεισόδια των οπαδών της Ληντς στον τελικό του πρωταθλητριών '75 με τη Μπάγερν. Κανα λινκ (που να ανοίγει) έχουμε;
Υγ2. Η Ληντς διαχρονικά είναι μέσα στις 5 πιο βαριές φανέλες της αγγλίας.
-
Γιατί δεν ανοίγει το βίντεο στο τέλος;
Γράφει "το βίντεο δεν είναι εξουσιοδοτημένο για τη θέση σας (GR)"
Τι υπονοεί; οτι είμαστε χωργιάτες;
Αμα μου κάνει αυτό GR θα τ κάνω εγώ GRRRRR
Υγ. ψάχνω να βρω τα επεισόδια των οπαδών της Ληντς στον τελικό του πρωταθλητριών '75 με τη Μπάγερν. Κανα λινκ (που να ανοίγει) έχουμε;
Υγ2. Η Ληντς διαχρονικά είναι μέσα στις 5 πιο βαριές φανέλες της αγγλίας.
στις 5,πλέον δεν το λες, αλλά όντως είναι τεράστιος ο σεβασμός που τις οφείλει το ποδόσφαιρο (κ που της χρωστάει η γαμημένη "ευρωπαϊκή παράγκα") από τη 10ετία του 70.....ΔΥΟ κλεμμένα ευρωπαϊκά κύπελλα δεν είναι λίγα.
http://www.soccerbible.com/design/photography/2016/residence-elland-road-leeds-united/
-
'London's Local Club' | The Brentford Brand
http://www.soccerbible.com/advertising-branding/2015/12/londons-local-club-the-brentford-brand/
-
'Oh When The Blues'
http://www.soccerbible.com/design/photography/2016/oh-when-the-blues-by-david-shaw/
-
http://www.whoateallthepies.tv/lists/111733/20-beautiful-vintage-photos-of-goalkeepers-in-flight.html
http://www.whoateallthepies.tv/lists/186753/20-more-beautiful-vintage-photos-of-goalkeepers-in-flight.html
-
http://www.whoateallthepies.tv/photos/172304/50-brilliant-vintage-england-vs-scotland-photos-between-1870-1996.html
-
http://www.england365.gr/article/97385/%CE%A4%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%AD%CE%BA%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%AF%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BD
:pashat:
-
Ημασταν με την Γουιμπλετον
Μεχρι που διωξαν τον χοντρο Μια χαρά παικταρας ηταν. Και στο φαΐ :joker:
Τωρα δεν ξέρω...
-
Θα παρουν εμενα στη θεση του χοντρου.Θα τον αντικαταστησω επαξια,τουλαχιστον στο φαι.
-
Μέρες σαν και την σημερινή, στην πόλη του Λίβερπουλ αλλά και την ευρύτερη περιοχή του Μέρσεϊσαϊντ, όλα σταματούν για 90 λεπτά, για να δώσουν τόπο στο μεγάλο ντέρμπι! Οι μεν με τα μπλε, οι δε με τα κόκκινα, όλοι πάντως με την ίδια... ευλάβεια φροντίζουν να δώσουν τη δική τους... μάχη, με σκοπό το ποιος θα γίνει το απόλυτο αφεντικό της πόλης!....
http://www.england365.gr/article/97799/%CE%A4%CE%BF-%CE%9C%CE%AD%CF%81%CF%83%CE%B5%CF%8A%CF%83%CE%B1%CF%8A%CE%BD%CF%84-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CF%85%CE%BF%E2%80%A6
:pashat:
-
(https://s30.postimg.org/jlnjhzjdt/Coldblowlane.gif) (https://postimg.org/image/z74v1xvbx/)screenshot (https://postimage.org/app.php)
:pashat:
-
Millwall 3 Charlton 1
-
Θέλει νοητικές και όχι μόνο σωματικές ικανότητες η Τσάμπιονσιπ!
http://www.england365.gr/article/98227/%CE%98%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%BF%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CF%83%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B7-%CE%A4%CF%83%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%83%CE%B9%CF%80!-
:pashat:
-
παραμονή πρωτοχρονιά χθες βράδυ στην Αγγλία κ στο Memorial Stadium του Bristol για τη Γ Εθνική,πήγαν 10 000 κόσμος να δει τους "πειρατές" να νικάνε τους "Ντονς" 2-0......
..ενώ στο Bramall Lane του Sheffield οι "λεπίδες" νίκησαν τους "παπουτσήδες" με 1-0,με γκολ στο 89', μπροστά σε 24 000 κόσμο....
:pashat:
-
Στη μεγάλη κατηγορία "οι μαυρόγατες" θύμισαν ξανά στον chilly ότι δεν ωρίμασαν ακόμα οι συνθήκες για να πάρουν οι "κόκκινοι" ,πρωτάθλημα....
Stadium of Light ,εισιτήρια : 46494
Β Εθνική ή όπως τη λεν στα χωριά μας Championship,κ οι R's κέρδισαν δεύτερο συνεχόμενο ματς ,αυτή τη φορά στο Loftus Road απέναντι στους Tractor Boys της Ipswich Town .... Θεατές 15.136
Γ Εθνική ή αλλιώς League one....οι "λεπίδες" πέτυχαν μεγάλη νίκη με 1-3 μέσα στο Bury's Gigg Lane στη περιοχή του Greater Manchester ,κ πέρασαν πρώτοι στη βαθμολογία..... Θεατές 6.123
Sky Bet League Two,δηλαδή στα τάρταρα της Δ Εθνικής,κ το μεγάλο ματς ήταν ανάμεσα στους Pompeys της Portsmouth και τους "καπελάδες" της Luton Town......φίλαθλοι στο γήπεδο :17.402 ::)
:pashat:
-
άφκα τελευταίο το ντέρμπι του Λονδίνου.....όχι ρε ποια arsenal κ ποια crystal palace....η ματσάρα γινκε στο Cherry Red Records Stadium (γηπεδάρα ποδοσφαιρική λέμε,με 2265 καθίσματα κ 2585 θέσεις όρθιων)μπροστά σε 4742 φίλαθλους....Dons απ τη μια οι γηπεδούχοι με τα μπλε,κ Lions οι φιλοξενούμενοι με τα κίτρινα..... :pashat:
-
Στο μεταξύ κάτι πρέπει να έγινε στο Portsmouth με την Luton, γιατί βγαίνει ο προπονητής της Luton στο τέλος και λέει ότι 'οι οπαδοί της Portsmouth είναι ντροπή για το ήθος των φιλάθλων της Αγγλίας' αλλά ρε γαμώτο δεν το έπιασα γιατί το έλεγε και το τι έκαναν. Πάντως οι της Luton κατέβηκαν πάρα πολλοί στο Portsmouth για το ντέρμπυ των πρωτοπόρων.
Oρίστε με έκανες να το ψάξω:
http://www.bedfordshire-news.co.uk/luton-town-jones-rips-into-pompey-fans-over-mcgeehan-leg-break-jeers/story-30025423-detail/story.html
YΓ Παρεμπιπτόντως, εντελώς πλασματική η νίκη σας απέναντι στην Ipswich. Με 1-3 έπρεπε να χάσετε.
-
https://www.thejc.com/lifestyle/features/how-tottenham-became-the-jewish-football-team-1.53784
(https://s29.postimg.org/nqrf2t3cn/enhanced_buzz_wide_8018_1398382177_10.jpg) (https://postimg.org/image/vji2us9bn/)free image uploader (https://postimage.org/)
-
http://melaman2.com/premierleague/team-logo-index.html
:pashat:
-
κύπελλο, αλλά κ πρωτάθλημα στις μικρές κατηγορίες στην Αγγλία....
Για το κύπελλο, στο Den,τα "Λιοντάρια" της Γ Εθνικής ,έριξαν 3 στη Bornmouth της Premier league.....
Τα "Κριάρια" της Derby County που παίζουν Β Εθνική,πέταξαν εκτός κυπέλλου τη West Bromwich Albion κ μάλιστα μέσα στο σπίτι της, το Hawthorns, μπροστά σε 25288 κόσμο...
αναστήθηκαν οι "αλεπούδες" κ έκαναν κηδεία στην Everton μέσα στο Goodison Park,για το κύπελλο.....35493 θεατές στο γήπεδο....
για τη Γ Εθνική ,οι "πειρατές" έριξαν 5ρα στoυς "παπουτσήδες" της Northampton Town,μπροστά σε 8424 οπαδούς κ των δύο ομάδων....
κ τέλος ,"καβάλα στ άλογο" οι "Λεπίδες",συνεχίζουν τη ξέφρενη πορεία τους ,αυτή τη φορά κερδίζοντας εκτός έδρας τους "γαριδάδες" της Southend United στο σχεδόν κατάμεστο Roots Hall από 7702 οπαδούς....
:pashat:
-
http://www.myfootballfacts.com/All-TimePremierLeagueTable1992-93to2010-11.html
The all-time English top flight table
http://www.dailystar.co.uk/sport/football/527788/All-time-top-flight-table-Premier-League-sportgalleries
-
.....Ipswich Town’s bittersweet success of 1981
http://www.footballwhispers.com/blog/cup-of-sorrow-ipswich-towns-bittersweet-success-of-1981
:pashat:
-
http://www.footballwhispers.com/blog/brian-clough-and-the-miracle-of-derby-county
-
της πτάνας γίνκε στο F.A. Cup το σαββατοκύριακο.....Οι "μικροί" ,τσπελέκησαν τσμεγάλους....! :pashat:
http://www.england365.gr/article/99488/%CE%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%83%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%9A%CF%8D%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF-%CE%91%CE%B3%CE%B3%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82
προσωπικά έκατσα κ είδα το ματς της Millwall αφού λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων δε πρόκαμα να πάω στο Περιστέρι,κ το απόλαυσα....
:pashat:
-
κερδάς στο πρώτο 15 λεπτο 2-0 κ χάνεις το ματς 3-4,τότε δεν είσαι "κριάρι" αλλά ντιπ γίδι.....θεατές 26.541
η κορυφαία Βρετανική κ για πολλούς Ευρωπαϊκή ομάδα, μέχρι τα μέσα της 10ετίας του 70,σιγά σιγά παλεύει να ξαναζωντανέψει.....22.402 οι θεατές στο ματς
στα περίχωρα του Manchester κ το DeepDale ,10.233 οπαδοί κ των δύο ομάδων .....
θα μπορούσε να είναι ματς Α Εθνικής,οι συνομίλικοι του ΛΟΚΟ θυμούνται κάτι τέτοια :pashat:....Cherry Red Records Stadium μπροστά σε 4.022 κόσμο,κ την ισοφάριση για τους γηπεδούχους να έρχεται λίγο πριν σφυρίξει ο "κόρακας"....
Γ εθνική σου λέει ο άλλος,κ μάσαν 9.175 κόσμο στο Memorial Stadium για το ματς,Τρίτη απόγευμα....
για τα καλά στη μάχη της ανόδου τα "λιοντάρια"....7.032 οπαδοί στο Den,απ τους οποίους οι 122 ήταν των φιλοξενούμενων....πως πήγαν,πως έφκαν,δε θέλω να ξέρω,άγιο είχαν....
τρως το πρώτο,τρως το δεύτερο στο 88΄ ενώ ο αντίπαλος παίζει με 10,κ σε δυο λεπτά μέσα βάνεις δυο κ συ,κ κάπως ελπίζεις ότι δε θα πέσεις στα ερασιτεχνικά.....
Meadow Lane κ 4.047 οπαδοί,στα τάρταρα της Δ Εθνικής....
2η η Plymouth Argyle,23η η Leyton Orient,κ 2 - 3,μπροστά σε 8.054 φιλάθλους που αψήφισαν κ τον άγιο βαλεντίνο κ τη γκρίνια της κυράς τους....
Kenilworth Road κ 6.965 φίλαθλοι γράψαν κ αυτοί στα παπάρια τους τον άγιο Βαλεντίνο,για να δουν το ματς.....
:pashat:
-
Γαμώ τη βασίλισσα κ τη βουλή των λόρδων μαζί,αλλά όταν μιλάμε για μπάλα,μιλάμε για Αγγλία..Έτσι απλά! :pashat:
Γ εθνική "τα λιοντάρια",περσινή πρωταθλήτρια "οι αλεπούδες",μπροστά σε 18.012 οπαδούς τους,κ 1-0 στο 90',αν κ οι γηπεδούχοι παίζαν ένα ημίχρονο σχεδόν με 10.....η 3η ομάδα Α Εθνικής που πετάει έξω απ το κύπελλο, η Millwall....!
Στο Turf Moor,μπροστά σε 19.185 θεατές η ερασιτεχνική -φιλοξενούμενη Lincoln City απέκλεισε τους γηπεδούχους της Burnley που κάνουν μια πολύ καλή πορεία φέτος στη Premierleague, με ένα γκολ στο 89' ....0 - 1
Στο St. Andrew's Stadium,μπροστά σε 20.265 οπαδούς ,η QPR έριξε 4 στη γηπεδούχο κ πάντα συμπαθή Birmingham City,για το πρωτάθλημα της Β Εθνικής (Championship) :pashat:
στο Portman Road πήγαν 18.748 φίλαθλοι ,για να δουν ένα "ντέρμπι απ τα παλιά"....
η συνέχεια ,άλλη ώρα..άντε καληνύχτα .....! :pashat:
-
Είδωλο ο κίπερ της Σάτον: Πήγε στο μπαρ στο ημίχρονο, έφαγε την ώρα του αγώνα
(http://www.sport24.gr/incoming/article4539605.ece/BINARY/w620/C5I-OTJWQAIh3KI.jpg)
Ο Γουέιν Σο μπορεί να μην αγωνίστηκε στο ιστορικό παιχνίδι της Σάτον κόντρα στην Άρσεναλ, ωστόσο αυτός ήταν που έκλεψε την παράσταση (photos)
αν ο απόλυτος πρωταγωνιστής του ιστορικού αγώνα της Σάτον απέναντι στην Άρσεναλ χωρίς να παίξει δευτερόλεπτο, χωρίς η ομάδα του να προκριθεί. Οι "κανονιέρηδες" πέρασαν με 2-0 στα προημιτελικά του FA Cup, ωστόσο όλα τα φώτα έπεσαν πάνω στον αναπληρωματικό κίπερ των γηπεδούχων.
Ο 45χρονος θεούλης πέρασε- μεταξύ άλλων- από το μπαρ του γηπέδου στο ημίχρονο, ενώ μόλις η Σάτον ολοκλήρωσε στο 82' τις αλλαγές της, αποφάσισε να... σπάσει την πείνα του!
(http://www.sport24.gr/incoming/article4539598.ece/BINARY/original/1SKOUPISE.jpg)
(http://www.sport24.gr/incoming/article4539601.ece/BINARY/original/C5I16RKWEAAyGO7.jpg)
(http://www.sport24.gr/incoming/article4539607.ece/BINARY/original/C5JCxOfWEAU3Q96+%281%29.jpg)
(http://www.sport24.gr/incoming/article4539600.ece/BINARY/original/3home.jpg)
sport24.gr
-
Για το στοιχημα κι αυτός.
1 / 8 εδινε το να φαει στο ματς.
Το ηξερε , τα κονόμησε, τον εδιωξαν απο την ομάδα.
:P :P :P Καταστράφηκε η καριέρα του
-
(http://i66.tinypic.com/1ih3c4.jpg)
(http://i68.tinypic.com/2hx2is4.jpg)
(http://i66.tinypic.com/2q23alh.jpg)
(http://i63.tinypic.com/jpwwvl.jpg)
1965-66
(http://i67.tinypic.com/2i6mg0k.jpg)
Liverpool's Kenny Dalglish Southampton's Malcolm Waldron 1979-80
(http://i68.tinypic.com/14udctd.jpg)
(http://i65.tinypic.com/27y95x1.jpg)
-
Liverpool vs Arsenal 3-1 ,και χαρές ο chilly ....
QPR-Cardiff City 2-1 :pashat:
Loftus Road ,15.103 θεατές
New Den , 8.032 θεατές και...
Home Park, 10381 θεατές ,στα τάρταρα της Δ Εθνικής.....
:pashat:
-
Τηλεοπτικά δικαιώματα και Πρέμιερ Λιγκ: Είναι ΠΟΛΛΑ τα λεφτά (http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/960461/tileoptika-dikaiomata-kai-premier-ligk-einai-polla-ta-lefta)
Έχει αρκετά στοιχεία μέσα
-
Την Peterborough την είχα μάθει τυχαία ως ομάδα το 2008 και έτσι άρχισα να την γουστάρω τρελά, μακάρι να ανέβει premier League κάποια στιγμή. Το αξίζει.
-
(https://s3.postimg.org/oin179v1v/17311078_1442725145758370_6630255326795582629_o.jpg) (https://postimg.org/image/e8km81567/)upload pictures online (https://postimage.org/)
-
On St Patrick's Day: Is Everton or Liverpool the most Irish club on Merseyside?
http://www.liverpoolecho.co.uk/sport/football/football-news/st-patricks-day-everton-liverpool-11054289
-
http://irishpost.co.uk/englands-top-ten-irish-football-teams/
"όλα τα λεφτά",τα σχόλια..όποιος δε βαριέται ας ρίξει μια ματιά,είναι τουλάχιστον ενδιαφέροντα κάποια από αυτά,κ με μπόλικα στοιχεία.....
-
Πανό αλληλεγγύης οπαδών της Σίτι για το Χίλσμπορο
http://www.england365.gr/article/101693/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CF%8C-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%8D%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B4%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%A3%CE%AF%CF%84%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%A7%CE%AF%CE%BB%CF%83%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%BF
(http://i64.tinypic.com/vdcp6s.jpg)
-
http://www.england365.gr/article/102157/%CE%A0%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC,-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%84%CF%82-%CE%B6%CF%89%CE%AE%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9--%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85!-
(https://s8.postimg.org/tw3qmkv9x/571688829a5656568387l.jpg) (https://postimg.org/image/9oqau9xsh/)image uploading site (https://postimage.org/)
-
A West Yorkshire Derby | Pre-Match
http://www.soccerbible.com/design/photography/2016/a-west-yorkshire-derby-pre-match/
Introducing our new club crest
http://crest.brentfordfc.co.uk/
-
....το μπεναλντι δείτε ,που προηγήθηκε η Celtic......Τι κόκκινη κ κίτρινη κάρτα,ισόβιο αποκλεισμό θέλει το κωλόπαιδο ο ούνος..... >:(
:pashat:
(https://s18.postimg.org/saarj65y1/18199502_1550464091660157_932177875419323917_n.jpg) (https://postimg.org/image/k4spl0hp1/)how to do a screenshot on a pc (https://postimage.io/app.php)certificity.com (https://certificity.com)
-
(https://s14.postimg.org/4anuu4brl/TELEMMGLPICT000127215107-large_trans_Nv_BQz_QNjv4_B.jpg) (https://postimg.org/image/fzrui32q5/)free image upload (https://postimage.io/)certificity.com (https://certificity.com)
(https://s3.postimg.org/f34scbblf/TELEMMGLPICT000127211633-large_trans_Nv_BQz_QNjv4_B.jpg) (https://postimg.org/image/ykzfs98j3/)free upload image (https://postimage.io/)certificity.com (https://certificity.com)
(https://s12.postimg.org/uh8739cgd/TELEMMGLPICT000127224694-large_trans_Nv_BQz_QNjv4_B.jpg) (https://postimg.org/image/60q18sbpl/)image hosting no account (https://postimage.io/)certificity.com (https://certificity.com)
(https://s11.postimg.org/q4fgxxeoz/TELEMMGLPICT000127226439-large_trans_Nv_BQz_QNjv4_B.jpg) (https://postimg.org/image/lvaqvrbfj/)free image hosting (https://postimage.io/)certificity.com (https://certificity.com)
(https://s22.postimg.org/r678a69mp/TELEMMGLPICT000127222574-large_trans_Nv_BQz_QNjv4_B.jpg) (https://postimg.org/image/li0xja5a5/)imagur (https://postimage.io/)certificity.com (https://certificity.com)
-
...πήρε το πρωτάθλημα (άξια)στη Premier η Chelsea,2η(μπράβο της κ αυτηνής) η Tottenham κ παίζεται η 3η κ 4η θέση ανάμεσα στους αποτυχημένους της σαιζόν (Κλοπ,Γκουαρντιόλα κ Μουρίνιο)....Δε γαμιούνται,πάμε στα παρακάτω που χουν τη πλάκα τους.....
Στη Β εθνική ,Brighton and Hove Albion, Newcastle United ,ανέβκαν,η Leeds Utd μάλλον μένει ξανά στην απόξω.....
Στη Γ εθνική ,κ στο Bramall Lane μπροστά σε 31 003 οπαδούς της ,η Sheffield United πανηγύρισε το πρωτάθλημα .....
ενώ στο Memorial Stadium του Bristol ,μπροστά σε 11 750 οπαδούς των δύο ομάδων,γίνηκε τσ πτάνας ....0-3,1-3 ,3-3 ,κ 5' πριν ο κόρακας σφουρήξει ,3-4 το σκορ κ τα "λιοντάρια" της Millwall στα μπαράζ της ανόδου......
-
(https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/18342168_1352629358155029_7114285609198283677_n.jpg?oh=306ea03dbcad54365700f5e54a2c90fd&oe=597752AB)
-
Labour's manifesto pledges on football fans' rights and grassroots funding revealed
Football fans would be given a much greater say in how their clubs are run under a Labour government.
A leaked version of the party's draft election manifesto, obtained by the Mirror, includes pledges to improve sport for those who participate in it and love it.
Football supporters' trusts would be offered the chance to purchase shares when clubs change hands.
They would also be able to appoint - and fire - at least two people to the club’s board of directors.
When first mooted in 2014, Labour indicated the policy was influenced by events at Coventry City, Cardiff City, Hull City, Portsmouth, Leeds United and Birmingham City, among other clubs.
At the time Labour's policy review chief Jon Cruddas said: "Football clubs are part of people’s identity and sense of belonging. Our plan is to give fans a stake in their clubs."
Labour will also pledge to make sure the Premier League invests 5% of its TV income into grassroots and youth football, including improving coaching, facilities and pitches.
Labour, led by celebrity Arsenal fan Jeremy Corbyn, would also push sports authorities to make big improvements on disabled access.
And the party would encourage UK cities to bid to host the 2022 Commonwealth Games after South African city Durban dropped out.
It would also take action on the ticketing market in the UK. including anti-bots legislation to stop tout websites snaffling up blocks of tickets for high-demand games.
Labour would implement the recommendedations of the Waterson review, published last year, that secondary ticketing websites should be taken to court if they do not comply with rules.
The draft manifesto says: “Sport must be run in the interests of those who participate in it and love it, not just for a privileged few.”
At the weekend, Liverpool fans lent their support to Labour by unveiling a banner depicting Mr Corbyn and shadow chancellor John McDonnell.
(http://i4.mirror.co.uk/incoming/article10373777.ece/ALTERNATES/s810/JS118887191.jpg)
In a message to working class voters to get behind the party, the banner included the slogan: “What unites us is greater than what divides us”.
The official Labour manifesto is expected to be published next week and the manifestos for all the major parties are expected by mid-May.
www.mirror.co.uk
Με άλλα λόγια....Στο μανιφέστο (που δημοσιεύτηκε χτες) των Εργατικών, εν όψει των βουλευτικών εκλογών σε 2 βδομάδες, μπορεί να βρει κανείς δεσμεύσεις για τις σχέσεις οπαδών και διοικήσεων των ομάδων. Έτσι, καμία αγοραπωλησία ΠΑΕ δεν θα μπορεί να γίνει χωρίς την σύμφωνη γνώμη των οπαδών. Οι οπαδοί θα λειτουργούν σαν θεματοφύλακες της ιστορίας της ομάδας και θα μπορούν να έχουν λόγο και στην διοίκηση. Επίσης, θα είναι υποχρεωτικό για τις ομάδες το 5% από τα τηλεοπτικά έσοδα, να πηγαίνουν στις ακαδημίες τους. Τέλος θα απαγορεύει το εμπόριο εισιτηρίων (για σημαντικούς αγώνες) από άλλες ιστοσελίδες πλην αυτών των ομάδων, βάζοντας τέλος στο παραεμπόριο και την μαύρη αγορά.
Υ.Γ. Το KOP παραδοσιακά Εργατικό, όπως και η πόλη, έβγαλε πανό υποστήριξης στον υποψήφιο πρωθυπουργό των Εργατικών, Jeremy Corbyn. Κατά τ' άλλα, fuck no politica και fuck modern football.
-
Εδώ (http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=1978.msg161431#msg161431) είδαμε μια βραζιλιάνικη έκδοση.Για να δούμε και μια αγγλική έκδοση.Η συνέχεια παρακάτω...
Ο χειρότερος επιθετικός στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/02/ali_dia.jpg)
Μια μέρα του Νοεμβρίου του 1996 ο προπονητής της Σαουθάμπτον, Γκρέιαμ Σούνες, έλαβε ένα τηλεφώνημα. Στην άλλη άκρη της γραμμής βρισκόταν ο Ζόρζ Γουεά, ο οποίος μόλις την προηγούμενη χρονιά είχε ανακηρυχθεί καλύτερος παίκτης του κόσμου. Σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε μετά ο Σούνες, ο Γουεά του μίλησε για έναν ξάδερφο του από τη Σενεγάλη, ο οποίος είναι καλός επιθετικός, έχει αγωνιστεί στο παρελθόν στην Παρί Σεν Ζερμέν και είναι και διεθνής με την εθνική της χώρας του, με την οποία πρόσφατα κιόλας είχε σκοράρει. Η συζήτηση εξελίχθηκε τόσο καλά που ο Σούνες δέχτηκε να δοκιμάσει τον προτεινόμενο από τον Γουεά παίκτη, ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε αναζήτηση ομάδας.
Λίγο καιρό μετά από αυτό το τηλεφώνημα ο 31χρονος Σενεγαλέζος Άλι Ντία πέρασε την πόρτα των γραφείων της Σαουθάμπτον και υπέγραψε ένα δοκιμαστικό συμβόλαιο ενός μήνα. Παρά το γεγονός ότι στη μια και μοναδική προπόνηση που συμμετείχε προβλημάτισε με τις ικανότητες του, ή για την ακρίβεια με την έλλειψη αυτών, η τύχη αποδείχτηκε σύμμαχος του, όπως σε κάθε περίεργη και κουλή ιστορία αυτού του κόσμου. Αρχικά, το φιλικό της ομάδας των αναπληρωματικών με την Άρσεναλ, στο οποίο και θα δοκιμαζόταν, ακυρώθηκε λόγω κακής κατάστασης του αγωνιστικού χώρου και στη συνέχεια και για λόγους που πιθανόν ποτέ κανένας δεν θα μάθει (γιατί προφανώς ο Σούνες τους έχει θάψει κάπου στο βάθος της μνήμης του για να μην νιώθει το βάρος της γκάφας να τον καταπλακώνει), ο Σκοτσέζος τεχνικός τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της πρώτης ομάδας για το παιχνίδι με τη Λίντς, που με απλά λόγια σημαίνει ότι έδωσε σ’ έναν παίκτη που δεν είχε δει ποτέ να αγωνίζεται το δικαίωμα να κάτσει στον πάγκο σε έναν κανονικό αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ. Και το καλύτερο κομμάτι του μύθου δεν είχε ακόμα ξεκινήσει…
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/02/ali_dia-1-500x333.jpg)
Στις 23 Νοεμβρίου, ημέρα Σάββατο, η Σαουθάμπτον υποδέχτηκε τη Λίντς και κάπου στα μισά του πρώτου ημιχρόνου ο, εν ενεργεία τότε θρύλος της ομάδας, Ματ Λε Τισιέ ένιωσε ενοχλήσεις και ζήτησε αλλαγή. Προς έκπληξη όλων, στη θέση του δεν μπήκε κάποιος εκ των πεπειραμένων παικτών της ομάδας αλλά ένας παντελώς άγνωστος Σενεγαλέζος που φορούσε τη φανέλα με το νούμερο 33. («Δεν είχα άλλον επιθετικό στον πάγκο» ήταν η επίσημη δικαιολογία του Σούνες μετά το παιχνίδι.) Ο Άλι Ντία έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, λαμβάνοντας μέρος σε έναν αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ. Όλα έμοιαζαν με ένα τέλειο Χολιγουντιανό παραμύθι, μόνο που εδώ μιλάμε για την πραγματική ζωή, οπότε δεν προκαλεί καμία εντύπωση το γεγονός ότι η συνέχεια αποδείχτηκε εφιαλτικά ρεαλιστική.
Ο Ντία δεν έμοιαζε με επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Όπως σχολίασε ο ίδιος ο Λε Τισιέ μετά από χρόνια: «Η απόδοση του ήταν σχεδόν κωμική. Θεωρητικά είχε πάρει τη θέση μου αλλά στην πραγματικότητα δεν είχε καμία θέση. Απλά περιφερόταν παντού. Δεν νομίζω ότι είχε αντιληφθεί σε ποια θέση παίζει. Έτρεχε στον αγωνιστικό χώρο σαν να τρέχει ο Μπάμπι το ελαφάκι πάνω σε πάγο. Ήταν κάπως στενάχωρο να το βλέπεις». Η διαφορά επιπέδου του με τους υπολοίπους παίκτες ήταν τέτοια που ήταν σαν να έχεις πάρει έναν τυχαίο τύπο που παίζει μπάλα με την παρέα του μια φορά την εβδομάδα σ’ ένα 5Χ5, που είναι απλά η μικρή εξέλιξη του ποδοσφαίρου που έπαιζε πιτσιρικάς στις αλάνες, και να τον έχεις πετάξει ξαφνικά μέσα σ’ ένα παιχνίδι πρώτης κατηγορίας. Όπως αποδείχτηκε αργότερα, αυτό ακριβώς είχε συμβεί!
Ο Άλι Ντία δεν είχε καμία σχέση με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ούτε φυσικά με την Παρί και την εθνική Σενεγάλης. Ήταν ένας απλός φοιτητής του πανεπιστημίου του Πόρτσμουθ, ο οποίος εκείνη την εποχή γέμιζε τον ελεύθερο χρόνο του παίζοντας μπάλα στην ερασιτεχνική Μπλάιθ Σπάρτανς μέχρι που μια μέρα μαζί μ’ ένα συμφοιτητή του σκέφτηκαν την ιδέα με το τηλεφώνημα, την οποία και υλοποίησαν με τον συμφοιτητή να παριστάνει τον Ζόρζ Γουεά. Οι απορρίψεις στην αρχή ήταν αρκετές (ανάμεσα στις ομάδες που δέχτηκαν την κλήση ήταν η Γουέστ Χαμ και η Τζίλιγχαμ) αφού η καλή πρόθεση όλων να δοκιμάσουν έναν παίκτη που προτείνει ο Γουεά δεν αρκούσε για να υπερνικήσει την απογοητευτική εικόνα που άφησε ο Ντία στις δοκιμαστικές προπονήσεις. Μέχρι που έφτασε η σειρά της Σαουθάμπτον.
Μετά από 53 ιστορικά λεπτά άσκοπης περιπλάνησης στον αγωνιστικό χώρο, κατά τα οποία σπατάλησε και μια καλή ευκαιρία, ο αποκαρδιωμένος Σούνες προσπάθησε να μπαλώσει το φιάσκο, κάνοντας αλλαγή τον παίκτη που είχε βάλει σαν αλλαγή στο πρώτο ημίχρονο. Ο Σενεγαλέζος επιθετικός αποχώρησε από το παιχνίδι, την επόμενη μέρα επισκέφτηκε τον φυσιοθεραπευτή της ομάδας κάνοντας παράπονα για ενοχλήσεις και μετά από αυτό δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά στο προπονητικό κέντρο. Μια εβδομάδα μετά η Σαουθάμπτον ακύρωσε και επίσημα το συμβόλαιο του, τερματίζοντας μια από τις πιο μικρές και απίθανες επαγγελματικές καριέρες στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Ο Άλι Ντία πήρε το πτυχίο του μερικά χρόνια αργότερα, έπαιξε λίγη ακόμα μπάλα στις ερασιτεχνικές κατηγορίες και τελικά αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο σε ηλικία 32 ετών, έχοντας όμως στο βιογραφικό του μια συμμετοχή σε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ, μια απίστευτη ιστορία για να διηγείται στα εγγόνια του, ένα σύνθημα με το όνομα του («Ali Dia, is a liar, is a liar») και κάμποσες ‘διακρίσεις’, όπως η παρουσία του στις λίστες «The 50 worst footballers» των Τimes, «Top 10 rubbish footballers» της Sun και «Top 50 worst strikers» της Daily Mail.
sombrero.gr
-
Θέση στην ευρωπαϊκή ελίτ διεκδικεί η Τότεναμ με γήπεδο 900 εκατ. (pics)
(http://www.insider.gr/sites/default/files/styles/article_image/public/new-proposed-tottenham-stadium.jpg?itok=GsamN-Oy)
Η ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ έχει ήδη ανακοινώσει την πρόθεσή της να ανοικοδομήσει γήπεδο 61.500 θέσεων, πλάνο που έχει ήδη αρχίσει να υλοποιείται και αναμένεται να κοστίσει 700 εκατ. στερλίνες (900 εκατ. δολάρια), προσπαθώντας έτσι να εδραιώσει τη θέση της μεταξύ των ελίτ ομάδων της Αγγλίας.
Η Τότεναμ με έδρα το Λονδίνο, ευρέως γνωστή και ως «Σπιρούνια», ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι υπέγραψε σύμβαση 400 εκατ. λιρών με τις Bank of America Merrill Lynch, Goldman Sachs Group Inc. και HSBC Holdings Plc. Η συμφωνία αυτή αντικαθιστά την προϊσχύουσα ύψους 200 εκατ. λιρών που είχε υπογραφεί τον Δεκέμβριο του 2015, και από την οποία μέχρι σήμερα έχουν χρησιμοποιηθεί τα 100 εκατ. Η χρηματοδότηση πραγματοποιήθηκε από την Rothschild & Co.
«Νιώθουμε ανακουφισμένοι να έχουμε τρεις μεγάλου κύρους και παγκοσμίως αναγνωρισμένες τράπεζες να μας υποστηρίζουν», δήλωσε ο οικονομικός διευθυντής, Μάθιου Κόλκοτ.
Η συμφωνία αυτή στρώνει το δρόμο για την Τότεναμ ώστε να ολοκληρώσει τη μετακίνησή της στο νέο στάδιο, το δεύτερο πιο ακριβό στο Ηνωμένο Βασίλειο, μετά από εκείνο του Γουέμπλει. Ο σύλλογος σχεδιάζει να αγωνιστεί στο νέο χώρο την μεθεπόμενη σεζόν, με τα εντός έδρας ματς της στο μεταξύ να διεξάγονται στο Γουέμπλει. Το γήπεδο κατασκευάζεται ακριβώς δίπλα από το Γουάιτ Χαρτ Λέιν στο βόρειο Λονδίνο, όπου τα Σπιρούνια παίζουν τα εντός έδρας παιχνίδια τους για παραπάνω από έναν αιώνα.
Αυτή η μετακίνηση θα βοηθήσει την Τότεναμ να εδραιώσει τη θέση της μεταξύ των κορυφαίων ομάδων που παραδοσιακά προκρίνονται στο Τσάμπιονς Λιγκ, τον πιο επικερδή διηπειρωτικό διαγωνισμό των κορυφαίων ομάδων. Τα Σπιρούνια εξασφάλισαν την πρόκρισή τους για την επόμενη σεζόν, τερματίζοντας δεύτεροι (η υψηλότερη κατάταξη που πέτυχαν για περισσότερα από 50 χρόνια), μετά την Τσέλσι, στην Πρέμιερ Λιγκ.
Ο σύλλογος έχει ήδη ξοδέψει 340 εκατ. λίρες στο σχεδιασμό, την κατασκευή και την αγορά γης, σύμφωνα με την ανακοίνωση. Το υπόλοιπο κόστος του σχεδίου θα χρηματοδοτηθεί από την καινούρια συμφωνία και από τους πόρους που διαθέτει η ομάδα, που βρίσκεται υπό την ιδιοκτησία του ομίλου ENIC, ο οποίος είναι υπό τον έλεγχο του δισεκατομμυριούχου Τζο Λιούις.
Η ύψους 400 εκατ. λιρών σύμβαση έχει διάρκεια 5 ετών και η τιμολόγησή του ισούται με το libor συν 2.25 έως 3%.
Τα έσοδα από τα παιχνίδια της Τότεναμ αναμένεται να διπλασιαστούν σε 100 εκατ. λίρες τη σεζόν, έπειτα από αυτή την κίνηση, όπως είπε ο Κόλκοτ. Το κόστος του σχεδίου δεν θα επηρεάσει τις επιλογές του μάνατζερ της ομάδας, Μαουρίσιο Ποτσετίνο, ο οποίος επιδιώκει να ενισχύσει την ομάδα και να προσφέρει καινούρια συμβόλαια στους κορυφαίους παίκτες, πράγμα που έκανε και η αντίπαλη Άρσεναλ όταν αναβάθμισε το γήπεδό της το 2006.
«Αυτό δεν πρόκειται να αγγίξει το ποδόσφαιρο, πρόκειται για δύο ξεχωριστά μπάτζετ», εξηγεί ο Κόλκοτ.
Η Βρετανία ψήφισε την αποχώρησή της από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η ανατίμηση του ευρώ προκάλεσε μια επιπλέον πρόκληση στο σύλλογο καθώς υπάρχουν συμβόλαια με προμηθευτές. Η Τότεναμ δεν έχει ακόμα εξασφαλίσει συμφωνία για τα δικαιώματα της ονομασίας του σταδίου , όπως έκανε η Άρσεναλ με το συμβόλαιό της με την Emirates airline, και που η Γουεστ Χαμ δεν έχει καταφέρει ένα χρόνο μετά την μετακίνησή της στο Στάδιο Ολίμπικ στο ανατολικό Λονδίνο.
Η Τότεναμ εξετάζει τη δυνατότητα να έχει μια περιοχή ασφαλών θέσεων, σύμφωνα με ένα πείραμα που έγινε και στη Σέλτικ στη Σκωτία.
Σύμφωνα με έρευνα για τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, που διεξήχθη από την KPMG, η Τότεναμ βρίσκεται στη 10η θέση της κατάταξης. Έξι από τις 10 ομάδες με την υψηλότερη χρηματιστηριακή αξία στην Ευρώπη, προέρχονται από την Αγγλία, όπου τα έσοδα από τις εγχώριες διοργανώσεις είναι υψηλότερα από εκείνα άλλων πρωταθλημάτων.
Η HSBC παρέχει επίσης μια επιπρόσθετη διευκόλυνση κεφαλαίου κίνησης ύψους 25 εκατομμυρίων λιρών και η ENIC έχει θέσει σε λειτουργία μια μονάδα έκτακτης ανάγκης 50 εκατομμυρίων λιρών για να διασφαλίσει ότι το έργο θα χρηματοδοτηθεί πλήρως μέχρι την ολοκλήρωσή του.
gazzetta.gr
-
Γήπεδο θα φτιάξουν ή διαστημόπλοιο;;;; :-? :-?
-
.....εκεί όπου ανήκει!
http://www.england365.gr/article/104785/%CE%95%CF%80%CE%AD%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%88%CE%B5-%CE%BC%CE%B5-45-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF-%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CE%BA%CE%B5%CE%B9!
-
Wembley ,76.682 οπαδοί κ των δύο ομάδων
Wembley ,53.320 οπαδοί κ των δύο ομάδων....
Wembley ,23.380 οπαδοί κ των δυο ομάδων
-
https://imgur.com/a/8qYVe
-
Αγγλία vs Γερμανία: Η ειδοποιός διαφορά
Ο Θάνος Σαρρής γράφει για έναν σημαντικό παράγοντα που έχει κάνει το γερμανικό ποδόσφαιρο να αφήσει πίσω το αγγλικό στα περισσότερα επίπεδα. Την εκπαίδευση.
«Grassroots». Η λέξη που ακούγεται περισσότερο ίσως από κάθε άλλη τα τελευταία χρόνια στις συζητήσεις για τους λόγους που η εθνική Αγγλίας τρώει τα μούτρα της στις μεγάλες διοργανώσεις. Ο ίδιος ο Γκρεγκ Ντάικ, πρόεδρος της Αγγλικής Ομοσπονδίας, είχε παραδεχθεί πως: «αν πάτε στη Γερμανία ή την Ολλανδία, εμείς είμαστε χιλιόμετρα πίσω όσον αφορά τις εγκαταστάσεις και τον αριθμό των προπονητών». Παράλληλα, μίλησε για βασικά προβλήματα υποδομών. «Είναι ξεκάθαρο ότι έχουμε προβλήματα με τα γήπεδα. Τα οικονομικά των τοπικών αρχών είναι πιεσμένα και τα περισσότερα γήπεδα ανήκουν σε αυτές.
Η συντήρησή τους δεν είναι όπως παλιά και τα τελευταία χρόνια αναβάλλονται παιχνίδια. Βλέπω τα παιδιά μου να τα περνάνε εδώ και δέκα χρόνια. Την προηγούμενη σεζόν δεν έπαιζαν από τον Νοέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο, επειδή τα γήπεδα ήταν ακατάλληλα». Στην Αγγλία. Των αμέτρητων εκατομμυρίων για μεταγραφές, των πάμπλουτων μεγιστάνων, των, χορηγών, των πανάκριβων εισιτηρίων διαρκείας, των υποδομών-διαφήμιση ομάδων όπως η Μάντσεστερ Σίτι και φυσικά του St George's Park. Ο διάδοχος του Ντάικ, Γκρεγκ Κλαρκ, έπρεπε να πείσει τον έξαλλο υπουργό αθλητισμού ότι το δημόσιο χρήμα θα ξεκινήσει να ξοδεύεται από τη βάση, προκειμένου να μην κοπεί η χρηματοδότηση της FA.
Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν παιδιά. Ο Φιλ Σμιθ, διευθυντής του Sport England είχε πει πως το 96% των δεκάχρονων αγοριών που αθλούνται, παίζουν, είτε λίγο είτε πολύ, ποδόσφαιρο. Δεν είναι λοιπόν μόνο ο εντοπισμός των ταλέντων, κάτι που η Γερμανία εξασφάλισε με το Extented Talent Promotion Programme, αλλά πως τα αξιοποιείς στη συνέχεια. Στο πλαίσιο αυτό, το 2010 η αγγλική Ομοσπονδία εξέδωσε το «Futre Game», έναν τεχνικό οδηγό για την εξέλιξη νεαρών παικτών. Όπως όμως έδειξε το πείραμα της Γερμανίας, η συνεργασία ανάμεσα σε ομάδες, Λίγκες και Ομοσπονδία πρέπει να είναι ουσιαστική για να εφαρμοστούν οι όποιες γραμμές.
Γενικά οι Άγγλοι προσπαθούν να δώσουν βάρος ως προς αυτό, όμως η αθλητική εκπαίδευση, για να αποδώσει όπως στη Γερμανία, πρέπει να είναι πολυεπίπεδη. Να ξεκινάει από μικρές ηλικίες, σε όλη τη χώρα και όχι μόνο στις ακαδημίες ομάδων, να συνδυάζεται με το σχολείο και πρωτίστως, να γίνεται από καταρτισμένους προπονητές σε κατάλληλες υποδομές. Ο Ντάικ τόνιζε ότι ήθελε να επενδύσει 250 εκατομμύρια, όταν στην Γερμανία δαπανώνται, σε συνδυασμό από ομάδες και Ομοσπονδία, σχεδόν 100 κάθε χρόνο, εδώ και πάνω από μια δεκαετία.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα και ερευνητή Μάικλ Κάλβιν, το ποσοστό των παιδιών που παίζουν οργανωμένα σε τμήματα υποδομών και θα καταφέρουν να παίξουν κάποια στιγμή στην Premier League είναι 0.012%. Δηλαδή 180 σε ενάμιση εκατομμύριο. Μέρος της εκπαίδευσης είναι και η συνέχεια όλων εκείνων που δεν θα τα καταφέρουν.
«Το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει είναι να φτάσει στα διεθνή στάνταρ η εκπαίδευση των προπονητών, εκπαιδεύοντας πρώτα τους εκπαιδευτές τους», είχε πει χαρακτηριστικά o Ραϊμόντ Φερχέιχεν, ένας εκ των γκουρού της φυσικής κατάστασης στο ποδόσφαιρο. Βάσει των στοιχείων της UEFA, στη Γερμανία έχουν το δίπλωμα B 28.400 προπονητές, ενώ στην Αγγλία 1.759. Το A 5.500 και 895 αντίστοιχα, ενώ το Pro 1.070 και 115 αντίστοιχα. Το χάσμα είναι τεράστιο και κατά έναν σημαντικό λόγο εξηγείται από τον τρόπο που οι Γερμανοί έκαναν το επάγγελμα του προπονητή πιο προσιτό.
Στην Αγγλία, για να φτάσει κάποιος μέχρι το UEFA Α πρέπει να δαπανήσει περίπου 4.500 ευρώ. Στη Γερμανία κοστίζει 800. Μαζί με τα 52 προπονητικά κέντρα που ξεφύτρωσαν με κρατική χρηματοδότηση τα τελευταία 12 χρόνια, δημιουργήθηκαν και 366 περιφερειακές βάσεις, όπου 1.300 καταρτισμένοι προπονητές αναλαμβάνουν δράση. Η ιδιότητα του προπονητή, κυρίως σε επίπεδο υποδομών, δεν είναι ελιτιστική, είναι μέρος ενός οργανωμένου σχεδίου που τους έχει όλους συμμάχους. Και οι Άγγλοι το παραδέχονται. Ο Κρις Ερλ, που προσελήφθη ως επικεφαλής στην εκπαίδευση στάθηκε στο ότι πρέπει πάση θυσία οι Άγγλοι προπονητές να κάνουν τα παιδιά να αναπτύσσουν αγάπη για το άθλημα και όχι φόβο σε περίπτωση που κάνουν κάποιο λάθος, ενώ επανέφερε τα διπλώματα UEFA 1 και 2, με στόχο να δημιουργήσει ένα μεγάλο pool προπονητών που θα έχουν μια βασική εκπαίδευση και θα μπορούν σταδιακά να εξελιχθούν.
Παρουσιάσαμε τον τρόπο που η Γερμανία άλλαξε σε επίπεδο νοοτροπίας και κοινωνίας. Ο Φρανκ Βόρμουτ, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο ως επικεφαλής εκπαίδευσης προπονητών και τεχνικός στην Κ-20 της χώρας έλεγε στο Blizzard: «Στην Αγγλία, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δεν έχει επιρροή στις ομάδες. Και γι' αυτό έχουν ζητήματα με τον νεανικό τομέα». Ο Έντουιν Μπόεκαμπ ο οποίος δούλευε στα τμήματα υποδομής της Ντόρτμουντ, πρόσθετε: «Έχουν όλα τα χρήματα, από τα τηλεοπτικά ντιλ, τους μεγάλους χορηγούς, τους ιδιοκτήτες και απλά αγοράζουν παίκτες. Ακόμα και σε επίπεδο νέων! Ξοδεύουν χρήματα στην εξέλιξη ταλέντων, αλλά όχι των δικών τους ταλέντων! Αποκτούν πολλούς νεαρούς από ευρωπαϊκές ομάδες, αντί να αναπτύσσουν τα δικά τους. Δεν πρόκειται ποτέ να κάνουν πρόοδο, αν δεν σπάσουν τις παλιές δομές, όπως κάναμε εμείς». Μέρος των παλιών δομών είναι και το ότι σπανίζουν οι ευκαιρίες στο υψηλό επίπεδο για τους νεαρούς.
Εκπαίδευση λοιπόν. Είναι σαν ντόμινο. Η εκπαίδευση στους προπονητές ισοδυναμεί με καλύτερη εκπαίδευση στα παιδιά. Αλλάζει τη νοοτροπία ως προς τη διαχείρισή τους σε συνθήκες αγώνα και φυσικά βρίσκεται πάντα σε συνάρτηση με τις υποδομές και τη συνεργασία των φορέων. Και βέβαια, απαιτεί διάθεση για να σπάσουν αβγά...
gazzetta.gr
-
Ομάδα έκανε μεταγραφή μετά από οκτώ χρόνια!
Ομάδα έκανε μεταγραφή μετά από οκτώ χρόνια!
(http://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/17/07/24/091328.jpg?w=880&f=bicubic)
Λέτε τα όσα λέγονται για την τσιγκουνιά των Σκωτσέζων να μην είναι μόνο φήμες; Η Χάμιλτον πάντως, ποδοσφαιρικός σύλλογος της Σκωτίας, άνετα θα μπορούσε να είναι ιδιοκτησίας.. Εμπενίζερ Σκρουτζ!
Ο σύλλογος της σκωτσέζικης Πρέμιερ Λιγκ υιοθέτησε μία τακτική που ακολουθούν πολλές ομάδες ανά τον κόσμο, αυτή της απόκτησης δανεικών παικτών. Μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτα παράξενο ή μεμπτό.
Όταν όμως η εν λόγω τακτική γίνεται πάγια και τελευταία φορά που το Βρετανικό κλαμπ είχε αποκτήσει ποδοσφαιριστή ήταν οκτώ χρόνια πίσω, τότε ναι, είναι είδηση!
Από το 2009 συγκεκριμένα το κλαμπ της ομώνυμης πόλης αποκτούσε ποδοσφαιριστές που είτε ήταν ελεύθεροι, καλύπτοντας μόνο το συμβόλαιό τους ή προχωρούσαν σε δανεισμό, με τους παίκτες να επιστρέφουν με τη λήξη της αγωνιστικής σεζόν στην ομάδα που ανήκουν. Έτσι διαμορφωνόταν το ρόστερ που συμπληρωνόταν με παίκτες από την ακαδημία.
Μετά από οκτώ χρόνια όμως η «κατάρα» έσπασε, καθώς η Χάμιλτον, όπως η ίδια ανακοίνωσε, απέκτησε από τη Λωζάνη τον 31χρονο Γάλλο κεντρικό αμυντικό Χαβιέ Τομάς, ενώ τελευταίο απόκτημα ήταν ο τερματοφύλακας Τόμας Τσέρνι από τη Σίγκμα Όλομουτς.
Ο ίδιος ο Τομάς, ξαφνιασμένος από την είδηση, σχολίασε: «Είστε σίγουροι πως πλήρωσαν για τη απόκτησή μου; Εγώ δεν έχω ιδέα, δεν πιστεύω πάντως πως πλήρωσαν 50 εκατομμύρια, οπότε εντάξει»!
sport-fm.gr
Ορίστε για να μην λέτε :P :P :P :P
-
Ομάδα έκανε μεταγραφή μετά από οκτώ χρόνια!
Ομάδα έκανε μεταγραφή μετά από οκτώ χρόνια!
(http://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/17/07/24/091328.jpg?w=880&f=bicubic)
Λέτε τα όσα λέγονται για την τσιγκουνιά των Σκωτσέζων να μην είναι μόνο φήμες; Η Χάμιλτον πάντως, ποδοσφαιρικός σύλλογος της Σκωτίας, άνετα θα μπορούσε να είναι ιδιοκτησίας.. Εμπενίζερ Σκρουτζ!
Ο σύλλογος της σκωτσέζικης Πρέμιερ Λιγκ υιοθέτησε μία τακτική που ακολουθούν πολλές ομάδες ανά τον κόσμο, αυτή της απόκτησης δανεικών παικτών. Μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτα παράξενο ή μεμπτό.
Όταν όμως η εν λόγω τακτική γίνεται πάγια και τελευταία φορά που το Βρετανικό κλαμπ είχε αποκτήσει ποδοσφαιριστή ήταν οκτώ χρόνια πίσω, τότε ναι, είναι είδηση!
Από το 2009 συγκεκριμένα το κλαμπ της ομώνυμης πόλης αποκτούσε ποδοσφαιριστές που είτε ήταν ελεύθεροι, καλύπτοντας μόνο το συμβόλαιό τους ή προχωρούσαν σε δανεισμό, με τους παίκτες να επιστρέφουν με τη λήξη της αγωνιστικής σεζόν στην ομάδα που ανήκουν. Έτσι διαμορφωνόταν το ρόστερ που συμπληρωνόταν με παίκτες από την ακαδημία.
Μετά από οκτώ χρόνια όμως η «κατάρα» έσπασε, καθώς η Χάμιλτον, όπως η ίδια ανακοίνωσε, απέκτησε από τη Λωζάνη τον 31χρονο Γάλλο κεντρικό αμυντικό Χαβιέ Τομάς, ενώ τελευταίο απόκτημα ήταν ο τερματοφύλακας Τόμας Τσέρνι από τη Σίγκμα Όλομουτς.
Ο ίδιος ο Τομάς, ξαφνιασμένος από την είδηση, σχολίασε: «Είστε σίγουροι πως πλήρωσαν για τη απόκτησή μου; Εγώ δεν έχω ιδέα, δεν πιστεύω πάντως πως πλήρωσαν 50 εκατομμύρια, οπότε εντάξει»!
sport-fm.gr
Ορίστε για να μην λέτε :P :P :P :P
...γιατί να μην πούμε?...αφού μάθαμε....ότι ο αδελφός ΧΒ είναι το αφεντικό των σκωτσεζων... :P :P :P :P
-
Ο κανονισμός που εκτόξευσε την Premier League
Ο Θάνος Σαρρής γράφει για την αλλαγή κανονισμού που συνέπεσε με τη δημιουργία της Premier League και εκτόξευσε, μαζί με τα τηλεοπτικά χρήματα, το αγγλικό ποδόσφαιρο.
Στην πρόσφατη έκθεση της Delloite (http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/1109212/etisia-ekthesi-deloitte-lefta-yparhoyn-sto-podosfairo) τα νούμερα της Premier League ζαλίζουν. Το 2015/16 τα έσοδα έφτασαν στο ποσό-ρεκόρ των 3.6 δισεκατομμυρίων, καταγράφοντας άνοδο της τάξης του 9%. Κάθε ομάδα είχε έσοδα που κατά μέσο όρο ξεπερνούν εκείνα και των 22 συλλόγων τη σεζόν 1991/92! Όταν η παλιά Division One έγινε Premier League, αρκετοί ήταν εκείνοι που πίστευαν πως πρόκειται για απλά ένα τέχνασμα, μια αλλαγή που επί της ουσίας δεν σημαίνει τίποτα. Ανάμεσά τους και ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσομν Ο «πόλεμος» μεταξύ Sky και ITV άλλαξε εντελώς τις ισορροπίες και έκανε το ποδόσφαιρο ένα τηλεοπτικό προϊόν που έχει φτάσει να αποφέρει στις ομάδες αστρονομικά ποσά, καθορίζοντας την ίδια τη φύση της λειτουργίας τους. Όμως για να γίνει ελκυστικό και να «ανοίξει» προς τον κόσμο, ο οποίος είχε πρόσφατες τις μνήμες του ενοχικού παρελθόντος του χουλιγκανισμού και των τραγωδιών, έπαιξε ρόλο η αλλαγή στον κανονισμό της πάσας προς τον τερματοφύλακα το καλοκαίρι του 1992.
Ο αναλυτής Μάικλ Κοξ στο βιβλίο του «The Mixer», που αποτελεί ένα ταξίδι στις τακτικές της Premier League, αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην συγκεκριμένη αλλαγή. Ο Πίτερ Σμάιχελ το χαρακτήρισε ως «την καλύτερη αλλαγή κανόνα που συνέβη ποτέ, άλλαξε το παιχνίδι». Ο αντίκτυπος που είχε στο παιχνίδι ήταν πιθανότατα ο μεγαλύτερος μετά το 1925 και την εισαγωγή του οφσάιντ. Η αλλαγή ήταν απλή. Πλέον ο τερματοφύλακας δεν μπορούσε να πιάσει τη μπάλα όταν του γύριζε με τα πόδια παίκτης της ομάδας του. Στις μέρες μας, μοιάζει αυτονόητο. Τότε όμως το να παίξουν οι τερματοφύλακες με τη μπάλα ήταν σχεδόν πρωτάκουστο. Η προπόνησή τους ήταν τελείως διαφορετική και η επαφή τους με τα πόδια ελάχιστη. Η σκοπιμότητα έκανε το βήμα αναγκαίο. Η FIFA είχε την ιδέα με το Μουντιάλ του 1990, όπου η επιστροφή της μπάλας στους τερματοφύλακες για τις ομάδες που προηγούνταν, τόσο σε ματς εθνικών όσο και συλλόγων, έκανε το θέαμα αρκετές φορές βαρετό.
Αρκετοί προπονητές, μεταξύ των οποίων ο Τζορτζ Γκρέιαμ της Άρσεναλ και ο Χάουαρντ Γουίλκινσον της Λιντς βρήκαν την ιδέα πολύ κακή, θεωρώντας πως θα ευνοήσει το παιχνίδι με βαθιές μπαλιές. Ο Γουίλκινσον προέβλεψε πως οι ομάδες θα χρησιμοποιούν έναν σέντερ φορ ως «μπλοκέρ» στον τερματοφύλακα, προκειμένου να κλέψει πιθανά γυρίσματα των αμυντικών και θα βομβαρδίζουν με βαθιές μπαλιές τους χώρους ανάμεσά τους. Τα πράγματα ωστόσο εξελίχθηκαν διαφορετικά, παρότι στα φιλικά του καλοκαιριού, αλλά και στα ματς της παρθενικής χρονιάς για τον κανονισμό, αρκετοί τερματοφύλακες και αμυντικοί βρέθηκαν εκτεθειμένοι. Ήταν λογικό. Ο εγκέφαλος έδινε την εντολή για γύρισμα της μπάλας προς τα πίσω, ενώ την ίδια στιγμή εμφάνιζε την απαγόρευση στον τερματοφύλακα να την πιάσει με τα χέρια.
Αποτέλεσμα ήταν η αδράνεια, οι άτσαλες πάσες, οι κακές ή καθυστερημένες αντιδράσεις των κίπερ. Ο Άντι Ντίμπλ της Μάντσεστερ Σίτι έσπασε το πόδι του σε φιλικό με επίλεκτη ομάδα της Ιρλανδίας, σε προσπάθειά του να κάνει τάκλιν στον αντίπαλο επιθετικό που παρενέβη σε ένα γύρισμα του αμυντικού. «Δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να πιάσω τη μπάλα ή να την κλοτσήσω», έλεγε αργότερα και περιέγραφε τον εαυτό του ως το πρώτο θύμα του κανονισμού. «Ήταν πάντα στο μυαλό σου ως αμυντικός. Δεν μπορούσες να παίξεις προς τα πίσω. Πριν, η Λίβερπουλ μπορούσε απλά να σκοτώσει ένα παιχνίδι. Νικούσαμε 1-0 και γυρίζαμε τη μπάλα στον Γκρόμπελαρ. Εκείνος θα έσκαγε λίγο τη μπάλα, ο Φιλ Νιλ θα γύριζε και θα του την έδινε. Όλα αυτά σταμάτησαν». Προπονητής στη Λίβερπουλ τότε ήταν ο Σούνες, ο οποίος ως παίκτης είχε στιγματιστεί από μια αντίστοιχη κίνηση. Η Ρέιντζερς νικούσε 2-1 και είχε την κατοχή, με τον Σούνες να βρίσκεται στο αντίπαλο μισό και ξαφνικά να γυρίζει και να επιστρέφει με 70άρα μπαλιά τη μπάλα στον τερματοφύλακά του για να κερδίσει χρόνο. Η τεράστια αλλαγή στη φύση του παιχνιδιού αντικατοπτρίζεται στην κίνησή του αυτή.
Τα βασικά αποτελέσματα ευνόησαν το ποδόσφαιρο που γνωρίσαμε στη συνέχεια. Το πρέσινγκ ψηλά, αφού οι ομάδες πλέον είχαν μεγαλύτερο κίνητρο και πιθανότητες να κλέψουν μπάλες. Το γήπεδο «άνοιξε» αφού οι προπονητές πλέον έπρεπε να χρησιμοποιούν διαφορετική τακτική στην άμυνά τους, οι κεντρικοί αμυντικοί και οι τερματοφύλακες έμαθαν να αποτελούν κομμάτι του build up. Επίσης, το παιχνίδι έγινε πολύ πιο γρήγορο. Η δράση σταματούσε με την πρακτική της επιστροφής της μπάλας στον τερματοφύλακα κάθε φορά που κάποια ομάδα ήθελε να κερδίσει χρόνο, με προπονητές να χτίζουν ολόκληρες τακτικές πάνω σε αυτή την πρακτική. Ξαφνικά, έπαψε να υπάρχει. Η δράση είχε σαφώς μεγαλύτερη συνέχεια. Ο μεγαλύτερος αντίκτυπος ήταν στην Ιταλία, όπου ο μέσος όρος τερμάτων ανά αγώνα αυξήθηκε από 2.27 σε 2.80. Η Premier κατέγραψε άνοδο 0.13%, όμως η επίδρασή στο παιχνίδι είχε μεγαλύτερο βάθος, επηρέασε πολύ ομάδες όπως η Λίβερπουλ, η Άρσεναλ και κυρίως η Λιντς, η οποία από πρωταθλήτρια βρέθηκε στην 17η θέση. Στον κόσμο άρεσε το νέο ποδόσφαιρο, όπου πλέον ο τερματοφύλακας δεν μπορούσε να πιάσει τη μπάλα από επαφή συμπαίκτη του και το Sky βρήκε το περιεχόμενο που στη συνέχεια θα έντυνε με αψεγάδιαστο περιτύλιγμα και θα το εκτόξευε.
Ο νέος κανονισμός άλλαξε πολύ τη φύση των αμυντικών και των τερματοφυλάκων. Οι ομάδες άρχισαν να κοιτάζουν περισσότερο σε λύσεις από το εξωτερικό για το «νούμερο 1» τους, ενώ ήδη από την παρθενική σεζόν της Premier League από τους 11 ξένους παίκτες του πρωταθλήματος οι 4 ήταν τερματοφύλακες. Πλέον άρχισαν να μην αρκούν τα αντανακλαστικά και η σωματοδομή. Δεν ήταν τυχαία η επιλογή του του Πολ ΜακΓκραθ ως παίκτη της χρονιάς από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές. Ο σέντερ μπακ της Άστον Βίλα ήταν πολύ καλός με τη μπάλα και με τα δύο του πόδια και η ικανότητά του αυτή την βοήθησε να προσαρμοστεί καλύτερα από κάθε άλλο στον νέο κανονισμό, προϊδεάζοντας για τους αμυντικούς του μέλλοντος, όπου θα έπρεπε να κάνουν παιχνίδι, να κυκλοφορούν τη μπάλα και να εμπιστεύονται τις επαφές τους με αυτήν..
gazzetta.gr
Μπλέκει τα οικονομικά.Βέβαια το σημαντικό είναι ότι μια μικρή αλλαγή στους κανονισμούς,μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το άθλημα.
-
Κάπως έτσι είναι και το Ζωσιμάδες σύμφωνα με τον Μανόλο Χιμένεθ.
ΥΓ:Που θα πάει,θα έρθει και η σειρά μας...
-
-
...Τίποτα ενδιάμεσο!
http://www.england365.gr/article/109707/%CE%A4%CE%BF%CE%BD-%CE%9A%CE%BB%CE%B1%CF%86-%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5%CF%82-%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5%CF%82%CE%A4%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%BF!--
-
Στο Hillsborough το ντέρμπυ της "πόλης του ατσαλιού",μπροστά σε 32.839 οπαδούς των δύο ομάδων,έληξε με νίκη των "λεπίδων" σε βάρος των "κουκουβάγιων".....
-
1967 Manchester City -Tottenham 4-1
(https://s1.postimg.org/12qmpy4nsf/1967.jpg) (https://postimages.org/)
1984 tottenham -west ham 2-2
(https://s1.postimg.org/94qco7ciwv/tott_west_2-2_1984.jpg) (https://postimg.org/image/47hvucyr3v/)
Anfield 1974
(https://s1.postimg.org/9g2p9ouh8f/the_kop_1974.jpg) (https://postimages.org/)
Portman Road /Ipswich Town 1981
(https://s1.postimg.org/1yoe37rgm7/port_an_road_1981.jpg) (https://postimages.org/)
1954 F.A Cup Final
(https://s1.postimg.org/2d8v62hoen/1954_FA_Cup_final.jpg) (https://postimages.org/)
1968 F.A. Cup Final
(https://s1.postimg.org/1hp54s7nbj/1968_1968_FA_Cup_final.jpg) (https://postimages.org/)
1982,Birmingham City -Liverpool
(https://s1.postimg.org/6xd6fjt61r/1982.jpg) (https://postimages.org/)
1963,Blackburn Rovers-West Ham 8-2
(https://s1.postimg.org/2wdyfc3igf/blackburn_rovers_westham_8-2_1963.jpg) (https://postimages.org/)
1968,Boundary Park/Oldham Athletic
(https://s1.postimg.org/2pnhy2x333/Oldham_s_Boundary_Park_1968.jpg) (https://postimages.org/)
1973,Leeds United-Liverpool
(https://s1.postimg.org/2qd0qfbdxb/leeds_liverpool_1973.jpg) (https://postimages.org/)
Wembley 1967
(https://s1.postimg.org/1o2u7vk7nz/wba_qpr.jpg) (https://postimages.org/)
-
Εκεί στη Χάντερσφιλντ, είστε παλίκαροι!
http://www.england365.gr/article/110854/%CE%95%CE%BA%CE%B5%CE%AF-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%A7%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%83%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BD%CF%84,-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%B9!-%28pic%29-
-
Απο το 1952 ειχε να κερδίσει η Χάντερσφιλντ την MU
65 Ολόκληρα χρόνια....
-
Απίστευτη ιστορία: Ταξίδεψε 20.000 χιλιόμετρα για το Football Manager!
Είναι τρελοί αυτοί οι Κινέζοι! Ένας φανατικός του ποδοσφαίρου και του Football Manager ταξίδεψε συνολικά περίπου 20.000 χιλιόμετρα.
(http://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/17/10/18/175032.jpg?w=880&f=bicubic)
Όχι όμως για να πάει στο Όλντ Τράφορντ, το Στάμφορντ Μπριτζ ή το Άνφιλντ.
Ο Κινέζος Χουάνγκ Γουενμπίν έκανε αυτό το ταξίδι μόνο και μόνο για να επισκεφτεί μία… αχαρτογράφητη ομάδα στην Αγγλία!
Ο Γουενμπίν λάτρεψε μέσα από το δημοφιλές παιχνίδι την Ράνκορν Τάουν, ένα κλαμπ του Μερσεϊσάιντ που παίζει στην 9η κατηγορία, όταν είχε ξεκινήσει να παίζει Championship Manager την περίοδο 2001-2002.
Ο Γουενμπίν την «ανέλαβε» τη Ράνκορν, την «ανέβασε» κατηγορίες, την «οδήγησε» στην Πρέμιερ Λιγκ, έφτασε να «κατακτά» μαζί της (φανταστικούς) τίτλους στην Αγγλία και να «αποκτά» παίκτες όπως ο Τζέραρντ, ο Μπέκαμ και ο Φαν Νίστελροϊ. Και συνέχισε να την υποστηρίζει φανατικά όσο τη χρησιμοποιούσε στο ηλεκτρονικό παιχνίδι του. Και αυτή η αγάπη έφτασε να γίνει… δεσμός.
Η τρέλα του για την αγγλική ομάδα αυξήθηκε τόσο πολύ που τον οδήγησε στην απόφαση να ταξιδέψει στο Ηνωμένο Βασίλειο για να την επισκεφτεί και να τη γνωρίσει από κοντά.
(http://roxx.gr/wp-content/uploads/2017/10/Huang-Wenbin-at-Runcorn.jpg)
«Η πρώτη φορά που αποφάσισα να πάω να βρω τη Ράνκορν ήταν το 2015. Είχα ταξιδέψει στο Λίβερπουλ γα να δω το τελευταίο ματς του Τζέραρντ στο Άνφιλντ. Όταν έφτασα με το τρένο, είδα μία πινακίδα που οδηγούσε στο Ράνκορν. Και τότε είχα πει στον φίλο μου ότι θα ταξιδέψω ξανά εκεί για να βρω την ομάδα μου», λέει ο Κινέζος φίλαθλος.
Πράγματι, ο Γουενμπίν έκανε αυτό το μετ’ επιστροφής ταξίδι-«προσκύνημα» των περίπου 20.000 χιλιομέτρων μαζί με την οικογένειά του: τη σύζυγό του Λιν Σιαορού και τα δύο μικρά παιδιά του, τον Γιαντάο και τον Γκεσού!
Επισκέφτηκαν την αγαπημένη του αγγλική ομάδα, συνάντησαν τον πρόεδρό της, Μαρκ Μπάκλεϊ, και εκείνος τους ξενάγησε στις εγκαταστάσεις της. Δεν του πήρε βέβαια πολλή ώρα, αφού το γήπεδο της Ράνκορν χωράει μετά βίας 1.500 θεατές.
(http://roxx.gr/wp-content/uploads/2017/10/Huang-Wenbin-at-Runcorn-3.jpg)
(http://roxx.gr/wp-content/uploads/2017/10/Huang-Wenbin-at-Runcorn-2.jpg)
«Αναπνεύσαμε με ανακούφιση όταν φτάσαμε στο γήπεδο και είδαμε κάποιον να μας περιμένει. Είχαμε ταξιδέψει περίπου 24 ώρες από το Σιαμέν για να φτάσουμε στο Λίβερπουλ. Είχαμε χάσει και τον σταθμό λεωφορείων, χαθήκαμε και στον δρόμο και ψάχναμε τρεις ώρες να βρούμε το γήπεδο της Ράνκορν.
Ίσως φταίνε τα φτωχά αγγλικά μου για αυτήν την ταλαιπωρία. Ήταν υπέροχα. Μέχρι που άφησαν τον γιο μου να κλοτσήσει μια μπάλα μέσα στο γήπεδο της Ράνκορν! Μας χάρισαν φανέλες και σουβενίρ της ομάδας και μας πρόσφεραν μία αξέχαστη εμπειρία. Θαυμάζω την αγγλική ποδοσφαιρική κουλτούρα για τη δόξα, την πίστη, το πάθος και τον σεβασμό που τη διακρίνουν», ανέφερε ο Χουάνγκ Γουενμπίν στη Mirror.
(http://roxx.gr/wp-content/uploads/2017/10/Huang-Wenbin.jpg)
(http://roxx.gr/wp-content/uploads/2017/10/Huang-Wenbin-at-Runcorn-1.jpg)
Και ο υπερήφανος πρόεδρος της Ράνκορν δήλωσε: «Ήταν τόσο ταπεινός, ευγενικός και ειλικρινής ο Χουάνγκ… Πραγματικά απόλαυσα αυτήν την εμπειρία.
Μου είχε στείλει από την Κίνα διάφορα e-mails με τις σκέψεις του, αλλά και φωτογραφίες του. Νομίζω ότι βρήκα έναν φίλο, έστω και από απόσταση, για όλη μου τη ζωή. Είναι εξαιρετικός άνθρωπος και ανυπομονώ να τον ξαναδώ ή να ξαναδιαβάσω ένα γράμμα του».
Όταν μιλάμε για πάθος και αφοσίωση, τότε μιλάμε για τον Χουάνγκ…
(http://roxx.gr/wp-content/uploads/2017/10/Huang-Wenbin-at-Runcorn-4.jpg)
sport-fm.gr
Με την ιστορική Runcorn!!!!
-
Η τρέλα πάει στην Κίνα;Πάει στον κάμπο;Βασικά πάει και Ελλάδα αλλά όχι στην γνωστή περιοχή.Είναι μια ωραία τρέλα...
Μια ιστορία ανάλογη με αυτή του κινέζου αλλά με ελληνικό ενδιαφέρον.
ΌΤΑΝ Η ΤΡΈΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ AFC WIMBLEDON ΓΊΝΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ!
(http://cult24.gr/sys/timthumb.php?src=uploads/567_1508758587_ff94fefbbfe3815d5386b9e951700523_22809627_10215210822367540_1470775180_n.jpg&w=1700&h=940&q=90&zc=2)
‘’Σήμερα θα βάλω μπροστά Jon Main με Danny Kedwell. Τον έχω εκτός τα 3 τελευταία ματσάκια τον Jon, του πούστη.. θα ξυπνήσει σήμερα. ‘’
Ο Jon Main ήταν πάντα το πουλέν μου, από τότε στο Football Manager 2009, μαζί με τον Danny, Kennedy Adjey και φυσικά Ricky Wellard, Luke Garrard. Με τον Sam Hatton στην άμυνα, και τον Seb Brown που μετά από πολλά χρόνια μας πήγε στα επαγγελματικά, την League 2 με απόκρουση πέναλτι στα play off.
Μεγάλη τρέλα η ομάδα, από το Football Manager 2009, φοιτητής στην Θες/νίκη ξημεροβραδιαζόμουν με τις ερασιτεχνικές της Αγγλίας. Έψαχνα ομάδα τοπική, έπεσα πάνω της. Που να φανταστώ ότι παλιά είχε τρελή ιστορία. Conference που λες, γούσταρα την φάση να ψάχνεις 1 εβδομάδα παίχτες άμπαλους στην ουσία, κάποιοι ίσως part time και να τους κάνεις και συμβόλαια. Αφού για να παίξω πρώτο επίσημο περνούσαν 2 βδομάδες. Συνήθως την έβγαζα με Ιρλανδούς και Σκωτσέζους αλλά και Γάλλους θυμάμαι, μην φανταστείς κανά χρόνο καθόντουσαν. Αλλά ο έρωτας ήταν ο Jon Main. Μεγα παστελωτής. Και ο Κedwell θηρίο, μετά από χρόνια πήγε στους Gills (Gilligham).
Την ομάδα την είχα ερωτευτεί, φανταστική ιστορία, άπειρα βίντεο στο youtube , τρελό ψάξιμο όλη μέρα να βρω άκρη τι παίζει με την ομάδα. Τους έψαχνα στο facebook , αυτή τη στιγμή έχω καμμιά 400 φίλους που είναι φίλαθλος κόσμος της ομάδας και παίχτες παλιοί. Όλα ξεκίνησαν από τον Mike T. Ελληνοκύπριος 3ης γενιάς, Λονδρέζος που εδώ και πόσα χρόνια είναι η φωνή της ομάδας. Τι φωνή? Η ραδιοφωνική φωνή, πηγαίνοντας σε όλα τα χωριά από την ίδρυση της μέχρι και σήμερα που παίζει στην League 1.
Μιλάω στο facebook μια μέρα στα 22 μου με τον Μιχάλη, και παθαίνει πλάκα’’. Έλληνας και Wimbledon? Πρέπει να έρθεις εδώ να σε δούμε.’’ Με έψηνε συνέχεια αλλά γελούσαμε και το ξεχνούσα και συνέχιζα να παίζω το save. Ξαφνικά μπήκε και στην παρέα και ο Παναγιώτης, ένας φίλος διαδικτυακός από Σίνδο, τρελός φίλαθλος της ομάδας χρόνια, πιο μεγάλος βλέπεις αυτός.. και πέφτει η ιδέα. Να κάνουμε γκρουπάκι για την ομάδα. Το κάνουμε που λες και κάθε Σάββατο ανεβάζουμε αποτελέσματα , εκθειάζουμε παίχτες – προπονητή (μέγας Terry Brown) και το όνειρο συνεχίζεται.
(http://cult24.gr/sys/uploads/567_1508758587_411759cb52cd0e887f96b870bd10e82e_22773476_10215210824207586_248710973_n.jpg)
Κάθε χρόνο κλασσικά Football Manager και κάθε χρόνο μόνιμο save τους Dons, τους real Dons. Προστίθονται και άλλοι αγαπημένοι, όπως ο Sammy Moore ( τώρα παίζει με τον θεό συμπαίχτη του Jack Midson και κερνάνε καλά – έχει και ακαδημία ποδοσφαίρου με παιδάκια) και κάψιμο τρελό εγώ τόσα χρόνια με την ομάδα. Ο αγαπημένος όλων όμως μια ζωή ο Jon Main, που μόλις έφυγε από την ομάδα κάπου στο 12’ αν θυμάμαι, τα έβαψα μαύρα.
Ξαφνικά το αποφασίζω.. θα πάω!
Τρελές ετοιμασίες, το είπα σε όλους, στη διοίκηση, φιλάθλους και φυσικά στον Μιχάλη, τον τύπο από το ραδιόφωνο. Ετοίμασα μπάνερ, μην φανταστείς, μια ψευτιά ήταν αλλά γούσταρα πολύ, και το ταξίδι ξεκίνησε, στην ουσία όμως είχε ξεκινήσει πριν χρόνια, από τα 21 μου. Κλείνω 2 εισιτήρια, εγώ και το κορίτσι μου. Πάντα δίπλα μου μέχρι και για την ομάδα. Χοτέλ – χάρτες – κασκόλ – μέιλ και μηνύματα σε όλους και φύγαμε.
Η ιστορία έδειξε αρνητικό σκορ, χάσαμε 0-2 από Νορθάμπτον αλλά..τους είδα! Επίσης 5000 κόσμος με χειροκρότησε όταν ο Μιχάλης φώναξε στο μικρόφωνο ότι ήρθα από Ελλάδα..
(http://cult24.gr/sys/uploads/567_1508758587_6d7b2864b10294a3bf8a83624dc1a920_22710091_10215210824847602_253362449_n.jpg)
Το να είσαι AFC Wimbledon τόσα χρόνια μόνο καλύτερο άνθρωπο με έκανε γιατί υποστηρίζω το ποδόσφαιρο, την ρομαντική του πλευρά. Γιατί νιώθω ότι είμαι ένα κομμάτι τους. Μετά από τους Greek Dons (αριθμούμε γύρω στα 400 άτομα – όχι επίσημα, ούτε ενεργά – αλλά ναι ρε είμαστε 400 και γουστάρω!) φτιάχτηκαν και οι Serbian, Mexican, US Dons, SweDons, AusDons και άλλοι πολλοί.
Ήταν η πρώτη φορά που τους είδα μέχρι να τους ξαναδώ.. Η δεύτερη και η τελευταία ήταν φανταστική για έναν λόγο.. Μπροστά μου καθόταν αυτός που τον έβαζα επίθεση και τα παστέλωνε.. Πριν 4 μέρες από το 2ο μου ταξίδι, είδα να δημοσιεύει στο facebook ότι θα παρευρεθεί στον αγώνα. 400 άτομα περίπου σχολίασαν και πάτησαν like. Βλέπεις ήταν ο ήρωας τους στα ερασιτεχνικά σαλόνια της Αγγλίας.
Ο ήρωας μου Jon Main.. το καλύτερο στράικερ που έχω δει ποτέ στο Football Manager..
Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε και εδώ: https://www.facebook.com/groups/362754269376/photos/?filter=albums
cult24.gr
Άλλος κόσμος...Άλλος πολιτισμός...
-
Είδαμε λίγο μπαλίτσα και πάθος πρώτη φορά για φέτος και οι Evertonians χθες με τον Unsworth στο τιμόνι, αν και η ομάδα αποκλείστηκε από το EFL cup με 2-1 από την Chelsea. Προηγουμένως κι επειδή τα μάτια πόνεσαν πολύ με τον Koeman και η σεζόν πήγε κατά διαόλου μέχρι στιγμής , έπαιξε μπόλικο λιώσιμο σε video δεκαετίας 80' κυρίως.
Ένα απ' αυτά ήταν και το παρακάτω με τον Ιρλανδό Kevin Sheedy να σκοράρει υπό τους ήχους των Flogging Molly . Χαρισματικός εκτελεστής από στημένες φάσεις και όχι μόνο. Χαρακτηριστικό είναι το πρώτο στιγμιότυπο του βίντεο από ματς με την Ipswich Town για το FA cup τη σεζόν 84-85 ,όπου ο Sheedy εκτελεί foul , σκοράρει , ο διαιτητής το ακυρώνει , οπότε ο Sheedy απλά σκέφτεται " Ε στα πελέ μου , θα το βάλω απ' την άλλη πλευρά τώρα" και απλά το κάνει.
(https://www.laststicker.com/i/cards/7/434.jpg)
O Sheedy ήταν απ' τους ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν και για τις 2 ομάδες του Merseyside , καθώς πριν την Everton ήταν στη Liverpool από το 78 μέχρι το 82 , με μόλις 3 συμμετοχές . Στα ζαχαρωτά αγωνίστηκε από το 82 μέχρι το 92 με 274 συμμετοχές και 67 γκολ κερδίζοντας 2 πρωταθλήματα, το FA cup, και το κύπελλο κυπελλούχων στο διάστημα αυτό. Δεν ήταν και ιδιαίτερα αγαπητός στους οπαδούς της Liverpool καθώς σε ματς στο Anfield αφότου σκόραρε με απευθείας φάουλ, πανηγύρισε δείχνοντας 2 δάχτυλα στο Kop.(Όχι δεν ήταν το σήμα της νίκης :p )
Το σημαντικότερο γκολ της καριέρας του σύμφωνα με τον ίδιο ήταν αυτό της ισοφάρισης απέναντι στην Αγγλία στο παγκόσμιο κύπελλο του 90'. Αξιομνημόνευτο για τους Ιρλανδούς , ίσως το δεύτερο σημαντικότερο μετά απ' αυτό του Ray Houghton 2 χρόνια πριν στο Euro που έδωσε τη νίκη με 1-0 απέναντι στην Αγγλία.
https://www.youtube.com/watch?v=XuUzu0ZWgXU (https://www.youtube.com/watch?v=XuUzu0ZWgXU)
Ο Sheedy ανέλαβε το ρόλο του βοηθού προπονητή στην Τranmere Rovers το 2001 , ενώ από το 2006 ήταν στο πόστο του προπονητή στις ακαδημίες της Everton μέχρι το τον Ιούλιο του 2017.
Στο μεσοδιάστημα η τύχη έπαιξε άσχημο παιχνίδι για την υγεία του καθώς χτυπήθηκε από τον καρκίνο αλλά πάλεψε και κατάφερε να βγει νικητής .
https://www.independent.ie/sport/soccer/euro-2016/exclusive-kevin-sheedy-discusses-that-goal-his-cancer-battle-and-irelands-prospects-at-euro-2016-34723175.html (https://www.independent.ie/sport/soccer/euro-2016/exclusive-kevin-sheedy-discusses-that-goal-his-cancer-battle-and-irelands-prospects-at-euro-2016-34723175.html)
(https://talksport.com/sites/default/files/styles/taxonomy-img/public/field/image/201309/kevin-sheedy.jpg)
-
Είδαμε λίγο μπαλίτσα και πάθος πρώτη φορά για φέτος και οι Evertonians χθες με τον Unsworth στο τιμόνι, αν και η ομάδα αποκλείστηκε από το EFL cup με 2-1 από την Chelsea. Προηγουμένως κι επειδή τα μάτια πόνεσαν πολύ με τον Koeman και η σεζόν πήγε κατά διαόλου μέχρι στιγμής , έπαιξε μπόλικο λιώσιμο σε video δεκαετίας 80' κυρίως.
Ένα απ' αυτά ήταν και το παρακάτω με τον Ιρλανδό Kevin Sheedy να σκοράρει υπό τους ήχους των Flogging Molly . Χαρισματικός εκτελεστής από στημένες φάσεις και όχι μόνο. Χαρακτηριστικό είναι το πρώτο στιγμιότυπο του βίντεο από ματς με την Ipswich Town για το FA cup τη σεζόν 84-85 ,όπου ο Sheedy εκτελεί foul , σκοράρει , ο διαιτητής το ακυρώνει , οπότε ο Sheedy απλά σκέφτεται " Ε στα πελέ μου , θα το βάλω απ' την άλλη πλευρά τώρα" και απλά το κάνει.
(https://www.laststicker.com/i/cards/7/434.jpg)
O Sheedy ήταν απ' τους ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν και για τις 2 ομάδες του Merseyside , καθώς πριν την Everton ήταν στη Liverpool από το 78 μέχρι το 82 , με μόλις 3 συμμετοχές . Στα ζαχαρωτά αγωνίστηκε από το 82 μέχρι το 92 με 274 συμμετοχές και 67 γκολ κερδίζοντας 2 πρωταθλήματα, το FA cup, και το κύπελλο κυπελλούχων στο διάστημα αυτό. Δεν ήταν και ιδιαίτερα αγαπητός στους οπαδούς της Liverpool καθώς σε ματς στο Anfield αφότου σκόραρε με απευθείας φάουλ, πανηγύρισε δείχνοντας 2 δάχτυλα στο Kop.(Όχι δεν ήταν το σήμα της νίκης :p )
Το σημαντικότερο γκολ της καριέρας του σύμφωνα με τον ίδιο ήταν αυτό της ισοφάρισης απέναντι στην Αγγλία στο παγκόσμιο κύπελλο του 90'. Αξιομνημόνευτο για τους Ιρλανδούς , ίσως το δεύτερο σημαντικότερο μετά απ' αυτό του Ray Houghton 2 χρόνια πριν στο Euro που έδωσε τη νίκη με 1-0 απέναντι στην Αγγλία.
https://www.youtube.com/watch?v=XuUzu0ZWgXU (https://www.youtube.com/watch?v=XuUzu0ZWgXU)
Ο Sheedy ανέλαβε το ρόλο του βοηθού προπονητή στην Τranmere Rovers το 2001 , ενώ από το 2006 ήταν στο πόστο του προπονητή στις ακαδημίες της Everton μέχρι το τον Ιούλιο του 2017.
Στο μεσοδιάστημα η τύχη έπαιξε άσχημο παιχνίδι για την υγεία του καθώς χτυπήθηκε από τον καρκίνο αλλά πάλεψε και κατάφερε να βγει νικητής .
https://www.independent.ie/sport/soccer/euro-2016/exclusive-kevin-sheedy-discusses-that-goal-his-cancer-battle-and-irelands-prospects-at-euro-2016-34723175.html (https://www.independent.ie/sport/soccer/euro-2016/exclusive-kevin-sheedy-discusses-that-goal-his-cancer-battle-and-irelands-prospects-at-euro-2016-34723175.html)
(https://talksport.com/sites/default/files/styles/taxonomy-img/public/field/image/201309/kevin-sheedy.jpg)
In Pictures: Everton FC fans through the years
http://www.liverpoolecho.co.uk/sport/football/gallery/pictures-everton-fc-fans-through-7747392
-
Είναι τρελοί αυτοί οι άγγλοι...
More on last night's appointment of @LokiDokigg as #FootballManagerManager.
(https://pbs.twimg.com/media/DNIoaJqWsAIoYZX.jpg:large)
Altrincham FC (https://twitter.com/altrinchamfc/status/923845478286012417)
The club is delighted to announce Kevin Chapman as the club's Football Manager 2018 manager.
(https://pbs.twimg.com/media/DOH2hl5XkAAjfXY.jpg:large)
Nuneaton Town FC (https://twitter.com/Official_NTFC/status/928294069318668288)
Εδώ έχει περισσότερο πράγμα...
Επίσημα οι σύλλογοι προσέλαβαν άτομο που θα παίζει football manager με την ίδια ομάδα και φυσικά το βίντεο θα είναι σε στρίμιγκ.
Αυτό πρέπει να γίνει και στην Ελλάδα.Να δούμε τους επίδοξους Πετράκηδες των Ιωαννίνων.Θα είχαμε γλέντια.Τσάμπιονς λιγκ ή...
Καλά με Κούγια πρόεδρο θα πήγαινε σε άλλο επίπεδο.Μπορεί να γινόσουν και ο επόμενος προπονητής της ομάδας με τις κλασικές δηλώσεις ότι θέλω να αναδείξω έναν προπονητή κτλ.
-
Τρομερή επιγραφή σε παμπ ενόψει ντέρμπι!
http://www.england365.gr/article/111768/%CE%A4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CE%BC%CF%80-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B9!-%28vid%29-
:pashat:
-
Στο μεταξύ αν χρειαστούμε κανα τερματζή εδώ ν απευθυνθούμε (σημερινό):
-
Πριν κοντά 80 χρόνια:
(https://i.stack.imgur.com/zNsTr.jpg)
Σημειώσεις:
1. Αληθινό το περιστατικό!
2. Για την ακρίβεια, ήταν Christmas day και όχι Boxing day.
3. Η φωτογραφία είναι μεταγενέστερη και δείχνει τον κίπερ τς Αρσεναλ Jack Kelsey, το '54
4. Κανα τέταρτο και όχι 20 λεπτά έκατσε μαναχόστ ο τέρμας.
5. Γιατί δεν έφκε; Νόμιζε ότι τς είχαν πατήσει στο κεφάλι και τς έπαιζαν μονότερμα, αλλά στεναχωριόταν γιατί αν και μονότερμα, δεν έβαναν γκολ, μια και όλο κ κάποιος συμπαίχτς θαρχόνταν να πανηγυρίσουν μαζί.
6. Από τo Chelsea FC Chronicle, τον Απρίλη του '38:
(https://i.stack.imgur.com/sq66H.jpg)
7. Από αφιέρωμα του ESPN (http://www.espnfc.us/story/1025378/the-mavericks-sam-bartram) στον Sam Bartram:
On Christmas Day 1937, Bartram was in the papers once more after a bizarre incident in a match against Chelsea at Stamford Bridge. With the score at 1-1, the game had to be called off on 61 minutes due to thick fog.
Unfortunately for Bartram, he was the last to be made aware.
"Soon after the kick-off, [fog] began to thicken rapidly at the far end, travelling past Vic Woodley in the Chelsea goal and rolling steadily towards me," he wrote in his autobiography.
"The referee stopped the game, and then, as visibility became clearer, restarted it. We were on top at this time, and I saw fewer and fewer figures as we attacked steadily.
"I paced up and down my goal-line, happy in the knowledge that Chelsea were being pinned in their own half. 'The boys must be giving the Pensioners the hammer,' I thought smugly, as I stamped my feet for warmth. Quite obviously, however, we were not getting the ball into the net. For no players were coming back to line up, as they would have done following a goal. Time passed, and I made several advances towards the edge of the penalty area, peering through the murk, which was getting thicker every minute. Still I could see nothing. The Chelsea defence was clearly being run off its feet.
"After a long time a figure loomed out of the curtain of fog in front of me. It was a policeman, and he gaped at me incredulously. 'What on earth are you doing here?' he gasped. 'The game was stopped a quarter of an hour ago. The field's completely empty'. And when I groped my way to the dressing-room, the rest of the Charlton team, already out of the bath and in their civvies, were convulsed with laughter."
-
Στο μεταξύ αν χρειαστούμε κανα τερματζή εδώ ν απευθυνθούμε (σημερινό):
ναι ,που χεις εσύ καλύτερο δηλαδή.... :joker: αυτόν απ τις "μαύρες γάτες" δεν τον ξέρω,ο άλλος της Millwall είναι νέος,κ πολύ καλός (έκανε φοβερές εμφανίσεις πέρσυ , κ διεθνής με τις μικρές εθνικές της Σκωτίας αν κ στο χρώμα παραπέμπει σε καλούτσανη μεριά)
-
http://www.england365.gr/article/111865/%CE%9C%CE%B5-%CF%84%CE%AD%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CE%BB,-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%A4%CF%83%CE%AD%CE%BB%CF%83%CE%B9-(vid)-
:pashat: :P
-
(https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/23795042_1892121780845476_5880755801155206409_n.jpg?oh=3d345bc6b513f72f0a62b6404f180147&oe=5A9C91BF)
Σίτυ-Γιουνάιτεντ το 1947
101 Great Goals.com
-
(https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/23795042_1892121780845476_5880755801155206409_n.jpg?oh=3d345bc6b513f72f0a62b6404f180147&oe=5A9C91BF)
Σίτυ-Γιουνάιτεντ το 1947
101 Great Goals.com
9η αγωνιστική ,για τη σεζόν 1947-48,0-0 το αποτέλεσμα,71.364 θεατές
-
και έρχεται ο άλλος και σου λέει against traditional football
-
δε γίνονται αυτά τα πράματα..... :pashat: :joker:
Queens Park Rangers 2 - 2 Brentford
52' 0 - 1 Lasse Vibe
81' 0 - 2 Lasse Vibe
90' Matt Smith 1 - 2
90' Luke Freeman 2 - 2
Θεατές 13410
-
-
Γκόλ από τα 55 μέτρα ο Ρούνι ( το χοντρο γουρούνι :P )
http://www.england365.gr/article/112250/%CE%A1%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CF%8A:-%CE%94%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CF%89-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%84-(vid)-
-
(http://i64.tinypic.com/wam6th.jpg)
(http://i65.tinypic.com/wjawso.jpg)
(http://i63.tinypic.com/30xd0kx.jpg)
-
(http://i65.tinypic.com/2v9zsxk.jpg)
Everton fans watch Muhammad Ali train in Hyde Park prior to the 1966 FA Cup Final, as Ali prepared to fight Henry Cooper
(http://i65.tinypic.com/k3xafo.jpg)
The excitement is too much for this Cardiff City fan as he takes a nap on the Canton Stand at Ninian Park in the 1960s
-
Στο ντέρμπι της Δ Εθνικής,κ μπροστά σε 10.063 θεατές....Luton Town-Notts County 1-1
στο Merseyside κ με το χιόνι να πέφτει (την ίδια ώρα που κ μεις μαλακιζόμασταν με τη Λαμία),ζαχαρωτά κ κόκκινοι ήρθαν ισόπαλοι 1-1
κ πριν από λίγο Manchester Utd-Manchester City 1-2,κ όποιος δεν το είδε,έχασε..... :pashat:
-
(https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/23795042_1892121780845476_5880755801155206409_n.jpg?oh=3d345bc6b513f72f0a62b6404f180147&oe=5A9C91BF)
Σίτυ-Γιουνάιτεντ το 1947
101 Great Goals.com
Είναι κάποιες φορές που απλά θες να έχεις μια μηχανή του χρόνου για να "βουτήξεις" σε αυτή την μαγική ποδοσφαιρική αναμέτρηση! Καθαροί άνθρωποι όχι δήθεν!
-
Εδώ απλά θαυμάζεις.
-
......όχι στα λόγια αλλά κυρίως στα έργα!
http://www.england365.gr/article/114214/%CE%9C%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%AF%CF%89%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%B1!-
-
Leeds Utd-Millwall 3-4
18' 0 - 1 Aiden O'Brien
42' 0 - 2 Lee Gregory
46' Pierre-Michel Lasogga 1 - 2
55' Kemar Roofe 2 - 2
62' Pierre-Michel Lasogga 3 - 2
87' 3 - 3 Tom Elliott
90'3 - 4Jed Walla
-
(https://s13.postimg.org/v5j324uo7/26992775_10215724858257814_1227748373949561979_n.jpg) (https://postimages.org/)
:pashat:
-
Λίβερπουλ και Σίτι για την τραγωδία του Μονάχου.....
http://www.england365.gr/article/114915/%CE%9B%CE%AF%CE%B2%CE%B5%CF%81%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%A3%CE%AF%CF%84%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9C%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CF%87%CE%BF%CF%85-%28pics%29
-
(http://i66.tinypic.com/jslxcw.jpg)
-
Μυθικά τα έσοδα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Premier League
Πόσα πλήρωσαν για τρία χρόνια Sky Sports και BT Sports, ποιοι ενδιαφέρονται για τα άλλα δύο «πακέτα», τι σκοπεύουν να κάνουν Amazon και Facebook! Γράφει ο Mediaρχης του Sport24.gr, Νίκος Μποζιονέλος.
Μόλις δύο, από τα συνολικά επτά «πακέτα» της Premier League στο Νησί βρίσκονται σε εκκρεμότητα και το συνολικό ποσό που θα καρπωθεί η FA δεν είναι απλά μεγάλο: είναι… αστρονομικό καθώς ήδη με τα πέντε τηλεοπτικά «πακέτα» που έχει πουλήσει, έχει δεδομένα έσοδα της τάξεως των 5,1 δισεκατομμυρίων ευρώ για την τριετία 2018-21.
Απλά αναλογιστείτε ότι η κεντρική διαχείριση στην Super League «έσπασε» καθώς η προσφορά της Nova δεν ανέβηκε για τη νέα σεζόν, ως ήθελαν οι ΠΑΕ, πάνω από τα 30 εκατ. ευρώ…
Το συνολικό ποσό που θα δώσουν για τα εν λόγω πέντε από τα επτά πακέτα τα συνδρομητικά Sky Sports και BT Sports φτάνει τα 5.160.000.000 ευρώ: τέσσερα «πακέτα» πήρε το Sky Sports που αφορούν σε συνολικά 128 αναμετρήσεις ανά σεζόν (έναντι 4,1 δισ. ευρώ) και ένα το BT Sport με 32 αναμετρήσεις ανά περίοδο έναντι 960 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, τόσο το Sky όσο και το ΒΤ δύσκολα θα κινηθούν για να αποκτήσουν παραπάνω αγώνες, ειδικά για το Sky υπάρχει νομικό θέμα μιας και ουδείς πάροχος μπορεί να μεταδίδει περισσότερους από 148 αγώνες ανά σεζόν, ώστε να μην υπάρχει μονοπώλιο (έτσι κρίνει το βρετανικό δίκαιο), συν ότι υπάρχει ανώτατο όριο να μεταδίδονται το πολύ οι 200 από τους 380 αγώνες που διεξάγονται κάθε σεζόν.
Αντιθέτως, θεωρείται σχεδόν σίγουρο πως προσφορά θα καταθέσουν τόσο το Amazon όσο και το Facebook αλλάζοντας τα δεδομένα στην ιστορία των τηλεοπτικών μεταδόσεων ενώ υπάρχουν δημοσιεύματα και για το Netflix και για το Twitter. «Τραβηγμένο» ή όχι, θα (απο)δειχθεί στην πορεία.
Τα δύο εναπομείναντα «πακέτα» αφορούν στις μεσοβδόμαδες μεταδόσεις εμβόλιμων αγωνιστικών, συνολικά 20 +20 αγώνων. Το Amazon ήδη έχει αρχίσει να μεταδίδει αγώνες τένις, σε μια πιλοτική κίνηση live μεταδόσεων (έδειξε και το US Open στη Μεγάλη Βρετανία) ενώ το Facebook πλην επιμέρους συμφωνιών, όπως το ευρωπαϊκό Champions League στις ΗΠΑ (μέσω της εικόνας του Fox Sports), απέκτησε και τα δικαιώματα του Champions Trophy του κρίκετ.
Το δε BT Sport έχει… πειραματιστεί από πέρυσι με μεταδόσεις, δικές του, μέσω YouTube, με κορυφαίο παράδειγμα τον περσινό τελικό του Champions League ανάμεσα σε Ρεάλ Μαδρίτης και Γιουβέντους.
Ειρήσθω εν παρόδω, αν και η εποχή μας συνδυάζεται τηλεοπτικά με το on demand περιεχόμενο, η ζωντανή μετάδοση εξακολουθεί να ακμάζει και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις έχει γίνει πιο παραγωγική και κερδοφόρα από την ψηφιακή. Τούτο άλλωστε συμπέρανε η ετήσια έρευνα της Deloitte η οποία εκτιμά ότι η live μετάδοση μεγάλων γεγονότων θα αποφέρει περισσότερα από 545 δισ. δολάρια σε άμεσα έσοδα το 2018. Κάτι λογικό, μιας και κυριαρχεί το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας.
sport24.gr
Μετά λέμε για το ελληνικό ποδόσφαιρο...
-
Μάλκολμ Άλισον: ο πλεϊμπόι που άλλαξε τη μοίρα της Μάντσεστερ Σίτι
https://mcfc.gr/malcolm-alison-playboy/#comment-17907
-
-
http://www.gazzetta.gr/stili/afierwmata/article/1208431/psema-gia-ti-thatser-kai-tin-exaleipsi-toy-hoyligkanismoy
-
http://www.england365.gr/article/116115/Happy-St-Patricks-day,-Dear-Ireland
-
http://www.england365.gr/article/116651/%CE%A0%CE%AD%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B5-%CE%BF-%CE%A1%CE%AD%CE%B9-%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%AF%CE%BB%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CF%82!
-
Στο νοσοκομείο με εγκεφαλική αιμορραγία ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον
Εσπευσμένα στο νοσοκομείο μεταφέρθηκε ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον!
Ο πρώην προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, νοσηλεύεται στο νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση.
Σύμφωνα με βρετανικά ΜΜΕ, ο Φέργκιουσον εισήχθη εσπευσμένα στο χειρουργείο με εγκεφαλική αιμορραγία.
https://www.eleftherostypos.gr/sports/228753-sto-nosokomeio-me-egkefaliki-aimorragia-o-ser-alex-fergkiouson/
-
Χτες το βραδυ, πηρε ισοπαλία απο την Τσέλσι και εμεινε στην Premier
ΔΙΑΒΆΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΟΠΑΔΌ ΤΗΣ
(οπως ο δικός μας :P :P :P)
Ο οπαδός που άλλαξε τη σύγχρονη ιστορία της Χάντερσφιλντ
http://www.sombrero.gr/2017/08/huddersfield-2017/
-
Αυτός χαλάει την πιάτσα ρε Νταβ...
Ο θκος μας θα του κάνει βουντού και εξορκισμούς του καημένου...
-
«Μπορεί να είμαστε ένα μάτσο χάλια αλλά οι πρωταθλητές Αγγλίας δεν θα περάσουν απ’ την έδρα μας» :pashat:
http://www.sombrero.gr/2018/01/mia-mikri-istoria-gia-thn-fwlia-ths-millwall/
-
«Μπορεί να είμαστε ένα μάτσο χάλια αλλά οι πρωταθλητές Αγγλίας δεν θα περάσουν απ’ την έδρα μας» :pashat:
http://www.sombrero.gr/2018/01/mia-mikri-istoria-gia-thn-fwlia-ths-millwall/
Ωραίο αρθράκι!
-
Αφου σας αρεσε ο Σομπρερος
Τα 36α γενέθλια του γιορτάζει σήμερα ο Αντεμπάγιο Ακινφένουα, που συνεχίζει να αποδεικνύει ότι στο ποδόσφαιρο μπορούν να τα καταφέρουν ακόμα κι αυτοί που βλέπουν τριψήφιο νούμερο όταν ανεβαίνουν στη ζυγαριά: :P :P :P
http://www.sombrero.gr/2016/08/adebayo-akinfenwa/
-
......απ τα σαλόνια στα αλώνια είχε βρεθεί η 3η ομάδα του Liverpool,που τα τελευταία χρόνια την είχε πάρει η κάτω βόλτα για τα καλά.....πάνω από 10 000 οπαδοί της πανηγύρισαν με τη ψυχή τους στο βροχερό Wembley την επιστροφή της ομάδας στις επαγγελματικές κατηγορίες.... :pashat:
-
http://www.england365.gr/article/200155/%CE%97-%CE%BD%CF%8D%CF%87%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%AC%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF-%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%86%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%92%CE%AF%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82!
-
&feature=youtu.be
-
Πανηγύρισε άνοδο μετά από… μισό αιώνα η Κόβεντρι!
http://www.england365.gr/article/200262/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CE%B3%CF%8D%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C%E2%80%A6-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%8C-%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1-%CE%B7-%CE%9A%CF%8C%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9!
το μακρυνό 1987 είχε τσακίσει την tottenham στο τότε WEMBLEY στον τελικό κυπέλου με 3-2,κ λίγα χρόνια μετά τη πήρε η κάτω βόλτα....χτες στα μπαραζ της 4ης κατηγορίας,σε ματσάρα μπροστά σε καμιά 60ριά χιλιάδες κόσμο,πήρε λίγο τα πάνω της...... :pashat:
-
:pashat:
-
http://www.goalsarena.org/en/video/england-english-cups/05-08-2018-chelsea-0-2-manchester-city-community-shield.html
-
Hashtag United
Μια ομάδα που δημιουργήθηκε από ένα κανάλι του youtube.Από φέτος συμμετέχει στην 10η κατηγορία της Αγγλίας.
By September 2016, the team's Instagram had over 100,000 followers, their Twitter 41,000, and a 'penalty challenge' uploaded to YouTube was watched by more than one million times. Hashtag played teams including a Comedians XI, Google and a Manchester City staff team, with opponents fielding former professional footballers such as Paul Dickov, Graeme Le Saux and Ray Parlour, or celebrities including Omid Djalili. At one point in 2016, the club was close to signing professional footballer Adebayo Akinfenwa.
https://en.wikipedia.org/wiki/Hashtag_United_F.C.
Πως γίνεται το σωστό μάρκετινγκ.Μήπως να φτιάχναμε την PAS.gr FC;;;; :) :) :) :)
-
-
Πάμε ρε Πιτερμποράρα!!!
-
Η Πιτερμποράρα συνεχίζει ακάθεκτη, μάκαρι να ανέβει απευθείας ... και γιατί όχι και με πρωτάθλημα!
1η είναι η Πορτσμουθ ,2η η Πιτερμπορο και 3η με έναν αγώνα λιγότερο η ιστορική Σάντερλαντ που έχει πάρει την κατιούσα αφού καθε χρόνο έπεφτε και απο μια κατηγορία για να καταλήξει εν τέλει Λιγκ Α.
-
Και έτσι κατρακυλησαμε στην 3η θέση...
-
http://www.england365.gr/article/203671/Απόλυση-συγκίνηση:-Τρομερές-εικόνες-από-το-King-Power-Stadium-(pics)-
-
Πίτερ Τέιλορ: Ο «αφανής» ήρωας μιας ποδοσφαιρικής εποποιίας
Το όνομα του κοσμεί τη κεντρική θύρα στο «Σίτι Γκράουντ» της Νότιγχαμ, το άγαλμά του στέκεται επιβλητικά έξω από το γήπεδο της Ντέρμπι και έχει κατακτήσει δύο συνεχόμενες φορές το κύπελλο Πρωταθλητριών. Το όνομα του είναι Πίτερ Τόμας Τέιλορ και το στίγμα που έχει αφήσει στο αγγλικό ποδόσφαιρο είναι πολύ μεγαλύτερο από τη φήμη του.
(http://www.england365.gr/assets/cloughytaulorrr_o_r_g.jpg)
Το ημερολόγιο έγραφε 17 Δεκεμβρίου 1977 και η Νότιγχαμ διέλυε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο “Όλντ Τράφορντ” με σκορ 4-0 και παράλληλα εδραιωνόταν στη πρώτη θέση. “Στρατηγός” της ομάδας ο διάσημος Μπράιαν Κλάφ που οδηγούσε τους "κόκκινους” στη κορυφή, με τη διαφορά πως στο σύλλογο υπήρχε και ένας άσημος “Στρατάρχης” και δεν ήταν άλλος από τον Πίτερ Τέιλορ.
Μόλις στα 14 του γνώρισε τη μετέπειτα γυναίκα του και άρχισε να παίζει ως τερματοφύλακας στην ερασιτεχνική ομάδα του πατέρα της ωσότου τον δει κάποιος από την Νότιγχαμ Φόρεστ και τον πάρει στην ομάδα. Εκεί δεν κατάφερε να καθιερωθεί και πήρε μεταγραφή στη Κόβεντρι όπου έκανε και τις πρώτες του επίσημες συμμετοχές. Το 1955 πήρε μεταγραφή στη Μίντλεσμπρο, εκεί έμεινε για έξι χρόνια παίζοντας βασικός αλλά το πιο σημαντικό είναι πως γνώρισε τον μετέπειτα συνεργάτη του Μπράιαν Κλάφ. Λένε πως η πρώτη ποδοσφαιρική “ανακάλυψη” του Τέιλορ ήταν ο τότε 22χρονος επιθετικός. Με την καθοδήγησή του, ο Κλάφ πέτυχε 197 γκολ σε 213 συμμετοχές και έφτασε μέχρι την εθνική πριν τραυματιστεί σοβαρά και αποσυρθεί πρόωρα. Το 1962 ένιωσε πως δεν ήταν σε κατάσταση να παίζει βασικός, με την όρεξη να μην είναι πλέον η ίδια και πήρε τη δύσκολη απόφαση της απόσυρσης.
Τότε, ο πρόεδρος της Μπάρτον διέκρινε τις ικανότητες και τις ιδέες του Τέιλορ, μέσω αυτών που είχε πετύχει με τον Κλάφ και του έδωσε την ευκαιρία να ξεκινήσει τη προπονητική του καριέρα. Το μεγάλο ταλέντο του Τέιλορ όμως δεν ήταν το κοουτσάρισμα αλλά η ικανότητα του να ξεχωρίζει μικρούς και ταλαντούχους παίκτες. Έδιωξε σχεδόν όλο το στάφ και τους παίκτες, διατηρώντας μόλις τέσσερις σε σχέση με τη προηγούμενη χρονιά ενώ οι δύο πρώτες μεταγραφές που έκανε στη Μπάρτον έγιναν οι κορυφαίοι σκόρερ στην ιστορία της ομάδας (μέχρι και το 2016) με σύνολο 308 γκολ.
«Μου προσέφεραν τη θέση του προπονητή στη Χάρτλπουλ, η ιδέα δεν με τρελαίνει αλλά αν έρθεις μαζί μου, θα το σκεφτώ», αυτά ήταν τα λόγια του Κλάφ στο τηλεφώνημα που έκανε στο Τέιλορ πριν του το κλείσει στα “μούτρα”. Είχαν να μιλήσουν τέσσερα χρόνια αλλά από εκείνο τον Ιούλιο του 1965 και μετά οι δυο τους θα δημιουργούσαν ένα έπος. Ο Τέιλορ φυσικά και δέχθηκε. Εκεί έμειναν μόλις δύο χρόνια χωρίς να κατακτήσουν κάποιο τίτλο αλλά κατάφεραν να κάνουν ολική μεταμόρφωση της ομάδας που όταν πήγαν εκεί αποτελούταν κυρίως από «αλκοολικούς, χρεωμένους και άπιστους».
Το 1967 πήγαν στη Ντέρμπι δημιουργώντας και πάλι νέα ομάδα. Η τακτική -αγοράζω φθηνά, πουλάω ακριβά- συνεχίστηκε για τον Τέιλορ λέγοντας πως, «ένας προπονητής θα πρέπει πάντα να ψάχνει για σημάδια αποσύνθεσης σε μια νικηφόρα ομάδα και στη συνέχεια να πουλάει αυτούς που ευθύνονται για αυτό πριν η φθορά τους παρατηρηθεί από πιθανούς αγοραστές». Με αυτή τη λογική έφερε στην ομάδα τους Τζόν Μακγκόβερν(ο οποίος έκανε σπουδαία καριέρα μαζί τους και στην Νότιγχαμ) και Ρόι Μακφάρλαντ, έναν ποδοσφαιριστή που εξελίχθηκε σε σημαία της ομάδας της κεντρικής Αγγλίας με 434 συμμετοχές. Εκεί η επιτυχία “άργησε” δυο χρόνια, τόσο τους πήρε να ανεβάσουν την ομάδα από τη δεύτερη στη πρώτη κατηγορία της Αγγλίας ενώ άλλα τόσα χρόνια τους πήρε για να καταφέρουν να πάρουν το πρωτάθλημα από κορυφαίες ομάδες της εποχής όπως η Λίβερπουλ και η Λίντς. «Έφτιαξαν ένα κρουαζιερόπλοιο μέσα από ένα ναυάγιο», είχε πει ο Σάμ Λόνγκσον, ο τότε πρόεδρος της Ντέρμπι. Το 1973 και μετά από σχεδόν έξι χρόνια επιτυχιών, συμπεριλαμβανομένης και της πρόκρισης στα ημιτελικά του Πρωταθλητριών όπου αποκλείστηκαν από τη Γιουβέντους, οι σχέσεις του Λόνγκσον με τους Τέιλορ και Κλάφ ήρθαν σε ρήξη.
Ο λόγος ήταν κυρίως πως παρά τα κατορθώματά τους δεν είχαν τη πλήρη στήριξη της διοίκησης και του προέδρου και έτσι αποχώρησαν.
Μετά από ένα αποτυχημένο διάλειμμα στη Μπράιτον, όπου Τέιλορ και Κλάφ πήραν για λίγο χωριστά μονοπάτια ήρθε η ώρα της επανένωσης και της καταξίωσης για το καλύτερο προπονητικό δίδυμο στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Οι δυο τους ανέλαβαν τη Νότιγχαμ Φόρεστ όπου στη πρώτη τους σεζόν κατάφεραν και ανέβηκαν απευθείας από τη δεύτερη στη πρώτη κατηγορία ενώ την ακριβώς επόμενη χρονιά στέφθηκαν πρωταθλητές Αγγλίας. Ένα επίτευγμα που δεν έχει ξαναγίνει μέχρι και σήμερα. Εκείνη τη χρονιά ο Τέιλορ ίσως να έκανε τη μεγαλύτερή του “ανακάλυψη” αγοράζοντας τον Πίτερ Σίλτον, τον έως και σήμερα ρέκορντμαν συμμετοχών με την εθνική Αγγλίας. Ακολούθως Τέιλορ και Κλάφ κατέκτησαν δύο σερί κύπελλα Πρωταθλητριών μεγαλώνοντας τον μύθο τους ακόμα περισσότερο. Άρτσι Γκέμιλ. Τρέβορ Φράνσις (ο πρώτος Άγγλος που “έσπασε” το φράγμα του ενός εκατομμυρίου λιρών), Μάρτιν Ο’Νίλ και Γκάρι Μπέρτλς είναι λίγοι από τους σπουδαίους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε κατά τη θητεία του στη Νότιγχαμ ο ευφυέστατος Πίτερ Τέιλορ.
Ο Κλίφ Ράιτ, πρώην παίκτης της Χάρτλπουλ είχε πει πως, «μοιάζουν σαν το καλό μπάτσο και τον κακό μπάτσο, ο Κλάφ θα σε χτυπούσε με μανία στο έδαφος ενώ ο Τέιλορ θα σε σήκωνε και θα προσπαθούσε να σε συνεφέρει». Η αλληλεπίδραση που είχαν ο ένας με τον άλλον ήταν τρομακτική, καθότι ήταν στιγμές που ο ένας συμπλήρωνε φράσεις του άλλου. Μπορεί ο Κλάφ να είναι ο διάσημος και αναγνωρίσιμος της ιστορίας αλλά ο Τέιλορ ήταν το μυαλό και ο πραγματικός γνώστης του ποδοσφαίρου που κρατούσε σε ισορροπία τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του “Κλάφι”. Το πόσο εξαρτιόταν ο ένας από τον άλλον φάνηκε και όταν ο Κλάφ έμεινε σχεδόν έντεκα παραπάνω χρόνια στη Νότιγχαμ χωρίς τον Τέιλορ και κατάφερε να κατακτήσει μόλις δυο Λίγκ Κάπ.
«Δεν έχω την ικανότητα να προπονήσω επιτυχημένα χωρίς τον Πίτερ Τέιλορ, εγώ είμαι η βιτρίνα και αυτός τα καλούδια στην αποθήκη».
Θάνος Κονταξης
england365.gr/ (http://www.england365.gr/article/203969/%CE%A0%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%81-%CE%A4%CE%AD%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%81:-%CE%9F-%CE%B1%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%82-%CE%AE%CF%81%CF%89%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AF%CE%B1%CF%82-)
-
-
Η νέα Αγγλία δεν θυμίζει Αγγλία
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/fa38d9ea-8d01-11e6-afd1-1c0f6e75ba2c_1280x720-500x281.jpg)
3 Ιουλίου 2018. Μόσχα. Ο Έρικ Ντάιερ θα σκοράρει στο 5ο (και τελευταίο) πέναλτι απέναντι στην Κολομβία. Θα γράψει το 3-4 και θα χαρίσει στην Αγγλία την πρόκριση για την τελική 8αδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη για τα «λιοντάρια» σε νοκ-άουτ αναμέτρηση απ’ το 2006 και η πρώτη στην διαδικασία των πέναλτι, μετά από εκείνο το 4-2 επί των Ισπανών, στο Γιούρο της Αγγλίας, πριν 22 χρόνια. Πολλοί δεν είχαν ακούσει ξανά γι’ αυτή τη νίκη. Περισσότεροι ίσως θεωρούσαν πως δεν έγινε και ποτέ και πως ήταν απλά ένας «μύθος» των Άγγλων, βγαλμένος από σελίδες βιβλίου του Ρέι Μπράντμπερι, του Τζόρτζ Όργουελ ή του Άλντους Χάξλεϋ. Πως είναι δυνατόν να κέρδισε η Αγγλία σε διαδικασία πέναλτι; Οι Άγγλοι θα φτάσουν ως τον ημιτελικό γεμίζοντάς μας χαρά εμάς τους φίλους τους. Θα προηγηθούν με την γκολάρα του Τρίπιερ και θα αγγίξουν την παρουσία στον Τελικό, αλλά η Κροατία -και το γκολ του Μάντζουκιτς- στην παράταση, θα τους στερήσει την ολοκλήρωση (;) του «θαύματος». Ακόμα μία πίκρα. Γλυκιά πίκρα όμως αυτή τη φορά, αν καταλαβαίνεις κάποια σημαντικά πραγματάκια για το ποδόσφαιρο.
Η Αγγλία του Σάουθγκεϊτ δεν ήταν μια ομάδα που παρουσίασε εξαιρετικό ποδόσφαιρο στο τελευταίο Μουντιάλ. Όλοι το είδαμε αυτό. Σε πολλά σημεία των παιχνιδιών της μάλιστα, ίσως ήταν παραπάνω βαρετή από τα όρια της βαρεμάρας που επιτρέπουν σε κάποιον -που δεν είναι και φίλος της- να μην κλείσει την τηλεόραση, για να ξεχυθεί σε κάποια παραλία. Η Αγγλία ήταν όμως ώριμη. Ήταν επιτέλους σοβαρή. Με παίκτες, και προπονητικό τιμ, γεμάτο από ρεαλιστές. Άνθρωποι που γνώριζαν -και γνωρίζουν- τις δυνάμεις τους. Η Αγγλία διαθέτει -επιτέλους- και παίκτες με σπάνιο ταλέντο, σε όλες τις θέσεις, και είναι ολοφάνερο πως γίνεται εξαιρετική δουλειά, σε όλα τα επίπεδα. Δεν ήταν όμως έτοιμη για να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο και ίσως είχε ξεπεράσει και το ταβάνι της φτάνοντας ως τον ημιτελικό. Αν έπρεπε να βάλω σε όλα αυτά μια επικεφαλίδα αυτή θα ήταν: «Η Αγγλία δεν θυμίζει Αγγλία».
18 Νοεμβρίου 2018. Λονδίνο. Η Αγγλία υποδέχεται την φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κροατία, στο Γουέμπλεϊ, και θέλει μόνο νίκη για να βρεθεί στα τελικά του Nations League, στα γήπεδα της Πορτογαλίας, τον ερχόμενο Ιούνιο. Έχει προηγηθεί το σπουδαίο διπλό επί των Ισπανών με 2-3. Ένα διπλό μετά από 21 ολόκληρα χρόνια από εκείνο το 2-4, στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, με τα «όργια» και τα 4 γκολ του σπουδαίου Γκάρι Λίνεκερ. Στα σημαντικά της πρόσφατης αναμέτρησης είναι ότι η Αγγλία, αν και ήταν πολύ καλύτερη των Κροατών και δέχτηκε πρώτη γκολ (στο 57′) κόντρα στην ροή του αγώνα (υπέροχο ποδοσφαιρικό κλισέ αυτό), δεν «πελάγωσε», όπως δηλαδή μας είχε συνηθίσει τόσα χρόνια, και με προσήλωση στο πλάνο της, χειρουργική ηρεμία και σωστές επιλογές, κατάφερε πρώτα να ισοφαρίσει με τον Λίνγκαρντ (στο 78′) και τελικά να πάρει το «χρυσό τρίποντο» με τον σεσημασμένο Χάρι Κέιν λίγο πριν συμπληρωθεί το 90λέπτο. Πριν την περίοδο Σάουθγκεϊτ, ας μην γελιόμαστε, ένα τέτοιο παιχνίδι θα είχε λήξει με ένα ωραιότατο 0-2 υπέρ των Κροατών και τώρα οι Άγγλοι θα έψαχναν -για ακόμη μία φορά- τι έφταιξε για αυτό το νέο «ναυάγιο». Αυτή φυσικά είναι η μεγαλύτερη «νίκη» της νέας Αγγλίας. Στα δικά μου τουλάχιστον μάτια.
Όσοι παρακολουθούν φανατικά αγγλικό ποδόσφαιρο και τα παιχνίδια της εθνικής ομάδας, δεν είναι δυνατόν να μην έχουν πάρει χαμπάρι την σπουδαία δουλειά που γίνεται στους κορυφαίους συλλόγους και φυσικά το ταλέντο που υπάρχει σε τεράστιο βαθμό στο Νησί τα δύο τελευταία χρόνια. Δεν είναι τυχαίο πως το 2017 η Αγγλία κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U-20, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U-17 και φυσικά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-19. Δεν είναι επίσης διόλου τυχαίο ότι παίκτες όπως ο Φιλ Φόντεν (της Σίτι) και ο Τζέιντον Σάντσο (της Ντόρτμουντ), μέλη εκείνης της U-17, έχουν σημαντικό ρόλο στις σπουδαίες ομάδες που αγωνίζονται. Ο δεύτερος μάλιστα λογίζεται ως κανονικό μέλος πλέον και της εθνικής Ανδρών, μόλις στα 18 του χρόνια, με όλο το μέλλον να του ανήκει. Όλο το μέλλον ανήκει φυσικά και στον Φόντεν. Το λέει άλλωστε και ο Γκουαρδιόλα και μπροστά στο Πεπ εγώ προτιμώ να μείνω σιωπηλός. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τον μέσο της Μπόρνμουθ, Λίουις Κουκ, μέλος της Αγγλίας U-20, που έχει ήδη κάνει το ντεμπούτο του με τους ανδρες και έχει παίξει πολλά παιχνίδια για τα «κεράσια» τα δύο τελευταία χρόνια.
Οι σπουδαίοι προπονητές που βρίσκονται στις κορυφαίες ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ έχουν αλλάξει τον Άγγλο ποδοσφαιριστή προς το καλύτερο, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος τόσο στην τεχνική όσο και στην τακτική, αλλάζοντας ουσιαστικά την έννοια που είχε ο περισσότερος κόσμος για τον «Άγγλο παίκτη» μέχρι και την προηγούμενη δεκαετία. Φυσικά και ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ, ως έξυπνος άνθρωπος που είναι, συνεχίζει από αυτό το σημείο κάνοντας, με σταθερά βήματα, και την Αγγλία μια πραγματικά δυνατή και μοντέρνα ομάδα. Εννοείται πως οι Άγγλοι θα πρέπει να ευχαριστούν γι’ αυτό το γεγονός προπονητές όπως ο Γκουαρδιόλα, ο Κλοπ και φυσικά ο Ποτσετίνο, που έχουν αλλάξει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα το dna του Άγγλου ποδοσφαιριστή και όλοι εμείς οι φίλοι της Αγγλίας μπορούμε να κυκλοφορούμε με το κεφάλι ψηλά γεμάτοι περηφάνια.
Τον περασμένο Γενάρη έγραφα πως η Αγγλία θα πρέπει να πατήσει (όσο είναι εφικτό κάτι τέτοιο) πάνω στο στυλ της Σίτι του Γκουαρδιόλα, και στο παιχνίδι με τους Κροάτες -τηρουμένων πάντα των αναλογιών- είδα να συμβαίνει αυτό για πρώτη φορά τόσο καλά. Ο Σάουθγκεϊτ, αφήνοντας την τριάδα στην άμυνα, παρέταξε την Αγγλία με 4-1-2-3 έχοντας τον Μπάρκλεϊ ως εσωτερικό μέσο με τον Ντελφ δίπλα του. Με τετράδα στην άμυνα, και τους Ράσφορντ και Στέρλινγκ στα «φτερά» της επίθεσης έχοντας τον Κέιν στην κορυφή αυτής. Η Αγγλία είχε την κατοχή μπάλας με 62%. Εξαιρετικό ποσοστό επιτυχίας στις πάσες με 86%. 16 επιτυχημένες ντρίμπλες (με μόλις 5 των Κροατών), 17 σουτ με τα 8 εντός της εστίας (με τους Κροάτες να έχουν μόλις 3) και φυσικά 10 φάσεις για γκολ από στημένες φάσεις. Κάτι που είχαμε γράψει εν μέσω Μουντιάλ για την δουλειά των Άγγλων σε αυτό τον τομέα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/eng-500x313.jpg)
Το σημαντικότερο όλων φυσικά δεν είναι άλλο από τις λίγες επιτυχημένες πάσες των Κροατών στο αμυντικό κομμάτι των Άγγλων και φυσικά το γεγονός πως οι φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν απείλησαν σχεδόν καθόλου από στημένες φάσεις τα «λιοντάρια». Όλα τα παραπάνω φυσικά και δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο πως η Αγγλία είναι εμφανώς βελτιωμένη από το καλοκαίρι και αυτό το κάνει παίρνοντας πλέον και σπουδαία αποτελέσματα απέναντι σε κορυφαίες ομάδες όπως είναι η Ισπανία και η Κροατία. Η ουσία άλλωστε είναι οι νίκες. Όταν βέβαια συνδυάζονται και με καλό ποδόσφαιρο τότε αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Εκτός κι αν είσαι ο Ζοσέ ο Μουρίνιο.
Θυμάμαι τον σπουδαίο Αρίγκο Σάκι να λέει για τον Στίβεν Τζέραρντ: «Είναι ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, κάνει πολλές δουλειές στο γήπεδο, έχει ταλέντο και ηγετικά χαρίσματα αλλά δεν ξέρει να παίξει ποδόσφαιρο». Αυτή ήταν σίγουρα μια άκρως καυστική ατάκα για τον λατρεμένο πρώην αρχηγό των «κόκκινων» που έδειχνε όμως, με τον καλύτερο τρόπο, αυτό που δεν είχαν οι κορυφαίοι Άγγλοι παίκτες σε τόσο μεγάλο βαθμό που να τους επιτρέπει την υπέρβαση σε επίπεδο εθνικής. Την ηρεμία στο παιχνίδι τους. Την καθαρή σκέψη. Την πραγματική γνώση της τακτικής. Αυτό που έβλεπες δηλαδή σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό σε παίκτες από την Ιταλία, την Ισπανία και φυσικά την Γερμανία. Σε παίκτες που μπορεί να μην είχαν μεγαλύτερο ταλέντο και περισσότερες δυνάμεις από τους Άγγλους αλλά κατάφερναν πάντα να δείχνουν καλύτεροί τους. Και συνήθως να τους κερδίζουν. Έστω και στα πέναλτι.
Αυτό δείχνει να αλλάζει τα τελευταία χρόνια ακόμα και σε παίκτες λάτρεις της ντρίμπλας και του απρόβλεπτου, όπως είναι ο Ράσφορντ, ο Στέρλινγκ, ο Ντέλε Άλι και φυσικά σε ποιοτικούς αμυντικούς (που θα το κάνουν και το τσαλιμάκι) όπως ο Τζον Στόουνς, ο Τζο Γκόμεζ και φυσικά ο Κάιλ Γουόκερ και ο Μπεν Τσίλγουελ. Σε αυτό φυσικά και έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης οι κορυφαίοι (και σύγχρονοι) ξένοι προπονητές που έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια τα γήπεδα της Πρέμιερ Λιγκ. «Ξαναμαθαίνω ποδόσφαιρο δίπλα στον Πεπ» δήλωσε πολύ πρόσφατα ο Στέρλινγκ και αυτό είναι κάτι που είναι ολοφάνερο στο γήπεδο αν βλέπεις τακτικά τα παιχνίδια της Σίτι. Ο Σάουθγκεϊτ εννοείται πως δεν ανήκει σε αυτό το κορυφαίο επίπεδο, στην ελίτ δηλαδή που ανήκει ο Πεπ και ο Κλοπ, αλλά είναι ένας σύγχρονος προπονητής, με γνώση, που δείχνει να ακολουθεί αυτό το μονοπάτι, όσο μπορεί, φτιάχνοντας σιγά-σιγά μια νέα, ελκυστική εθνική Αγγλίας, με πολύ μέλλον και ταβάνι -μακάρι- την κορυφή.
sombrero.gr
-
Η θλιβερή ιστορία ενός πρίγκιπα
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/09/johnThomson.jpg)
Ήταν 5 Σεπτεμβρίου του 1931, όταν στο Άιμπροξ Παρκ λάμβανε χώρα ένα Old Firm που οι οπαδοί και των δύο ιστορικών ομάδων της Σκωτίας θα προτιμούσαν να μην έχει γίνει ποτέ. Στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου ο τερματοφύλακας της Σέλτικ Τζον Τόμσον και ο επιθετικός της Ρέιντζερς Σαμ Ίνγκλις, σε μια διεκδικούμενη φάση, έπεσαν μαζί πάνω στην μπάλα. Το γόνατο του Ίνγκλις συγκρούστηκε με το κεφάλι του Τόμσον, σύγκρουση που προκάλεσε κάταγμα στο κρανίο του Τόμσον και ρήξη αρτηριών, και τελικά απέβη μοιραία για τον 22χρονο τερματοφύλακα της Σέλτικ, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή λίγες ώρες μετά σε νοσοκομείο της Γλασκώβης.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/09/ThomsonEnglish.jpg)
Μικροκαμωμένος και αδύνατος με κοντά χέρια, ο νεαρός Σκωτσέζος, δεν έπειθε με το παρουσιαστικό του, ήταν όμως η ευκινησία του αλλά κυρίως το θάρρος του, στα όρια του παράτολμου, και η αυτοθυσία του την ώρα του αγώνα, αυτά που τον έκαναν ξεχωριστό και αγαπητό στους οπαδούς της Σέλτικ. Στοιχεία που ήδη του είχαν κοστίσει ένα σπασμένο σαγόνι, δύο χαμένα δόντια και κατάγματα στην κλείδα και σε κάμποσα πλευρά, σε μια βουτιά που έκανε για να αποκρούσει, ένα χρόνο πριν τη μοιραία βουτιά στο τελευταίο Old Firm της καριέρας και της ζωής του. Προφανώς αυτά ήταν πολύ ασήμαντα για να πτοήσουν έναν άνθρωπο που στα 14 χρόνια του δούλευε σε ορυχείο 250 μέτρα κάτω από τη γη. Και ήταν το θάρρος και η αυτοθυσία για την ομάδα του αυτά που καθόρισαν και τον επίλογο της σύντομης ζωής του, επίλογος που ήταν η απαρχή ενός παίκτη-θρύλου, ενός αιώνιου συμβόλου για τους οπαδούς της Σέλτικ.
Η κηδεία του έγινε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1931 στο Κάρντεντεν, την πόλη που μεγάλωσε, και την παρακολούθησαν πάνω από 30.000 άνθρωποι, Προτεστάντες και Καθολικοί, που γέμισαν ασφυκτικά την εκκλησία και το νεκροταφείο. Πολλοί από αυτούς ξεκίνησαν από τη Γλασκώβη διανύοντας με τα πόδια μια απόσταση 90 χιλιομέτρων, ενώ άλλοι 20.000 μαζεύτηκαν στο σιδηροδρομικό σταθμό της Γλασκώβης, απλά για να συνοδεύσουν τους 2.000 ανθρώπους που είχαν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν τα 4 σελίνια που κόστιζε το εισιτήριο για το τρένο, δίνοντας με τον τρόπο τους το δικό τους, νοητό, «καλό κατευόδιο».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/09/funeral.jpg)
Και απ΄ό,τι φαίνεται η κληρονομιά που άφησε ο αδικοχαμένος Τζον Τόμσον δεν έχει ημερομηνία λήξης. 80 χρόνια μετά το θάνατό του οπαδοί της Σέλτικ περπάτησαν τα ίδια 90 χιλιόμετρα από τη Γλασκώβη ως το νεκροταφείο του Μπόουχιλ για να τον τιμήσουν, στο Κάρντεντεν διοργανώνεται κάθε χρόνο μαθητικό ποδοσφαιρικό τουρνουά που φέρει το όνομά του, ενώ μόλις πέρυσι, στην επέτειο των 125 χρόνων της Σέλτικ, ο προπονητής και οι παίκτες της ομάδας κατέθεσαν στεφάνι στο μνήμα του. Η ομάδα και ο κόσμος της δεν δείχνουν καμία διάθεση να λησμονήσουν τον αγαπημένο τους «Πρίγκιπα των Τερματοφυλάκων».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/09/ScottBrownAtJohnThomsonsMemorial.jpg)
Αντί επιλόγου η σύντομη επιγραφή που είναι σκαλισμένη στον τάφο του:
«Δεν πεθαίνουν ποτέ αυτοί που ζουν στις καρδιές όσων αφήνουν πίσω τους»
sombrero.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/Lucas-Torreira--e1543739717431.jpg)
Ακολουθώντας το όνειρο: η δύσκολη πορεία του Λούκας Τορέιρα
Ορισμένες φορές τα όνειρα ενός πατέρα γίνονται εφιάλτες για το παιδί. Στην περίπτωση όμως του Ουρουγουανού Λούκας Τορέιρα συνέβη το αντίστροφο, καθώς ο εφιάλτης του πατέρα του έγινε τελικά ένα όνειρο που ο γιος πλέον ζει. Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ο παππούς Τορέιρα εγκατέλειψε την Κορούνια και την Ισπανία και μετανάστευσε στο Μπουένος Άιρες. Μέχρι που μια μέρα πέρασε στην άλλη όχθη του ποταμού Λα Πλάτα, ερωτεύτηκε μια ντόπια και έμεινε για πάντα στην Ουρουγουάη. Έκανε δύο γιους κι ο Ρικάρντο είναι ο πατέρας του ήρωα της σημερινής μας ιστορίας, ο άνθρωπος που εν πολλοίς καθόρισε την πορεία και του γιου του. Ο Ρικάρντο Τορέιρα λάτρευε το ποδόσφαιρο και το 1981 αποφάσισε να αφήσει το Φράι Μπέντος και να δοκιμαστεί μαζί με άλλους 150 πιτσιρικάδες σε ομάδα της πρωτεύουσας.
Επιλέχθηκε μεν, αλλά δεν έβγαζε χρήματα, δεν μπορούσε να συντηρηθεί κι αναγκάστηκε να κάνει δύο δουλειές. Να σηκώνεται στις 5 τα χαράματα, να πουλάει εφημερίδες μέχρι τις 9, μετά να καθαρίζει τα γραφεία μιας εταιρείας και το απόγευμα να πουλάει και πάλι εφημερίδες στα λεωφορεία. Η ποδοσφαιρική του καριέρα φυσικά σταμάτησε γρήγορα κι επέστρεψε άφραγκος στο Φράι Μπέντος. Παντρεύτηκε κι έκανε οικογένεια που κι αυτή λατρεύει την μπάλα. Ο γιος του Κλαούντιο προσπάθησε κι αυτός να παίξει, αλλά δεν τα κατάφερε. Ήταν τότε η σειρά του Λούκας Τορέιρα να δοκιμάσει την τύχη του στο ποδόσφαιρο. Ο πατεράς του, που θυμάται ακόμα το πόσο πεινούσε εκείνα τα χρόνια που κυνήγησε το όνειρο μιας καριέρας, έδωσε μια συμβουλή: “Μη φτάσεις ποτέ στη δική μου κατάσταση, γύρισε πίσω”. Ο Λούκας το υποσχέθηκε κι έφυγε για το Μοντεβιδέο, αλλά όταν έφτασε εκεί είδε ότι η ομάδα δεν μπορούσε να του καλύψει τη διαμονή. Στα 14 του, γύρισε πίσω με τα φτερά κομμένα. Επέστρεψε στην τοπική ομάδα και τρία χρόνια αργότερα, με όλα τα χρήματα της οικογένειας, όσα λίγα μπορούσε να του δώσει ο πατέρας του, έφυγε ξανά για να δοκιμαστεί στις μικρές ομάδες των Γουόντερερς.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/5b157e0db43fe-600x344.jpeg)
Πιτσιρικάς, χτυπώντας το τύμπανο για την ομάδα της περιοχής του “18 ντε Χούλιο”
Ο Λούκας επιλέχθηκε κι έμενε στην πρωτεύουσα με την αδερφή του. Η ομάδα δεν πλήρωνε τους πιτσιρικάδες κι απλώς τους έδινε κάποια εισιτήρια για τις μεταφορές τους και τη δυνατότητα να τρώνε σε ένα εστιατόριο. Ο Τορέιρα πήγαινε με το ταπεράκι του και έπαιρνε ό,τι περίσσευε για το σπίτι. «Αυτό το φαγητό με έσωσε όσο ήμουν στο Μοντεβιδέο», θυμάται. Ο κοντούλης που ξεκίνησε ως επιθετικός κι έγινε γρήγορα χαφ ξεχώριζε. Περίμενε μία κλήση στις μικρές εθνικές, αλλά τελικά κόπηκε από την Κ17 που θα πήγαινε στο Παγκόσμιο. Ήταν ένα πλήγμα για την οικογένεια που είχε την ελπίδα πως μέσω της εθνικής, ο Λούκας θα κατάφερνε να κάνει επαγγελματική καριέρα και να μην περιμένει τα χρήματα από τον μπαμπά. Μία συμφωνία όμως του συλλόγου με την ιταλική Πεσκάρα, ήταν αυτή που τα άλλαξε όλα. Ο πρόεδρος των Γουόντερερς είχε σχέσεις με Ιταλούς μάνατζερ κι αυτοί διάλεξαν τέσσερις νεαρούς να ταξιδέψουν στην Ιταλία για να δοκιμαστούν. Ο Λούκας δεν ήταν ανάμεσά τους, ο πρόεδρος όμως τον πίστευε, επέμεινε κι οι Ιταλοί δέχτηκαν να ταξιδέψει κι ένας πέμπτος. Ο Τορέιρα υπέγραψε συμβόλαιο νέου με την ομάδα του Μοντεβιδέο, πήρε 13.000 πέσος και ταξίδεψε μαζί με τα άλλα παιδιά στην Ιταλία. Από τους πέντε, μόνο αυτός κλήθηκε μερικούς μήνες αργότερα να επαναλάβει το ταξίδι. Υπέγραψε και μπήκε στην ομάδα των νέων της Πεσκάρα το 2014. Τα έδινε όλα εκεί, σε κάθε προπόνηση, σε κάθε αγώνα, τιμώντας την καταγωγή του. Ο σκάουτ της Πεσκάρα Ρομπέρτο Ντρούντα θυμάται ότι τον έβλεπε να μην πατάει καλά. Πήγε τον Τορέιρα στον γιατρό και τελικά εκεί ανακάλυψαν ότι το πόδι του ήταν γεμάτο μυρμηκιές (ακροχορδώνες ιατρικά, θηλώματα του δέρματος), αυτός πονούσε επί μήνες, αλλά δεν έλεγε σε κανέναν τίποτα. Δεν ήθελε να χάσει ούτε λεπτό μπάλας κάνοντας κάποια επέμβαση.
Το ότι έπαιζε στην Ιταλία βέβαια, δεν σημαίνει ότι αμέσως έλυσε και το οικονομικό του πρόβλημα. Με τα 1.200€ που έπαιρνε ήταν δύσκολο να ζήσει, αφού περισσότερα από τα μισά πήγαιναν στο ενοίκιο. Η Πεσκάρα είχε υποσχεθεί να του πληρώνει και το φαγητό κι ο πατέρας του που μετακόμισε για καιρό μαζί του θυμάται τον Λούκας να μαζεύει μανιωδώς αποδείξεις από παντού για να τις πάει στην ομάδα. Καθώς δεν είχε αυτοκίνητο, προσπαθούσε να βρει κάποιον να τον μεταφέρει μετά από κάθε προπόνηση. Το πρόβλημα λύθηκε (ας πούμε) με έναν απίστευτα γραφικό τρόπο. Ο Τορέιρα είχε γίνει πολύ φίλος με έναν κουρέα στη γειτονιά κι αυτός του υποσχέθηκε να τον κουρεύει τζάμπα, αν του φέρει πελάτες παίκτες της Πεσκάρα και τις γυναίκες τους. Μετά από λίγο καιρό, όταν έμαθε ότι ο Τορέιρα είχε πρόβλημα να πάει στις προπονήσεις, ο κουρέας εμφανίστηκε κάτω από το σπίτι του παίκτη και κόρναρε. Ήταν μέσα σε ένα Μίνι. “Λούκας αυτό είναι το δώρο μου. Βέβαια κάποτε θα πρέπει να μου το πληρώσεις γιατί η γυναίκα μου θα με σκοτώσει. Εμάς δεν μας χωράει.” Όπως θυμάται ο μπαμπάς Τορέιρα δεν είχαν χρήματα ούτε καν για βενζίνη, ευτυχώς ο άνθρωπος το άφησε γεμάτο. Κανείς τους επίσης δεν είχε δίπλωμα, ο Λούκας έβαζε έναν συμπαίκτη του να οδηγεί.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/IMG_20180613_130504-600x334.jpg)
Στη Σαμπ φορούσε το 34 και έτσι ονόμασε το χασάπικο που αγόρασε για τον πατέρα του
Παρά τις δυσκολίες, ο Τορέιρα δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Ζούσε και ζει για το ποδόσφαιρο. Για καιρό η διατροφή μπαμπα και γιου ήταν σχεδόν αποκλειστικά κεμπάμπ από ένα μαγαζί απέναντι, επειδή στοίχιζαν μόνο 1,5€. Την επόμενη χρονιά όμως, η ομάδα του έδωσε καλύτερο συμβόλαιο και τουλάχιστον μπορούσε να ζει αξιοπρεπώς κι έναν χρόνο αργότερα, η Σαμπντόρια είδε μια καλή ευκαιρία και με σχετικά μικρό πόσο πήρε τα δικαιώματά του και τον άφησε δανεικό στην Πεσκάρα, ομάδα που τον θεωρούσε νέο Μάρκο Βεράτι, το νέο δημιούργημά της. Στη Σαμπ επέστρεψε το 2016 και γρήγορα έγινε από τους κορυφαίους της ομάδας. Ο Λούκας για να ευχαριστήσει τον πατέρα του αγόρασε ένα χασάπικο στο οποίο δουλεύουν συγγενείς και φίλοι. Σιγά σιγά άρχισαν να αυξάνονται κι οι φωνές για την εθνική. Το γεγονός ότι δεν έπαιξε ποτέ στην Ουρουγουάη και ήταν άγνωστος, αλλά και ότι ανέβηκε με πολύ κόπο από μία μικρή ομάδα της Ιταλίας δεν βοηθούσε. Παρ’ όλα αυτά τα νούμερα του κι η απόδοσή του ήταν εκεί. Σταθερά από τους πρώτους στη Serie A σε τάκλιν, κλεψίματα, κοψίματα, από τους κορυφαίους σε συνολικές πάσες και μέσα στους τοπ σε ντρίμπλες. Ένα πλήρες πακέτο που αρχικά το 1.66 του (οι τιμές παίζουν από 1.65 μέχρι 1.68 στο Ίντερνετ) και τα 60κατι κιλά του δεν σε κάνουν να εκτιμάς. Αλλά ό,τι χάνει σε μπόι και σε σωματοδομή, το έχει σε ψυχή και σε ποιότητα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/NINTCHDBPICT000450014878-e1542464948468-600x400.jpg)
Παρ’ ότι δεν ήταν στις πρώτες επιλογές του “Μαέστρο” Ταμπάρες, ο Τορέιρα άρπαξε την ευκαιρία στα γήπεδα της Ρωσίας. Κλήθηκε στην αποστολή την τελευταία στιγμή, ξεκίνησε ως αλλαγή και τελικά έγινε βασικός σε κρίσιμα ματς, όπως με την Πορτογαλία, παίζοντας εξαιρετικά. Έκανε το όνομά του γνωστό πέρα από τη Γένοβα, πέρα από την Ιταλία. Κι όταν ήρθε η πρόταση από την Άρσεναλ, ο Τορέιρα δεν τρόμαξε. Δεν φοβήθηκε να γίνει από 10αρι αμυντικό χαφ, δεν φοβήθηκε την πείνα, το άγνωστο και κάπως έτσι δεν φοβήθηκε το απαιτητικό σε φυσικά προσόντα αγγλικό πρωτάθλημα. Προς το παρόν δείχνει να κερδίζει και αυτή τη μαχή. Σε ένα πρωτάθλημα που η Άρσεναλ τα πηγαίνει εξαιρετικά, αλλά δεν κερδίζει τόση δημοσιότητα επειδή υπάρχουν κι οι άλλοι, ο Τορέιρα έχει γίνει από τους βασικότερους μοχλούς της ομάδας του Έμερι. Ο κόσμος τον έχει ήδη λατρέψει κι ο Ουρουγουανός καταθέτει ψυχή σε κάθε παιχνίδι. “Αν ο Τορέιρα ήταν 1.80 θα κόστιζε 100 εκατομμύρια και θα ήταν από τους καλύτερους ρετζίστα στον κόσμο” είχε δηλώσει ο Μάρκο Τζιαμπάολο. Τελικά η Άρσεναλ τον πήρε με 30 εκατομμύρια.
Torreira, whoahhh
He comes from Uruguay
He’s only five foot five
– Δημώδες άσμα των οπαδών της Άρσεναλ
Σε ματς ειδικών συνθηκών όπως το σημερινό ντέρμπι του Λονδίνου με την Τότεναμ, ο Τορέιρα θα πρέπει να δώσει το κάτι παραπάνω. Δεν παίζονται απλά τρεις βαθμοί, παίζονται πολλά παραπάνω σε θέματα ψυχολογίας, στην κόντρα μεταξύ των δύο εχθρών. Ο Εμανουέλ Πετί δήλωσε πρόσφατα ότι ο Τορέιρα είναι αυτό που έλειπε από την Άρσεναλ, ότι τα χαφ της ήταν πολύ σοφτ τα τελευταία χρόνια κι ο Ουρουγουανός έφερε πίσω τη σκληράδα. Τα βραβεία παίκτη του αγώνα έρχονται. Τα όνειρα όμως δεν σταματούν εδώ. Από ένα πιτσιρίκι που χτυπούσε το τύμπανο της 18 ντε Χούλιο στις εξέδρες, από την Ε’ εθνική της Ουρουγουάης στην Πρέμιερ Λιγκ. Κι ο πατέρας του άλλωστε, ζει το δικό του όνειρο αφού έχει γίνει αθλητικός σχολιαστής στην Ουρουγουάη. Όσο για την επιστροφή του Τορέιρα στην πατρίδα του; Ακόμα δεν το σκέφτεται. Προέχει η καριέρα στην Ευρώπη. Άλλωστε ένα από τα άλλα όνειρά του είναι να παίξει κάποτε στην αγαπημένη του ομάδα. Την Μπόκα.
blog.stoiximan.gr
-
Ισόβιος αποκλεισμός στον οπαδό της Τότεναμ
Με ισόβιο αποκλεισμό από το γήπεδο της Τότεναμ πλήρωσε ο οπαδός της λονδρέζικης ομάδας, που πέταξε την μπανανόφλουδα προς τον Πιέρ Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ, στο ντέρμπι με την Άρσεναλ.
(http://web1.novasports.gr/images/ImageHandler2.ashx?m=Width&f=ZmlsZXMvMS8yMDE4LzEyLzAyL1JleEFyc2VuYWx2VG90dGVuaGFtSG90c3B1clByZTEwMDExNTA4QV9DaXJjbGVkLmpwZw%3d%3d&t=636793796222755999&w=772)
Χαρακτηριστικό το στιγμιότυπο από την κερκίδα των φίλων της Τότεναμ
Με ισόβιο αποκλεισμό από το γήπεδο της Τότεναμ πλήρωσε ο οπαδός της λονδρέζικης ομάδας, που πέταξε την μπανανόφλουδα προς τον Πιέρ Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ, στο ντέρμπι με την Άρσεναλ.
Οι κάμερες του γηπέδου τον εντόπισαν και συνελήφθη για την ρατσιστική συμπεριφορά του και σήμερα η διοίκηση της Τότεναμ ανακοίνωσε ότι δεν τον θέλει στις εξέδρες του γηπέδου της και γι’ αυτό προχωρά σε δια βίου απαγόρευση εισόδου, ενώ αναμένεται να του επιβληθεί ποινή αποκλεισμού και από όλα τα γήπεδο της Αγγλίας.
novasports.gr
-
Έκανε μεγάλη μαλάκια όντως,αλλά να του κόψουν το γήπεδο είναι και αυτό απαράδεκτο.
-
Eλληνικη παιδεια ειχε το παλικαρι.
-
Ας πρόσεχε.Με την ατιμωρησία και το δεν βαριέσαι δεν υπάρχει προκοπή.
-
Εύγε πιτερμποραρα μας!
-
-
Πιτερμποραρα - ΠΑΣ Αγγλίας 2-2
-
Αγγλικές ιστορίες μειονοτήτων
Το καλοκαίρι του 1979 η Ρεάλ Μαδρίτης θα κάνει μια ιστορική κίνηση για την ίδια αλλά και για το Βρετανικό ποδόσφαιρο. Θα βγάλει από τα ταμεία της το ποσό των 950.000 λιρών και θα κάνει δικό της τον ταχύτατο εξτρέμ της Γουέστ Μπρομ, Λόρι Κάνινγκχαμ. Η κίνηση ήταν ιστορική για δύο λόγους. Ο πρώτος, γιατί ο Άγγλος ήταν ένας καταπληκτικός ποδοσφαιριστής, τεχνίτης και γκολτζής (άσχετα αν δεν ήταν φορ περιοχής) και βοήθησε την ομάδα αμέσως να κερδίσει το νταμπλ. Ο δεύτερος, επειδή ο Κάνινγκχαμ γίνονταν τότε ο πρώτος Βρετανός ποδοσφαιριστής στην ιστορία της ομάδας, σε μια περίοδο που οι Βρετανοί δεν άφηναν το Νησί για κανέναν λόγο. Ο Κάνινγκχαμ είχε προλάβει δύο χρόνια νωρίτερα να βάλει δίπλα στο όνομά του ακόμα ένα άτυπο ρεκόρ, πολύ σημαντικό όμως για τις γενιές ποδοσφαιριστών που ακολούθησαν. Το 1977 είχε γίνει ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής που είχε φορέσει τη φανέλα των «τριών λιονταριών». Πολύ πριν τον σπουδαίο Τζον Μπάρνς, τον Πολ Ίνς, τον Ίαν Ράιτ και τόσους άλλους. Για την ιστορία, την ίδια χρονιά είχε φορέσει τη φανέλα της Λίβερπουλ και ο Χάουαρντ Γκέιλ. Ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του κλαμπ.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/07/Laurie-Cunningham-500x281.jpg)
Τα 60s, τα 70s και τα 80s ήταν αρκετά ιδιόρρυθμα για τη Βρετανία. Υπήρχε σίγουρα μεγάλος κοινωνικός αναβρασμός. Αύξηση των ρατσιστικών περιστατικών, κλίμα μεγάλης καταπίεσης και ένας υπέρμετρος συντηρητισμός στην κοινωνία. Αυτό μπορεί να είχε τα καλά του μουσικά μιας και ξεπήδησαν ένα σωρό μπάντες που έγραψαν τη δική τους ιστορία και ένα σωρό τάσεις στο στυλ και τη στάση ζωής, αλλά στο ποδόσφαιρο και κυρίως στο οπαδικό κομμάτι αυτού έφεραν πολλά και μεγάλα προβλήματα. Μην ξεχνάμε πως όταν η Αγγλία του Αλφ Ράμσεϊ κατακτούσε το Μουντιάλ του ’66 και οι δημοσιογράφοι άρχισαν να ξεκοκαλίζουν το ιστορικό του σπουδαίου προπονητή, βρίσκοντας πως -μάλλον- έχει καταγωγή Ρομά, είχε δημιουργηθεί τεράστιο σούσουρο και ένας αρνητισμός προς το πρόσωπό του. Ο ίδιος πάντα ένιωθε άβολα και είχε και αρκετές εκρήξεις βίας όταν κάποιος έθιγε δημόσια το θέμα. Σε καμία των περιπτώσεων δεν ήθελε να βρίσκεται το δικό του όνομα στην ίδια πρόταση με τη λέξη Ρομά. Για το τελευταίο, ήταν ξεκάθαρος. Και κάθετος.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/07/0000B4C400000C1D-2918231-Arsenal_s_Tommy_Caton_brings_down_a_spectator_invading_the_pitch-a-72_1421761295401-500x382.jpg)
Πως είχαν εξελιχθεί τα πράγματα για ένα λαό που 70 χρόνια πίσω, όταν το ποδόσφαιρο βρίσκονταν σε εμβρυακό στάδιο, είχε δείξει σημάδια πραγματικής αλληλεγγύης στις μειονότητες. Πόσο αρνητικά εννοώ. Στο Αγγλικό ποδόσφαιρο βρίσκουμε εκτός του πρώτου μαύρου επαγγελματία ποδοσφαιριστή, του Άρθουρ Γουόρθον τερματοφύλακα της Ντάρλιγκτον το 1885, τον Ραμπ Χόουελ. Τον πρώτο δηλαδή επαγγελματία ποδοσφαιριστή με καταγωγή Ρομά που έφτασε να αγωνιστεί με τα χρώματα της εθνικής Αγγλίας, το μακρινό 1895. Ο Χόουελ είχε γεννηθεί το 1869 στο Γουϊνκονμπανκ του Σέφιλντ και είχε μεγαλώσει σε καραβάνι Ρομά. Σε κανονικό. Σαν αυτά που βλέπουμε σε ταινίες με τον Βοσκόπουλο. Με άλογα, με σκηνές, με φωτιές τη νύχτα και χορούς γύρω από αυτές. Αυτός ο σκληρός τρόπος ζωής έκανε τον Χόουελ τον παίκτη που θαύμασαν όλοι εκείνα τα χρόνια σε Σέφιλντ αλλά και Λίβερπουλ. Όχι ιδιαίτερα τεχνίτης αλλά με απίστευτες φυσικές αντοχές και δυνάμεις. Ο συμπαίκτης του στις «λεπίδες» Έρνεστ Νίντχαμ δεν σταμάτησε ποτέ να μιλάει για τις αντοχές του φίλου του και μάλιστα θεωρούσε πως ο Χόουελ ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να παίξει στα κόκκινα δύο σερί παιχνίδια και μετά να ξενυχτήσει μέχρι το πρωί. Μαζί κέρδισαν ένα πρωτάθλημα και έχασαν ακόμα ένα στις λεπτομέρειες από την εξαιρετική, εκείνα τα χρόνια, Σάντερλαντ.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/07/thumb_12928_default_news_size_5-500x300.jpeg)
O Ραμπ Χόουελ
Η ζωή του Χόουελ θεωρείται ακόμα και σήμερα αμφιλεγόμενη. Για να φύγει για τη Λίβερπουλ λέγεται πως είχε σκοράρει σε κρίσιμο παιχνίδι δύο αυτογκόλ επειδή δεν τον έδινε η Σέφιλντ. Επίσης υπάρχουν ένα σωρό περίεργες ιστορίες που χτίζουν το μύθο του και που ποτέ δεν θα μάθουμε ποιες είναι αληθινές και ποιες όχι. Όποιος θέλει να μάθει για τη ζωή του παίκτη υπάρχει το βιβλίο «The Evergreen of red and white» που κυκλοφόρησε το 2014 ο Steven Kay. Οι υπόλοιποι ας αρκεστούν σε αυτά τα ολίγα αυτού εδώ του κειμένου. Για την ιστορία ο πλάγιος μέσος (στο σύστημα 2-4-4 της εποχής) είχε μετρήσει δύο συμμετοχές με την Αγγλία. Η πρώτη στο 9-0 κόντρα στην Ιρλανδία στο Ντέρμπι (σκοράροντας και ένα γκολ) και η δεύτερη κόντρα στην Σκωτία το 1899 στο 2-1 του Μπέρμινγκχαμ. Ο Χόουελ πέθανε στο Πρέστον υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες το 1937 στα 68 του χρόνια. Στο Πρέστον είχε βάλει τέλος και στην σπουδαία του καριέρα το 1903 λόγω τραυματισμού. Όπως και να έχει ήταν ο πρώτος (μαζί με τον Άρθουρ Γουόρθον) που έδειξαν το δρόμο στις μειονότητες και θα μνημονεύονται πάντα ως αυτοί που έφεραν την αλλαγή και την ισότητα στο χώρο του ποδοσφαίρου στο Νησί. Μην ξεχνάμε πως στον υπόλοιπο «πολιτισμένο» κόσμο και ιδίως στην Αμερική έπρεπε να περάσουν πολλές δεκάδες χρόνια για να μπορέσουν οι μαύροι (και οι λοιπές μειονότητες) να αγωνιστούν δίπλα στους λευκούς.
Εδώ (https://www.amazon.co.uk/Evergreen-red-white-Steven-Kay-ebook/dp/B00I0F78VQ?ie=UTF8&ref_=nosim&tag=whesatcomtheh-21#reader_B00I0F78VQ) μπορείτε να διαβάσετε ένα μέρος του βιβλίου.
sombrero.gr
-
Α ρε Αγγλία...
-
Περάσαμε μετά από εκτέλεση πέναλτι (4-4 κανονική διάρκεια) και έτσι στην επόμενη φάση του FA cup ,θα συναντήσουμε την Μίντλεσμπρο!
-
Στις χαμηλές κατηγορίες βρίσκεις γήπεδα που πάγωσαν κυριολεκτικά στον χρόνο!! Πολύ 50's θυμίζει και είναι ωραίο!!
-
Οι Άγγλοι έβγαλαν ήδη ντοκιμαντέρ για την επική πορεία τους μέχρι την... 4η θέση στο Μουντιάλ και η γραφικότητα όχι απλά έπιασε ταβάνι, αλλά έφυγε εκτός ηλιακού συστήματος και σε λίγο θα φτάσει το Voyager-1.
El Sombrero
-
Φωτογραφίζοντας το ποδόσφαιρο
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/dannylast2.jpg)
O Danny Last είναι φωτογράφος (μια πρόταση που τώρα που την διαβάζω ξανά δεν λέει απολύτως τίποτα καθώς τη σήμερον ημέρα όλοι είναι φωτογράφοι). Για λόγους που σχετίζονται κατά βάση με αισθήματα ζήλιας και μίσους δεν εντρύφησα στο βιογραφικό του για να μπορώ να μεταφέρω αν είναι επαγγελματίας που ζει απ’ αυτό το πράγμα ή απλά κάποιος ερασιτέχνης με άνεση χρόνου και χρημάτων που ταξιδεύει αρκετά και φωτογραφίζει ποδοσφαιρικές στιγμές. Το θέμα είναι ότι στα διάφορα φωτογραφικά άλμπουμ του μπορείς να χαζέψεις δεκάδες ενδιαφέρουσες εικόνες από γήπεδα της Αγγλίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας, της Πολωνίας, της Ιταλίας και της Σερβίας και να χαθείς για αρκετή ώρα παρατηρώντας τους ανθρώπους και τα πράγματα που απαρτίζουν το ποδόσφαιρο, είτε όταν αυτό παίζεται σε ημι-επαγγελματικό επίπεδο σε κάποιο μικρό γήπεδο της Αγγλίας, είτε όταν παίζεται στο Μπερναμπέου από φημισμένους, εκατομμυριούχους παίκτες.
Εδώ (http://www.flickr.com/photos/dannylast/sets/) μπορείς να δεις τη συλλογή του στο flickr κι εδώ (https://www.instagram.com/lastdanny/) το προφίλ του στο instagram.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/dannylast.jpg)
sombrero.gr
-
Σριούσμπερι- Πιτερμπορο 2-2
-
- Πωωω, τι έβγαλε...
- Πωωω, τι έχασε!
- Πωωω, τι έσωσε!
- Πωωω, τι έχασε!
- ΑΣΤΑΔΙΑΛΑ, κουράστηκα. Aς το βάλει κάποιος ή ας τη διώξει κάποιος.
βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/vb.166391855930/2169397056457315/?type=3&theater)
Η φάση είναι από τον αγώνα Wingate&Finchley - Dulwich Hamlet, για κάποια από τις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Αγγλίας.
El Sombrero
-
Πιτέρμπορο - Ουάλσαλ 1-1
Αν συνυπολογίσουμε πως τις περισσότερες ευκαιρίες αλλά και ένα χαμένο πέναλτι είχε Ουάλσαλ, τότε μια χαρά κύλησε ο αγώνας για την 5η στην βαθμολογία πλέον, Πιτέρμπορο.
-
Το πρωτάθλημα των τριών μαέστρων και η χαρά του επιθετικού παιχνιδιού
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/12/91bc5acd-7ba8-4226-ac9b-77d91e6228cf-321-500x333.jpg)
Έφτασε, και πάλι, η εποχή που από τα χείλη πολλών φίλων (;) του ποδοσφαίρου ακούγεται η φράση που είναι χειρότερη κι από ταινία δράσης με τον Βιν Ντίζελ. Αυτό το εκνευριστικά ρηχό: «Έλα μωρέ τώρα, ποιος Γκουαρδιόλα», από ανθρώπους που βλέπουν το ποδόσφαιρο ως μια μπάλα που πηγαινοέρχεται πάνω κάτω, ανάμεσα σε τέσσερις γραμμές, προσπαθώντας να σφηνωθεί, με κάθε τρόπο, στα δίχτυα. Για τους υπόλοιπους, μόλις τελείωσε ο φανταστικός πρώτος γύρος της Πρέμιερ Λιγκ. Η Λίβερπουλ είναι στην κορυφή, με +7 από την Σίτι, και η Τότεναμ, του Ποτσετίνο, συνεχίζει να μας εκπλήσσει ευχάριστα (και εμένα προσωπικά να με εκθέτει μιας και δεν περίμενα την εξαιρετική της πορεία). Ας μη γελιόμαστε. Η Τότεναμ κάνει -και αυτή- πορεία πρωταθλητισμού, βρίσκεται εντός και των τεσσάρων στόχων της (όπως και η Σίτι), παρουσιάζει όμορφο ποδόσφαιρο, δίχως να έχει ενισχυθεί καθόλου το καλοκαίρι και δίχως να αγωνίζεται στο γήπεδό της. Ακούγεται υπέροχο και είναι υπέροχο.
Η Σίτι μέχρι και τη νίκη της Λίβερπουλ επί της Έβερτον, με το γκολ του Οριτζί στις καθυστερήσεις, με την μπάλα να ζωντανεύει και να παίζει βόλεϊ στο δοκάρι, άγγιζε τους «μαγικούς» περσινούς της αριθμούς, δίχως τον εγκέφαλό της και κορυφαίο της παίκτη, τον Κέβιν Ντε Μπρούινε. Από τότε, αν και συνεχίζει να παρουσιάζει ελκυστικό ποδόσφαιρο, οι αριθμοί της έχουν πέσει αισθητά, κάτι που μεταφράζει και την πεσμένη της αποτελεσματικότητα, σε άμυνα και επίθεση, χάνοντας βαθμούς. Η κατοχή βρίσκεται στο 63.9% από το 65.3%. Τα ποσοστά επιτυχίας στις πάσες είναι στο 89.1%, από το 90.1%. Η ομάδα έχει τρεις λιγότερες τελικές, σε κάθε αναμέτρηση, και δέχεται μια παραπάνω καθαρή ευκαιρία για τέρμα. Όλα αυτά δείχνουν την πτώση της και τις τρεις ήττες που έκανε, τον τελευταίο καιρό, έτσι ώστε να δει το +2, από την Λίβερπουλ, να μετατρέπεται σε -7. Βέβαια σε όλα αυτά θα πρέπει να μπει στην εξίσωση ο απίστευτος πρώτος γύρος της ομάδας του Κλοπ, που συνεχίζει αήττητη, όπως και ο παράγων – τύχη. Αυτό το τελευταίο θα παίζει άλλωστε πάντα σημαντικό ρόλο στον ομαδικό αθλητισμό.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/12/big-500x375.jpg)
Για παράδειγμα: Στο Στάμφορντ Μπριτζ, η Σίτι, στο ‘α ημίχρονο ήταν καταπληκτική, και με βάση τους αριθμούς της θα έπρεπε να βρίσκεται στο 45’ μπροστά στο σκορ ακόμα και με 3-1. Το τελικό αποτέλεσμα όμως βρήκε νικητές τους «μπλε», με 2-0, σε ένα αποτέλεσμα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί εύκολα με την «ποδοσφαιρική λογική». Στις δύο κολλητές ήττες, από Κρίσταλ Πάλας και Λέστερ, είχαμε την τύχη (ο Πεπ την ατυχία) να δούμε δύο γκολ σπάνιας ομορφιάς να μπαίνουν στα δίχτυα του Έντερσον. Το τέρμα του Τάουνσεντ, και το τέρμα του Ρικάρντο Περέιρα, λογικά, θα βρίσκονται στα κορυφαία της σεζόν, μιας και είναι γκολ που -ακόμα και στην Πρέμιερ Λιγκ- δεν τα βλέπουμε πλέον πολύ συχνά, και φυσικά δεν ήρθαν από καμία οργανωμένη επίθεση. Βέβαια αυτό το απρόβλεπτο είναι και ένα μέρος της μαγείας του ποδοσφαίρου, αλλιώς θα μιλούσαμε -και θα γράφαμε- για σκάκι.
Αυτό που θέλω να πω, και για να μην μπερδευόμαστε, είναι πως η Σίτι συνεχίζει -και φέτος- να κάνει πορεία πρωταθλητισμού και να παρουσιάζει ελκυστικό ποδόσφαιρο, άσχετα με την βαθμολογική της θέση, στην παρούσα φάση. Με μια μεγάλη όμως διαφορά, σε σχέση με την περσινή της, εξωπραγματική, σεζόν. Στην δύσκολη περίοδο των φετινών γιορτών κάνει την «κοιλιά» που δεν έκανε σε κανένα σημείο της περσινής σεζόν, με τον Γκουαρδιόλα να έχει να διαχειριστεί πολλούς τραυματισμούς και το φυσιολογικό (;) ντεφορμάρισμα αρκετών βασικών παικτών. Απ’ την άλλη, η μοναδική «μεγάλη γκέλα» της ομάδας -για μένα- είναι η ήττα απ’ την Πάλας, στο Έτιχαντ. Αυτή δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Μια ήττα στο Λέστερ και μια ήττα στο Στάμφορντ Μπριτζ δεν νομίζω να θεωρούνται γκέλες στο επίπεδο της Πρέμιερ Λιγκ. Δεν έχει υπογράψει κανένας, όσο σπουδαίος και να είναι, συμβόλαιο με τη νίκη και ούτε μια ήττα μειώνει την αξία του και την δουλειά του. Ας μην ψάχνουμε την εξαίρεση για να βγάλουμε άκυρο τον κανόνα. Το ματς-κλειδί για τους «πολίτες» θα είναι αυτό με την Λίβερπουλ στο Έτιχαντ. Αν εκεί η διαφορά δεν μειωθεί ή -ακόμα χειρότερα- μεγαλώσει, τότε θα έχουν αρχίσει τα πραγματικά δύσκολα για τον Καταλανό και την ομάδα του. Χωρίς φυσικά κάτι τέτοιο να μειώνει την άρτια δουλειά του.
Η Σίτι με τον Ντε Μπρουίνε να μπαίνει σιγά- σιγά στην ομάδα, φτάνοντας στο 100%, μετά τον τραυματισμό του, και φυσικά με τις επιστροφές των Μεντί και Φερναντίνιο θα αρχίσει να βρίσκει και πάλι τον πραγματικό της εαυτό. Βέβαια θα πρέπει να έχει μαζί της και το συστατικό που χρειάζονται όλες οι ομάδες για να πετύχουν τους στόχους τους. Αυτό που φέτος -ως ώρας τουλάχιστον- δείχνει να έχει αφήσει την γαλάζια πλευρά του Μάντσεστερ. Όπως άλλωστε έχει γράψει και ο Γάλλος συγγραφέας Σταντάλ «Η τύχη σ’ αρπάζει απ’ τα μαλλιά, αλλά η ίδια είναι φαλακρή». Ίσως έτσι εξηγείται και η φετινή γκαντεμιά του Πεπ Γκουαρδιόλα. Ν’ αφήσει πάντως μαλλιά ο Γκουαρδιόλα, δεν γίνεται. Να αρχίσει και πάλι ένα μεγάλο νικηφόρο σερί η Σίτι, γίνεται.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/12/image-500x329.jpg)
Η Τότεναμ είναι η μεγάλη αποκάλυψη της φετινής σεζόν. Συνεχίζει μάλιστα να κάνει πορεία πρωταθλητισμού έχοντας ρίξει, λίγο είναι η αλήθεια, τους αριθμούς της. Η κατοχή μπάλας, στη μέση του πρώτου γύρου, ήταν στο 57.4%. Πλέον βρίσκεται στο 55%. Έχει το ίδιο ποσοστό επιτυχίας στις πάσες (στο 82%). Δημιουργεί δύο λιγότερες τελικές ευκαιρίες και δέχεται τον ίδιο αριθμό σουτ προς την εστία της (12), σκοράροντας όμως 2.2 γκολ ανά παιχνίδι. Καθόλου άσχημα για μια ομάδα που είναι ακριβώς ίδια με πέρσι, με τον προπονητή της να έχει να διαχειριστεί την κούραση -και την φόρμα- πολλών βασικών παικτών που πρωταγωνίστησαν και στο Μουντιάλ, έχοντας μεγάλους αντιπάλους δύο ομάδες που θεωρούνται -και είναι- ανάμεσα στις κορυφαίες του πλανήτη φέτος. Την Σίτι και τη Λίβερπουλ.
Αν υπάρχει ένας σημαντικός παράγοντας -εκτός φυσικά του σπουδαίου Ποτσετίνο που κάνει «παπάδες»- αυτός δεν είναι άλλος από τον Νοτιοκορεάτη μεσοεπιθετικό Σον Χιούνγκ-Μιν. Ένας παίκτη που στην αρχή της σεζόν άφησε το Λονδίνο για να αγωνιστεί με την εθνική της χώρας του, γνωρίζοντας πως αν δεν κέρδιζε το χρυσό μετάλλιο, θα έπρεπε να αφήσει το ποδόσφαιρο για να παρουσιαστεί για δύο χρόνια στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, βάζοντας ουσιαστικά τέλος στην επαγγελματική του καριέρα. Ευτυχώς για όλους μας, τα κατάφερε, και συνεχίζει να παίζει ποδόσφαιρο στο κορυφαίο επίπεδο.
Ο Σον μετράει στην φετινή Πρέμιερ Λιγκ 9 εμφανίσεις, έχοντας σκοράρει 7 τέρματα σε 832 λεπτά, φτάνοντας το δικό του ranking στο φοβερό 7.30, για το αγγλικό πρωτάθλημα. Για την ιστορία, στο τελευταίο παιχνίδι κόντρα στην Μπόρνμουθ, στη νίκη των Σπερς με 5-0, ο Σον είδε το προσωπικό του ranking να αγγίζει -σχεδόν- το τέλειο, με 9.90 μονάδες. Ο Σον είναι για τη φετινή Τότεναμ, ο άνθρωπος που κάνει τη διαφορά (απ΄τον Κέιν βλέπουμε αυτά που περιμέναμε) στο επιθετικό της κομμάτι και την ανεβάζει ακόμα ένα επίπεδο, με την ενέργεια και την ποιότητά του. Ο γλυκός σοφιστικέ «δολοφόνος» που σε ξεγελάει με το όμορφο παρουσιαστικό του και στην φέρνει εκεί που δεν το περιμένεις. Αν είχατε την τύχη να απολαύσετε το αριστούργημα του Λι Τσάνγκ-Ντονγκ «Burning» (προσοχή ακολουθούν spoilers), και είστε φίλοι της Τότεναμ, (ή έστω της Πρέμιερ Λιγκ) δεν γίνεται να μην είδατε στο πρόσωπο του Μπεν (τον υποδύεται εξαιρετικά ο Στίβεν Γέουν του The Walking Dead), τα «δολοφονικά» ένστικτα που βλέπει κάθε ποδοσφαιρόφιλος στο χαμογελαστό και γεμάτο ποδοσφαιρική «υγεία» πρόσωπο του Σον, κάθε αγωνιστική, στα γήπεδα της Αγγλίας.
Αν μπορεί να καταφέρει η Τότεναμ την υπέρβαση; Όπου υπέρβαση βάλτε δίπλα το πρωτάθλημα, θεωρώ πως όχι. Όσο και αν διαθέτει ένα φανταστικό προπονητή και ένα ρόστερ γεμάτο νιάτα, ταλέντο, φρεσκάδα και δίψα για τίτλους που δείχνει να ρολάρει επικίνδυνα. Απ’ την άλλη, τρομάζω στην ιδέα, να δούμε του χρόνου τον Ποτσετίνο να περνά το κατώφλι του Όλντ Τράφορντ, φέρνοντας μαζί του και 2-3 παίκτες απ’ τους Σπερς. Όχι γιατί δεν θέλω να δω την Γιουνάιτεντ να πρωταγωνιστεί ξανά, τουναντίον, αλλά επειδή ίσως δούμε το καλύτερο πρωτάθλημα όλων των εποχών, με τρεις ομάδες που θα παίζουν όμορφο ποδόσφαιρο, να μονομαχούν μέχρι τέλους για τον τίτλο. Υπάρχει κάποιος αληθινός φίλος του ποδοσφαίρου που δεν θα το ήθελε αυτό; Δεν το νομίζω.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/12/3-42-500x281.jpg)
Για το τέλος άφησα την Λίβερπουλ. Την πρώτη Λίβερπουλ. Μια Λίβερπουλ που πλέον είναι στο 100% ομάδα του Κλοπ, με ένα ξεκάθαρο δικό του πλάνο, με παίκτες καθαρά δικές του επιλογές και με μια φιλοσοφία που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο και την λατρεύω. Στη μέση του ‘α γύρου έγραφα πως η Λίβερπουλ θα πρέπει να βελτιωθεί, να ανοίξει το rotation απ’ τον Κλοπ, να μπει στην εξίσωση ο Σακίρι (και οι υπόλοιποι νέοι παίκτες), να βρει ξανά τον καλό του εαυτό ο Σαλάχ και φυσικά να συνεχίσει να έχει μαζί της την «Θεά Τύχη». Μια τύχη που της έχει γυρίσει την πλάτη τόσες και τόσες φορές στο πρόσφατο παρελθόν, για να κάνει την υπέρβαση. Όπου υπέρβαση, βάλτε τη λέξη «πρωτάθλημα». 11 αγωνιστικές μετά από εκείνο το κείμενο, όλα τα παραπάνω, τα βλέπουμε πλέον ξεκάθαρα. H Λίβερπουλ έχει ανεβάσει την κατοχή της στο 57.5% απ’ το 54.2%. Έχει δύο τελικές παραπάνω και σκοράρει 2.2 τέρματα ανά αγώνα, έχοντας την ίδια επιτυχία στις πάσες (στο 85%). Από τα 15 γκολ της 8ης αγωνιστικής έχει φτάσει στα 43 στην 19η, έχοντας δεχθεί μόνο 7 τέρματα, την ίδια ώρα που η Σίτι έχει δεχθεί 15 και η Τότεναμ 18. Επίσης συνεχίζει την σταθερή της παρουσία στο αμυντικό της κομμάτι, δεχόμενη 8.1 σουτ ανά αγώνα και έχοντας δύο λιγότερα τάκλιν και τρία λιγότερα κλεψίματα από τους πρώτους 8 αγώνες της σεζόν, έχοντας καλύτερη αμυντική λειτουργία.
Η Λίβερπουλ μετρά 15 περισσότερους βαθμούς, σε αυτό το χρονικό σημείο, σε σχέση με πέρσι, κάτι που φαντάζει αρκετά λογικό -αν και υπερβολικό- μιας και πέρσι, τέτοια εποχή, δεν είχε ούτε Φαν Ντάικ, ούτε Φαμπίνιο, ούτε Κεϊτά, ούτε τον (φετινό) Ρόμπερτσον, ούτε φυσικά το «πολυεργαλείο» που ακούει στο όνομα Σακίρι και που μπορεί να συμπληρώνει και να καλύπτει όλα τα κενά, όλων των παικτών, σε όλες τις θέσεις της επίθεσης. Δεξιά, αριστερά, στην κορυφή, στον άξονα. Κι αυτή είναι ακόμα μια μεγάλη τακτική νίκη του Κλοπ. Ο Γερμανός ήξερε πως με την τριάδα των βασικών (Σαλάχ, Μανέ, Φιρμίνο) ο παίκτης που θα έρχονταν από τον πάγκο θα έπρεπε να διαθέτει την απαιτούμενη ποιότητα για να καλύπτει και τους τρεις, χωρίς φυσικά να γκρινιάζει. Καλύτεροι παίκτες απ’ τον Ελβετό υπάρχουν πολλοί, καλύτεροι παίκτες στον ρόλο του μπαλαντέρ, που έχει ο Σακίρι στη Λίβερπουλ, όμως κανένας. Ο Κλοπ έχει καταφέρει κάτι το μοναδικό. Έχει καταφέρει να αμβλύνει τις όποιες «αντιθέσεις» ενός ρόστερ που δεν έχει τους τεράστιους αστέρες, ψάχνοντας -και βρίσκοντας- την απόλυτη ισορροπία ανάμεσά τους, σε όλες τις γραμμές.
Υπάρχει και κάτι που έθιξα στην αρχή, και φυσικά χρειάζεται πάντα, για να φτάσει κάποιος στην κορυφή – όσο καλός και να είναι. Την τύχη. Μια τύχη που η Λίβερπουλ την προκαλεί και φυσικά την έχει. Μια τύχη που δεν είχε στις δύο προηγούμενες περιπτώσεις που άξιζε (και μπορούσε) να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Το 2009 και το 2014. Φυσικά και η τύχη του ενός έρχεται πάντα σε συνάρτηση με την ατυχία του άλλου. Όταν για παράδειγμα η Γιουνάιτεντ κέρδιζε 6 βαθμούς, απ’ το πουθενά, στις καθυστερήσεις, με τον Μακέντα (του ΠΑΟ) τη σεζόν 2008-2009, η Λίβερπουλ έμενε στο 0-0 εντός, με Στόουκ και Φούλαμ, δημιουργώντας ένα σωρό ευκαιρίες. Σε μια σεζόν που η Λίβερπουλ είχε κερδίσει την Γιουνάιτεντ και την Τσέλσι, εντός και εκτός, και είχε χάσει το πρωτάθλημα έχοντας μόνο δύο ήττες σε ολόκληρη τη σεζόν, όντας η μοναδική ομάδα που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο. Φέτος και η τύχη δείχνει να αλλάζει. Η Λίβερπουλ θα μπορούσε πολύ εύκολα να έχει -8 βαθμούς απ’ τα παιχνίδια με Έβερτον, Σίτι και Τσέλσι, που δεν ήταν καλύτερη, με τους δύο απ΄αυτούς να έχουν πάει στη Σίτι. Έχουν υπάρξει άλλωστε πολλές «τυχερές» και «άτυχες» στιγμές σε αρκετές απ’ τις μεγάλες σεζόν της Πρέμιερ Λιγκ. Στο τρεμπλ της Γιουνάιτεντ το ’99, στο αήττητο της Άρσεναλ το 2004, στο πρωτάθλημα της Γιουνάιτεντ το ’09, στο πρωτάθλημα της Σίτι το ’12 και το ’14. Και πιστέψτε με, έχουμε να δούμε πολλά ακόμα στον β’ γύρο της φετινής Πρέμιερ Λιγκ, μιας και τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Γι’ αυτό ας χαρούμε τη μάχη τριών κορυφαίων ομάδων και τριών κορυφαίων προπονητών. Είμαστε πολύ τυχεροί που τους ζούμε μαζί, στο ίδιο πρωτάθλημα, να παλεύουν για τον τίτλο.
sombrero.gr
-
Μπαρνσλεη - Πιτέρμπορο 2-0
Άκρινγκτον Στάνλεϊ - Πιτέρμπορο 0-4
Εντός στόχων η Πιτερμποραρα.
-
Το 1976 η Σεντ Μίρεν επέλεξε την Καραϊβική για την προετοιμασία της. Σ'ένα φιλικό στη Γουιάνα οι παίκτης της υπέφεραν από τους σκληροτράχηλους ντόπιους που βαρούσαν στο ψαχνό. Οι διαμαρτυρίες των Σκωτσέζων στον διαιτητή αποδείχτηκαν άκαρπες κι έτσι στο ημίχρονο ο εκνευρισμένος 35χρονος προπονητής τους πήρε την κατάσταση στα χέρια του: Έβαλε αλλαγή τον εαυτό του! "Στην πρώτη φάση πήρα εκδίκηση από τον σέντερ μπακ τους και λίγο μετά κανόνισα τον παίκτη που χτυπούσε τον επιθετικό μου. Όσο αυτός παρίστανε τον νεκρό, ο διαιτητής μ'έστελνε έξω". Με την κίνηση του αυτή έδειξε στους παίκτες του τι είναι ικανός να κάνει γι'αυτούς και αυτό αποδείχτηκε ευεργετικό για το κλίμα των αποδυτηρίων. Στο τέλος της σεζόν η Σεντ Μίρεν κέρδισε εύκολα την άνοδο στην 1η κατηγορία ενώ αρκετά χρόνια μετά ο νεαρός τεχνικός θα γινόταν γνωστός παγκοσμίως ως "Σερ Άλεξ".
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/49514462_10157403993440931_7859269227981570048_n.jpg?_nc_cat=105&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=758411d13b08b8cce57e6316838f4071&oe=5C8C29FD)
El Sombrero
Ένα απίστευτο ματς που δεν είδε σχεδόν κανείς
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/01/fog.png)
Ψάχνοντας σχεδόν σε καθημερινή βάση στο ίντερνετ για ποδοσφαιρικές ιστορίες από όλο τον κόσμο καταλήγεις μετά από κάποιο σημείο, το οποίο φυσικά βρίσκεται χρονικά πολύ μακριά από τη μέρα που ξεκίνησες, να πιστεύεις πως έχεις διαβάσει τόσο αδιανόητα πράγματα που τίποτα δεν μπορεί να σε εκπλήξει πλέον. Λάθος. Τεράστιο λάθος. «It’s a very, very mad world» που τραγουδούσαν και οι Tears for Fears.
Την Πρωτοχρονιά του 1940, με τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο να βρίσκεται σε εξέλιξη, στο Εδιμβούργο διεξήχθη το παραδοσιακό ‘New Year derby’, μεταξύ των δυο μεγάλων ομάδων της πόλης. Της Χάρτς και της Χιμπέρνιαν. H αντιπαλότητα των δυο ομάδων ξεκινάει από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους και με δεδομένο ότι ιδρύθηκαν κοντά στο 1870 το συγκεκριμένο ντέρμπι θεωρείται ένα από τα πιο παλιά του πλανήτη.
Τη συγκεκριμένη χρονιά το κλασσικό ραντεβού της Πρωτοχρονιάς δόθηκε στο Ίστερ Ρόουντ, την έδρα της Χιμπέρνιαν και στο γήπεδο βρέθηκαν 14.000 τυχεροί-άτυχοι, που για χρόνια μετά μπορούσαν να περηφανεύονται ότι ήταν παρόντες σε ένα από τα πιο απίστευτα ντέρμπι των δυο ομάδων, το οποίο είχε σχεδόν τα πάντα: 11 γκολ (5-6 το τελικό σκορ!), με 3 ανατροπές του σκορ, 1 χατ τρικ, αμέτρητες φάσεις, σκληρά τάκλιν και έναν εισβολέα που προκάλεσε τέτοια σύγχυση που ο διαιτητής σφύριξε για το ημίχρονο δυο λεπτά πιο νωρίς, ανακάλεσε λίγο μετά, φώναξε τους παίκτες να γυρίσουν πίσω και στα εναπομείναντα λεπτά που παίχτηκαν η Χάρτς πρόλαβε και σκόραρε δυο φορές. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι οι περισσότεροι από τους παρευρισκόμενους είδαν ελάχιστα απ’όλα αυτά που έγιναν στον αγωνιστικό χώρο!
Όλα ξεκίνησαν όταν οι δυο ομάδες και ο διαιτητής έφτασαν στο γήπεδο και ανακάλυψαν ότι η ομίχλη ήταν τόσο έντονη που δεν μπορούσες να δεις καλά σε απόσταση μεγαλύτερη των δέκα μέτρων. Παρ’ όλο που εκείνα τα χρόνια πολλά ματς γινόταν κανονικά ακόμα και με τόσο τραγικές συνθήκες, οι περισσότερες αναφορές από το συγκεκριμένο ματς συμφωνούν ότι σε φυσιολογικές περιόδους το παιχνίδι δεν θα ξεκινούσε καν. Αλλά η περίοδος μόνο φυσιολογική δεν ήταν. Με εντολή του Γραφείου Πολέμου της Μεγάλης Βρετανίας το παιχνίδι έπρεπε να διεξαχθεί κανονικά και να μεταδοθεί, όπως ήταν προγραμματισμένο, από το ραδιόφωνο του BBC, το οποίο θα μετέφερε την εξέλιξη του στους στρατιώτες που πολεμούσαν στο εξωτερικό αλλά φυσικά και στους Γερμανούς που κατασκόπευαν τα πάντα. Και εκεί ήταν το πρόβλημα. Οι Βρετανοί δεν ήθελαν να μάθουν οι Γερμανοί πως στο Εδιμβούργο υπάρχει έντονη ομίχλη, η οποία θα ωφελούσε και θα ενθάρρυνε την πτήση βομβαρδιστικών της Λούφτβαφε πάνω από την πόλη. Και έτσι ξεκίνησε η ‘κωμωδία’.
Ο αγώνας έγινε κανονικά (τρόπος του λέγειν βέβαια το «κανονικά»), οι θεατές απόλαυσαν ένα μικρό μέρος από το θέαμα και το δυσκολότερο φορτίο έπεσε στον σπίκερ του BBC, Μπόμπ Κίνγκσλει, που έλαβε ξεκάθαρες εντολές να περιγράψει με κάθε φυσικότητα ένα ματς που δεν έβλεπε, χωρίς φυσικά να αναφέρει την ύπαρξη ομίχλης. Και το κατάφερε.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/01/fog21.jpg)
Με αρκετή εφευρετικότητα (οργάνωσε ένα μικρό δίκτυο βοηθών, που κάθε τρεις και λίγο πηγαινοερχόταν δίπλα στη γραμμή και τον ενημέρωναν για τις σημαντικές στιγμές) και πολύ περισσότερη φαντασία ο Κίνγκσλει έπλαθε με το μυαλό του φάσεις, τις οποίες συνδύαζε με κάποιες μεγάλες πραγματικές στιγμές του αγώνα που μπορούσε να καταλάβει από την αντίδραση της κερκίδας και από την ενημέρωση των βοηθών. Όπως αποκάλυψε μετά, στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα οι μόνοι παίκτες που μπορούσε να διακρίνει από το σημείο που βρισκόταν ήταν οι δυο που έπαιζαν πάνω στην πλάγια γραμμή, δηλαδή ο εξτρέμ της μιας και ο μπακ της άλλης.
Όπως είναι φυσικό το ματς που περιέγραψε δεν είχε καμία σχέση με το ματς που γινόταν λίγα μέτρα μπροστά του. Χαρακτηριστικό είναι ότι η περιγραφή του κράτησε 15 λεπτά περισσότερα από τον ίδιο τον αγώνα, όσος χρόνος δηλαδή χρειάστηκε για να τον ενημερώσει κάποιος ότι πρέπει να κλείσει τη σύνδεση γιατί το ματς είχε λήξει. Κι αν κάποιος απορεί για το πόσο παχιά ήταν η ομίχλη για να συμβεί όλο αυτό το κωμικοτραγικό σκηνικό, η εφημερίδα Scotsman έγραψε την επόμενη ότι ένας παίκτης της Χάρτς ξέμεινε μετά το τέλος στον αγωνιστικό χώρο περιμένοντας στην αριστερή πλευρά του γηπέδου πότε θα έρθει η μπάλα προς τα εκεί!
Πολλά χρόνια αργότερα ο Σκωτσέζος θεατρικός συγγραφέας Andrew Dallmeyer έγραψε ένα ολόκληρο θεατρικό βασισμένο στην απίθανη ιστορία του Κίνγκσλει, το οποίο ονόμασε «Playing a Blinder». Το θεατρικό μεταδόθηκε ζωντανά από το BBC Radio 4 την Πρωτοχρονιά του 2002, ακριβώς 62 χρόνια μετά τη μέρα που χιλιάδες άνθρωποι άκουσαν ένα συναρπαστικό ματς που υπήρχε μόνο στη φαντασία ενός ανθρώπου.
sombrero.gr
Ο άνθρωπος που χάθηκε στην ομίχλη
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/01/bartram-500x277.jpg)
Όσοι παρακολούθησαν προχθές την ποδοσφαιρική αναμέτρηση ΠΑΣ Γιάννινα – Παναθηναϊκός έγιναν μάρτυρες της πιο κακιασμένης ομίχλης που έχει συναντήσει ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο. Πως είναι δυνατόν να στερεί αυτό το φυσικό φαινόμενο από όλους εμάς το δικαίωμα να δούμε μπαλίτσα και φυσικά πως είναι δυνατόν ο επιστήμονας διαιτητής να σκέφτεται επί 30 – και βάλε – λεπτά το αν θα διακόψει οριστικά αυτή τη φαρσοκωμωδία; Ειλικρινά ήταν στιγμές, όταν έβλεπα την αναμέτρηση, που σκεφτόμουν εικόνες απ’ την ταινία του Φρανκ Ντάραμποντ «Η Ομίχλη» και περίμενα να εμφανιστεί κάποιο τέρας και να φάει τον Αρετόπουλο. Δυσκολευόμαστε – που δυσκολευόμαστε – να δούμε κάποια ωραία φάση σε αυτή τη λίγκα ήρθε και η ομίχλη και μας έκοψε κάθε «σύνδεση» με το «υπερθέαμα». Όχι, αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα για τη σούπερ λίγκα εν έτει 2015.
Οι πιο ψαγμένοι ποδοσφαιρικά – μετά τα χθεσινά – θα έφεραν στο μυαλό τους εικόνες του 1937 όταν η Τσέλσι είχε υποδεχθεί την πρωτοπόρο Τσάρλτον (ανήμερα των Χριστουγέννων) με την ομίχλη να σκεπάζει τα πάντα στο Στάμφορντ Μπριτζ και το θρύλο τερματοφύλακα των Ρέντ Ρόμπινς, Σαμ Μπάρτραμ να μας χαρίζει μια μοναδικά αστεία ιστορία. Στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου και ενώ το σκορ ήταν στο 1-1 η ομίχλη άρχισε να πέφτει πολύ βαριά και πυκνή σε σημείο που δεν έβλεπε κανένας τίποτα ούτε στο μισό μέτρο. Σύμφωνα πάντα με τον παίκτη. Ο Άγγλος keeper, όπως έχει γράψει στην αυτοβιογραφία του, έμεινε στο τέρμα αλλά άρχισε να μην καταλαβαίνει το λόγο που είχε να δει κάποιο παίκτη, να ακούσει κάποια φωνή ή να δεχθεί μια μπάλα από αντίπαλο ή συμπαίκτη για αρκετή ώρα. Σε κάποιο σημείο τρόμου βαρεμάρας είδε μπροστά του ένα αστυνομικό και έμαθε το «μοιραίο». Ο αγώνας είχε διακοπεί πριν 15 λεπτά.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/01/51zXlZuSekL._SX258_BO1204203200_.jpg)
Το όργανο της τάξης τον βοήθησε να φτάσει μέχρι τα αποδυτήρια όπου και βρήκε τους συμπαίκτες του να έχουν έχουν πλυθεί, να έχουν ντυθεί και να είναι έτοιμοι να αφήσουν το γήπεδο. Τα πειράγματα που δέχθηκε ο Μπάρτραμ όπως είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος συζητιούνται ακόμα στο Τσάρλτον και φυσικά μεταφέρονται από γενιά σε γενιά (με τις απαραίτητες σάλτσες) μιας και ο Big Sam ήταν, είναι και θα είναι θρύλος για την ομάδα του Νοτιοανατολικού Λονδίνου. Αυτή είναι η δεύτερη πιο διάσημη Λονδρέζικη ομίχλη μετά απ’ αυτή που συνάντησε ο Κλάπτον στο καμαρίνι του Μάρλευ στο διάσημο κλαμπ Χάμερσμιθ το 1974. Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον Μπάρτραμ υπάρχει το υπέροχο βιβλίο του Μαϊκ Μπλέηκ «The Story Of A Goalkeeping Legend». Απ’ την άλλη αν θέλετε κάποια ωραία ιστορία ομίχλης υπάρχει και ο Στίβεν Κινγκ.
sombrero.gr
-
Ας μιλήσουμε για φαντασιώσεις: Tον λένε Πιτ Γουάιλντ, είναι 33 χρονών και εχθές έζησε το όνειρο των περισσότερων οπαδών. Όντας φανατικός φίλαθλος της Όλνταμ από μικρό παιδί είχε κλείσει εδώ και καιρό τα εισιτήρια για την εκδρομή στην έδρα της Φούλαμ. Όταν η Όλνταμ απέλυσε τον προπονητή της όμως, η διοίκηση του ανέθεσε προσωρινά την ομάδα μιας και είναι υπεύθυνος των ακαδημιών. Έτσι, αντί να δει το ματς με τη Φούλαμ από τις κερκίδες με την παρέα του όπως πάντα, βρέθηκε στον πάγκο και οδήγησε την αγαπημένη του ομάδα σε μια πολύ σπουδαία πρόκριση στην επόμενη φάση του Κυπέλλου!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/49682617_10157420910360931_4773616039357317120_n.jpg?_nc_cat=105&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=94a6fde2d3006a42282c8fd51782ef28&oe=5CC86562)
El Sombrero
Ένας ιστορικός σύλλογος που βρίσκεται μόλις για 2η φορά σε 139 χρόνια ιστορίας στη Γ' εθνική κι ο κόσμος τον ακολουθεί σε όλα τα ματς, σε όλα τα γήπεδα, σπάζοντας τα ρεκόρ προσέλευσης. Η τραγική πορεία της Σάντερλαντ, ένα αξιόλογο ντοκιμαντέρ κι η ιστορία μιας πόλης συνυφασμένης με την ομάδα της.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/Dv1nOAHWwAE6or--e1546674936321.jpg)
Στο Σάντερλαντ δεν τα παρατάνε ποτέ
Πριν μερικές μέρες κυκλοφόρησε μία εντυπωσιακή είδηση. 46.039 άτομα βρέθηκαν στις κερκίδες ενός αγώνα της τρίτης κατά σειράς κατηγορίας στην Αγγλία στη διάσημη Boxing Day. Περισσότερα από όσα βρέθηκαν στο Γουέμπλει την ίδια ημέρα. Και σε όλη τη Βρετανία, μόνο στο Ολντ Τράφορντ, στο Άιμπροξ και στο Άνφιλντ βρέθηκαν περισσότεροι οπαδοί από το Στάδιο του Φωτός στο Σάντερλαντ. Οι οπαδοί της Σάντερλαντ (κι οι αρκετοί οπαδοί της Μπράντφορντ) έσπασαν το ρεκόρ της League One που είχε η Λιντς από το σχετικά μακρινό 2008 και αποτέλεσαν το μεγαλύτερο κοινό σε αγώνα τρίτης κατηγορίας της Αγγλίας από το ντέρμπι του Σέφιλντ πριν 39 χρόνια.
Τρεις μέρες πριν τα Χριστούγεννα, 2.600 οπαδοί της Σάντερλαντ έκαναν περίπου 1.000 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα για να ταξιδέψουν μέχρι το Πόρτσμουθ για έναν ακόμα αγώνα της League One. Την Πρωτοχρονιά, στο Μπλάκπουλ από τους 10.000 περίπου οπαδούς στο γήπεδο οι 7.800 ήταν εκτός έδρας οπαδοί της Σάντερλαντ (η φωτογραφία στην αρχή του κειμένου είναι από αυτό το ματς). Και μπορεί το αγγλικό ποδόσφαιρο να είναι γεμάτο με κόσμο που απλά υποστηρίζει την τοπική του ομάδα, με ανθρώπους που ζουν για λίγη μπάλα το Σαββατοκύριακο (και τις καθημερινές) και ταξιδεύουν συνέχεια, αλλά αυτό που συμβαίνει φέτος με τη Σάντερλαντ είναι αξιοσημείωτο ακόμα και για τα αγγλικά δεδομένα. Ειδικά για έναν σύλλογο με τόσο μεγάλη ιστορία που έχει πιάσει πάτο.
– Και τι κάνατε την Πρωτοχρονιά;
– 400 χιλιόμετρα για να δούμε τη Σάντερλαντ
Η Σάντερλαντ δεν είναι η πιο διάσημη ομάδα της χώρας. Οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι γνωρίζουν τα βασικά. Από πού κρατάει η σκούφια της, ότι έχει ένα από τα πιο όμορφα γήπεδα στη χώρα και φυσικά τον Κέβιν Φίλιπς. Αυτό που προσωπικά με έκανε να ασχοληθώ περισσότερο με την ομάδα ήταν το ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε στο Netflix με τίτλο Sunderland ‘Til I Die. Ένα ντοκιμαντέρ που είχε στόχο να ακολουθήσει την ομάδα στη δύσκολη χρονιά της για την επιστροφή στην Πρέμιερ Λιγκ μετά τον υποβιβασμό της τη σεζόν 2016-17.
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Όταν ο Σαμ Άλαρνταϊς εγκατέλειψε το σύλλογο για να αναλάβει την εθνική Αγγλίας το 2016, στον πάγκο κάθισε ο Ντέιβιντ Μόγιες και έγραψε το χειρότερο ξεκίνημα ομάδας στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ με 2 βαθμούς στα πρώτα 10 ματς. Οι “μαυρόγατες” τερμάτισαν στην τελευταία θέση, 16 βαθμούς μακριά από τη σωτηρία και μετά από 10 χρόνια συνεχούς παρουσίας τους στην Α’ Εθνική της Αγγλίας υποβιβάστηκαν. Το πρόβλημα για την πορεία δεν ήταν οικονομικό. Από το 2008, όταν ο Αμερικάνος επιχειρηματίας Έλις Σορτ ανέλαβε, δόθηκαν πάρα πολλά χρήματα. Η Σάντερλαντ έδωσε πολλά χρήματα σε πολλούς παίκτες, συνήθως όμως κάνοντας κακές επιλογές, ενώ είχε μια τάση να αλλάζει εύκολα προπονητές. Μετά την αρκετά μεγάλη θητεία του Ρόι Κιν, παρέλασαν πολλά ονόματα από τον πάγκο και συχνά ήταν οι φταίχτες σε αποτυχίες, παρά το γεγονός ότι ήταν γνωστοί προπονητές. Στιβ Μπρους, Γκας Πογιέτ, Μάρτιν Ο’ Νιλ, Ντικ Άντβοκατ ήταν μερικοί από αυτούς που έκατσαν στον πάγκο της ομάδας.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο καλοκαίρι του 2017 με τον κόσμο της ομάδας απογοητευμένο να περιμένει την άμεση επιστροφή στην Πρέμιερ Λιγκ. Κάπου εκεί ξεκινάει κι η ιστορία του ντοκιμαντέρ με την εισαγωγή για το τι εστί Σάντερλαντ. Μια πόλη που βρίσκεται στη βορειοανατολική Αγγλία, αρκετά κοντά στο Νιούκαστλ ώστε να έχει μια μεγάλη κόντρα, σε μια περιοχή που συνολικά έχει περίπου 300.000 κατοίκους (η ίδια η πόλη έχει αρκετούς λιγότερους). Ένα ιδιαίτερα σημαντικό λιμάνι, με καράβια να κατασκευάζονται εκεί από τον 14ο αιώνα ακόμα και τον κόσμο να δουλεύει σε μεγάλο ποσοστό στα ναυπηγεία που τροφοδότησαν σε τεράστιο ποσοστό τη Μ. Βρετανία, ενώ παράλληλα αρκετός κόσμος εργαζόταν και στα ανθρακωρυχεία. Μια κατ’ εξοχήν εργατική περιοχή που όπως αρκετές ακόμα γνώρισε τεράστια οικονομική κρίση από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Το τελευταίο ναυπηγείο έκλεισε το 1988 και το τελευταίο ανθρακωρυχείο το 1994 με πολύ κόσμο να μένει άνεργος. Ο βορράς και τα Μίντλαντς ήταν τα μέρη που κυρίως χτυπήθηκαν από τα οικονομικά προβλήματα και την ύφεση.
Ρετρό εικόνες του Σάντερλαντ από το Pathé
Μέσα σε όλα αυτά, ο κόσμος είχε αποκούμπι του την τοπική ομάδα. Έναν σύλλογο με ιστορία από το 1879, έναν σύλλογο που έχει ίδια πρωταθλήματα με την Τσέλσι και ένα περισσότερο από τη Σίτι. Βέβαια το πρώτο είναι το 1891 και το τελευταίο το 1936, αλλά όπως και να έχει η Σάντερλαντ έχει 6 πρωταθλήματα στην Αγγλία κι ο κόσμος της περηφανεύεται γι’ αυτά. Κι όταν ζεις σε μια περιοχή που δεν την λες και την πιο ενδιαφέρουσα του κόσμου, δεν την λες και τουριστικό προορισμό κι όταν η ανεργία θερίζει, η φτώχεια είναι σε υψηλά επίπεδα, το να βλέπεις κάθε βδομάδα την ομάδα της πόλης σου είναι μια ψυχοθεραπεία, είναι ένα δίωρο που σε βοηθάει, είναι υπερηφάνεια.
Εκτός από όταν δεν είναι. Γιατί το καλοκαίρι του 2017 η Σάντερλαντ είχε να δει νίκη εντός έδρας από τον Δεκέμβριο του 2016 και τα ματς στο Στάντιουμ οφ Λάιτ είχαν γίνει βασανιστήριο για τον κόσμο που δεν έβλεπε νίκη με τίποτα. Παράλληλα, ο Έλις Σορτ είχε ήδη δείξει τις προθέσεις του, να σταματήσει την οικονομική ενίσχυση της ομάδας. Αλλά οι οπαδοί είναι οπαδοί και όταν υποβιβάζεσαι σκέφτεσαι την επιστροφή. Και τα πρώτα άσχημα αποτελέσματα ήταν απλά μια αναποδιά στο μυαλό του κόσμου. Μόνο που τα πράγματα δεν άλλαζαν. Η Σάντερλαντ είχε μαζέψει ένα σωρό αδιάφορους παίκτες, με μεγάλα συμβόλαια που δεν ήθελαν να βρίσκονται εκεί. Δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει μεταγραφές επιπέδου και δεν είχε και τους κατάλληλους ανθρώπους για να ετοιμάσουν μια καλή ομάδα. Είναι χαρακτηριστικό, ότι σε μια ομάδα που πάσχιζε να βρει δανεικούς που θα ήθελαν να φορέσουν την φανέλα της, οι σκάουτ του συλλόγου για κάποιον μυστήριο λόγο είχαν στη λίστα τους τον… Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς. Λες και άνοιξαν τη λίστα με τους ελεύθερους στο Μάνατζερ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/img-600x339.jpg)
Ένα από τα πιο όμορφα γήπεδα της Αγγλίας.
Κι ο τόπος βασανιστηρίων των οπαδών της Σάντερλαντ.
Και πολύ γρήγορα, το όνειρο για επιστροφή έγινε άγχος μήπως και γίνει κάτι χειρότερο. Όποιος έχει ζήσει παρόμοιες στιγμές στην ομάδα του, θα αναγνωρίσει πολλά στοιχεία. Τον “αδιάφορο” ιδιοκτήτη/επενδυτή που απλά θέλει να σταματήσει να ρίχνει χρήματα σε μια μαύρη τρύπα, τον κόσμο να ζει τη Μέρα της Μαρμότας από αποτυχία σε αποτυχία, αλλά να ελπίζει ότι το επόμενο “ματς τελικός” θα είναι η αρχή μιας ανάκαμψης (και τελικά να πηγαίνει στον επόμενο τελικό και μετά στον μεθεπόμενο), τον κόουτς που γίνεται ο πιο εύκολος στόχος, τις γκαντεμιές που πάντα υπάρχουν, λες και η μια φέρνει την άλλη. Η ομάδα που μέχρι πριν λίγο καιρό έπαιζε στο τοπ επίπεδο, έδινε μάχες και συνήθως τις έχανε από πολύ μέτριες ομάδες.
Όποιος έχει την ευκαιρία να δει το εξαιρετικά καλογυρισμένο ντοκιμαντέρ θα μπει για τα καλά μέσα σε μια ποδοσφαιρική ομάδα, θα καταλάβει πώς σκέφτονται οι (όχι-και-τόσο) επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, θα δει μια οικογενειακή ομάδα με υπαλλήλους που είναι πρώτα οπαδοί και πώς όταν σκορπάς χρήματα χωρίς στρατηγική, μπορείς εύκολα να οδηγηθείς σε μια καταστροφή. Παρακολουθεί τη σεζόν, μέσα από τα μάτια απλών οπαδών, ανθρώπων που ζουν για το σύλλογο και γράφουν χιλιόμετρα, ενώ παράλληλα βρίσκεται μέσα στα όσα γίνονται, με τους πρωταγωνιστές να μιλάνε. Για όποιον θέλει να μάθει το τέλος, το μεγάλο spoiler υπάρχει ήδη στην αρχή του κειμένου. Η Σάντερλαντ υποβιβάστηκε εκ νέου, καθώς τερμάτισε τελευταία με 37 βαθμούς, έξι μακριά από τη σωτηρία. Ο γνωστός μας από το πέρασμά του στην ΑΕΛ Κρις Κόουλμαν προσπάθησε αρκετά, έκανε κι ο ίδιος λάθη, αλλά η χρονιά δεν σώθηκε. Οι δύο συνεχείς υποβιβασμοί είναι κάτι σχετικά σπάνιο, ένα κατόρθωμα που έχουν καταφέρει οι Γουλβς δύο φορές και παλιότερα η Μπρίστολ κι η Σουίντον. Το Sunderland Till I Die έγινε η ωδή σε μια ποδοσφαιρική τραγωδία. Ο όρος δεν είναι υπερβολή. Στα 139 χρόνια ιστορίας του συλλόγου, είναι μόλις η δεύτερη φορά που αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία. Ένα πλήγμα για τους “Μάκεμς” και σίγουρα μια χαρά για τους άσπονδους φίλους τους στο Νιούκαστλ. Αυτό που θα γυριζόταν ως η καταγραφή της ανόδου της ομάδας στην Πρέμιερ, έγινε μια οδύσσεια και ένα δράμα για ακόμα έναν υποβιβασμό.
Αρχές Αυγούστου, πρεμιέρα. Η Τσάρλτον προηγείται με πέναλτι μέσα στην έδρα της Σάντερλαντ.
Οι οπαδοί τρέμουν ότι θα δουν πάλι μια καταστροφική χρονιά. Η λύτρωση έρχεται στο 96′.
Το καλοκαίρι που μας πέρασε, ο Έλις Σορτ πλήρωσε τα χρέη του συλλόγου και πούλησε την ομάδα στον Στιούαρτ Ντόναλντ έναν άνθρωπο που φαίνεται πολύ πιο προσεκτικός στα οικονομικά. Ο Σκωτσέζος Τζακ Ρος, που αναδείχθηκε καλύτερος προπονητής πέρσι στη Σκωτία, ανέλαβε την ομάδα και το βαρύ φορτίο να φέρει τα χαμόγελα ξανά στο Σάντερλαντ. Η ομάδα πάει σχετικά καλά και πριν αντιμετωπίσει την Τσάρλτον σε ένα σημαντικό ματς, την ομάδα που κέρδισε την 1η αγωνιστική, βρίσκεται μέσα στις θέσεις των πλέι-οφ, δίνοντας μάχη με τις Πόρτσμουθ και Λούτον για την απευθείας άνοδο. Ο κόσμος κάνει τα πάντα. Ο κακός ιδιοκτήτης έχει φύγει κι οι οπαδοί ακολουθούν όπως είδαμε την ομάδα παντού, ελπίζοντας ότι επιτέλους θα χαμογελάσουν. Όπως γράφει κι ο Μπάρι Γκλέντενινγκ στον Guardian: “είναι η ελπίδα που σκοτώνει τους οπαδούς της Σάντερλαντ, την απόγνωση ξέρουν να την αντιμετωπίζουν”. Και ίσως, ίσως, μια 2η σεζόν με happy ending να γυριστεί φέτος.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Πιτέρμπορο - Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ 0-2
-
Τσέλσι Κ21 - Πιτέρμπορο 1-3
-
O ψηλός και ο κοντός του Μπρίστολ
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF-500x466.png)
Με τον όρο Smash and Grab, στο ποδόσφαιρο, εννοούμε τη νίκη μιας ομάδας που έρχεται ξαφνικά και σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα της στο γήπεδο. Ο αντίπαλος έχει την κατοχή, ο αντίπαλος έχει τις -κλασικές- ευκαιρίες, ο αντίπαλος δείχνει πως εύκολα ή δύσκολα θα το κερδίσει το «τριποντάκι», αλλά εμείς θα το πάρουμε το ματσάκι ως «κλέφτες» απ’ το πουθενά, με μια φάση.
Στα 70s υπήρξε μια ομάδα στην Αγγλία που δανείστηκε αυτό τον τίτλο, κέρδισε τις εντυπώσεις, σκόραρε γκολάρες με το κιλό και διαλύθηκε, δίχως να κάνει την υπέρβαση (που ίσως και να άξιζε) επειδή αυτή είναι η μοίρα -δυστυχώς- του «φτωχού» στον αθλητισμό εδώ και δεκάδες χρόνια. Ίσως κι από πάντα. Κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει και ποτέ, είναι η αλήθεια. Το όνομα αυτής Μπρίστολ Ρόβερς και δημιουργός της ο παλιός κεντρικός αμυντικός της, Ντον Μέγκσον. Ο Μέγκσον σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1971 και αμέσως ανέλαβε τα ηνία της ομάδας έχοντας κατά νου να δημιουργήσει μια ομάδα στα κλασικά Βρετανικά πρότυπα. Μια ομάδα που θα σήκωνε τη μπάλα στον αέρα και θα δημιουργούσε αυχενικό στους φιλάθλους στις κερκίδες. Μια ομάδα που θα έπαιζε δυνατά και θα προσπαθούσε να χτυπήσει στις αντεπιθέσεις. Μια ομάδα που θα είχε ως σήμα κατατεθέν τον «ψηλό και τον κοντό» στην επίθεση, με τον ένα να συμπληρώνει τον άλλο. Στην ομάδα υπήρχε ήδη ο επιθετικός Μπρους Μπάνιστερ (κοντούλης, γρήγορος, γκολτζής και με καλή τεχνική) αλλά έλειπε ο παίκτης που ως άλλος Αντώνης Αντωνιάδης θα κατέβαζε τις μπαλιές-κανονιές απ’ την άμυνα, θα «έσπαγε» τη μπάλα, θα έπαιζε ξύλο και φυσικά θα άνοιγε διαδρόμους στο Μπάνιστερ. Το όνομα αυτού Άλαν Γουόρμποϊς. Με καριέρα στη Σέφιλντ Γουένσντέϊ και την Κάρντιφ (είχε πάει για 42.000 λίρες μετά τη φυγή του Τζον Τόσακ για τη Λίβερπουλ). Ψηλός σαν πλάτανος και δυνατός σαν ταύρος. Ας αφήσουμε όμως το βουκολικό τοπίο και ας επιστρέψουμε στο ποδόσφαιρο. Η εποχή των Smash and Grab του Μπρίστολ μόλις ξεκινούσε.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/15376901628_4ecd0ce7cc_b-500x258.jpg)
Η Μπρίστολ Ρόβερς βρίσκονταν στην τρίτη κατηγορία της Αγγλίας (μιλάμε για τη σεζόν 1972-1973) και ο Μέγκσον δεν κρύφτηκε πίσω απ’ το δάχτυλο του θέτοντας ως στόχο την άνοδο. Τα γκολ των Μπάνιστερ και Γουόρμποϊς άλλωστε δεν μπορούσαν να μη δώσουν δικαίωμα στο όνειρο της ανόδου. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι πως οι δύο παίκτες εκτός της άψογης συνεργασίας που είχαν στο γήπεδο (σε αυτό βοηθούσε και ο εξαιρετικός εξτρέμ Κέννι Στήβενς) είχαν αναπτύξει -απ’ την πρώτη στιγμή- μια σπάνιας μορφή φιλίας και αλληλοσεβασμού. Μια φιλία που συνεχίζεται ακόμα και στις μέρες μας και μετρά σχεδόν 45 χρόνια. Η ομάδα τελικά δεν κατάφερε να πάρει το εισιτήριο της ανόδου καθώς τα εμπόδια των Μπέρνλι και ΚΠΡ αποδείχτηκαν απροσπέλαστα αλλά πήραν όλες εκείνες τις εμπειρίες για τη μαγική σεζόν που θα ακολουθούσε.
Το Ίστβιλ έζησε την επόμενη σεζόν -ίσως- τις κορυφαίες του στιγμές ως γήπεδο. Στιγμές μοναδικές. Γκολ σπάνιας ομορφιάς και πλήρη υποταγή ακόμα και από κορυφαίες μορφές του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Η χημεία του επιθετικού διδύμου της ομάδας ήταν μοναδική και η απόδοση των δύο φίλων μνημονεύεται ακόμα και στις μέρες μας απ’ τους οπαδούς -και όχι μόνο- της ομάδας. Τα 40 τέρματα στο πρωτάθλημα (22 απ’ τον Γουόρμποϊς και 18 απ’ τον Μπάνιστερ) έδωσαν στη Μπρίστολ Ρόβερς τη δεύτερη θέση και την άνοδο με 61 βαθμούς (στο -1 απ’ την πρώτη Όλνταμ) και δικαίωσαν πλήρως το πλάνο και το όραμα του προπονητή Ντον Μέγκσον. Από εκείνη την ονειρική σεζόν δε γίνεται να μη διηγηθώ μια απ’ τις ωραιότερες ιστορίες του Αγγλικού ποδοσφαίρου (στο γήπεδο που έμελλε να ντεμπουτάρει 19 χρόνια αργότερα ο Ντέηβιντ Μπέκαμ) και που μας χάρισαν ο Μπάνιστερ, ο Γουόρμποϊζ και ο Μπράιαν Κλάφ.
Ο Κλαφ είχε αναλάβει τη Μπράιτον στις αρχές Νοεμβρίου (στο μεσοδιάστημα απ’ τη Ντέρμπι στο καταστροφικό πέρασμα από τη Λιντς) με στόχο την παραμονή σε μια δύσκολη περίοδο για την ομάδα. Όταν έφτασε η στιγμή να υποδεχτεί τη Μπρίστολ Ρόβερς, η ομάδα των Smash and Grab βρίσκονταν στη μέση ενός αήττητου σερί 27 αγώνων. Ένα σερί που οδήγησε τελικά και στην άνοδο. Πριν την αναμέτρηση του Γκόλντστόουν Γκράουντ είχε ακυρωθεί λόγω καιρού η αναμέτρηση της Τσέλσι με τη Λιντς, με τους «μπλε» να τρέχουν και αυτοί ένα μεγάλο αήττητο σερί. Εκείνη την αγωνιστική το γεγονός πως είχαν ακυρωθεί πολλά παιχνίδια στο Λονδίνο και περίπου ακόμα 20 αναμετρήσεις σε ολόκληρη τη χώρα, έστρεψε όλα τα φώτα στο παιχνίδι της Μπρίστολ με τη Μπράιτον. Απ’ τη μία τα όργια του επιθετικού διδύμου των «πειρατών», απ’ την άλλη ο Κλαφ, δεν ήθελε και πολύ για να γίνει το γεγονός της αγωνιστικής. Και έγινε. Ο Μπρους Μπάνιστερ και ο Άλαν Γουόρμποϊς είχαν κρατήσει την καλύτερή τους παράσταση για αυτή την αναμέτρηση. Έχοντας ως αντίπαλο τον κορυφαίο Άγγλο προπονητή στην ιστορία του αθλήματος και υπό το βλέμμα μιας χώρας που γουστάρει να φτιάχνει ποδοσφαιρικά θαύματα και να πορεύεται με αυτά.
Ο Μπάνιστερ είχε σκοράρει χατ-τρικ πριν κλείσει το πρώτο ημίχρονο και ο Γουόρμποϊς συμπλήρωνε ακόμα τέσσερα για το τελικό 2-8 σε μια αναμέτρηση που συζητιέται ακόμα (και θα το κάνει πάντα) στο Μπρίστολ. Όπως έχει παραδεχθεί ο ίδιος ο Μπάνιστερ, αυτό ήταν το παιχνίδι που τους ανέβασε επίπεδο και έδειξε σε όλη τη χώρα «για τι ακριβώς ήμασταν ικανοί». Αυτό όμως που ακολούθησε μετά το τελικό σφύριγμα έχει χαρίσει στην αναμέτρηση μια περίοπτη θέση στη σφαίρα του «μυθικού». Σύμφωνα πάντα με τον Μπάνιστερ: «Βρισκόμουν με ένα βαθύ σκίσιμο κάτω απ’ το μάτι και δεχόμουν τις πρώτες βοήθειες στο ιατρείο του γηπέδου όταν άνοιξε η πόρτα αργά και τον είδα να μπαίνει στην αίθουσα. Ήταν ο Κλάφι και με κοίταζε με εκείνο το ειρωνικό βλέμμα που τον χαρακτήριζε. Με αργά και σταθερά βήματα (ίσως να τα είχε τσούξει λιγάκι) άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου. Με πλησίασε, στάθηκε μπροστά μου και μου είπε. Παραδέξου το. Το σκίσιμο στο μάτι το έκανες μόνος σου. Κανένας αμυντικός μου δεν σε ακούμπησε σήμερα. Όλοι χαμογέλασαν και ο Κλάφι μου γύρισε την πλάτη και έφυγε. Από τότε τον είδα αρκετές φορές στα γήπεδα που έπαιζα ποδόσφαιρο ως θεατή. Πάντα με το γιο του, τον Νάιτζελ. Ο Νάιτζελ άλλωστε έχει παραδεχθεί πως είχε δανειστεί πολλές απ’ τις κινήσεις μου όταν έπαιζε ποδόσφαιρο. Πραγματικά τον ευχαριστώ και τον εκτιμώ πολύ γι’ αυτό».
Η Μπρίστολ συνέχισε στη δεύτερη κατηγορία, πάλεψε για να ανέβει στην πρώτη, δεν το κατάφερε και τελικά οι δρόμοι των δύο φίλων χώρισαν (για λίγο) το 1976. Ο Γουόρμποϊς πήρε μεταγραφή για τη Φούλαμ σε μια περίοδο που η ομάδα είχε στις τάξεις της παίκτες όπως ο (γερασμένος) Μπόμπι Μουρ, ο Τζώρτζ Μπεστ και ο Πήτερ Στόρεϊ και έβαζε στόχο να βρεθεί στη μεγάλη κατηγορία και ο Μπάνιστερ έφυγε για την άσημη Πλίμουθ με σκοπό να ηγηθεί της προσπάθειας να μείνει στην κατηγορία. Και οι δύο ομάδες βρίσκονταν τότε στη δεύτερη κατηγορία της Αγγλίας, και οι δύο απέτυχαν παταγωδώς στους στόχους τους. Η Πλίμουθ έπεσε, η Φούλαμ δεν ανέβηκε και οι δύο φίλοι έδειχναν να βρίσκονται αρκετά μακριά απ’ τον καλό τους εαυτό. Το 1978 ο Κεν Χιούτον θα φέρει και τους δύο στη Χαλ Σίτι, προσπαθώντας να ενώσει τα συστατικά και να δημιουργήσει -και πάλι- εκείνη τη μοναδική χημεία του Μπρίστολ. Δυστυχώς δεν το κατάφερε και κάπου εκεί οι καριέρες των δύο ποδοσφαιριστών άρχισαν να δείχνουν ότι σιγά-σιγά έφταναν στο τέλος τους. Ίσως τελικά αυτό το «δέσιμο» να ήταν δημιούργημα του Μέγκσον. Ίσως εκείνη η Μπρίστολ να ταίριαζε μόνο σε αυτούς. Υπάρχου κι άλλα «ίσως» που δεν πρόκειται να απαντηθούν ποτέ για ένα απ’ τα κορυφαία επιθετικά δίδυμα των μικρών κατηγοριών της Αγγλίας που κατάφερε να κερδίσει -έστω και για λίγο- τα φώτα ολόκληρης της χώρας. Στις μέρες μας ο Γουόρμποϊς δουλεύει ως οδηγός φορτηγού και ο Μπάνιστερ έχει κατάστημα με αθλητικά είδη. Μοναδικοί, απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Ήρωες ιστοριών που το Αγγλικό ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από δαύτους και ευτυχώς υπάρχουν ακόμα στις μέρες μας. Σε ένα ποδόσφαιρο «σύγχρονο», άοσμο και αποκομμένο -δυστυχώς- από συναίσθημα.
Το κείμενο είναι αφιερωμένο στον άνθρωπο που με έκανε να αγαπήσω το ποδόσφαιρο ως ένα όμορφο σπορ. Τον αγαπημένο μου παππού.
sombrero.gr
-
O Χιούζ και τα δύο παιχνίδια σε διάστημα λίγων ωρών
Χθες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφόρησε μια φωτογραφία του Γκάρεθ Μπέιλ. Ο Ουαλός σούπερ σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης, μετά τα δύο τέρματα επί της Μπέτις – στο 5-0 της βασίλισσας – πήρε το τζετ, ντύθηκε ανάλαφρα, άραξε στο μεγαλοπρεπέστατο κάθισμα του και έφυγε για Ουαλία. Η ομάδα του Κρις Κόλεμαν (ναι της Λάρισας) αντιμετωπίζει την Κύπρο στις 3/9 και το Ισραήλ στις 6/9 και εννοείται ο Μπέιλ θα βρίσκεται στη βασική 11αδα για να ηγηθεί της προσπάθειας που γίνεται για να βρεθεί – επιτέλους – η Ουαλία στα τελικά ενός Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Εθνικών Ομάδων. Προσωπικά της το εύχομαι. Η στυλάτη φωτογραφία μου έφερε στο μυαλό την ιστορία του Μαρκ Χιούζ που ως παίκτης της Μπάγερν Μονάχου αγωνίστηκε σε μία μέρα, σε δύο παιχνίδια, σε δύο διαφορετικές χώρες. Ένα με τη φανέλα της Ουαλίας και ένα με τη φανέλα της Μπάγερν για το κύπελλο Γερμανίας. Ακούγεται απίστευτο κι όμως είναι πέρα ως πέρα αληθινό. Αν θα το έκανε ο Μπέιλ ή κάποιος άλλος σύγχρονος ποδοσφαιρικός αστέρας; Ας σοβαρευτούμε.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/08/article-1369597-0B51BF3F00000578-623_634x393-500x310.jpg)
Το καλοκαίρι του 1986, ένα χρόνο μετά τα τραγικά γεγονότα του Χέιζελ και τον αποκλεισμό των Αγγλικών ομάδων απ’ τα κύπελλα Ευρώπης, πολλοί ήταν οι Βρετανοί αστέρες που δοκίμασαν την τύχη τους εκτός Νησιού. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο σπουδαίος Μαρκ Χιούζ που υπέγραψε 8ετές συμβόλαιο με τη Μπαρτσελόνα του Τέρι Βέναμπλς. Για Βαρκελώνη ταξίδεψε παρέα με τον Άγγλο επιθετικό Γκάρι Λίνεκερ. Ο πρώτος άφηνε τη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ (σε μια δύσκολη περίοδο για την ομάδα) και ο δεύτερος την Έβερτον. Ο Βέναμπλς είχε στο μυαλό του ένα σούπερ επιθετικό μοντέλο για τη Μπάρτσα με κορυφή το Βρετανικό – φονικό – δίδυμο. Κάτι που δυστυχώς έμεινε μόνο στο μυαλό του. Η πρώτη σεζόν ήταν απογοητευτική για τον Ουαλό με μόλις τέσσερα γκολ με το Βέναμπλς να τον παραχωρεί δανεικό στη Μπάγερν Μονάχου την επόμενη σεζόν, μπας και βρει τον καλό του εαυτό. Και εδώ αρχίζει η ιστορία.
Τη μέρα που ο Χιούζ συναντήθηκε με τον γενικό διευθυντή της Μπάγερν, Ούλι Χένες, έμαθε για την κλήση του στο επερχόμενο παιχνίδι της Ουαλίας κόντρα στην Τσεχοσλοβακία στην Πράγα. Το παιχνίδι ήταν προγραμματισμένο για τις 11 Νοεμβρίου του 1987 και εννοείται ο Ουαλός δεν μπορούσε να το χάσει με τίποτα και για κανένα λόγο. Την ίδια μέρα η Μπάγερν έπαιζε κόντρα στη Γκλάντμπαχ για το Γερμανικό κύπελλο και – εννοείται – ο Χένες ήθελε τον Χιούζ στο γήπεδο. «Τι ώρα παίζετε;» Ρώτησε ο Χένες. «Στις 4.30» απάντησε ο Χιούζ ξέροντας πως δεν υπήρχε ούτε μία στο εκατομμύριο να χάσει το απόγευμα του στη μαγευτική Πράγα μετά το παιχνίδι. «Μια χαρά» του απάντησε ο Χένες. «Εμείς παίζουμε βράδυ, θα σε δηλώσω κανονικά. Θα πάρεις το αεροπλάνο και θα σε περιμένει αυτοκίνητο για να έρθεις στο γήπεδο. Προλαβαίνεις». Ο Χιούζ πάγωσε αλλά στην καμπή που βρίσκονταν η καριέρα του δεν μπορούσε να το αρνηθεί στο «αφεντικό» του. Ο Χένες άλλωστε είχε κάνει ακριβώς το ίδιο στο Δανό Σόρεν Λέρμπι δύο χρόνια νωρίτερα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/08/a.espncdn.com_1-500x281.jpg)
Έτσι και έγινε. Ο Χιούζ αγωνίστηκε και στα 90 λεπτά της Πράγας και γνώρισε την ήττα με 2-0 απ’ τους Τσεχοσλοβάκους. Πήρε το αεροπλάνο, πέρασε τα σύνορα και έφτασε στο Μόναχο. Το αυτοκίνητο που τον περίμενε έφτασε στο ημίχρονο της αναμέτρησης στο γήπεδο, με τον Μαρκ Χιούζ να αλλάζει γρήγορα-γρήγορα και να κάθεται κουρασμένος στον πάγκο. Με το σκορ στο 0-1 ο Γιούπ Χάινκες πέρασε τον Χιουζ στη θέση του Λούντβιχ Κεγκλ στο 63′ και ο τεράστιος Λόταρ Ματέους ισοφάρισε για τη Μπάγερν λίγα λεπτά αργότερα. Το τελικό 3-2 (στην παράταση) βρήκε τους γηπεδούχους να πανηγυρίζουν μια σπουδαία πρόκριση με τον Χιούζ να γράφει ιστορία ως ο παίκτης που αγωνίστηκε σε κορυφαίο επίπεδο, σε δύο παιχνίδια, σε διαφορετικές χώρες, σε διάστημα λίγων ωρών. Πραγματικά ακούγεται σαν σκηνή από ταινία μα είναι πέρα ως πέρα αληθινό γεγονός. Στη Γερμανία ο Χιούζ βρήκε και πάλι τον καλό του εαυτό και επέστρεψε στην Αγγλία για λογαριασμό της Γιουνάϊτεντ το καλοκαίρι του 1988 βάζοντας και αυτός το λιθαράκι του στη γιγάντωση της ομάδας στα 90’s.
sombrero.gr
Όταν η Λιντς βρισκόταν σε δύο χώρες ταυτόχρονα
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/leeds-500x312.jpg)
Ήταν 5 Μαΐου του 1990 όταν οι χούλιγκανς της Λιντς, οι περιβόητοι Leeds United Service Crew, έκαναν επέλαση στο γραφικό Μπόρνμουθ. 104 συλλήψεις και 12 τραυματισμοί ήταν ο απολογισμός των μαχών στους δρόμους της πόλης. Εκμεταλλευόμενοι την banking holiday στην Αγγλία, εφόρμησαν κατά χιλιάδες χωρίς εισιτήρια στο Μπόρνμουθ και όπως ήταν λογικό, πολλοί από αυτούς είχαν άσχημες διαθέσεις. Η Λιντς δεν μπόρεσε να γιορτάσει όπως θα ήθελε την επιστροφή της στην Α’ Εθνική της Αγγλίας, καθώς με τη νίκη 0-1 επί της τοπικής ομάδας κατακτούσε το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής. Οι παίκτες του Γουίλκινσον, μεταξύ τους ο Ντέιβιντ Μπάτι, ο Γκάρι Σπιντ, ο Γκάρι Μακάλιστερ και ο Γκόρντον Στράχαν πανηγύριζαν και ταυτόχρονα προσπαθούσαν να πουν ότι υπάρχει και καλός κόσμος της ομάδας, εκτός από τους χούλιγκανς.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/MTM1NjE4MTUwNjczNzE3NzI2-500x221.jpg)
Την ίδια μέρα, ένας επιχειρηματίας από το Γιορκσάιρ με όνομα Τζον Γκρέιαμ προσγειωνόταν στη Λουσάκα, την πρωτεύουσα της Ζάμπια και με έκπληξη είδε ένα λεωφορείο ντυμένο στα χρώματα της Λιντς και κάποιους νεαρούς να μπαίνουν μέσα. Το γεγονός του προξένησε έκπληξη, αλλά εκείνη την ώρα δεν κατάλαβε και πολλά. Όταν όμως έφτασε στο ξενοδοχείο και άνοιξε την τηλεόραση στο δωμάτιο, είδε το πλήρες ρεπορτάζ. «Η αγγλική ομάδα Λιντς έφτασε σήμερα για να παίξει σειρά φιλικών με ομάδες της χώρας μας». Οι φάτσες των παικτών που είδε ο Γκρέιαμ φυσικά δεν είχαν καμία σχέση με τους πραγματικούς παίκτες της Λιντς, ενώ ο προπονητής που έκανε δηλώσεις με περίσσεια σοβαρότητα για την άνοδο της ομάδας δεν ήταν ο Γουίλκινσον.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/strachan-500x354.jpg)
Ο γνήσιος Γκόρντον Στράχαν
Τα ίδια ρεπορτάζ υπήρχαν και σε εφημερίδες της χώρας και μάλιστα ένας κοκκινομάλλης άγνωστος εμφανιζόταν σε φωτογραφία ως Γκόρντον Στράχαν. Όταν η Λιντς έπαιξε το πρώτο φιλικό με τους Ρεντ Άροουζ της Ζάμπια έχασε για πλάκα 3-0. Δεν κέρδισε τελικά κανένα από τα τρία παιχνίδια που έδωσε. Οι ντόπιοι άρχισαν να ψάχνονται, καθώς η Λιντς που έβλεπαν στο χορτάρι ήταν τόσο μέτρια ώστε να χάνει από τις τοπικές ομάδες. Όσο και να είχε βελτιωθεί το ποδόσφαιρο της Ζάμπια (που δεν είχε βελτιωθεί), θα έπρεπε οι Άγγλοι να είναι πιο ανταγωνιστικοί. Κάπως έτσι η «Λιντς» αναγκάστηκε να επισπεύσει την αναχώρησή της. Τι είχε γίνει όμως πραγματικά;
Η ομάδα ήταν όντως από το Λιντς, την… πόλη. Απλώς ήταν η ποδοσφαιρική ομάδα του κολεγίου Κάρνεγκι και οι παίκτες της έπαθαν πλάκα όταν είδαν ρεπόρτερς και πούλμαν να τους περιμένουν στο αεροδρόμιο. «Μείναμε στο καλύτερο ξενοδοχείο της πόλης, πάθαμε πλάκα όλοι. Δεν είχαμε ξαναμείνει σε τέτοιο μέρος, ήταν λες και ήμασταν γαλαζοαίματοι». Οι διοργανωτές για να έχει επιτυχία η τουρνέ της ομάδας αποφάσισαν να την προμοτάρουν ως την κανονική Λιντς και κατάφεραν γρήγορα να μαζέψουν τον κόσμο που ήθελαν. Σε μια εποχή χωρίς Ίντερνετ και πολλά τηλεοπτικά κανάλια δεν ήταν δύσκολο. Γρήγορα οι άνθρωποι του κολεγίου μπήκαν κι αυτοί στο κόλπο και ο προπονητής έκανε και δηλώσεις ως Γουίλκινσον. Ο Κόλιν Μόρις ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να υποστηρίξει ότι έχει σχέση με την Λιντς, την ομάδα, αφού είχε περάσει ένα φεγγάρι ως προπονητής της ομάδας νέων του συλλόγου. Ίσως του ήταν πιο εύκολο απ’ ότι ήταν για τους πιτσιρικάδες φοιτητές που δεν μπορούσαν να κερδίσουν τους επαγγελματίες της Ζάμπια. Η φυγή της… μαϊμού Λιντς έγινε την κατάλληλη στιγμή, καθώς όπως έμαθαν αργότερα οι παίκτες του Κάρνεγκι οι εξαγριωμένοι και εξαπατημένοι φίλαθλοι ξέσπασαν εις βάρος των υπεύθυνων. Από την ομάδα του Κάρνεγκι κανείς δεν έκανε σπουδαία καριέρα. Η πραγματική όμως Λιντς δυο χρόνια αργότερα κατακτούσε το πρωτάθλημα στην Αγγλία.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/imagejpg1_zpsce03191f-458x700.jpg)
Οι οπαδοί της Λιντς στο περιβόητο ματς με την Μπόρνμουθ
Πηγή: Sabotage Times
sombrero.gr
-
Πάντα οι μπάλες θα χάνονται πιτσιρίκο
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/61385007_nfm4-500x281.jpg)
«Τι είναι το αγόρι τώρα που έχασε την μπάλα του. Τι πρέπει να κάνει; Την είδα να κυλά, γκελάροντας χαρωπά, κάτω στο δρόμο, κι έπειτα, χαρωπά ν’ αναπηδά. Να’ τη, μες στο νερό τώρα. Μάταιο να πεις υπάρχουν κι άλλες μπάλες. Μια θλίψη απόλυτη, φοβούμενη, ακινητοποιεί το αγόρι. Έτσι όπως στέκεται άκαμπτο, τρεμάμενο, κοιτώντας κάτω. Όλα τα χρόνια της νεότητάς του μες το λιμάνι, όπου έπεσε η μπάλα του. Μια δεκάρα, μι’ άλλη μπάλα, δεν έχουν σημασία τώρα. Αισθάνεται πρώτη φορά ευθύνη. Μέσα σε ένα κόσμο ιδιοκτησιών, άνθρωποι θα παίρνουν μπάλες. Πάντα οι μπάλες θα χάνονται πιτσιρίκο»
Τα λόγια που μόλις διαβάσατε ανήκουν στον Αμερικάνο ποιητή Τζον Μπέρρυμαν και είναι λόγια απ’ το ποίημα του «Το ποίημα της μπάλας». Γραμμένο τη δεκαετία του ’50, μιλά -για τι άλλο- για την απώλεια μιας μπάλας από κάποιον πιτσιρίκο. Δε νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να έχει παίξει ποδόσφαιρο σε κάποιο δρόμο και να μην έχει χάσει έστω μια μπάλα. Εγώ, απ’ όσο θυμάμαι, είχα χάσει πολλές. Βέβαια δεν είμαι εγώ το κυρίως θέμα, σε αυτό εδώ το κείμενο, αλλά μια χαμένη μπάλα. Όχι δική μου. Ίσως η πιο διάσημη, χαμένη, μπάλα που γνώρισε ποτέ το άθλημα. Πιο διάσημη -για να αστειευτώ κιόλας- ακόμα κι από ‘κείνη που είχε στείλει ο Σέρχιο Ράμος, λογικά, στη στρατόσφαιρα, μετά το χαμένο του πέναλτι, απέναντι στη Μπάγερν Μονάχου, το 2012. H ιστορία που θα διαβάσετε αφορά την μπάλα του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966. Ενός τελικού που είχε βρει την Αγγλία Πρωταθλήτρια κόσμου, τον πιτσιρίκο Τζεφ Χερστ, ήρωα εκείνης της αναμέτρησης και τον Γερμανό Χέλμουτ Χάλερ, βασικό υπαίτιο για την ιστορία που διαβάζετε. Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/unvergessen-sein-tor-im-wm-finale-1966-gegen-england-trotz-dessen-es-nicht-zum-titel-reichen-sollte--500x333.jpg)
Το τελευταίο σφύριγμα του Ελβετού διαιτητή, Γκότφριντ Ντινστ, είχε βρει νικητές τους Άγγλους, με 4-2, απέναντι στους Γερμανούς, μετά από μια μυθική παράταση που είχε κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το πιο αμφιλεγόμενο γκολ που έχει μπει ποτέ σε τελικό. Ο Χερστ είχε σκοράρει χατ-τρικ και, σύμφωνα με την αγγλική παράδοση, έπρεπε να κάνει δική του και την μπάλα της αναμέτρησης. Οι Γερμανοί, σε μια πρωτόγνωρη κίνηση μακριά από κάθε σεβασμό προς τον αντίπαλο και το άθλημα, αποφάσισαν να αρπάξουν την μπάλα και να επιστρέψουν μαζί της στη δική τους χώρα. Ο τυχερός που έκλεψε την μπάλα ήταν ο μεσοεπιθετικός της Μπολόνια, Χέλμουτ Χάλερ, σκόρερ μάλιστα τoυ πρώτου γκολ της αναμέτρησης.
Όπως ο ίδιος έχει παραδεχτεί, η μπάλα του τελικού έφτασε στη Γερμανία το 1973, και όχι το 1966, μιας και τότε αποφάσισε να αφήσει την Ιταλία, για να αγωνιστεί στη χώρα του, μετά το πέρασμά του από Μπολόνια και Γιουβέντους, και η μπάλα δεν τον ενδιέφερε σχεδόν καθόλου ως «σημαντικό τρόπαιο» για να την έχει αφήσει νωρίτερα σε κάποιο ποδοσφαιρικό μουσείο της χώρας του. Ήταν μάλιστα τέτοια η δική του απάθεια για την ιστορική μπάλα, που την είχε χαρίσει στον γιο του. Ο μικρός, με τη σειρά του, έπαιζε ποδόσφαιρο με την μπάλα του τελικού, με τους φίλους του, στον κήπο του σπιτιού του. Όταν τη βαρέθηκε, την πέταξε, ευτυχώς για όλους, σε μια παλιά αποθήκη, δίπλα στο σπίτι τους, στο Άουσμπουργκ. Η Αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία δεν είχε ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα μέχρι και το 1996. Και δεν θα το έκανε ούτε τότε αν το Ευρωπαϊκό Κύπελλο εθνικών ομάδων δεν διεξαγόταν στην Αγγλία. Τότε ήταν που ξεκίνησε και η μεγάλη μάχη γραφικότητας για να βρεθεί η μπάλα του τελικού και να επιστρέψει στο σπίτι της.
Τα βρετανικά τηλεοπτικά κανάλια και οι πιο γνωστές εφημερίδες της χώρας άρχισαν πόλεμο στον Χάλερ μιας και υπήρχαν φωτογραφίες μετά τη λήξη του Τελικού που τον έδειχναν να κρατά την μπάλα. «Είσαι ένας ανέντιμος κλέφτης, φέρε πίσω την μπάλα μας» άρχισαν να φωνάζουν όλοι μαζί για να σταματήσει αυτή η αδικία 30 ολόκληρων ετών, με τον ίδιο απλά να δηλώνει πως πήρε την μπάλα επειδή δεν το έκανε κάποιος άλλος και πως αν την ήθελαν, θα την έδινε, αν φυσικά έπαιρνε χρήματα γι’ αυτό, μιας και η μπάλα ήταν πλέον δική του και όχι δική τους. Οι Άγγλοι σε μια πρωτόγνωρη κίνηση, ακόμα και γι’ αυτούς, θα στείλουν στη Γερμανία ομάδα ερευνητών για να ψάξουν, και να σιγουρέψουν, πως η μπάλα του Χάλερ ήταν όντως η αυθεντική. Όταν αυτό θα αποδειχτεί, ο πρόεδρος της Virgin, Ρίτσαρντ Μπράνσον, θα δώσει 70.000 λίρες στον Χάλερ και σε συνεργασία με την Mirror η μπάλα θα προγραμματιστεί να επιστρέψει, μετά Βαΐων και Κλάδων, στην Αγγλία, στις 26 Απριλίου για να εκτεθεί στο Λονδίνο καθ’ όλη τη διάρκεια του Γιούρο.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/Helmut-Haller-and-Geoff-Hurst-500x333.jpg)
Η Mirror κυκλοφόρησε την επόμενη μέρα, έχοντας στο εξώφυλλό της, τους Χάλερ, Χερστ και Μπράνσον με την ιστορική μπάλα και με τον πικάντικο τίτλο «They think it’s all over, it is now». Μια φράση που θεωρείται θρυλική -και είναι- για τους Άγγλους, μιας και την είχε ξεστομίσει ο εκφωνητής του τελικού του 1966 Κένεθ Γουλστενχόλμ. Η Sun μάλιστα, στο εξώφυλλό της, είχε χλευάσει τους Γερμανούς, και φυσικά τον Χάλερ, για τις 70.000 λίρες και ζητούσε να δοθούν τα χρήματα σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Ο Χάλερ, την ώρα που επικρατούσε ο κακός χαμός με την επιστροφή της μπάλας, είχε βρεθεί να παραπατάει μεθυσμένος σε γνωστό Λονδρέζικο κλαμπ και κάπως έτσι η ιστορία έλαβε τέλος. Το 2012 άφησε την τελευταία του πνοή στο Άουσμπουργκ. Οι Γερμανοί τελικά πήραν την εκδίκησή τους στον ημιτελικό της διοργάνωσης, αποκλείοντας τους Άγγλους και κατακτώντας το τρόπαιο απέναντι στους Τσέχους, μέσα στο Γουέμπλεϊ. Η μπάλα του ’66, με το τέλος της διοργάνωσης, μπήκε σε περίοπτη θέση στο Μουσείο Ποδοσφαίρου στο Πρέστον με τη μπάλα του τελικού του ’96 να ταξιδεύει, νόμιμα αυτή τη φορά, για τη Γερμανία. Ελπίζω τουλάχιστον να μη βρίσκεται σε καμιά αποθήκη στο Βούπερταλ. Οι μπάλες -όπως είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό- θα χάνονται πάντοτε (για τους Άγγλους) πιτσιρίκο.
sombrero.gr
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/white_.jpg)
Εγκαταλείποντας το σπίτι σου: η ιστορία του Γουάιτ Χαρτ Λέιν
Η διαδρομή ήταν η ίδια. Αυτή που είχαν κάνει δεκάδες, εκατοντάδες φορές στη ζωή τους. Ένα πολύβουο μελίσσι από τον σταθμό Seven Sisters και το High Road που όσο πήγαινε πιο βόρεια πύκνωνε κι άλλο. Η διαδρομή που πολλοί την έκαναν με τα παιδιά τους ή τις γυναίκες τους, η διαδρομή που έκαναν παλιότερα οι πατεράδες τους, οι παππούδες τους ή κι οι πιο παλιές γενιές. Ήταν ένα ακόμα ματς των αγαπημένων τους Σπερς, μια ακόμα βόλτα στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν. Αλλά εκείνη η διαδρομή ήταν διαφορετική στις 14 Μαΐου του 2017 όταν 31.848 άνθρωποι είδαν την τελευταία παράσταση της Τότεναμ στην ιστορική της έδρα, λίγο πριν αυτή αποτελέσει παρελθόν για να μετατραπεί σε μια νέα. Η διοίκηση της Τότεναμ αποχαιρέτισε το γήπεδο γράφοντας σε ένα μεγάλο πίνακα “Το Φινάλε” κι ο κόσμος είχε ένα περίεργο συναίσθημα, μια γλυκόπικρη γεύση.
Από την μια, τα πλάνα για τη γιγάντωση του συλλόγου με ένα νέο, μεγαλύτερο, υπερσύγχρονο γήπεδο που θα μπορούσε να βοηθήσει την ομάδα, από την άλλη, η στενοχώρια για ακόμα έναν ναό του ποδοσφαίρου που θα γκρεμιζόταν μετά από 118 χρόνια ζωής. Γλυκόπικρη επίσης γιατί η ομάδα έδωσε τη μάχη της για τον τίτλο, αλλά δεν άντεξε στο τέλος. Η ομάδα του Μαουρίτσιο Ποτσετίνο κατέκτησε τη 2η θέση και τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος αποχαιρέτισε το Γουάιτ Χαρτ Λέιν με μια νίκη με 2-1 επί της Μάντεστερ Γιουνάιτεντ με πολλούς ανθρώπους που φόρεσαν τη φανέλα της να βρίσκονται εκεί για το φινάλε. Αρντίλες, Ζινολά, Κράουτς, Ντάβιντς, Μπερμπάτοφ ήταν εκεί για να δουν τον Χάρι Κέιν να σκοράρει το γκολ 5.272 μέσα στο ίδιο γήπεδο και να χαρίζει τη 1.472η νίκη των Σπερς, παρά το γκολ του Γουέιν Ρούνεϊ. Πολύς κόσμος πάτησε χορτάρι μετά τη λήξη και γιόρτασε το τέλος ενός τεράστιου κεφαλαίου, ελπίζοντας ότι στην αρχή της σεζόν 2018-19 θα μπορούσε να παρακολουθεί την αγαπημένη του ομάδα στο νέο γήπεδό της.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/New-Tottenham-Stadium-1200x700-600x350.jpg)
Η εικόνα του νέου σταδίου της Τότεναμ
13 Ιανουαρίου 2019, η Τότεναμ αντιμετωπίζει ξανά τη Γιουνάιτεντ σε ένα πολύ σημαντικό παιχνίδι και για τις δύο ομάδες. Πολλά έχουν αλλάξει, πολλά έχουν μείνει ίδια. Το γήπεδο όμως των Σπερς δεν είναι ακόμα έτοιμο. Το αρχικό πλάνο ώστε να μπει η ομάδα στο παιχνίδι με τη Λίβερπουλ τον Σεπτέμβριο δεν τελεσφόρησε. Το Γουέμπλεϊ πήρε παράταση τουλάχιστον μέχρι τον Οκτώβριο και στη συνέχεια, μέσα στο Δεκέμβριο ανακοινώθηκε ότι ούτε το ματς με τη Γιουνάιτεντ θα μπορέσει να διεξαχθεί στο νέο γήπεδο. Το νέο πλάνο είναι στις 2 Μαρτίου να μπορέσει να υποδεχτεί την Άρσεναλ στο σπουδαίο ντέρμπι του Βόρειου Λονδίνου, αλλά με τόσες καθυστερήσεις κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της Άρσεναλ που δηλώνουν σίγουροι ότι δεν θα παίξουν εκεί, καθώς λένε ότι η Τότεναμ φοβάται πάρα πολύ να εγκαινιάσει το νέο στάδιο με το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα. Μια ήττα απέναντι στη μισητή Άρσεναλ. Λέγεται ότι ίσως κι η Πρέμιερ Λιγκ να μην αφήσει την ομάδα να αλλάξει έδρα για τα τελευταία 2-3 εντός έδρας ματς της σεζόν, αν έχουμε και νέα καθυστέρηση. Ένα φιάσκο που εκτός από την χρονική καθυστέρηση, στοιχίζει και οικονομικά. Τα πρώτα νούμερα για κόστος 400 εκατομμυρίων λιρών φάνηκαν υπερβολικά αισιόδοξα, πήγαμε στα 750 και πλέον οι υπολογισμοί δείχνουν ότι το ποσό φτάνει στο 1 δις, με τους Σπερς να έχουν πάρει δάνεια ύψους 450 εκατομμυρίων. Όπως είναι λογικό, αυτό έχει επηρεάσει τη μεταγραφική πολιτική του συλλόγου, που δίνει τη μάχη του στο χορτάρι με πολύ μικρότερο μπάτζετ από των αντιπάλων και δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της Τότεναμ που αναρωτιούνται τι θα γινόταν αν η ομάδα είχε μείνει στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν κι αγόραζε ποδοσφαιριστές.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/whitehartlanespecial19r-600x445.jpg)
Εκπληκτική φωτογραφία από ματς απέναντι στην Τσάρλτον το 1932
Ένα γήπεδο που άνοιξε τις πόρτες του το 1899 όταν η Τότεναμ αναγκάστηκε να ψάξει για έδρα καθώς αγωνιζόταν σε δημόσια έκταση και συνεπώς δεν μπορούσε να κόψει εισιτήρια και να έχει έσοδα. Η έκταση που βρέθηκε ήταν ιδιοκτησία μιας ζυθοποιίας η οποία είχε εκεί θερμοκήπια. Όπως λέει η ιστορία, το γήπεδο για αρκετά χρόνια δεν είχε όνομα και το Γουάιτ Χαρτ Λέιν (που δεν ήταν το επίσημο όνομα) δεν είναι σίγουρο πώς προέκυψε τελικά, μια που ο συγκεκριμένος δρόμος δεν είναι ακριβώς δίπλα στο γήπεδο. Πιθανότερη εκδοχή ότι οφείλεται στο γεγονός ότι εκεί μαζεύονταν οι οπαδοί πριν τους αγώνες. Όπως και να ‘χει, οι κερκίδες από την παλιά έδρα μεταφέρθηκαν στη νέα τοποθεσία κι η Τότεναμ απέκτησε ιδιόκτητη έδρα, ένα γήπεδο που φυσικά επεκτάθηκε και μεγάλωσε πολλές φορές μέσα στη ζωή του από το 1899 μέχρι το 2017, καθώς ξεκίνησε από 5.000 περίπου θέσεις, έφτασε μέχρι τις 75.000 τη δεκαετία του 1930 για να πέσει στις 36.000 στα τελευταία του χρόνια.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/whitehartlanespecial18q-600x812.jpg)
Ο πετεινός κατά τη διάρκεια εργασιών επέκτασης του σταδίου το 1934
Ένα από τα χαρακτηριστικά του γηπέδου ήταν ο μεγάλος χάλκινος πετεινός πάνω στην μπάλα, το έμβλημα της ομάδας που υπήρχε στο γήπεδο από το 1909. Σύμφωνα με τον ιστορικό της Τότεναμ Τζον Φένλι σε συνέντευξή του στον Γκάρντιαν, ο κόσμος για μια περίοδο πήγαινε στα ματς κουβαλώντας μαζί του ζωντανούς πετεινούς, ενώ για κάποιο χρονικό διάστημα, στο γήπεδο υπήρχε “υπάλληλος” που κοπανούσε σκουπιδοτενεκέδες για να διώχνει τα περιστέρια που πήγαιναν και κάθονταν στο άγαλμα. Κάπου μεταξύ 1940 και 1950 είχε κυκλοφορήσει η φήμη ότι το άγαλμα ήταν μέσα γεμάτο χρυσό και μάλιστα είχε συλληφθεί κάποιος που προσπάθησε να ανέβει ψηλά και να το κλέψει. Αρκετά αργότερα, τη δεκαετία του 1980 ο τότε πρόεδρος της Τότεναμ Ίρβινγκ Σκόλαρ αποφάσισε να σταματήσει τις φήμες για τον κρυφό… θησαυρό. Έδωσε εντολή και ο πετεινός ανοίχτηκε για να ανακαλύψουν ότι μέσα υπήρχε μόνο ένα παλιό εγχειρίδιο. Μία ρέπλικα κατασκευάστηκε με 3D και έχει τοποθετηθεί στην στέγη του νέου σταδίου, αντιγράφοντας μέχρι και τα σημάδια του αρχικού πετεινού (που ο αστικός μύθος θέλει να έχει προξενήσει ο Γκασκόιν με ένα αεροβόλο). Τα παλιότερα αγάλματα θα χρησιμοποιηθούν σε άλλα σημεία του νέου γηπέδου.
Θα ακουστεί ρομαντικό και γλυκανάλατο, αλλά οι ιστορίες που έχουν να πουν αυτά τα γήπεδα δεν μπορούν να συγκριθούν με τα σημερινά νέα στάδια των ανέσεων που συχνά δεν έχουν δικό τους χαρακτήρα. Η ανατολική εξέδρα χρησιμοποιήθηκε κατά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο από το Υπουργείο Πολέμου της Αγγλίας και μετατράπηκε σε εργοστάσιο παραγωγής πυρομαχικών, αλλά και προστατευτικών αντικειμένων, όπως μάσκες αερίου. Στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ίδιος χώρος έγινε νεκροτομείο για τα θύματα των βομβαρδισμών. Ένα γήπεδο που ήταν κάτι περισσότερο από χώρος διεξαγωγής αγώνων ποδοσφαίρου, ήταν μέρος της ιστορίας του Λονδίνου, σχεδόν ένας ζωντανός οργανισμός.
Και φυσικά μέρος της ιστορίας της Τότεναμ. Εκεί που έκανε μια μαγική ανατροπή στο πρώτο της ευρωπαϊκό παιχνίδι για το Πρωταθλητριών, κερδίζοντας με 8-1 την Γκόρνικ από την Πολωνία και γυρίζοντας το 4-2 του πρώτου αγώνα. Ενός αγώνα για τον οποίοι οι Πολωνοί έλεγαν ότι οι παίκτες της Τότεναμ δεν… ήταν άγγελοι κι έπαιξαν πολύ βρώμικα και σκληρά. Αυτό προξένησε αντιδράσεις στο Λονδίνο και το Γουάιτ Χαρτ Λέιν κόχλαζε στη ρεβάνς. Οπαδοί εμφανίστηκαν ειρωνικά ντυμένοι άγγελοι και το “Glory, glory Hallelujah, and the Spurs go marching on” έγινε το τραγούδι της ομάδας. Το… θεατρικό μετατράπηκε σε μόδα και οι οπαδοί συνήθιζαν να εμφανίζονται μασκαρεμένοι στα παιχνίδια της ομάδας εκείνη τη χρυσή διετία, όταν κι η Τότεναμ μπροστά σε σχεδόν 65.000 θεατές κέρδισε την Μπενφίκα του Εουσέμπιο στα ημιτελικά, αλλά τελικά αποκλείστηκε. Ο κόσμος της Τότεναμ έζησε στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν τα πρωταθλήματα της ομάδας, τις πορείες για τα αρκετά της κύπελλα σε Αγγλία και Ευρώπη. Φυσικά έζησε και απογοητεύσεις. Οι οπαδοί της περιμένουν το νέο τους σπίτι για να μπορέσουν μαζί να ζήσουν μια νέα εποχή του συλλόγου.
Ο 1,5 χρόνος που πέρασε από το τελευταίο παιχνίδι στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν δεν άλλαξε και πολλά στην Τότεναμ. Η ομάδα συνεχίζει να παλεύει στις υψηλότερες θέσεις, συνεχίζει να έχει καλά αποτελέσματα, να δίνει μάχες για την κορυφή, συνεχίζει να παλεύει με εξαιρετικά προσεγμένο μπάτζετ και συνεχίζει να έχει προπονητή τον Ποτσετίνο. Το όνομά του παίζει όλο και περισσότερο για τη Γιουνάιτεντ, ο κόσμος ανησυχεί γιατί θεωρεί ότι σε μεγάλο ποσοστό η εικόνα της Τότεναμ οφείλεται στον προπονητή και φοβάται ότι η είσοδος στο νέο στάδιο μπορεί τελικά να βρει την ομάδα σε χειρότερη κατάσταση αν χάσει τον προπονητή της και συνεχίσει την ίδια πολιτική στις μεταγραφές (κάτι από το οποίο επηρεάστηκε κι η Άρσεναλ με το δικό της γήπεδο). Ο Αργεντινός κόουτς έκανε δηλώσεις πρόσφατα στις οποίες σύγκρινε τα χρήματα που έχει ξοδέψει η ομάδα του με άλλες ομάδες, λέγοντας ουσιαστικά ότι για να μείνει ανταγωνιστική η Τότεναμ θα πρέπει να ξοδέψει περισσότερα για παίκτες. Μήνυμα αποχώρησης ή απλά περιγραφή πραγματικότητας; Κατά σύμπτωση. απέναντί του θα βρει τον Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ, που είχε φτάσει πολύ κοντά να φορέσει τη φανέλα της Τότεναμ το 1998 όταν και δεν ήταν βασική επιλογή στη Γιουνάιτεντ. Ο Νορβηγός αρνήθηκε να φύγει, αποφάσισε να δώσει μάχη για να δείξει την αξία του στο Ολντ Τράφορντ κι η ιστορία είναι γνωστή, με την Τότεναμ να ζημιώνεται φυσικά. Αρκετά χρόνια μετά, τα πρώτα καλά αποτελέσματά του έχουν κάνει ήδη αρκετούς να ζητούν τη μονιμοποίησή του στο Ολντ Τράφορντ. Κι ίσως ο Νορβηγός να παίξει και πάλι ρόλο, έστω και άθελά του, στην ιστορία της Τότεναμ.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/ole.jpg)
O άνθρωπος της τελευταίας στιγμής
Ήταν Ιούλιος του 1996 όταν στο Όλντ Τράφορντ εμφανίστηκε ένας αδύνατος πιτσιρικάς, με ξανθά μαλλιά και πρόσωπο τόσο παιδικό που σου έδινε την εντύπωση ότι ο κάτοχος του βρίσκεται ακόμα στην εφηβεία. Όταν τον αντίκρισε ο υπεύθυνος ξενάγησης του γηπέδου, υπέθεσε ότι ο μικρός θέλει να κάνει το κλασικό τουρ για να θαυμάσει το ‘Θέατρο των ονείρων’ κι έτσι τον πήρε μαζί του και του έδειξε όλο το γήπεδο. Όταν η ξενάγηση τελείωσε ο υπεύθυνος αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά με τον νεαρό και τον ρώτησε ευθέως: “Τι κάνεις εδώ πέρα;”
Με σπαστά αγγλικά ο ξανθομάλλης τον ενημέρωσε ότι βρίσκεται εκεί για να υπογράψει με τη Γιουνάιτεντ. Ο υπεύθυνος έμεινε αρχικά άφωνος, αδυνατώντας να πιστέψει αυτό που ακούει, αλλά όταν δόθηκαν περισσότερες εξηγήσεις χάρισε το στυλό του στον νεαρό, ελπίζοντας ότι θα του φέρει καλή τύχη. Λίγες μέρες μετά, με το στυλό αυτό ο 23χρονος Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ έγινε επίσημα παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/ole2.jpg)
Η παρεξήγηση που δημιουργήθηκε εκείνη τη μέρα λόγω και της εμφάνισης του δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τον Νορβηγό. “Ξέρω καλά πως όταν ήρθα στην ομάδα έδειχνα πολύ μικρός. Αυτό μου δημιουργούσε συχνά προβλήματα. Θυμάμαι μια φορά που κάναμε οικογενειακές διακοπές στη Μαγιόρκα, ήθελα να ανέβω σε μια τσουλήθρα. Σου επέτρεπαν να ανέβεις όμως μόνο αν ήσουν 15 χρονών ή έστω πάνω από 1,40. Εγώ ήμουν 15 αλλά παρ’όλα αυτά δεν μ’άφησαν να ανέβω γιατί ήμουν πολύ μικροκαμωμένος.”
Λίγο το παιδικό σουλούπι του, λίγο το ότι προερχόταν από ένα άγνωστο πρωτάθλημα και λίγο το ότι οι περισσότεροι ήλπιζαν πως η Γιουνάιτεντ θα αποκτήσει εκείνο το καλοκαίρι τον Άλαν Σίρερ, είχε ως αποτέλεσμα ο ερχομός του Σόλσκιερ στο Μάντσεστερ να περάσει τελείως απαρατήρητος. Μέχρι που στα τέλη Αυγούστου ο Άλεξ Φέργκιουσον του έκανε νόημα να σηκωθεί για προθέρμανση, σ’έναν αγώνα με τη Μπλάκμπερν. Ο “δολοφόνος με το παιδικό (ή αγγελικό) πρόσωπο”, όπως έγινε αργότερα γνωστός, μπήκε αλλαγή στο 64′ του αγώνα και χρειάστηκε μόλις 6 λεπτά για να δείξει σε όλους πόσο καλή σχέση διατηρούσε με τα δίχτυα.
Τα επόμενα 11 χρόνια ο Νορβηγός κατέκτησε σχεδόν τα πάντα με τη φανέλα της Γιουνάιτεντ, πετυχαίνοντας περισσότερα από 100 γκολ. Παρά το γεγονός ότι αργότερα καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα του Φέργκιουσον, στη μνήμη των περισσότερων ο Σόλσκιερ συνδέθηκε με την εικόνα του παίκτη που μπαίνει αλλαγή στα τελευταία λεπτά και προλαβαίνει να σκοράρει το κρίσιμο γκολ που δίνει στην ομάδα τη νίκη, γι’αυτό και χαρακτηρίστηκε πολλές φορές ως ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής. Δεν είναι τυχαίο ότι και το τελευταίο του γκολ με τη Γιουνάιτεντ μπήκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μπήκε το πρώτο: Έξι λεπτά αφότου είχε μπει αλλαγή σε εντός έδρας αγώνα με τη Μπλάκμπερν!
Από τα 126 γκολ που πέτυχε συνολικά με τους ‘κόκκινους διαβόλους’, τα 29 μπήκαν σε αγώνα στον οποίο είχε ξεκινήσει στον πάγκο. Απ’αυτά τα 29, τα 17 επιτεύχθηκαν σε αγώνα πρωταθλήματος, ένα νούμερο που τον φέρνει στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης, στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ. “Η αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές ήταν ενοχλητικό. Αλλά ο προπονητής ήξερε καλά πότε με χρειάζεται και ήξερε ότι κάθε φορά που με έβαζε έδινα τα πάντα για να του αποδείξω ότι πρέπει να παίζω περισσότερο. Πάντως προτιμώ να έχω αυτόν τον ρόλο και να κάνω τη διαφορά παρά να παίζω 200 ματς και να είμαι ένας μέτριος παίκτης”.
Το να του ζητήσεις να ξεχωρίσει ένα γκολ από τα δεκάδες που πέτυχε είναι φυσικά ανούσιο. Η απάντηση είναι πιο εύκολη και από πλασέ σε άδειο τέρμα. “Όταν ήμουν μικρός στο μυαλό μου πετύχαινα συνεχεία το νικητήριο γκολ ενός ευρωπαϊκού τελικού. Φυσικά δεν πίστευα ποτέ ότι θα συμβεί αυτό και στην πραγματική ζωή. Με τίποτα”. Πως νιώθει κανείς άραγε όταν πετυχαίνει ένα τέτοιο γκολ; “Η πρώτη μου σκέψη ήταν μήπως είμαι οφσάιντ. Φοβήθηκα ότι ο διαιτητής θα το ακυρώσει. Μετά όμως ήταν απλά χάος. Δεν σκέφτεσαι τίποτα. Ήταν τόσο έντονος εκείνος ο πανηγυρισμός που έκανα ζημιά στα πόδια μου και κατέληξα να χάσω κάποια παιχνίδια της εθνικής εκείνο το καλοκαίρι. Εννοείται πως άξιζε.”
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/ole3.jpg)
Δυο δεκαετίες μετά από εκείνο τον αξέχαστο τελικό, ο Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ είναι και πάλι στο Όλντ Τράφορντ, σε άλλο πόστο μεν αλλά με την ίδια λογική δε. Είναι ξανά ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής, αυτός που επιστρατεύτηκε όταν όλοι κατάλαβαν πως η Γιουνάιτεντ κινδυνεύει σοβαρά να μείνει από τον χειμώνα εκτός του επόμενου Τσάμπιονς Λιγκ. Όπως ακριβώς συνέβη και όταν ήταν παίκτης, ο ερχομός του δεν ενθουσίασε πολλούς.
Στο βιογραφικό του υπάρχει το πετυχημένο πέρασμα από τη δεύτερη ομάδα της Γιουνάιτεντ αλλά και από τη Μόλντε (εκεί που το 2011 οδήγησε την ομάδα στο πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της, το οποίο και διατήρησε και την επόμενη χρονιά) αλλά η φήμη του νορβηγικού πρωταθλήματος δεν έχει αλλάξει καθόλου, από τα μέσα των 90s ενώ στο ενδιάμεσο υπάρχει και μια αποτυχημένη θητεία στην Κάρντιφ. “Στην Κάρντιφ ήμουν μάλλον ο λάθος άνθρωπος τη λάθος στιγμή. Τόσα χρόνια στις ομάδες που ήμουν είχα συνηθίσει να παίζω επιθετικό ποδόσφαιρο και να κυριαρχώ στους αγώνες προσφέροντας θέαμα αλλά οι ομάδες μου ήταν δεν ήταν τόσο δυνατές αμυντικά. Στην Κάρντιφ έμαθα ότι χρειάζεται κι αυτό.”
“Τι σας ζητάω; Κάντε σουτ! Ας έχει παίκτες, σουτάρετε!”
Η νορβηγική έκδοση του ξεσπάσματος του Αλκέτα Παναγούλια
Από την πρώτη μέρα που επέστρεψε στο Όλντ Τράφορντ η ταμπέλα του προσωρινού προπονητή τον ακολουθούσε παντού και οι συζητήσεις επικεντρωνόταν γύρω από τα ονόματα του Ποκετίνο, του Ζιντάν και του Κόντε, που είναι οι επικρατέστεροι να αναλάβουν τη θέση το ερχόμενο καλοκαίρι. Έξι αγώνες αργότερα η κατάσταση στο θέμα της διαδοχής δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά, αφού οι άνθρωποι της Μόλντε επιμένουν ότι ο Σόλσκιερ βρίσκεται με μορφή δανεισμού στο Μάντσεστερ, κάτι που σημαίνει ότι τον Μάιο πρέπει να επιστρέψει στη Νορβηγία, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι τελείως διαφορετικά.
Ο 45χρονος τεχνικός έχει μεταστρέψει ολοκληρωτικά το κλίμα, έχει αλλάξει τη φιλοσοφία παιχνιδιού της ομάδας και μετράει 6 σερί νίκες σε όλες τις διοργανώσεις, ένα κατόρθωμα που δεν έχει καταφέρει κανένας άλλος νέος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου (ο Σερ Ματ Μπάσμπι είχε 5 σερί νίκες στο πρωτάθλημα το μακρινό 1946). Τα γκολ μπαίνουν πολύ πιο εύκολα απ’ότι πριν, η εικόνα της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο δεν συνδέεται πλέον με τις λέξεις “πούλμαν” και “κατενάτσιο” ενώ στη βαθμολογία έχει πιάσει την Άρσεναλ στην 5η θέση και έχει μειώσει στους 6 πόντους τη διαφορά από τις θέσεις που οδηγούν στο Τσάμπιονς Λιγκ. Εκτός αυτού, τα αστέρια της εμφανίζονται μεταμορφωμένα προς το καλύτερο ενώ σε κάθε ευκαιρία πλέκουν το εγκώμιο του Νορβηγού, τονίζοντας πόσο πιο απελευθερωμένοι είναι τώρα και πόσο περισσότερο ευχαριστούνται το ποδόσφαιρο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/ole4.jpg)
Aπόψε το απόγευμα η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ υποδέχεται τη Μπράιτον και ελπίζει ότι θα μπορέσει να πλησιάσει κι άλλο την τετράδα, αφού η Τσέλσι δοκιμάζεται στο Emirates με την Άρσεναλ. Ακόμα κι αν δεν καταφέρει στο τέλος να ανατρέψει την πολύ ζόρικη κατάσταση που συνάντησε πάντως, ο Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ έχει ήδη αποδείξει δυο πράγματα: Ότι, σε αντίθεση με όσα λεγόταν από αρκετούς τους προηγούμενους μήνες, η συγκεκριμένη ομάδα μπορεί να συνδυάσει τις νίκες με ελκυστικό ποδόσφαιρο και ότι η ικανότητα του να μπαίνει στο παιχνίδι καθυστερημένα και παρ’όλα αυτά να βρίσκει τρόπο να βοηθήσει τη Γιουνάιτεντ, δεν τον έχει εγκαταλείψει ούτε και τώρα που το πρόσωπο του δεν είναι πλέον παιδικό.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
-
Σίριλ Ρίτζις: O ήρωας με το χαμόγελο
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/regis6-500x263.jpg)
Ήταν τέλη Σεπτέμβρη του 1978 όταν η Τσέλσι υποδεχόταν στο Στάμφορντ Μπριτζ τη Γουέστ Μπρομ. “Το να πηγαίνεις στο γήπεδο εκείνη την εποχή όντας μαύρος ήταν μια αρκετά άβολη εμπειρία. Έπρεπε να έχεις το κεφάλι χαμηλωμένο και να κρατάς τις σκέψεις σου για τον εαυτό σου” θυμάται ο Έρμαν Ούσλι, μετέπειτα βουλευτής και πρόεδρος της αγγλικής ποδοσφαιρικής αντιρατσιστικής καμπάνιας ‘Kick It Out’. Όταν μπήκε στο γήπεδο η Γουεστ Μπρομ οι οπαδοί της Τσέλσι ξεσηκώθηκαν και ένα απίστευτο γιουχάισμα κάλυψε κάθε άλλο ήχο . Στόχος τους ήταν τρεις συγκεκριμένοι παίκτες, γνωστοί τότε και ως ‘Three Degrees’ (παρατσούκλι επηρεασμένο από το ομώνυμο γυναικείο συγκρότημα, που αποτελούταν από τρεις μαύρες γυναίκες): οι Σίριλ Ρίτζις, Λόρι Κάνιγχαμ και Μπρέντον Μπάτσον. Ο λόγος; Ήταν μαύροι.
“Όταν ξεκίνησε το ματς, αρκετοί πετούσαν φρούτα προς το μέρος τους. Κάθε φορά που κάποιος εξ αυτών ακουμπούσε τη μπάλα, το γιουχάισμα που ακουγόταν ήταν τρομαχτικό. Κάπου στο 20λεπτο όμως, ο Λόρι έκανε μια κούρσα, έδωσε στον Σίριλ και η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα. Οι τύποι γύρω μου εξαγριώθηκαν κι άλλο. Σηκώθηκαν όρθιοι και έβριζαν με μίσος” συνεχίζει τη διήγηση του ο Ούσλι. “Λίγο αργότερα το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε. Κι άλλο γκολ. Τότε ένας από τους εξαγριωμένους ‘γορίλες’ που καθόταν μπροστά μου γύρισε και είπε στον διπλανό του: ‘Πάντως, αυτοί οι μαύροι είναι και γαμώ τους παίκτες, δεν νομίζεις;’ Αυτή ήταν μια στιγμή έμπνευσης για μένα. Μου έλεγε ότι ανεξάρτητα από τις πιθανότητες, μπορείς πράγματι να κερδίσεις τους ανθρώπους με το ταλέντο και την επιμονή σου.”
——
Η δεκαετία του 70′ ήταν μια εποχή κατά την οποία η αγγλική κοινωνία, και κατ’επέκταση το αγγλικό ποδόσφαιρο, μαστιζόταν από φαινόμενα ρατσισμού. Τα κρούσματα ρατσιστικής βίας ήταν καθημερινό φαινόμενο, το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο (National Front) είχε αυξήσει αισθητά τη δύναμη του και οι περισσότεροι μαύροι ποδοσφαιριστές ή δεν έπαιρναν ποτέ ευκαιρίες για να δείξουν την αξία τους ή παρατούσαν από νωρίς την προσπάθεια, απογοητευμένοι και φοβισμένοι από τις απειλές, τις προσβολές και τα αντικείμενα που δεχόταν από την κερκίδα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/Regis2-500x384.jpg)
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον μεγάλωσε ο Σίριλ Ρίτζις. “Όταν ψάχναμε να νοικιάσουμε σπίτι βλέπαμε συνέχεια ταμπέλες που έλεγαν ‘Όχι μαύρους, όχι σκυλιά, όχι Ιρλανδούς’. Ήμουν μικρός τότε και δεν καταλάβαινα αλλά βλέποντας τα απογοητευμένα πρόσωπα των γονιών μου ήξερα ότι κάτι δεν ήταν σωστό” δήλωσε ο ίδιος σε μια συνέντευξη του χρόνια μετά. “Εκείνα τα χρόνια στο Λονδίνο ο ρατσισμός ήταν συνέχεια δίπλα σου. Έφτανες σε μια ηλικία 13-14 όπου πλέον καταλάβαινες τι σήμαιναν αυτά που σου έλεγαν και σκεφτόσουν ‘Τι ακριβώς συμβαίνει; Είμαι διαφορετικός; Φταίει το χρώμα μου;’”
Ο Ρίτζις είχε φτάσει με την οικογένεια του στην Αγγλία από τη Γαλλική Γουιάνα όταν ήταν 5 χρονών και μεγάλωσε με την προοπτική να γίνει ηλεκτρολόγος. Το ποδοσφαιρικό του ταλέντο όμως ήταν τέτοιο που δεν γινόταν να μην το παρατηρήσει κάποιος που γνωρίζει σε βάθος το παιχνίδι. Αυτός ο κάποιος ήταν ο αρχισκάουτ της Γουέστ Μπρόμιτς, Ρόνι Άλεν, που τον ανακάλυψε το 1977 βλέποντας έναν αγώνα ερασιτεχνικής κατηγορίας. Η μεταγραφή έκλεισε στις 5.000 λίρες και ο 19χρονος Ρίτζις από ηλεκτρολόγος, που στον ελεύθερο χρόνο του έπαιζε μπάλα σαν χόμπι, έγινε μέσα σε μια νύχτα επαγγελματίας ποδοσφαιριστής μιας ομάδας πρώτης κατηγορίας!
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/regis4-500x375.jpg)
Το νεαρό της ηλικίας του σε συνδυασμό με το χρώμα του δέρματος του προκάλεσαν έντονο προβληματισμό στους κόλπους της Γουεστ Μπρομ αλλά η διάψευση όλων των αρνητικών προβλέψεων έγινε με τον πιο άμεσο και εμφατικό τρόπο. Ντεμπούτο στο Λιγκ Καπ, 4-0 νίκη η Γουέστ Μπρομ, δυο γκολ ο Ρίτζις. Ντεμπούτο στο πρωτάθλημα, 2-1 νίκη η Γουέστ Μπρομ, ένα γκολ ο Ρίτζις. Όλες οι αμφιβολίες ξεπεράστηκαν, όλες οι ενστάσεις εξαφανίστηκαν, ήταν πλέον ξεκάθαρο σε όλους ότι ο 19χρονος επιθετικός ήξερε να βάζει τη μπάλα στα δίχτυα.
Τα γκολ δεν ήταν όμως το μεγαλύτερο κατόρθωμα της καριέρας του. Εκείνη την εποχή οι μαύροι παίκτες στο αγγλικό ποδόσφαιρο ήταν ελάχιστοι, έτσι η παρουσία των ‘Three Degrees’ στα αγγλικά γήπεδα ήταν από μόνη της μια μικρή επανάσταση. Καμία άλλη ομάδα δεν είχε τρεις μαύρους παίκτες στη σύνθεση της. Οι αντιδράσεις σε κάθε εκτός έδρας ματς ήταν ενδεικτικές του πως αντιμετώπιζε ο κόσμος τους ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα: Υποδοχή από το λεωφορείο ακόμα, γιουχάισμα, μπινελίκια, απειλές, χειρονομίες, ήχοι που έμοιαζαν με κραυγές μαϊμούς, ρίψεις αντικειμένων και φρούτων (κυρίως μπανάνες) και φτυσίματα. “Σε αρκετά παιχνίδια ο θείος μου αναγκαζόταν στο ημίχρονο να αλλάξει φανέλα γιατί ήταν γεμάτη από πάνω έως κάτω με φλέματα” αποκάλυψε χρόνια μετά ο ανεψιός του Ρίτζις, Τζέισον Ρόμπερτς.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/regis5-500x282.jpg)
Η στοχοποίηση δεν τελείωνε φυσικά με τη λήξη των αγώνων. Παρά τη φαινομενική διασημότητα τους οι μαύροι παίκτες αντιμετώπιζαν, όπως όλοι, ρατσιστικές επιθέσεις στο μετρό, στις παμπ και στο δρόμο ενώ τα απειλητικά γράμματα που έφταναν στο σπίτι τους ήταν αμέτρητα. Σε μια περίπτωση μάλιστα, κάποιοι πέταξαν ακόμα και μολότοφ στην είσοδο του σπιτιού του Λόρι Κάνιγχαμ (o οποίος το 1979 έγινε ο πρώτος Βρετανός που πήρε μεταγραφή στη Ρεάλ Μαδρίτης).
Ο Σίριλ Ρίτζις όμως ήταν αποφασισμένος να πετύχει και για να το κάνει αυτό έπρεπε να μπορεί να αγνοεί και να προσπερνάει τις προκλήσεις. “Από νωρίς αποφάσισα πως θα χειριζόμουν αυτή την κατάσταση. Σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να τους κάνω να πονέσουν και κατέληξα πως ο καλύτερος τρόπος ήταν να διοχετεύω όλο μου το θυμό στο παιχνίδι μου, να προσπαθώ να γίνομαι ακόμα καλύτερος. Ήταν σαν να τους έλεγα ‘Θα σας δείξω ποιος είμαι, βάζοντας τη μπάλα στα δίχτυα σας’. Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσω αυτούς τους φανατικούς να χαλάσουν το όνειρο μου. Αυτή ήταν η καλύτερη δυνατή απάντηση”.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/Regis-500x409.jpg)
Όπως αποδείχτηκε, ο Ρίτζις τα κατάφερε και με το παραπάνω. Με το χαμόγελο μόνιμα καρφιτσωμένο στο πρόσωπο του (χαμογελούσε επιδεικτικά ακόμα και όταν οι αντίπαλοι τον ‘έλουζαν’ με λεκτικό ρατσιστικό οχετό!), έπαιξε για 15 χρόνια στην πρώτη κατηγορία, σκοράροντας δεκάδες γκολ, μερικά εκ των οποίων τόσο εντυπωσιακά που φιγούραραν στις πρώτες θέσεις των διαγωνισμών για το καλύτερο γκολ της χρονιάς. Ευγενικός, πρόσχαρος, ήρεμος ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις, ο Ρίτζις έλεγε για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο αγγλικό ποδόσφαιρο και εκμεταλλευόταν τη φήμη του για να βάλει στο τραπέζι του διαλόγου το ανέγγιχτο έως τότε θέμα του ρατσισμού στα γήπεδα, την ίδια ώρα που η επιτυχία του εντός των τεσσάρων γραμμών αποτελούσε από μόνη της ένα ψυχολογικό στήριγμα για όλα τα πιτσιρίκια που ήθελαν να γίνουν ποδοσφαιριστές αλλά φοβόταν να κυνηγήσουν το όνειρο τους λόγω του χρώματος του δέρματος τους.
Τον Φεβρουάριο του 1982 έγινε μόλις ο τρίτος μαύρος παίκτης στην ιστορία της εθνικής Αγγλίας. Οι αντιδράσεις δεν έλειψαν ούτε τότε. Ανοίγοντας ένα από τα γράμματα των ‘θαυμαστών’ ανακάλυψε ένα σημείωμα που έλεγε ‘Αν πατήσεις τα πόδια σου στο χόρτο του δικού μας Γουέμπλει, θα φας μια τέτοια στα πόδια’. Μέσα στο φάκελο ανακάλυψε μια σφαίρα. “Την έχω κρατήσει αυτή τη σφαίρα” αποκάλυψε χρόνια μετά. “Σαν υπενθύμιση της δύναμης που έχει ο θυμός και η κακία που είχαν κάποιοι μέσα τους τότε. Ήταν κίνητρο πάντως για την υπόλοιπη καριέρα μου, μια υπενθύμιση ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν πρόκειται να με σταματήσουν”.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/regis3-500x321.jpg)
Τη Δευτέρα που μας πέρασε ο Σίριλ Ρίτζις άφησε την τελευταία του πνοή, μερικές μέρες πριν κλείσει τα 60 του. Ο πρόωρος χαμός του βύθισε το αγγλικό ποδόσφαιρο στο πένθος. Δεκάδες παλαίμαχοι αλλά και εν ενεργεία ποδοσφαιριστές βγήκαν και μίλησαν για την τεράστια επιρροή που είχε στην καριέρα και τη ζωή τους. “Ήταν ο ήρωας μου, ο πρωτοπόρος, ο λόγος που ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο” δήλωσε ο σπουδαίος Άντι Κόουλ. “Ήταν ένα είδωλο, μια πηγή έμπνευσης, ένας απόλυτος θρύλος” είπε ο επίσης σπουδαίος Ίαν Ράιτ. “Ήταν έμπνευση για μένα αλλά και για πολλούς παίκτες της γενιάς μου. Έφτιαξε μια διαδρομή για κάθε μαύρο παίκτη που τον ακολούθησε” πρόσθεσε ο Μαρκ Μπράιτ. “Το μόνο που ήθελα ήταν να παίζω σαν κι αυτόν. Ήταν ένας ήρωας. Αν δεν ήταν αυτός δεν θα γινόμουν ποτέ επαγγελματίας ποδοσφαιριστής” σχολίασε συγκινημένος ο Ντιον Ντάμπλιν.
Ο θάνατος του δεν προκάλεσε αντιδράσεις μόνο στους μαύρους παίκτες. Ανάμεσα στους εκατοντάδες γνωστούς που θέλησαν να υπενθυμίσουν στον κόσμο την αξία του Ρίτζις και τη συμβολή του στη βελτίωση του αγγλικού ποδοσφαίρου, συναντάει κανείς τον Άλαν Σίρερ, τον Γκάρεθ Μπέιλ και τον Γκάρι Λίνεκερ. Μετά από αρκετές πιέσεις, η Πρέμιερ Λιγκ έστω και καθυστερημένα ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι σε όλα τα γήπεδα της θα κρατηθεί ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του ενώ είναι δεδομένο πως αυτό θα συμβεί και σε πολλά γήπεδα των υπόλοιπων κατηγοριών.
Ο Σίριλ Ρίτζις δεν ήταν υπερήρωας, δεν φορούσε κάπα, δεν έσπαγε ρεκόρ, δεν κέρδισε τίτλους (μοναδική εξαίρεση, ένα Κύπελλο Αγγλίας με την Κόβεντρι το 1987), δεν έβγαλε εκατομμύρια, δεν έπαιξε σε μια μεγάλη ομάδα. Ήταν όμως (μαζί με μερικούς ακόμα) πρωτοπόρος. Ήταν σκληρός όχι γιατί κλωτσούσε δυνατά ή γιατί έμπλεκε σε καβγάδες, όπως άλλοι διάσημοι ‘σκληροί’ του ποδοσφαίρου. Ήταν σκληρός γιατί δεν τον λύγισαν τα όσα βίωνε. Έγινε ήρωας και πρότυπο γιατί αντιμετώπισε όλα τα σκατά της συντηρητικής κοινωνίας εκείνης της εποχής και δεν τα άφησε να τον πνίξουν.
Με μοναδικά όπλα το ταλέντο του, το χαμόγελο του, την αυτοπεποίθηση και το πείσμα του βοήθησε όσο λίγοι ώστε να εξαλειφθεί σε μεγάλο βαθμό ο ρατσισμός από τα αγγλικά γήπεδα και να κάνει το ποδόσφαιρο ένα βήμα προς το μεγάλο στόχο του: Να γίνει ένα παιχνίδι μέσα στο οποίο όλοι είναι ίσοι, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας ή καταγωγής. Έγινε ασπίδα για να μπορούν σήμερα χιλιάδες άνθρωποι να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα. Κι αυτό το κατόρθωμα δεν μετριέται σε νίκες, κούπες ή ατομικά βραβεία. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Ντιον Ντάμπλιν: “Ήταν τόσο δυνατός που όλοι εμείς οι μαύροι παίκτες σταθήκαμε στους ώμους του. Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Θα τον θυμόμαστε πάντα ως έναν άνθρωπο που είχε πολύ θάρρος, τεράστιο ταλέντο και το μεγαλύτερο χαμόγελο που μπορείς να φανταστείς”.
sombrero.gr
-
Μπρίστολ Ρόβερς - Πιτέρμπορο 2-2
-
Οπαδοί μιας άλλης εποχής
Την σήμερον ημέρα για να λέγεσαι σωστός οπαδός πρέπει να έχεις στην συλλογή σου μια σειρά προϊόντων της ομάδας που υποστηρίζεις. Έτσι, αν ψαχουλέψεις το σπίτι ενός πωρωμένου θα χρειαστείς ολόκληρο τετράδιο για να καταγράψεις τα πράγματα που σχετίζονται με την ομάδα του: πρώτη φανέλα της ομάδας για την φετινή σεζόν, δεύτερη φανέλα της ομάδας για την φετινή σεζόν, τρίτη φανέλα της ομάδας για την φετινή σεζόν, φανέλα του τερματοφύλακα για την φετινή σεζόν (σπάνιο, όχι απίθανο), πρώτες/δεύτερες/τρίτες φανέλες προηγούμενων χρόνων, μπλούζες, κοντομάνικα, βραχιόλια, μπουφάν, καπέλα, αδιάβροχα, στρινγκ, κρασιά, ζώνες, φόρμες, μπρελόκ, δαχτυλίδια, τάβλι, ποτήρια, βρακιά, κάλτσες, περικάρπια, σκουφάκια, κασκόλ σε κάθε πιθανό σχέδιο και χρώμα, κασκόλ κάποιων συνδέσμων, κασκόλ επετειακών αγώνων, σημαίες, παντόφλες, κουβέρτες και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά…
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/04/atletico_toaster-500x112.jpg)
Στο εξωτερικό τα πράγματα έχουν ξεφύγει ακόμα περισσότερο και με κυρίαρχη λογική πάντα το «καταναλώνω άρα υπάρχω» οι Άγγλοι έχουν βγάλει ‘άρωμα Λίβερπουλ’ και οι Ισπανοί τοστιέρα Ατλέτικο Μαδρίτης. Τοστιέρα δηλαδή που στιγματίζει τα ψωμάκια, τα οποία πρόκειται να ..εξαφανίσεις μέσα στα επόμενα λεπτά, με το σήμα της ομάδας. Μην ρωτάς γιατί. Γιατί απλά μπορούσαν να την φτιάξουν!
Τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι…
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/04/manutd1948.jpg)
(28 Φεβρουαρίου 1948, Φωτογράφος: William Vanderson/Picture Post/Getty Images)
sombrero.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/02/newp5.jpg)
Η μεγάλη μέρα της Νιούπορτ Κάουντι
Για τον Πεπ Γκουαρντιόλα και τους παίκτες του, η σημερινή είναι μια ακόμα μέρα στη δουλειά. Από αυτές τις βαρετές μέρες μάλιστα, που ξέρεις εκ των προτέρων ότι η δουλειά σου δεν θα σου προσφέρει καμία ιδιαίτερη συγκίνηση και το μόνο που σε απασχολεί είναι πότε θα επιστρέψεις σπίτι για να χωθείς κάτω από την κουβέρτα σου. Οι παίκτες της Μάντσεστερ Σίτι θα σηκωθούν το πρωί, θα ασχοληθούν με άλλα πράγματα τρώγοντας το πρωινό τους, θα μπούνε στο πούλμαν που θα τους μεταφέρει στο γήπεδο, εκεί θα αντιμετωπίσουν το απόγευμα στα πλαίσια της 5ης φάσης του Κυπέλλου Αγγλίας κάποια Νιούπορτ Κάουντι, την οποία αρκετοί εκ των ξένων της ομάδας πιθανόν δεν έχουν ακούσει ποτέ ξανά, και μόλις τελειώσει το ματς, θα το ξεχάσουν μέσα σε λίγες ώρες, αφού θα πρέπει να αφοσιωθούν στο παιχνίδι που πραγματικά τους ενδιαφέρει, αυτό της Τετάρτης με τη Σάλκε, για το Τσάμπιονς Λιγκ. Στην άλλη πλευρά όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.
Στα 107 χρόνια ιστορίας της (στα οποία συμπεριλαμβάνεται ένα διάλειμμα δέκα ετών στα 90s όταν η ομάδα χρεοκόπησε) η Νιούπορτ Κάουντι έχει φτάσει στην 5η φάση του Κυπέλλου Αγγλίας μόλις μια φορά ακόμα. Πριν από 70 χρόνια! Ένα στατιστικό που δικαιολογείται απόλυτα αν κοιτάξει κανείς τα υπόλοιπα κατορθώματα της μικρής ομάδας από τη νότια Ουαλία, που τα περισσότερα χρόνια ανεβοκατεβαίνει τις χαμηλές και πολύ χαμηλές κατηγορίες της Αγγλίας (φέτος βρίσκεται στην 4η κατηγορία): Ένα κύπελλο Ουαλίας το 1980, μια ανέλπιστα καλή πορεία στο Κύπελλο Κυπελλούχων της επόμενης περιόδου και μερικές καλές προκρίσεις στους πρώτους γύρους του Κυπέλλου Αγγλίας μια στο τόσο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/02/newp2.jpg)
Με δεδομένα όλα αυτά, οι σκηνές που εκτυλίσσονται τις τελευταίες μέρες στο Νιούπορτ δεν φαίνονται καθόλου υπερβολικές. Το καμάρι της πόλης, που μετράει ήδη φέτος δυο σπουδαίες διαδοχικές προκρίσεις απέναντι στη Λέστερ και τη Μίντλεσμπρο, υποδέχεται μια από τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης και κανένας δεν θέλει να λείπει από αυτή την ιστορική μέρα. Οι ουρές για τα λίγα διαθέσιμα εισιτήρια (το γήπεδο μετά βίας χωράει 7800 θεατές) ξεκίνησαν να σχηματίζονται από τα ξημερώματα και εκτεινόταν για χιλιόμετρα! Η ανυπομονησία των φιλάθλων της Κάουντι έφτασε σε τέτοια επίπεδα που υπερνίκησε ακόμα και την κλασικής τυπικότητα των νομοταγών Βρετανών.
Σ’ένα βίντεο που έγινε viral στην Ουαλία αυτές τις μέρες, ένας τύπος καταγράφει έξω από το γήπεδο μια ατέλειωτη σειρά αυτοκινήτων που έχουν ‘σημαδευτεί’ με κλήση από τη δημοτική αστυνομία, αφού οι ιδιοκτήτες τους τα παράτησαν όπως-όπως μέσα στα άγρια χαράματα, στην προσπάθεια τους να πιάσουν καλή θέση στην ουρά μπροστά από τα εκδοτήρια. Η αστυνομία απάντησε με μια ανακοίνωση, στην οποία έλεγε ότι κατανοεί απόλυτα τον ενθουσιασμό των κατοίκων αλλά αυτός δεν δικαιολογεί την παράνομη στάθμευση και ότι όλοι πρέπει να παραμείνουν ψύχραιμοι εν όψει του μεγάλου αγώνα. Κάτι τέτοιο φαίνεται πάντως δύσκολο, ειδικά όταν μιλάμε για οπαδούς που έχουν ζήσει μια ολόκληρη ζωή βλέποντας τις μεγάλες ομάδες αποκλειστικά από την τηλεόραση.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/02/newp3.jpg)
Σε ένα άλλο βίντεο που παίχτηκε αρκετά αυτές τις μέρες και επίσης αποτυπώνει χαρακτηριστικά τη φρενίτιδα που επικρατεί στην περιοχή (καθώς και την διαχρονική τρέλα των Βρετανών με το ποδόσφαιρο), η Τζέσικα Μόρντεν, που είναι βουλευτής εκλεγμένη από αυτή την περιφέρεια, παίρνει το λόγο στη βουλή μόνο και μόνο για να ενημερώσει με περηφάνια στους συναδέλφους της, εν μέσω συζήτησης για άλλα σοβαρότερα θέματα, ότι η μικρούλα Νιούπορτ Κάουντι “κρατάει ζωντανή τη μαγεία του Κυπέλλου Αγγλίας”.
Ανάμεσα στους τυχερούς που θα βρεθούν σήμερα στο γήπεδο υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που ξεχωρίζουν. Αρχικά ο Μαρκ Τζένκινς, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νιούπορτ, υποστηρίζοντας την τοπική ομάδα. Ο Τζένκινς μετακόμισε πριν από δυο δεκαετίες στην Αυστραλία, ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή, αλλά η απόσταση των 10.000 μιλίων που τον χωρίζει από την πατρίδα δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στην επιθυμία του να βρεθεί σε ένα τόσο σπουδαίο ματς. Η είδηση ότι κάποιος θα κάνει το ταξίδι Αυστραλία-Ουαλία και ξανά πίσω μόνο και μόνο για να δει ένα ποδοσφαιρικό ματς μιας ομάδας 4ης κατηγορίας κυκλοφόρησε σε όλα τα τοπικά μέσα, που εδώ και μέρες ξετρυπώνουν συνεχώς γραφικές ιστορίες, που υπενθυμίζουν σε όλους πως στην Αγγλία ο κόσμος αγαπάει με πάθος και στηρίζει τις μικρές ομάδες.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/02/newp6-600x450.jpg)
Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο Ρον Τζόουνς, που φέτος θα κλείσει τα 102! Ο ηλικιωμένος (που στο Β’ Π.Π. πιάστηκε αιχμάλωτος των Γερμανών και πέρασε σχεδόν δυο χρόνια σε στρατόπεδα κοντά στο Άουσβιτς, όπου ο μόνος τρόπος που είχε για να ξεχαστεί ήταν το να παίζει ποδόσφαιρο με τους συγκρατούμενους του στην αυλή) ακολουθεί τη Νιούπορτ Κάουντι από τη δεκαετία του 20, όταν ο πατέρας του τον πήγε για πρώτη φορά στο τότε γήπεδο της ομάδας! Έναν αιώνα μετά, ο Τζόουνς είναι ακόμα εκεί, πιστός σε μια ομάδα προορισμένη να ζει για πάντα στην αφάνεια: “Είναι η ομάδα της περιοχής μου, δεν είναι; Ακόμα και σήμερα νιώθω ένα σκίρτημα όταν τη βλέπω. Ήμουν πάντα αφοσιωμένος οπαδός και για χρόνια πήγαινα σε όλα τα ματς, εντός και εκτός έδρας” είχε πει σε συνέντευξη στο BBC λίγα χρόνια πριν, όταν η αγαπημένη του ομάδα έπαιζε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Γουέμπλει, στον τελικό του κυπέλλου των μικρών κατηγοριών.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/02/newp4.jpg)
Εκτός από τους οπαδούς όμως, την ίδια ανυπομονησία έχουν και οι παίκτες της ομάδας, που απολαμβάνουν τα δικά τους 15 λεπτά δημοσιότητας. “Θα ήθελα πολύ στο τέλος να ανταλλάξω τη φανέλα μου με τον Ντε Μπρούιν ή τον Σανέ αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα θέλουν, εκτός κι αν χρειάζονται κάτι για να καθαρίσουν το αμάξι τους” δήλωσε εχθές χιουμοριστικά ο Ρόμπι Γουίλμοτ, o άνθρωπος που άνοιξε το δρόμο για την πρόκριση επί της Μπόρο, σκοράροντας το ένα από τα δυο γκολ της Κάουντι. Η ιστορία του 28χρονου μέσου είναι μια απ’αυτές τις κλασικές που συναντάμε στο ποδόσφαιρο και επιβεβαιώνουν το πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή.
Ο ήρωας της Νιούπορτ Κάουντι ήταν ένα βήμα πριν παρατήσει το ποδόσφαιρο το καλοκαίρι του 2017. Η καριέρα του είχε πιάσει πάτο, καθώς είχε βρεθεί να παίζει στις ερασιτεχνικές κατηγορίες με part-time μισθό, και γι’αυτό αναγκαζόταν να ζει με τον πατέρα του και να δουλεύει σαν βοηθητικός υπάλληλος σε ένα τοπικό κατάστημα Tesco, εκεί όπου κουβαλούσε κιβώτια και τοποθετούσε προϊόντα στα ράφια. “Πολλοί ποδοσφαιριστές δεν θα το έκαναν, για να μη χαλάσουν την εικόνα τους αλλά εμένα δεν με πείραζε. Ήταν βέβαια πολιτισμικό σοκ το ότι έπρεπε να ξυπνάω από 5.15 αλλά αλήθεια πέρασα καλά εκείνο το διάστημα, το χρειαζόμουν αυτό”.
Όλοι φυσικά στο Νιούπορτ γνωρίζουν ότι οι ελπίδες της Κάουντι είναι απειροελάχιστες απόψε. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται απλά για ένα ματς, το οποίο μάλιστα γίνεται εντός έδρας σε έναν ταλαιπωρημένο από τις βροχές και τους αγώνες ράγκμπι της τοπικής ομάδας, αγωνιστικό χώρο, η Σίτι δεν είναι ούτε Μίντλεσμπρο, ούτε Λέστερ. Αλλά τα όνειρα δεν έχουν ταβάνια, γι’αυτό και στα ρεπορτάζ με συνεντεύξεις οπαδών υπάρχουν αρκετοί που… πουλάνε τρέλα, θυμίζοντας στους ‘μπλε’ του Μάντσεστερ ότι από το γραφικό ‘Ρόντνει Παρέιντ’ λίγες μεγάλες ομάδες έχουν περάσει. “Με τις ομάδες της 4ης κατηγορίας έχουμε πρόβλημα, με τις μεγάλες τα πάμε μια χαρά” τόνισε χαρακτηριστικά ένας εξ αυτών.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/02/newp.jpg)
Ακόμα και η Τότεναμ πέρσι το μόνο που κατάφερε ήταν να αποσπάσει μια ισοπαλία με 1-1 μ’ένα λυτρωτικό γκολ του Χάρι Κέιν στο 82′, σε ένα παιχνίδι που οι ντόπιοι είχαν κάνει επίδειξη του αυτοσαρκασμού τους, τραγουδώντας, κάτω από έναν υπέροχο μοβ ουρανό “We know what we are, we know what we are, sheep shagging bastards, we know what we are”.
Αν υπάρχει άλλωστε ένας θεσμός που να συνδέεται με τις εκπλήξεις, αυτός είναι σίγουρα το Κύπελλο Αγγλίας. Αυτό το ξέρει καλά και ο προπονητής των Ουαλών, Μάικ Φλιν: “Θυμάμαι κάποτε τη Ρέξαμ να κερδίζει την Άρσεναλ, παλιότερα την Χέρεφορντ να κερδίζει τη Νιουκαστλ και αρκετές ακόμα τέτοιες εκπλήξεις. Αυτή είναι η μαγεία του Κυπέλλου. Αν τα καταφέρουμε απέναντι στην πρωταθλήτρια Αγγλίας θα είναι η μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του θεσμού”.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Οι “γλάροι” επέστρεψαν
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/05/brighton4-500x321.jpg)
Το απόγευμα της 3ης Μαΐου 1997, 3.000 περίπου ηρωικοί εκδρομείς-φίλοι της Μπράιτον, που είχαν ταξιδέψει στο Χέρεφορντ, περίμεναν καρτερικά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου. Αυτά πρέπει να ήταν 15 από τα χειρότερα λεπτά της ζωής τους. Ήταν η τελευταία αγωνιστική της σεζόν για τη League 2 (την τέταρτη κατηγορία της Αγγλίας και την τελευταία πριν την ερασιτεχνική Κόνφερενς) και το παιχνίδι έκρινε ποια ομάδα θα υποβιβαζόταν. H Μπράιτον χρειαζόταν τουλάχιστον την ισοπαλία για να σωθεί. Το σκορ όμως ήταν 1-0 (με αυτογκόλ), οι γηπεδούχοι έπαιζαν καλύτερα και ο αγωνιστικός χώρος ήταν σε άθλια κατάσταση. Κι αυτά τα άσχημα δεδομένα περιγράφουν μόνο ένα μικρό μέρος της τραγικής κατάστασης που βίωνε ο σύλλογος.
Η σεζόν εκείνη ήταν με διαφορά η χειρότερη στην μακροχρόνια ιστορία της Μπράιτον. Οι “Γλάροι” (όπως είναι το παρατσούκλι της ομάδας) είχαν ξεκινήσει το πρωτάθλημα με -2 βαθμούς, τιμωρία που τους είχε επιβληθεί επειδή αγανακτισμένοι οπαδοί είχαν κάνει ντου στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι της προηγούμενης σεζόν. Ο λόγος; Η απόφαση της τότε διοίκησης να ξεπουλήσει όσο-όσο το γήπεδο, για να καλύψει ένα μέρος των χρεών.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/05/brighton6-500x333.jpg)
Μια ομάδα καταχρεωμένη, που ξέρει ότι παίζει για τελευταία χρονιά στο γήπεδο της, με οπαδούς που διαμαρτύρονται με κάθε πιθανό τρόπο εναντίον της διοίκησης (με μαζικές αποχωρήσεις από τις κερκίδες εν ώρα αγώνα ή ακόμα και με ρίψεις φωτοβολίδων προς τη σουίτα του προέδρου); Το αποτέλεσμα αναμενόμενο: Για μεγάλο μέρος της σεζόν η Μπράιτον ήταν ουραγός και ο υποβιβασμός, που θα σήμαινε ταυτόχρονα και την εξαφάνιση του συλλόγου, έμοιαζε βέβαιος. Αλλά το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από ιστορίες που οι βεβαιότητες πάνε περίπατο εκεί που δεν το περιμένεις.
Ακόμα και με το εκπληκτικό σερί των τελευταίων αγωνιστικών όμως, οι “Γλάροι” βρισκόταν στο φινάλε της σεζόν 45 μόνο λεπτά μακριά από τις ερασιτεχνικές κατηγορίες. Μέχρι που στα μισά της επανάληψης, σχεδόν από το πουθενά, o Κρέγκ Μάσκελ έπιασε ένα καλοζυγισμένο σουτ έξω από την περιοχή, η μπάλα χτύπησε στο αριστερό δοκάρι, επέστρεψε στη μικρή περιοχή και έφτασε στα πόδια του 23χρονου επιθετικού Ρόμπι Ρέινελτ, που είχε περάσει σαν αλλαγή. Με ένα ψύχραιμο πλασέ ο Ρέινελτ ισοφάρισε το ματς και καταχώρησε το όνομα του στην Ιστορία. Μπορεί να μην τον ξέρει κανείς στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο αλλά στην περιοχή του Μπράιτον χιλιάδες άνθρωποι θα τον μνημονεύουν για πολλά χρόνια ακόμα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/05/brighton5-500x333.jpg)
Εκείνο το απόγευμα του Μαΐου η Μπράιτον μπορεί να γλίτωσε τον αφανισμό αλλά δεν άφησε οριστικά πίσω της τις δυσκολίες. Ελλείψει γηπέδου, φιλοξενήθηκε τα δυο επόμενα χρόνια στο γειτονικό Tζίλιγχαμ, που απέχει 70 μίλια, πριν καταφέρει να επιστρέψει στην πόλη της το 1999, για χάρη του μικρού γηπέδου ‘Γουίθντιν’, που τότε χρησιμοποιούταν κυρίως για αγώνες στίβου ενώ στο ‘βιογραφικό’ του είχε να καυχιέται ότι είχε γίνει κάποτε και ζωολογικός κήπος!
Παρά τη μικρή χωρητικότητα του γηπέδου (που σήμαινε και ελάχιστα έσοδα), οι “Γλάροι” κατάφεραν αρχικά να σταθεροποιηθούν στις μικρότερες κατηγορίες, μακριά από νέα σενάρια υποβιβασμού στην Κόνφερενς και στη συνέχεια να κάνουν τα πρώτα δειλά βήματα για πιο ψηλά. Σημαντικό ρόλο σ’αυτό έπαιξαν για άλλη μια φορά οι οπαδοί, που τσόνταραν από το εισόδημα τους για να καλυφθούν τα ελλείμματα και να μαζευτούν λεφτά για νέο γήπεδο, διοργανώνοντας εράνους υπό τον εμπνευσμένο τίτλο Alive and Kicking Fund, και βγάζοντας cd single, που έφτασε μέχρι το νούμερο 17 των αγγλικών charts. Στην προσπάθεια τους αυτή είχαν βέβαια και τη βοήθεια των παικτών, που πουλούσαν Χριστουγεννιάτικες κάρτες, ντυμένοι μόνο με τα απολύτως απαραίτητα.
Τα δύσκολα αυτά χρόνια των εράνων και της άδειας τσέπης τέλειωσαν το 2009, όταν η ομάδα πήρε έγκριση και βρήκε χρηματοδότηση για να χτίσει επιτέλους ένα νέο, σύγχρονο και – κυρίως – μεγάλο γήπεδο. Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλει αυτή την επιτυχία, και ο οποίος έγινε σύντομα και πρόεδρος της, είναι ο Τόνι Μπλουμ, ένας 39χρονος (τότε) εκατομμυριούχος. Ο Μπλουμ δεν είναι ένας άσχετος πλούσιος, που έψαχνε μια οποιαδήποτε ομάδα να αγοράσει.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/05/brighton2-500x333.jpg)
Ναι, αυτός είναι ο εκατομμυριούχος Τόνι Μπλουμ
Ο παππούς του ήταν αντιπρόεδρος του συλλόγου στα τέλη των 70s και η ζωή του ήταν τόσο συνδεδεμένη με την ομάδα, που άφησε την τελευταία του πνοή στο πούλμαν, όταν η Μπράιτον επέστρεφε από ένα εκτός έδρας παιχνίδι με τη Στόουκ. Το πιο αξιοσημείωτο όλων είναι πως, αν και εκατομμυριούχος (και σε πλήρη αντίθεση με τους περισσότερους “λεφτάδες” που ξέρουμε στο παγκόσμιο αλλά και ελληνικό ποδόσφαιρο), ο Μπλουμ χρησιμοποιεί το τρένο για να πάει στο γήπεδο, στοιβάζεται στα βαγόνια με τους υπόλοιπους οπαδούς και συζητάει μαζί τους οτιδήποτε τους απασχολεί σχετικά με τη λειτουργία της ομάδας, μια συνήθεια που δεν αλλάζει ούτε και στα μακρινά εκτός έδρας παιχνίδια που απαιτούν πολύωρα ταξίδια.
Ο τρόπος που απέκτησε την περιουσία του παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστος, καθώς ο ίδιος αποφεύγει να μοιραστεί οποιαδήποτε προσωπική πληροφορία. Εκτός από επενδύσεις και ακίνητα, ένα μεγάλο μέρος του πλούτου του προήλθε από το διαδικτυακό τζόγο και το πόκερ, στους χώρους του οποίου θεωρείται μέχρι και σήμερα ένας από τους καλύτερους παίκτες. Από τα λίγα πράγματα που ξέρουμε γι’ αυτόν, είναι ότι τη δεκαετία του 90, που η Μπράιτον έφτανε μια ανάσα από τη διάλυση, αυτός ακόμα ‘πειραματιζόταν’ με το τζόγο, παίζοντας στα “φρουτάκια” και ποντάροντας σε αγώνες κρίκετ, μέχρι που έπιασε την καλή, προβλέποντας την κατάκτηση του Μουντιάλ του 1998 από τη διοργανώτρια Γαλλία.
Μπορεί τα προσωπικά οικονομικά του να είναι καλά κρυμμένα, οι επενδύσεις του όμως στη Μπράιτον ‘φωνάζουν’ από μακριά. Εκτός από το γήπεδο, ο Μπλουμ ανακατασκεύασε το προπονητικό κέντρο, έδωσε λεφτά για να βελτιωθούν θεαματικά οι ακαδημίες και, χωρίς να προβεί σε σπατάλες και θεαματικές μεταγραφές, έφτιαξε μια υγιέστατη ομάδα που δεν ξεπουλάει τα ταλέντα της και εδώ και μερικά χρόνια χτυπάει συνεχώς την πόρτα της Πρέμιερ Λιγκ. Μια πόρτα όμως, η οποία πεισματικά δεν άνοιγε με τίποτα (3 αποτυχημένες προσπάθειες τα τελευταία 4 χρόνια στα πλει-οφ της Τσάμπιονσιπ). Μέχρι φέτος.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/05/brighton-500x333.jpg)
Ο Τόνι Μπλουμ με τον πρώτο προπονητή που επέλεξε όταν έγινε πρόεδρος
Με τη νίκη της επί της Γούιγκαν την προηγούμενη Δευτέρα, η Μπραίτον εξασφάλισε και μαθηματικά την άνοδο της στην πρώτη κατηγορία, εκεί που έχει να βρεθεί 34 χρόνια, από το μακρινό 1983 όταν και υποβιβάστηκε μια μόλις εβδομάδα πριν παίξει το μεγαλύτερο ματς της ιστορίας της, έναν τελικό κυπέλλου με αντίπαλο τη Γιουνάιτεντ στο Γουέμπλει. Οι “γλάροι” έφτασαν κυριολεκτικά μια ανάσα μακριά από το πρώτο και μοναδικό τρόπαιο τους αλλά στο τελευταίο λεπτό του αγώνα ο Γκόρντον Σμιθ αστόχησε σε τετ-α-τετ από τα 5 μέτρα. Το ματς τελικά έληξε 2-2, πήγε σε επαναληπτικό και εκεί η ανώτερη Γιουνάιτεντ κέρδισε με ένα άνετο 4-0.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/05/brighton3-500x325.jpg)
Στο τέλος της ημέρας παίκτες και κόσμος θα διασκεδάσουν μαζί στις παμπ της πόλης, όπως ακριβώς είχαν κάνει μετά την εξασφάλιση της ανόδου, όταν και οι φίλαθλοι είχαν μεταφέρει, κυριολεκτικά, σηκωτούς τους παίκτες στα βαγόνια του τρένου με το οποίο κατευθύνονταν παρέα προς το κέντρο της πόλης, όπου και έστησαν ένα νέο πάρτι.
Η έναρξη της τεράστιας πρόκλησης που ακούει στο όνομα ‘Πρέμιερ Λιγκ’ άλλωστε, βρίσκεται 4 μήνες μακριά, ένα διάστημα αρκετό για να ξεμεθύσουν οι οπαδοί, που έχουν ήδη αποκτήσει μια νέα ιστορία για τα γεράματα τους, μετά από εκείνη για το μίζερο απόγευμα του Μαΐου του 1997, τότε που κάποιος Ρόμπι Ρέινελτ με ένα κοντινό πλασέ έσωζε την ομάδα από τον αφανισμό.
sombrero.gr
-
Δυστυχώς δεν κατάφερε να μπεί στα πλέη οφ της Λιγκ 1 για να διεκδικησει το 3ο εισιτήριο ανόδου στην Τσάμπιονσιπ, τερματίζοντας 7η , έναν βαθμό πίσω από την Ντόνκαστερ.
-
Ομάδα πανεπιστημίου της Ουαλίας θα αγωνιστεί στο Europa League (pic)
(http://www.youngtalents.gr/wp-content/uploads/2019/05/cardif.png)
Το πανεπιστήμιο του Κάρντιφ είναι γνωστό περισσότερο για τα αξιόλογα προγράμματά του παρά για την Cardiff Met University FC!
Και όμως η ομάδα του πανεπιστημίου της Ουαλίας, που αποτελείται από προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς αλλά και διδακτορικούς φοιτητές κατάφερε κάτι που φάνταζε αδύνατο μέχρι σήμερα.
Εξασφάλισε ευρωπαϊκό εισιτήριο και θα παίξει στον πρώτο προκριματικό γύρο του Europa League την επόμενη σεζόν.
λινκ (https://twitter.com/MLofthousePJ/status/1130207649230917632?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1130207649230917632&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.youngtalents.gr%2F%25ce%25bf%25ce%25bc%25ce%25ac%25ce%25b4%25ce%25b1-%25cf%2580%25ce%25b1%25ce%25bd%25ce%25b5%25cf%2580%25ce%25b9%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b7%25ce%25bc%25ce%25af%25ce%25bf%25cf%2585-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25b1%25ce%25bb%25ce%25af%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25b8%25ce%25b1-%25ce%25b1%25ce%25b3%2F)
Αποτελούμενη από ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές στο σύνολό της, η Cardiff Met University FC κατάφερε και μπήκε τελευταία στα πλέι οφ του πρωταθλήματος αλλά επικράτησε της Caernarfon Town στα ημιτελικά.
Η Bala Town έμοιαζε το αδιαφιλονίκητο φαβορί ωστόσο με υπερπροσπάθεια οι φοιτητές από το Κάρντιφ έστειλαν το ματς στα πέναλτι και εκεί μίλησε το άστρο του τερματοφύλακά της Γουίλ Φούλερ που απέκρουσε τρεις εκτελέσεις των αντιπάλων του.
Ο Έλιοτ Έβανς ανέβαλε την εκτέλεση του κρίσιμου πέναλτι και η Cardiff Met University FC έγραψε ιστορία όχι απλά στην Ουαλία αλλά στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο…
βίντεο (https://twitter.com/sgorio/status/1130186929771831296?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1130186929771831296&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.youngtalents.gr%2F%25ce%25bf%25ce%25bc%25ce%25ac%25ce%25b4%25ce%25b1-%25cf%2580%25ce%25b1%25ce%25bd%25ce%25b5%25cf%2580%25ce%25b9%25cf%2583%25cf%2584%25ce%25b7%25ce%25bc%25ce%25af%25ce%25bf%25cf%2585-%25cf%2584%25ce%25b7%25cf%2582-%25ce%25bf%25cf%2585%25ce%25b1%25ce%25bb%25ce%25af%25ce%25b1%25cf%2582-%25ce%25b8%25ce%25b1-%25ce%25b1%25ce%25b3%2F)
youngtalents.gr
-
Πώς ο Ποκετίνο και η Τότεναμ εξέθεσαν ένα έθνος με εμμονή στις μεταγραφές
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-05/gettyimages-1147850512.jpg?itok=xkE003cS)
Κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε ότι η επιτυχία της Τότεναμ του Μαουρίσιο Ποκετίνο ίσως να οφείλεται σε αυτό για το οποίο όλοι προέβλεπαν την αποτυχία της.
Μην το πείτε στον Μαουρίσιο Ποκετίνο, αλλά η σεζόν της Τότεναμ προοριζόταν για αποτυχία από την αρχή. «Η Τότεναμ έγραψε ιστορία στη μεταγραφική περίοδο για όλους τους λάθος λόγους», ήταν ένας από τους τίτλους τον περασμένο Αύγουστο, το πρωί που οι Spurs έγιναν η πρώτη ομάδα στην ιστορία της Premier League που δεν αγόρασε κανέναν στην καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο. Μετά την πιο όμορφη στιγμή στη νεότερη εποχή του κλαμπ, το βράδυ της Τετάρτης, μπορούμε να πούμε ότι το καλοκαίρι μοιάζει να είναι πολύς καιρός πίσω. Ή τουλάχιστον έτσι θα έμοιαζε, αν δεν μας υπενθύμιζαν όλοι δύο φορές κάθε εβδομάδα, ότι η Τότεναμ δεν αγόρασε κανέναν. Σκεφτείτε ότι την ημέρα της ανατροπής κόντρα στον Αγιαξ, μια εφημερίδα έγραφε: «Η πρόοδος στο Champions League καλύπτει μια σειρά από προβλήματα στην Τότεναμ καθώς ο Ποκετίνο αντιμετωπίζει ένα κρίσιμο καλοκαίρι».
Αυτοί είναι μόνο τίτλοι και όντως υπήρχε νόημα σε όσα γράφονταν στα κομμάτια που ακολουθούσαν. Την ίδια ώρα, όμως, όλα αυτά φανερώνουν πολλά για το πόσο τρελό και τι εμμονή με τις μεταγραφές έχει πλέον το αγγλικό ποδόσφαιρο. Τόσο, ώστε κάποια στιγμή να αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν η ουρά έχει αρχίσει να δαγκώνει το σκυλί, όταν η επιτυχία εντός του γηπέδου μπορεί σοβαρά να εκλαμβάνεται σαν "κάλυψη των προβλημάτων" που μπορεί να υπάρξουν στην μεταγραφική περίοδο που ακολουθεί.
Λέγεται συχνά ότι τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια διαβάζονται μέσα από το πρίσμα του αποτελέσματος, αλλά η φετινή σεζόν μας έδωσε και μια άλλη οπτική: Τα αποτελέσματα αναλύονται μέσα από το πρίσμα των μεταγραφών. Η Τότεναμ κουβαλούσε φέτος από την αρχή της ετικέτα της ομάδας που δεν απέκτησε κανέναν και αυτό ήταν το πρώτο που λεγόταν ή γραφόταν σε οποιαδήποτε ανάλυση έπειτα από οποιοδήποτε αρνητικό αποτέλεσμα. Κανείς, όσο ο Ποκετίνο οδηγούσε την... σιδερένια ομάδα του σε ακόμη μία σεζόν ιστορικής υπέρβασης, δεν σκέφτηκε ότι ίσως δεν είναι οι Spurs αυτοί που έκαναν λάθος. Ισως είμαστε εμείς. Ισως η Τότεναμ δεν είναι εκεί παρά το γεγονός ότι αρνείται να ξοδέψει λεφτά - ίσως είναι εκεί λόγω αυτού.
Είναι εύκολο να δεις γιατί, στη σημερινή Premier League, μια τέτοια ερώτηση θα έμενε αναπάντητη. Είναι, στο κάτω-κάτω, ανάθεμα σε έναν κόσμο όπου η μεγαλύτερη ιστορία κάθε καλοκαιριού είναι μια μεταγραφική υπόθεση. Ενας κόσμος, όπου πάντα μας ρωτάνε "ποιος κέρδισε την μεταγραφική περίοδο;", ένας κόσμος όπου οι οπαδοί με απογοήτευση ζητάνε από τη διοίκηση "να ξοδέψει, να ξοδέψει, να ξοδέψει»
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-05/gettyimages-1147853879.jpg)
Φυσικά, θα πρέπει να καταγραφεί ότι είναι επίσης ένας κόσμος όπου μιλάει το χρήμα και στον οποίο τα πλουσιότερα κλαμπ κατακτούν τα τρόπαια. Κάποιος λόγος θα υπάρχει για το γεγονός ότι σε 26 χρόνια ιστορίας της Premier League, τα μοναδικά κλαμπ που κατάφεραν να μπουν στην ελίτ και να παραμείνουν εκεί, είναι αυτά που έχουν για ιδιοκτήτες έναν Ρώσο ολιγάρχη και έναν Αραβα. Αλλά μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, ξεχάσαμε την πιθανότητα το να μην ξοδεύεις λεφτά, το να μην πας με όλα για τον πλησιέστερο διαθέσιμο σταρ την τελευταία μέρα των μεταγραφών, ίσως να έχει και κέρδη. Για να έχουμε μια ξεκάθαρη ένδειξη για αυτό, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ρίξουμε μια ματιά σε αυτό που έγινε στο Αμστερνταμ το βράδυ της Τετάρτης.
Εκεί όπου οι καλύτεροι παίκτες ήταν ο Λούκας Μόουρα, του οποίου οι πρώτοι 18 μήνες στο βόρειο Λονδίνο ήταν εξαιρετικά ασταθείς, και ο Μούσα Σισοκό, ο οποίος πέρασε έναν ολόκληρο χρόνο στην Τότεναμ σαν μία από τις χειρότερες μεταγραφές στην ιστορία του κλαμπ. Αμφότεροι κόστισαν λεφτά στο κλαμπ. Αλλά "κόστισαν" επίσης υπομονή, πίστη και δεύτερες ευκαιρίες. Είναι οι δύο παίκτες που θα ήταν στον πάγκο ή θα είχαν πουληθεί, αν είχαν γίνει μεταγραφές το περασμένο καλοκαίρι. Και ίσως τα όσα εκπληκτικά έκαναν στο Αμστερνταμ, να δείχνουν και ότι εκτίμησαν κάποια πράγματα και φέρθηκαν αναλόγως.
Για να δεις το ίδιο σημείο από διαφορετικές γωνίες, ρίξτε μια ματιά στην Αρσεναλ και στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ειδικά στους παίκτες που αποκτήθηκαν για να αποδείξουν τελικά το mismanagement των δύο κλαμπ. Αλέξις Σάντσες και Μεσούτ Οζίλ, κάποτε παίκτες που αποδείκνυαν τις υψηλές φιλοδοξίες των εργοδοτών τους, τώρα υπάρχουν εκεί ως προβλήματα που δείχνουν το ακριβώς αντίθετο: Ζοφερή στασιμότητα.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-05/gettyimages-1142305319.jpg)
Ξανά: Δεν είναι σύμπτωση. Είναι απλά ο μεγάλος κίνδυνος που υπάρχει στο να ξοδεύεις για να ξοδεύεις. Οι Οζίλ και Σάντσες παίζουν σε ομάδες με περισσότερους σταρ που χρειάστηκαν περισσότερα λεφτά για να "συναρμολογηθούν" από τους Spurs, αλλά είναι η Τότεναμ αυτή που στέκεται όχι μόνο σαν μνημείο ομάδας που πιστεύει σε παλιομοδίτικες έννοιες όπως η επιμέλεια και η επιμονή, αλλά και ως φιναλίστ της διοργάνωσης στην οποία οι Αρσεναλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ απέτυχαν να προκριθούν καν (μέσω πρωταθλήματος).
Αν είναι τα πιο δυνατά παραδείγματα, δεν είναι και τα μοναδικά. Θυμάστε τον Ραδαμέλ Φαλκάο; Τον Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ; Τον Βίλφριντ Μπονί; Ολοι τους, προκάλεσαν μεγαλύτερο ενθουσιασμό υπογράφοντας τα συμβόλαια τους, παρά αγγίζοντας την μπάλα. Η Τσέλσι αυτή την στιγμή δίνει 250.000 λίρες την εβδομάδα στον Γκονσάλο Ιγουαΐν και δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από όταν ξόδεψε 35 εκατ. λίρες για τον Ντάνι Ντρίνκγουοτερ. Ξοδέψτε, ξοδέψτε, ξοδέψτε - αυτή είναι η τελική απάντηση σας;
Δεν είναι κάτι νέο, το να τονίσουμε ότι ο θρίαμβος της Τότεναμ του Ποκετίνο είναι κατά βάθος ένας θρίαμβος του coaching, του team building, της σταθερής και συνεχόμενης βελτίωσης. Είναι όμως κάτι που θα πρέπει να το σημειώσουμε ενόψει ακόμη ενός καλοκαιριού, στο οποίο το βασικό θέμα των ΜΜΕ θα είναι οι σούπερ-μάνατζερ, οι απαιτήσεις τους και όλα αυτά.
Η απόκτηση ενός σούπερσταρ, αν γίνει σωστά, μπορεί να μεταμορφώσει μια ομάδα, ένα κλαμπ. Αλλά υπάρχει ένας λόγος που ομάδες που "γεννήθηκαν" μέσα σε παρακμή -οι Galacticos της Ρεάλ Μαδρίτης, η σημερινή Παρί Σεν Ζερμέν ή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ- είναι συνήθως πιο soft. Το ομαδικό πνεύμα και οι δυνατές δαπάνες δεν είναι ακριβώς αντίθετοι πόλοι στο ποδόσφαιρο, αλλά σίγουρα είναι διαμετρικές δυνάμεις. Τίποτα δεν σκοτώνει το πιο ανιδιοτελές ένστικτο ενός ατόμου, όπως ένας μεγάλος σωρός από μετρητά. Ή όπως το έθεσε ο Ζαν Ρενό στο Ronin: «Ολοι είναι ο αδερφός σου μέχρι να έρθει το ενοίκιο».
Οσα ηρωικά έκανε η Τότεναμ την Τετάρτη, ήταν μια υπέροχη υπενθύμιση ότι η πραγματική δόξα στο ποδόσφαιρο, έρχεται στον αγωνιστικό χώρο. Και ότι οι σπουδαιότερες επιτυχίες, αυτές που σου δίνουν δόξα, είναι αυτές που έρχονται μέσω ομαδικότητας. Ιδανικά, ήταν ένας πρώην αρχηγός των Spurs που τόνισε ότι το ομαδικό πνεύμα είναι μια ψευδαίσθηση, μετά τη νίκη. Ισως είναι αλήθεια. Αλλά για τον δακρυσμένο Ποκετίνο και τους στρατιώτες του στο Αμστερνταμ, η ψευδαίσθηση ήταν πολύ ζωντανή. Και πραγματικά ανεκτίμητη...
ΠΗΓΗ: FourFourTwo
gazzetta.gr
Tο πρωτάθλημα της ελίτ των προπονητών
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-05/pochett-horz.jpg?itok=tKmasf7S)
Ο ένας πρωταθλητής, οι δύο στον τελικό του Champions League. Ο Θάνος Σαρρής γράφει για την Αγγλία, που πλέον ορίζει τη σύγχρονη προπονητική σκέψη στο κορυφαίο επίπεδο του ποδοσφαίρου.
Είναι ανάλογα το πώς το βλέπει κανείς. Για κάποιους, ο Πεπ Γκουαρδιόλα είναι ίσως αποτυχημένος επειδή δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει το Champions League εκτός Βαρκελώνης. Για τη διοίκηση της Μπάγερν Μονάχου, μάλλον ισχύει το αντίθετο, καθώς του πρότεινε λίγο πριν μπει το 2016 να γίνει ο πιο ακριβοπληρωμένος προπονητής στον κόσμο. Ο ίδιος όμως ήταν σίγουρος ότι είχε κλείσει τον κύκλο του. Προ ημερών, στη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Ραϊμόντ Φερχάιγιεν, ένας εκ των γκουρού στον τομέα της φυσικής κατάστασης παγκοσμίως, τόνισε πως «νομίζω πως οι προπονητές που έχουν πολύ θετικό αντίκτυπο στον ποδοσφαιρικό κόσμο είναι άνθρωποι σαν τον Πεπ Γκουαρδιόλα. Γιατί πάντα αναζητά νέες ιδέες». Τις ιδέες του αυτές ο Πεπ τις εξέλιξε στη Σίτι, σε ένα πρότζεκτ που πήρε παγκόσμια διάσταση, επένδυσε στις ακαδημίες και κατέκτησε δύο σερί Premier League. Οι «Πολίτες» έδωσαν στον Καταλανό το χώρο και το χρήμα για να δώσει υπόσταση στο επόμενο κεφάλαιο του ποδοσφαιρικού του βιβλίου, να βάλει στην ίδια ομάδα ποδοσφαιριστές που ανεξαρτήτως κόστους, θεωρήθηκαν ικανοί για να υπηρετήσουν το πλάνο.
Πέρυσι κατέρριψαν μια σειρά από ρεκόρ και φέτος, όπου όλος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης ασχολήθηκε με τη Λίβερπουλ, κατάφεραν να την ξεπεράσουν και να συγκεντρώσουν 98 βαθμούς. Έναν περισσότερο από τους Ρεντς, ο οποίος όμως ήταν αρκετός για να τους χαρίσει τον έκτο τίτλο της ιστορίας τους. Ναι, η Σίτι δεν κατέκτησε το Champions League, όμως ο Μαραθώνιος της Premier League απαιτεί πολλά περισσότερα, όπως άλλωστε έχει δηλώσει και ο ίδιος ο Καταλανός. Μια λεπτομέρεια, όπως το ακυρωθέν γκολ στη ρεβάνς με την Τότεναμ που κρίνει μια πρόκριση σε νοκ-άουτ τουρνουά, στο πρωτάθλημα δεν έχει τον ίδιο αντίκτυπο, ακόμα κι αν αυτό κριθεί τελικά στον πόντο. Η Σίτι έκανε «κοιλιά», κατάφερε όμως να την ξεπεράσει. Και ο Πεπ παρουσίασε ένα σύνολο ικανό όχι μόνο να κυριαρχήσει και να συντρίψει τα ρεκόρ, αλλά και να προσαρμοστεί στις συνθήκες των αντιπάλων, όπως στη νίκη της τρίτης Ιανουαρίου που ήρθε με σαφώς λιγότερη κατοχή και πάσες από τον μέσο όρο της ομάδας του. Να εξελίξει παίκτες, όπως ο κομβικός φέτος Μπερνάντο, να δώσει 13 συμμετοχές στον Φόντεν και 14 στον Ζιντσένκο, να πάρει 17 γκολ από τον Στέρλινγκ που οι Άγγλοι έσπευσαν να σταυρώσουν για τις χαμένες ευκαιρίες του με την Εθνική, να βελτιώσει ακόμα και τον Κουν Αγουέρο που έδειχνε ότι δεν έχει άλλα περιθώρια. Το έργο του Πεπ στο Νησί έφερε τους μπακ στον άξονα, έδωσε διαφορετική διάσταση στο χτίσιμο από την άμυνα και στον ρόλο του τερματοφύλακα και πάνω από όλα βάζει τον πήχη συνεχώς ψηλότερα.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-05/backtobacvk.jpg)
Τα γκολ, ο αριθμός των νικών και γενικώς τα ρεκόρ που έχει καταρρίψει όλα αυτά τα χρόνια για κάποιους ίσως μοιάζουν φυσικό επακόλουθο, αλλά δεν είναι έτσι. Ο αγώνας του Γκουαρδιόλα είναι ένα συνεχές κυνήγι της τελειότητας σε όλους τους τομείς και δεν είναι αποκλειστικά δικός του. «Βάζει τόσο υψηλούς στόχους, που είναι σχεδόν αδύνατο να τους πετύχεις. Αυτό που δεν βλέπουν όσοι βρίσκονται απ' έξω είναι η πίεση που βάζει στον εαυτό του και τους άλλους στην προσπάθεια για να πετύχει την τελειότητα». Μπορεί να φτάσει ψηλότερα στην Αγγλία, όπως προειδοποίησε τον Γιούργκεν Κλοπ για του χρόνου; Ίσως, αν κατακτήσει το πρωτάθλημα «καλύτερα», όπως έλεγε και ο Μπράιαν Κλαφ. Όμως, είναι δεδομένο πως του χρόνου η πίεση θα είναι μεγαλύτερη στην Ευρώπη, όπως και είναι δεδομένο ότι θα δούμε ξανά νέα πράγματα στο παιχνίδι των πρωταθλητών, την ώρα που συνεχίζει τη διαδικασία γιγάντωσης στους υπόλοιπους τομείς.
Όσον αφορά τον Κλοπ, οι... αμερικανιές ότι ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα ευτυχώς δεν δείχνουν να τον επηρεάζουν. Η εξέλιξη της Λίβερπουλ με τον Γερμανό στο τιμόνι είναι απίστευτη και πέραν της τακτικής και πνευματικής βελτίωσης, ο «Κλόπο» έχει να υπερηφανεύεται για τον τρόπο που ανέδειξε αναπάντεχους πρωταγωνιστές. Ο Ρόμπερτσον κι ο Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ είναι τα δύο πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αντίστασης στο δόγμα των τρελών μεταγραφών. Μια στιβαρή δήλωση ότι ακόμα και στις μέρες μας ο εντοπισμός του ταλέντου και η υψηλού επιπέδου δουλειά μπορούν να πλάσουν έναν πλάγιο μπακ από την υποβιβασμένη Χαλ και ένα ταλέντο από την ακαδημία σε συνθήκες πρωταθλητισμού. Ο Φερχάιγιεν, στον οποίο αναφερθήκαμε πριν, έχει συχνά στο παρελθόν επικρίνει δημόσια τον Κλοπ για την έλλειψη περιοδισμού σε βάθος χρόνου. Το periodisation έχει να κάνει τον μακχρονόνιο σχεδιασμό των προπονήσεων και των αγώνων, προκειμένου να μην υπάρχει συσσώρευση κόπωσης, τραυματισμοί και έλλειψη φρεσκάδας.
Ουσιαστικά, αφορά τον καταρτισμό ενός μακροχρόνιου προπονητικού πλάνου, ο οποίος λαμβάνει πλήρως υπόψιν του διαφορετικές αρχές και νόμους που διέπουν την προπονητική. Η ισορροπία στην προπονητική δομή βοηθάει τον αθλητή να εξελιχθεί περισσότερο και να αποδώσει καλύτερα. Όπως όμως αναγνώρισε ο Ολλανδός στη συνέντευξη που μας παραχώρησε, ο Κλοπ έμαθε από τα λάθη του, με αποτέλεσμα φέτος να παρουσιάσει μια ομάδα με τον υψηλότερο ρυθμό, σε βάθος χρόνου, πιθανότατα σε όλη την Ευρώπη. Μια ομάδα που εντυπωσίασε τους πάντες τον πρώτο καιρό του Ολλανδού με το πρέσινγκ και την ταχύτητα της, όμως δούλεψε στη συνέχεια στη νοοτροπία και τις αδυναμίες της.
Στην αμυντική συμπεριφορά και τις προσωπικότητες που την καθορίζουν, στο σχεδιασμό προκειμένου να μην κάνει τις «κοιλιές» του παρελθόντος, οι οποίες είχαν καθοριστική σημασία σε ένα γκρουπ μαθημένο να παίζει σε τόσο υψηλό ρυθμό, στο ρόστερ. Με επενδύσεις, αλλά και με εξέλιξη του υπάρχοντος ρόστερ, με προσθήκες που χλευάστηκαν, όπως ο Σακίρι, με εναλλακτικές που ελάχιστοι πίστεψαν, όπως ο Μάτιπ. Δεν θα της απονεμηθεί κάποιος τίτλος επειδή έφτασε τους 97 βαθμούς, φυσικά. Όμως κράτησε μέχρι τέλους τη μάχη απέναντι στη μηχανή από το Μάντσεστερ, η οποία για πολλούς παρατηρητές στο ξεκίνημα της σεζόν θεωρούταν αδιανόητο να χτυπηθεί. Το πάνω διάζωμα της φετινής Premier ήταν ξεκάθαρα σε άλλο επίπεδο από τους υπόλοιπους διώκτες και ο Κλοπ έχει καταφέρει με την προσωπικότητα και το έργο του να συσπειρώσει όλο το Λίβερπουλ. Σε μια ομάδα με τόσο μεγάλη ιστορία που απέχει για πολλά χρόνια από τα πρωταθλήματα, δεν είναι καθόλου εύκολο.
βίντεο (https://twitter.com/LFC/status/1127612023452393473?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1127612023452393473&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Fplanetfootball%2Fanalyseis%2Farticle%2F1354832%2Fprotathlima-tis-elit-ton-proponiton)
Και ο Ποκετίνο; Παρότι η Τότεναμ τερμάτισε 27 ολόκληρους βαθμούς πίσω από την Μάντσεστερ Σίτι, ο τρόπος χτισίματός της και η εκτόξευσή της για πρώτη φορά στον τελικό του Champions League τον βάζουν στο βάθρο μαζί με τους άλλους δύο. Γιατί, κάποιος, πρέπει να συνυπολογίζει όλες τις παραμέτρους. Έχουμε πολλές φορές τα τελευταία χρόνια σταθεί στην εξελικτική διαδικασία της Τότεναμ, η οποία φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Αργεντινού. Το πρότζεκτ του χτίστηκε από τα χαμηλά, χωρίς φανφάρες και βεντέτες, παρουσιάζοντας διαρκή εξέλιξη. Ένας ζωντανός οργανισμός μπολιασμένος από τη φιλοσοφία του Αργεντινού, ο οποίος άλλαξε συθέμελα το White Hart Lane, ξηλώνοντας νοοτροπίες και τακτικές βαθιά ριζωμένες στα αποδυτήρια και τον αγωνιστικό του χώρο.
«Δεν είμαστε ένας σύλλογος που σήμερα μπορεί να χτυπηθεί με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Σίτι για έναν παίκτη. Δεν μπορούμε να δώσουμε μια τέτοια μάχη. Εμείς έχουμε διαφορετικό τρόπο», έλεγε το καλοκαίρι του 2017 ο Ποκετίνο. Ο δικός του τρόπος ήταν βασισμένος στην εξέλιξη με τους «πολεμιστές» που είχε ήδη δημιουργήσει, αφού η κατασκευή του νέου γηπέδου κράτησε την Τότεναμ χωρίς ενίσχυση για δύο σερί μεταγραφικές περιόδους, ενώ τις αμέσως προηγούμενες οι προσθήκες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ο Λούκας Μόουρα, μεγάλος πρωταγωνιστές με χατ-τρικ της ιστορικής ανατροπής επί του Άγιαξ τον Ιανουάριο του 2018, ο Ντάβιντσον Σάντσες, ο Οριέ, ο Γιορέντε και ο Φόιθ το καλοκαίρι. Μόνο ο Ισπανός φορ και ο Κολομβιανός κεντρικός αμυντικός έγραψαν πάνω από 20 εμφανίσεις φέτος.
Σε μια εποχή όπου τα χρήματα για μεταγραφές στην Premier League ξέφυγαν τελείως, ο τρόπος που πορεύτηκαν οι Σπερς αποτελεί κανονική ποδοσφαιρική επανάσταση. Επομένως, η όλη εκτόξευση των Λονδρέζων, που έβγαιναν σταθερά αυτά τα χρόνια στο Champions League, έχει να κάνει με τη διαδικασία εξέλιξης ποδοσφαιριστών, οι οποίοι συνεχώς έβαζαν νέα στοιχεία στο παιχνίδι τους και προσαρμόζονταν όλο και περισσότερο στους λεπτομερείς ρόλους του προπονητή τους. Ο Σισοκό, φαντάζει πραγματικά διαφορετικός παίκτης από τον μέσο της υποβιβασμένης κάποτε Νιούκαστλ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κορμός της Εθνικής Αγγλίας που σκόρπισε μετά από χρόνια ελπίδα, οικοδομήθηκε πάνω στους παίκτες του Ποκετίνο. Η δική του διαδικασία χτισίματος, είναι η περισσότερο εντυπωσιακή κι ας μην κατέκτησε κάποιο τίτλο.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-05/tot.jpg)
Είτε ο Ποκετίνο, είτε ο Κλοπ θα μείνουν και φ έτος χωρίς τίτλο. Παρακολουθώντας όμως την εξέλιξη των ομάδων τους, την εικόνα που εμφανίζουν μέσα στον αγωνιστικό χώρο, το πού ήταν και το πού έφτασαν, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο πορεύονται, είναι δεδομένο πως τούτη τη στιγμή, αποτελούν μαζί με τον φετινό πρωταθλητή μια τριάδα μη Άγγλων προπονητών, που ηγούνται των εξελίξεων στο ποδόσφαιρο των ημερών μας. Άλλαξαν τον τρόπο αντίληψης του πρέσινγκ, της διαδικασίας επανάκτησης της μπάλας, του αιφνιδιασμού του αντιπάλου και της αντίληψης του χώρου, παρότι το έκαναν με διαφορετικό «δόγμα» ο καθένας. Ανέδειξαν πρωταγωνιστές, έκαναν ξανά ελκυστικό το ρίσκο στην μετά-Μουρίνιο και Λέστερ εποχή, έφεραν νέους τρόπους αντιμετώπισης των κλειστών αμυνών, διαμόρφωσαν νέους, υβριδικούς αγωνιστικούς ρόλους για τους παίκτες τους και τακτικές. Βοήθησαν στην άνοδο του αγγλικού ποδοσφαίρου τόσο σε συλλογικό, όσο και σε εθνικό επίπεδο.
Η Premier League έχει την τύχη να τους έχει στους κόλπους της την ίδια εποχή.
gazzetta.gr
-
Μια διδακτική ιστορία: Πώς οδηγήθηκε η Μπόλτον στο χάος;
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-05/gettyimages-1085942044.jpg?itok=xX1NrzoC)
Από τα χρόνια της σταθερότητας στην Premier League και την Ευρώπη, σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης και στη League One με -12. Τι ακριβώς συνέβη στην Μπόλτον; Του Θάνου Σαρρή.
To καλοκαίρι του 2006, οι ομάδες της Premier League ξόδεψαν το ποσό ρεκόρ των 300 εκατομμυρίων λιρών για μεταγραφές. Τη σεζόν που ακολούθησε, η Μπόλτον του Σαμ Άλαρνταϊς, του Στέλιου Γιαννακόπουλου, του Νικολά Ανελκά, του Ιβάν Κάμπο και του Ελ Χατζί Ντιούφ τερμάτισε στην έβδομη θέση της βαθμολογίας. Τον Νοέμβριο της ίδιας σεζόν, η εκπομπή Panorama του BBC έβαλε φωτιά στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Ο μυστικός ρεπόρτερ του βρετανικού δικτύου ντύθηκε ατζέντης και η κάμερά του κατέγραψε περιπτώσεις διαφθοράς και παράνομων πληρωμών στο αγγλικό ποδόσφαιρο.
Ανάμεσα στα ονόματα που βρίσκονταν στο ντοκιμαντέρ ήταν και ο προπονητής της Μπόλτον. Ο Σαμ Άλαρνταϊς και ο γιος του, Κρέιγκ, ο οποίος δούλευε ως μάνατζερ, κατηγορήθηκαν ότι έπαιρναν μίζες για να στέλνουν στην ομάδα συγκεκριμένους παίκτες. Θορυβημένη, η Αγγλική Ομοσπονδία ζήτησε από τον πρώην Διευθυντή της Μητροπολιτικής Αστυνομίας να κάνει έρευνα, ενώ ακολούθησαν κάποιες συλλήψεις, διώξεις, εκ νέου έρευνες, δικαστήρια. Παρά τον ντόρο που έγινε, την επόμενη χρονιά η Μπόλτον βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο. Κατέληξε στον Γκάρι Μέγκσον ως προπονητή και για να «τρέξει» τη διαδικασία εύρεσης νέου τεχνικού προσέλαβε τον... ατζέντη του, Μαρκ Κέρτις, ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν πλέον φίλος του. Κανείς δεν θα το μάθαινε ποτέ, αν δεν μιλούσε, αηδιασμένος από τη διαδικασία, ο έτερος υποψήφιος Γκρέιαμ Σούνες.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-05/bolton1.jpg)
Ο Φιλ Γκαρτσαϊντ ήταν τότε πρόεδρος, επιβλέποντας τις διαδικασίες. Ο Γκάρτσαϊντ έφυγε από τη ζωή τον Φεβρουάριο του 2016 και επί των ημερών του οι Γουόντερερς έζησαν ιστορικές στιγμές. Ήταν εκεί στα χρόνια της Premier League, καθώς και στην πρώτη έξοδο στην Ευρώπη της ιστορίας τους. Το «θαύμα» όμως σταδιακά οδηγήθηκε στην καταστροφή. Το χρέος της Μπόλτον τον Δεκέμβριο του 2014 έφτασε στα 168.3 εκατομμύρια και ο Γκάρτσαϊν απέφευγε συστηματικά να απαντήσει για το πώς συσσωρεύτηκε. Τρελά ποσοστά σε ατζέντηδες, υπέρογκοι μισθοί, επενδύσεις χωρίς λογική. Ο Ελμάντερ, για παράδειγμα, κόστισε συνολικά στη Μπόλτον 15 εκατομμύρια και έφυγε ελεύθερος για τη Γαλατάσαραϊ. Στο μεταξύ, υποβιβασμένη από το 2012, η Μπόλτον δεν κατάφερε να επιστρέψει στην κατηγορία και επέλεξε μια επιθετική οικονομική πολιτική για να το καταφέρει στα πρώτα δύο χρόνια, όπου είχε το μπόνους των «parachute payments» από την Premier League. Δεν τα κατάφερε, μένοντας με τα «βαριά» συμβόλαια και τα χρέη να την σέρνουν προς τον πάτο.
Τα χρήματα του ιδιοκτήτη Έντι Ντέιβις κρατούσαν τη φούσκα, όμως κάποια στιγμή κι εκείνος δεν μπορούσε να ξοδεύει άλλο. Έτσι, κουρασμένος και γερασμένος, τον Μάρτιο του 2016 πούλησε το 94.6% του συλλόγου που είχε στην κατοχή του σε κονσόρτιουμ επιχειρηματιών, στο οποίο ηγούταν ο πρώην επιθετικός της ομάδας Ντιν Χόλντσγουορθ. Για την ακρίβεια, ο Ντέιβις ήθελε τόσο πολύ να πουλήσει, που ήταν διατεθειμένος να διαγράψει εξ ολοκλήρου τα 185 εκατομμύρια που είχε δανείσει ο ίδιος στον σύλλογο! Ο Κεν Άντερσον, ο οποίος αποτελεί πλέον το «κόκκινο πανί» για τους οπαδούς, ήταν ανάμεσά στους νέους επενδυτές, οι οποίοι σύντομα βρέθηκαν χωρισμένοι σε στρατόπεδα. Έναν χρόνο αργότερα, κατάφερε να βγάλει εκτός τον Χόλντσγουορθ και να πάρει τα ηνία. Ο πρώην στράικερ της ομάδας βρέθηκε με τις μεθοδεύσεις του συνεργάτη του εκτός αποφάσεων, ενώ οι φήμες ήθελαν τους ανθρώπους της νέας διοίκησης να ψάχνονται με χρήματα που μπήκαν και βγήκαν από τον σύλλογο. Ο Άντερσον επικράτησε. Εκ των υστέρων, φάνηκε ότι ο σκοπός του ήταν να επαναφέρει κάπως την Μπόλτον στον ίσιο δρόμο και στη συνέχεια να την πουλήσει.
Έχει ενδιαφέρον, όμως, το ποιος είναι ο Άντερσον. Το 2005, o όμιλος εταιρειών του οδηγήθηκε στη χρεωκοπία και εκδόθηκε εις βάρος του ένταλμα σύλληψης για φοροαποφυγή και φοροδιαφυγή. Δεν κατάφεραν να τον εντοπίσουν, όμως του απαγορεύτηκε για τα επόμενα οκτώ χρόνια να αναλάβει διευθυντική θέση σε οποιαδήποτε βρετανική εταιρεία. Όταν μπήκε στη Μπόλτον, τα χρόνια είχαν περάσει κι εκείνος ζούσε στην Ελβετία. Έτσι, πέρασε από τον έλεγχο της Football League. Μολονότι κατάφερε να ανεβάσει τους Γουόντερερς από την League One στην Championship και την κράτησε στην κατηγορία, τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα ήταν εκεί από την αρχή της θητείας του.
Το καλοκαίρι του 2018 οι παίκτες κατέβηκαν σε απεργία επειδή δεν τους καταβάλλονταν μισθοί, οι προμηθευτές έμεναν απλήρωτοι για μήνες και έτσι η διοργανώτρια αρχή επέβαλε μεταγραφικό εμπάργκο. Κι όμως, οι λογαριασμοί έδειξαν ότι Άντερσον είχε πληρώσει 525.000 ευρώ για «συμβουλές», ενώ ακόμα 125.000 είχαν πληρωθεί σε συμβουλευτική εταιρία που άνηκε σε μέλος της οικογένειάς του. Χωρίς να έχει πληρωθεί το αρχικό δάνειο για την αγορά της ομάδα από το κονσόρτιουμ, ο Άντερσον δανείστηκε επιπλέον πέντε εκατομμύρια από τον πρώην ιδιοκτήτη Έντι Ντέιβις, λίγες μέρες πριν ο δεύτερος πεθάνει. Ο εκπρόσωπος της οικογένειάς του που έμεινε στον σύλλογο, ήταν εκείνος που τελικά υπέγραψε για την διαδικασία οικονομικής διαχείρισης.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-05/ander12.jpg)
Tον Ιανουάριο, ο πρόεδρος της Φόρεστ Γκριν, Ντέιλ Βινς, εξαπέλυσε μια πρωτοφανή επίθεση κατά του Άντερσον. Ο λόγος ήταν πως οι Trotters είχαν πάρει δανεικό από την ομάδα του τον Κρίστιαν Ντόιτζ, αφήνοντάς τον απλήρωτο! «Δεν πλήρωσαν τίποτα, απολύτως τίποτα, για μισή σεζόν και δεν τους νοιάζει. Μου είπε (ο Άντερσον): "μπορείς να ζητήσεις εκκαθάριση, να χρεοκοπήσεις την ομάδα. Δεν με ενδιαφέρει, είμαι ασφαλισμένος. Θα πάρω τα χρήματά μου πίσω και εσύ θα πάρεις μόνο 10 πένες"». Ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της ομάδας, καλούσε τον αντίπαλό του να καταστρέψει την Μπόλτον, αφού τα δικά του χρήματα ήταν εξασφαλισμένα!
Η Φόρεστ Γκριν ζητούσε εφαρμογή των νέων κανονισμών της Football League, που της επιτρέπουν την τιμωρία ιδιοκτήτη ή διευθυντή ομάδας για «ανάρμοστη συμπεριφορά». Τον Απρίλιο, η εντολή εκκαθάρισης του συλλόγου για χρέη στην εφορία πήρε παράταση, δίνοντας στο σύλλογο επιπλέον χρόνο για να βρει νέο ιδιοκτήτη. Ήταν η έκτη φορά που η Μπόλτον έφτασε μια ανάσα από την διάλυση μέσα σε 18 μήνες. Στο μεταξύ, ο παράγοντας που άφηνε το προσωπικό του στην πείνα, εξόριζε δημοσιογράφους που του ασκούσαν κριτική και αρνούταν να απαντήσει στον κόσμο που ζητούσε απαντήσεις, με αποτέλεσμα να κλιμακώνει τις αντιδράσεις του σε κάθε ματς των Wanderers. Απαντήσεις όμως δεν έδινε ούτε η διοργανώτρια αρχή, η οποία θα μπορούσε από την αρχή να τον αφήσει εκτός παιχνιδιού. Πριν από λίγες μέρες, οι απλήρωτοι αθλητές αρνήθηκαν να κατέβουν στο ματς με την Μπρέντφορντ. Όσον αφορά τους εργαζόμενους, είναι κυριολεκτικά στην πείνα. Ομάδα της Championship που δεν αποκάλυψε το όνομά της έστειλε κουπόνια αξίας 2.000 λιρών για να ταΐσουν τις οικογένειές τους.
Ο Άντερσον, σύμφωνα με τον ίδιο, προσπάθησε να πουλήσει την ομάδα στον πρώην ιδιοκτήτη της Γουότφορντ, Λορένς Μπασίνι, ο οποίος όμως δεν παρουσίασε ποτέ τα χρήματα. Έτσι, οι Trotters μπήκαν σε καθεστώς διαχείρισης, χρωστούν πάνω από ένα εκατομμύριο στην εφορία και θα ξεκινήσουν του χρόνου στη League One με -12. Ήδη τα σενάρια για την επόμενη μέρα έχουν πάρει σάρκα και οστά. Ομάδα Κινέζων επιχειρηματιών, η οποία θα ξαναφέρει στο σύλλογο τον Σαμ Άλαρνταϊς και περίμενε το καθεστώς διαχείρισης για να κάνει την κίνησή του.
Ας δούμε μερικά συμπεράσματα από την ιστορία της Μπόλτον. Ο τρόπος διαχείρισης μετά τα χρόνια της Premier League έφερε τα πρώτα σύννεφα και συσσώρευσε το χρέος, κάνοντας τα πράγματα πολύ δύσκολα για τον οποιοδήποτε. Σε αντιδιαστολή, υπάρχουν μοντέλα ομάδων όπως αυτό της Νόριτς, που δείχνουν τον σωστό δρόμο. Από την άλλη, τα περίφημα «fit and proper test» της Football League, που υποτίθεται ότι κρίνουν αν ένας ιδιοκτήτης ή director είναι απατεώνας, για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι δεν λειτουργούν σωστά. Και έπειτα, ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι ένιψαν τας χείρας τους.
Άνθρωποι σαν τον Άντερσον υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα στο ποδόσφαιρο και είναι στο χέρι των ποδοσφαιρικών θεσμών να τους κρατήσουν εκτός ή να τους στρώσουν κόκκινο χαλί. Όταν κάποιος αφήνει τους υπαλλήλους του απλήρωτους για μήνες και σπονσοράρει παράλληλα υπηρεσίες συγγενών του, κάπως πρέπει να τεθεί εκτός παιχνιδιού. Οι οπαδοί που πιέζουν εδώ και μήνες για τον διωγμό του δεν μπορούν να το πετύχουν αυτό από μόνοι τους, εκτός από λίγες περιπτώσεις, όπως η Μπλάκπουλ. Μπορούν όμως να πιέσουν και να προετοιμάσουν το έδαφος για ένα μοντέλο λαϊκής βάσης, που στην Αγγλία είναι αρκετά δημοφιλές πλέον σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Εκτός βέβαια αν προλάβουν οι εξ Ανατολής επενδυτές...
gazzetta.gr
-
Κι η αγάπη πάλι θα καλεί
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-03/blackpool2.jpg?itok=hTS0-RxB)
Ο Θάνος Σαρρής γράφει για την ευτυχία που επέστρεψε σε έναν σύλλογο που βρέθηκε από την Premier League στη League Two, κατεστραμμένος από τους χειρισμούς της ιδιοκτησίας.
«Να θυμάσαι ότι το ποδόσφαιρο χωρίς οπαδούς είναι απλά μερικοί άνθρωποι που κλοτσάνε μια μπάλα. Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι οι οπαδοί φέρνουν τα χρήματα στο παιχνίδι, οπότε δεν μπορούν να μας αγνοήσουν αν δουλεύουμε από κοινού». Η παραπάνω φράση ανήκει στον επί έξι χρόνια πρόεδρο του Dons Trust, του οπαδικού φορέα που οδήγησε στην αναγέννηση της Γουίμπλεντον από τις στάχτες της. Την... διηγήθηκε στους πρωταγωνιστές της «Μπάλας στην κερκίδα», μαζί με μερικούς ακόμα «τρελούς» που μίλησαν στον γράφοντα για τις ανάγκες του βιβλίου, εξηγώντας το πώς μπορούν να λειτουργήσουν στην πράξη μοντέλα λαϊκής βάσης και δημοκρατικής διοίκησης ποδοσφαιρικών συλλόγων. Ή, ακόμα κι αν δεν αναλάβουν την διοίκηση, το πώς μπορούν να αποτελέσουν δίχτυ ασφαλείας όταν οι μεγαλοπαράγοντες οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την ομάδα στον αφανισμό.
Την κατεύθυνση αυτή του αφανισμού έχει πάρει και η Μπλάκπουλ. Μια ομάδα που το 2009-10 ανέβηκε στην Premier League και έγινε η πρώτη αγγλική που κερδίζει άνοδο από κάθε επαγγελματική ποδοσφαιρική κατηγορία στην Αγγλία μέσω των play-off. Τα «μανταρίνια» ιδρύθηκαν το 1887 και η προ δεκαετίας συμμετοχή τους στην πρώτη κατηγορία ήταν η πρώτη μετά από 39 χρόνια. Στους δρόμους της πόλης συγκεντρώθηκαν περίπου 100.000 άνθρωποι για να αποθεώσουν τους πρωταγωνιστές του θριάμβου. Άλλωστε, παρά τη μακρά ιστορία τους στο αγγλικό ποδοσφαιρικό σύστημα, η μεγαλύτερη διάκρισή τους ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου το μακρινό 1953, έχοντας πρωταγωνιστή τον θρυλικό Στάνλεϊ Μάθιους.
βίντεο (https://twitter.com/COPA90/status/1104410284893106176?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1104410284893106176&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Fplanetfootball%2Fafieromata%2Farticle%2F1333921%2Fki-i-agapi-pali-tha-kalei)
Ωστόσο, αντί να χτίσει στα εκατομμύρια της ανόδου και τα τεράστια έσοδα του μαγικού κόσμου της Premier League, η συμπαθής ομάδα με τα πορτοκαλί αποδείχθηκε παράδειγμα προς αποφυγή για την διαχείριση ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου. Η οικογένεια Όιστον, η οποία απέκτησε τον σύλλογο το 1987, έγινε μετά τη χρονιά-πυροτέχνημα κόκκινο πανί. Για την ακρίβεια, είχε αρχίσει να γίνεται από πριν. Το 1996 ο Όουεν Όιστον, γιος του πρώτου ιδιόκτητη και πρόσφατος ισχυρός άνδρας του συλλόγου, καταδικάστηκε για βιασμό ενός δεκαεξάχρονου κοριτσιού. Ο κόσμος της ομάδας δεν ήθελε καμία σχέση μαζί του, αλλά τα περιβόητα fit and proper test της ποδοσφαιρικής αρχής δεν βρήκαν λόγο για να «κοπεί».
Πέραν όμως του προσωπικού ζητήματος, ο τρόπος διοίκησης ήταν εκείνος που οδήγησε τους οπαδούς στα άκρα. Παντελής έλλειψη επενδύσεων σε όλους τους τομείς, αλλαγές προπονητών σαν να είναι πουκάμισα, ανύπαρκτος προγραμματισμός, ενδιαφέρον μόνο για τα ακίνητα του κλαμπ, το οποίο σήκωσε υποψίες, μιας και έχουν μεσιτική εταιρεία. Είναι χαρακτηριστικό πως δύο εβδομάδες πριν το ξεκίνημα της σεζόν 2014-15, όπου αποχώρησαν 27 παίκτες, στο ρόστερ βρίσκονταν μόλις 8 ποδοσφαιριστές και κανένας τερματοφύλακας! Το προπονητικό κέντρο έχρηζε άμεσης ανακαίνισης, αλλά αντίθετα οι επενδύσεις γίνονταν σε ξενοδοχεία και χώρους δεξιώσεων.Oι Όιστον αποκαλούσαν με απαξιωτικά λόγια τους οπαδούς που διαμαρτύρονταν εναντίον τους, σέρνοντας κάποιους από αυτούς στα δικαστήρια. Ακόμα και για σχόλια που έγραφαν στο internet. Το 2015 ένας 67χρονος συνταξιούχος αναγκάστηκε να πληρώσει 20.000 λίρες στον στον Όουεν Όινστον, για σχόλιο που έκανε στο Facebook. Οι οπαδοί άνοιξαν ερανικό λογαριασμό και συγκέντρωσαν τα χρήματα σε τρεις ημέρες.
Η πτώση δεν είχε τελειωμό. Τον Απρίλιο του 2015, η Μπλάκπουλ «σφράγισε» μαθηματικά τον υποβιβασμό της στην League One έξι ματς πριν τη λήξη της σεζόν, ενώ την επόμενη σεζόν υποβιβάστηκε ξανά για την League Two. Μέσα σε έξι χρόνια, οι «Seasiders» βρέθηκαν από την κορυφή στον πάτο και έδειχναν απόλυτα αφημένοι στη μοίρα τους, με την κακοδιαχείριση να αποδεικνύεται και επίσημα. Τον Νοέμβριο του 2017 το Ανώτατο Δικαστήριο υποχρέωσε τον Όουεν Όινστον να επιστρέψει στον μικρομέτοχο και αμφιλεγόμενο πρώην διοικητικό παράγοντα Βάλερι Μπελόκον 25 εκατομμύρια λίρες, τα οποία, όπως τόνιζε «είχαν παρανόμως αφαιρεθεί» από το σύλλογο έπειτα από την άνοδο στην Premier League. Ο «μεγάλος» Όινστον, αφού είχε καταφέρει να περιορίσει την επιρροή του Μπελόκον, χάρη στα χρήματα του οποίου επιτεύχθηκε η άνοδος, έδωσε μπόνους στον εαυτό του 11 εκατομμύρια. Στη συνέχεια, με δάνεια κατάφερε να βγάλει μερικές δεκάδες εκατομμύρια ακόμα. Ο εκτελεστικός διευθυντής της Premier, Ρίτσαρντ Σκάνταμορ, του είχε ξεκαθαρίσει ότι σε περίπτωση που η ομάδα έμενε στην κατηγορία, θα έπρεπε να αποχωρήσει. Ο υποβιβασμός λειτούργησε μια χαρά για εκείνον, καθώς για την Football League δεν υπήρχαν λόγοι για να τον οδηγήσει στην έξοδο.
Στο μεταξύ, οι παίκτες έπαιζαν μπροστά σε λιγότερους από 4.000 οπαδούς, ακόμα και στα μεγάλα ματς. Η μεγάλη μάζα του κόσμου, έκανε μποϊκοτάζ διαρκείας και διαδήλωνε με κάθε τρόπο απέναντι στους Όιστονς. Είτε με απλά πανό και τρικάκια πριν από κάθε ματς, είτε με πιο ακραίες δράσεις, όπως η εισβολή στον αγωνιστικό χώρο στον τελευταίο αγώνα της Championship το 2015 με αντίπαλο τη Χάντερσφιλντ, ο οποίος διεκόπη.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-03/black1.jpg)
Αυτό ήταν και το τελευταίο ματς που βρέθηκαν στο γήπεδο πολλοί από εκείνους που μεγάλωσαν υποστηρίζοντας την ομάδα της πόλης τους. Αφοσιώθηκαν στο πώς θα βγάλουν στη φόρα τα άπλυτα της οικογένειας, απέχοντας επ' αόριστον από το γήπεδο. Ο Γκάρεθ Γουάιτ, ο οποίος κληρονόμησε την αγάπη για την Μπλάκπουλ από τον πατέρα του, δεν είχε πάει ούτε μια χρονιά τον 7χρονο γιο του στο γήπεδο, παρότι το ονειρευόταν από την ημέρα που γεννήθηκε. «Περνάμε δίπλα από το γήπεδο τα τελευταία χρόνια και του λέω: "Κοίτα, εδώ συνήθιζε να πηγαίνει ο πατέρας σου, οι θείοι σου και ο παππούς σου για να δουν ποδόσφαιρο», έλεγε στον μικρό. «Ήταν ένα μακρύ και δύσκολο μονοπάτι. Όμως τα καταφέραμε και η μέρα επιτέλους ήρθε. Και δεν θα ερχόταν ποτέ χωρίς τη θυσία που έκαναν όλοι αυτοί οι οπαδοί», τόνισε στους Times, που κατέγραψαν την επιστροφή του κόσμου στο Bloomfield Road.
Η θυσία δεν εξαντλήθηκε στην αποχή και στις συνεχείς δράσεις για να φύγει ο μεγαλοϊδιοκτήτης. Μέλη του Supporters Trust Ταξίδευαν σε συνέδρια και συσκέψεις, ενημέρωναν τις πολιτικές αρχές για τις εξελίξεις και σε συνεργασία με φορείς όπως οι Supporters Direct, έθεταν πάντα ζητήματα χρηστής διοίκησης και διαφάνειας. «Ως υποστηρικτές του κλαμπ που έγινε υποκείμενο πιθανότατα των χειρότερων ιδιοκτητών του κόσμου, δεν θα είχε νόημα για εμάς να διαδηλώνουμε για την εκδίωξή τους αγνοώντας την μεγάλη εικόνα: Την απουσία ισχυρής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης, που επιτρέπει σε αθέμιτους ιδιοκτήτες να προκαλέσουν όλεθρο, εάν δεν εφαρμοστούν σύντομα πιο αποτελεσματικοί έλεγχοι». To 2015 κατέθεσαν πρόταση 15 εκατομμυρίων για την εξαγορά του συλλόγου, η οποία έπεσε στο κενό.
Τον προηγούμενο μήνα, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε μπροστά σε μια γεμάτη από οπαδούς αίθουσα να τεθεί ο σύλλογος σε καθεστώς οικονομικής διαχείρισης, οδηγώντας ύστερα από τόσα χρόνια την οικογένεια Όιστον στην έξοδο. Ο λόγος ήταν εκείνα τα χρήματα που οφείλονταν στον Μπελόκον. Έφταναν με τόκους τα 31 εκατομμύρια, εκ των οποίων μόλις τα δέκα είχαν πληρωθεί. Ο Τιμ Φίλντινγκ, πρώτος πρόεδρος του Trust, τόνισε ότι το μποϊκοτάζ έπαιξε το δικό του ρόλο στην απόφαση, «γιατί ο δικαστής κατάλαβε ότι για να συγκεντρώσει ο σύλλογος ένα επαρκές ποσό για να πληρώσει τον Μπελόκον, τότε έπρεπε να απελευθερωθεί. Και για να συμβεί αυτό, ο Όιστον έπρεπε να απομακρυνθεί». Έτσι, ο σύλλογος βγήκε στο σφυρί, προκειμένου να πωληθεί και από τα έσοδα να πάρει χρήματα ο Λευκορώσος, ο οποίος δεν μπορεί να ξαναμπεί στο παιχνίδι της διοίκησης διότι έχει καταδικαστεί στην πατρίδα του για ξέπλυμα. Από όποια πλευρά κι αν το πιάσεις, το αμαρτωλό παρελθόν της διοίκησης κάνει την εμφάνισή του. Όμως για τον κόσμο ξημέρωσε μια νέα μέρα. Από τη στιγμή που επιβεβαιώθηκε ότι το μακρύ χέρι του ιδιοκτήτη δεν θα είχε πια πρόσβαση στα εισιτήρια, η τοπική κοινότητα κινητοποιήθηκε μαζικά.
βίντεο (https://twitter.com/ChrisFordTV/status/1104398282338394123?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1104398282338394123&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Fplanetfootball%2Fafieromata%2Farticle%2F1333921%2Fki-i-agapi-pali-tha-kalei)
Έμενε μια εβδομάδα για τον αγώνα με την Σάουθεντ και έπρεπε όλα να είναι έτοιμα. Περίπου 200 εθελοντές πήραν κουβάδες και σφουγγάρια, αναλαμβάνοντας να καθαρίσουν τις ερημωμένες εξέδρες από τις κουτσουλιές, να φροντίσουν για τις τουαλέτες και οτιδήποτε άλλο χρειαζόταν. Ο αντιπρόεδρος του Supporters Trust μπήκε στην προσωρινή διοίκηση και οι εθελοντές στελέχωσαν τα εκδοτήρια εισιτηρίων, στα οποία σχηματίζονταν ξανά ουρές. Ο Όιστον, στο μεταξύ, επικοινώνησε με την τοπική εφημερίδα θέλοντας να περάσει το δικό του μήνυμα, αλλά βρήκε την πόρτα κλειστή. «Περπατώντας ξανά προς την ευτυχία», έγραφε χαρακτηριστικά ένα πανό. Οι δρόμοι έξω από το γήπεδο γέμισαν ξανά τις ώρες πριν τη σέντρα, έφτασαν στο Μπλάκπουλ από διαφορετικά μέρη. Υπήρξε μέχρι και οπαδός από την Ουρουγουάη, ενώ ένας 18χρονος ταξίδεψε από την Πολωνία.
Kάθε γωνιά της πόλης ήταν ξανά γεμάτη από αγνή αγάπη. Όχι λόγω τίτλων, διακρίσεων ή καμιάς ακριβής μεταγραφής, αλλά γιατί και πάλι ο σύλλογος που έμαθαν να αγαπούν, το καμάρι της κοινότητας, ήταν ξανά εκεί γι' αυτούς. Το γεγονός το αντιλήφθηκαν φυσικά και οι παίκτες, οι οποίοι δήλωσαν ότι ήταν σαν να παίζουν για διαφορετική ομάδα. Το ματς έληξε 2-2 και στο γήπεδο βρέθηκαν σχεδόν 16.000 κόσμου, γεμίζοντας τις εξέδρες, την μπουτίκ, τις παμπ. Μόνο και μόνο από την επιστροφή του κόσμου έπειτα από 4 σεζόν, η οικονομική δυναμική αυξάνεται κατακόρυφα.
Το happy end αργεί ακόμα, καθώς είναι πιθανόν να υπάρξει αφαίρεση βαθμών από την ομάδα για τις οικονομικές ατασθαλίες, ενώ ακόμα δεν έχει βρεθεί ποιος θα αναλάβει το σύλλογο για την επόμενη ημέρα. Το Trust των οπαδών προσπάθησε στο παρελθόν να πάρει τον έλεγχο, όμως τα χρήματα που ζητούσε ο Όινστον ήταν εξωπραγματικά. Είναι δεδομένο ότι θα προσπαθήσει να έχει ρόλο στην επόμενη μέρα, για την οποία θα αποφασίσουν οι διαχειριστές. Όμως τα θεμέλια μπήκαν. Η αγάπη γύρισε, η ευτυχία ζωγραφίστηκε ξανά και η τοπική κοινωνία επέστρεψε στο γήπεδο που της είχαν στερήσει. Τα πάντα πια μοιάζουν ευκολότερα.
*Ο τίτλος είναι από τραγούδι των Διάφανων Κρίνων
gazzetta.gr
-
People have the power!
Με αφορμή την επίσκεψη στον τελικό του League Cup, το G-Weekend Journal σας ξεναγεί στην πανέμορφη ιστορία της AFC Γουίμπλεντον με τη βοήθεια του Mάθιου Μπριτς, προέδρου του Dons Trust, το οποίο δημιουργήθηκε από οπαδούς και επανέφερε την ιστορική ομάδα στις επαγγελματικές κατηγορίες της Αγγλίας.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/wweekend_inarticle/public/article/2016-03/wibmle3.jpg?itok=Rbl_2Qtf)
Την Κυριακή (27/2) το πρωί, το κέντρο του Λονδίνου κινούταν σε ρυθμούς τελικού League Cup. Παντού έβλεπες γαλάζιες και κόκκινες αποχρώσεις, οπαδούς της Λίβερπουλ και της Σίτι με την πρώτη κούπα της χρονιάς να κάνει το μάτι τους να γυαλίζει. Το gazzetta.gr ήταν εκεί.
Στα νοτιοδυτικά της πόλης, στο Κίνγκστον, τα πράγματα ήταν πολύ πιο ήρεμα. Το εκπληκτικό σερί της AFC Γουίμπλεντον στη League Two τερματίστηκε με εντός έδρας ήττα από την Όξφορντ Γιουνάιτεντ, ενώ ακολούθησε την Τρίτη εκτός έδρας ισοπαλία με την Νορθάμπτον, η οποία άφησε τους Ντονς στην 8η θέση.
Θα αναρωτηθεί κανείς, «μα καλά, ο άλλος ταξίδεψε στο Νησί για τελικό Σίτι-Λίβερπουλ κι ασχολείται με την AFC Γουίμπλεντον;». Κι όμως. Η ιστορική ομάδα του ευρύτερου Λονδίνου κρύβει τη δική της μαγεία.
Ήταν τον Μάιο του 2002, όταν ο πρόεδρος Τσαρλς Κόπελ διεμήνυσε στην FA ότι αν ο σύλλογος της Γουίμπλεντον δεν άλλαζε έδρα θα οδηγούταν στη χρεοκοπία. Το πλάνο είχε στόχο τη δημιουργία ενός εντελώς νέου brand, με άλλο όνομα, σήμα και χρώματα στην νεοσύστατη πόλη του Μίλτον Κέινς. Η απουσία γηπέδου καθυστέρησε τη μετακίνηση, ωστόσο από την πρώτη στιγμή οι οπαδοί των Wombles βρέθηκαν απέναντι.
Σύντομα, όταν κατάλαβαν πως ο κύβος ερρίφθη, αποφάσισαν την σύσταση ενός νέου σωματείου, βασισμένου στην οπαδική βάση της παλιάς Γουίμπλεντον, το οποίο θα ξεκινούσε από τον πάτο των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων του Νησιού. Αποτέλεσμα; Πέντε άνοδοι σε εννιά χρόνια και εισαγωγή στις επαγγελματικές κατηγορίες! Οι Ντονς βρίσκονται στη League Two και η τρομερή φετινή τους πορεία αφήνει υποσχέσεις για άνοδο στη League One! Παρότι έχασαν τελευταία έδαφος, η ελπίδα τους παραμένει ζωντανή. Από την ένατη κατηγορία στην τέταρτη λοιπόν, ενώ κατάφεραν να πάρουν έγκριση για την ανέγερση νέου γηπέδου, στα παλιά τους λημέρια!
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2016-03/wible2.jpg)
Η άδεια για το χτίσιμο του ολοκαίνουργιου «σπιτιού» στο Plough Lane, όπου έπαιζε η παλιά Γουίμπλεντον πριν οδηγηθεί στην πρώτη/// έξωση και στο Σέλχαστ Παρκ της Κρίσταλ Πάλας, εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο του 2015. Το νέο γήπεδο θα έχει αρχικά 11.000 θέσεις, με στόχο να φτάσει τελικά τις 20.00 και να ανεβάσει ακόμα περισσότερο τη δυναμική του συλλόγου.
Προφανώς, για να εξελιχθεί ένα τόσο μεγαλόπνοο και σημαντικό πλάνο, χρειάζεται πλήρη οργάνωση. Δεν μαζεύτηκαν απλά οπαδοί από την κερκίδα και τους δόθηκαν διοικητικά πόστα. Το Dons Trust δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει την ομαλή διοίκηση και τον δημοκρατικό έλεγχο του συλλόγου από τα μέλη του. Κάθε μέλος, έχει δικαίωμα ψήφου.
Πρόεδρος του Trust αυτή τη στιγμή είναι ο Μάθιου Μπριτς, ο οποίος μίλησε στο Gazzetta Weekend Journal για τη διαδρομή της AFC Γουίμπλεντον, τις δυσκολίες και τις προκλήσεις της δημοκρατικής διοίκησης, καθώς και τα όνειρα για το μέλλον.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2016-03/wible.jpg)
Πώς αντέδρασαν οι οπαδοί όταν αποφασίστηκε ότι ο αγαπημένος τους σύλλογος, με 104 χρόνια ιστορίας, θα μετακινούταν σε άλλη πόλη με διαφορετικό όνομα;
«Όχι καλά! Υπήρχε οργή και πάνω από το 90% των οπαδών μποϊκόταρε το νέο σύλλογο και ξεκίνησε από την αρχή με την AFC Γουίμπλεντον».
Γιατί αποφασίσατε να ξεκινήσετε από την αρχή και όχι απλά να ακολουθήσετε την MK Ντοντς; Ήταν η απόσταση ή κάτι παραπάνω; Υπήρχε κόσμος που προτίμησε την Ντονς;
«Φαντάζομαι ότι η απόσταση έπαιξε το ρόλο της, γιατί προηγουμένως είχαμε μετακινηθεί μερικά μίλια από το Γουίμπλεντον στο Σέλχαστ Παρκ. Το βασικό όμως ήταν πως μας έγινε ξεκάθαρο ότι η κίνηση αυτή θα έσπαγε τους δεσμούς με την τοπική κοινωνία, οπότε απλά δεν έγινε αποδεκτή από τον κόσμο. Υπολογίζεται ότι λιγότεροι από 100 οπαδοί πήγαν στα ματς της ΜΚ Ντονς όταν έγινε η μετακίνηση. Την ίδια στιγμή, η νεοσύστατη AFC Γουίμπλεντον συγκέντρωνε σχεδόν 3000 θεατές μέσο όρο, παρότι έπαιζε στη χαμηλότερη δυνατή κατηγορία, απέναντι σε ομάδες που τις περισσότερες φορές δεν τις παρακολουθούσαν πάνω από 50 οπαδοί».
Πώς καταφέρατε να διατηρήσετε την ταυτότητα και την παράδοση της παλιάς Γουίμπλεντον;
«Απλά συνεχίσαμε με τον τρόπο που θεωρούσαμε σωστό και όλα δούλεψαν μια χαρά. Ο σύλλογός μας είχε ανέβει από τις ερασιτεχνικές κατηγορίες και στο παρελθόν, οπότε μας φαινόταν φυσιολογικό να το κάνει ξανά».
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2016-03/wimble.jpg)
Πόσο εύκολο είναι να ανταγωνίζεσαι στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο χωρίς έναν «sugar daddy» να δίνει χρήματα; Πώς καταφέρνετε να κάνετε μεταγραφές;
«Τα καταφέρνουμε δουλεύοντας πολύ στο fundraising και επενδύοντας στα νιάτα. Ο κόσμος που έρχεται στο γήπεδο είναι πολύ καλός για το επίπεδο που είμαστε τώρα και τα εισιτήρια μας αποζημιώνουν, μαζί με τα έσοδα που έχουμε από τις μεγάλες δωρεές».
Ποια ήταν η πιο δύσκολη χρονιά της AFC Γουίμπλεντoν και γιατί;
«Η δεύτερη χρονιά στο πρωτάθλημα της League Two, όταν αποφύγαμε τον υποβιβασμό την τελευταία αγωνιστική. Έπρεπε να αλλάξουμε προπονητή και τα χρήματα που είχαμε διαθέσιμα έκαναν πολύ δύσκολο τον καταρτισμό ενός ρόστερ με επαρκές επίπεδο. Ο Νιλ Άρντλεϊ έκανε πολύ καλή δουλειά κρατώντας μας στην κατηγορία».
Η Γουίμπλεντον σκαρφάλωνε πρωταθλήματα για να φτάσει τελικά στην πρώτη κατηγορία και στον τελικό του FA Cup. Είναι αυτός ο στόχος της AFC Γουίμπλεντον; Είναι εφικτό κάτι τέτοιο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο;
«Είμαστε φιλόδοξοι και θέλουν να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται. Δεν δείχνει και πολύ πιθανό με τον τρόπο που τα χρήματα εξουσιάζουν το ποδόσφαιρο στις μέρες μας, ωστόσο και τότε το να ανέβεις από την ένατη κατηγορία έδειχνε απίθανο. Επομένως απλά πρέπει να ξανακάνουμε το απίθανο πραγματικότητα!».
Η ομάδα επιστρέφει στις ρίζες της, παίρνοντας άδεια για την κατασκευή νέου γηπέδου στο Plough Lane. Πόσο σημαντικό είναι αυτό;
«Είναι τρομερά σημαντικό για δύο λόγους. Αφενός αποτελεί την ολοκλήρωση του ταξιδιού μας πίσω στο Γουίμπλεντον, στο οποίο παίξαμε για τελευταία φορά το 1991. Αφετέρου, η μεγαλύτερη χωρητικότητα (και η αυξημένη δυνατότητα για εμπορική εκμετάλλευση) θα μας επιτρέψουν να αυξήσουμε το εισόδημά μας και να πιέσουμε για περισσότερες ανόδους».
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2016-03/afc1.jpg)
Ποιο είναι το μυστικό ώστε μια οπαδική πρωτοβουλία για την διοίκηση ενός συλλόγου να στεφθεί με επιτυχία;
«Πιθανότατα το μυστικό μας ήταν πως όλοι όσοι συμμετείχαν ήταν απολύτως σύμφωνοι για το τι κάναμε και γιατί το κάναμε. Είχαμε ένα κοινό σκοπό και μια κοινή οργή για αυτά που μας έκαναν. Έτσι διαβεβαιώσαμε ότι θα μείνουμε ενωμένοι μέχρι τουλάχιστον να έχουμε τη δυνατότητα να λειτουργήσουμε περισσότερο "κανονικά" σαν σύλλογος».
Σας έχουν προσεγγίσει άλλα κλαμπς για να ακολουθήσουν το δρόμο σας; Θεωρείτε πως στο μέλλον θα δούμε περισσότερες πρωτοβουλίες λαϊκής βάσης;
«Πολλοί σύλλογοι κάνουν πλέον το ίδιο, ή τουλάχιστον προσπαθούν να είναι προετοιμασμένοι να το κάνουν σε περίπτωση που βρεθούν σε μπελάδες. Εμείς πάντα δουλεύουμε με τους επόμενους. Υπάρχουν ήδη 5 κλαμπ που ακολουθούν το ίδιο μοντέλο στην κατηγορία μας, οπότε γίνεται όλο και πιο σύνηθες».
Τελικά, ο κόσμος έχει τη δύναμη στο ποδόσφαιρο;
«Το ποδόσφαιρο χωρίς οπαδούς είναι απλά μερικοί άνθρωποι που κλοτσούν μια μπάλα τριγύρω. Εμείς πάντα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι οπαδοί φέρνουν όλα τα χρήματα στο παιχνίδι, οπότε δεν μπορούν να μας αγνοήσουν αν δουλεύουμε από κοινού».
gazzetta.gr
-
Η Γουίμπλεντον αναστήθηκε χάρη στους οπαδούς της
Βράδυ Τρίτης 28 Μαΐου 2002. Η παμπ ‘The Fox and Grapes’ στο Γουίμπλεντον, στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, είναι μισογεμάτη κυρίως από θαμώνες. Σε μια γωνιά μια μεγάλη παρέα σκυθρωπών ανθρώπων ξεχωρίζει. Η επιλογή του μαγαζιού δεν είναι τυχαία. Η παμπ είναι τόσο παλιά που τη χρησιμοποιούσαν για να αλλάζουν ρούχα οι πρώτοι παίκτες της Γουίμπλεντον το μακρινό 1889, όταν και ιδρύθηκε η ομάδα! Είναι επίσης το μέρος που επέλεξαν για να πιούνε μια μπύρα μερικές μπύρες οι παίκτες της φημισμένης ‘Τρελής Συμμορίας’ (όπως έμεινε γνωστή η… κάπως αγριεμένη παρέα του Βίνι Τζόουνς στα τέλη των 80s) πριν τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας το 1988, τελικός ο οποίος έδωσε στη Γουίμπλεντον το μοναδικό τρόπαιο της ιστορίας της.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/wimb5-500x346.jpg)
Σε αντίθεση με πολλά από τα προηγούμενα βράδια, το θέμα συζήτησης εκείνη τη φορά δεν είναι αυτές οι όμορφες ιστορίες του ένδοξου παρελθόντος. Λίγες ώρες πριν, μια ανεξάρτητη επιτροπή τριών ατόμων, η οποία είχε δημιουργηθεί από την Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποκλειστικά γι’αυτό το σκοπό, είχε εγκρίνει το αίτημα του προέδρου της ομάδας για μετακόμιση του συλλόγου στο Μίλτον Κέινς, αποδεχόμενη τη δικαιολογία του πως αν η Γουίμπλεντον δεν έκανε αυτή την αλλαγή έδρας τότε θα βρισκόταν μια ανάσα από τη χρεοκοπία. Με πολύ απλά λόγια, η ομάδα που υποστήριζαν από μικρά παιδιά μετακόμιζε!
(Το Μίλτον Κέινς είναι μια νέα πόλη, που δημιουργήθηκε για χάρη της αποκέντρωσης το 1967, σε μια περιοχή περίπου 70 χιλιόμετρα μακριά από το Λονδίνο. Ο Πιτ Γουίνκελμαν, που ως τότε ασχολιόταν με δισκογραφικές εταιρείες, μετακόμισε εκεί το 1993 και κατάλαβε αμέσως ότι τα λεφτά στη συγκεκριμένη πόλη, που εξαπλωνόταν ραγδαία, βρίσκονται στα κτηματομεσιτικά. Έτσι με τη στήριξη της ΙΚΕΑ και μιας θυγατρικής της Walmart, δημιούργησε μια κοινοπραξία που είχε ως στόχο να φτιάξει ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο στα νότια της πόλης, το οποίο θα περιλάμβανε και ένα γήπεδο 30.000 θέσεων. Το πρόβλημα του; Δεν υπήρχε σοβαρή ομάδα στην πόλη για να χρησιμοποιήσει ένα τέτοιο γήπεδο. Έτσι, αντί να επενδύσει στην τοπική ομάδα και να προσπαθήσει να την ανεβάσει επίπεδο, έψαξε να βρει μια έτοιμη από τις γύρω περιοχές.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/wimb-500x263.jpg)
Αφού έλαβε αρκετές ‘χυλόπιτες’ – μεταξύ αυτών και από τις ΚΠΡ, Λούτον και Κρίσταλ Πάλας -, κατάφερε να βρει κάποιους ενδιαφερόμενους στη Γουίμπλεντον, που αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες και είχε στο ιστορικό της κι άλλες προσπάθειες μετακόμισης. Κάπως έτσι το 2004 προέκυψε η Μίλτον Κέινς Ντονς, μια ομάδα που προερχόταν από τη Γουίμπλεντον, είχε τη θέση της στο πρωτάθλημα αλλά πλέον έπαιζε σε άλλη πόλη, με άλλα χρώματα, άλλο σήμα και άλλο όνομα. Μόνο το παρατσούκλι ‘Ντονς’ στο τέλος του ονόματος, έμεινε να θυμίζει την ομάδα που μερικές δεκαετίες πριν ‘τρομοκρατούσε’ όλη την Αγγλία με μπροστάρη τον τρελάρα Βίνι Τζόουνς.)
Στο κέντρο της παρέας βρισκόταν ο Κρις Στιούαρτ, ένας 45αρης οπαδός της ομάδας, ο οποίος θυμάται: “Καθόμασταν εκεί και πνίγαμε τη θλίψη μας και ένας από την παρέα, ο Μαρκ Τζόουνς, έκοβε βόλτες συνέχεια πάνω-κάτω, επαναλαμβάνοντας πως δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να νικηθούν”. Οι διαθέσιμοι δρόμοι ήταν δυο: ή θα ακολουθούσαν την ομάδα και στη νέα της έδρα, περίπου 90 χιλιόμετρα μακριά (όπως έκαναν κάποιοι ελάχιστοι φίλαθλοι της ομάδας) ή θα ολοκλήρωναν τον κύκλο τους ως οπαδοί, θεωρώντας πως η αγαπημένη τους ομάδα απλά δεν υπάρχει πλέον με τη μορφή που την ήξεραν. Μετά από λίγες ώρες, πολλές κουβέντες και αμέτρητες μπύρες ένας τρίτος δρόμος δημιουργήθηκε. Και είχε ονοματεπώνυμο: AFC Γουίμπλεντον. Ή όπως την αποκαλούσε τότε ο Μαρκ Τζόουνς: “Μια ποδοσφαιρική ομάδα της κοινότητας, στη μέση της απληστίας και της απελπισίας”.
Και συνέχιζε: «Όσο τα λεφτά συνεχίζουν να αποσπούν την προσοχή των προέδρων των ομάδων, σαν νεαρή γυναίκα που παίζει με τα μάτια της κάποιον παντρεμένο, εμείς στεκόμαστε περήφανοι σαν ένα παράδειγμα που κάποιοι καλοί άνθρωποι, έκαναν το σωστό, με τον κατάλληλο τρόπο. Αυτός ο λόγος και μόνο με κάνει να πιστεύω πως δεν γίνεται να αποτύχουμε».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/wimb2-500x281.jpg)
Την επόμενη κιόλας μέρα όλοι έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά. Η ομάδα διοργάνωσε ανοιχτά δοκιμαστικά για να βρει παίκτες. 230 άνθρωποι εμφανίστηκαν, κάποιοι με ελάχιστη εμπειρία από ερασιτεχνικές ομάδες, κάποιοι χωρίς καν αυτή. Λίγες εβδομάδες αργότερα γράφτηκε ιστορία. Μπροστά σε 5000 ανθρώπους η AFC Γουίμπλεντον έδωσε το πρώτο της φιλικό παιχνίδι απέναντι στη Σάτον Γιουνάιτεντ. Και διασύρθηκε. Με 4-0. Ένα αποτέλεσμα απόλυτα λογικό για μια ομάδα που δεν είχε κλείσει ούτε μήνα, που είχε στο ρόστερ της παίκτες που δεν τους ήξερε κανείς (ούτε ο Κρις Στιούαρτ που είχε αναλάβει το ρόλο του προέδρου), που είχε στην επίθεση μια μυστηριώδη φιγούρα που όλοι αποκαλούσαν ‘Τρίγκερ’, ο οποίος δεν είχε δώσει ποτέ σε κανέναν τον αριθμό του τηλεφώνου του και για τον οποίο κανείς δεν ήξερε τι δουλειά κάνει – ούτε καν ο πατέρας του που στην παμπ έλεγε ότι νομίζει πως ο γιος του δουλεύει για ένα πρακτορείο που συνεργάζεται με τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας.
Στο τέλος του αγώνα πάντως, δεν υπήρχε ούτε ένας στεναχωρημένος άνθρωπος στο γήπεδο. Το πρώτο βήμα είχε γίνει, οι οπαδοί είχαν δημιουργήσει κάτι δικό τους, κάτι που θύμιζε την παλιά Γουίμπλεντον περισσότερο από την ομάδα που είχε μετακομίσει στο Μίλτον Κέινς, κάτι που άξιζε πραγματικά την αγάπη και την αφοσίωση τους, κάτι που συσπείρωσε ξανά όλη την κοινότητα (το 2012 η ομάδα βραβεύτηκε από τον υπουργό αθλητισμού για τη συνεισφορά της στην τοπική κοινωνία και ειδικότερα στα παιδιά της περιοχής).
Η AFC Γουίμπλεντον ξεκίνησε τη δύσκολη πορεία της από τον πάτο του ερασιτεχνικού Αγγλικού ποδοσφαίρου, την 9η κατηγορία. Αλλά ποτέ δεν ήταν μόνη. Εκτός από τους οπαδούς της που γέμιζαν το γήπεδο ακόμα και σε κατηγορίες που οι αντίπαλες ομάδες μάζευαν 50-100 φιλάθλους, το παρών έδιναν και αρκετοί οπαδοί άλλων συλλόγων που ήθελαν να βοηθήσουν και να ενισχύσουν τη φιλόδοξη προσπάθεια. Έτσι, με σωστή διαχείριση και στηριζόμενη αποκλειστικά στα έσοδα από τα εισιτήρια, τις δωρεές και τις χορηγίες από εταιρείες που ήθελαν επίσης να ενισχύσουν το όλο εγχείρημα (μια εξ αυτών είναι και η Sports Interactive, δημιουργός του πολυαγαπημένου Football Manager, το οποίο και διαφημίζεται στις φανέλες της ομάδας), η ομάδα σκαρφάλωνε τις κατηγορίες με απίστευτη ταχύτητα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/wimb4-500x296.jpg)
Οι 6 άνοδοι σε 13 σεζόν και το ρεκόρ συνεχόμενων αγώνων χωρίς ήττα για το αγγλικό ποδόσφαιρο (78 παιχνίδια!) είναι ενδεικτικά αυτής της ξέφρενης πορείας, η οποία το 2011 την έφερε για πρώτη φορά στις επαγγελματικές κατηγορίες. Το επόμενο μεγάλη βήμα έγινε πέρσι, με την άνοδο στη League One, μια επιτυχία που πανηγυρίστηκε διπλά καθώς την ίδια ακριβώς ώρα η ΜΚ Ντονς υποβιβαζόταν από την Τσάμπιονσιπ. Έτσι για πρώτη φορά οι δυο ‘απόγονοι’ της ιστορικής Γουίμπλεντον (οι οποίοι πάντως έχουν ήδη τεθεί αντιμέτωποι 3 φορές στο παρελθόν, σε παιχνίδια Κυπέλλων, με τους – αναμενόμενα ανώτερους – Ντονς του Μίλτον Κέινς να έχουν 2 νίκες και 1 ήττα) βρίσκονται στην ίδια κατηγορία.
Οι συγκινήσεις όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε γράφτηκε μια ακόμα χρυσή σελίδα στην σύντομη αλλά τόσο ξεχωριστή ιστορία της AFC Γουίμπλεντον. Η νίκη επί της Όξφορντ Γιουνάιτεντ ανέβασε την ομάδα στη 10η θέση με 16 βαθμούς, έναν βαθμό παραπάνω από την ΜΚ Ντονς! Ο οπαδικός ρομαντισμός πέτυχε μια φαινομενικά μικρή αλλά τεράστια σε επίπεδο συμβολισμού νίκη. Οι οπαδοί της Γουίμπλεντον κατάφεραν μόνοι τους μέσα σε μόλις 14 χρόνια να φτάσουν από τον πάτο και το απόλυτο μηδέν, ένα βαθμό πάνω από την “Franchise F.C.”, όπως χαρακτηριστικά αποκαλούν το δημιούργημα του Πιτ Γουίνκελμαν, ενός ανθρώπου που – όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος – δεν είχε ιδέα από ποδόσφαιρο όταν μπλέχτηκε σ’όλη αυτή την ιστορία.
Φυσικά είναι πάρα πολύ νωρίς στη σεζόν για να κάνει κάποιος φιλόδοξα όνειρα για άνοδο στην Τσάμπιονσιπ. Αλλά αν υπάρχουν αυτή τη στιγμή κάποιοι στο αγγλικό ποδόσφαιρο που μπορούν να κάνουν άφοβα τρελά όνειρα είναι αυτοί οι άνθρωποι, που 14 χρόνια πριν έχασαν την ομάδα τους και παρ’όλα αυτά βρήκαν τη δύναμη και το κουράγιο να την ξαναφτιάξουν μόνοι τους από την αρχή.
sombrero.gr
-
Η μέρα που η Σίτι έπαιξε με δύο τερματοφύλακες
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/03/24DDD62300000578-2917833-image-m-32_1421747607968-500x321.jpg)
Στο ποδόσφαιρο βλέπεις πολλά. Βλέπεις κάποιον παίκτη να παίζει τερματοφύλακας όταν δεν υπάρχει άλλη αλλαγή (ή άλλος τερματοφύλακας). Βλέπεις προπονητές να αλλάζουν τερματοφύλακες πριν τα πέναλτι, για να μπει αυτός με το PhD στις αποκρούσεις. Σέντερ μπακ να παίζουν επιθετικοί στα τελευταία λεπτά μπας και εκμεταλλευτούν καμία γιόμα. Και φυσικά τερματοφύλακες να προωθούνται στα κόρνερ στο τέλος. Όλα αυτά γίνονται. Όχι συχνά, αλλά δεν μας εκπλήσσουν.
Αντίθετα, αυτό που έγινε την τελευταία αγωνιστική της Πρέμιερ Λιγκ του 2004-05 δεν το βλέπεις συχνά. Η Μάντσεστερ Σίτι υποδεχόταν την Μίντλεσμπρο. Πριν μπουν οι λεφτάδες στη Σίτι, η ομάδα έδινε μάχες για τη σωτηρία ή για καμιά έξοδο στην Ευρώπη. Έτσι και σ’ εκείνο το παιχνίδι που οι δυο ομάδες έδιναν μάχη για την 7η προνομιούχο θέση που έβγαζε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η Σίτι ήθελε μόνο τη νίκη, ενώ η Μπόρο βολευόταν και με ισοπαλία. Οι φιλοξενούμενοι προηγήθηκαν με το απευθείας φάουλ του αγαπημένου Τζίμι του Φλόιντ του Χάσελμπαϊνκ και η Σίτι ισοφάρισε με τον Κίκι Μουσάμπα στο 2ο ημίχρονο, αλλά η Μπόρο με ηγέτη τον μπανταρισμένο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ κρατούσε το πολύτιμο 1-1.
Ο Στιούαρτ Πιρς που ουσιαστικά ξεκινούσε την προπονητική του καριέρα εκείνη τη σεζόν, πιθανότατα να έβλεπε μεξικάνικο πρωτάθλημα και να θυμόταν το επίτευγμα του Χόρχε Κάμπος. Δεν εξηγείται αλλιώς η έμπνευσή του. Με το ρολόι να δείχνει 88′ και αρκετές καθυστερήσεις, αποφάσισε να πάρει ένα φοβερό ρίσκο. Απέσυρε τον χαφ Κλαούντιο Ρέινα και στη θέση του πέρασε τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα Νίκι Γουίβερ. Ταυτόχρονα προώθησε τον βασικό μέχρι εκείνη στιγμή Ντέιβιντ Τζέιμς σε ρόλο επιθετικού. Φαντάσου να είσαι ο αναπληρωματικός επιθετικός Τζον Μάκεν (μεταγραφή 5 εκατομμυρίων) και να βλέπεις τον κόουτς να προτιμά στα πιο κρίσιμα δευτερόλεπτα της σεζόν τον τερματοφύλακα από σένα (εισαγωγή με πένθιμο βιολί και δάκρυα στο χορτάρι).
Ο Τζέιμς έβγαλε τα γάντια, φόρεσε φανέλα (που έγραφε Γουίβερ 1) και ανέλαβε τη δύσκολη δουλειά. Τα άρθρα της εποχής αναφέρουν ότι γύριζε στο χορτάρι σαν ακεφάλη στρουθοκάμηλος και σαν μεγαλύτερό του επίτευγμα ένα τάκλιν που παραλίγο να κόψει στα δύο τον άτυχο Ντορίβα, αφού έκανε τσαφ αρχικά στην προσπάθειά του να σουτάρει. Ο Πιρς δήλωσε ότι το είχε σκεφτεί, όταν καθόταν Σάββατο βράδυ σπίτι του και αναρωτιόταν τι θα κάνει αν χρειάζεται γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα. Δεν δήλωσε τι έπινε εκείνο το βράδυ. «Ήθελα να τους αναστατώσω» εξήγησε. Θα μπορούσε κανείς (χαριστικά) να πει ότι τα κατάφερε. Η Σίτι στις καθυστερήσεις κέρδισε πέναλτι, όχι φυσικά χάρη στον Τζέιμς, αλλά ας πούμε ότι ήταν αποτέλεσμα της αναστάτωσης. Ο Ρόμπι Φάουλερ όμως νικήθηκε από τον Σβάρτσερ, το 1-1 παρέμεινε και η Μπόρο όχι μόνο κέρδισε την έξοδό της στο ΟΥΕΦΑ, αλλά έφτασε μέχρι και στον τελικό. Ο Στιούαρτ Πιρς επανέλαβε το ίδιο κόλπο κάποια χρόνια αργότερα ως προπονητής της U21 της Αγγλίας, αλλά το έκανε λόγω τραυματισμών όπως δήλωσε. Σε μια τεράστια καριέρα γεμάτη αρκετές μεγάλες αποκρούσεις, αλλά και πάρα πάρα πολλές γκέλες, ο Ντέιβιντ Τζέιμς έχει να περηφανεύεται και για τα λεπτά που έπαιξε ως σέντερ φορ.
sombrero.gr
-
Γνώρισε τη χειρότερη ομάδα της Βρετανίας
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-08/dieq5vsxuaah32f.jpg?itok=Dv5KK9PC)
Για τη Φορτ Γουίλιαμ στα Highlands της Σκωτίας, σημασία έχει το παιχνίδι, καθώς νίκησε έπειτα από 840 ημέρες, ενώ στις 17 από τις 34 πρόσφατες χρονιές τερματίζει στην τελευταία θέση.
«Να νικάς, να νικάς, να νικάς και... ξανά να νικάς. Για τον θρυλικό προπονητή της Ατλέτικο Μαδρίτης και της Εθνικής Ισπανίας, Λουίς Αραγονές, στο ποδόσφαιρο, όπως και γενικότερα στα αθλήματα, υπήρχε ένας και μόνο στόχος: η επικράτηση. Ωστόσο, αυτό το δόγμα δεν είναι σημαντικό για όλα τα club του κόσμου. Κάπου στη Βόρεια Σκωτία, εκεί στα ξακουστά Highlands, υπάρχει μία ομάδα που το μόνο που ξέρει να κάνει, είναι το να παίζει και να χάνει και είναι πλέον αρκετά υπερήφανη γι' αυτό.
Για τη Φορτ Γουίλιαμ που ιδρύθηκε το 1974, η λέξη και η έννοια της επιτυχίας είναι τόσο ξένη, ώστε να έχουν άπαντες στην περιοχή ξεχάσει αυτό το συναίσθημα. Ο σύλλογος που αγωνίζεται στην 5η και τελευταία επαγγελματική κατηγορία της χώρας, στις 17 από τις 34 τελευταίες χρονιές έχει τερματίσει στην τελευταία θέση. Ωστόσο, στις 31 Ιουλίου συνέβη το θαύμα και νίκησε έπειτα από περίπου 2,5 χρόνια.
Για την ακρίβεια είχαν περάσει 840 ημέρες, 73 επίσημοι αγώνες στη σειρά και η Φορτ Γουίλιαμ δεν είχε πανηγυρίσει ούτε μία φορά. Σε αυτό το διάστημα το μοναδικό που κατάφερε, ήταν την πέρσι να πάρει δύο ισοπαλίες. Το απίστευτο της υπόθεσης είναι ότι την περσινή σεζόν είχε ξεκινήσει με -9 τη βαθμολογία και όταν ολοκληρώθηκε η αγωνιστική χρονιά, είχε βρεθεί στο -7 (σ.σ.: οι 2 ισοπαλίες της), κάτι που δεν πρέπει να έχει συμβεί ποτέ ξανά στα χρονικά του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-08/15650043415734.jpg)
Σε αυτό το διάστημα της περιόδου 2018-'19, στα 34 παιχνίδια της, δέχτηκε το απίθανο νούμερο γκολ που σταμάτησε στα 248, δηλαδή κάτι περισσότερο από επτά ανά ματς. Οι εν λόγω επιδόσεις προκάλεσαν το ενδιαφέρον των μεγάλων Μέσων της Αγγλίας. “BBC” και “Telegraph” έσπευσαν με κάμερες και ανταποκριτές να καλύψουν την περίεργη αυτή λειτουργία μίας μοναδικής ομάδας. Οι δηλώσεις των ανθρώπων της μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο τον μύθο.
«Για εμάς νίκη σε κάθε ματς είναι να καταφέρνουμε να μαζευόμαστε και να παίζουμε. Το να είμαστε 11 στο γήπεδο είναι και μία μεγάλη κατάκτηση κάθε φορά», εξήγησε ενδεικτικά ο μέσος της ομάδας, Σκοτ Χάντερ, ο οποίος δήλωσε έκπληκτος από το φανταστικό ξεκίνημα της φετινής σεζόν: «Ηττηθήκαμε με 6-0 την 1η αγωνιστική και με 4-1 τη 2η. Μας έκανε τεράστια εντύπωση το πόσο έχουμε βελτιωθεί, μιας και συνήθως δεν πέφτουμε κάτω από 8-9 γκολ ανά αγώνα».
βίντεο (https://www.facebook.com/COPA90/videos/341784183376779/)
Ωστόσο, το τελευταίο παιχνίδι, αυτό για το Κύπελλο των Highlands κόντρα στη Νάιρν Κάουντι ήταν ο απόλυτος θρίαμβος. Αυτό το 5-2 δεν μπορούσε να το εξηγήσει κανείς. Η πρώτη νίκη έπειτα από τον Απρίλιο του 2017. Ξαφνικά έγινε χαμός στα social media και μέσα σε λίγες μέρες οι 6.000 followers έγιναν 17.000. Και έτσι εάν η Φορτ Γουίλιαμ έγινε γνωστή ως η χειρότερη ομάδα της Βρετανίας και οι ήττες την έβαλαν στον χάρτη του ποδοσφαίρου, είναι αυτή η τρέλα των παικτών της να συνεχίζουν να παίζουν και να παλεύουν, που τώρα την έχει καταστήσει τρομερά αγαπητή και διάσημη στο Νησί και όχι μόνο...
gazzetta.gr
-
Μπίλι Σαρπ: Ο ποδοσφαιριστής που δεν έχεις συνηθίσει
Ο Μπίλι Σαρπ σκόραρε το βράδυ του Σαββάτου για λογαριασμό της νεοφώτιστης Σέφιλντ Γιουνάϊτεντ και το england365 θυμάται την τραγική ιστορία του καλύτερου Άγγλου σκόρερ του 21ου αιώνα.
(http://www.england365.gr/assets/5cc81ce0ab28d_o_r_g.jpg)
Ο Γουίλιαμ Λούϊς Σαρπ είναι γέννημα-θρέμμα του Σέφιλντ. Εκεί γεννήθηκε, εκεί έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα κι όπως φαίνεται εκεί θα κρεμάσει και τα παπούτσια του. Με την φανέλα της αγαπημένης του ομάδας την 1η Ιανουαρίου 2019 πέτυχε το γκολ νούμερο 220 στην επαγγελματική του καριέρα, με το οποίο έγινε ο πρώτος Άγγλος σκόρερ του 21ου αιώνα ξεπερνώντας τον Ρίκι Λάμπερτ. Κάπως έτσι έγινε ευρέως γνωστός, αλλά πίσω από το χαμογελαστό και ευγενικό πρόσωπο του Μπίλι, κρύβεται μια θλιβερή ιστορία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Το 2004 η Σέφιλντ Γιουνάϊτεντ αγωνιζόταν στη Τσάμπιονσιπ και για τον 18χρονο Μπίλι Σαρπ δεν υπήρχε χώρος. Έτσι αποφάσισε να ψάξει την τύχη του αλλού και ένα τρελό ταξίδι προς την καταξίωση ξεκίνησε. Η Ράσντεν & Ντάϊαμοντς ήταν η πρώτη ομάδα με την οποία σκόραρε στην Λιγκ 2 και οι καλές του εμφανίσεις του έδωσαν το εισιτήριο για την Σκάνθορπ η οποία έπαιζε στην Λιγκ 1. Στην συνέχεια επέστρεψε στην Σέφιλντ Γιουνάϊτεντ με την οποία πέρασε τρία χρόνια σκοράροντας όμως μόλις οκτώ γκολ κι έτσι αποχώρησε και πάλι με προορισμό αυτή την φορά την Ντονκάστερ.
Στους «Ρόβερς» ο Σαρπ πραγματοποιούσε καταπληκτικές εμφανίσεις σκοράροντας σχεδόν μισό γκολ ανά ματς. Τότε όμως συνέβη κάτι που θα του άλλαζε την ζωή και μέσω της τραγωδίας του θα κέρδιζε τον σεβασμό όλων στην Γηραιά Αλβιώνα. Τον Οκτώβριο του 2011 η γυναίκα του Σαρπ, Τζέιντ Φερ έφερε στον κόσμο το πρώτο τους παιδάκι. Μια σπάνια ανωμαλία που λέγεται γαστρόσχιση όμως αφέρεσε την ζωή του Λούϊ Τζέϊκομπ μόλις δυο μέρες μετά την γέννηση του. Η γαστρόσχιση είναι η κατάσταση κατά την οποία το έντερο και το στομάχι βρίσκονται εκτός του κοιλιακού τοιχώματος του νεογνού. Αυτή η σπάνια συγγενής ανωμαλία είχε προσβάλλει αρκετά νεογνά εκείνη την περίοδο στην συγκεκριμένη περιοχή της Αγγλίας και ο νεογέννητος γιος του Σαρπ ήταν ένα από τα θύματα.
Το σοκ για τον Σαρπ και την σύζυγό του ήταν τεράστιο και ολόκληρη η ποδοσφαιρική Αγγλία θρηνούσε μαζί τους. Ήταν όμως επαγγελματίας και η αγάπη του για το ποδόσφαιρο δεν του επέτρεψε να απέχει. Έτσι, μόλις δυο μέρες μετά την τραγικό θάνατο του νεογέννητου γιου του, ο Μπίλι αγωνίστηκε και σκόραρε το μοναδικό γκολ της ομάδας του στην ήττα από την Μίντλσμπρο. Εκείνος αμέσως έτρεξε στην πλάγια γραμμή, σήκωσε την φανέλα του και το μπλουζάκι από κάτω έγραφε,«Αυτό είναι για σένα γιε μου», προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όσους παρακολουθούσαν το παιχνίδι ενώ ο διαιτητής συμπονώντας την κατάσταση δεν του έδειξε κίτρινη κάρτα. Λίγο αργότερα, ο Τόνι Μόμπρεϊ, προπονητής της Μίντλσμπρο χαρακτήρισε το γκολ του Σαρπ ως,«ένα γκολ από τον παράδεισο». Την ίδια μέρα όλοι οι παίκτες της Ντέρμπι φόρεσαν μαύρα περιβραχιόνια στο ματς εναντίον της Κάρντιφ ως φόρο τιμής στον αδικοχαμένο γιο του Σαρπ.
Η ποδοσφαιρική Αγγλία συμπονούσε τον Μπίλι και το έδειχνε έμπρακτα. Τρεις μέρες μετά το ματς με την Μίντλσμπρο, η Ντονκάστερ αγωνίστηκε με την Ίπσουϊτς και ο Σαρπ σκόραρε και πάλι. Τότε οι οπαδοί των «μπλε» έκαναν standing ovation φωνάζοντας ρυθμικά το όνομα του γιου του Σαρπ. Εκείνος και η γυναίκα του ένιωσαν στο πετσί τους μια μεγάλη αδικία και αποφάσισαν πως κανείς ξανά δεν πρέπει να νιώσει τον πόνο που ένιωσαν εκείνοι. Έτσι, χωρίς να χάσουν χρόνο δημιούργησαν το ίδρυμα Λούϊ Τζέϊκομπ Σαρπ το οποίο είχε σκοπό την έρευνα, την βοήθεια και στήριξη των οικογενειών που αντιμετωπίζουν αυτή την σπάνια ανωμαλία.
Ένα χρόνο μετά ο Μπίλι και η γυναίκα του έκαναν ακόμα έναν γιο, τον Λέο. Αυτή τη φορά όμως όλα πήγαν καλά. «Είμαστε ενθουσιασμένοι που γίναμε γονείς. Καλωσορίζουμε τον Λέο στον κόσμο και είμαστε έτοιμοι να του δώσουμε πολλή αγάπη. Ευχαριστούμε όλο τον κόσμο για την στήριξή του». Αυτά ήταν τα λόγια του λυτρωμένου Μπίλι Σάρπ μετά την γέννηση του δεύτερου παιδιού του. Λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 2015, γεννήθηκε και ο τρίτος γιος του Σαρπ εν ονόματι Μίλο Τόμας.
Τα χρόνια πέρασαν και ο Σαρπ συνέχισε να κάνει αυτό που ξέρει όσο λίγοι, να σκοράρει. Έγινε ο πρώτος Άγγλος σκόρερ του 21ου αιώνα και ανέβηκε στα “σαλόνια” της Πρέμιερ Λιγκ με την αγαπημένη του Σέφιλντ Γιουνάϊτεντ. Κι επειδή η μοίρα του το χρωστούσε, το βράδυ του Σαββάτου μπήκε στο 82’ ως αλλαγή στην πρεμιέρα της ομάδας του στην έδρα της Μπόρνμουθ και πέντε λεπτά αργότερα σκόραρε μετά από καραμπόλα χαρίζοντας τον βαθμό της ισοπαλίας στους «μπλέϊντς».
Ο Σαρπ είναι ένας «μαχητής» της ζωής. Διένυσε όλη την διαδρομή από την Λιγκ 2 μέχρι την Πρέμιερ, ξεπέρασε τον άδικο χαμό του νεογέννητου γιου του και βγήκε δυνατός. Αναγεννημένος από τις στάχτες, σαν τον φοίνικα. Πλέον, ολοκληρωμένος και ανακουφισμένος μπορεί να απολαύσει την ζωή που ότι του πήρε, φρόντισε ή τουλάχιστον προσπάθησε να του το δώσει πίσω απλόχερα.
Επιμέλεια: Θάνος Κονταξής
http://www.england365.gr/article/209476/%CE%9C%CF%80%CE%AF%CE%BB%CE%B9-%CE%A3%CE%B1%CF%81%CF%80:-%CE%9F-%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B7%CE%B8%CE%AF%CF%83%CE%B5%CE%B9
-
Υπάρχουν αμέτρητοι 16χρονοι που σήμερα σηκώθηκαν με τα χίλια ζόρια για να πάνε σχολείο και υπάρχει και ο Λουκ Μάθισον της Ρότσντεϊλ που λογικά δεν κοιμήθηκε καθόλου, περιμένοντας τη στιγμή που θα περιγράψει γεμάτος περηφάνια στην παρέα του πως είναι να σκοράρεις μέσα στο Ολντ Τράφορντ.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/70317293_10158053739630931_8705739808086949888_n.jpg?_nc_cat=104&_nc_oc=AQnXYxoFjDnGiewAxeLuoTtMhO6_LeqkZ6ZPh2o7O39X_9QNrVXfXCVvJKNAsP2OjgQ&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=2c6a0139d82ab33f2a8edc9113465be0&oe=5E3544EE)
El Sombrero
"Rochdale and the school have been so supportive of me. I love learning; it is what I want to do. Football is not a guarantee. You never know what will happen. You could be the best player in the world but anything is possible. I want to have that back-up plan just in case." https://www.bbc.com/sport/football/49834275
Περισσότεροι από 5.000 οπαδοί της Γκρίμσμπι Τάουν έκαναν εχθές, σε εργάσιμη μέρα, 600 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα, για να υποστηρίξουν την ομάδα τους απέναντι στην Τσέλσι στο Λιγκ Καπ και δεν σταμάτησαν να τραγουδάνε, ούτε όταν το σκορ έγινε 7-1! Αξίζει να αναφερθεί ότι η Γκρίμσμπι Τάουν έχει έδρα σε μια πόλη 39.000 κατοίκων και αγωνίζεται στην 4η κατηγορία της Αγγλίας.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/71318376_10158054595095931_1858522904069668864_n.jpg?_nc_cat=100&_nc_oc=AQl8VLm60h7Lwy0Ha5qF5SOpKD06KvyNh_GfXrQij1joctHIAzXZTucMspuHI3qTmPQ&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=a419720d6d355d959142f99ac47ba8f9&oe=5E31F59A)
El Sombrero
-
Η αγάπη για το ποδόσφαιρο μεταδίδεται από πατέρα σε γιο και από... παππού σε εγγονό!
Ο 17χρονος αμυντικός της Μάντσεστερ Σίτι, Τέιλορ Χάργουντ-Μπέλις έκανε χθες το ντεμπούτο χθες το βράδυ με την πρώτη ομάδα στον αγώνα κυπέλλου απέναντι στη Πρέστον. Με αυτόν τον τρόπο εκπλήρωσε μία μεγάλη επιθυμία του παππού του, Ντέϊβ.
Ο παππούς του ήταν φανατικός οπαδός της Σίτι και κάτοχος διαρκείας για πολλά χρόνια. Κατά την διάρκεια της καλοκαιρινής προετοιμασίας πέθανε, την ημέρα που η Σίτι θα έκανε τη τελευταία της προπόνηση πριν αναχωρήσει για την Κίνα. Ο μικρός αγχώθηκε ότι δε θα μπορεί να πάει στην κηδεία αλλά ο Πεπ Γκουαρντιόλα τον καθησύχασε ότι δε θα αλλάξει κάτι αν λείψει για έναν τόσο σημαντικό λόγο και του είπε ότι η οικογένεια είναι πάνω απ' όλα, δίνοντας του άδεια. Ήταν τέτοια η αγάπη του παππού για την ομάδα, που κηδεύτηκε φορώντας τη φανέλα της..
Ο μικρός άκουσε τις τελευταίες λέξεις του παππού του να τον συμβουλεύουν να δώσει όλη την ψυχή του για την ομάδα. ''Κάν' το για την Σίτι. Είμαι περήφανος για σένα''.. Δυστυχώς, ο παππούς δε πρόλαβε την πρώτη συμμετοχή του εγγονού αλλά τον είδε να υπογράφει τριετές επαγγελματικό συμβόλαιο με την αγαπημένη τους ομάδα..
Ο πιτσιρικάς που έχει μάθει να αγωνίζεται ως αρχηγός είτε με τις μικρές ομάδες της Εθνικής Αγγλίας, είτε με τις μικρές της Σίτι, θεωρείται μεγάλο ταλέντο κι έχει το καλύτερο κίνητρο για να πετύχει. Πρώτα για τον εαυτό του και μετά για τον παππού του και την κοινή τους αγάπη για την ομάδα..
Υ.Γ. Ευχαριστούμε τον φίλο της σελίδας μας που μας έστειλε την είδηση που δημοσίευσε η σελίδα Manchester City - Greek Vision !
-
Ο... θάνατος του αγγλικού παιχνιδιού
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-10/thumb_42536_default_news_size_5.jpeg?itok=-5KGzVSk)
Πατροπαράδοτες γιόμες, αμέτρητες σέντρες από κάθε μήκος και πλάτος, κεφαλιές παντός καιρού και αντιπάλου. Ενας περασμένος ποδοσφαιρικός κόσμος που πλέον έχει εκλείψει από τα γήπεδα της Premier League.
Βρισκόμαστε 19 χρόνια μέσα στον 21ο αιώνα και πλέον τίποτα στα γήπεδα της Prmier League δεν θυμίζει το πατροπαράδοτο αγγλικό παιχνίδι με τις σέντρες. Εκείνες τις... γιόμες ή τις πιο συστημένες μπαλιές που όριζαν το ακριβές στιλ, το πασίγνωστο βρετανικό ποδόσφαιρο της ωμής δύναμης. Εκείνο το παιχνίδι που όριζε ότι η μπάλα πρέπει να φτάσει όσο το δυνατόν πιο κοντά και με μεγαλύτερη αμεσότητα στην εστία, για να μπει γκολ εξ επαφής, δίχως πολλά πολλά.
Το εντελώς αντίθετο δηλαδή απ' ό,τι πρεσβεύουν οι σύγχρονες τακτικές του Πεπ Γκουαρδιόλα και γενικότερα οι προσταγές της σύγχρονης εποχής. Πλέον οι οπαδοί έχουν μάθει αλλιώς. Οι περισσότεροι εξ αυτών θα προτιμήσουν μία κάθετη μπαλιά τρύπα ή ένα τριγωνάκι, από ένα πατροπαράδοτο γέμισμα. Το αντιλαμβάνεσαι στην αποθέωση μία τέτοιας ενέργειας από την εξέδρα, το καταλαβαίνεις από τον ενθουσιώδη τρόπο περιγραφής της φάσης από τον εκφωνητή.
Για να μην πάμε μακριά, σε εκείνο το βασίλειο της... γιόμας, ας δούμε τι συνέβαινε μόλις μία 10ετία νωρίτερα. Αλλωστε για πιο παλιά τέτοια στατιστικά δεν υπάρχουν. Ο μέσος όρος σεντρών λοιπόν ανά αγώνα στην Premier League ανερχόταν στις 50. Σταδιακά κάθε χρόνο αυτό το νούμερο μειωνόταν, για να φτάσουμε στο σημερινό 35 ανά ματς. Εάν μάλιστα αφαιρέσουμε σε αυτό το διάστημα τις στημένες μπάλες, τότε το εν λόγω ποσοστό βρίσκεται αντίστοιχα στο 38,2 του 2008-'09 και 24,2 για το 2018-'19.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-10/untitled.jpg)
Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της “Opta”, πλέον οι χαμηλές παράλληλες από τα πλάγια έχουν αντικαταστήσει μεγάλο μέρος των σεντρών και φυσικά το ίδιο ισχύει και για το κάθετο παιχνίδι που ολοένα αυξάνει την απήχησή του στις ομάδες και το κοινό τους. Αυτό που είχε συμβεί τον Φεβρουάριο του 2014 στο χειρότερο παιχνίδι της σύγχρονης Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κόντρα στη Φούλαμ, αποτελεί ένα παρελθόν που σπάνια θα εμφανίζεται. Τότε που η ομάδα του Ντέιβιντ Μόγιες είχε επιχειρήσει 81 άκαρπες σέντρες, με τον αντίπαλο αμυντικό, Νταν Μπερν να χαρακτηρίζει τη Γιουνάιτεντ ως ομάδα με τακτικές της Conference.
Ενδεικτικό είναι και αυτό που συμβαίνει στις τέσσερις τελευταίες ήττες της Μάντσεστερ Σίτι στο πρωτάθλημα, στις οποίες έχει σεντράρει πάνω από 35 φορές ανά ήττα. Για μία ομάδα με ψηλούς αμυντικούς που μπορεί να κλειστεί πίσω και να περιμένει, το να προσπαθείς να τη νικήσεις με σέντρες, είναι βούτυρο στο ψωμί της. Αυτό οφείλεται και στο ότι στη σύγχρονη εποχή στην Αγγλία απουσιάζουν οι κλασικοί κεφαλοσφαιριστές επιθετικοί. Για παράδειγμα, ο Χάρι Κέιν σκόραρε τελευταία φορά με το κεφάλι πριν έναν περίπου χρόνο, ενώ η Αρσεναλ δεν έχει γκολ με κεφαλιά από τον Δεκέμβριο του 2017.
Ο Ολιβιέ Ζιρού είναι αναπληρωματικός στην Τσέλσι, ενώ ο Κριστιάν Μπεντέκε τείνει να μην θεωρείται καν κανονικός ποδοσφαιριστής. Ειδικά μετά την απόσυρση του Πίτερ Κράουτς, κανείς από τους 10 κορυφαίους κεφαλοσφαιριστές στην ιστορία της Premier League δεν έχει απομείνει στο γήπεδά της. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι μόνοι που έχουν βρει δίχτυα από δύο φορές με το κεφάλι, είναι οι Ντομινίκ Κάλβερτ-Λιούιν (Εβερτον) και Κρις Γουντ (Μπέρνλι).
Ολα τα παραπάνω συνηγορούν στο ότι αυτού του είδους το σκοράρισμα μετατρέπεται σταδιακά σε είδος προς εξαφάνιση. Καθώς το 11,7% που έχουν μπει με κεφαλιά φέτος, αποτελούν τον μικρότερο μέσο όρο στην ιστορία της Premier League. Και κάπως έτσι -το αγγλικό ποδόσφαιρο στη βιτρίνα του τουλάχιστον- έχει αλλάξει άρδην, θυμίζοντας ότι ο θάνατος του παιχνιδιού όπως το είχαν μάθει οι παλιότερες γενιές, είναι κάτι που ήδη έχει συμβεί...
Πηγή: Telegraph
gazzetta.gr
-
Κι αν δεν ξεχώριζες τα χρώματα στη φανέλα της ομάδας σου;
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-09/axromatopsi1-horz.jpg?itok=hWc5bf56)
Η Κάθριλ Άλμπανι-Γουόρντ, επικεφαλής του οργανισμού Colour Blind Awareness μιλάει στο gazzetta.gr για ένα θέμα-ταμπού στο ποδόσφαιρο, το οποίο σταδιακά ανακαλύπτουν όλο και περισσότεροι.
Ένα παιδί σε σχολική ηλικία ξεκινά να λατρεύει το ποδόσφαιρο. Μπαίνει στην ομάδα του σχολείου, το απολαμβάνει, όμως ξαφνικά ανακαλύπτει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά. Δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τους συμπαίκτες από τους αντιπάλους. Οι "σαλιάρες" της προπόνησης μοιράζονται διαφορετικά κάθε μέρα και ο μικρός πρέπει συνεχώς να απομνημονεύει τα πρόσωπα των υπόλοιπων παιδιών που βρίσκονται στην ίδια ομάδα. Χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να λάβει μια απόφαση, γεγονός που πιθανόν στα μάτια των υπολοίπων να τον κάνει να δείχνει αργός. Δεν αρκεί μια φευγαλέα αποτύπωση της φανέλας στην άκρη του ματιού για να στείλει τη μπάλα εκεί που χρειάζεται. Πρέπει να δει πρόσωπο πριν πέσει για τάκλιν. Κι όταν το βράδυ γυρίζει σπίτι, βάζοντας να δει την αγαπημένη του ομάδα, αλλάζει κανάλι απογοητευμένος, αφού η οθόνη είναι μικρή και οι φανέλες μοιάζουν παντού ίδιες.
Ένα παιδί σαν το παραπάνω, αποτέλεσε την αφορμή για να ξεκινήσει η Κάθριν Άλμπανι-Γουόρντ την έρευνα σχετικά με την αχρωματοψία, η οποία τελικά δημιούργησε το www.colourblindawareness.org και έφερε την Βρετανίδα να συνεργάζεται με την UEFA και την FA. Στην Αγγλία, μόνο, υπολογίζεται ότι 3 εκατομμύρια άνθρωποι δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τα χρώματα, αρκετοί για να γεμίσουν 30 φορές το Γουέμπλεϊ. Σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν, ένας στους 12 άνδρες αντιμετωπίζει σε έναν βαθμό, ανάλογο πρόβλημα, το οποίο μπορεί να επηρεάσει τη σχέση του με το ποδόσφαιρο. Οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή η σχέση. Είτε είναι παίκτης, είτε προπονητής, είτε φίλαθλος, είτε εργαζόμενος σε έναν σύλλογο, το οτιδήποτε.
Η Κάθριν Άλμπανι-Γουόρντ εξηγεί στο gazzetta.gr τις προεκτάσεις του ζητήματος και αναφέρεται στις λύσεις που μπορούν να δοθούν. Για να καταλάβει κάποιος την οπτική των ανθρώπων αυτών, αρκεί να ρίξει μια ματιά στο παρακάτω βίντεο!
https://vimeo.com/216162765
Πότε ξεκινήσατε τον αγώνα για την ευαισθητοποίηση και πώς;
«Ξεκίνησα πριν από 10 χρόνια, αφού ο 7χρονος γιος μου είχε προβλήματα να ξεχωρίσει τα χρώματα στις ποδοσφαιρικές φανέλες όταν άλλαξε σχολείο. Είπε ότι δεν ήξερε ποτέ ποια ήταν η ομάδα του, επειδή κάθε φορά οι ομάδες άλλαζαν και έπρεπε να προσπαθεί να θυμάται ποια παιδιά επιλέγονταν για συμπαίκτες του κάθε μέρα. Όταν τελικά κατάλαβα ότι πρέπει να έχει πρόβλημα, επειδή είχε αχρωματοψία, προσπάθησα να ερευνήσω την πάθηση για να δω πώς θα τον υποστηρίξω καλύτερα. Ανακάλυψα έτσι ότι δεν υπήρχε πουθενά πληροφόρηση για να βοηθηθούν γονείς όπως εγώ, ή να βοηθηθούν οι δάσκαλοι. Έτσι, αποφάσισα να δημιουργήσω ένα site με όλες τις πληροφορίες που κατάφερα να συλλέξω, ώστε άλλοι άνθρωποι που βρίσκονται στην ίδια θέση να έχουν έναν τρόπο για να ενημερωθούν».
Πόσο σημαντική είναι η αχρωματοψία στον αθλητισμό και συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο;
«Η αχρωματοψία μπορεί να έχει επιπτώσεις σε διαφορετικά αθλήματα και με πολλούς διαφορετικούς τρόπους που αρχικά μπορεί να μην έχεις καν σκεφτεί. Όπως σας είπα, ανακάλυψα για την αχρωματοψία λόγω της αδυναμίας του γιου μου να ξεχωρίσει τις ομάδες στη σχολική προπόνηση. Η αδυναμία αντίληψης δεν έχει να κάνει απλά με το να μπερδεύεις τους κόκκινους και τους πράσινους, πολλοί χρωματικοί συνδυασμοί μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα. Είναι τόσες πολλές οι εμφανίσεις που φαίνονται ίδιες σε ανθρώπους που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα χρώματα. Για παράδειγμα, πολύς κόσμος σοκάρεται όταν μαθαίνει ότι για πολλούς ανθρώπους με αχρωματοψία οι κόκκινες και οι μαύρες εμφανίσεις μπορούν να δημιουργήσουν σύγχυση, είναι αδύνατον να τις ξεχωρίσουν. Κάποια χρώματα δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από άλλα. Συγκεκριμένα, όλες οι κόκκινες, οι πράσινες και οι πορτοκαλί φανέλες μπορούν να εμφανιστούν ως το ίδιο χρώμα και ίδιες με το χρώμα του αγωνιστικού χώρου. Μερικές φορές, οι παίκτες που φορούν πάνω-κάτω κόκκινο είναι σχεδόν αόρατοι σε όσους βλέπουν από την τηλεόραση.
Φανταστείτε πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να προσπαθείς να παρακολουθήσεις έναν τέτοιο αγώνα. Κι όμως, συμβαίνει πολύ συχνά. Τα προβλήματα όμως δεν αφορούν μόνο τις εμφανίσεις. Εμφανίζονται και με τα φανελάκια προπόνησης. Συχνά οι άνθρωποι με αχρωματοψία δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα σήματα στον προπονητικό εξοπλισμό, ή τους πορτοκαλί και κόκκινους κώνους προπόνησης, επειδή τους φαίνονται ίδιοι με το χορτάρι στο γήπεδο. Μερικές φορές, ακόμα και το χρώμα της μπάλας μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα. Συχνά, τα site από τα οποία αγοράζεις εισιτήρια για το γήπεδο μπορούν να αποδειχθούν τρομερά δύσκολα: Οι πληροφορίες για το πλάνο του γηπέδου και τα εισιτήρια της ημέρας μπορούν να μπερδέψουν και συχνά τα σήματα για τις εξόδους κινδύνους δεν είναι ευδιάκριτα. Αυτό σημαίνει ότι τα γήπεδα δυνητικά είναι λιγότερο ασφαλή για άτομα με αχρωματοψία. Αυτά τα ζητήματα δεν αφορούν μόνο τους παίκτες ή τους οπαδούς. Το να μην τα λύνεις ενδέχεται να επιφέρει εμπορικές συνέπειες για τα κλαμπ, τους χορηγούς, ακόμα και τα τηλεοπτικά δίκτυα».
Ποια είναι τα πιο κοινά προβλήματα σε ένα γήπεδο;
«Σε ένα γήπεδο, τα άτομα με αχρωματοψία ενδέχεται να αντιμετωπίσουν προβλήματα στο να καταλάβουν πώς να βρουν τις θέσεις τους, αν το πλάνο και η σηματοδότηση έχουν χρώματα που μπερδεύουν. Μπορεί να αντιμετωπίσουν πρόβλημα στο να διακρίνουν τα σήματα κινδύνου και τον εξοπλισμό, ή τα μενού και τις πληροφορίες για τις αλλεργίες. Όπως είπαμε δεν επηρεάζει μόνο τους οπαδούς, αλλά και τους εργαζόμενους. Οι υπεύθυνοι των γηπέδων πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πληροφορίες για τα άτομα της ιδιωτικής ασφάλειας ίσως δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές αν τα χρώματα που υπάρχουν στα πάσα τους μοιάζουν ίδια. Άνθρωποι με αχρωματοψία ενδέχεται να δουλεύουν και στις αίθουσες ελέγχου και να έχουν δυσκολία να ξεχωρίσουν τα διαφορετικά φωτάκια στους πίνακες πυρασφάλειας, το λογισμικό στους υπολογιστές, ή να ακολουθούν τεχνικά πλάνα. Το πλάνο εξόδου κινδύνου συχνά μπερδεύει αυτούς τους ανθρώπους, επειδή συχνά έχει πληροφορίες σε κόκκινο και πράσινο, που για εκείνους είναι ακριβώς το ίδιο».
Υπάρχουν δεδομένα που αφορούν το ποσοστό των ποδοσφαιριστών που έχουν αχρωματοψία; Πώς επηρεάζει την απόδοσή τους;
«Αυτή είναι μια ερώτηση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για εμάς. Όπως φαντάζεστε, οι ελίτ ποδοσφαιριστές με αχρωματοψία είναι σχεδόν απίθανο να αποκαλύψουν ότι έχουν πρόβλημα να ξεχωρίσουν τα χρώματα, λόγω του φόβου να μείνουν εκτός από συγκεκριμένους αγώνες ή ακόμα κι από την ομάδα τους. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πουν ότι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τις "σαλιάρες" ή τον προπονητικό εξοπλισμό και σε ημέρες αγώνων δεν πρόκειται να παραδεχθούν ότι δεν μπορούν να διακρίνουν τις ομάδες, ή να ξεχωρίσουν τον τερματοφύλακα σε ένα κόρνερ.
Μου έχουν πει πολλοί άνθρωποι στο ποδόσφαιρο ότι είναι πολύ δύσκολο ποδοσφαιριστές με αχρωματοψία να φτάσουν στο κορυφαίο επίπεδο. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι αλήθεια και νομίζω ότι ο λόγος που δεν ξέρουμε ποιοι έχουν αυτό το πρόβλημα, είναι επειδή δεν θέλουν να αποκαλύψουν ότι πάσχουν από κάτι που ενδεχομένως θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μειονέκτημα. Πάντως, γνωρίζουμε κάποιους ελίτ ποδοσφαιριστές που πλέον έχουν σταματήσει και έχουν παραδεχθεί ότι έχουν αχρωματοψία. Επίσης, ξέρουμε έναν νυν διεθνή ποδοσφαιριστή που είχε πρόβλημα σε φιλικό αγώνα πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Γνωρίζω επίσης έναν πρώην ελίτ ποδοσφαιριστή που έχει παίξει συμπαίκτης σε μεγάλη ομάδα με άλλον ποδοσφαιριστή που είχε το ίδιο πρόβλημα, ενώ έχει δουλέψει και με προπονητή που είχε αχρωματοψία. Εκείνη τη στιγμή όμως δεν το είχε καταλάβει.
Αυτό αναδεικνύει την απροθυμία τους να μιλήσουν για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Ενώ από τη μία είναι κατανοητό το γιατί θέλουν να κρατήσουν την πάθησή τους κρυφή, την ίδια στιγμή γίνεται ξεκάθαρο πως αν δεν βγουν να μιλήσουν και να δώσουν το παράδειγμα, το στίγμα της αχρωματοψίας θα παραμείνει. Θα πρέπει να υπάρξει μια δυναμική γιατί στατιστικά μιλώντας, πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένας παίκτης με αχρωματοψία σε κάθε αντρική ομάδα. Θα πρέπει να υπάρχουν και κάποιες γυναίκες επίσης, αλλά η αχρωματοψία επηρεάζει 1 στις 200 γυναίκες.
Εμείς σχεδιάζουμε να διεξάγουμε έρευνα ώστε να ανακαλύψουμε αν οι παίκτες με αχρωματοψία υπάρχουν στο κορυφαίο επίπεδο σε αντίστοιχη αναλογία με τον γενικό πληθυσμό, δηλαδή ένας στους 12 άνδρες (το 8% των ανδρών). Σε συνεργασία με Εθνικές Ομοσπονδίες και συλλόγους, πρόσφατα καταθέσαμε πρόταση για χρηματοδότηση έρευνας των παιδιών με αχρωματοψία σε ακαδημίες. Ελπίζουμε να ανακαλύψουμε πόσοι φτάνουν με αυτή τη δυσκολία στις ακαδημίες και έπειτα να συγκρίνουμε τους αριθμούς ώστε να δούμε πόσοι με την συγκεκριμένη πάθηση μπαίνουν στις ακαδημίες και πόσοι βγαίνουν από αυτές για να ακολουθήσουν επαγγελματική καριέρα. Έτσι, θα γνωρίζουμε την αναλογία των παικτών με αχρωματοψία που χάνονται από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο επειδή δεν τα καταφέρνουν στις ακαδημίες. Αν η πρόταση μας εγκριθεί, σκοπεύουμε να αναπτύξουμε την έρευνα στους παίκτες που τα κατάφεραν, ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τις στρατηγικές αντιμετώπισης και τα πιθανά εμπόδια στην εξέλιξή τους.
Από τις αρχικές μελέτες, ξέρουμε ήδη ότι η αχρωματοψία επηρεάζει την περιφερειακή όραση και ότι αυτό μπορεί να καθυστερήσει το παιχνίδι τους, γιατί χρειάζεται να σταματήσουν την μπάλα για να αναγνωρίσουν έναν συμπαίκτη τους πριν κάνουν πάσα. Κάποιοι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές με αχρωματοψία έχουν εκφράσει τον προβληματισμό τους για το ότι κάποιες φορές δεν είναι σίγουροι αν ένας παίκτης που οδεύει προς το μέρος τους είναι συμπαίκτης ή αντίπαλος και την ώρα που ετοιμάζονται για τάκλιν, δεν ξέρουν αν πρέπει να το κάνουν. Αυτό αυξάνει το ρίσκο του τραυματισμού. Ωστόσο, υπάρχει πολλή δουλειά που μπορεί να γίνει. Πρόκειται για ένα εντελώς νέο θέμα για το ποδόσφαιρο και δεν υπάρχει έρευνα για να βασιστείς πάνω της».
Οι παίκτες αυτοί μιλούν ή ντρέπονται; Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που δεν το καταλαβαίνουν;
«Οι παίκτες με αχρωματοψία δύσκολα μιλούν, κυρίως από φόβο ή ντροπή. Κανείς δεν θέλει να κάνει πάσα σε αντίπαλο κατά λάθος, όμως πιθανότατα όσοι αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο πρόβλημα το έχουν κάνει αρκετές φορές ως παιδιά. Όλοι θα θυμούνται πώς αισθάνθηκαν όταν συνέβη και δεν θέλουν να το επαναλάβουν. Ως επαγγελματίες, κάθε αντίστοιχο λάθος θα προκαλέσει άσχημες αντιδράσεις στον κόσμο και στα ΜΜΕ.
Κάποιοι πρώην επαγγελματίες μας έχουν πει ότι συμβουλεύτηκαν τους ατζέντηδές τους για το ζήτημα γιατί δεν ήθελαν να δημιουργηθούν περίεργες καταστάσεις στον αγώνα ή την προπόνηση. Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν χωρίς διάγνωση στην εφηβεία και οι περισσότερες ομάδες δεν τσεκάρουν τους ποδοσφαιριστές για το αν έχουν προβλήματα όρασης που αφορούν τα χρώματα, οπότε είναι πιθανόν να υπάρχουν ποδοσφαιριστές που να μην κατανοούν ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οφείλονται στην εν λόγω κατάσταση.
Νομίζω ότι θα βοηθούσε τους πάντες που εμπλέκονται στο ποδόσφαιρο να κατανοούσουν τα προβλήματα που οι άνθρωποι με αχρωματοψία αντιμετωπίζουν ως ποδοσφαιριστές. Σίγουρα θα ευνοούσε την ομάδα ως σύνολο αν έβρισκαν υποστήριξη, γιατί θα διαβεβαίωνε ότι θα έπαιζαν στο καλύτερο των δυνατοτήτων τους. Προφανώς, δεν είναι καλό για την ομάδα όταν κάποιος υφίσταται τραυματισμό λόγω του ζητήματος. Είναι ένα ρίσκο που πρέπει να αποφεύγεται και μπορεί να αποφεύγεται γιατί δεν είναι δύσκολο για τους προπονητές να αφαιρούν όλον τον εξοπλισμό που το χρώμα του δημιουργεί δυσκολίες. Κάποιοι ελίτ προπονητές που έχουν οι ίδιοι δυσκολία το κάνουν ήδη, για παράδειγμα δεν επιτρέπουν συνδυασμούς σε προπονητικά φανελάκια ή εξοπλισμό που οι ίδιοι δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν. Τέτοια απλά βήματα μπορούν να ωφελήσουν όλους τους παίκτες και να έχουν άμεσο θετικό αντίκτυπο στην απόδοσή τους. Παρομοίως, δεν υπάρχει λόγος για χρωματικές συγκρούσεις στις φανέλες σε όλα τα επίπεδα του παιχνιδιού. Στο κορυφαίο επίπεδο οι χορηγοί στις φανέλες το κάνουν πιο σύνθετο, όμως δεν υπάρχει λόγος ώστε να μην επιλυθούν αυτά τα ζητήματα. Σε τελική ανάγνωση, αν κάποιοι φίλαθλοι δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ένα ματς στην τηλεόραση θα αλλάξουν κανάλι και αυτό από μόνο του μπορεί να είναι αρκετό για τους χορηγούς να σκέφτονται διαφορετικά για τον σχεδιασμό των λογότυπών τους».
Υπάρχουν διακρίσεις ή bullying προς τους αθλητές με αχρωματοψία;
«Δεν γνωρίζω κάποια συγκεκριμένη περίπτωση, εκτός αν μπορούμε να πούμε ότι σε κάθε επίπεδο του παιχνιδιού αν κάποιος κάνει ένα λάθος λόγω της αδυναμίας του να ξεχωρίζει χρώματα, για παράδειγμα μια λάθος πάσα, τότε θα γίνει αντικείμενο χλευασμού από τους ίδιους τους συμπαίκτες και τους οπαδούς της ομάδας του. Η έλλειψη κατανόησης στο εν λόγω ζήτημα οδηγεί σε αυτή τη μορφή bullying. Γνωρίζουμε επίσης για κάποιους ποδοσφαιριστές που οι συμπαίκτες τους κάνουν πλάκα με την κατάστασή τους και την αντιμετωπίζουν ως αστείο, οπότε υπάρχει σίγουρα μια έλλειψη ενσυναίσθησης προς τους παίκτες με αχρωματοψία. Ωστόσο πιστεύω ότι από τη στιγμή που οι άλλοι ποδοσφαιριστές καταλάβουν πώς είναι να παίζεις ποδόσφαιρο και να δυσκολεύεσαι να διακρίνεις τα χρώματα, βλέποντας σχετικές εικόνες με το πώς οι φανέλες φαίνονται σε αυτά τα άτομα, o σεβασμός τους θα αυξηθεί μαζικά!
Στο κορυφαίο επίπεδο, το bulliyng από τους οπαδούς στο γήπεδο ή στα Social Media είναι ένας ακόμα λόγος που κρατά τους παίκτες σιωπηλούς. Για το αν η τεχνική ηγεσία κάνει διακρίσεις δεν έχουμε γνώση, όμως κάποιοι προπονητές μας έχουν πει ότι θα άφηναν στον πάγκο παίκτες που θα είχαν πρόβλημα στο να ξεχωρίσουν τις εμφανίσεις από το να πιέσουν μια από τις δύο ομάδες να αλλάξει φανέλα. Από την άλλη, σε ένα παιχνίδι Premier League Κ-23 πέρυσι, η Λιντς στήριξε τον τερματοφύλακά της που έχει αχρωματοψία και καθυστέρησαν την σέντρα για να φορέσουν φανέλες που δεν θα του δημιουργούσαν πρόβλημα. Στο τέλος, γιατί να αφήσει στον πάγκο ένας προπονητής έναν καλό παίκτη που έχει επιλεγεί για την ικανότητά του, όταν μια αλλαγή στις εμφανίσεις μπορεί να λύσει εύκολα το πρόβλημα;
Αν μπορέσουμε να προχωρήσουμε με την έρευνά μας, θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε αν οι προπονητές και οι παίκτες παίρνουν αποφάσεις που συνιστούν διάκριση για τους παίκτες με αχρωματοψία και θα αναπτύξουμε οδηγίες για να το αποτρέψουμε. Οι διοργανωτές μπορούν επίσης να βοηθήσουν, διαβεβαιώνοντας ότι οι εμφανίσεις εγκρίνονται από πριν, ώστε να μην δημιουργούν πρόβλημα και ακόμα και στο ερασιτεχνικό παιχνίδι δεν είναι δύσκολο να υπάρχουν κίτρινα και μπλε φανελάκια διαθέσιμα για μια τέτοια περίπτωση».
twitter (https://twitter.com/colourblindorg/status/1174578594649169920?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1174578594649169920&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Fplanetfootball%2Fsynenteuxeis%2Farticle%2F1398877%2Fki-den-xehorizes-ta-hromata-sti-fanela-tis-omadas-soy)
Τι προβλήματα δημιουργούνται για τους φιλάθλους που προσπαθούν να δουν τους αγώνες από την τηλεόραση; Υπάρχει τρόπος να βοηθηθούν;
«Το βασικό πρόβλημα για τους φιλάθλους, είτε παρακολουθούν ζωντανά είτε από την τηλεόραση, τους υπολογιστές ή τα τάμπλετ τους, είναι η αδυναμία να ξεχωρίσουν τα χρώματα των ομάδων. Για ανθρώπους που παρακολουθούν σε μικρές οθόνες, όπως για παράδειγμα αυτές των κινητών τηλεφώνων, είναι πολύ δυσκολότερο να τα καταφέρουν. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι περίπου 5.500 άτομα που θα βρεθούν στο γήπεδο θα έχουν πρόβλημα να ξεχωρίσουν τα χρώματα σε ένα παιχνίδι στο γεμάτο Γουέμπλεϊ και ξέρουμε επίσης ότι για το Euro 2016 σχεδόν 140 εκατομμύρια από το συνολικό τηλεοπτικό κοινό των 2.5 δις είχαν σε κάποιο βαθμό πρόβλημα με τα χρώματα.
Δεν είναι ασυνήθιστο για οπαδούς με αχρωματοψία που παρακολουθούν στην τηλεόραση να μπερδεύουν τους διαιτητές ή τους τερματοφύλακες με τους υπόλοιπους παίκτες, γεγονός που επιφέρει ακόμα μεγαλύτερο μπέρδεμα. Ωστόσο, όπως και με τους παίκτες, είναι εύκολο να βοηθήσεις τους φιλάθλους με κανονισμούς για τις φανέλες. Μέχρι να υπάρξουν, τότε θα συνεχιστούν τα προβλήματα. Αλλά με απλούς όρους, αν κάθε ομάδα έχει μια σκούρα εμφάνιση και μία ανοιχτή, οι περισσότερες πιθανές συγκρούσεις χρωμάτων θα μπορούσαν να αποφευχθούν.
Οι οπαδοί επίσης έχουν προβλήματα στην αγορά εισιτηρίων και στην κατανόηση των τηλεοπτικών γραφημάτων. Για παράδειγμα, η εμφάνιση των ποινών στην τηλεόραση ή η διαθεσιμότητα των εισιτηρίων με μόνο πράσινες ή κόκκινες βούλες δεν είναι καλή ιδέα. Όμως μόνο με το να αλλάξουν τα σχήματα, δίνεις λύση. Είχαμε πρόσφατα μια ειδική ημερίδα και κάποιοι σοκαρίστηκαν όταν κατάλαβαν ότι οι πίνακες που οι δείχνουν τις αλλαγές έχουν πάνω από ένα χρώμα. Κανείς από τους οπαδούς με αχρωματοψία δεν είχαν καταλάβει ότι ο παίκτες που αποχωρεί από το γήπεδο εμφανίζεται με κόκκινο και αυτός που μπαίνει με πράσινο. Το να λύνεις τέτοια θέματα χρειάζεται πολύ λίγο κόπο, αλλά μπορεί να διαβεβαιώσει ότι το παιχνίδι είναι περισσότερο προσβάσιμο για εκατομμύρια ανθρώπων».
Συνεργάζεστε με την UEFA και με κάποιες ομοσπονδίες χωρών για να βοηθήσετε τα άτομα με αχρωματοψία στο ποδόσφαιρο. Τι δράσεις κάνετε;
«Δημιουργήσαμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές σε συνεργασία με την UEFA και την Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, η οποία είναι διαθέσιμη σε όλες τις Εθνικές Ομοσπονδίες της UEFA σε οκτώ γλώσσες, μαζί με κάποιους ακόμα πόρους, όπως βίντεο και ενημερωτικά δελτία για προπονητές και επιπρόσθετες οδηγίες, κάποιες από τις οποίες δημιουργήσαμε σε συνεργασία με την Premier League και την αγγλική Football League. Ελέγχουμε επίσης όλα τα γήπεδα που χρησιμοποιούνται σε διοργανώσεις της UEFA, δίνοντας συμβουλές για τα σήματα και τα ζητήματα ασφαλείας. Δουλεύουμε επίσης με προπονητές για να βελτιώσουμε την ευαισθητοποίηση στο θέμα και χρησιμοποιούμε το βραβείο του Ιδρύματος της UEFA για τα Παιδιά που κερδίσαμε νωρίτερα στη χρονιά, για να αναδείξουμε την δύναμη του ποδοσφαίρου και να ευαισθητοποιήσουμε για την αχρωματοψία σε καθημερινά σχολικά μαθήματα, μέσω γυμναστών. Είμαστε πολύ τυχεροί που δουλεύουμε με το πρόγραμμα #EqualGame της UEFA για την ανάδειξη των προβλημάτων που μπορεί να δημιουργήσει η αχρωματοψία στο ποδόσφαιρο, ως μέρος των Fan Festival του Champions League και του Europa League. Αυτό μας έχει επιτρέψει να διαδίδουμε το μήνυμα σε χιλιάδες κόσμου, συμπεριλαμβανομένων κάποιων ελίτ παικτών».
gazzetta.gr
-
Πάρτικ Θιστλ: Οπαδός που κέρδισε το λαχείο, αγοράζει την ομάδα του για να τη σώσει!
Ο ρομαντισμός... ζει! Οπαδός στη Σκωτία, κέρδισε πριν 8 χρόνια το λαχείο και σήμερα σώζει την αγαπημένη του Πάρτικ Θιστλ αγοράζοντάς την.
Ο Κόλιν Γουίαρ το 2011 είδε την τύχη να του χαμογελά διάπλατα και να του χαρίζει τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Και φυσικά 188.000.000 ευρώ! Σήμερα, ο 71χρονος έχει πάρει την απόφαση να αγοράσει την Πάρτικ Θιστλ (ομάδα Β' κατηγορίας), την αγαπημένη του ομάδα για να τη σώσει και στη συνέχεια να την παραδώσει στους οπαδούς.
Ο Γουίαρ απέκτησε το 55% των μετοχών της ομάδας και θα το παραδώσει σε μια ομάδα οπαδών όπου και θα αναλάβουν το σύλλογο, στο πρότυπο της «Well Society» στη Μάδεργουελ. Η ολοκλήρωση της παραχώρησης των μετοχών αναμένεται να πραγματοποιηθεί μέχρι τις 30/3/2020.
Ο άνθρωπος που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα, έχει δώσει ήδη 2.500.000 λίρες στην Πάρτικ Θιστλ, ενώ επένδυσε και 6.000.000 λίρες για το προπονητικό κέντρο. Πλέον, είναι έτοιμος να παραδώσει τις μετοχές του χωρίς να ζητάει κάποιο οικονομικό αντάλλαγμα.
gazzetta.gr
-
https://www.blabbermouth.net/news/iron-maiden-and-west-ham-united-unveil-football-kit-collaboration/
-
http://www.england365.gr/article/211762/%CE%A4%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BF-%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CE%AD%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%86%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%92%CE%AF%CE%BB%CE%B1-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%BB%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82!--
-
Η Κρίσταλ Παλας θα ανοίξει τις θύρες του γηπέδου για να φιλοξενήσει αστεγους,έτσι ώστε να μπορούν να κοιμηθούν στις εγκαταστάσεις της ομαδας κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Επίσης, θα τους προσφέρουν φαγητό και μπανιο.
Εύγε!!!!!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/78737839_2719373891450062_1634946882532802560_n.jpg?_nc_cat=107&_nc_ohc=AskUxDBkeBYAQkYPUKw35fufCP0yIR6oVCCIHuv7G7gC7uwnZi2SwNAIA&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=a7f5d5be492a6fc38e08086cc61068f1&oe=5E7A2D35)
Dieci
-
Περισσότερα από 6.500 παιδιά στην ευρύτερη περιοχή του Μάδεργουελ στη Σκωτία λαμβάνουν καθημερινά δωρεάν σχολικά γεύματα, επειδή προέρχονται από οικογένειες με χαμηλό εισόδημα. Την περίοδο των γιορτών όμως που τα σχολεία κλείνουν, τα γεύματα σταματάνε. Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η ομάδα της πόλης, που ανακοίνωσε πως τις μέρες των γιορτών θα παρέχει σ'αυτά τα παιδιά καθημερινά ένα ζεστό γεύμα καθώς και τη δυνατότητα να παίξουν στις εγκαταστάσεις του συλλόγου
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p180x540/80089060_10158308186290931_6020197736874246144_o.jpg?_nc_cat=1&_nc_oc=AQnyG6X9XrUBY3nQ6r1w6GS1UBSk-meB6oF_lXpAyujdlyHgcQ9C65LLP2jxG3DQtkI&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=4f6e3a18ea6058d6dc17cde3d1008cc4&oe=5E746FFF)
El Sombrero
-
Κάπως έτσι,το 1888 ιδρύθηκε η Celtic...
-
Κάπως έτσι,το 1888 ιδρύθηκε η Celtic...
Η απόφαση για την ίδρυση της Σέλτικ πάρθηκε σε μια συνάντηση που έγινε στις 6 Νοεμβρίου 1887 στο ναό Σεν Μέρι (St. Mary's Church) στην East Rose Street στη συνοικία Κάλτον της Γλασκώβης[2]. Την ιδέα είχε ο καθολικός Ιρλανδός ιερέας του ναού, Μπράδερ Γούλφριντ (Βrother Walfrid), ώστε από τα έσοδα των αγώνων να ενισχύεται το φιλόπτωχο ταμείο του παιδικού συσσιτίου που είχε ιδρύσει με το όνομα: "The Poor Children's Dinner Table". Ως παράδειγμα πήρε την ίδρυση της Χιμπέρνιαν στο Εδιμβούργο 13 χρόνια νωρίτερα από Ιρλανδούς πρόσφυγες. Η ονομασία «Σέλτικ» δόθηκε κατόπιν εισήγησης του Γούλφριντ, με σκοπό να αντικατοπτρίζει τις ιρλανδικές και σκωτικές ρίζες του συλλόγου και εγκρίθηκε κατά την ίδια συνεδρίαση.
βίκι
-
Οι "εβραίοι" της Τottenham έβριζαν τον μαύρο παίχτη της (παραδοσιακά εθνικόφρωνης) Chelsea.....
Τι άλλο θα σκαρφιστεί η ανθρώπινη βλακεία? >:(
http://www.england365.gr/article/212061/%CE%97-%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%AE-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BF-%CE%A1%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CF%81-%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%AE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%AE%CF%87%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CF%89%CE%BD-(pics-&-vid)-
-
http://www.england365.gr/article/212111/%CE%97-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-Boxing-Day-%CF%84%CE%BF%CF%85-1963-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE!-(pic)- :pashat:
-
https://youtu.be/tQfRb_YKP7A
Το χορτάρι των Ζωσιμάδων έχει αφήσει ιστορία...
-
http://www.england365.gr/article/212392/%CE%9F%CF%80%CE%B1%CE%B4%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%9D%CF%8C%CF%81%CE%B9%CF%84%CF%82-%CF%86%CF%81%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82!-
-
Αγγλικό δεν το λες,άντε Βρετανικό κ αυτό στη μισή Γλασκώβη(στην άλλη μισή θα δοκιμάσεις το "φιλί της Γλασκώβης "), αλλά ίσως είναι το απόλυτο ντέρμπι.....https://www.antenna.gr/watch/1328460/football-stories-epeisodio-5
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/38968974.jpg.gallery.jpg?w=650&ssl=1)
Κάποτε στο Τερφ Μουρ
Υπάρχουν οι μεγάλοι ναοί του ποδοσφαίρου. Στάδια που προκαλούν δέος, που όλοι οι ποδοσφαιριστές θέλουν να παίξουν. Το Μπερναμπέου, το Μπομπονέρα, το Μεάτσα, το Ολντ Τράφορντ, το Άνφιλντ. Υπάρχουν έδρες κολαστήρια. Το παλιό Σαν Μαμές, γήπεδα στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Κι υπάρχουν και ιστορικά γήπεδα. Γήπεδα που κι αυτά είναι ναοί, απλά λιγότερο διαδεδομένων θρησκειών. Γήπεδα που θα μπορούσαν να γράψουν σελίδες και σελίδες με μύθους. Ένα τέτοιο είναι το Τερφ Μουρ της Μπέρνλι. Μιας μικρομεσαίας ομάδας που ιδρύθηκε όμως το 1882 και παίζει στο Τερφ Μουρ από το 1883. Είναι ο σύλλογος με τα περισσότερα χρόνια παρουσίας στο γήπεδό της, από όλες όσες έχουν φτάσει να παίζουν στην Πρέμιερ Λιγκ. Μόνο η Πρέστον έχει περισσότερα χρόνια στο ίδιο γήπεδο.
Οι οπαδοί της Μπέρνλι είναι περήφανοι για το σπίτι τους. Τα πρώτα χρόνια της ιστορίας του Τερφ Μουρ, μέχρι και 10.000 άνθρωποι μαζεύονταν εκεί. Τη δεκαετία του 1920, το γήπεδο έσπαγε τα ρεκόρ προσέλευσης για τους οπαδούς της ομάδας, ξεπερνώντας τους 50.000. Ο σύλλογος αποφάσισε το 1938 να φτιάξει μια σκεπαστή εξέδρα (80 χρόνια αργότερα, στη δική μας χώρα αυτό θεωρείται πολυτέλεια). Εξαιτίας του πολέμου, όλα αυτά τα πλάνα έμειναν πίσω. Τελικά, το 1954 η διάσημη εξέδρα Longside ήταν έτοιμη, με το στέγαστρο να στοιχίζει ένα τεράστιο ποσό και στην κατασκευή να συμμετέχουν και παίκτες από τις ακαδημίες του συλλόγου. Αργότερα μπήκαν κι οι προβολείς.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/38968968.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)
Η Longside έγινε ένα ιστορικό ποδοσφαιρικό μνημείο. Το cult σημείο συνάντησης των οπαδών του συλλόγου, κάτι σαν την “Σκεπαστή” της Μπέρνλι. Εκεί είδαν πολλοί οπαδοί της το τελευταίο πρωτάθλημα του συλλόγου το 1960. Εκεί πέρασε κι η εποχή του χουλιγκανισμού και γενικά μια περίοδος που θα έκανε τα σημερινά γήπεδα της Πρέμιερ Λιγκ, με τους σεκιουριτάδες να σε μαλώνουν αν σηκώνεσαι όρθιος, να κοκκινίζουν από ντροπή. Τα κέρματα που έφευγαν από τη Longside στους αντιπάλους, θύμιζαν συχνά Ελλάδα των 90s. Το χαμηλό σκέπαστρο δημιουργούσε μια μοναδική ηχώ και το πάθος των οπαδών της Μπέρνλι σε εκείνη την εξέδρα δημιουργούσε τρομερή ατμόσφαιρα. Οι φωτογραφίες με τρελούς Άγγλους να ανεβαίνουν στα δοκάρια της εξέδρας για να δουν το ματς είναι τρομακτικές και χαρακτηριστικές ενός ποδοσφαίρου που καλώς ή κακώς δεν υπάρχει πια. Μια από τις λίγες οικονομικές εξέδρες “φανατικών” που δεν βρισκόταν πίσω από το τέρμα. Δέσποζε στο γήπεδο με την λίγο κλειστοφοβική, λίγο καταθλιπτική μορφή της, αλλά ήταν εκεί που βδομάδα με τη βδομάδα, οι ίδιες φάτσες μαζεύονταν. Σε ένα αγγλικό ποδόσφαιρο πιο λαϊκό. Με τον κόσμο να δίνει το παρών, ανεξάρτητα από βαθμολογικές θέσεις, απλώς για να βρεθεί δίπλα στην αγαπημένη του Μπέρνλι. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι σε αυτή την εξέδρα έμπαιναν κι οι φιλοξενούμενοι οπαδοί με συνοδεία πολλών αστυνομικών. Τα επεισόδια ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο στη σκοτεινή ποδοσφαιρική περίοδο της Αγγλίας
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/DLzm5MvXUAAwE-b.jpg?resize=500%2C387&ssl=1)
Η Longside σε όλη τη μεγαλοπρέπειά της (λέμε τώρα)
Το γήπεδο έμεινε για πολλά χρόνια χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές και είχε αρχίσει να δείχνει τα χρόνια του. Παράλληλα, όλα όσα συνέβησαν στο αγγλικό ποδόσφαιρο από τη δεκαετία του 1980 και μετά, δημιουργούσαν μεγαλύτερη πίεση για καινούρια και πιο ασφαλή γήπεδα. Μια τραγωδία ήταν ίσως και ο επίλογος για την εξέδρα Longside. Το 1992, ο νεαρός ποδοσφαιριστής της 2ης ομάδας Μπεν Λι σκαρφάλωσε στην εξέδρα για να μαζέψει μια μπάλα που είχε μείνει εκεί, ένα τμήμα υποχώρησε, δεν άντεξε το βάρος του κι ο πιτσιρικάς έπεσε στο κενό βρίσκοντας τραγικό θάνατο. Η μετέπειτα μετατροπή των γηπέδων χωρίς εξέδρες για όρθιους έγραψε και το οριστικό τέλος. Το τελευταίο παιχνίδι της Longside έγινε το 1995, με την Μπέρνλι να κερδίσει τη Χαλ. Η εξέδρα γκρεμίστηκε και τον επόμενο χρόνο εγκαινιάστηκε η καινούρια με το όνομα Τζέιμς Χάγκριβς.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/0_Burnley-v-Brighton-and-Hove-Albion-Premier-League-Turf-Moor.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)
Πριν μερικά χρόνια, στην 20ετη επέτειο από το γκρέμισμα αυτής της ιστορικής εξέδρας, τα τοπικά μέσα του Λάνκασαϊρ, κάλεσαν φιλάθλους και ποδοσφαιριστές να μοιραστούν αναμνήσεις. Οι περισσότεροι θυμήθηκαν το πρώτο ποδοσφαιρικό ματς που τους πήγε ο πατέρας τους. Κάποιοι θυμήθηκαν έναν αγώνα με τη Σέλτικ για το Αγγλοσκωτσέζικο κύπελλο. Με ανελέητο ξύλο στις εξέδρες, με τους μεθυσμένους οπαδούς της Σέλτικ να πλακώνονται στο ξύλο με το ένα χέρι και με το άλλο να κρατούν μπουκάλια ουίσκι και να μεθοκοπούν. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο Suicide Squad : The Inside Story of a Football Firm, οι οπαδοί γέμιζαν άδεια μπουκάλια με… ούρα και τα πετούσαν πάνω από το κιγκλίδωμα στους αντιπάλους. Άλλοι θυμήθηκαν να στέκονται κάτω κάτω στα κάγκελα με κασκόλ στο χέρι και να φωνάζουν για 90 λεπτά. Αναμνήσεις τότε που ο κόσμος ήταν δίπλα δίπλα κι οι οπαδοί της Λιντς ή της Γιουνάιτεντ προσπαθούσαν να καταλάβουν την εξέδρα ή όταν οπαδοί της Γουέστ Χαμ σκαρφάλωσαν τοίχους για να μπορέσουν να πιάσουν αυτοί όλη την εξέδρα. Το “You’ll never take Longside” ακουγόταν με περηφάνια πολλές φορές, ήταν θέμα τιμής εκείνα τα χρόνια να κρατήσουν την εξέδρα τους. Ιστορίες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς δεν είχαμε θύματα, με τόσο κόσμο όρθιο να σπρώχνεται. Το ποδόσφαιρο άλλαξε. Σε άλλα πράγματα προς το καλύτερο (για την ασφάλεια), σε άλλα προς το χειρότερο (με τους “πλαστικούς” φιλάθλους). Οι αναμνήσεις όμως και η σύνδεση με την ιστορία κάθε ομάδας είναι αυτό που το κρατά ζωντανό και προσπαθεί να διατηρήσει αναλλοίωτη τη σχέση του οπαδού με την ομάδα.
sombrero.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2018/12/4245391320_1424b7234a_b-650x350.jpg)
Liverpool – Manchester: Το ποδόσφαιρο είναι μόνο η αφορμή
Πέρα από το ποδοσφαιρικό υπόβαθρο της έχθρας ανάμεσα σε Liverpool και Manchester United, υπάρχει μια ολόκληρη προϊστορία που ενώνει και χωρίζει τις δύο μεγάλες πόλεις της Αγγλίας.
Ο αγώνας μεταξύ των δύο τιτάνων της Αγγλίας θεωρείται από πολλούς ως το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ντέρμπυ του κόσμου. Σύμφωνα με στοιχεία, είναι ο αγώνας που καλύπτεται από τα περισσότερα κανάλια παγκοσμίως, ενώ τον παρακολουθεί ο μεγαλύτερος αριθμός φιλάθλων στον πλανήτη. Τι υπάρχει όμως πέρα από το ποδόσφαιρο;
Liverpool και Manchester. Δύο πόλεις με κοινή ιστορία αλλά και κοινό και αμφίδρομο μίσος. Δύο πόλεις που «αγαπούν» να μισούν η μια την άλλη. Με τόσα κοινά χαρακτηριστικά αλλά και τόσο διαφορετικές κουλτούρες.
Τις δύο πόλεις χώριζε ανέκαθεν μια απόσταση μόλις 35 μίλια (56 χιλιόμετρα). Είναι φυσικό, δύο μεγαλουπόλεις τόσο κοντά η μια στην άλλη να ανταγωνίζονται για την μεγαλύτερη ανάπτυξη και ανάδειξη εντός και εκτός των γεωγραφικών συνόρων. Το Manchester κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα ήταν η σημαντικότερη και πιο γνωστή πόλη του αγγλικού βορρά, κάτι που έμελλε να αλλάξει στα τέλη του ίδιου αιώνα με το Liverpool να εξελίσσεται σε λιμενική «αυτοκρατορία».
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2018/12/Port_of_Manchester_1960_small.jpg)
Έχοντας και οι δύο πόλεις σημαντική οικονομική δραστηριότητα, ξεχώριζαν η κάθε μια στον δικό της τομέα. Το πασίγνωστο λιμάνι του Liverpool ανθούσε. Τροφοδοτούσε όλες τις γύρω περιοχές με προϊόντα και απασχολούσε ένα μεγάλο κομμάτι του εργατικού δυναμικού. Οι εξαγωγές που γίνονταν μέσω του λιμανιού του, ουσιαστικά «ζούσαν» ολόκληρη την πόλη. Στον αντίποδα, το Manchester ήταν μεγάλο κέντρο παραγωγής και επεξεργασίας βαμβακιού και υφασμάτων. Τόσο σημαντική ήταν η παραγωγή υφασμάτων στην πόλη, που όπως επισημαίνει το BBC σε εκπομπή του, «λέγεται ότι το Manchester έντυνε το ένα τέταρτο του πλανήτη».
Οι δύο πόλεις που γνώρισαν τεράστια ανάπτυξη στην βιομηχανική εποχή, ήθελαν να έχουν τη δική τους εμπορική και οικονομική αυτάρκεια. Να ανεξαρτητοποιηθούν οικονομικά στο Βορρά χρησιμοποιώντας σύγχρονα και γρήγορα μέσα. Έτσι, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ένα αποφασιστικό βήμα, πρωτόγνωρο για τα βρετανικά δεδομένα: την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Liverpool-Manchester.
To «Liverpool-Manchester Railway» ήταν το πρώτο μέσο μαζικής μεταφοράς που χρησιμοποιούσε αποκλειστικά ατμομηχανές αντί άλογα. Ήταν διπλής κατεύθυνσης σε ολόκληρο το μήκος του, χρησιμοποιούσε σηματοδότες, είχε ολοκληρωμένο ημερήσιο πρόγραμμα διαδρομών και μετέφερε αλληλογραφία.
Οι μέχρι πρότινος μεταφορές γίνονταν είτε με άμαξες που τις έσερναν άλογα, είτε με οχήματα που συνδύαζαν ατμομηχανές και ιπποδύναμη, είτε μέσω ποταμόπλοιων – μεταφορές εξαιρετικά βραδυκίνητες.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2018/12/1980_1832_l.jpg)
Το έργο κοινής ωφέλειας που ένωνε τις δύο πόλεις και γνώρισε μεγάλη απήχηση διήρκησε μόλις 15 χρόνια, πριν αντικατασταθεί το 1845 από το Grand Junction Railway το οποίο την επόμενη χρονιά εγκατέστησε στο δίκτυο του μεταξύ άλλων το Λονδίνο και το Μπέρμινχαμ. Ήταν το τελευταίο κοινό έργο των δύο αντιμαχόμενων πόλεων.
Οι εξαγωγές βαμβακιού και υφασμάτων του Manchester αλλά και οι εισαγωγές τους, γίνονταν αποκλειστικά από το κοντινό λιμάνι του Liverpool. Με το πέρασμα των χρόνων, οι «Mancunians» άρχισαν να δυσανασχετούν λόγω των «πολύ υψηλών φόρων» που τους επέβαλλαν οι αρχές στο λιμάνι του Liverpool, για τις δραστηριότητες τους.
Οι δυσανασχετήσεις έφεραν αντιδράσεις και οι αντιδράσεις πράξεις. Οι κάτοικοι του Manchester δεν θα έμεναν με σταυρωμένα χέρια στην οικονομική αφαίμαξη που θεωρούσαν ότι υφίσταντο από τους γείτονες. Παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια τους, αποφάσισαν τη δημιουργία καναλιού για ποταμόπλοια που θα ένωνε απευθείας το Manchester, με την Ιρλανδική θάλασσα και τους εμπορικούς τους σταθμούς ανά την υφήλιο.
Μια κίνηση που προκάλεσε την οργή των κάτοικων του Liverpool αφού η υδάτινη γραμμή, ουσιαστικά προσπερνούσε την πόλη τους αψηφώντας το λιμάνι και έφερνε σε άμεση επαφή το Manchester με τους μέχρι τότε, αποκλειστικούς εταίρους του λιμανιού τους. Αυτό με τη σειρά του σήμαινε πτώση των εμπορικών δραστηριοτήτων των Scousers, μείωση των οικονομικών οφελών και ανεργία. Το κανάλι άνοιξε την πρωτοχρονιά του 1894 θέτοντας νοερά τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο πόλεων – γραμμή έχθρας που δεν έμελλε να σβήσει ποτέ.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2018/12/No10_ship_canal_1890_small.jpg)
Η ιστορία τα έφερε έτσι που η κόντρα μεταξύ των λιμενεργατών του Liverpool και των εργατών στους σιδηροδρόμους και την κλωστοϋφαντουργία του Manchester, να μεταφερθεί αμέσως και στο ποδόσφαιρο. Το πρώτο ραντεβού των δύο ποδοσφαιρικών ομάδων, ήρθε μόλις τρεις μήνες μετά το επίσημο άνοιγμα του Manchester Ship Canal, τον Απρίλιο του 1894.
Πέρα από την οικονομική και εμπορική χροιά στην αντιπαλότητα των δύο, υπάρχει και το πολιτισμικό υπόβαθρο. Όντας γνήσιοι αντίπαλοι που προσπαθούν να επιβληθούν ο ένας στον άλλο σε κάθε επίπεδο, η αντιπαλότητα μεταξύ Liverpool και Manchester μεταφέρθηκε και στον πολιτισμό.
Στο επίπεδο της μουσικής και οι δύο πόλεις «γέννησαν» μεγάλα ονόματα του στερεώματος. Από το Liverpool κατάγονται φυσικά οι θρυλικοί Beatles αλλά και άλλοι καλλιτέχνες που βοήθησαν την πόλη τους να κυριαρχήσει μουσικά στις δεκαετίες του 1960 και 1970, όπως οι Pacemakers, η Cilla Black και ο Frankie Vaughan. Γέννημα του Manchester αποτελούν οι Oasis, The Stone Roses και Happy Mondays που κυριάρχησαν μουσικά από πλευράς τους τις επόμενες δύο δεκαετίες.
Το 2008 η έχθρα των δύο εφαπτόταν με το πεδίο του πολιτισμού και του ποδοσφαίρου. Ήταν η χρονιά που το Liverpool ονομάστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, «Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Κουλτούρας». Κάθε χρόνο η Ε.Ε. χρίζει δύο πόλεις της ως Πρωτεύουσες Κουλτούρας με βάση την πολιτιστική τους προσφορά και το 2008 ήταν η σειρά του Liverpool.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2018/12/Manchester_Ship_Canal_map.png)
Γεγονός φυσικά που δεν θα περνούσε απαρατήρητο από τους Mancunians, που θέλοντας να εκμεταλλευτούν την κατάκτηση του πρωταθλήματος, του Community Shield και του Champions League από την ομάδα τους την ίδια χρονιά, ανάρτησαν ένα πανό στο γήπεδο τους γράφοντας «European Capital of Trophies – Manchester 08», θέλοντας έτσι να δείξουν το τί μετρά πραγματικά για αυτούς.
124 χρόνια πέρασαν από τη διάνοιξη του καναλιού εκείνου, που επισημοποίησε την διαμάχη ανάμεσα σε Liverpool και Manchester, αλλά και από το πρώτο ποδοσφαιρικό τους ραντεβού. 124 χρόνια που ένας μικρός ανεπίσημος εμφύλιος εντυπώσεων μαίνεται στο Νησί. Κι έτσι απ’ εκείνη τη μέρα, η αντιπαλότητα των δύο ανεπτυγμένων μεγαλουπόλεων μεταφέρθηκε από τους τομείς της βιομηχανίας, του εμπορίου, της οικονομίας και της κουλτούρας, σε ένα άλλο εντελώς διαφορετικό επίπεδο…
eyap.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/01/cole3.jpg)
Ο πιο δύσκολος αντίπαλος του Άντι Κόουλ
Φθινόπωρο 1996. Στο Άνφιλντ οι ρεζέρβες της Λίβερπουλ υποδέχονται τις αντίστοιχες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Παρ’ότι το γήπεδο είναι σχεδόν άδειο από κόσμο και στον αγωνιστικό χώρο υπάρχουν κατά κύριο λόγο πιτσιρίκια, που τα ονόματα τους δεν τα γνωρίζουν αρκετοί οπαδοί των δυο ομάδων, ένα παιχνίδι Λίβερπουλ-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν είναι ποτέ μια απλή υπόθεση. Ακόμα και στις αναμετρήσεις των αναπληρωματικών η ένταση και το πάθος δεν λείπουν.
Σε μια φάση στο δεύτερο ημίχρονο ο “δυναμικός αμυντικός” (όπως θα τον περιέγραφε κάθε δημοσιογράφος που έχει διαβάσει το ‘Μεγάλο εγχειρίδιο των ποδοσφαιρικών κλισέ’) Νιλ Ράντοκ θα προσπαθήσει να σταματήσει με έναν κάπως… άγαρμπο τρόπο τον Άντι Κόουλ και το κακό θα γίνει. Ο επιθετικός της Γιουνάιτεντ θα αποχωρήσει από το γήπεδο αρχικά με φορείο και στη συνέχεια με ασθενοφόρο και το ιατρικό πόρισμα που θα ακολουθήσει θα είναι τόσο σοκαριστικό που δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις: Κάταγμα και στα δυο πόδια!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/01/cole.jpg)
Άντι Κόουλ και Νιλ Ράντοκ
Ο Άντι Κόουλ κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκείνη τη μέρα στο Άνφιλντ, να αντιμετωπίζει τα πιτσιρίκια της Λίβερπουλ. Ένα μόλις χρόνο πριν είχε σπάσει το ρεκόρ μεταγραφής για Βρετανό παίκτη, όταν παραχωρήθηκε από τη Νιούκαστλ στη Γιουνάιτεντ με αντάλλαγμα ένα ποσό που ξεπερνούσε τα 7 εκατομμύρια λίρες. Στα 25 του ο Άγγλος είχε φτιάξει για τα καλά το όνομα του σκοράροντας 68 φορές σε 84 παιχνίδια με τους ‘ανθρακωρύχους’, με κορυφαία σεζόν αυτή του 1993-94 όταν και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 34 γκολ!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/01/cole4.jpg)
Στο Μάντσεστερ όμως τα δεδομένα ήταν διαφορετικά. Παρά το καλό ξεκίνημα, ο Κόουλ ζορίστηκε ιδιαίτερα την πρώτη του ολοκληρωμένη σεζόν στο Όλντ Τράφορντ. Κάποιες μεγάλες χαμένες ευκαιρίες σε σημαντικά ματς του κόλλησαν την ταμπέλα του “χασογκόλη”, ένα στίγμα που στο ποδόσφαιρο πολλές φορές δεν φεύγει με τίποτα, ειδικά όταν συνδυάζεται με μια ατάκα όπως αυτή του Γκλεν Χοντλ που είχε πει πως “χρειάζεται 5 ευκαιρίες για να πετύχει ένα γκολ”.
Το καλοκαίρι του 1996 ο Άλεξ Φέργκιουσον έψαχνε τρόπο να τον αντικαταστήσει με τον Άλαν Σίρερ αλλά, ευτυχώς για τον Κόουλ, η Μπλάκμπερν προτίμησε να τον δώσει στη Νιούκαστλ. Ο Φέργκιουσον ξέμεινε με τον Κόουλ αλλά πριν προλάβει ο Άγγλος να το χαρεί, βρέθηκε στο κρεβάτι με πνευμονία. Κάπως έτσι, εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ τον βρήκε στο χόρτο του άδειου Άνφιλντ να προσπαθεί να ανακτήσει τη χαμένη, λόγω ασθένειας, φόρμα του, απέναντι στον πλέον ακατάλληλο γι’αυτό το σκοπό αντίπαλο. Ο Νιλ Ράντοκ δεν φημιζόταν ποτέ για τους λεπτούς του τρόπους και για να μην έχει κανένας καμία αμφιβολία γι’αυτό, σε μια προσπάθεια να κάνει χαβαλέ, δήλωσε αρκετά χρόνια μετά “Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήθελα να του σπάσω και τα δυο πόδια. Πήγαινα μόνο για το ένα”. Το παράδοξο είναι ότι ο Κόουλ δεν του κράτησε ποτέ κακία αφού πίστευε ακράδαντα πως στην πραγματικότητα δεν είχε καμία πρόθεση να τον τραυματίσει.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/01/cole5.jpg)
Ακόμα πιο περίεργο από αυτό είναι το γεγονός ότι ο Άγγλος κατάφερε να επιστρέψει στα γήπεδα τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς και να τελειώσει τη σεζόν με 8 γκολ. Το πιο σημαντικό εξ αυτών μπήκε τον Απρίλιο στο ίδιο ακριβώς γήπεδο που μερικούς μήνες πριν η καριέρα του είχε πιάσει πάτο. Η Γιουνάιτεντ επικράτησε με 3-1 της Λίβερπουλ εκτός έδρας με τον Κόουλ να πετυχαίνει το τελευταίο γκολ που χάριζε και μαθηματικά τον τίτλο στην ομάδα του Φέργκιουσον. Αυτό ήταν ένα από τα 11 γκολ που πέτυχε ο Κόουλ απέναντι στους ‘κόκκινους΄στη διάρκεια της καριέρας του. Μέχρι και σήμερα κανένας παίκτης δεν έχει πετύχει περισσότερα απέναντι στη Λίβερπουλ, στην εποχή της Πρέμιερ Λιγκ τουλάχιστον.
Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή στους περισσότερους. Με τον Άντι Κόουλ στην επίθεση η Γιουνάιτεντ κυριάρχησε τα επόμενα χρόνια στην Αγγλία αλλά και την Ευρώπη, φτάνοντας στο ιστορικό τρεμπλ του 1998-99. Η συνεργασία του στην επίθεση με τον Ντουάιτ Γιορκ ήταν τόσο πετυχημένη που ειδικά τη σεζόν του τρεμπλ δεν γινόταν να αναφερθείς στον έναν χωρίς να μπει με κάποιον τρόπο στην κουβέντα και ο άλλος. “Όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί, ήταν σαν να έχεις γνωρίσει μια ξεχωριστή γυναίκα και να την ερωτεύεσαι. Όλα έμοιαζαν σωστά. Όλοι σκεφτόταν ότι αν σταματήσουν τον Κόουλ και τον Γιορκ, θα σταματήσουν και τη Γιουνάιτεντ. Αλλά δεν μπορούσαν. Η αυτοπεποίθηση μας ήταν στα ύψη και πιστεύαμε ότι θα σκοράρουμε κάθε εβδομάδα. Αν ένας από εμάς δεν το έκανε, τότε το έκανε ο άλλος”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/01/cole2.jpg)
Τα 52 γκολ που σημείωσαν εκείνη τη χρονιά λένε μόνο τη μισή αλήθεια, αφού ειδικά ο Κόουλ ήταν ο ορισμός του παίκτη-ορχήστρα, που μπορούσε να βοηθήσει σε πολλά διαφορετικά σημεία του γηπέδου, και επιθετικά και αμυντικά, με την ίδια άνεση με την οποία τελείωνε τις φάσεις. Τα στατιστικά του το επιβεβαιώνουν. Ο Άντι Κόουλ είναι ο 3ος σκόρερ στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ παρά το γεγονός ότι έχει σκοράρει μόνο μια φορά από πέναλτι (σε αντίθεση για παράδειγμα με τα 56 πέναλτι του σπουδαίου Άλαν Σίρερ) αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται και στην 12η θέση στον πίνακα των ασίστ, πάνω από αρκετούς χαρισματικούς μεσοεπιθετικούς που συνδύασαν την καριέρα τους με τις “πάσες-έτοιμα γκολ”.
&feature=emb_title
Αρκετά χρόνια μετά το τέλος της καριέρας του, ο Κόουλ ανακάλυψε πως εκείνοι οι μήνες του 1996, όταν χτυπήθηκε πρώτα από την πνευμονία και στο καπάκι από τις ακονισμένες τάπες του Ράντοκ, ήταν βόλτα στο πάρκο σε σύγκριση με αυτό που τον ‘χτύπησε’ το 2015. Σε ένα ταξίδι που έκανε στο Βιεντάμ για να προωθήσει το brand της Γιουνάιτεντ, προσεβλήθη από μια σοβαρή ασθένεια που προκάλεσε ζημιά στο νεφρό του. Μέσα στους επόμενους μήνες η κατάσταση του χειροτέρεψε και οι γιατροί του εξήγησαν πως πρέπει οπωσδήποτε να γίνει μεταμόσχευση νεφρού. Ένας ανεψιός του δέχτηκε να γίνει δότης και τον Απρίλιο του 2017 έγινε η επέμβαση. “Μετά την επέμβαση έπεσα σε κατάθλιψη γιατί είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθείς το τραύμα που έχεις βιώσει. Θυμάμαι να αδειάζω μια σακούλα με φάρμακα, να κλαίω και να σκέφτομαι ότι δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω να ζω έτσι από εδώ και πέρα”.
Τρία χρόνια έχουν περάσει από τότε και ο Άντι Κόουλ, στα 48 του πλέον, συνεχίζει να δίνει καθημερινά έναν αγώνα διαφορετικό από αυτούς που είχε συνηθίσει να δίνει. Αυτή τη φορά απέναντι του δεν έχει τα εγκληματικά τάκλιν των αντιπάλων ή την αμφισβήτηση των δημοσιογράφων και του κόσμου αλλά το ίδιο του το σώμα: “Ακόμα και σήμερα παλεύω σωματικά και νοητικά. Καμία μέρα δεν είναι ίδια με την άλλη καθώς με τα φάρμακα η ψυχολογία μου έχει συνεχώς σκαμπανεβάσματα. Μην ξεχνάτε ότι το νέο μου νεφρό είναι ουσιαστικά ξένο. Το σώμα μου του επιτίθεται, γι’αυτό παίρνω φάρμακα για να μην το επιτρέψω να κερδίσει. Όλοι μου λένε να παραμείνω θετικός αλλά δεν ξέρεις πόσο θα αντέξει τελικά το νεφρό. Μπορεί να κρατήσει 5-10 χρόνια αλλά μπορεί και να σου βγάλει πρόβλημα αύριο. Κάθε μέρα πορεύεσαι προς το άγνωστο. Προσπαθώ να σκεφτώ ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα αυτή τη χρονιά. Αυτή η μάχη είναι η πιο δύσκολη της ζωής μου αλλά πρέπει να δοθεί”.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
-
καυλα... :pashat:
-
(https://ichef.bbci.co.uk/onesport/cps/624/cpsprodpb/138A9/production/_110614008_manutd.jpg)
(https://ichef.bbci.co.uk/onesport/cps/624/cpsprodpb/A8CB/production/_110611234_manchesterunited.jpg)
-
https://www.bwsportsart.com/. ... επειδή έχω ένα μικρό Αλτσχάιμερ λόγω ηλικίας, κ δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναβάλει.... :pashat:
-
https://youtu.be/tQfRb_YKP7A
Το χορτάρι των Ζωσιμάδων έχει αφήσει ιστορία...
Οταν είδα εκείνο το σημείο όπου μας προσβάλλει ουσιαστικα... δεν κρατήθηκα και έγραψα σχόλιο από κάτω και επίσης έκανα απεγγραφή από το κάναλι του!
-
https://youtu.be/tQfRb_YKP7A
Το χορτάρι των Ζωσιμάδων έχει αφήσει ιστορία...
Οταν είδα εκείνο το σημείο όπου μας προσβάλλει ουσιαστικα... δεν κρατήθηκα και έγραψα σχόλιο από κάτω και επίσης έκανα απεγγραφή από το κάναλι του!
Δεν φταίει αυτός.Κάποιοι άλλοι του δίνουν το δικαίωμα γιατί κάθε λίγο και λιγάκι υπάρχει πρόβλημα.Έχει φτιαχτεί 3-4-5 φορές από την εποχή του Κούγια και πάλι πρόβλημα έχει.Λεφτά μέχρι να βάλεις και θέρμανση και τα πάντα όλα κάτω από το χορτάρι.
-
Στo 'Life on Mars' ένας αστυνομικός ξυπνάει στο 1973 και αντιμετωπίζει υποθέσεις της εποχής εκείνης. Ανάμεσα σ'αυτές βρίσκεται και η δολοφονία ενός οπαδού της Γιουνάιτεντ, σ'ένα επεισόδιο που ασχολείται σε μεγάλο βαθμό με την οπαδική κουλτούρα του Μάντσεστερ των 70s.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/04/lifeonmars5.jpg?w=600&ssl=1)
Δεν ξέρουμε τίποτα για το ποδόσφαιρο
Σε ένα από τα πρώτα επεισόδια του ‘Life on Mars (https://www.imdb.com/title/tt0478942/)‘, μιας πολύ καλής αγγλικής αστυνομικής σειράς του BBC1, που ακολουθεί τη ζωή ενός αστυνομικού του Μάντσεστερ του 2006 που μετά από ένα ατύχημα ξυπνάει σαν αστυνομικός του 1973, το τμήμα του πρωταγωνιστή αναλαμβάνει την εξιχνίαση μιας δολοφονίας ενός οπαδού της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Το επεισόδιο ολόκληρο αποτελεί μια ιδανική ευκαιρία για να παρακολουθήσει κάποιος από διαφορετικές οπτικές (χαρακτηριστική είναι η ατάκα του επιθεωρητή του ήρωα και οπαδού της Σίτυ όταν ανακαλύπτουν δίπλα στο πτώμα ένα κασκόλ των ‘κόκκινων’ της πόλης: “Τουλάχιστον όποιος το έκανε είχε ένα καλό κίνητρο”) την οπαδική ζωή του Μάντσεστερ εκείνης της εποχής, να απολαύσει το ξέσπασμα του πρωταγωνιστή προς τον φανατισμένο οπαδό-ύποπτο…
Sam Tyler: Δεν ξέρεις τίποτα για το ποδόσφαιρο. Συνήθιζα να πηγαίνω στο γήπεδο με τον πατέρα μου. Οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ και της Σίτι περπατούσαν δίπλα-δίπλα. Ο γείτονας μας είχε μια σημαία της Σίτι κρεμασμένη στο παράθυρο του. Τα παιδιά έπαιζαν μαζί στο δρόμο – κόκκινοι και μπλε. Μετά όμως εμφανίστηκαν τύποι σαν εσένα και ουσιαστικά μας πήραν το ποδόσφαιρο.
Pete Bond: Μια καλή γροθιά είναι μέρος του αγώνα. Όλα είναι θέμα τιμής. Να είσαι περήφανος για την ομάδα σου. Να είσαι ο καλύτερος παντού.
Sam Tyler: Όχι, δεν είναι έτσι. Έτσι ξεκινάει και μετά όλα ξεφεύγουν. Μετά όλα καταλήγουν στο μίσος και τίποτα δεν έχει σχέση με το ποδόσφαιρο πια. Υπάρχουν μόνο συμμορίες και λεχρίτες σαν κι εσένα, που ανταγωνίζονται στο ποιος θα προκαλέσει τα περισσότερα προβλήματα. Και μετά για να το αντιμετωπίσουμε υπερβάλλουμε, και στήνουμε περιμετρικούς φράχτες και συμπεριφερόμαστε σε όλους τους οπαδούς σαν να είναι ζώα. Και μετά τι; Πόσος καιρός μας μένει μέχρι να συμβεί κάτι, ε; Πόσος καιρός μέχρι να γίνει κάτι τρομερό και να αρχίσουμε να κουβαλάμε πτώματα;
…και στο τέλος να συγκρίνει με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, όπως αυτή απεικονίζεται χαρακτηριστικότατα στην εκπληκτική – για τα ελληνικά δεδομένα – φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν λίγες μέρες κατά την προσέλευση των οπαδών στο Γουέμπλει, λίγο πριν από τον ημιτελικό του κυπέλλου Αγγλίας μεταξύ των δυο μισητών αντιπάλων της πόλης.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/04/city_derby1.jpg?resize=578%2C385&ssl=1)
(Photograph: Tom Jenkins / Observer)
sombrero.gr
-
Από τις καλύτερες σειρές που έχει γυρίσει το BBC....ο πρώτος κύκλος καταπληκτικός,να σημειωθεί ότι κάθε επεισόδιο έχει μουσική επένδυση από τα πιο γνωστά κομμάτια της εποχής....ο δεύτερος κύκλος,μάλλον "παράξενος",όπως άλλωστε κ το φινάλε... αξίζει να το δεις πάντως, έτσι κ αλλιώς....
-
Η αλήθεια είναι ότι ίσως το κάνω :)) :)) Μάλλον θα το κάνω.
-
Το βράδυ της Τετάρτης 1400 οπαδοί της Λιντς ταξίδεψαν στο Μάντσεστερ για να στηρίξουν την ομάδα τους στον αγώνα της απέναντι στη Γιουνάιτεντ. Όχι την πρώτη ομάδα. Την ομάδα νέων!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/84079858_10158456669855931_6498529992681455616_n.jpg?_nc_cat=109&_nc_ohc=vCZhulxn2gwAX8Ls35k&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=683653fbdbf3a8df86ae10b8660651af&oe=5EB6423A)
El Sombrero
-
Το Netflix εμπνέει την Premier League και χαράζει το μέλλον της
Η υπόσχεση του Ρίτσαρντ Μάστερς, η προοπτική στα χνάρια του NBA και το εν δυνάμει «Premier League n' chill», που θα γίνει το σύνθημα της νέας εποχής στο ποδοσφαιρικό τηλεοπτικό τοπίο.
Όταν τον περασμένο Μάιο η Premier League ανακοίνωνε επίσημα το συνολικό πακέτο για τα τηλεοπτικά δικαιώματα της περιόδου 2019-2022 σε Αγγλία και υπόλοιπο κόσμο, ύψους σχεδόν δέκα δισεκατομμυρίων λιρών, ουδείς αντιμετώπισε την είδηση με έκπληξη.
Βασιλιάς των τηλεοπτικών deals, άλλωστε, στην δεκαετία που μας πέρασε, χρόνια ολόκληρα μπροστά από τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες λίγκες της Ευρώπης, το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου προοδεύει διαρκώς στον τομέα της προώθησης και της ζήτησής του.
Μόλις πριν από λίγες μέρες, η σουηδική εταιρεία παραγωγής NENT, αγόρασε τα δικαιώματα της Premier για λογαριασμό όλων των σκανδιναβικών κρατών για την εξαετία 2022-2028, καταβάλλοντας δύο δισεκατομμύρια δολάρια. Ο παραδοσιακός τρόπος διανομής των αγώνων της, με ενδιάμεσο πάροχο δηλαδή που τους φέρνει στα σπίτια των απανταχού θεατών της, αποδίδει τα μέγιστα και της αποφέρει ευημερία, που την ενθαρρύνει να ψάχνεται συνεχώς για το βήμα παραπάνω.
Κάπως έτσι, με το στάτους του θιασώτη στο να προλαβαίνει τις εξελίξεις και να ιππεύει το κύμα της μόδας στο κατώτατο σημείο κλιμάκωσης, η Premier είναι έτοιμη να λανσάρει το μέλλον, στον τρόπο με τον οποίον βλέπουμε μπάλα και να αναγάγει το ποδοσφαιρικό θέαμα σε κινηματογράαφική διαδικασία.
Η υπόσχεση του «Premflix»
Ο επί έναν χρόνο CEO της Λίγκας, Ρίτσαρντ Μάστερς, που ανέλαβε μόνιμα τον περασμένο Δεκέμβριο μετά από πολύμηνη παρουσία σε χρέη υπηρεσιακού, ανακοίνωσε από τα νεοσύστατα κεντρικά γραφεία στο Λονδίνο την ιδέα για το ιδιωτικό κανάλι της Premier League. Το μέσο που θα την μετατρέψει από διανομέα, σε αυθεντικό παραγωγό περιεχομένου, με απευθείας διαμοιρασμό στο κοινό της.
Η έμπνευση του project αποπνέει ασφαλώς από τον πρωτοπόρο του είδους, το Netflix, την υπηρεσία που μετατράπηκε από ένα ηλεκτρονικό βίντεο κλαμπ, σε πλατφόρμα on-demand streaming και έφτασε σε σημείο να αντικαθιστά τους απαρχαιωμένους παραγωγούς του Χόλυγουντ. Αμύθητα έσοδα, τεράστιο πλέγμα δραστηριοτήτων και ένα δραστικό συμβολικό κεφάλαιο στην pop culture του σήμερα, παράγοντες που ωθούν συνεταιρισμούς από άλλα πεδία να την λάβουν ως παράδειγμα, όπως η Premier League.
Ομάδες και κοινό έχουν μόνο να κερδίσουν
Ο δρόμος του μελλοντικού αποκλειστικού καναλιού είναι γεμάτος με οφέλη. Το σύστημα υπόσχεται πολλαπλά έσοδα για την Λίγκα, αναλόγως πιο ακριβά συμβόλαια για τις είκοσι ομάδες και ακόμα πιο ιδανικά, χαμηλότερο κόστος για τους φιλάθλους. Μέχρι τώρα, εντεταγμένα σε κάποιο πακέτο τηλεπικοινωνιών ή αθλητικών προϊόντων, το αντίτιμο ήταν υψηλότερο για κάθε τηλεθεατή. Πλέον, η συνδρομή θα πηγαίνει απευθείας στα ταμεία της πλατφόρμας και αυτό θα εγγυάται χαμηλότερες τιμές, που φτάνουν και περισσεύουν για να αυξήσουν κατακόρυφα τα κέρδη.
Στα χνάρια των μεγάλων Λιγκών και το παράδειγμα του NBA
Η Premier αυτή την φορά δεν θα κάνει την αρχή. Την έχουν προλάβει ως προς αυτήν την κατεύθυνση λίγκες όπως το NFL, το πρωτάθλημα του Μπέιζμπολ στις ΗΠΑ, η UEFA (χωρίς εντυπωσιακά αποτελέσματα) και φυσικά το NBA, που με το «NBA TV» αποτελεί τον πόλο προσέλκυσης της Premier για να αλλάξει ρότα.
Το παράδειγμά του έχει ενδιαφέρον αν προσαρμοστεί στα δικά της δεδομένα: Οι ιθύνοντες του συνεταιρισμού έχουν θέσει συνδρομή δέκα δολάρια τον μήνα στους χρήστες. Με βάση ότι πάνω από 200 εκατ. άνθρωποι παγκοσμίως πληρώνουν για να παρακολουθούν Premier League, αντίστοιχο ποσό μηνιαίως θα απέφερε έσοδα 24 δισεκατομμύριων δολαρίων τον χρόνο. Ήτοι, υπερδιπλάσιο ποσό από αυτό που της αποφέρει η τρέχουσα συμφωνία-ρεκόρ στα χρονικά του ποδοσφαίρου. Ταυτόχρονα, με τον μέσο όρο των φιλάθλων να πληρώνει περίπου 30 δολάρια/λίρες/ευρώ στο ξεχωριστό πρόγραμμα που τούς παρέχει τους αγώνες του Νησιού, καταλαβαίνει εύκολα κανείς ότι μιλάμε για win-win κατάσταση.
Πόσο εύκολη είναι η δημιουργία του;
Την δεδομένη χρονική στιγμή, όχι και τόσο. Ο Μάστερς έχει μεριμνήσει από την αρχή της θητείας του, στα τέλη του 2018, να καταρτίσει ομάδα ειδικών και να προετοιμάσει το έδαφος για την αλλαγή. Ωστόσο, υπάρχουν αλληλένδετες υποχρεωτικές δράσεις μαζί με την καθοριστική απόφαση. Η διακοπή των σχέσεων με τις εταιρείες παραγωγής και τους τηλεοπτικούς παρόχους σημαίνει την λήψη αποκλειστικών ευθυνών για κάθε υποχρέωση. Ο τομέας της διαφήμισης περνά απολύτως στα χέρια της ίδιας της Λίγκας.
Πλέον, όχι μόνο εντός αγγλικών συνόρων αλλά σε κάθε σημείο του πλανήτη. Απαιτείται άνευ προηγουμένου επέκταση για να επωμισθεί αυτό το βάρος χωρίς να καταρρεύσει. Τμήματα υποστήριξης πελατών (customer support), εμπορικού, προϋποτίθενται για να αρχίσει να εκπέμπει κανονικά το ιδεατό κανάλι. Όλα αυτά χωρίς να υπολογίζονται οι κίνδυνοι και τα ρίσκα ενός τέτοιου ανοίγματος σε επίπεδο κεφαλαίων και ανάπτυξης.
Ωστόσο, όταν βρίσκεσαι στην κορυφή, τα συν είναι περισσότερα από τα πλην. Προς το παρόν, η Premier League εντυπωσιάζει και «μυεί» τους ποδοσφαιρόφιλους βάσει ποιότητας των συλλόγων, του ανταγωνισμού και του υψηλού θεάματος. Όχι, όμως, τόσο βάσει της σχέσης που έχει δημιουργήσει με το κοινό της. Μια πλατφόρμα με το δικό της σήμα, premium περιεχόμενο γύρω από το προϊόν της, μπορεί να ενισχύσει το αίσθημα ταύτισης με την υπηρεσία, πολύ περισσότερο από ότι τώρα, που μεσολαβούν τα εθνικά δίκτυα σε κάθε κράτος και επηρεάζουν την εμπειρία.
Το project αργεί, αλλά θα μπει στις ζωές μας
Σύμφωνα με όσα δηλώνει η διοργανώτρια αρχή, αλλά και με βάση τις υπάρχουσες κλεισμένες συμφωνίες, πολύ δύσκολα θα δούμε να εφαρμόζεται στην πράξη το εγχείρημα για την επόμενη εξαετία-επταετία. Υπάρχουν πολλά βήματα να γίνουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Τα πλάνα του Μάστερς περιστρέφονται αρχικά σε δοκιμαστική περίοδο, ή σε πειραματική εισαγωγή του σε συγκεκριμένες αγορές (φήμες για Σιγκαπούρη). Το σίγουρο είναι ότι η στροφή προς την νέα εποχή αναπόφευκτα θα συμβεί. Και με όσο χρόνο προσθέτει στην κλεψύδρα η πλευρά της Premier, τόσο πιο στέρεη θα είναι η μετάβαση και η επιτυχία του project, που θα φτάσει το επίπεδό της σε ένα ζενίθ που δεν προέβλεπε κανένας πριν από μερικά χρόνια.
gazzetta.gr
-
Το Έρισκι είναι ένα νησάκι στα βόρεια της Σκωτίας με 143 κατοίκους, που οι μόνες τους επιλογές όταν βγαίνουν από το σπίτι είναι μια παμπ, ένα παντοπωλείο, μια εκκλησία και το γήπεδο της τοπικής ομάδας. Μια... ζόρικη έδρα για κάθε καλομαθημένο αντίπαλο που έρχεται αντιμέτωπος με τον τρελό αέρα που πιάνει στην περιοχή, το ανώμαλο έδαφος (έχει κανονική ανηφόρα κοντά στα κόρνερ) και μερικές σκόρπιες κουράδες από τα ζώα της περιοχής που κόβουν συχνά βόλτες στον αγωνιστικό χώρο.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p640x640/85093191_10158474081095931_6677182610512281600_o.jpg?_nc_cat=1&_nc_ohc=0jEvAZYWql8AX-pccrj&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=6&oh=b712ae58e72f5ac3abc65b8051228f35&oe=5EC9414D)
ο γηπεδάκι έγινε αρκετά διάσημο πέρσι όταν η FIFA το χαρακτήρισε "ένα από τα πιο ιδιαίτερα μέρη για να παίξεις μπάλα στον κόσμο". Εδώ ένα ωραίο, μικρό αφιέρωμα του BBC:
El Sombrero
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/02/ju-1-650x350.jpg)
Middlesbrough: Η καλύτερη ομάδα που κατάφερε να υποβιβαστεί
Το καλοκαίρι του ’96 η Middlesbrough παρουσίαζε ένα από τα πιο ακριβά σύνολα για την εποχή στο αγγλικό ποδόσφαιρο το οποίο αποδείχθηκε ικανό για το καλύτερο και το χειρότερο.
Οι εντυπωσιακές προσθήκες του Fabrizio Ravanelli, πρωταθλητή Ευρώπης με τη Γιουβέντους (είχε σκοράρει μάλιστα στον τελικό λίγους μήνες πριν) και του Βραζιλιάνου Emerson (πέρασε μετά από χρόνια από Ξάνθη και ΑΕΚ) προκάλεσαν αίσθηση. Θα πλαισίωναν στη μεσοεπιθετική γραμμή τον Juninho Paulista που είχε φτάσει στο Riverside ένα χρόνο νωρίτερα.
Εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι ο Juninho εκείνη την εποχή θεωρούνταν το «next big thing» του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου και η μεταγραφή του στην Αγγλία και την Middlesbrough είχε προκαλέσει πάταγο το καλοκαίρι του 1995. Αυτός αποτελούσε αναμφίβολα τον πρωταγωνιστή της ομάδας, απλά με τις δυο μεταγραφές του Ravanelli και του Emerson η ομάδα έδειχνε να στοχεύει σε μεγάλα πράγματα. Ο ενθουσιασμός στην πόλη είχε εκτοξευθεί.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/02/ro-1.jpg)
Οι προσδοκίες για το σύνολο του Bryan Robson ήταν σίγουρα πολύ μεγαλύτερες από την 12η θέση της προηγούμενης σεζόν. Από τη σεζόν 95/96 ο σύλλογος είχε μπει και στο νέο γήπεδο, το Riverside που είχε χτιστεί στη θέση του παλιού Ayresome Park μετά την Έκθεση Τaylor. Το κλίμα λοιπόν για την μετάβαση της Middlesbrough σε μία νέα εποχή ήταν το ιδανικό.
Η σεζόν ξεκίνησε με ένα εντυπωσιακό 3-3 εντός έδρας απέναντι στη Liverpool με τον Ravanelli να κάνει χατ-τρικ στο ντεμπούτο του! Ο Ιταλός θα έκανε μια εξαιρετική σεζόν σκοράροντας 31 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις! Άλλες τρεις νίκες το πρώτο 15ήμερο του Σεπτεμβρίου έβαλαν την «Boro» στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/02/rav-1.jpg)
Τις επόμενες εβδομάδες κάτι άρχισε να χαλάει όμως στην ισορροπία της ομάδας. Η επίθεση δικαίωνε τις προσδοκίες, η αμυντική λειτουργία της ομάδας «έμπαζε» και σε συνδυασμό με τις ολοένα αυξανόμενες απουσίες έριξε πολύ την ομάδα. Ο Pearson, καλύτερος κεντρικός αμυντικός και αρχηγός της ομάδας έχασε κάποια παιχνίδια λόγω τραυματισμού ενώ οι Cox και Vickers δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Ακόμα και στη θέση του τερματοφύλακα τα πράγματα ήταν ρευστά. Οι Walsh και Roberts συναγωνιζόταν για τη θέση αλλά κανείς δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη. Ως αποτέλεσμα, από τα τέλη Σεπτέμβρη μέχρι τον Δεκέμβριο συμπλήρωσε δώδεκα παιχνίδια χωρίς νίκη και η κατάσταση θα γινόταν ακόμα χειρότερη.
Στις 21 Δεκεμβρίου του 1996, η Middlesbrough είχε εκτός έδρας αγώνα με την Blackburn στον οποίο δεν κατέβηκε! Το ρόστερ ήταν γεμάτο τραυματισμούς, τιμωρίες και «θύματα» μίας ίωσης. Ο σύλλογος έκανε το τραγικό λάθος να πάρει την απόφαση χωρίς να πάρει καμία ενδεχόμενη διαβεβαίωση από την ομοσπονδία για τη μη τιμωρία ή αναβολή του αγώνα. Το αποτέλεσμα ήταν λίγες μέρες μετά να τιμωρηθεί με αφαίρεση τριών βαθμών. Εν τω μεταξύ μία νίκη απέναντι στην Everton έβαλε προσωρινά τέλος στο αρνητικό σερί αλλά τα προβλήματα συνεχιζόταν.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/02/emer-1.jpg)
Την Πρωτοχρονιά του ’97 συνέβη ακόμα και αυτό..! Η Μiddlesbrough φιλοξενούνταν στο Highbury από την Arsenal και έχοντας μείνει μόνο με 18 παίκτες, ο προπονητής Bryan Robson αναγκάστηκε να φορέσει φανέλα και να αγωνιστεί έχοντας διπλό ρόλο!
Μέχρι το τέλος του χειμώνα η «Boro» είχε καταφέρει να πάρει μόνο άλλη μία νίκη στο πρωτάθλημα που την κράτησε στο κατώτερα στρώματα της βαθμολογίας. Ο Μάρτιος ήταν εντυπωσιακός με τέσσερις νίκες και μια ισοπαλία, κάτι που έδωσε στον Bryan Robson το βραβείο του προπονητή του μήνα. Επίσης κατάφερε να εξασφαλίσει την πρόκριση σε δυο τελικούς, του FA Cup και του League Cup. Δυστυχώς θα τους έχανε και τους δυο τις επόμενες εβδομάδες. Συγκεκριμένα στον επαναληπτικό τελικό του League Cup λύγισε από την Leicester στην παράταση ενώ στον τελικό του FA Cup ηττήθηκε από την Chelsea 2-0 σε ένα παιχνίδι όπου βρέθηκε πίσω στο σκορ από τα πρώτα δευτερόλεπτα.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/02/om-1-1.jpg)
Τα χειρότερα τελικά ήρθαν στο πρωτάθλημα αφού ήρθε και ο υποβιβασμός για μόλις δυο βαθμούς. Την τελευταία αγωνιστική έμεινε στο 1-1 με τη Leeds στο Elland Road. Η εικόνα με τον Juninho να κλαίει μετά τη λήξη του αγώνα ήταν χαρακτηριστική. (Αργότερα αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης της χρονιάς στην Premier League). Η τιμωρία με -3 για τον ματς με την Blackburn είχε κοστίσει στην ουσία την παραμονή και παρά τις ενστάσεις η τιμωρία δεν άλλαξε.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/02/jun-1.jpg)
Οι άνθρωποι του συλλόγου ακόμα προσπαθούσαν να καταλάβουν πως μια σεζόν που είχε ξεκινήσει με τόσα όνειρα κατέληξε εφιάλτης. Ακόμα και σήμερα η Middlessbrough της σεζόν 1996/97 θεωρείται ως η καλύτερη ομάδα που έχει υποβιβαστεί στην ιστορία της Premier League.
Συντάκτης: Γιάννης Παρασχούδης
eyap.gr
-
Το όνομα αυτού του ήρωα είναι.. Χαρι Γκρεγκ. Επαιξε εννια χρόνια στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ,κατακτώντας το πρωταθλημα και το κύπελλο. Στην εποχή του, ήταν ο πιο ακριβός τερματοφύλακας στον κόσμο και θεωρούνταν ο καλύτερος μαζί με τον Λεβ Γιασίν. Αλλά ο Γκρεγκ δεν είχε έρθει στον κόσμο μόνο για να παίξει μπάλα.Ο Βορειοϊρλανδός γκολκίπερ ήταν από τους ήρωες του αεροπορικού δυστυχήματος του 1958, καθώς ανέσυρε ζωντανούς πολλούς συμπαίκτες του από τα συντρίμμια. Αν και το αεροπλάνο είχε πάρει φωτιά, ο Χαρι κατάφερε να βγει σώος, αλλά αποφάσισε να επιστρέψει για να βοηθήσει όσους συμπαίκτες του μπορούσε,(μεταξύ των οποίων και τον Μπόμπι Τσαρλτον),οι οποίοι ήταν παγιδευμένοι. Κατάφερε να τους σώσει και μετά άκουσε την κραυγή ενός μωρού δίπλα στην τραυματισμένη μητέρα του, ο Χαρι επέστρεψε στο αεροπλάνο και κατάφερε να τους βοηθήσει. Επιπλέον έσωσε τον προπονητή του,Ματ Μπάσμπι,ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά. Από τα 44 μέλη του πληρώματος, τα 21 σώθηκαν, έξι από αυτά εξαιτίας του Χαρι Γκρεγκ..
Πέθανε χθες,σε ηλικία 87 ετών.
Αναπαύσου εν ειρήνη, Θρύλε!!!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/86932248_2873986389322144_4374488903248248832_n.png?_nc_cat=105&_nc_ohc=MGt9TVSKblEAX88UExz&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=97437f0ef3a1f823bfeeefdc2fa48a8e&oe=5EC32024)
Dieci
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/05/sco_eng1966.jpg?w=1280&ssl=1)
Αυτό λέγεται κατάμεστο γήπεδο
Απρίλιος του 1966, λίγους μήνες πριν την έναρξη του 8ου Παγκοσμίου Κυπέλλου και η διοργανώτρια Αγγλία ταξιδεύει στη Σκοτία για να αντιμετωπίσει τους γείτονες της στο ιστορικό Χάμπτεν Παρκ της Γλασκόβης, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο γήπεδο του κόσμου όταν κατασκευάστηκε το 1903.
(Ήταν επίσης και επίκεντρο της γκρίνιας των Γάλλων της Σέντ Ετιέν, επειδή μέχρι το 1987 οι εστίες του είχαν τετράγωνα δοκάρια. Οι Γάλλοι πιστεύουν, και επιμένουν σ’ αυτό πολλά χρόνια μετά – για την ακρίβεια πριν λίγους μήνες αγόρασαν τα δοκάρια αυτά για να τα βάλουν στο μουσείο τους! -, πως αν τα δοκάρια του ήταν στρόγγυλα δεν θα είχαν χάσει τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1976 καθώς η μπάλα θα είχε συμπεριφερθεί διαφορετικά τις δυο φορές που οι παίκτες τους σημάδεψαν το οριζόντιο, πριν η Μπάγερν σκοράρει το μοναδικό γκολ του αγώνα.)
Στο προσκήνιο της παραπάνω φωτογραφίας μπορείς να δεις μια εναέρια διεκδίκηση της μπάλας, στην οποία νικητής είναι κάποιος Σκοτσέζος. Αυτό που εντυπωσιάζει όμως είναι αυτό που βρίσκεται στο βάθος της εικόνας. Πατώντας πάνω στην εικόνα μπορείς να απολαύσεις σε μεγαλύτερο μέγεθος την κατάσταση στις κερκίδες του γηπέδου, ένα εκπληκτικό χαλί από ανθρώπινα κεφάλια (σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, μιλάμε για 134.000 κεφάλια) που δεν διακόπτεται πουθενά, και να προβληματιστείς για λίγο για το πως ακριβώς έβρισκε κανείς τη θέση του και την παρέα του στην τραγικά κακή περίπτωση που έπρεπε οπωσδήποτε να πάει για κατούρημα.
Στο ιντερνετικό αρχειακό διαμάντι που ονομάζεται συλλογή της British Pathe, το οποίο και είχαμε παρουσιάσει πριν λίγο καιρό, υπάρχει και σχετικό μικρό βίντεο με τις φάσεις του αγώνα, ο οποίος έληξε με νίκη των, μετέπειτα πρωταθλητών κόσμου, Άγγλων με 3-4.
&feature=emb_title
sombrero.gr
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/05/high.jpg?w=680&ssl=1)
Η εξέλιξη του ποδοσφαίρου σε μια σελίδα
Όπως πιθανόν θα έχεις ακούσει αρκετές φορές “στο ίντερνετ μπορείς να βρεις σχεδόν τα πάντα”. Από τα μέσα Απριλίου και μετά αυτή η φράση έχει προχωρήσει ένα μικρό κλικ προσπαθώντας να εξαλείψει την λέξη ‘σχεδόν’ από την παραπάνω πρόταση. Υπεύθυνη γι’ αυτή τη νοητή αλλαγή είναι η ιστορική Bρετανική ειδησεογραφική υπηρεσία Pathe News η οποία αποφάσισε να ανεβάσει στο διαδίκτυο όλο το αρχείο της, το επονομαζόμενο και ‘British Pathé’. Αυτό αποτελείται από περισσότερα από 85.000 βίντεο και μικρά φιλμάκια, τα οποία καλύπτουν πάνω-κάτω την περίοδο 1910-1970, την περίοδο δηλαδή που δραστηριοποιήθηκε η υπηρεσία.
Μέσα στην τεράστια αυτή συλλογή, στην οποία μπορείς να ‘χαθείς’ πηγαίνοντας στη σελίδα της Pathe News στο youtube, είναι λογικό και αναμενόμενο να υπάρχουν και αμέτρητα ποδοσφαιρικά ‘διαμαντάκια’, εφάμιλλα αυτού που είχαμε προωθήσει πριν λίγο καιρό. Χρησιμοποιώντας το πλαίσιο αναζήτησης του youtube, το οποίο βρίσκεται δίπλα στον μεγεθυντικό φακό, μπορείς να σπαταλήσεις από μερικά λεπτά (ψάχνοντας γενικά και αόριστα για βίντεο με θέμα ‘football’ και επιλέγοντας τους πιο πιασάρικους τίτλους) μέχρι και ολόκληρη μέρα (ψάχνοντας και πιο αναλυτικά, με ονόματα ομάδων ή με συγκεκριμένη χρονολογία, πχ. ‘football 1914’), χαζεύοντας πλάνα από αγώνες που διεξήχθησαν 100 ολόκληρα χρόνια πριν, στιγμές προπόνησης που θα σε κάνουν να γελάσεις με τον ερασιτεχνισμό και την αθωότητα τους, λήψεις από κερκίδες με φιλάθλους στοιβαγμένους με τον ίδιο τρόπο που στοιβάζονται σήμερα στα πιο φανατικά πέταλα του πλανήτη και δεκάδες άλλα περίεργα, αστεία και αξιοσημείωτα στιγμιότυπα που τοποθετημένα σε μια σωστή σειρά σου δείχνουν πως εξελισσόταν το παιχνίδι από δεκαετία σε δεκαετία.
&feature=emb_title
sombrero.gr
-
Θα μπορούσε να είναι εικόνα από κάποιο φιλμ νουάρ της δεκαετίας του 50′ ή σκηνή από θρίλερ του Χίτσκοκ, στο οποίο η μυστηριώδης σιλουέτα στα αριστερά κατασκοπεύει από ψηλά κάποιον συγκεκριμένο θεατή, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο από μια απλή και ταυτόχρονα εκπληκτική ποδοσφαιρική φωτογραφία από το 1951.
Όταν άναψαν τα φώτα στο Χάιμπουρι
Θα μπορούσε να είναι εικόνα από κάποιο κλασικό φιλμ νουάρ της δεκαετίας του 50′ ή σκηνή από θρίλερ του Χίτσκοκ στο οποίο η μυστηριώδης σιλουέτα με το καπέλο, στα αριστερά του κάδρου, κατασκοπεύει από ψηλά κάποιον συγκεκριμένο θεατή αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω απ’ αυτό που φαντάζεσαι: μια απλή ποδοσφαιρική φωτογραφία.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/05/highbury_1951.jpg?resize=660%2C216&ssl=1)
(Πατώντας πάνω στην εικόνα την απολαμβάνεις σε όλο της το μεγαλείο)
Τραβηγμένη στο Χάιμπουρι τον Δεκέμβρη του 1951 η εκπληκτική αυτή πανοραμική φωτογραφία αποτυπώνει τον φιλικό αγώνα Άρσεναλ-Ρέιντζερς, ο οποίος διεξήχθη παρουσία 62.000 ανθρώπων, τελείωσε με νικήτρια την Άρσεναλ με 3-2 και έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πρώτα παιχνίδια που έγιναν στο Χάιμπουρι υπό το φως των προβολέων, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί μερικές εβδομάδες πριν.
sombrero.gr
Παίκτρια στην Σκωτία έπαιζε για 40' με εξάρθρωση επιγονατίδας (vid)
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/scale_n_crop_812x457/public/article/2020-02/stmirren.jpg?itok=sZtzyLO9)
Περίσσεια αυταπάρνησης έδειξε παίκτρια στην Σκωτία, η οποία είδε το γόνατό της να βγαίνει από την θέση του κατά την διάρκεια του αγώνα, αλλά παρά τον πόνο κατόρθωσε να παίξει σε όλο το 90λεπτο.
Μόνο και μόνο στην ιδέα ότι το γόνατό σου φεύγει από την θέση του, σε πιάνει ανατριχίλα, αν όχι... ψυχοσωματικός πόνος. Υπάρχουν όμως και κάποιες που αψηφούν τέτοιου είδους τραυματισμούς, με απώτερο σκοπό να συνεισφέρουν τα μέγιστα στην ομάδα τους, της οποίας και ηγούνται.
Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει και, μάλιστα, σε εξέχουσα θέση η Τζέιν Ο' Τουλ, αρχηγός της σκωτσέζικης Σεντ Μίρεν, η οποία υπέστη εξάρθρωση επιγονατίδας στο 50ο λεπτό της αναμέτρησης κόντρα στην Ινβερνές και κατόρθωσε να τελειώσει κανονικά το παιχνίδι. Κοινώς, έπαιξε για 40 λεπτά με το γόνατο της εκτός θέσεως και ενώ η ομάδα της έχανε ήδη με 6-0!
Όπως φαίνεται χαρακτηριστικά και στο βίντεο, μετά την άτσαλη πτώση της με το πόδι στο έδαφος, η παίκτρια των γηπεδούχων είδε το γόνατό της να έχει μετατοπιστεί εμφανώς και αντέδρασε ενστικτωδώς, χτυπώντας το σημείο προκειμένου να το επαναφέρει στην θέση του.
Αρχικά δεν το κατάφερε, αναμενόμενα σφάδαζε στους πόνους και θεωρητικά μετά τις πρώτες βοήθειες του ιατρικού τιμ το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε. Και γράφουμε θεωρητικά, διότι μοιάζει αδύνατο να συνεχίσει κάποιος το παιχνίδι μετά από εξάρθρωση, πόσο μάλλον αν δεν έχει τοποθετηθεί ξανά το γόνατο με επιτυχία. Για την θαρραλέα κάπτεν της Σεντ Μίρεν, όμως, κάτι τέτοιο δεν την απέτρεψε να γράψει ακόμα μια ολόκληρη συμμετοχή.
Δείτε το σοκαριστικό βίντεο:
βίντεο (https://twitter.com/BBCSportScot/status/1230893633487937536?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1230893633487937536&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Feurope%2Farticle%2F1448270%2Fpaiktria-stin-skotia-epaize-gia-40-me-exarthrosi-epigonatidas-vid)
gazzetta.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2019/11/Glenn-Tamplin-650x350.jpg)
Ένας τρελός τρελός εκατομμυριούχος πρόεδρος
Κάτι λιγότερο από δύο μήνες μετά την επεισοδιακή φυγή του από την Billericay Town, ο Glenn Tamplin αγοράζει την Romford, την επόμενη μέρα υπογράφει 15(!) νέους παίκτες, απολύει τον προπονητή και αναλαμβάνει ο ίδιος τα ηνία.
O Glenn Tamplin είναι ένας ιδιόρρυθμος επιχειρηματίας ο οποίος κατάγεται από το Essex του Ηνωμένου Βασιλείου. Αν και βρίσκεται σε ηλικία 47 ετών, ο ίδιος μέσα σε πολύ λίγα χρόνια έχει καταφέρει να γίνει ένας πολυεκατομμυριούχος με τις δικές του επιχειρήσεις, και τη ζωή του εύκολα να μπορεί να μεταφερθεί σε ταινία! Ο ίδιος ξεκίνησε την εμπλοκή του στον επιχειρηματικό κλάδο το 2002 με την σύσταση της AGP, μιας εταιρείας ατσαλιού η οποία γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη σχεδόν άμεσα. Γρήγορα κατάφερε να γίνει από τους πιο ισχυρούς άνδρες στο Essex. Μια δεκαετία αργότερα σχεδίαζε να εισέλθει στους «κόλπους» του αγγλικού ποδοσφαίρου με την αγορά της Dagenham&Redbridge. Παρόλα αυτά η κοινοπραξία του Tamplin απέσυρε την προσφορά και το πλάνο έμεινε στάσιμο!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2019/11/billericay-glenn-tamplin-800x480.jpg)
Όλα αυτά μέχρι το 2016, αφού τον Σεπτέμβρη του ίδιου έτους, ο Glenn Tamplin αγοράζει την Billericay Town. Γρήγορα φροντίζει να κάνει αισθητή την παρουσία του φέρνοντας στην έβδομη κατηγορία της Αγγλίας παίκτες όπως οι Paul Konchesky, Jermaine Pennantκαι Jamie O’Hara. Όπως ήταν φυσιολογικό το πέρασμα από την Isthmian League ήταν εύκολο, με την ομάδα να προβιβάζεται στην Vanarama National League South στο τέλος της σεζόν 2017-18. Μάλιστα προκειμένου να μπορέσει να θέσει τις βάσεις για ένα λαμπρότερο μέλλον, ξόδεψε περίπου τρία εκατομμύρια λίρες για να αναβαθμίσει το γήπεδο και το προπονητικό κέντρο της ομάδας. Επειδή όμως δεν του έφτανε αυτό, θέλησε να βρεθεί ακόμα πιο κοντά στην ομάδα, ανακοινώνοντας τον εαυτό του ως προπονητή. Παραιτήθηκε μετά από ένα κακό ξεκίνημα τριών ηττών απέναντι σε Leiston, Folkestone Invicta και Leatherhead για να επαναπροσλάβει τον εαυτό του δυο ημέρες μετά. Παρόλα αυτά ο στόχος επετεύχθη και η ομάδα θα βρισκόταν στην National League South για την σεζόν 2018-19.
Η είσοδος της ομάδας στις εθνικές κατηγορίες δεν θα συνοδευόταν με τον καλύτερο τρόπο! Ο σύλλογος ξαφνικά βρίσκεται προς πώληση μιας και η αστυνομία ερευνά τον Tamplin για εκτεταμένη χρήση ναρκωτικών και μάλιστα ανακρίνεται μπροστά σε μέλη της οικογενείας του! Ο ίδιος δηλώνει ότι «είναι για προσωπική χρήση αλλά πλέον έχει ξεκινήσει να επηρεάζει εμένα και την οικογένεια μου και η κατάσταση φεύγει εκτός ορίων». Παρόλα τα μπλεξίματα με τον νόμο ο ίδιος αθωώνεται και ο σύλλογος καταφέρνει να τερματίσει στο τέλος της σεζόν στην όγδοη θέση του πρωταθλήματος. Και φτάνουμε στην φετινή σεζόν όπου η άνοδος στην National League αποτελεί μεγάλο στόχο! Όλα κυλούσαν ήσυχα μέχρι την 16η Σεπτεμβρίου, όπου ο Tamplin απολύει τον προπονητή, Harry Wheeler επειδή είχε στον πάγκο τον 16 ετών γιο του ιδιοκτήτη…Archie Tamplin και δύο μέρες αργότερα αποφασίζει να αποχωρήσει εντελώς από τον σύλλογο!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2019/11/EAoPXGVWwAUi2Qo.jpg)
Έτσι λοιπόν αποφασίζει δυο μήνες αργότερα να προχωρήσει στην εύρεση μιας νέας ομάδας, προκειμένου να ξεκινήσει εκ νέου ένα project! H ταπεινή Romford είναι τελικά αυτή που θα «στεγάσει» τα όνειρα του επιχειρηματία, και στις 12 Νοεμβρίου γίνεται η μεταβίβαση των μετοχών του συλλόγου. Η ομάδα βρίσκεται στην όγδοη κατηγορία της Αγγλίας και μάλιστα βρίσκεται στην τελευταία θέση με μόλις πέντε βαθμούς σε έντεκα αγώνες. Μόλις ένα 24ωρο μετά την αγορά του συλλόγου, ο Tamplin, υπογράφει 15 νέους παίκτες στην ομάδα, απολύει τον προπονητή και το επιτελείο του και αναλαμβάνει ο ίδιος τα «ηνία» του συλλόγου του με το δικό του προπονητικό τιμ. Μέσα σε όλα, στο πλαίσιο της ανακοίνωσης του, υπόσχεται στους οπαδούς ιδιόκτητο νέο γήπεδο και την είσοδο της ομάδας στην Football League.
Για να ασχοληθούμε και λίγο με το προφίλ της ομάδας, η Romford εκπροσωπεί το μικρό ομώνυμο προάστιο που βρίσκεται στην περιοχή του Ευρύτερου Λονδίνου και αριθμεί περίπου 13.000 κατοίκους. Η ομάδα ιδρύθηκε αρχικά το 1876, διαλύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1920 για να επανιδρυθεί το 1929 και το 1992 επανιδρύθηκε για ακόμη μια φορά, διατηρώντας μέχρι και σήμερα το status της. Αν και δεν έχει απασχολήσει σχεδόν καθόλου την Αγγλία, πριν από αρκετά χρόνια έκανε συνεχώς-ανεπιτυχείς- προσπάθειες για να εισαχθεί στην Football League. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1880-81 έφτασε στα προημιτελικά του FA Cup όπου και αποκλείστηκε με…15-0 από την πολύ ισχυρή τότε Darwen, ενώ έχει γράψει ιστορία στο παλαί ποτέ FA Amateur Cup, όπου το 1949 έφτασε μέχρι τον τελικό με αντίπαλο την Bromley. Για την ιστορία ο τελικός διεξήχθη στο Wembley μπροστά σε 100.000 θεατές και η ομάδα ηττήθηκε με 1-0.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2019/11/22329-posts.article_md.jpg)
Παράλληλα μεγάλος πόθος των οπαδών της ομάδας είναι το δικό της γήπεδο! Σχεδόν από τότε που ιδρύθηκε ο σύλλογος έχει αγωνιστεί σε πάνω από 20 γήπεδα μιας και στο Romford δεν υπάρχουν εγκαταστάσεις. Από το 1992 μέχρι και σήμερα(στην τρίτη δηλαδή ίδρυση της ομάδας) έχει αγωνιστεί σε επτά διαφορετικά γήπεδα! Για φέτος η έδρα της είναι το Brentwood Stadium της γειτονικής Brentwood Town, ενώ κατά το παρελθόν χρησιμοποιήθηκαν και αυτές των Aveley, East Thurrock, Collier Row, Ford United. Από το 2009 πάντως έχει βρεθεί η τοποθεσία και το συμβούλιο είχε δώσει την άδεια για την κατασκευή ενός γηπέδου στα Westfields, ωστόσο λόγω έλλειψης πόρων η ιδέα δεν προχώρησε!
Ο ίδιος έχει δηλώσει πως μέσα από τον σύλλογο θέλει εκ νέου να αναγεννηθεί. Έχοντας ξεπεράσει τον εθισμό του στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, αφοσιωμένος πλέον απόλυτα στα παιδιά του, προσπαθεί να χτίσει κάτι κυριολεκτικά από το μηδέν. Να σηκώσει και εκείνος ανάστημα, καθότι από την κατάχρηση κοκαΐνης απομακρύνθηκε από την σύζυγό του, τα παιδιά του και κατέληξε σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Παράλληλα η εταιρεία που είχε ανοίξει ρευστοποίησε όλα της τα περιουσιακά αποκτήματα και μπήκε υπό καθεστώς διαχείρισης, οφείλοντας πολλά εκατομμύρια σε πελάτες και πιστωτές! Ο ίδιος πάντως δεν δείχνει καμία διάθεση να ξανακυλήσει στον κόσμο των ναρκωτικών και παρέα με την Romford θα επανέλθει στο προσκήνιο, αυτή τη φορά για καλούς σκοπούς
eyap.gr
-
Ο ΝΟΜΙΚΟΣ ΣΤΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ, ΑΝΑΛΥΕΙ ΤΟ FFP ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΣΤΗ ΣΙΤΙ
«Η ανάλυση του FFP, το παρασκήνιο της τιμωρίας της Σίτι και η προσφυγή στο CAS»
Ο νομικός με ειδίκευση στο αθλητικό και φορολογικό δίκαιο, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, περνάει από «κόσκινο» στο gazzetta.gr την υπόθεση της Μάντσεστερ Σίτι, εξηγώντας πώς η UEFA οδηγήθηκε στην επιβολή της βαριάς τιμωρίας. Παράλληλα, αναλύει κάθε πτυχή του FFP, αλλά και τις πιθανότητες να μειωθεί η ποινή της πρωταθλήτριας Αγγλίας στο CAS.
Ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, ο οποίος εργάζεται στο Λουξεμβούργο ειδικεύεται σε υποθέσεις που αφορούν το αθλητικό και φορολογικό δίκαιο. Ο Έλληνας νομικός μιλώντας στο gazzetta.gr κάνει flash back στην απόφαση της UEFA για την εφαρμογή Financial Fair Play, επισημαίνει τον αρχικό συμβιβασμό με την Σίτι και δίνει την δική του ερμηνεία για την εξοντωτική ποινή που επιβλήθηκε στους «Πολίτες». Παράλληλα, παραθέτει τα παραδείγματα των δικαστικών προσφυγών που έκαναν Μίλαν και Γαλατασαράι, ενώ αναφέρεται στην υπερασπιστική γραμμή που θα ακολουθήσει η αγγλική ομάδα στο CAS.
«Προτού ξεκινήσουμε τη συζήτηση για την υπόθεση της Μάντσεστερ Σίτι, το Financial Fair Play, και τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει η εν λόγω υπόθεση με τον διετή αποκλεισμό και το πρόστιμο που επιβλήθηκε από την UEFA, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ συνοπτικά στο ιστορικό του Financial Fair Play.
Στο ποδόσφαιρο υπάρχει ισχυρός συσχετισμός μεταξύ δαπανών/εξόδων και αγωνιστικής επιτυχίας. Αυτό έχει ενθαρρύνει τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους οι οποίοι διαχρονικά ξοδεύουν υπέρογκα ποσά υλοποιώντας μεταγραφές και παρέχοντας παχυλούς μισθούς. Εν τοις πράγμασι, όμως, τα τελευταία 20 χρόνια αρκετοί είναι οι σύλλογοι των οποίων τα εισοδήματα δεν κάλυπταν τα προαναφερθέντα έξοδα και τα οποία βέβαια καλύπτονταν από την εισφορά κεφαλαίου από τους ιδιοκτήτες επενδυτές. Δηλαδή αρκετές ομάδες λειτουργούσαν πέρα από τις δυνατότητες τους προβαίνοντας σε αλόγιστες δαπάνες οι οποίες καλύπτονταν από τους ιδιοκτήτες και όχι από δικά τους έσοδα ως οργανισμός. Αυτό ουσιαστικά οδήγησε τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους να διακινδυνεύσουν την οικονομική τους ευπάθεια για την επιδίωξη βέλτιστων αγωνιστικών αποτελεσμάτων.
Αυτή η έμφυτη αστάθεια οδήγησε σε χρεοκοπίες συλλόγων παρά την αξιοσημείωτη αύξηση του τζίρου που παρατηρείται στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Στην ουσία, όταν οι ισολογισμοί αποδυναμώνονται, ο κίνδυνος αφερεγγυότητας αυξάνεται και όταν ένας σύλλογος καθίσταται αφερέγγυος, η επιβίωσή του εξαρτάται από τις προτιμήσεις των πιστωτών του. Συνεπώς, η UEFA προκειμένου να ανακόψει αυτές τις δαπάνες «καμικάζι» και λόγω της οικονομικής αστάθειας που παρατηρούνταν, θέσπισε το 2010 το Financial Fair Play, ένα οικονομικό νομοθετικό πλαίσιο για τους συλλόγους που μετέχουν στο Champions League και το Europa League, με στόχο να καταπολεμήσει κυρίως το λεγόμενο Financial Doping και να περιορίσει τον πληθωρισμό.
Η UEFA με τους κανονισμούς του FFP στοχεύει στο να είναι οι σύλλογοι αυτοσυντηρούμενοι, να μπορούν με τα δικά τους μέσα να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές υποχρεώσεις τους. Δηλαδή να παραμείνουν βιώσιμοι οργανισμοί με το να κάνουν break-even μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα..Από την σεζόν 2013/14, όταν τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το συγκεκριμένο μοντέλο, η κατάσταση έχει βελτιωθεί πάρα πολύ. Η αξιολόγηση γίνεται ανά τρία έτη και θα πρέπει μέσα σε αυτό το διάστημα να υπάρχει ισορροπία στους ισολογισμούς και επίσης να μην υφίστανται ληξιπρόθεσμες οφειλές. Δηλαδή οι σύλλογοι οφείλουν να πληρώνουν τα χρέη τους απέναντι στους συλλόγους από τους οποίος κάνουν μεταγραφές, αλλά και στους υπαλλήλους τους».
Συνοπτική εξήγηση για την λειτουργία του FFP
«Όπως προείπα, κάθε ομάδα που επιθυμεί να αγωνιστεί σε κάποια συλλογική διοργάνωση της UEFA θα πρέπει να πληροί τα οικονομικά κριτήρια που τίθενται από το FFP. Τα κριτήρια αυτά εποπτεύονται και επιβάλλονται από το UΕFA Club Financial Control Body το οποίο απαρτίζεται από δύο διαφορετικά και ανεξάρτητα σώματα:
Το Ιnvestigatory Chamber, όπου ουσιαστικά πρόκειται για τον εισαγγελέα που διεξάγει τις έρευνες και το Adjudicatory Chamber που ουσιαστικά είναι ο δικαστής. Δηλαδή ο εισαγγελέας μπορεί να διαπιστώσει ότι ένας σύλλογος έχει υπερβεί το επιτρεπτό έλλειμμα που πχ. είναι 30 εκατ. Ευρώ.
Σε ό,τι αφορά την Μάντσεστερ Σίτι, η υπόθεσή της αφορά το break-even κριτήριο, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος αυτών των κανονισμών. Πρακτικά, οι ομάδες πρέπει να υποβάλουν κάποιες πληροφορίες, οι οποίες θα συμφωνούν με τις οικονομικές τους καταστάσεις. Έτσι η UEFA καλείται να αξιολογήσει κατά πόσο συμμορφώνονται με το break-even requirement. Δηλαδή, τα clubs θα πρέπει να έχουν ένα πλεόνασμα σε κάθε περίοδο αξιολόγησης, η οποία απαρτίζεται από 3 διαδοχικές περιόδους αναφοράς. Για παράδειγμα, η περίοδος αξιολόγησης για τη σεζόν 2019/2020 καλύπτει τις περιόδους αναφοράς που ολοκληρώνονται τα έτη 2019, 2018 και 2017. Η UEFA αφήνει ωστόσο μια απόκλιση ελλείμματος που είναι επιτρεπτή. Κατά βάση είναι 5 εκατ. την τριετία. Μπορεί όμως το έλλειμμα μιας ομάδας σε τρία χρόνια να φτάσει στα 30 εκατ. Ευρώ, αλλά η διαφορά από τα 5 εκατ. Ευρώ στα 30 εκατ. Ευρώ να ‘δικαιολογηθεί’ εάν καλύψει την ψαλίδα ο επενδυτής έτσι ώστε να μην υπάρχει κάποιο χρέος.
Η διαφορά αυτή και το αν η ομάδα έχει επιτύχει να είναι break-even προκύπτει λαμβάνοντας υπόψη το σχετικό εισόδημα και τις σχετικές δαπάνες. Το σχετικό εισόδημα προέρχεται από χορηγίες, τηλεοπτικά, τα εισιτήρια, διαφημίσεις, μεταγραφές παικτών και από την άλλη πλευρά, τα έξοδα αφορούν σε αγορές παικτών, μισθούς, απόσβεση εγγραφής ποδοσφαιριστών κ.α.».
Τι προηγήθηκε προτού επιβληθεί η βαριά ποινή στην Σίτι
«Για να σχολιάσουμε το πικάντικο ζήτημα των ποινών θα πρέπει πρώτα να αναφερθούμε στο ιστορικό της εν λόγω υπόθεσης.
Στην περίπτωση της Μάντσεστερ Σίτι, η σχέση της αγγλικής ομάδας με την UEFA σχετικά με το FFP έχει ξεκινήσει από το 2014. Ουσιαστικά ο Σεϊχης Μανσούρ αγόρασε την Σίτι το 2008. Υπάρχουν δημοσιευμένοι οι λογαριασμοί της ομάδας του 2018 όπου όπως αποδεικνύεται έχει δαπανήσει 1.3 δισ. λίρες. Το 2014 έγινε μια έρευνα της UEFA στους λογαριασμούς του συλλόγου, όπου διαπιστώθηκε πως είχε έλλειμμα περίπου στα 180 εκατ. Ευρώ. Εκείνη την περίοδο επιτρεπόταν έλλειμμα μέχρι τα 45 εκατ. Ευρώ, ενώ πλέον το όριο είναι στα 30 εκατ. Ευρώ. Αυτό το έλλειμμα αφορούσε την αγωνιστική περίοδο 2012/13. Είναι πολύ σημαντικό αυτό γιατί ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί στην επιχειρηματολογία της Σίτι στο CAS. Επομένως επειδή υπήρχε καταφανής παραβίαση του FFP, δόθηκε στη Σίτι η δυνατότητα να συνάψει με το Club Financial Control Body της UEFA έναν διακανονισμό.
Ουσιαστικά αυτή η ευκαιρία δίνεται από την UEFA σε πολλά clubs όταν παραβιάζουν τους κανονισμούς για πρώτη φορά. Με βάση αυτή τη συμφωνία που κάλυπτε τρεις σεζόν (2013/14, 2014/15, 2015/16), η Σίτι έπρεπε να πληρώσει πρόστιμο 60 εκατ. Ευρώ, το οποίο στην ουσία ήταν 20 εκατ. Ευρώ αφού η πληρωμή της διαφοράς των 40 εκατ. Ευρώ βασιζόταν στο εάν θα συμμορφωθεί η Σίτι με τους κανονισμούς κάτι που εν τέλει έγινε. Η Σίτι περιορίστηκε στην αγορά παικτών, στα συμβόλαια που μπορούσε να προσφέρει και στη σύνθεση του ρόστερ στα ευρωπαϊκά ματς, όπου για παράδειγμα αντί για 25 παίκτες, μπορούσε να δηλώσει μάξιμουμ 21 ποδοσφαιριστές.
Το 2015 η Σίτι ζήτησε διαβεβαιώσεις από την UEFA πως μετά την συμμόρφωση της δεν υπήρχε κανένα θέμα. Έρχεται λοιπόν το 2018 το Der Spiegel, όπου δημοσίευσε έγγραφα και emails από το Football Leaks στα οποία φαινόταν πως η Σίτι «μαγείρεψε» τους λογαριασμούς της για εκείνο το διάστημα».
Η χρηματοδότηση του Μανσούρ μέσω χορηγιών
«Όταν ο Μανσούρ αγόρασε την ομάδα είχε πολλά έξοδα. Για να μπορέσει να την ενισχύσει όπως επιθυμούσε υπέγραψε μια 10ετή συμφωνία με την αεροπορική εταιρία Etihad το 2011. Με βάση την συμφωνία η Etihad θα έδινε κάθε χρόνο 68 εκατ. λίρες στην ομάδα για να είναι βασικός χορηγός στη φανέλα, στο στάδιο, αλλά και τις ακαδημίες. Αυτά τα emails αποδείκνυαν πως η Etihad πρόσφερε μόνο 8 εκατ. Λίρες. Τα υπόλοιπα η εταιρία του Μανσούρ τα έδινε στην Etihad και η τελευταία επέστρεφε αυτά τα χρήματα με μορφή χορηγίας στην Σίτι. Δηλαδή αντί να δηλώσουν χορηγία 8 εκατ. Λιρών, δήλωναν 68 εκατ. Όπως ήδη ανέφερα, οι χορηγίες είναι μέρος του εισοδήματος που λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό ως προς το εάν υπάρχει πλεόνασμα ή έλλειμμα.
Ωστόσο, όταν υπάρχει χορηγία που σχετίζεται με τον ιδιοκτήτη της εταιρίας, θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε market conditions, δηλαδή στην εύλογη αγοραστική αξία - δηλαδή πόσα χρήματα θα έδινε κάποιος τρίτος ως χορηγός. Με βάση τα έγγραφα των Football Leaks, η Σίτι εξαπάτησε την UEFA, οπότε η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία τα έλαβε όλα αυτά υπόψη και τον Μάρτιο του 2019 ξεκίνησε δεύτερη έρευνα στους λογαριασμούς της Σίτι για να διαπιστώσει τυχόν παραβάσεις. Τα έγγραφα υποδείκνυαν πως ο ιδιοκτήτης Μανσούρ μέσω της Etihad έβαζε λεφτά στην ομάδα από την πίσω πόρτα. Έτσι ψευδώς διογκώθηκε το νούμερο της χορηγίας. Ο επικεφαλής εισαγγελέας του Ιnvestigatory Chamber, του πρώτου δηλαδή Σώματος της UEFA, διαπίστωσε την παρατυπία, συνεπώς ήταν υποχρεωμένος να διαβιβάσει την υπόθεση στο Adjudicatory Chamber που είναι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έτσι ώστε να εκδώσει απόφαση και την ποινή που θα επιβληθεί.
Με βάση τους κανονισμούς του Club Financial Control Body υπάρχουν διαφόρων ειδών τιμωρίες. Για παράδειγμα υπάρχει δυνατότητα προειδοποίησης, επίπληξης, πρόστιμου, αφαίρεσης βαθμών, παρακράτησης χρημάτων από τις διοργανώσεις της UEFA και επίσης αποβολής ή ακόμα και αφαίρεσης ενός τίτλου. Δεν υπάρχουν κριτήρια για την επιβολή των ποινών. Αυτό εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του αρμοδίου της UEFA, ωστόσο μπορεί να επιβάλει διπλή ποινή, δηλαδή ένα πρόστιμο και για παράδειγμα την αποβολή από το Champions League».
Οι περιπτώσεις των Μίλαν και Γαλατασαράι
«Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αποκλεισμός από το Champions League λαμβάνει χώρα ως ποινή. Το 2018 για τους ίδιους λόγους (FFP) η UEFA επέβαλε στη Μίλαν πρόστιμο και απέκλεισε την ιταλική ομάδα για δύο χρόνια από το Champions League (2018/19, 2019/20). Η Μίλαν προσέφυγε στο CAS, όπου το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε πως παραβιάστηκε το FFP, αλλά παρέπεμψε την υπόθεση πίσω στην UEFA θεωρώντας πως η ποινή ήταν υπερβολική. Αυτό συνέβη γιατί έγιναν κάποιες αλλαγές στη διοίκηση της Μίλαν που είχαν ως επακόλουθο τη σταθεροποίηση και βελτιστοποίηση της οικονομικής κατάστασης της ομάδας σε σχέση με την εποχή όπου η UEFA είχε διεξάγει την έρευνα της. Οπότε τα πραγματικά περιστατικά διαφέρουν.
Το CAS έχει επίσης δικάσει την υπόθεση της Γαλατασάραι το 2016. Ήταν ουσιαστικά η πρώτη απόφαση που αφορούσε σε παραβίαση του FFP. Τότε η Γαλατασαράι είχε αποκλειστεί για έναν χρόνο από το Champions League και της είχε επιβληθεί και ένας οικονομικός περιορισμός. Αντί για 90 εκατ. Ευρώ θα έπρεπε το μπάτζετ της ομάδας να πέσει στα 65 εκατ. Ευρώ. Το CAS έκρινε πως η ποινή αποκλεισμού για έναν χρόνο δεν ήταν δυσανάλογη με βάση την παραβίαση του κανονισμού καθώς ήταν η δεύτερη φορά που έπεσε θύμα του FFP. Κάνοντας έναν παραλληλισμό με την Σίτι, η τελευταία παραβίασε μια φορά το FFP, το 2014.
Ωστόσο θα ήθελα να τονίσω ότι για την υπόθεση της Σίτι, υπάρχει ήδη η πρώτη απόφαση του CAS. Η Μάντσεστερ Σίτι έκανε προσφυγή το φθινόπωρο του 2019 κατά της παραπεμπτικής απόφασης, θεωρώντας πως παραβιάστηκαν βασικά δικαιώματα της που σχετίζονταν με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στην UEFA, μεταξύ των οποίων το γεγονός ότι δε λήφθηκαν υπόψη αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία που τους παρείχαν. Επιπλέον, η Σίτι ισχυρίστηκε ότι το απόρρητο παραβιάστηκε κατάφωρα αφού όσο γινόταν η έρευνα υπήρχαν διαρροές στα media, με την Σίτι να θεωρεί πως ήταν δάκτυλος της UEFA η μεταφορά λεπτομερειών στα MME. Μάλιστα το CAS στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν απέρριψε τους ισχυρισμούς της Σίτι για τις διαρροές πληροφοριών. Επομένως δεν αφορούσε στην ουσία, αλλά στη διαδικασία που ακολουθήθηκε από την UEFA. Το CAS έκρινε πως η προσφυγή δεν ευσταθούσε καθώς δεν υπήρχε τελική εφεσίβλητη απόφαση.
Βασική προϋπόθεση για να ασκηθεί παραδεκτά έφεση στο CAS είναι να έχει γίνει εξάντληση όλων των εσωτερικών ένδικων μέσων. Στην προκειμένη περίπτωση δεν είχαμε τελική απόφαση, αφού θα έπρεπε να αποφανθεί το Adjudicatory Chamber (Δικαστής) και τότε μόνο η Σίτι θα μπορούσε να προσφύγει στο CAS. Παρότι η προσφυγή κρίθηκε απαράδεκτη, η εν λόγω απόφαση προσφέρει πολύ περιεχόμενο για το τι θα ακολουθήσει. Εν συνεχεία στο Adjudicatory Chamber έλαβε χώρα ακροαματική διαδικασία μετά την απόφαση του CAS στις 22 Ιανουαρίου και στις 14 Φεβρουαρίου η UEFA εξέδωσε δελτίο τύπου πως η Σίτι έχει κριθεί ένοχη και έχουν επιβεβαιωθεί οι κατηγορίες που έχουν προσαχθεί από το Ιnvestigatory Chamber (Εισαγγελέας), γιατί χρησιμοποίησε απατηλά μέσα για την περίοδο (2012-16) προκειμένου να φανεί ότι συμμορφώθηκε με το break-even κριτήριο. Εν ολίγοις, η UEFA έκρινε ένοχη την Σίτι για «μαγείρεμα» των εσόδων από χορηγίες θεωρώντας πως τα χρήματα προήλθαν από την τσέπη του Σεϊχη και όχι την Etihad. Επίσης, η UEFA ισχυρίστηκε πως η Σίτι παραβίασε την υποχρέωση της να συνεργαστεί με την UEFA στη διαδικασία των ερευνών. Έτσι της επιβλήθηκε ευρωπαϊκός αποκλεισμός δύο ετών, αλλά και πρόστιμο ύψους 30 εκατ. Ευρώ. Όλη η αιτιολογημένη απόφαση της UEFA δεν θα εκδοθεί μέχρι να αποφανθεί το CAS, οπότε δεν μπορούμε να αντλήσουμε πιο σαφή συμπεράσματα για το σκεπτικό της ποινής. Πάντως ο εκτελεστικός διευθυντής της Μάντσεστερ Σίτι, Φεράν Σοριάνο, εμφανίστηκε πολύ σίγουρος για την έκβαση της υπόθεσης τονίζοντας πως δεν ευσταθούν όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί.
Διαδικασία στο CAS
«Όσον αφορά τη διαδικασία ενώπιον του CAS, θα ήθελα να τονίσω ότι επειδή δεν έχω υπάρξει μέρος κάποια διαδικασίας, ό,τι ακολουθήσει ερείδεται σε προσωπικές μου εκτιμήσεις/εικασίες διαμορφωμένες από προσωπική έρευνα και μελέτη.
To CΑS εξέδωσε δελτίο τύπου στις 26 Φλεβάρη 2020, ότι η Σίτι άσκησε έφεση κατά της απόφασης της UEFA
To CAS μπορεί είτε να εκδώσει μια απόφαση αντικαθιστώντας την απόφαση της UEFA, είτε να ακυρώσει την απόφαση της UEFA και να επαναφέρει την απόφαση στο Adjudicatory Chamber (Δικαστής), όπως έγινε στην περίπτωση της Μίλαν. Η Σίτι ίσως ισχυριστεί πως το Ιnvestigatory Chamber (Εισαγγελέας), δεν είχε δικαιοδοσία να αναφερθεί στις περιόδους από το 2012 μέχρι το 2016, γιατί ουσιαστικά τότε, όπως προείπα, υπήρχε μια συναινετική συμφωνία που κάλυπτε αυτές τις τρεις περιόδους. Αφού παρήλθε αυτό το διάστημα η Σίτι είχε κριθεί 'καθαρή' με τους λογαριασμούς της να έχουν συμμορφωθεί με τους κανονισμούς της UEFA. Επίσης, μπορεί να ισχυριστεί για την έλλειψη δικαιοδοσίας καθώς με βάση τους κανονισμούς της UEFA έχει παραγραφεί το αδίκημα, εάν φυσικά αποδειχθεί ότι πράγματι υφίσταται, γιατί παρήλθε η πενταετία, αλλά και πως οι ισχυρισμοί βασίζονται σε παρανόμως αποκτηθέντα αποδεικτικά στοιχεία στα email δηλαδή και στα έγγραφα που διέρρευσαν από τα Football Leaks. Όσον αφορά τα αποδεικτικά στοιχεία, θα ήθελα να σημειώσω ότι είναι πάγια πρακτική του CAS να αποδέχεται στην αξιολόγηση των επιχειρημάτων τα αποδεικτικά στοιχεία που έχουν προσκομιστεί ακόμη και αν έχουν αποκτηθεί με παράνομα μέσα. Στην προκειμένη περίπτωση ισχύει το ελβετικό δίκαιο και με βάση το ελβετικό δίκαιο το να αποκτήσεις αποδεικτικά στοιχεία με παράνομο τρόπο γίνεται δεκτό εάν δικαιολογείται από κάποιο επιτακτικό συμφέρον, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση είναι προφανές.
Επιπροσθέτως, τo CAS εξετάζει την υπόθεση από την αρχή, κρίνοντας τα πραγματικά περιστατικά, την ουσία και τα νομικά ζητήματα, κάτι που θεραπεύει οποιαδήποτε παρατυπία της διαδικασίας στον πρώτο βαθμό. Συνεπώς, κατά την κρίση μου, τυχόν επιχειρηματολογία της Σίτι για παραβάσεις στη διαδικασία της UEFA δεν θα τελεσφορήσει.
Η Σίτι αρχικά θέλει μια γρήγορα απόφαση και στη συνέχεια να αναβάλει την επιβολή της ποινής. Ακόμα και πριν υποβάλει την προσφυγή στο CAS, η Σίτι μπορεί να κάνει αίτημα για να επιβληθούν προσωρινά μέτρα. Δηλαδή μέχρι να εκδοθεί η τελική απόφαση μπορεί να ζητήσει να μην επιβληθεί καμία ποινή, όπως για παράδειγμα ο αποκλεισμός. Εάν αυτό γίνει δεκτό από το CAS, τότε η τιμωρία θα επιβληθεί με καθυστέρηση και δεν θα εφαρμοστεί από την επόμενη σεζόν (2020/21), αλλά θα μπορεί να πάρει μέρος στο επόμενο Champions League, με την ποινή να έχει ισχύ στη σεζόν 2021/22. Θα πρέπει ωστόσο η Σίτι να αποδείξει μεταξύ άλλων ότι θα υποστεί ζημία από την τιμωρία, παραδείγματος χάρη θα απολέσει ένα μεγάλο ποσό από την μη συμμετοχή της στη διοργάνωση, πάνω από 250 εκατ. Ευρώ τον χρόνο υπολογίζουν. Εκτιμώ πως το CAS ίσως δεχθεί αυτό το αίτημα γιατί υπάρχουν τρία κριτήρια. Εάν αυτό συνέβη, θα γνωρίζουμε το αποτέλεσμα σε 4-6 εβδομάδες γιατί το CAS θα δημοσιεύσει την απόφαση του για το αν θα γίνει το αίτημα δεκτό. Ακόμα και εάν αυτό δεν είναι τελική απόφαση θα μας δώσει κάποια αίσθηση για το τι μπορεί να ακολουθηθεί στην διαδικασία. Για το αν μπορεί για παράδειγμα να εγκριθεί το αίτημα αυτό μπορεί το CAS είτε να δεχθεί την προσφυγή, είτε αν δεν συμβεί αυτό να μειώσει την ποινή.
Το δεύτερο που μπορεί να συμβεί είναι η Σίτι μαζί με την UEFA να συμφωνήσουν από κοινού να ακολουθηθεί μια εσπευσμένη διαδικασία και το αργότερο μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού να ληφθεί η απόφαση από το CAS. Μάλιστα ο Σοριάνο δήλωσε πως θα επιδιώξει μια σύντομη λύση στην υπόθεση. Με βάση των κώδικα του CAS όταν υπάρχει μια προσφυγή, το CAS θα πρέπει να αποφασίσει μέσα σε τρεις μήνες.
Στην πραγματικότητα ο μέσος όρος διάρκειας έκδοσης απόφασης είναι 5-6 μήνες. Με αυτή την λογική η υπόθεση μπορεί να κριθεί τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο, όταν ομολογουμένως θα είναι αργά. Ως προς την ποινή, πιστεύω ότι ίσως μειωθεί σε μονοετή αποκλεισμό. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να αποκλείσουμε ότι και το πρόστιμο ίσως μειωθεί. Επειδή όμως είναι η δεύτερη παράβαση της Σίτι, θεωρώ ότι ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός θα ισχύσει έστω και αν μειωθεί στο ένα έτος, αν λάβουμε την απόφαση του CAS στο θέμα της Γαλατασαράι».
gazzetta.gr
-
(https://i.ibb.co/tM83zm5/FB-IMG-1583694250282.jpg) (https://imgbb.com/)
how to use crystal rock deodorant (https://clueyblog.com/crystal-deodorant)
-
Εκεί στην Αγγλία και ειδικά στην Λέιτον Όριεντ αναβλήθηκε το παιχνίδι τους.Κανένα πρόβλημα όμως.Το έριξαν στο football manager.Μάλιστα ζητάνε την βοήθεια του κοινού για το πως να κατεβάσουν την ομάδα.
First day on the job!
Today's match against
@officialbantams
may have been postponed in real life but it's game day on
@FootballManager
and we need help!
Vote For Who Starts!
Formation + Tactics
Make Live Decisions As We Play This Afternoon
#LOFC #OnlyOneOrient
https://twitter.com/leytonorientfc/status/1238766824667230208
https://twitter.com/leytonorientfc/status/1238771118917517313
Εδώ ψηφίζουν για το σύστημα.Ισοπαλία αυτήν την ώρα μεταξύ 4-4-2 και 4-3-3
https://twitter.com/leytonorientfc/status/1238776899784056834
-
τι κορονοιός κ μαλακίες..αν ακυρωθεί η σαιζόν (είναι ένα σενάριο),το μισό Λίβερπουλ θα αυτοκτονήσει....
-
Το 25% περίπου των αγαθών που συγκεντρώνεται στις τράπεζες τροφίμων του Λίβερπουλ προέρχεται από τις δωρεές των οπαδών των δυο ομάδων της πόλης στα εντός έδρας παιχνίδια τους. Τώρα που η μπάλα έχει σταματήσει ο Τζόρνταν Χέντερσον ενημέρωσε τους υπεύθυνους ότι οι παίκτες της Λίβερπουλ θα καλύψουν το κενό που έχει δημιουργηθεί, για να μην υπάρχουν ελλείψεις στα γεύματα που προορίζονται για αυτούς που ζορίζονται οικονομικά.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p640x640/89913643_10158569674965931_617209830049841152_o.jpg?_nc_cat=1&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=KXmjsxSN1UgAX8f13xb&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=6&oh=a210f5efb3f244f07c2506345ecadd16&oe=5E944454)
El Sombrero
-
Το EITC (Everton in the Community) είναι η φιλανθρωπική οργάνωση της Έβερτον από το 1988. Εδώ και λίγες ημέρες το προσωπικό της παίρνει τηλέφωνα και στέλνει μηνύματα σε ηλικιωμένους του Λίβερπουλ που δεν έχουν κάποιους να τους προσέχουν για να ελέγχει την κατάστασή τους. Παράλληλα, κανονίζει και στέλνει δέματα με φαγητό σε όσους το έχουν ανάγκη και βρίσκονται κοινωνικά απομονωμένοι.
#everton #evertonfc #liverpool #charity #coronavirus
El Sombrero
Βλέπουμε πως οι ομάδες χτίζουν το κοινωνικό τους προφίλ και την σύνδεση τους με την εκάστοτε τοπική κοινωνία σε καθημερινή βάση.
-
Saint Patrick's Day σήμερα και μπορεί οι Ιρλανδοί να μη τη γιορτάζουν φέτος με τον γνώριμο τρόπο, πίνοντας στους δρόμους και τα μπαρ, αλλά εμείς μπορούμε να την τιμήσουμε βλέποντας ξανά μερικούς λόγους για τους οποίους γουστάρουμε τους τύπους που απολαμβάνουν τη φάση του γηπέδου λίγο διαφορετικά.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish4.jpg?fit=480%2C311&ssl=1)
Μόνο αγάπη για τους μουρλούς Ιρλανδούς
«Μπαίνει ένας μεθυσμένος Ιρλανδός σε ένα σάντουιτς-μπαρ στην Αγγλία και ρωτάει τον υπάλληλο: «Πόσο θέλεις για τα ρολά τυριού;» Ο υπάλληλος του απαντάει: «Σου δίνω δυο με μια λίρα». Ο Ιρλανδός τον κοιτάει με καχυποψία. «Πόσο θέλεις για το ένα;». «75 πένες» του λέει κοφτά ο υπάλληλος. Και του απαντάει με σίγουρο ύφος ο Ιρλανδός: «Καλά, θα πάρω το άλλο».
Δεν έχω πάει ποτέ στην Ιρλανδία (αν και μια βόλτα στα Cliffs of Moher ήταν και παραμένει ταξιδιωτικό όνειρο) και δεν έχω γνωρίσει κανέναν Ιρλανδό. Παρ’ όλα αυτά συμπαθώ τους Ιρλανδούς όσο ελάχιστους λαούς στον πλανήτη. Υπάρχουν αμέτρητοι λόγοι που δικαιολογούν αυτή τη συμπάθεια μου: Ο Ρόρι Γκάλαχερ, οι Thin Lizzy, οι Waterboys, οι U2, οι Cranberries, o Ντέιβ Άλεν που τελείωνε κάθε κωμική του παράσταση υψώνοντας το ποτήρι του με το αλκοόλ και αποχαιρετώντας τους θεατές με την (τόσο επίκαιρη αυτές τις μέρες) ατάκα “Goodnight, thank you, and may your God go with you”, ο Ντίλαν Μοράν, ο Σάμιουελ Μπέκετ, ο Όσκαρ Ουάιλντ κι αυτοί είναι μόνο λίγοι απ’όσους μπορώ να θυμηθώ χωρίς καν να ανοίξω κάποια σχετική λίστα στο ίντερνετ που θα μου υπενθυμίσει ποιοι άλλοι γεννήθηκαν στην Ιρλανδία.
Ακόμα και στο ποδόσφαιρο όμως, σε έναν τομέα που οι Ιρλανδοί έχουν να επιδείξουν απειροελάχιστες εθνικές διακρίσεις της πλάκας, κάποιους λίγους καλούς ποδοσφαιριστές και καμία συλλογική επιτυχία, η Ιρλανδία δεν σε αφήνει ασυγκίνητο σαν εξωτερικό παρατηρητή. Και ο λόγος βρίσκεται στις κερκίδες. Αδιαφορώντας για τις περιορισμένες δυνατότητες της ομάδας τους οι Ιρλανδοί προσφέρουν θέαμα εντός και εκτός των γηπέδων συνδυάζοντας την παθιασμένη υποστήριξη με τον χαβαλέ και το τζέρτζελο, κάτι που τους μετατρέπει σε κανονική ατραξιόν κάθε φορά που συγκεντρώνονται κάπου για να πιούνε καμιά μπύρα μπύρες και να τραγουδήσουν.
Ακολουθούν 13 (από τις δεκάδες που κυκλοφορούν στο ίντερνετ) επικές φωτογραφίες και μερικά εξτρά βίντεο που απαντούν ουσιαστικά στο ερώτημα “γιατί γουστάρουμε τόσο τους Ιρλανδούς”:
Γιατί έχουν χιούμορ
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish15.jpg?resize=480%2C320&ssl=1)
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish6.jpg?resize=480%2C319&ssl=1)
Γιατί δεν φοβούνται να αυτοσαρκαστούν (και όπως έχουμε ξαναπεί σαν τον αυτοσαρκασμό δεν έχει)
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish7.jpg?resize=450%2C329&ssl=1)
Γιατί δεν μασάνε να προσθέσουν στο χιούμορ τους και παίκτες-θρύλους (πανό που σηκώθηκε στο Ιταλία-Ιρλανδία στο Euro 2012. Το ματς έληξε 2-0 υπέρ των Ιταλών)
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish11.jpg?resize=480%2C284&ssl=1)
Γιατί έχουν μια χιουμοριστική απάντηση σε κάθε ποδοσφαιρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish5.jpg?resize=480%2C349&ssl=1)
Γιατί πηγαίνουν στο γήπεδο για να διασκεδάσουν, αδιαφορώντας για το πόσο αστείοι ή γραφικοί φαίνονται (κι αυτό περνάει ακόμα και στα συνθήματα τους)
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish2.jpg?resize=480%2C300&ssl=1)
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish9.jpg?resize=480%2C255&ssl=1)
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish10.jpg?resize=480%2C339&ssl=1)
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish12.jpg?resize=480%2C301&ssl=1)
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish14.jpg?resize=480%2C289&ssl=1)
&feature=emb_title
Γιατί παραμένουν μουρλοί και γραφικοί ακόμα και με τους μπάτσους (και δεν διστάζουν και να τους φλερτάρουν, όπως μόνο αυτοί ξέρουν, όταν δούνε ανάμεσα τους μια ελκυστική μπατσίνα)
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish8.jpg?resize=480%2C318&ssl=1)
&feature=emb_title
Γιατί έχουν αδυναμία στην Άνγκελα Μέρκελ, για την οποία τραγουδούσαν το 2012 στους δρόμους της Πολωνίας “There’s only one Angela Merkel, she gave us the cash, we are on the lash, walking in a Merkelwonderland!”
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish1.jpg?resize=480%2C326&ssl=1)
Κι αν παραδόξως δεν σας έπεισε κανένας από τους παραπάνω λόγους υπάρχει πάντα κι αυτή η μαγική στιγμή στις καθυστερήσεις του αγώνα με την Ισπανία στο προηγούμενο Euro, με το σκορ στο 4-0, που (θέλω να ελπίζω πως) βάζει τελεία στην κουβέντα.
Ας πιούμε λοιπόν στην υγειά των Ιρλανδών που το καλοκαίρι θα βρίσκονται στη Γαλλία, έτοιμοι να κατεβάσουν όση μπύρα υπάρχει σε ακτίνα 5 χιλιομέτρων από το μέρος που μένουν, να διασκεδάσουν με την ψυχή τους (με ό,τι βρούνε μπροστά τους), να τραγουδήσουν, να χοροπηδήσουν (όπου μπορούν!) κι αν πανηγυρίσουν και κανένα γκολ ακόμα καλύτερα.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/irish13.jpg?resize=480%2C349&ssl=1)
sombrero.gr
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/06/irish.jpg?w=752&ssl=1)
Ποδοσφαιρική ανατριχίλα
Τρία εναπομείναντα λεπτά συν τρία λεπτά καθυστερήσεων. Ένα σίγουρα χαμένο παιχνίδι, μια σίγουρα χαμένη πρόκριση, μια ακόμα χαμένη διοργάνωση. 25.000 Ιρλανδοί εκδρομείς στις κερκίδες. Ένα τραγούδι…
Οι Γερμανοί προκρίνονται. Είναι γνωστό ότι τους αντιπαθούσα πριν καν μας δείξουν το κωλοδάχτυλο. Αν μπορούσα θα τους εξαφάνιζα από τον πλανήτη. Στην θέση τους, θα έφτιαχνα διπλούς τους Ιρλανδούς. Γιατί είναι καλά παιδιά. Ή τις Τσέχες. Γιατί… έτσι.
“Ποδοσφαιρικοί προβληματισμοί“
&feature=emb_title
…ένα φολκ τραγούδι-Ιρλανδικός ύμνος, η ιστορία του Michael που αναγκάζεται την περίοδο του Μεγάλου Ιρλανδικού Λιμού να κλέψει λίγο καλαμπόκι για να ταΐσει την οικογένεια του που λιμοκτονεί κι έτσι καταδικάζεται σε καταναγκαστική μεταφορά στην Αυστραλία, η έκκληση του να μεγαλώσουν τα παιδιά του με αξιοπρέπεια, η γυναίκα του που βλέπει το πλοίο να φεύγει, η αναφορά στα χαμένα όνειρα και στα χωράφια του Athenry στα οποία πλέον κυριαρχεί η μοναξιά.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο για τις νίκες.
sombrero.gr
The song was regularly heard from on the terraces in the late 1980s from supporters of the Galway county hurling team. The song was adopted by Republic of Ireland national football team supporters during the 1990 World Cup and subsequently by Celtic supporters in the early 1990s.[9][10]
Celtic Football Club in Glasgow has a large following in Ireland and among people in Scotland of Irish descent.[11] During the Great Famine in Ireland during the 1840s, 100,000 Irish famine victims emigrated to Glasgow. When Celtic's long-serving Irish goalkeeper Packie Bonner had a testimonial match in 1991, he invited Pete St. John to attend the event and speak to the crowd before the game. St John began by thanking Glasgow for looking after the famine victims, and then began to sing "Fields of Athenry", accompanied by thousands of fans. He later described it as one of the most memorable moments of his life.
The song's popularity, due in part to its use at sporting events, has helped to attract tourists to Athenry. In recognition of this, the town's officials invited Pete St. John to a civic reception and presented him with a mace and chain as a token of their appreciation.
The song is also associated with the Connacht, Munster, London Irish and Ireland rugby union teams.[12] It's also seen by many as Galway's county song, sung at the various GAA matches when the county is playing.[13]
Fans of Cork City F.C. adopted "The Fields of Bishopstown" to the same tune, with lyrics changed from the original version. It is sung regularly at home games.
"The Fields of Anfield Road" was adopted by Liverpool supporters to the same tune, but with adapted lyrics referencing their history and stadium.[12] The song was used to commemorate the 20th anniversary of the 1989 Hillsborough disaster.[1]
Persija Jakarta's supporters, The Jak Mania also use this song as their chants with the title "Field of GBK" and different lyrics in Indonesian.
At the Beijing Olympics Boxing Final, which featured Irish boxer Kenny Egan, Tom Humphries of The Irish Times noted, "By the time Egan and Zhang emerged the great rhythmic roars of "Zhang! Zhang! Zhang!" competed to drown out the lusty warblings of a large Irish contingent who returned to singing of the problems of social isolation in rural Athenry."[14]
During the UEFA Euro 2012 group stage game against Spain, the Irish fans started singing the song roughly 83 minutes into the game and sang for the last six minutes of regulation, as well as past the full-time whistle, knowing that they were going to be eliminated from the group as they were down by four goals and had failed to accrue the points necessary to remain in the tournament. Some commentators stopped commenting for the final minutes, so the crowd could be heard. This was widely reported in the international media.
The Fields of Athenry (https://en.wikipedia.org/wiki/The_Fields_of_Athenry)
-
(https://i.ibb.co/p4pVgyG/Ck-YHUd0-WUAANaf-P.jpg) (https://ibb.co/NWzDXSQ) (https://i.ibb.co/y59Btpf/Ipswich-Town.jpg) (https://ibb.co/VD1pRxj)
-
Οι Άγγλοι μπορεί να άργησαν λίγο αλλά απ'ότι φαίνεται μπήκαν πλέον κι αυτοί για τα καλά στη μάχη με τον κορονοϊό. Όπως ανακοίνωσε η Τσέλσι, από σήμερα το ξενοδοχείο της ομάδας που βρίσκεται δίπλα ακριβώς στο Στάμφορντ Μπριτζ παραχωρείται για τους επόμενους 2 μήνες στο NHS (Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας), το οποίο μπορεί να το χρησιμοποιήσει όπως θέλει.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/90017103_10158580193765931_6764389168383524864_o.jpg?_nc_cat=102&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=a1bGhz8uj-AAX8tcCXD&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=fda718c6ab89317592d5d6ccd3da20e2&oe=5E9904F5)
El Sombrero
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/01/paul.jpg?w=1079&ssl=1)
Πολ Γκασκόιν, το παιδί
Ο Πολ κι ο Κιθ ήταν δυο κολλητοί κάπου στη βόρεια Αγγλία. Το σπίτι του ενός, ήταν και σπίτι του άλλου, φίλοι αλλά και συμπαίκτες σε μια παιδική ομάδα. Η ζωή τους ήταν η μπάλα. Ο Πολ από πολύ μικρός έπαιζε με ένα μπαλάκι του τένις στους δρόμους του Νιουκάστλ. Δεν είχαν χρήματα στο σπίτι του, γι’ αυτό και όταν έγινε 7 χρονών και πήρε ως δώρο μια δερμάτινη μπάλα ήταν το πιο ευτυχισμένο αγόρι σε όλο τον κόσμο. Ο Πολ περνούσε συνέχεια το χρόνο του στο σπίτι του Κιθ και η Μορίν, η μητέρα του Κιθ, έγινε η δεύτερη μητέρα του, μακριά από το δικό του προβληματικό σπίτι. Κάποια μέρα, ο 10χρονος Πολ προσφέρθηκε να συνοδεύσει τον μικρό αδερφό τού Κιθ στο ποδόσφαιρο. Ο Κιθ σαν μεγάλος αδερφός δεν ήθελε να πάρει τον μπόμπιρα μαζί του. Η Μορίν τον εμπιστεύτηκε στον Πολ, ο Πολ πήρε τον 8χρονο Στίβεν μαζί του και καθώς χάζευαν, ένα αυτοκίνητο παρέσυρε, πέταξε στον αέρα και σκότωσε τον Στίβεν.
Ήταν ένα από τα πρώτα σκληρά χτυπήματα της ζωής τού Πολ Γκοσκάιν. Έναν άνθρωπο που έγινε ο πιο χαρισματικός Άγγλος ποδοσφαιριστής των τελευταίων ετών, ένας εξίσου αυτοκαταστροφικός όσο και σπουδαίος σταρ. Κι αν η ποδοσφαιρική θητεία του Πολ Γκασκόιν είναι γνωστή σε μας και τα εντός γηπέδου κατορθώματά του διάσημα, άλλο τόσο γνωστές είναι οι δεκάδες φωτογραφίες με τον Γκάζα να κάνει ένα σωρό καραγκιοζιλίκια φορώντας ό,τι υπάρχει διαθέσιμο. Αυτό όμως που πολύς κόσμος, κι εγώ ανάμεσά του, ίσως δεν ξέρει είναι ότι ο Γκασκόιν δεν ήταν ένας κακομαθημένος τύπος, ένας απλός μπεκρής που είχε κόλλημα να καταστρέψει την καριέρα του. Ήταν ένας πολύ ταλαιπωρημένος άνθρωπος που από μικρός πέρασε πολλά και ξαφνικά έγινε σταρ σε νέα ηλικία. Ο Γκάζα ήταν και είναι ένα ακόμα ένα παιδί, όχι απλά γιατί είναι ένας ανώριμος χαβαλές που δεν ωρίμασε ποτέ, αλλά γιατί ήταν ένα εύθραυστο ψυχικά άτομο με ευαισθησίες παιδιού.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/01/gaza.jpg?w=1430&ssl=1)
Κι αυτό είναι το επιμύθιο και το πιο σημαντικό από την ταινία το ντοκιμαντέρ με όνομα “Γκασκόιν” που σκηνοθέτησε η (άγνωστη) Τζέιν Πρέστον. Ίσως χρειαζόταν μια γυναικεία ματιά για να δείξει περισσότερα πράγματα πίσω από τον Γκάζα παρά κάποια ωραία γκολ και κάποιες τρέλες του Πολ. Όπως δήλωσε και ένας εκ των συντελεστών της ταινίας: “Ήταν ένα είδος ψυχοθεραπείας για τον Γκάζα, μια έντονη συνέντευξη, σαν να πηγαίνει στην αποτοξίνωση”. Το ντοκιμαντέρ είναι στημένο ως μια μεγάλη συνέντευξη ή καλύτερα ως ένας μονόλογος του Γκάζα που διηγείται την καριέρα του του από την δική του οπτική. Παρεμβάλλονται ο Γκάρι Λίνεκερ (που συνεχίζει να επιβεβαιώνει ότι είναι ένας ωραίος τύπος εκτός από καλό ποδοσφαιριστής), ο Γουέιν Ρούνει και ο φαινομενικά αταίριαστος Ζοσέ Μουρίνιο που διηγείται όμως την ιστορία που κουβαλούσε την έγκυο γυναίκα του να δει τον Γκάζα στο γήπεδο.
&feature=emb_title
Ποδοσφαιρικά και ιστορικά δεν μαθαίνουμε πολλά, υπάρχουν οι ιστορίες του που έχουμε αναφέρει κι εμείς στο παρελθόν, όπως η περιβόητη πρώτη του συνάντηση με τον Βίνι Τζόουνς και το κύπελλο με την Τότεναμ που του στοίχισε ένα διαλυμένο πόδι και πιθανότατα μια διαλυμένη καριέρα. Κυρίως όμως μαθαίνουμε περισσότερο τον Γκάζα ως άνθρωπο και καταλαβαίνουμε αρκετά για την πορεία που πήρε. Όπως επίσης μαθαίνουμε πόσο του στοίχισε η… περίεργη υπόθεση με τις υποκλοπές, μια υπόθεση που έφτασε τον Γκάζα να θεωρείται… πσεκασμένος συνωμοσιολόγος από τους δικούς του και του και χάλασε ακόμα περισσότερο την σχέση με αυτούς. Μια υπόθεση που στο τέλος τον δικαίωσε αφού κέρδισε τη δική (μαζί με άλλους διάσημους) από το γκρουπ της Μίρορ.
Σε όσους αρέσει ο Γκάζα θα αρέσει και το ντοκιμαντέρ, ακόμα κι αν τα περισσότερα τα ξέρουν. Δεν θα γίνουν σοφότεροι, ίσως όμως μόνο και μόνο που τον βλέπεις να χαμογελά και ότι φαίνεται (σχετικά) υγιής να αξίζει. Υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες ιστορίες, αλλά νομίζω ότι τραβάει κάπως χρονικά με κάποια πλάνα του. Επίσης γενικά δεν αγγίζεται τόσο το θέμα του αλκοολισμού όσο θα έπρεπε σε σχέση με την οικογένειά του. Κατά τα άλλα όμως είναι ένα αρκετά αξιόλογο ντοκιμαντέρ, κυρίως γιατί όπως είπαμε προσπαθεί να μας δείξει τον Γκασκόιν λίγο πιο εσωτερικά και λίγο πιο πίσω από την εικόνα του τελειωμένου γλεντζέ.
sombrero.gr
-
Αντικαθιστώντας το πραγματικό ποδόσφαιρο
Η διακοπή σχεδόν όλων των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων έφερε ένα μεγάλο κενό. Ένα κενό τόσο για τους φιλάθλους όσο και για τις ίδιες ομάδες. Το πραγματικό ποδόσφαιρο έπρεπε κάπως, προσωρινά τουλάχιστον, να αναπληρωθεί. Και αφού πρώτα δοκιμάστηκαν διάφορες ακραίες λύσεις, όπως οι αγώνες να γίνονται στην…τρίλιζα στα κοινωνικά δίκτυα των ομάδων, πολλές ομάδες κατέληξαν στο προφανές, στο Football Manager και συγκεκριμένα στο FM20.
Μεμονωμένοι αγώνες
Πολλές ομάδες επέλεξαν να κάνουν το πιο εύκολο. Να παίξουν στο Football Manager 2020 κάποια από τα παιχνίδια που ακυρώθηκαν. Την αρχή έκανε η Watford, ομάδα την οποία χορηγεί κιόλας το Football Manager, η οποία “έπαιξε” στο FM20 τον αναβληθέντα αγώνα με τη Leicester. Το ίδιο παράδειγμα ακολούθησαν και η Leyton Orient με την Plymouth Argyle, η ουαλική Bangor City FC και η πολωνική Piast Gliwice.
Twitter (https://twitter.com/WatfordFC/status/1238806905277091846?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1238806905277091846&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.fmgreece.gr%2Fcolumns%2Ffm-scene%2Ffm20-pragmatiko-podosfairo%2F)
Αυτή που το προχώρησε ένα βήμα παραπέρα όμως ήταν η UD Ibiza, ομάδα της τρίτης κατηγορίας Ισπανίας, που έγινε γνωστή από τις φετινές της αναμετρήσεις στο κύπελλο με την Barcelona. Η Ibiza ανέβασε στο Youtube τα στιγμιότυπα της αναμέτρησης της με την Atletico Madrid B στο FM20, με τον σχολιασμό να κάνει στην ισπανική έκδοση ο παίκτης της ομάδας David Morillas και στην αγγλική ο σχολιαστής του Sky Sports David Garrido.
&feature=emb_title
Τουρνουά
Η Halstead Town FC, ομάδα της δέκατης κατηγορίας Αγγλίας, αποφάσισε να μαζέψει άλλες 31 ομάδες των χαμηλών κατηγοριών της Αγγλίας και να στήσουν ένα νοκ άουτ τουρνουά στο FM20. Στο τουρνουά λαμβάνουν μέρος οι ίδιες οι ομάδες, μέσω των επίσημων λογαριασμών τους στο twitter, και έχουν επιλέξει να τις εκπροσωπούν ποδοσφαιριστές, φίλαθλοι ή ακόμα και youtubers. Το τουρνουά διεξάγεται αυτή τη στιγμή και μπορείτε να ενημερώνεστε για την εξέλιξη του από τα social media των ομάδων που συμμετέχουν.
Twitter (https://twitter.com/HalsteadTownFC?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1241469336709148673&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.fmgreece.gr%2Fcolumns%2Ffm-scene%2Ffm20-pragmatiko-podosfairo%2F)
Πραγματικές διοργανώσεις
H πρώτη επίσημη διοργάνωση που αποφάσισε να “συνεχίσει” μέσω του FM20 ήταν το Κύπελλο Σκωτίας. 82 παίκτες έχουν αναλάβει από μία ομάδα και το κύπελλο θα αρχίσει ξανά ηλεκτρονικά από τον 1ο γύρο. Οι παίκτες επιλέχθηκαν μέσω διαδικασίας και όχι από τις ίδιες τις ομάδες αλλά πολλές από αυτές συμμετέχουν ενεργά εμψυχώνοντας τους εκπροσώπους τους και αναμεταδίδοντας τα αποτελέσματα.
Twitter (https://twitter.com/ScottishCup?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1240340697942757378&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.fmgreece.gr%2Fcolumns%2Ffm-scene%2Ffm20-pragmatiko-podosfairo%2F)
Αυτές όμως που αποφάσισαν πραγματικά να αντικαταστήσουν το πραγματικό ποδόσφαιρο ήταν οι ομάδες της National, της τρίτης κατηγορίας της Γαλλίας. Δημιούργησαν έτσι την eNational, τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Το πρωτάθλημα συνεχίζεται κανονικά από την 26η αγωνιστική που σταμάτησε και με τη βαθμολογία όπως ήταν εκείνη τη στιγμή. Υπάρχει σελίδα που μπορεί να δει κανείς τα αποτελέσματα και τις βαθμολογίες των παικτών, ανανεώνονται οι πίνακες των σκόρερ και των πασέρ, βγαίνει βίντεο με τα καλύτερα γκολ της αγωνιστικής ενώ υπάρχει ακόμα και εκπομπή ανασκόπησης. Αξίζει να σημειωθεί πως συμμετέχουν όλες οι επίσημες ομάδες, οι οποίες και έχουν επιλέξει οι ίδιες τους παίκτες που θα τους εκπροσωπούν. Το όλο σκηνικό είναι τόσο ρεαλιστικό που υπήρξε ανακοίνωση ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις ότι η βαθμολογία στο τέλος της eNational δεν θα είναι η βαθμολογία που θα ισχύσει στο κανονικό πρωτάθλημα.
Twitter (https://twitter.com/eNationalFM?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1240691297930764292&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.fmgreece.gr%2Fcolumns%2Ffm-scene%2Ffm20-pragmatiko-podosfairo%2F)
Με τις περισσότερες χώρες του κόσμου να εφαρμόζουν κάποιας μορφής καραντίνα και το μέλλον των πρωταθλημάτων να είναι αβέβαιο είναι σίγουρο ότι και άλλες ομάδες θα βρουν την προσωρινή λύση στο FM20. Το ερώτημα είναι αν και πότε θα δούμε μια παρόμοια κίνηση και από κάποια ελληνική ομάδα.
(257)
fmgreece.gr
-
(https://www.ethnos.gr/sites/default/files/styles/default/public/images/2020/03/eubtatxxsaymjse.jpg?itok=VpjB3MfJ)
Κορονοϊός: Πέθανε ο πιο πιστός οπαδός της Τσάρλτον
Ο 38χρονος Σεμπ Λιούις, που είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ, καθώς είχε παρακολουθήσει στο γήπεδο 1076 συνεχόμενα ματς της Τσάρλτον νικήθηκε από τον κορονοϊό
Στο πένθος βυθίστηκε η ποδοσφαιρική οικογένεια της Τσάρλτον Αθλέτικ, καθώς ο πιο πιστός οπαδός της, ο Σεμπ Λιούις, πέθανε από κορονοϊό σε ηλικία μόλις 38 ετών. Ο Λιούις ήταν η ψυχή και η καρδιά της Τσάρλτον, καθώς είχε παρακολουθήσει στο γήπεδο 1074 διαδοχικά παιχνίδια εντός και εκτός έδρας!
To σερί αυτό των αγώνων, το πραγματοποίησε από το 1988 μέχρι και τις 7 Μαρτίου του 2020. Τότε είδε για τελευταία φορά αγώνα της Τσάρλτον για το πρωτάθλημα της Championship, καθώς στη συνέχεια διακόπηκε η δράση εξαιτίας του κορονοϊού.
«Είμαστε συντετριμμένοι ακούγοντας τα νέα για τον θάνατο ενός από τους πιο πιστούς και δημοφιλείς οπαδούς της Τσάρλτον, του Σεμπ Λιούις, σε ηλικία μόλις 38 ετών», αναφέρει σε ανακοίνωση που εξέδωσε η Τσάρλτον για τον Λιούις. Παράλληλα ξεκίνησε καμπάνια προκειμένου να πείσει τους φιλάθλους να μείνουν στα σπίτια τους και να προφυλαχθούν με το hashtag «#StayhomeForSeb».
Twitter (https://twitter.com/CAFCofficial?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1243113217309761538&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.ethnos.gr%2Fathlitismos%2F96719_koronoios-pethane-o-pio-pistos-opados-tis-tsarlton)
https://www.ethnos.gr/athlitismos/96719_koronoios-pethane-o-pio-pistos-opados-tis-tsarlton (https://www.ethnos.gr/athlitismos/96719_koronoios-pethane-o-pio-pistos-opados-tis-tsarlton)
RIP
-
Ο πρώτος Άγγλος ποδοσφαιριστής που πήρε μισθό 100 λίρες την εβδομάδα, ο άνθρωπος που ο Πελέ αποκάλεσε "τον καλύτερο πασέρ που είχε δει", αυτός που προτίμησε να μείνει για 18 χρόνια στη Φούλαμ παρά να πάει αλλού.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/PA-5157056.jpg?w=680&ssl=1)
Τζόνι Χέινς: O μαέστρος του Λονδίνου
Αν υπάρχει κάτι στο αγγλικό ποδόσφαιρο που το κάνει τόσο διαφορετικό και περισσότερο αγαπητό -για μεγάλη μερίδα ποδοσφαιρόφιλων ανά τον κόσμο- αυτό δεν είναι άλλο από τις πολλές ιστορίες αγάπης και αφοσίωσης κορυφαίων παικτών σε “μικρές” και μικρομεσαίες ομάδες. Αυτός ο ποδοσφαιρικός ρομαντισμός που δύσκολα βρίσκεις αλλού. Από την αρχή της FA υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες περιπτώσεις. Άλλες γνωστές και άλλες όχι. Ποδοσφαιριστές που έμειναν πιστοί σε ένα και μόνο σύλλογο, στερώντας απ’ τον εαυτό τους τη διεκδίκηση τροπαίων. Σπουδαίοι σούπερ σταρ, που “σφάζονταν” για την υπογραφή τους τα κορυφαία κλαμπ εντός αλλά και αρκετές φορές εκτός Νησιού. Παίκτες-σύμβολα που έμειναν πιστοί στο σύλλογο που τους ανέδειξε και στους οπαδούς αυτού, ακόμα και όταν είδαν την ομάδα τους να πέφτει κατηγορία (ή να μην ανεβαίνει) ενώ πολλοί εξ αυτών -ανάλογα με την περίοδο- υπήρξαν ακόμα και αρχηγοί για τη φανέλα με τα “Τρία Λιοντάρια” στο στήθος.
Στη σκέψη αν υπήρξε ένας ποδοσφαιριστής που να ταιριάζουν -άψογα- όλα τα παραπάνω στο πρόσωπό του, αυτός μπορεί να βρεθεί εύκολα στο πρόσωπο του Τζόνι Χέινς της Φούλαμ. Τον “μαέστρο” του Λονδίνου όπως τον βάφτισαν οι δημοσιογράφοι της εποχής. Ένα προσωνύμιο που δεν απείχε καθόλου απ’ την πραγματικότητα. Ίσως τον κορυφαίο μεσοεπιθετικό που έβγαλε η Αγγλία στα 50s και τα 60s. Έναν απ΄τους κορυφαίους παίκτες που γνώρισε ποτέ το όμορφο άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο και που πολλοί ποδοσφαιρόφιλοι των ημερών μας -δυστυχώς- αγνοούν τα κατορθώματά του λόγω του γεγονότος πως δεν έπαιζε σε κάποιο μεγαθήριο αλλά σε μια πραγματικά “μικρή” και αδύναμη ομάδα.
Αυτό που χαρακτήριζε τον Χέινς (εκτός του μαγικού αριστερού του ποδιού) ήταν ο συνδυασμός της άρτιας τεχνικής με την απίστευτη αντίληψη που είχε για το παιχνίδι. O συμπαίκτης του για πολλά χρόνια, Τόνι Μπάρτον, έλεγε πως το κοντρόλ του Χέινς ήταν το καλύτερο που είχε δει ποτέ και πως οι γνώσεις του σε θέματα τακτικής ήταν στα ίδια επίπεδα με των κορυφαίων προπονητών της εποχής. Ο Χέινς κινούμενος -κυρίως- πίσω από τους φουνταριστούς επιθετικούς είχε την ικανότητα να βγάζει τέλειες πάσες -και με τα δυο του πόδια- εν κινήσει, ακόμα και όταν είχε πλάτη σε αυτούς, και δεν ήταν δυνατό να δει τις κινήσεις τους και τα κοψίματά τους. Ακόμα και όταν είχε κολλημένο πάνω του ένα ή και δύο αντιπάλους ήταν ασταμάτητος λόγω της καταπληκτικής του τεχνικής και της οξυδέρκειας του. Απ’ την άλλη, το γεγονός πως διέθετε και τρομακτικά αθλητικά προσόντα και μπορούσε να τρέχει όπως ένας τυπικός αμυντικός χαφ της εποχής, και κυρίως να πρεσάρει ανελέητα, τους αντιπάλους του, τού έδινε τον χαρακτήρα του παίκτη που -πολύ απλά- ήταν έτη φωτός μπροστά απ’ την εποχή του. Και αυτή ήταν η αλήθεια, δίχως κανένα ίχνος υπερβολής.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/article-2329369-19FA7987000005DC-158_964x631.jpg?resize=480%2C300&ssl=1)
Όταν η Αγγλία ταξίδεψε στο Μαρακανά το 1959 για να αγωνιστεί μπροστά σε 160.000 κόσμο, απέναντι στην Βραζιλία του Πελέ (σε μια “φιλική” αναμέτρηση που είχε βρει νικήτρια τη Σελεσάο με 2-0), το παιχνίδι του Χέινς ήταν τόσο τέλειο και οι πάσες του είχαν τέτοιο ποσοστό επιτυχίας που έκαναν τον σπουδαίο Βραζιλιάνο να δηλώσει πως: “O Τζόνι Χέινς είναι ο κορυφαίος πασέρ που έχω δει στη ζωή μου”. Μια φράση που ακολουθούσε τον σπουδαίο Άγγλο μέχρι το τέλος της καριέρας του και έδειχνε περίτρανα το μέγεθος της τεράστιας αξίας του. Φυσικά και ο Χέινς δεν ήταν διάσημος μόνο για τις περίφημές του πάσες, το οργανωτικό του χάρισμα και τις ασίστ του αλλά και για τα φοβερά του τελειώματα. Τελειώματα από κάθε απόσταση και με τα δύο πόδια. Δεν είναι άλλωστε διόλου τυχαίο πως μέχρι να εμφανιστεί στα 80s ο σπουδαίος Ουαλός επιθετικός Γκόρντον Ντέιβις και να σπάσει το ρεκόρ τερμάτων του Άγγλου “μαέστρου”, ο Τζόνι Χέινς ήταν ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Φούλαμ με 158 γκολ. Τα περισσότερα από αυτά, με σουτ εκτός περιοχής, να φεύγουν μοιρασμένα (και ζυγισμένα) και από το αριστερό αλλά και από το δεξί του πόδι.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/bf411b7fc74c86b374e1b3c478b87707-fulham-sports-stars.jpg?resize=480%2C343&ssl=1)
Ο Χέινς γεννήθηκε το ’34 στο Λονδίνο και στα 15 του χρόνια -αφού άφησε το σχολείο-, και ενώ τον ήθελαν τόσο η Άρσεναλ όσο και η Τότεναμ, επέλεξε να υπογράψει στην άσημη Φούλαμ μιας και γνώριζε ότι εκεί θα είχε περισσότερες πιθανότητες και ευκαιρίες για να διακριθεί και να ξεδιπλώσει το σπουδαίο ταλέντο του. Θα πραγματοποιήσει το επίσημο ντεμπούτο του για τη Φούλαμ στην Boxin’ Day του 1952 απέναντι στη Σαουθάμπτον και δύο χρόνια αργότερα, λίγο πριν κλείσει τα 20 του χρόνια, θα κάνει ντεμπούτο και για την Αγγλία σε ένα παιχνίδι απέναντι στην Βόρεια Ιρλανδία στο Μπέλφαστ. Σε εκείνο το παιχνίδι μάλιστα έγινε ο πρώτος παίκτης που εκπροσωπούσε την Αγγλία και στα 5 ηλικιακά επίπεδα, από την σχολική ομάδα δηλαδή μέχρι και τους άνδρες, σκοράροντας και το ένα απ’ τα δύο τέρματα των Άγγλων, στη νίκη με 2-0. Το αγγλικό ποδόσφαιρο είχε βρει τον νέο του ήρωα. Τον τέλειο παίκτη που θα εξελισσόταν σε ηγέτη και αρχηγό της εθνικής, σε μια περίοδο μάλιστα που η Βρετανία διέθετε (και έβγαζε) πολλούς παίκτες με σπάνια τεχνικά χαρίσματα και ηγετικά προσόντα. Σε μια εποχή που η εθνική Αγγλίας είχε δύο ισάξιες 11αδες, γεμάτες και οι δύο με αθλητές σπάνιας ποδοσφαιρικής ποιότητας.
Ο ηγέτης της Φούλαμ ήταν το σημείο αναφοράς της ομάδας του Γουόλτερ Γουίντερμποτομ στα 50s. Ο σπουδαίος αρχηγός. Ο ηγέτης εντός και εκτός των τεσσάρων γραμμών. Αυτός που ανέβαζε αγωνιστικά αλλά και πνευματικά τους συμπαίκτες του κι ας αγωνίζονταν οι περισσότεροι σε ομάδες που έκαναν πρωταθλητισμό -σε πλήρη αντίθεση δηλαδή με τον ίδιο. Ο ποδοσφαιριστής που όταν ήταν στην μέρα του (πολύ συχνά δηλαδή) η Αγγλία δεν έχανε με τίποτα, και για κανένα λόγο και αν έχανε, έχανε ματώνοντας στο χορτάρι. Για να καταλάβει καλύτερα κάποιος την αξία του Χέινς να αναφέρω πως μέτρησε 56 συμμετοχές με το εθνόσημο, σημειώνοντας 18 τέρματα, φορώντας το περιβραχιόνιο 22 φορές και εκπροσωπώντας τη χώρα του σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (’58 και 62′), σε μια περίοδο μάλιστα που η Φούλαμ δεν αγωνίζονταν στην πρώτη κατηγορία της χώρας αλλά στη δεύτερη. Κάτι που φυσικά αποτελεί μοναδικό και σπάνιο φαινόμενο.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ο Τζόνι Χέινς διαδέχτηκε στην αρχηγία της εθνικής τον σπουδαίο, και πρώτο παίκτη που έφτασε τις 100 συμμετοχές με την Αγγλία, τον Μπίλι Ράιτ. Ένα παίκτη που πέρασε και αυτός ολόκληρη την καριέρα του με τα χρώματα μίας και μόνο ομάδας. Της Γουλβς. Σε μία περίοδο όμως που οι “λύκοι” ήταν μια ομάδα που διεκδικούσε -και κατακτούσε- πολλούς και σπουδαίους τίτλους.
&feature=emb_title
Όπως είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό ο Τζόνι Χέινς πέρασε τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του στην δεύτερη κατηγορία της Αγγλίας και αν και -ανά περιόδους- είχε σπουδαίους συμπαίκτες όπως ο Μπόμπι Ρόμπσον, ο Τζορτζ Κόεν και ο Τος Τσαμπερλέιν, η Φουλάμ εκείνων των ετών έμεινε γνωστή ως “Η Φούλαμ του Χέινς και των 10 υπολοίπων” κυρίως επειδή δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει κάποιο τρόπαιο. Κάτι που συνεχίζεται μέχρι και στις μέρες μας. Απ’ την άλλη, ο σπουδαίος μεσοεπιθετικός δεν βρέθηκε ούτε στο Μουντιάλ του ’66 μιας και είχε αποσυρθεί απ’ την εθνική στα 27 του χρόνια λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού που είχε στο γόνατο και του στερούσε -στο δικό του πάντα μυαλό- τη δυνατότητα να αγωνίζεται στο 100% των δυνατοτήτων του. Κάπως έτσι ο Χέινς έχασε την σπουδαία ευκαιρία να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο μπροστά σε ένα κοινό που τον λάτρευε στο Ναό του ποδοσφαίρου. Το ιστορικό Γουέμπλεϊ. Το περίεργο είναι πως ο τραυματισμός προήλθε σε ατύχημα με αυτοκίνητο και όχι σε κάποιο γήπεδο, την ίδια περίοδο μάλιστα που τον ήθελαν τόσο η ιταλική Μίλαν όσο και η Τότεναμ του Μπιλ Νίκολσον, στην καλύτερη περίοδο της ιστορίας της.
Ο Νίκολσον ήθελε τον Χέινς για να αντικαταστήσει τον σπουδαίο Τζον Γουάιτ που είχε σκοτωθεί από κεραυνό καθώς έπαιζε γκολφ με τον συμπαίκτη του Τέρι Μέντγουικ το ’64 στην έναρξη της σεζόν και αποτελούσε τότε τον ηγέτη των “σπριρουνιών”. Την ίδια περίοδο η Φούλαμ και ενώ βρίσκεται πλέον στην πρώτη κατηγορία, θα κάνει τον Χέινς τον πιο ακριβοπληρωμένο ποδοσφαιριστή στην Βρετανία αμείβοντας τον με 100 λίρες τη βδομάδα, σε μια περίοδο που ο μέσος μισθός στην Αγγλία δεν ξεπερνούσε τις 15 λίρες. Για να καταλάβετε καλύτερα τα μεγέθη της εποχής να πω πως ο μισθός του σπουδαίου εξτρέμ Τζίμι Χιλ της Νόριτς -που είχε πάρει μεταγραφή για 25.οοο λίρες στην Έβερτον- δεν ξεπερνούσε τις 20 λίρες. Οι 20 λίρες ήταν πάνω-κάτω ο μάξιμουμ μισθός ενός κορυφαίου ποδοσφαιριστή της εποχής για την Αγγλία. Σύμφωνα πάντα με τον Τζόνι Τζάιλς της Λιντς -έναν εκ των πιο σκληρών παικτών που γνώρισε ποτέ το άθλημα- ο Τζόνι Χέινς ήταν ο καλύτερος παίκτης που είχε δει ποτέ να αγωνίζεται. Και εκείνα τα χρόνια, για όσους δεν το γνωρίζουν, οι παίκτες της Λιντς δεν είχαν να πουν καλή κουβέντα για κανένα αντίπαλο και για καμία ομάδα.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/A-statue-of-Johnny-Haynes-stands-as-a-permanent-memorial-to-the-former-England-captain-at-Craven-Cottage-dyobmit.jpg?resize=480%2C312&ssl=1)
Ο Τζόνι Χέινς ήταν για 18 χρόνια η “όαση” του Κρέιβεν Κότζατζ για την μικρούλα Φούλαμ και ο παίκτης που χάριζε σπάνιες ποδοσφαιρικές παραστάσεις -και συγκινήσεις- στους φιλάθλους ολόκληρης της Αγγλίας. Οι 658 συμμετοχές του δεν πρόκειται να ξεπεραστούν ποτέ για τον σύλλογο όπως και το γεγονός πως δεν άφησε ποτέ το κλαμπ γνωρίζοντας πως δεν πρόκειται να διεκδικήσει με αξιώσεις κάποιο τρόπαιο. Όπως και έγινε δηλαδή. Οι Άγγλοι θα τον μνημονεύουν πάντα για εκείνη την απίστευτη εμφάνισή του απέναντι στην Σοβιετική Ένωση στο Γουέμπλεϊ, στις 22 Οκτωβρίου του ’58 όταν και οδήγησε την ομάδα στον θρίαμβο με 5-0, σε μια αναμέτρηση που σκόραρε χατ-τρικ δείχνοντας σε ολόκληρη την Ευρώπη το μέγεθος του -τεράστιου- ταλέντου του. Με το σφύριγμα της λήξης μάλιστα κόντρα στους Σοβιετικούς, συμπαίκτες και απλοί φίλαθλοι σήκωσαν τον Χέινς στον αέρα κάνοντας τον γύρο του θριάμβου και δίνοντάς του να καταλάβει πόσο σπουδαίος ήταν για ολόκληρο το ποδόσφαιρο της Αγγλίας αλλά και για την ίδια τη χώρα που στο πρόσωπό του έβλεπε έναν σπουδαίο “ήρωα”.
Στις 17 Ιανουαρίου του 1970 ο Τζόνι Χέινς θα αγωνιστεί για τελευταία φορά μπροστά στο κοινό της Φούλαμ, στην ισοπαλία με 1-1 με την Στόκπορτ Κάουντρι για την 3η κατηγορία, και λίγους μήνες αργότερα, έχοντας ουσιαστικά αποσυρθεί από την ενεργό δράση, στα 36 του χρόνια, θα αποδεχτεί την πρόσκληση του καλού του φίλου Μπάτζι Μπάιρν, που έχει αναλάβει εκείνα τα χρόνια την Ντούρμπαν Σίτι στη Νότια Αφρική, για να αγωνιστεί για μία σεζόν με τα χρώματά της, σε -σχεδόν- ερασιτεχνικό επίπεδο. Το τέλος της σεζόν θα τον βρει πρωταθλητή για πρώτη και μοναδική φορά στην τεράστια καριέρα του.
Ο Χέινς θα λατρέψει τη ζωή στην Αφρική και θα παραμείνει εκεί μέχρι τα μέσα του 1980 παίζοντας γκολφ και δίνοντας απλόχερα τις συμβουλές του για την ανάπτυξη του αθλήματος στην αφρικανική χώρα. Η επιστροφή στην Ευρώπη θα τον βρει στο Εδιμβούργο όπου και θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 18 Οκτωβρίου του 2005 μετά από τροχαίο, έχοντας ως συνοδηγό την τρίτη του σύζυγο. Στις 29 Αυγούστου του 2009 η Φούλαμ θα τιμήσει τον σπουδαίο ποδοσφαιριστή τοποθετώντας το άγαλμά του έξω από το γήπεδο της και θυμίζοντας σε όλους πως για την λευκή της φανέλα αγωνίστηκε κάποτε ένας απ’ τους σπουδαιότερους παίκτες που έβγαλε η Αγγλία. Ο Τζόνι Χέινς. Ο κορυφαίος “μαέστρος” του Λονδίνου και ένας απ΄τους μεγαλύτερους αρχηγούς που γνώρισε ποτέ η εθνική Αγγλίας.
sombrero.gr
"Παίζαμε με τη Γουίμπλεντον και είχαν φέρει μαζί ένα κασετόφωνο. Λέει τότε ο Μπράιαν Κλαφ στον Άλαν Χιλ 'πήγαινε πες τους να χαμηλώσουν τη γαμημένη τη μουσική'. Πάει ο Χιλ και του ανοίγει την πόρτα ο Βίνι Τζόουνς με το βρακί. Του λέει ο Χιλ 'μπορείτε να χαμηλώσετε τη μουσική;'. Ο Βίνι απαντάει 'ναι, κανένα πρόβλημα'. Με το που φεύγει ο Χιλ, τη βάζουν ακόμα πιο δυνατά. Ο Κλαφ τον στέλνει ξανά. Γίνεται ακριβώς το ίδιο. Τότε σηκώνεται εκνευρισμένος ο Κλαφ, μπαίνει με φόρα στα αποδυτήρια τους και πριν προλάβουν να αντιδράσουν πιάνει το κασετόφωνο, το πετάει κάτω και φωνάζει 'Και τώρα αν μπορείτε παίξτε τη γαμημένη μουσική σας'. Τους βάλαμε 4 γκολ εκείνη τη μέρα."
(Μαρκ Κρόσλι, τερματοφύλακας της Νότιγχαμ Φόρεστ)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/91239826_10158620604310931_3947807198293262336_n.jpg?_nc_cat=109&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=FhKvoiFbTEsAX-CZw3q&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=c74b36fc1d288e5c98830e94a324e209&oe=5EA4A871)
El Sombrero
Σε μια ακόμα πρόταση για αυτές τις δύσκολες μέρες, στο youtube υπάρχει ολόκληρο ένα από τα αρκετά ντοκιμαντέρ για τον Μπράιαν Κλαφ:
El Sombrero
-
(https://i.ibb.co/DDWyFZj/FB-IMG-1585484540549.jpg) (https://ibb.co/5W4y3PJ). (https://i.ibb.co/mqX47H8/FB-IMG-1585484612132.jpg) (https://ibb.co/R0BcWCy). (https://i.ibb.co/mhKV7sP/FB-IMG-1585484019080.jpg) (https://ibb.co/JrTwPLS). (https://i.ibb.co/34j6ChK/FB-IMG-1585484419304.jpg) (https://ibb.co/ydZvQs2). (https://i.ibb.co/tHXtnxP/FB-IMG-1585484568444.jpg) (https://ibb.co/Mg64KG5)
-
Σίριλ Ρίτζις: O ήρωας με το χαμόγελο.... https://www.sombrero.gr/2018/01/cyrille-regis/
-
18η μέρα χωρίς ποδόσφαιρο.
(2016. Η Χιμπέρνιαν έχει κερδίσει το πρώτο της κύπελλο μετά από 114 χρόνια (όπως ακριβώς το διάβασες: 114 χρόνια) και οι 20.000 εκδρομείς-οπαδοί της παραμένουν στις κερκίδες μετά την απονομή και τραγουδάνε με όλη τους την ψυχή για τη μεγάλη τους καψούρα και για τη λιακάδα του Λιθ.)
βίντεο (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/527675967792423/)
El Sombrero
Τι είναι 114 χρόνια...
Ένας σκύλος της αστυνομίας που δάγκωσε έναν παίκτη, μια ομάδα που "πρέπει να είσαι ηλίθιος αν περιμένεις να κερδίσει" κι ένας σκόρερ που γιόρταζε πίνοντας για μέρες μετά το γκολ του. Η 100% αγγλική ιστορία της Τορκί του 1987 που έγινε επεισόδιο στο Netflix.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/tor.jpg?w=615&ssl=1)
Τορκί: Μια μικρή ωδή στην επιτυχία της αποτυχίας
Από πολύ μικρή ηλικία με γοήτευαν οι ιστορίες των αδύναμων. Των «φτωχών» και των αουτσάιντερ. Ίσως και γι’ αυτό να ήμουν πάντα με τους Ινδιάνους, και όχι με τους καουμπόηδες, σε εκείνη την «κόντρα» που βλέπαμε, στα Γουέστερν με τον Τζον Γουέιν, όταν ήμασταν μικροί. Μεγαλώνοντας συνέχισα να είμαι με τον αδύναμο. Ιδίως όταν βλέπω κάποιο αγώνα ομάδων (ή αθλητών) που όμως δεν υποστηρίζω. Η μοναδική εξαίρεση σε αυτό τον δικό μου κανόνα είναι η τεράστια Λίβερπουλ. Αν και όταν άρχισα εγώ να υποστηρίζω τους «κόκκινους» δεν κέρδιζαν κανένα τίτλο. Αυτό -δυστυχώς- ισχύει ακόμα. Αφορμή γι’ αυτό εδώ το κείμενο στάθηκε το μήνυμα ενός φίλου, για να μου υποδείξει, να δω στο Netflix την μίνι σειρά ντοκιμαντέρ «Losers» και συγκεκριμένα το πρώτο επεισόδιο αυτής με τίτλο «Mistcast Champion». Μια ιστορία για τον επαγγελματία πυγμάχο Μάικλ Μπεντ. Εδώ και αρκετά χρόνια λατρεύω την πυγμαχία. Να βλέπω -εξηγούμαι- όχι να παίζω. Θεωρώ πως είναι ένα εξαιρετικό σπορ τακτικής, στρατηγικής και δύναμης, σωματικής αλλά και ψυχικής. Οι πυγμάχοι, στα δικά μου μάτια, είναι σαν μια τέλεια «κουρδισμένη» τζαζ ορχήστρα. Αν η πυγμαχία ήταν μουσική θα ήταν μια σαγηνευτική τζαζ μελωδία, ενός άρτια καταρτισμένου Τρίο, σε κάποιο σκοτεινό κλαμπ της Νέας Υόρκης.
&feature=emb_title
Αφού πραγματικά απόλαυσα το επεισόδιο, η πλατφόρμα που δεν σταματά ποτέ και αν δεν πατήσεις stop μπορεί να πιάσεις τον εαυτό σου να βλέπει τηλεόραση για μήνες, με οδήγησε ύπουλα στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς, με τίτλο «The Jaws of Victory». Ακούω για Αγγλία και ποδόσφαιρο, βλέπω 80s ατμόσφαιρα στην οθόνη και σκέφτομαι πως έχω δύο επιλογές. Η πρώτη: να συνεχίσω την ανάγνωση του βιβλίου «ΔΥΟ», της Μαρούτσου, που το έχω αφήσει περίπου στη μέση, και η δεύτερη: να δω και αυτό το επεισόδιο. Τι ψυχή έχουν άλλωστε 24 λεπτά. Ούτε διάρκεια σε ντέρμπι, για το κύπελλο μπάσκετ, της χώρας μας να ήταν. Επιλέγω το δεύτερο. Η ιστορία είναι για την Τορκί Γιουνάιτεντ της σεζόν 1986-1987 και θα μπορούσε πολύ άνετα να χαρακτηριστεί ως ακόμα μια μικρή Ωδή στην αποτυχία. Πόσο τις αγαπώ αυτές τις ιστορίες. Όπως αναφέρει κάπου στο μικρό ντοκιμαντέρ ο Τζον Λόβις, φανατικός εδώ και δεκαετίες με την ομάδα: «Όποιος πηγαίνει σε παιχνίδι της Τορκί και περιμένει να πανηγυρίσει τη νίκη είναι απλά ηλίθιος». Σκληρό, σκέφτομαι, αλλά κάτι παραπάνω θα ξέρει από μένα. Στις μέρες μας η Τορκί αγωνίζεται στην National League South, στην 6η κατηγορία δηλαδή του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Εκείνη όμως τη σεζόν -κρατηθείτε- αγωνίζονταν, με μεγάλη εννοείται αποτυχία, στην 4η επαγγελματική κατηγορία. Για την ιστορία, ήταν η πρώτη σεζόν που είχε αλλάξει ο κανονισμός για τον υποβιβασμό. Εκείνη τη σεζόν, την κατηγορία θα την άφηνε, απευθείας, μόνο η τελευταία ομάδα του βαθμολογικού πίνακα. Η Τορκί δηλαδή ή κάποια άλλη.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/ccc0ae72-a891-4c79-ad41-b64c177dd42f.hw1_.jpg?resize=698%2C314&ssl=1)
Το Τορκί βρίσκεται στην νοτιοδυτική Αγγλία, 320 χιλιόμετρα απ’ το Λονδίνο, και θεωρείται ως «η Αγγλική Ριβιέρα» μιας και κατά την Βικτωριανή εποχή ήταν ένα απ’ τα πιο φημισμένα καλοκαιρινά θέρετρα. Η ομάδα, αν και βολοδέρνει στις μικρές κατηγορίες, έχει διανύσει μεγάλη διαδρομή μιας και ιδρύθηκε το 1899. Ο μύθος μάλιστα αναφέρει πως η ομάδα ιδρύθηκε στην πιο φημισμένη παμπ της εποχής με ότι κι αν σημαίνει όλο αυτό. Το 1910 μετακόμισε στο μικρό Πλέινμουρ. Το γήπεδο που αγωνίζεται ακόμα και στις μέρες μας. Μιλάμε δηλαδή, για μια μικρή ομάδα, μιας αρκετά μικρής, αλλά όμορφης, πόλης. Μια ομάδα που υπάρχει για να δίνει περισσότερες λύπες απ’ ότι χαρές στους οπαδούς της. Αυτό, όπως είναι λογικό, δίνει στις χαρές ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Για πολλούς κατοίκους άλλωστε, στο Τορκί, η ομάδα ήταν εκείνο το διάστημα ο μοναδικός καλός λόγος για να βγουν απ’ το σπίτι το μεσημέρι του Σαββάτου. Με την ομάδα να έχει σωθεί τις δύο προηγούμενες σεζόν, η φετινή τελευταία θέση, τρόμαζε στην ιδέα τους φιλάθλους και την διοίκηση, καθώς ήξεραν πως θα αποχαιρετούσαν την τελευταία επαγγελματική κατηγορία. Η έλευση του Στούαρτ Μόργκαν, πρώην βοηθού προπονητή στην Μπόρνμουθ, για να αναλάβει ως πρώτος προπονητής, ήταν ένα πρώτο καλό σημάδι για τη μάχη που θα έδινε η ομάδα για την παραμονή της. Ή μήπως όχι;
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/stream_img.jpg?resize=571%2C320&ssl=1)
Οι πρώτες εικόνες που αντίκρισε ο Μόργκαν ήταν εικόνες που θα καταλάβουν μόνο όσοι είχαν την ατυχία τύχη να «αγωνιστούν» σε τοπικά πρωταθλήματα. Σε χωριά. Σε βουνά. Σε ρέματα. Σε λάσπες και χαλίκια, και γενικά όπου μπορεί να κυλήσει μια μπάλα. Αποδυτήρια δεν υπήρχαν. Ποτιστικά για το χόρτο του γηπέδου δεν υπήρχαν. Η κεντρική εξέδρα ήταν διαλυμένη, και καμμένη από πρόσφατη πυρκαγιά και γενικά τίποτα δεν θύμιζε σύγχρονο, ποδοσφαιρικό, γήπεδο. Όταν μάλιστα ο Μόργκαν είδε, για τον πρώτο εκτός έδρας αγώνα, ένα ασθενοφόρο έξω απ’ το γήπεδο, και ρώτησε: «Αν συνέβη κάποιο ατύχημα» έμαθε την σκληρή αλήθεια. Aυτό θα ήταν το μεταφορικό μέσο της ομάδας για εκείνη τη σεζόν. Οι παίκτες στοιβάζονταν σαν σαρδέλες μέσα σε αυτό και ταξίδευαν σε ολόκληρη την Αγγλία, προκαλώντας τη χλεύη από τους αντιπάλους οπαδούς σε κάθε παιχνίδι. Υπήρξαν φορές που η ομάδα έφτασε ακριβώς με τη σέντρα του αγώνα και μέσα σε όλα αυτά τα τραγελαφικά η λέξη ήττα είχε γίνει η συνήθεια που έγινε λατρεία για την ομάδα. Κάπως έτσι έφτασε η τελευταία αγωνιστική. Η Τορκί υποδέχονταν την Κρου, στην 23η θέση (σε 24 ομάδες) με 47 βαθμούς. Η Μπέρνλι ήταν στην τελευταία θέση, με 46, και η Λίνκολν στην 22η με 48 βαθμούς. Όπως μπορείτε να καταλάβετε, τα πάντα βρίσκονταν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Μόνο που η λατρεμένη μας Τορκί θα έκανε -και αυτή την ανάβαση- Free solo.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/jimmy.jpg?resize=557%2C426&ssl=1)
Μπροστά σε ένα μανιασμένο κοινό η Τορκί θα πραγματοποιήσει ένα απ’ τα χειρότερα ημίχρονα της σεζόν και θα βρεθεί να χάνει με 0-2, μόλις στο 20λέπτο. Ο κόσμος είχε αρχίσει να ξηλώνει τις κερκίδες. Να βρίζει παίκτες, διοίκηση (; ) και προπονητή και όλα έδειχναν πως η σεζόν θα τελείωνε με μια ακόμα αποτυχία, που ίσως οδηγούσε αυτή τη φορά, ακόμα και στην οριστική διάλυση. Ο αρχηγός της ομάδας, Τζιμ Μακ Νιλ θα δώσει κάποιες ελπίδες καθώς θα μειώσει, με εκτέλεση φάουλ, σε 1-2, στο β’ ημίχρονο. Την ίδια ώρα οι παίκτες της Τορκί, και οι οπαδοί στις κερκίδες, μαθαίνουν πως η Λίνκολν χάνει με 3-1 απ’ την Σουόνσι. Το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να σκοράρουν ακόμα ένα γκολ, και να μη δεχτούν άλλο, μιας και σε πιθανή ισοβαθμία η Τορκί είχε καλύτερη διαφορά τερμάτων με δύο γκολ διαφορά. Το ποδόσφαιρο που παρακολούθησαν οι οπαδοί των γηπεδούχων, από εκείνο το σημείο κι έπειτα, το θεωρούν, ακόμα και σήμερα, ως το χειρότερο που έχουν δει στη ζωή τους. Λάθος πάσες. Σέντρες από την άμυνα στην επίθεση. Σουτ, όχι εκτός εστίας αλλά, εκτός γηπέδου και γενικά πολλά νεύρα. Όπως ήταν φυσικό, την ίδια ώρα, η κερκίδα έβραζε κυριολεκτικά. Οι αστυνομικοί που επιτηρούσαν τους οπαδούς, είχαν επιστρατεύσει ακόμα και εκπαιδευμένα σκυλιά για να τιθασεύσουν τον κόσμο, με ένα απ’ αυτά, να εξελίσσεται εν τέλει, και σε «ήρωα» της αναμέτρησης.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/0_DerekDawkins.jpg?resize=563%2C359&ssl=1)
Γύρω στο 80′, και με το σκορ στο 1-2, ο Μακ Νιλ θα πάει να πάρει την μπάλα, που βρίσκεται στα πόδια του αστυφύλακα Τζον Χάρις, που προσπαθεί να κρατήσει ήρεμο τον σκύλο του, εκτός τερέν. Την ώρα που ο παίκτης θα πλησιάσει, ο σκύλος θα γυρίσει το κεφάλι του αστραπιαία και θα τον δαγκώσει στο μηρό. Για μια στιγμή όλοι θα παγώσουν, βλέποντας τον αρχηγό τους, να βρίσκεται σωριασμένος, και αιμόφυρτος, στο χόρτο σφαδάζοντας από τους πόνους. Η Τορκί είχε κάνει την μοναδική αλλαγή που δικαιούταν (εκείνα τα χρόνια οι ομάδες είχαν το δικαίωμα μόνο μίας αλλαγής) και ο κόουτς Μόργκαν κάθεται κυριολεκτικά σε αναμμένα κάρβουνα μιας και δεν ήθελε να χάσει και τον ηγέτη του. Ο αγώνας θα διακοπεί για 5 λεπτά, για να δοθούν οι πρώτες βοήθειες, με τον παίκτη να δίνει τελικά το σύνθημα της μεγάλης αντεπίθεσης, ως άλλος Ελ Σιντ, παίζοντας στα τελευταία λεπτά με δεμένο το πόδι, και σχεδόν αιμορραγώντας. Ήταν η στιγμή που συνωμότησε το σύμπαν για να γίνει η ανατροπή και να ολοκληρώσει η Τορκί το θαύμα. Μισό λεπτό πριν τη λήξη στις καθυστερήσεις της αναμέτρησης και μετά από ένα τραγικό λάθος στην άμυνα της Κρου, η μπάλα θα φτάσει στον επιθετικό Πολ Ντόμπσον, που με δυνατό σουτ θα γράψει το 2-2, σώζοντας μια ολόκληρη κατηγορία για την ομάδα του. Ήταν η στιγμή των πανηγυρισμών. Της έντασης. Της χαράς που νιώθεις όταν έχεις σώσει μια ολόκληρη κατηγορία στο 90′. Μια χαρά που για ομάδες όπως η Τορκί ίσως είναι μεγαλύτερη κι απ’ την χαρά που δίνει η κατάκτηση ενός τίτλου. Όπως είχε δηλώσει άλλωστε ο γνωστός δημοσιογράφος της ομάδας, Ντέιβ Τόμας: «Εμείς, στο Τορκί, δεν ξέρουμε τι χαρά δίνει σε κάποιον ένας τίτλος. Δεν νομίζω όμως να είναι μεγαλύτερη από αυτή που πήραμε εκείνη τη μέρα».
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/s-l1000.jpg?resize=480%2C324&ssl=1)
Το γλέντι που ακολούθησε κράτησε για αρκετές μέρες σε παμπ, κλαμπ και καζίνο της περιοχής με τον Πολ Ντόμπσον να κάνει μια εκ των πιο επικών δηλώσεων στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. «Μετά το παιχνίδι έπινα για πολλές μέρες σερί και έχασα όλα μου τα χρήματα στο καζίνο. Σκεφτείτε πως όταν γύρισα στο σπίτι το πρώτο πράγμα που μου είπε η γυναίκα μου ήταν, σε χωρίζω, και όντως το έκανε». Δεν ξέρω αν υπάρχει ανάλογη ιστορία με αυτή της Τορκί στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως, είναι πως αυτός ο ρομαντισμός, αυτή η τρέλα και αυτή η αγνή αγάπη που μπορείς να συναντήσεις στις μικρές κατηγορίες, ολόκληρου του πλανήτη, δεν μπορούν να συγκριθούν με τίποτα. Πόσο μάλλον όταν η ομάδα που υποστηρίζεις δεν κερδίζει, σχεδόν, ποτέ και όταν αποφασίζει να το κάνει, το κάνει με τόσο ιδιαίτερο τρόπο που σε γεμίζει συναισθήματα που ξέρεις πως θα κάνεις πολύ καιρό να τα συναντήσεις. Ίσως και ποτέ ξανά.
sombrero.gr
Θυμίζει λίγο ΠΑΣ
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/03/terrace1-650x350.jpg)
Το ποδόσφαιρο όπως ήταν κάποτε: Η εξέδρα ορθίων
Ξεκίνησαν να υπάρχουν από τη στιγμή που ξεκίνησε ο κόσμος να βλέπει ποδόσφαιρο. Αρχικά από ξύλο, αργότερα από τσιμέντο, είχαν όλες τον ίδιο σκοπό. Να προσφέρουν στους θεατές μία καλή άποψη του γηπέδου. Τους ίδιους θεατές που, δεκαετίες μετά, αντιμετωπίστηκαν ως ο εχθρός της κοινωνίας.
Όταν οι θέσεις των ορθίων εξαφανίστηκαν από τα αγγλικά γήπεδα σχεδόν πριν 30 χρόνια, θεωρήθηκαν ως κάτι πολύ διαφορετικό από ότι 100 χρόνια πριν. Υπήρξαν σημείο αναφοράς για τους περιθωριοποιημένους της βρετανικής κοινωνίας, μνημείο εγκατάλειψης μιας ολόκληρης γενιάς και της αποβιομηχανοποίησης μιας χώρας. Οι σύλλογοι άλλαξαν πολύ επίσης. Διαφορετικοί άνθρωποι τους τρέχανε, με διαφορετικές φιλοδοξίες και διαφορετικό κοινό που προσπαθούσαν να τραβήξουν.
Η ιστορία των θέσεων ορθίων (=terrace αγγλιστί) αντανακλά την αντιμετώπιση που κρατούσε η κοινωνία της Αγγλίας προς την νέα, εργατική, αντρική αγγλική τάξη. Υπήρξε ένα «κίνημα» με άνοδο κοινωνικής δραστηριότητας προς το τέλος του 19ου αιώνα όταν κι οι ζωές των εργατών είχαν αλλάξει, έχοντας τα Σάββατά τους κενά.
«Τότε, τα πλήθη αντιμετωπίζονταν απλά σαν εύθυμος κόσμος», σύμφωνα με τον Mike Cronin, ιστορικό του αθλητισμού. Οι τεράστιες μάζες θεατών που έδωσαν το παρόν στον πρώτο τελικό κυπέλλου του Wembley το 1923 δεν έμειναν στην ιστορία ως οι αρνητικοί πρωταγωνιστές της ημέρας. Τουναντίον, ο κόσμος θυμάται το συμβάν με θετικό πρόσημο, φερνοντας στο νου το αστυνομικό άλογο που έσωσε τον αγώνα. Μέσα στις επόμενες έξι δεκαετίες, μετά από έναν ακόμα παγκόσμιο πόλεμο και πολλές πολιτιστικές αλλαγές, η σχέση μεταξύ των φιλάθλων που πήγαιναν στο γήπεδο και των υπολοίπων θα άλλαζε ολοκληρωτικά.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/03/terrace4.jpg)
Φτάνοντας στα 80s, ο κόσμος στα γήπεδα ήταν ο εχθρός. Δεν ήταν μία εύθυμη μάζα. Ο χουλιγκανισμός θέριζε κι η υπομονή της κοινωνίας στέρευε. «Στα μάτια της Thatcher και των συντηρητικών, το μόνο σημαντικό ήταν η τάξη στην κοινωνία κι αυτό έπρεπε να περάσει και στο ποδόσφαιρο». Μετά την τραγωδία του Heysel το 1985, η εφημερίδα Sunday Times έγραψε: «Το ποδόσφαιρο είναι ένα φτωχατζίδικο άθλημα, που παίζεται από φτωχατζίδες ανθρώπους σε φτωχατζίδικα γήπεδα».
Το 1850 η εργατική τάξη είχε κατορθώσει μία σημαντική νίκη, που αργότερα θα έδινε στο ποδόσφαιρο την ευκαιρία να ανθίσει. Η εργατική εβδομάδα τελείωνε πλέον στις 14.00 του Σαββάτου κι ο κόσμος ήταν ελεύθερος μέχρι την αρχή της επόμενης εβδομάδας. Αλλά ήταν κάτι παραπάνω από την απλή και απεριόριστη δυνατότητα να παρακολουθήσεις ποδόσφαιρο. Τα πράγματα που εκατό χρόνια αργότερα θεωρούνταν πως πάνε λάθος με το ποδόσφαιρο, ήταν αυτά που του έδωσαν την έκρηξη δημοτικότητας τότε.
«Σε άλλαζε, σε έκανε κομμάτι μιας νέας κοινότητας, όλοι αδέλφια για μία ώρα κι ενενήντα λεπτά», είχε γράψει κάποτε ο συγγραφέας J.B. Priestley. «Είχες ξεφύγει με τους φίλους σου και τους γείτονές σου, μαζί με τη μισή πόλη, φωνάζοντας μαζί, χτυπώντας ο ένας τον άλλον στους ώμους, έχοντας μπει στο γήπεδο και σε μία άλλη, πιο λαμπερή ζωή γεμάτη με συγκρούσεις, αλλά παθιασμένη και όμορφη σαν τέχνη». Σύμφωνα με τον φωτογράφο David Goldblatt, η βιομηχανική επανάσταση επηρέασε
και το ποδόσφαιρο. «Οι σχέσεις του ποδοσφαίρου με τη βιομηχανοποίηση ήταν παραπάνω από απλές συμπτώσεις». Αυτή ήταν η νέα κουλτούρα που αναπτύχθηκε όταν οι εργάτες ξεκίνησαν να πηγαίνουν σε αυτή τη νέα μορφή μαζικής ψυχαγωγίας. Τα γήπεδα ήταν σχεδιασμένα για να χωράνε όσο περισσότερους γινόταν.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/03/terrace2.jpg)
«Το ποδόσφαιρο δεν είχε να κάνει με την ελίτ», σύμφωνα με τον Cronin. «Οι ομάδες λειτουργούσαν για τα συμφέροντα της κατώτερης και μέσης κοινωνικής τάξης. Σε πόλεις όπως το Χάλιφαξ, το Ντόνκαστερ και το Ρόδεραμ υπήρχαν μικρές επιχειρηματικές βλέψεις, δεν μπορούσες να αλλάξεις ιδιαίτερα τους φιλάθλους». Για να κρατήσεις τον κόσμο, το λογικό ήταν να φτιάξεις απλά τσιμέντα και τίποτα άλλο. Δεν θα άξιζε τα λεφτά του να κάνεις ένα γήπεδο μόνο με θέσεις, ακόμα κι αν κάποιος το είχε σκεφτεί. Διαφορετικά σπορ με διαφορετικό κοινό, όπως το ράγκμπι και το κρίκετ είχαν τέτοια γήπεδα, όμως το ποδόσφαιρο δεν υπήρχε λόγος να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Το μόνο που χρειάζονταν τα γήπεδα ποδοσφαίρου, ήταν χωρητικότητα.
Το 1901, η προσέλευση στον τελικό κυπέλλου μεταξύ Tottenham και Sheffield United έφτασε το νούμερο των 110,000!
Την επόμενη χρονιά, σε αγώνα μεταξύ Σκωτίας κι Αγγλίας στο Ibrox της Γλασκώβης, η ξύλινη εξέδρα κατέρρευσε, λόγω της βροχής το προηγούμενο βράδυ, με αποτέλεσμα εκατοντάδες κόσμος να πέσει από υψόμετρο 15 μέτρων και 25 άτομα να χάσουν τη ζωή τους. Στα επόμενα χρόνια και ενδιαμέσου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι ομάδες επέλεγαν το τσιμέντο για την κατασκευή των εξεδρών τους, προσέγγιση που κράτησε μέχρι και το τέλος του.
Στα 1920s, μετά τον πόλεμο, η παρηγοριά της κυρίως αρσενικής και εξαντλημένης εργατικής τάξης, συνέχισε να είναι η στρογγυλή θεά. «Αυτή ήταν η απάντησή τους στον τρόμο του πολέμου. Μία γενιά νεαρών ανδρών είχε σφαγιαστεί, αλλά το ποδόσφαιρο συνέχισε να είναι η διαφυγή τους». Μέχρι και τον επόμενο πόλεμο, οι προσελεύσεις εκτοξεύθηκαν. Σχεδόν για
όλες τις ομάδες, τα ρεκόρ προσέλευσής τους δεν έχουν σπάσει από την περίοδο μεταξύ 1929 και 1949. Σε αυτό συνέβαλε και η κληρονομιά των επενδύσεων στην σιδηροδρομία από τα μέσα του 19ου αιώνα. Η φούσκα των επενδύσεων στις ράγες μπορεί να έσκασε, όμως η χώρα έμεινε με τα μέσα για γρήγορη μετακίνηση μεταξύ των πόλεων, προνόμιο που με τη θέσπιση της πενταήμερης εργασίας (πρωτοβουλία του Henry Ford το 1926), οι φίλαθλοι εκμεταλλεύονταν τα Σάββατα για μετακίνηση στα γήπεδα.
Τα γήπεδα άλλαξαν κι αυτά μέσα σε εκείνα τα χρόνια. Ο Σκωτσέζος Archibald Leitch, που είχε σχεδιάσει το Ibrox της τραγωδίας, κατάφερε να δικαιωθεί από το δικαστήριο και είναι αυτός που υπογράφει κατασκευές όπως το Stamford Bridge και το Craven Cottage. Οι κατασκευές για τις εξέδρες πλέον ήταν πιο στέρεες και αξιόπιστες και ιδέες του ίδιου χρησιμοποιήθηκαν και στα γήπεδα ομάδων όπως η Arsenal, η Liverpool κι η Aston Villa. Την δεκαετία του 1960 οι εξέδρες ήταν ακόμα ζωηρά μέρη, με τον χουλιγκανισμό να κάνει τώρα αισθητή τη παρουσία του. Τα επιτεύγματα παικτών όπως ο George Best, μέσα και έξω από το γήπεδο, προσέλκυσαν για πρώτη φορά κι ένα άλλο κοινό, ανώτερης κοινωνικής τάξης.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/03/terrace3.jpg)
Το 1977 το Ibrox γνώρισε άλλη μία τραγωδία, όπου σε κατάρρευση εξέδρας σκοτώθηκαν 66 οπαδοί, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ο «Οδηγός για την ασφάλεια στα ποδοσφαιρικά γήπεδα». Μακροπρόθεσμα βέβαια οι αλλαγές πήγαιναν προς άλλη κατεύθυνση, κάπου που οι φίλαθλοι στις εξέδρες των γηπέδων έμοιαζαν πλέον περισσότερο με εχθρική δύναμη με
καταστροφικές συνέπειες, παρά με άνθρωποι που οι αρχές όφειλαν να φροντίσουν.
Χωρίς αμφιβολία, η μέρα που η κατάσταση κλιμακώθηκε χωρίς επιστροφή, ήταν αυτή της τραγωδίας του Hillsborough το 1989. Η αναφορά της τραγωδίας στην Taylor Report πρότεινε την υποχρεωτική εγκατάσταση θέσεων σε όλα τα γήπεδα. Η FA ακολούθησε τη πρόταση και μέχρι τον Αύγουστο του 1994 όλες οι ομάδες είχαν συμμορφωθεί. Η αναφορά βέβαια έγραψε πως η παρακολούθηση αγώνων με όρθιους δεν είναι καθαυτή επικίνδυνη, κάτι που η κυβέρνηση επέλεξε να αγνοήσει (μαζί και με την πρόταση για τιμές εισιτηρίων σε φυσιολογικά επίπεδα). Και οι ίδιες οι ομάδες πλέον πήγαιναν με το ρεύμα της αλλαγής, οι οποίες ξεκίνησαν να στοχεύουν σε άλλα κοινά, κόσμο που θεωρούνταν χαμηλότερου ρίσκου και με μεγαλύτερο εισόδημα.
Για την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού, οι ομάδες έλαβαν χρηματοδοτήσεις για την μεταμόρφωση του χώρου στις εξέδρες. «Η ριζική αλλαγή δεν ήταν αποτέλεσμα έλευσης ιδιωτικών κεφαλαίων και επενδυτών. Τουναντίον, το έναυσμα είχε δοθεί από μία τελείως αποφεύξιμη τραγωδία και στο τέλος μεγάλο μέρος της πληρώθηκε από τον κάθε φορολογούμενο», σύμφωνα με τον Goldblatt. Αυτό που κατηύθυνε τις αλλαγές ήταν το πως η κοινωνία έβλεπε την εργατική τάξη. Το 1923, κανείς δε θα σκεφτόταν να ακυρώσει τον τελικό κυπέλλου. Το άλογο που έσωσε την κατάσταση έγινε κομμάτι του μύθου που περιβάλλει το αγγλικό ποδόσφαιρο, κανείς δε σκέφτηκε ότι ήταν το πρώτο στάδιο προς την αναρχία.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/03/terrace5.jpg)
Στα 70s, τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων των ανθρώπων είχαν διαφορετική αντιμετώπιση. Τα εργοστάσιά τους έκλειναν, η Βρετανία δεν ήταν πια βιομηχανική χώρα και προσπαθούσε να μετριάσει τις ζημιές όσο η δυσαρέσκεια μεγάλωνε και η Thatcher έδινε υποσχέσεις για κοινωνικές αλλαγές. Η προσοχή του κόσμου στο Hillsborough στράφηκε προς τη λάθος κατεύθυνση κι αγνόησε την τεράστια ευθύνη της αστυνομίας, δείγμα της γενικότερης συμπεριφοράς που επέμενε ο κόσμος στα γήπεδα. «Συμπεριφέρονται στον κόσμο σαν ζώα. Η αστυνομία παρέλαβε τους φιλοξενούμενους οπαδούς από τον σταθμό σαν ένα κοπάδι πρόβατα και τους έβαλε στο μαντρί της εξέδρας».
Οι αλλαγές αυτές επηρέασαν την γηπεδική κουλτούρα της χώρας. Η θέα των οπαδών στο γήπεδο παρέπεμπε πλέον περισσότερο πλέον σε κάποιο ακριβό θέαμα, παρά στην ψυχαγωγία των χαμηλότερων εργατικών στρωμάτων. Η αύξηση των τιμών των εισιτηρίων έπαιξε κι αυτή τη ρόλο της, αφού ο κόσμος που πήγαινε στα γήπεδα μέχρι τότε, απλά πλέον δεν μπορούσε να αγοράσει το απαραίτητο εισιτήριο. Το ποδόσφαιρο αντάλλαξε το κοινό του. Οι αλλαγές αυτές -και η έλευση της Premier League το 1992- και η ασφάλεια που ήρθε στα γήπεδα προσέλκυσαν νέο κόσμο, όμως ταυτόχρονα έδιωξαν τον παλιό.
Σήμερα ο μέσος όρος ηλικίας των φιλάθλων στα γήπεδα της Premier League είναι 41 έτη. «Από την στιγμή που αλλάζεις τις τιμές σε επίπεδο που αποκλείεις τους νέους άντρες, αλλάζεις την κουλτούρα του γηπέδου. Και ποιος ξέρει περισσότερα για το ποδόσφαιρο από τους νέους άντρες;», συμπληρώνει ο Cronin. Το αγγλικό ποδόσφαιρο σήμερα έχει παγκόσμιο κοινό και μερικά γήπεδα το αντανακλούν αυτό. Το επιχειρηματικό πνεύμα είναι πιο ζωντανό από ποτέ αλλά υπάρχει ακόμα η αίσθηση πως κάτι έχει χαθεί, με ένα κόστος που για αρκετούς είναι μεγαλύτερο από όση δημοσιότητα κι έσοδα μπορεί να έρθουν ποτέ στα ταμεία της ομάδας τους.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/03/terrace6.jpg)
Χάθηκε ο παλιός βρετανικός ρομαντισμός, αυτός που έβρισκε τους απλούς ανθρώπους, την ραχοκοκαλιά της αγγλικής
οικονομίας κάθε Σάββατο στην εξέδρα, απολαμβάνοντας μία από τις μεγαλύτερες χαρές που είχαν στη ζωή τους. Από αυτές που αν ποτέ μεταφερθούν στην μεγάλη οθόνη, το πιο ταιριαστό κομμάτι για μουσική επένδυση είναι το «England Belongs to Me», των θρυλικών Cock Sparrer.
Συντάκτης: Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/04/som1.jpg)
Τάκλιν, δικαστήρια και πορνό: Η ζωή του Πίτερ Στόρει
Νοέμβριος 1965. Η Άρσεναλ ταξιδεύει στο Λιντς για να αντιμετωπίσει την τοπική ομάδα. Ο Πίτερ Στόρι είναι 21 χρονών και ήδη ζει το όνειρο του, αφού αγωνίζεται στην ομάδα που υποστήριζε από μικρό παιδί. Λίγες εβδομάδες πριν έχει κάνει το ντεμπούτο του σε έναν αγώνα με τη Λέστερ αφήνοντας θετικές εντυπώσεις σε οπαδούς και δημοσιογράφους. Στο Έλαντ Ρόουντ όμως οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές.
Η Λιντς του Ντον Ρέβι δεν έχει αποκτήσει ακόμα το φημισμένο παρατσούκλι “βρώμικη” αλλά τα πρώτα δείγματα αρκούν για να καταλάβει κάποιος ότι οι παίκτες της δεν βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο μπολιασμένοι με το πνεύμα του fair play. Ακόμα και τότε, σε ένα τελείως διαφορετικό ποδόσφαιρο από το σημερινό, όπου οι διαιτητές σπάνια τιμωρούσαν παραδειγματικά το σκληρό παιχνίδι και όλες οι ομάδες είχαν στη σύνθεση τους κάποιους παίκτες που το βασικό τους προσόν ήταν η επικράτηση στους τσαμπουκάδες, η Λιντς είχε βρει τρόπους να ξεχωρίζει. Λίγα χρόνια αργότερα ο σπουδαίος Τζόρτζ Μπεστ το είχε συνοψίσει ιδανικά με μια δήλωση του: “Όλες οι ομάδες έχουν ένα σκληρό παίκτη. Εμείς έχουμε τον Νόμπι Στάιλς, η Τσέλσι έχει τον Τσόπερ, η Άρσεναλ έχει τον Πίτερ Στόρει, η Λίβερπουλ τον Τόμι Σμιθ. Η Λιντς έχει 11 τέτοιους παίκτες!”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/04/imago07989953h.jpg)
https://blog.stoiximan.gr/peter_storey/
Επιστρέφουμε όμως στο Έλαντ Ρόουντ και το 1965, εκεί που ο Πίτερ Στόρει είναι ακόμα ένα άβγαλτο παιδαρέλι που καλείται να αντιμετωπίσει μερικές από τις χειρότερες φάτσες του αγγλικού ποδοσφαίρου. Την εποχή εκείνη ο Στόρει αγωνίζεται στα άκρα της άμυνας και μοναδικός του στόχος είναι να αναχαιτίσει τις επιθέσεις των αντιπάλων. Η Λιντς, που διεκδικεί για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν το πρωτάθλημα, πιέζει ασφυκτικά αλλά η Άρσεναλ αντέχει. Ο αγώνας όμως διεξάγεται σε μια ένταση στην οποία ο πιτσιρικάς δεν έχει συνηθίσει. Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται σε μια ανύποπτη στιγμή του δευτέρου ημιχρόνου όταν ο Σκωτσέζος επιθετικός Τζιμ Στόρι παίρνει φόρα και τον κατεδαφίζει με ένα τάκλιν που σήμερα θα τιμωρούνταν δίχως δεύτερη σκέψη με απ’ευθείας κόκκινη κάρτα.
Ο διαιτητής καταλογίζει απλά το φάουλ, κανένας συμπαίκτης του δεν αντιδράει, ο αγώνας συνεχίζεται κανονικά, η Λιντς κερδίζει το παιχνίδι στο τέλος και ο Στόρει παίρνει το πρώτο μεγάλο ποδοσφαιρικό μάθημα του. “Εκείνη τη μέρα έπαθα πραγματικά σοκ. Είχα αποκτήσει μια τεράστια πληγή στο πόδι και παρ’όλα αυτά όταν μπήκα στα αποδυτήρια μετά το τέλος του αγώνα δεν βρέθηκε ούτε ένας συμπαίκτης μου να με παρηγορήσει. Αντ’ αυτού όλοι με κοιτούσαν και γελούσαν και μου έλεγαν ‘καλώς ήρθες στο Λιντς, μικρέ'”. Σύμφωνα με τον ίδιο, εκείνο ήταν το παιχνίδι ορόσημο στην καριέρα του.
Μέσα σε λίγους μήνες ο ήσυχος νεαρός θα μετατρεπόταν σε έναν από τους πιο σκληρούς παίκτες όχι μόνο της Άρσεναλ αλλά και της Αγγλίας. “Δεν ήμουν καθόλου κακός με τη μπάλα στα πόδια αλλά ήμουν ακόμα καλύτερος στο αμυντικό κομμάτι και γι’αυτό εξ αρχής με ώθησαν προς αυτή την κατεύθυνση. Επίσης όταν είσαι μικρός και θέλεις απεγνωσμένα να κερδίσεις μια θέση στην πρώτη ομάδα τότε απλά κάνεις ό,τι σου ζητήσουν”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/04/storey3.jpg)
Μια διεκδίκηση με τον Γκερντ Μίλερ
Λίγα μόλις χρόνια αργότερα ο Στόρει θα επιστρέψει στο Έλαντ Ρόουντ για να αντιμετωπίσει τα πρωτοπαλίκαρα του Ρέβι. Αυτή τη φορά όμως τα δεδομένα θα είναι διαφορετικά. Ο Στόρει είναι πλέον και επίσημα ο “σκληρός” της Άρσεναλ, ο παίκτης που θα κόψει νωρίς-νωρίς τον αέρα των ντελικάτων επιθετικών του αντιπάλου με κάποιο σκληρό τάκλιν και ο άνθρωπος που θα βγει μπροστά για να προστατεύσει τους δικούς του τεχνίτες συμπαίκτες όταν ο “σκληρός” των άλλων προσπαθήσει να τους… εξηγήσει γιατί δίπλα στους πάγκους υπάρχει πάντα ένα φορείο.
Στα πρώτα κιόλας λεπτά του αγώνα ο Στόρει θα γκρεμίσει εντυπωσιακά τον Νόρμαν Χάντερ, ένα από τα πιο σκληροτράχηλα σέντερ μπακ της εποχής, που αργότερα θα αποκτούσε το παρατσούκλι “Bites Yer Legs” από ένα πανό των οπαδών της Λιντς που υπενθύμιζε στους πάντες την αδυναμία που είχε ο Χάντερ στα πόδια των αντιπάλων. Η περιγραφή του Τζακ Σπέρλινγκ, που κάλυπτε εκείνο το παιχνίδι δημοσιογραφικά, αποτυπώνει με ακρίβεια τη μεταμόρφωση του μπακ των ‘κανονιέρηδων’: “Όταν ο παίκτης της Λιντς κατάφερε να σηκωθεί από το έδαφος, έκανε νόημα στους συμπαίκτες του και τους έδειξε τον Στόρει . Ήταν ξεκάθαρο πως ο παίκτης της Άρσεναλ είχε στοχοποιηθεί αλλά οι ‘πληρωμένοι δολοφόνοι’ της Λιντς δεν κατάφεραν να τον εξοντώσουν, αφού για κάθε χτύπημα που δεχόταν, απαντούσε με ένα αντίστοιχο. Στο τέλος του αγώνα ακόμα και αυτοί οι φημισμένοι σκληροί της Λιντς πρέπει να έμειναν εντυπωσιασμένοι από τις αντοχές του”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/04/imago03530537h.jpg)
Το χτύπημα στα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού δεν ήταν τυχαίο. Ο Στόρει το είχε… μελετήσει το θέμα. Σε μια πρόσφατη συνέντευξη του αποκάλυψε την τακτική του: “Εκείνα τα χρόνια αν ξάπλωνες κάποιον στα πρώτα λεπτά τη γλίτωνες πάντα με μια απλή παρατήρηση. Μερικές φορές το έκανα με κάποιο σκληρό αλλά καθ’όλα νόμιμο τάκλιν, κάποιες φορές με ένα λίγο πιο βρώμικο. Ο στόχος ήταν να τους κάνεις να νιώσουν σαν να βγήκαν από τρακάρισμα ή σαν να έχουν στουκάρει σε τοίχο. Το σημαντικό ήταν να καταλάβουν από την αρχή ότι ακολουθεί ένα πολύ ζόρικο απόγευμα”.
Στα 12 χρόνια που έκατσε στο Χάιμπουρι ο Στόρει απέκτησε κάμποσους εχθρούς. Ο κατάλογος των χαρακτηρισμών που έχει δεχτεί είναι μεγάλος: Δολοφόνος, βρώμικος, αδίστακτος, εγκληματίας και στην κορυφή όλων το “bastards’ bastard” που δεν χρειάζεται καν μετάφραση. Έκανε όμως και αμέτρητους φίλους. Οι οπαδοί της Άρσεναλ τον λάτρευαν, οι συμπαίκτες του τον εκτιμούσαν απεριόριστα και τον έβλεπαν σαν ασπίδα, οι προπονητές του έβλεπαν σ’αυτόν ένα πολύτιμο πολυεργαλείο. Κάτι που πραγματικά ήταν.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/04/imago03530475h.jpg)
Όπως αποδείχτηκε στο δεύτερο μισό της καριέρας του, ο Στόρει δεν ήταν χρήσιμος μόνο για να εξουδετερώσει τον αντίπαλο εξτρέμ ή για να αναλάβει προσωπικά το μαρκάρισμα του καλύτερου παίκτη των απέναντι. Στις αρχές των 70s μεταφέρθηκε από το άκρο της άμυνας στο κέντρο και εκεί τα πήγε ακόμα καλύτερα, φτάνοντας μέχρι και την εθνική Αγγλίας, της οποίας τη φανέλα φόρεσε 19 φορές (το ντεμπούτο του ήταν απέναντι στην Ελλάδα σ’ένα παιχνίδι στο Γουέμπλει). Σ’αυτή τη θέση ο Στόρι απέδειξε ότι μπορεί να βοηθήσει και δημιουργικά ενώ το κρύο αίμα που του καταλόγιζαν αποδείχτηκε ιδανικό στις εκτελέσεις πέναλτι.
Στην πιο διάσημη εξ αυτών βρέθηκε αντιμέτωπος με τον θρύλο Γκόρντον Μπανκς κάτω από τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Στις καθυστερήσεις ενός ημιτελικού κυπέλλου Αγγλίας, σε ουδέτερο γήπεδο και με την ομάδα του να χάνει με 1-2. Ο Στόρει (που λίγο πιο νωρίς είχε μειώσει το σκορ με σουτ έξω από την περιοχή) αποδείχτηκε ψύχραιμος, πλάσαρε σωστά και έστειλε το ζευγάρι σε επαναληπτικό ημιτελικό. Η Άρσεναλ τελικά προκρίθηκε, κατέκτησε το κύπελλο και ολοκλήρωσε το πρώτο νταμπλ της ιστορίας της (και μοναδικό μέχρι την έλευση του Αρσέν Βενγκέρ), σε μια σεζόν μάλιστα που κανένας δεν την συμπεριλάμβανε μέσα στα φαβορί. Ο Στόρει τελείωσε εκείνη τη χρονιά με 62 συμμετοχές και 8 γκολ ενώ η συμβολή του σε εκείνον τον φαινομενικά χαμένο ημιτελικό απέκτησε θρυλικές διαστάσεις στους κύκλους των οπαδών της Άρσεναλ, αφού θεωρήθηκε πως εκείνη η επιστροφή από 0-2 άλλαξε όλη την ψυχολογία της ομάδας και τη βοήθησε σημαντικά να φτάσει στους δυο τίτλους.
(https://www.youtube.com/watch?v=X3Sl5tmzbuM&feature=emb_title)
Τα πιο σπουδαία γκολ της καριέρας του στο δρόμο προς το νταμπλ
Τυπικά η καριέρα του ολοκληρώθηκε το 1977, όταν και σε ηλικία μόλις 32 ετών κρέμασε τα παπούτσια του μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη Φούλαμ. Ουσιαστικά όμως η αρχή του τέλους τοποθετείται το 1975, όταν ακολουθώντας τη μόδα της εποχής αποφάσισε να επενδύσει κάποια από τα λεφτά που είχε βγάλει σε μια παμπ του Λονδίνου. Μέσα σε ελάχιστο διάστημα βρέθηκε να περνάει περισσότερες ώρες πίσω από τη μπάρα, παρά στο σπίτι ή το προπονητικό κέντρο.
Τα ατέλειωτα ξενύχτια πίνοντας αλκοόλ, συζητώντας με ανθρώπους της νύχτας και φλερτάροντας με τις πελάτισσες έβαλαν ταφόπλακα στην καριέρα του και άνοιξαν ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή του: Τα πάρε-δώσε με το Νόμο. Μέσα στην επόμενη δεκαετία το όνομα του ήταν πιο συχνά στα αστυνομικά ρεπορτάζ παρά στα αθλητικά. Στην αρχή κατηγορήθηκε ότι συνεργάστηκε με κάποιους ντόπιους γκάνγκστερ που προσπαθούσαν να διοχετεύσουν στην αγορά πλαστό χρήμα. Φοβούμενος ότι η δίκη δεν θα εξελιχθεί καλά, άρχισε να μαζεύει λεφτά για να μετακομίσει μόνιμα στην Ισπανία. Στα πλαίσια αυτής της ιδέας μετέτρεψε ένα διαμέρισμα που είχε σε οίκο ανοχής, του κότσαρε μια ταμπέλα με το όνομα ‘Καλυψώ’ και έβαλε να το τρέχουν δυο γνωστές του από την πιάτσα, η Καμίλα και η Λούλου.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/04/storey2.jpg)
Ο Στόρει παραλαμβάνει από τον πρόεδρο της Άρσεναλ το βραβείο του καλύτερου παίκτη του μήνα
Το εγχείρημα άντεξε 5 εβδομάδες. Όταν η αστυνομία ανακάλυψε την παράνομη επιχείρηση, η κατάληξη ήταν γνώριμη: Το δικαστήριο. Λίγους μήνες μετά στο ίδιο μέρος θα μάθαινε πως πρέπει να περάσει τα επόμενα 3 χρόνια του στη φυλακή. Η εμπειρία εκεί αποδεικνύεται ιδιαίτερη (“αν κάποιος ήταν τόσο χαζός ώστε να προσπαθήσει να με παρενοχλήσει θα έτρωγε δίχως δεύτερη σκέψη μια κλωτσιά στα αχαμνά”) αλλά όχι αρκετή για να τον πείσει να αλλάξει ρότα στη ζωή του. Τα επόμενα χρόνια οι επισκέψεις στα δικαστήρια θα γίνουν μέρος της καθημερινότητας του. Μια φορά γιατί διαπραγματεύτηκε την αγορά μιας BMW και μιας Mercedes από έναν τύπο που όπως αποδείχτηκε δεν του άνηκαν, μια φορά με την κατηγορία πως έριξε κουτουλιά σε έναν τροχονόμο (ο Στόρει το αρνείται και υποστηρίζει ότι ο τροχονόμος επινόησε την ιστορία γιατί ήταν οπαδός της Τότεναμ), μια φορά γιατί κήρυξε πτώχευση στην εταιρεία του και μια φορά με την κατηγορία ότι προσπάθησε να περάσει παράνομα στην Αγγλία 20 ταινίες πορνογραφικού περιεχομένου τις οποίες είχε αγοράσει με ένα φίλο του στην Ολλανδία και τις οποίες είχε κρύψει μέσα σε ένα ψεύτικο λάστιχο στο τζιπ του!
Στα 75 του πλέον σήμερα, ο Πίτερ Στόρει έχει μετακομίσει μόνιμα στη νότια Γαλλία όπου και ζει σε ένα αγρόκτημα με την τέταρτη γυναίκα του, ένα σκύλο, δυο κατσίκες, μερικές κότες και κάμποσες γάτες. Όταν του ζητάνε να θυμηθεί τα άγρια χρόνια της νιότης του φροντίζει να υπενθυμίζει πάντα στον συνομιλητή του ότι το ποδόσφαιρο εκείνης της εποχής δεν είχε καμία σχέση με το σημερινό και ότι παρά την άσχημη φήμη του ποτέ δεν τραυμάτισε σοβαρά κανέναν αντίπαλο: “Εκείνα τα χρόνια όλες οι ομάδες είχαν έναν παίκτη σαν κι εμένα. Κάποιες μάλιστα είχαν δυο ή τρεις. Ήταν μια βρώμικη δουλειά αλλά κάποιος έπρεπε να την κάνει και όπως αποδείχτηκε εγώ την έκανα πολύ καλά”. Οι φίλοι της Άρσεναλ που τον έζησαν, συμφωνούν απόλυτα με αυτό.
-
Θάνατος στις Κερκίδες: Το Πλαίσιο και η Αδικία της Τραγωδίας του Χίλσμπορο
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2013/04/hillsborough_2531908b-300x187.jpg)
Η Θάτσερ στον τόπο του εγκλήματος
Στο πέμπτο τεύχος του περιοδικού είχαμε δημοσιεύσει το παρακάτω κείμενο του Φιλ Σκρειτον για τα γεγονότα του Χιλσμπορο. Γεγονότα που συνδέθηκαν με την Σιδηρά Κυρία και τις μετέπειτα επιλογές και αποφάσεις της για το μέλλον του αγγλικού ποδοσφαίρου. Με αφορμή το θάνατό της παραθέτουμε το συγκεκριμένο κείμενο.
Ύστερα άρχισε το στρίμωγμα… Δεν έγινε ξαφνικά… Ήταν περισσότερο σαν μια μέγγενη που σφίγγει όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερο. Γύρισα τον Άνταμ προς το μέρος μου. Ήταν φανερό ότι πνιγόταν. Ενάμισι-δυο μέτρα μακριά μας βρισκόταν ένας αστυνομικός. Άρχισα να τον εκλιπαρώ να ανοίξει τη θύρα. Ούρλιαζα. Ο Άνταμ είχε λιποθυμήσει και εγώ φώναζα «Το αγοράκι μου πεθαίνει!» και τον παρακαλούσα να με βοηθήσει κι εκείνος δεν έκανε τίποτα. Άρπαξα τον Άνταμ από τα πέτα και προσπάθησα να τον περάσω πάνω απ’ το κιγκλίδωμα. Είχε ύψος γύρω στα τρία μέτρα με κάγκελα λυγισμένα προς το μέρος μας. Δεν μπόρεσα να τον σηκώσω. Άρχισα να κοπανάω τα κάγκελα μπας και ρίξω τον κιγκλίδωμα. Αν ο αστυνομικός είχε ανοίξει τη θύρα από την αρχή, όταν τον εκλιπαρούσα να την ανοίξει, ξέρω ότι θα είχα καταφέρει να βγάλω τον Άνταμ έξω. Το ξέρω γιατί ήμουν εκεί![1]
Αυτή είναι η μαρτυρία του Έντι Σπίριτ για τις τελευταίες στιγμές της ζωής του γιου του. Ο Άνταμ, ο οποίος απεγκλωβίστηκε τελικά από τις κερκίδες του Χίλσμπορο, κηρύχθηκε νεκρός στο νοσοκομείο Νόρδερν Τζένεραλ του Σέφιλντ γύρω στις 4:45 μ.μ. της 15ης Απριλίου 1989. Ήταν ένας από τους 96 άνδρες, γυναίκες και παιδιά που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας του τραυματισμού τους στις εξέδρες ή, όπως φάνηκε ξεκάθαρα αργότερα, εξαιτίας της ανεπαρκούς αντίδρασης της αστυνομίας στην επικείμενη καταστροφή και της ελλιπούς ιατρικής αντίδρασης που ακολούθησε. Από τους 96 που βρήκαν το θάνατο εκείνη της μέρα, μόνο 14 μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Οι υπόλοιποι κηρύχθηκαν νεκροί στο γήπεδο και, μέσα σε σάκους μεταφοράς πτωμάτων, εκτέθηκαν στο παρκέ του γυμναστηρίου του Χίλσμπορο. Η Πατ Νίκολ, η οποία έχασε εκείνη τη μέρα τον δεκάχρονο γιο της, Λι, μίλησε εξ ονόματος πολλών όταν δήλωσε: «Δεν περιμένεις να πας σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και να πεθάνεις».[2]
Ο Έντι Σπίριτ έφτασε κοντά στο θάνατο. Μετά τη μάταιη προσπάθειά του να σώσει τον Άνταμ, έχασε τις αισθήσεις του και κατέρρευσε κάτω από το συνωστισμό στο διάζωμα 4. Αυτό συνέβη γύρω στις 3 μ.μ., έξι λεπτά πριν τη διακοπή του ημιτελικού του Κυπέλλου Αγγλίας ανάμεσα στη Λίβερπουλ και τη Νότιγχαμ Φόρεστ και είκοσι λεπτά προτού αρχίσουν να μεταφέρονται οι νεκροί και οι ετοιμοθάνατοι από τα κεντρικά διαζώματα 3 και 4 μέσα από δύο στενές πόρτες στην περίμετρο και τον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου. Ο Έντι έχει χάσει δύο ώρες από τη ζωή του. Το πρώτο ιατρικό αρχείο που υπάρχει στο νοσοκομείο για αυτόν είναι η εισαγωγή του στη μονάδα εντατικής θεραπείας στις 5 μ.μ. Μετά το χάος της εκκένωσης των κερκίδων και δεδομένης της απουσίας της άμεσα αναγκαίας ιατρικής περίθαλψης, καθώς και των απαραίτητων εγκαταστάσεων, είναι σαφές ότι άγνωστος αριθμός από εκείνους που πέθαναν μπορούσαν να έχουν σωθεί. Ο Έντι δεν έχει ιδέα τι του συνέβη ανάμεσα στις 3 μ.μ. και τις 5 μ.μ. Φαίνεται ότι είχε θεωρηθεί νεκρός όπως και άλλοι που τελικά ανένηψαν. Ο θάνατος του Άνταμ εξακολουθεί να τον βασανίζει, όπως και το ερώτημα αν θα μπορούσε και εκείνος να έχει σωθεί.
Καθώς εξελισσόταν η τραγωδία, μπροστά στα μάτια του κουβούκλιου αστυνομικού ελέγχου ψηλά πάνω από την κερκίδα του Λέπινγκς Λέιν, άρχισε μια άλλη τραγωδία. Ο υπεύθυνος αγώνα της αστυνομίας του Νότιου Γιόρκσιρ, Αστυνομικός Επιθεωρητής, Ντέιβιντ Ντάκενφιλντ ενημέρωσε τον Γκρέιαμ Κέλλυ, τότε Εκτελεστικό Διευθυντή της Αγγλικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης, ότι οι οπαδοί της Λίβερπουλ είχαν εισβάλλει σε μία θύρα «μπουκάροντας» στις ήδη υπερπλήρεις εξέδρες. Μέσα σε λίγα λεπτά, αυτή η εκδοχή μεταδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Ζακ Ζορζ, τότε πρόεδρος της Ουέφα, καταφέρθηκε εναντίον «της τρέλας των ανθρώπων να επιχείρησαν να μπουν στο στάδιο με το έτσι θέλω, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο για τη ζωή των άλλων». Επρόκειτο για «κτήνη που περίμεναν να εισβάλουν στην αρένα».[3] Υπεύθυνοι, λοιπόν, για το θάνατο των «δικών τους» ανθρώπων ήταν οι ίδιοι οι οπαδοί της Λίβερπουλ. Το φάσμα του χουλιγκανισμού είχε ήδη φανεί.
Αυτήν την εκδοχή αφηγήθηκαν επίσης οι αστυνομικοί στον Ιατροδικαστή του Νότιου Γιόρκσιρ, Δρ. Στέφαν Πόπερ, καθ’ οδόν για το στάδιο. Ο τελευταίος ζήτησε τη λήψη δειγμάτων αίματος προκειμένου να καταγραφεί το επίπεδο αλκοόλ στο αίμα όλων των νεκρών, ακόμα και των παιδιών. Αυτό ήταν κάτι πρωτοφανές. Στο βαθμό που οι εκθέσεις των ιατροδικαστών θα καθόριζαν την ιατρική αιτία θανάτου ήταν σαφές ότι ο Ιατροδικαστής θεωρούσε την κατανάλωση αλκοόλ σημαντικό παράγοντα στην καταστροφή. Μέσα σε μερικές ώρες, χαροκαμένοι συγγενείς μαζεύτηκαν έξω από το γυμναστήριο προκειμένου να αναγνωρίσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Η παρουσίαση των πτωμάτων μέσα στους ιατροδικαστικούς σάκους και η χαλαρή αντιμετώπιση προς τους συγγενείς, συνδύαζε την αναισθησία με την πώρωση. Οι συγγενείς των νεκρών «ανακρίθηκαν» σχετικά με τις συνήθειες κατανάλωσης αλκοόλ και τα «ποινικά» μητρώα των αγαπημένων τους. Την επόμενη μέρα, η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ επισκέφτηκε το Σέφιλντ μαζί με τον Υπουργό Εσωτερικών, Ντάγκλας Χαρντ. Εκεί ενημερώθηκε ότι «δεν θα είχε υπάρξει ποτέ Χίλσμπορο αν μια συμμορία μεθυσμένων δεν είχε προσπαθήσει με μπει στο γήπεδο με το ζόρι».[4]
Δύο μέρες μετά, η εφημερίδα SheffieldStar (18 Απριλίου 1989) δημοσίευσε τις πρώτες σοβαρές αστυνομικές καταγγελίες ως αδιαμφισβήτητα γεγονότα, σύμφωνα με τα οποία οι φίλαθλοι της Λίβερπουλ όχι μόνο προκάλεσαν την καταστροφή, αλλά είχαν επιτεθεί και στα σωστικά συνεργεία και είχαν λεηλατήσει πτώματα. Το πρωτοσέλιδό της έγραφε: «Μεθυσμένοι Επιτίθενται στην Αστυνομία: Βάνδαλοι Χωρίς Εισιτήριο Έστησαν την Καταστροφή για να Μπουν στο Γήπεδο». Στο ρεπορτάζ περιλαμβανόταν και ο ισχυρισμός ότι οι «χούλιγκαν» είχαν «ουρήσει πάνω σε αστυνομικούς την ώρα που έδιναν το φιλί της ζωής στα θύματα». Τοπικοί πολιτικοί και εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας Αστυνομικών επανέλαβαν, χωρίς τεκμήρια, τις καταγγελίες αυτές και, στις 19 Απριλίου, η Sunέδωσε τον τόνο με το πρωτοσέλιδό της, το οποίο διακήρυττε: «Η Αλήθεια: Κάποιοι Οπαδοί Λήστεψαν τα Θύματα· Κάποιοι Οπαδοί Ούρησαν πάνω στους Γενναίους Αστυνομικούς· Κάποιοι Οπαδοί Πλάκωσαν Αστυνομικούς που Έδιναν το Φιλί της Ζωής». Οκτώ ακόμα εφημερίδες επανέλαβαν τους ισχυρισμούς, προσθέτοντας και τις «σεξουαλικές πράξεις πάνω στο πτώμα μιας κοπέλας» (SheffieldStar, 19 Απριλίου 1989). Αργότερα μαθεύτηκε ότι ο αρχισυντάκτης της Sun, Κέλβιν Μακένζι, είχε σκεφτεί να βάλει τίτλο στο πρωτοσέλιδο «Καθάρματα!».[5] Καθώς άρχιζε η Έρευνα του Υπουργείου Εσωτερικών υπό τον Δικαστή Τέιλορ, η ακαριαία αντίδραση του Ντάκενφιλντ να κατηγορήσει τους οπαδούς, αθωώνοντας έτσι την αστυνομία, είχε ήδη αποκτήσει ευρεία και, κατά τα φαινόμενα, δικαιολογημένη υποστήριξη. Όχι μόνο καθόρισε την πορεία των γεγονότων στον απόηχο της τραγωδίας, αλλά και διαμόρφωσε την ευρύτερη επικοινωνιακή και πολιτική ατζέντα.
Το Στάδιο Χίλσμπορο
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουμε είναι η πρόσβαση στο γήπεδο, ειδικά από την πλευρά του Λέπινγκς Λέιν. Τα καινούργια τουρνικέ, είτε στις κερκίδες του Λέπινγκς Λέιν είτε στο Δυτικό Πέταλο, δεν διευκολύνουν καθόλου την πρόσβαση που χρειάζονται οι φιλοξενούμενοι οπαδοί. Την περασμένη σεζόν, σε περιπτώσεις μεγάλης προσέλευσης, οι φιλοξενούμενοι οπαδοί είχαν δικαιολογημένα εκνευριστεί από την ακαταλληλότητα του συστήματος και τα έβαλαν με την αστυνομία, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επεισόδια.[6]
Το Ποδοσφαιρικό Στάδιο Χίλσμπορο εγκαινιάστηκε το 1899 και, όπως τόσα και τόσα ποδοσφαιρικά γήπεδα, ανακαινίστηκε προκειμένου να καλύψει τα πρότυπα του Νόμου για την Ασφάλεια στα Αθλητικά Στάδια του 1975 και, κατόπιν, τις αναθεωρήσεις που έγιναν με τον Οδηγό Ασφαλείας στα Αθλητικά Στάδια του Υπουργείου Εσωτερικών του 1976, ο οποίος προέκυψε από την έρευνα Ποπελγουέλ για τους θανάτους που είχαν σημειωθεί στο Μπράντφορντ, το Μπέρμιγχαμ και το Χέιζελ.[7]
Οι ποδοσφαιρικές αρχές θεωρούσαν το Χίλσμπορο ένα από τα καλύτερα γήπεδα της Αγγλίας, Μολονότι κάποια μέρη του σταδίου είχαν ανακαινιστεί, η βασική δομή της εξέδρας του Λέπινγκς Λέιν είχε μείνει ίδια. Δεν είχε δοθεί η απαραίτητη σημασία σε προηγούμενα μαθήματα σχετικά με την ασφάλεια του πλήθους και οι τροποποιήσεις στην εξέδρα έγιναν με προτεραιότητα τον έλεγχο των φιλάθλων και το διαχωρισμό τους. Μετά από το αδιαχώρητο που σημειώθηκε το 1981 και οδήγησε στον τραυματισμό 38 οπαδών, η εξέδρα του Λέπινιγκς Λέιν χωρίστηκε με παράλληλα κιγκλιδώματα σε τρία ξεχωριστά διαζώματα, τα οποία εμπόδιζαν την κίνηση κατά μήκος της κερκίδας. Η τραγωδία είχε αποφευχθεί την τελευταία στιγμή, καθώς άνοιξαν οι πόρτες που οδηγούσαν στον αγωνιστικό χώρο. Το 1985, η αστυνομία ζήτησε να τοποθετηθούν επιπλέον παράλληλα κιγκλιδώματα και έτσι η εξέδρα χωρίστηκε σε πέντε διαζώματα. Για να εισέλθουν στα δύο κεντρικά διαζώματα, πίσω ακριβώς από την εστία, οι οπαδοί έπρεπε να περάσουν μέσα από μία στενή επικλινή σήραγγα κάτω από το Δυτικό Πέταλο και να στριμωχτούν δεξιά κι αριστερά από το κιγκλίδωμα, στα διαζώματα 3 και 4 αντίστοιχα. Ένα ψηλό κιγκλίδωμα τοποθετημένο πάνω σε ένα τοιχίο χώριζε τις κερκίδες από τον αγωνιστικό χώρο. Υπήρχε περιορισμένη πρόσβαση σε κάθε διάζωμα διαμέσου μιας στενής, κλειδωμένης πόρτας. Τα κάγκελα που εμπόδιζαν το συνωστισμό επανασχεδιάστηκαν το 1979, αφήνοντας όμως ένα μίγμα σχετικά νέων και παλιότερων μπαρών. Οι τροποποιήσεις που έγιναν το 1985 και το 1986 είχαν σαν αποτέλεσμα να υπάρχουν διαφορετικές μπαριέρες σε κάθε διάζωμα. Στο διάζωμα 3, π.χ., σχηματιζόταν ένας διαγώνιος κενός χώρος από το μπροστά κάγκελο μέχρι το πίσω μέρος της κερκίδας. Ένας πιθανός συνωστισμός κατά μήκος αυτού του χώρου θα ασκούσε σαφώς τεράστια πίεση στο μπροστινό κάγκελο.
Η Δυτική Εξέδρα χωρούσε 4.500 θεατές. Η ακάλυπτη κερκίδα του Λέπινγκς Λέιν 10.000. Η είσοδος στη Βόρεια Εξέδρα γινόταν επίσης από τα τουρνικέ του Λέπινγκς Λέιν. Έτσι, 24.256 οπαδοί στριμώχτηκαν σε 23 τουρνικέ, σε ένα μικροσκοπικό εξωτερικό χώρο. Οι 10.100 οπαδοί που είχαν εισιτήριο για την κερκίδα του Λέπινγκς Λέιν πέρασαν μέσα από τις εξωτερικές θύρες και συνωστίστηκαν σε εφτά τουρνικέ. Οι υπόλοιποι 14.156 που είχαν εισιτήριο για τη Βόρεια και τη Δυτική Εξέδρα πέρασαν μέσα από 16 τουρνικέ. Μία ώρα πριν τη σέντρα, αυτός ο μικροσκοπικός χώρος με τα 23 τουρνικέ, ο οποίος οριοθετούταν από τον τοίχο ενός καταστήματος στα αριστερά και έναν φράχτη πάνω από τον Ποταμό Ντον στα δεξιά, έπρεπε να δεχτεί 25.000 ανθρώπους που δεν ήταν εξοικειωμένοι με τους χώρους του σταδίου. Τα παρωχημένα τουρνικέ χαλούσαν τακτικά. Μολονότι ένα ηλεκτρονικό σύστημα μέτρησης κατέγραφε τον αριθμό των θεατών που έμπαιναν στις κερκίδες, ήταν άγνωστο πώς αυτοί κατανέμονταν στα διαζώματα. Τα δύο κεντρικά διαζώματα, χωρητικότητας 1000 και 1.100 θεατών, ήταν πάντοτε τα πρώτα που γέμιζαν. Οι πόρτες στην άκρη της σήραγγας που οδηγούσε στα κεντρικά διαζώματα μπορούσαν να κλείσουν όταν υπολογιζόταν ότι η χωρητικότητά τους είχε καλυφθεί. Ήταν ένας υπολογισμός που βασιζόταν μάλλον στην παρατήρηση παρά στον πραγματικό αριθμό των φιλάθλων που είχαν μπει στην εξέδρα.
Όλα αυτά αψηφούσαν κατάφωρα τις προτάσεις της Έρευνας του Μόουλεν Χιούζ μετά την καταστροφή στο Μπέρντεν Παρκ το 1946, σύμφωνα με τις οποίες θα έπρεπε να ελέγχονταν με ακρίβεια όλες οι κερκίδες στα γήπεδα. Ο Μόουλεν Χιούζ «φοβόταν ότι η καταστροφή στο Μπόλτον θα μπορούσε εύκολα να επαναληφθεί σε 20 με 30 γήπεδα». Και κατέληγε: «Είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο να δημιουργηθεί μια επικίνδυνη κατάσταση μέσα σε περιφραγμένο χώρο γεμάτο ανθρώπους. Συμβαίνει ξανά και ξανά χωρίς θανάσιμες συνέπειες ή τραυματισμούς». Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένας δύο επιπλέον παράγοντες και ο εγγενής «κίνδυνος» θα οδηγούσε σε «θανάτους και τραυματισμούς».
15 Απριλίου 1989
Ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό, οι οπαδοί της Λίβερπουλ ξεκίνησαν το ταξίδι τους για το Σέφιλντ. Το τελευταίο πράγμα που περνούσε απ’ το μυαλό τους ήταν ο κίνδυνος. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η ομάδα τους είχε έρθει ισόπαλη με την Νότιγχαμ Φόρεστ στον ημιτελικό του Κυπέλλου Αγγλίας. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία είχε επιλέξει το Χίλσμπορο ως ουδέτερο γήπεδο για τον αγώνα και τα μέτρα αστυνόμευσης και ελέγχου του πλήθους ήταν σχεδόν ίδια κι απαράλλακτα. Οι οπαδοί της Λίβερπουλ θα κάθονταν στη Δυτική Εξέδρα, την κερκίδα του Λέπινγκς Λέιν και τη Βόρεια Εξέδρα. Τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί και η μόνη οδηγία που είχαν οι κάτοχοί τους ήταν να έχουν πάρει τις θέσεις τους στις εξέδρες ένα τέταρτο πριν τη σέντρα. Οι οπαδοί ταξίδεψαν με τρένα, λεωφορεία και αυτοκίνητα. Η αστυνομία είχε σταματήσει και ερευνήσει τα λεωφορεία καθ’ οδόν. Φτάνοντας στο Σέφιλντ, όλοι οι φίλαθλοι είχαν οδηγηθεί σε επιλεγμένα πάρκινγκ αυτοκινήτων, όπου αστυνομικοί του Νότιου Γιόρκσιρ τους είχαν ψάξει και τους είχαν ενημερώσει για τον αγώνα. Όσοι ταξίδεψαν με τρένο οδηγήθηκαν στο στάδιο με αστυνομική συνοδεία. Διάφορες καθυστερήσεις που σημειώθηκαν στο ταξίδι σήμαιναν ότι χιλιάδες οπαδοί της Λίβερπουλ έφτασαν στο Σέφιλντ μία ώρα πριν την έναρξη του ματς, που είχε προγραμματιστεί για τις 3 μ.μ.
Στις 2:30 μ.μ., ένας αστυνομικός παρατήρησε πούλμαν «να φτάνουν το ένα μετά το άλλο στο γήπεδο». Δέκα λεπτά αργότερα, οπαδοί κατέβαιναν από πούλμαν «πεντακόσια μέτρα μακριά απ’ το γήπεδο», ενώ «ένας μεγάλος αριθμός οπαδών της Λίβερπουλ έψαχναν να παρκάρουν». Με τους οπαδούς που έρχονταν με τρένο να φτάνουν συνοδευόμενοι από την αστυνομία λίγο πριν τις 2:30 μ.μ., τα πούλμαν να δημιουργούν μποτιλιάρισμα στους κεντρικούς δρόμους και τα αυτοκίνητα να ψάχνουν θέσεις στάθμευσης, ήταν ξεκάθαρο ότι το σταθερό ρεύμα των φιλάθλων που προσέγγιζε τα τουρνικέ του Λέπινγκς Λέιν πριν τις 2:15 μ.μ. θα γινόταν σύντομα χείμαρρος. Και έτσι έγινε! Η έλλειψη συνοδών και ελέγχου στο Λέπινγκς Λέιν συνέβαλε αποφασιστικά στο ξαφνικό και έντονο στρίμωγμα στο στενό χώρο των τουρνικέ. Σύντομα εξατμίστηκε κάθε έννοια τάξης καθώς άρχισε να δείχνει το πραγματικό πρόσωπό του ο χώρος, ο οποίος είχε ήδη προκαλέσει έντονες ανησυχίες σε ένα εσωτερικό υπόμνημα της αστυνομίας του 1986. Η απλή εξίσωση ήταν ότι περισσότεροι άνθρωποι έφταναν στο πίσω μέρος του περίκλειστου χώρου από όσους περνούσαν από τα τουρνικέ. Δημιουργήθηκε φοβερός συνωστισμός. Ακόμα και έφιπποι αστυνομικοί παγιδεύτηκαν μέσα στο πλήθος και οι οπαδοί δυσκολεύονταν να αναπνεύσουν. Ο ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας στον εξωτερικό χώρο αποφάσισε ότι «ο μόνος πρακτικός τρόπος για να αποφευχθούν οι θάνατοι έξω από το γήπεδο ήταν να ανοίξουν τις εξόδους», επιτρέποντας έτσι στους ανθρώπους να εισέλθουν στο στάδιο και μειώνοντας το συνωστισμό. Επικοινώνησε «με τον έλεγχο του σταδίου [το κουβούκλιο ελέγχου της αστυνομίας μέσα στο στάδιο] και ζήτησε να ανοίξουν οι έξοδοι. Δεν υπήρξε καμία απάντηση». Νομίζοντας ότι ο ασύρματός του ήταν χαλασμένος, χρησιμοποίησε έναν άλλον και «επανέλαβα το αίτημά μου». Και πάλι, «καμία απάντηση».[8]
Ο αστυνομικός επιθεωρητής Ντέιβιντ Ντάκενφιλντ είχε αναλάβει τα καθήκοντα της αστυνόμευσης του Σταδίου Χίλσμπορο 21 μόλις μέρες πριν τον ημιτελικό. Μαζί με τον βοηθό του, Μπέρναρντ Μάρρεϊ, παρακολουθούσαν, μέσω του κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης, το συνωστισμό να αυξάνεται στα τουρνικέ. Η ένταση στο κουβούκλιο ελέγχου αυξήθηκε όταν ακούστηκε το αίτημα να ανοίξουν οι θύρες εξόδου. Ο Ντάκενφιλντ, ο υπεύθυνος ασφαλείας του αγώνα που δεν είχε σχεδόν καμία εμπειρία αστυνόμευσης ενός ποδοσφαιρικού αγώνα σε ένα στάδιο που του ήταν άγνωστο, ήρθε αντιμέτωπος με ένα τεράστιο δίλημμα. Σκέφτηκε: «Ένας άνθρωπος που ξέρω χρόνια, ένας άνθρωπος που σέβομαι και θαυμάζω, μου ζητάει κάτι που κανονικά δεν θα έκανα… μου λέει ότι, αν δεν ανοίξω τις θύρες, θα έχουμε σοβαρούς τραυματισμούς, ακόμα και θανάτους». Ο Ντάκενφιλντ «τα έχασε». Ο Μάρρεϊ έσπασε τη μακρά σιωπή: «Κύριε Ντάκενφιλντ, θα ανοίξετε τις εξόδους;». Μετά από δισταγμό και σαν να σκεφτόταν φωναχτά, ο Ντάκενφιλντ απάντησε: «Αν υπάρχει η πιθανότητα να έχουμε θανάτους ή σοβαρούς τραυματισμούς απ’ έξω, δεν έχω άλλη επιλογή». Έδωσε, λοιπόν, εντολή στον Μάρρεϊ να ανοίξει τις θύρες εξόδου.[9]
Μολονότι βρίσκονταν σε ένα κουβούκλιο ελέγχου πάνω ακριβώς από το Λέπινγκς Λέιν, δεν τους πέρασε καν απ’ το μυαλό ότι η κατανομή του πλήθους στα διαζώματα θα μπορούσε να δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα. Παρόλα αυτά, φωτογραφίες που βγήκαν λίγο πριν την καταστροφή δείχνουν ότι τα δύο κεντρικά διαζώματα είχαν γεμίσει ασφυκτικά, ενώ ο κόσμος στα ακριανά ήταν πιο αραιός. Ο σαφής και ξεκάθαρος κίνδυνος ήταν ότι η αποσυμφόρηση των τουρνικέ θα δημιουργούσε μια πολύ χειρότερη κατάσταση στις κερκίδες. Ο τρόπος σκέψης του Μάρρεϊ φαίνεται από μια επικοινωνία που είχε νωρίτερα με έναν αστυνομικό που ρωτούσε αν τα διαζώματα έπρεπε να γεμίσουν με τη σειρά. Η απάντηση του Μάρρεϊ ήταν ότι όλα τα διαζώματα έπρεπε να είναι ανοικτά εξ αρχής και οι οπαδοί θα έπρεπε να «βρουν μόνοι τους τη θέση τους».[10]
Όταν άνοιξε η έξοδος «C», ο εξωτερικός χώρος αποσυμφορήθηκε αμέσως. Οι οπαδοί, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Έντι και ο Ανταμ Σπίριτ, που είχαν μείνει παραπίσω, φοβούμενοι το συνωστισμό, πέρασαν από τη θύρα χωρίς καμία αστυνομική επίβλεψη. Απέναντί τους ήταν η επικλινής σήραγγα κάτω από τη Δυτική Εξέδρα, με την ταμπέλα «ΟΡΘΙΟΙ». Η σήραγγα οδηγούσε στα ασφυκτικά γεμάτα κεντρικά διαζώματα. Ούτε η αστυνομία ούτε η ασφάλεια του γηπέδου σκέφτηκαν να κλείσουν τη σήραγγα και να κατευθύνουν τους ερχόμενους οπαδούς στα πλαϊνά διαζώματα. Πάνω από 2.000 οπαδοί πέρασαν από τη σήραγγα και αμέσως δημιουργήθηκε νέος συνωστισμός. Οι άνθρωποι στριμώχτηκαν στο περιμετρικό κιγκλίδωμα, άρχισαν να πέφτουν κάτω και μία μπάρα στο διάζωμα 3 κατέρρευσε παρασύροντας μαζί της μια μάζα σωμάτων. Με την έναρξη του ματς, ο τρομερός βρυχηθμός του πλήθους σκέπασε τις κραυγές των ετοιμοθάνατων. Η αστυνομία δεν μπόρεσε να αντιδράσει και ανάγκασε όσους προσπαθούσαν να γλιτώσουν να στριμωχτούν πίσω στα διαζώματα. Οι αστυνομικοί στον περιβάλλοντα χώρο του αγωνιστικού χώρου είχαν ρητές εντολές να μην ανοίξουν τις στενές πόρτες των κιγκλιδωμάτων χωρίς την έγκριση κάποιου ανώτερου αξιωματικού.
Το γεγονός ότι η σήραγγα δεν έκλεισε προτού ανοίξει η έξοδος «C» συνοδεύτηκε από την αδυναμία να απαντήσουν άμεσα και αποτελεσματικά στο συνωστισμό που αυξανόταν στις κερκίδες. Όταν άνοιξαν οι δύο μικροσκοπικές πόρτες του περιμετρικού κιγκλιδώματος, άρχισε να φαίνεται ολόκληρη η φρίκη. Πάνω από 500 άνθρωποι είχαν ήδη πεθάνει, αργοπέθαιναν ή είχαν τραυματιστεί. Η περιορισμένη πρόσβαση εμπόδισε την αποτελεσματική και γρήγορη εκκένωση των διαζωμάτων. Το ματς διακόπηκε στις 3:06 μ.μ. και οι οπαδοί μαζί με μερικούς αστυνομικούς προσπάθησαν να επαναφέρουν όσους είχαν χάσει τις αισθήσεις τους. Καθώς εκτυλίσσονταν αυτές οι οδυνηρές σκηνές, ο Ντάκενφιλντ είπε στον Αναπληρωτή Διοικητή της Αστυνομίας ότι επρόκειτο για «εισβολή στον αγωνιστικό χώρο». Από τον ασύρματό του κάλεσε ενισχύσεις, ζητώντας μάλιστα και αστυνομικούς σκύλους. Λίγα λεπτά αργότερα είπε ψέματα στους αξιωματούχους της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, αποσιωπώντας το γεγονός ότι είχε δώσει εντολή στους αξιωματικούς του να ανοίξουν τις εξόδους. Καταθέτοντας στην Επιτροπή Τέιλορ, ο Ντάκενφιλντ δήλωσε: «Η ωμή αλήθεια ήταν ότι μας είχαν ζητήσει να ανοίξουμε την έξοδο. Δεν τους κορόιδεψα… Απλώς, εκείνη τη στιγμή θεώρησα ότι δεν έπρεπε να αναφέρω όλες τις λεπτομέρειες της κατάστασης… Πιθανόν, λοιπόν, να παραπλάνησα τον κύριο Κέλλυ».[11] Και όντως τον παραπλάνησε. Ο Κέλλυ επανέλαβε, εν αγνοία του, το ψέμα στα μέσα ενημέρωσης που περίμεναν. Και όλο το φταίξιμο έπεσε πάνω στους οπαδούς.
Από την Διοικητική Εξέταση στη Δικαστική Έρευνα
Στον απόηχο της τραγωδίας, ο Υπουργός Εσωτερικών Ντάγκλας Χαρντ, διόρισε τον Δικαστή Τέιλορ επί κεφαλής μιας εξεταστικής επιτροπής, η οποία θα ερευνούσε «τα γεγονότα στο Ποδοσφαιρικό Γήπεδο της Σέφιλντ Γουένσντεϊ στις 15 Απριλίου 1989 και θα υπέβάλε προτάσεις για τις ανάγκες ασφαλείας σε αθλητικές εκδηλώσεις».[12] Ο Χαρντ έδωσε εντολή στην αστυνομία των Γουέστ Μίντλαντς να βοηθήσει στην έρευνα. Η Αστυνομία διενέργησε την ποινική και την ιατροδικαστική έρευνα. Πέρα από τις προφορικές καταθέσεις στις δημόσιες ακροάσεις, η Επιτροπή συγκέντρωσε 2.666 τηλεφωνικές κλήσεις, 3.776 καταθέσεις και 1.550 επιστολές. Μέσα σε τέσσερις μήνες, ο Τέιλορ εξέδωσε μια Προσωρινή Έκθεση η οποία συμπέραινε ότι η «κύρια αιτία» της καταστροφής ήταν οι «υπεράριθμοι θεατές» και ο «κύριος λόγος» για αυτό ήταν «η αποτυχία του αστυνομικού ελέγχου». Επέκρινε επίσης την ομάδα της Σέφιλντ Γουένσντεϊ, τους μηχανικούς ασφαλείας της και τις τοπικές αρχές που δεν είχαν εκδώσει ενημερωμένη άδεια λειτουργίας του σταδίου. Ωστόσο, τα πιο καταδικαστικά του συμπεράσματα στρέφονταν εναντίον της αστυνομίας του Νότιου Γιόρκσιρ.
Ο Τέιλορ κατηγόρησε τους ανώτερους αξιωματικούς της αστυνομίας ότι κρατούσαν «αμυντική και διφορούμενη στάση», καθώς «ούτε ο χειρισμός των προβλημάτων εκείνη τη μέρα ούτε η περιγραφή των γεγονότων από μέρους τους ήταν ανάλογη των προσόντων που θα άρμοζαν στο βαθμό τους». Ήταν «απογοητευτικό το γεγονός ότι στις ακροάσεις και τα υπομνήματά τους, οι αστυνομικοί του Νότιου Γιόρκσιρ δεν ήταν διατεθειμένοι να παραδεχτούν ότι είχαν κάποια ευθύνη για ό,τι συνέβη»[13]. «Η ικανότητα του Ντάκενφιλντ να λαμβάνει αποφάσεις και να δίνει εντολές φαινόταν ότι είχε χαθεί». Δεν έδωσε «τις απαραίτητες εντολές» μετά την απόφασή του να ανοίξουν οι θύρες εξόδου, ενώ απέτυχε να «ελέγξει με οποιονδήποτε τρόπο» την καταστροφή που εκτυλισσόταν. Το χειρότερο, όμως, ήταν ότι είχε πει ψέματα· η «έλλειψη παρρησίας» από μέρους του προκάλεσε «ευρύτατη κατακραυγή» εναντίον των οπαδών σε όλον τον κόσμο.[14] Η σκληρότητα της κριτικής του Τέιλορ, μαζί με την αθώωση των φιλάθλων, εξέπληξε πολλούς σχολιαστές. Το Δεκέμβριο του 1989, η αστυνομία του Νότιου Γιόρκσιρ αποδέχτηκε την αστική ευθύνη για αμέλεια και πλήρωσε αποζημιώσεις στους συγγενείς. Στη συνέχεια, σε μία κρίση της Βουλής των Λόρδων, ο Λόρδος Κιθ συμπέρανε ότι ο Διοικητής της Αστυνομίας είχε «παραδεχτεί την ευθύνη του Σώματος για εγκληματική αμέλεια όσον αφορά τους θανάτους και τις σωματικές βλάβες».[15] Αργότερα, σε μια απόφαση του Περιφερειακού Δικαστηρίου, ο Δικαστής ΜακΚόουαν δήλωσε ότι το σώμα «είχε παραδεχτεί την ενοχή του και είχε καταβάλει αποζημιώσεις».[16] Τα λόγια αυτά επαναλήφθηκαν από τον Γενικό Εισαγγελέα στη Βουλή των Αντιπροσώπων.[17]
Το Μάρτιο του 1990, σε συνεννόηση με την Εισαγγελία, ο Ιατροδικαστής άρχισε ξανά τις έρευνες σε «περιορισμένη βάση», ενόψει των αποφάσεων που αφορούσαν ποινικές διώξεις ή πειθαρχικές κυρώσεις. Διενέργησε πρωτοφανείς «προκαταρκτικές ανακρίσεις» για κάθε έναν από τους νεκρούς και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τα ιατρικά τεκμήρια, τα επίπεδα αλκοόλ στο αίμα, τη θέση των νεκρών πριν το θάνατό τους και την αναγνώρισή τους. Δεν γινόταν καμία μνεία στο «πώς» έχασε τη ζωή του το κάθε άτομο. Τα συχνά ελλιπή και αντιφατικά τεκμήρια συνοψίστηκαν και παρουσιάστηκαν στις ακροάσεις από έναν εξουσιοδοτημένο αξιωματικό της αστυνομίας των Γουέστ Μίντλαντς. Οι καταθέσεις των αυτόπτων μαρτύρων πάνω στις οποίες είχαν βασιστεί οι περιλήψεις δεν αποκαλύφτηκαν και δεν επιτράπηκε η αντεξέτασή τους. Το δικαστήριο άκουσε μόνο ένα επιλεγμένο συνονθύλευμα ερμηνειών και εικασιών, οι οποίες παρουσιάστηκαν, χωρίς δεύτερη κουβέντα, ως δεδομένα. Μην έχοντας πρόσβαση στις πρωτογενείς καταθέσεις και αδυνατώντας να εξετάσουν τα τεκμήρια, οι οικογένειες των νεκρών έμειναν με πολυάριθμα αναπάντητα ερωτήματα, τα οποία δεν θίχτηκαν καν διότι δεν ενέπιπταν στις συμφωνημένες παραμέτρους των προκαταρκτικών ακροάσεων.
Τέσσερις μήνες αργότερα, η Εισαγγελία αποφάσισε ότι «δεν υπήρχαν ενδείξεις που να τεκμηριώνουν ποινικές ευθύνες» για οποιονδήποτε από τους εμπλεκόμενους φορείς, ενώ «τα τεκμήρια δεν δικαιολογούσαν τη δίωξη οποιουδήποτε αστυνομικού της Αστυνομίας του Νότιου Γιόρκσιρ ή οποιοδήποτε άλλου ατόμου για οποιοδήποτε αδίκημα».[18] Ο Ιατροδικαστής άρχισε ξανά εξετάσεις με γενικό τρόπο. Οι έρευνες αυτές διήρκεσαν από τις 18 Νοεμβρίου 1989 έως τις 28 Μαρτίου 1991. Κλήθηκαν να καταθέσουν 230 μάρτυρες και εκπροσωπήθηκαν 12 ενδιαφερόμενα μέρη (έξι από τα οποία ήταν αστυνομικών συμφερόντων). Ένας δικηγόρος εκπροσώπησε 43 οικογένειες. Παρά το κόστος και τη διάρκεια των ερευνών και του αριθμού των μαρτύρων που κλήθηκαν να καταθέσουν, η αποκάλυψη των τεκμηρίων ήταν περιορισμένη. Και πάλι, οι αστυνομικοί μάρτυρες τόνιζαν τα ίδια ζητήματα που είχε απορρίψει ο Τέιλορ: τους μεθυσμένους οπαδούς, το χουλιγκανισμό, τη βία και τη συνωμοσία για να μπουν στο γήπεδο οπαδοί χωρίς εισιτήριο. Συνοψίζοντας, ο Ιατροδικαστής απέτρεψε το δικαστήριο από την πιθανότητα να βγάλει απόφαση για παράνομη ανθρωποκτονία. Είπε στους ενόρκους ότι μια απόφαση για «θάνατο από ατύχημα» θα «συνόψιζε ολόκληρο το φάσμα των συμβάντων», συμπεριλαμβανομένης «μιας κατάστασης όπου είστε… ικανοποιημένοι με μια απόφαση που δέχεται ότι υπήρξε ολιγωρία, αμέλεια… και ότι κάποιος θα έπρεπε να καταβάλει χρηματικές αποζημιώσεις».[19] Ο θάνατος από ατύχημα δεν θα σήμαινε άφεση αμαρτιών «για κάθε ευθύνη». Μπορεί να είχαν υπάρξει λάθη και «πολύ σοβαρά σφάλματα», ωστόσο «η ανικανότητα δεν είναι το ίδιο με το να λέμε ότι ένα άτομο είναι απρόσεχτο».[20] Μετά από διαβούλευση δύο ημερών, οι ένορκοι έβγαλαν, κατά πλειοψηφία, την ετυμηγορία ότι επρόκειτο για θάνατο από ατύχημα.
Παρά την απόφαση της Αρχής Αστυνομικών Παραπόνων να ασκήσει πειθαρχικές διώξεις εναντίον του αστυνομικού διευθυντή του αγώνα και του βοηθού του για «παράβαση καθήκοντος», ο Ντάκενφιλντ αποχώρησε από την αστυνομία για λόγους υγείας και οι κατηγορίες εναντίον του Μάρρεϊ αποσύρθηκαν. Έξι οικογένειες προσέφυγαν στο Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο σκοπεύοντας να ακυρώσουν τα πορίσματα των ερευνών με την αιτιολογία των αντικανονικών διαδικασιών, της ανεπάρκειας της ανάκρισης και της εμφάνισης νέων τεκμηρίων. Το Δικαστήριο έβγαλε απόφαση υπέρ του Ιατροδικαστή διαπιστώνοντας ότι οι έρευνες είχαν διενεργηθεί με τον ορθό τρόπο, τα τεκμήρια δεν είχαν συγκαλυφτεί και η καθοδήγηση των ενόρκων που επιχείρησε ήταν «άμεμπτη». Το Ιούνιο του 1997, μετά την έκδοση του βιβλίου NoLastRights[21]και την προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ Hillsboroughτου Τζίμι Γκόβερν (ITV, Δεκέμβριος 1996), ο Τζακ Στρο, ο νεοεκλεγέντας Υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης των Εργατικών, ανακοίνωσε ότι θα διεξαγόταν μια ανεξάρτητη δικαστική έρευνα, η οποία «είχε σκοπό να φτάσει στην αλήθεια άπαξ δια παντός».[22] Η πρωτοφανής Έρευνα, η οποία διεξήχθη από τον πρώην Αρχηγό της ΜΙ6, Δικαστή Στιούαρτ-Σμιθ, έλαβε υπόψη της τεκμήρια που δεν ήταν διαθέσιμα στις προηγούμενες έρευνες. Τα «νέα» τεκμήρια έπρεπε να είναι τόσο σημαντικά ώστε να οδηγήσουν σε διώξεις ή να αλλάξουν τα πορίσματα της Έρευνας Τέιλορ ή των άλλων ερευνών. Ο Στιούαρτ-Σμιθ επισκέφτηκε το αρχηγείο της αστυνομίας του Νότιου Γόρκσιρ και πήρε στα χέρια του τεκμήρια από 18 οικογένειες θυμάτων, καταθέσεις της Ομάδας Υποστήριξης των Οικογενειών του Χίλσμπορο και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη. Το Φεβρουάριο του 1998, παρουσίασε την έκθεσή του στον Υπουργό Εσωτερικών, ο οποίος την χαιρέτισε ως «εξονυχιστική», «περιεκτική», «ουδέτερη», «αντικειμενική» και «αμερόληπτη». Το συμπέρασμα του Στιούαρτ-Σμιθ ήταν ότι ούτε η Έρευνα Τέιλορ ούτε οι ανακρίσεις ήταν ελαττωματικές, ενώ και τα υποτιθέμενα «νέα» τεκμήρια δεν προσέθεταν «τίποτα σημαντικό» σε ό,τι ήταν ήδη γνωστό.[23]
Το Υπουργείο Εσωτερικών δεν έδωσε βάση στις καταγγελίες που έθεσε υπόψη του Στιούαρτ-Σμιθ ο συγγραφέας και ένας πρώην αστυνομικός του Νότιου Γιόρκσιρ. Οι καταγγελίες αυτές αποκάλυπταν ότι αμέσως μετά την τραγωδία, οι αστυνομικοί έλαβαν την εντολή να μην καταγράψουν τα γεγονότα στα υπηρεσιακά σημειωματάριά τους, αλλά να υποβάλλουν χειρόγραφα «απομνημονεύματα» από τα γεγονότα. Κατά ασυνήθιστο τρόπο, ενθαρρύνθηκαν να συμπεριλάβουν τα συναισθήματα, τα σχόλια και τις απόψεις τους, καθώς οι πληροφορίες τους προορίζονταν αποκλειστικά για τους νομικούς συμβούλους, ήταν «προνομιακές» και, ως εκ τούτου, δεν επρόκειτο να αποκαλυφτούν. Τα «απομνημονεύματα» αυτά συγκεντρώθηκαν από ανώτερους αξιωματικούς, υποβλήθηκαν στους δικηγόρους του αστυνομικού σώματος και επιστράφηκαν στον Αρχηγού της Διοικητικής Υπηρεσίας της Αστυνομίας του Νότιου Γιόρκσιρ ως μέρος μιας συστηματικής διαδικασίας «επισκόπησης και αναθεώρησης».[24] Μια ομάδα αναθεώρησης, η οποία αποτελούταν από ανώτερους αξιωματικούς και είχε διοριστεί από τον Αρχηγό της Αστυνομίας, μετέτρεψε έπειτα τα «απομνημονεύματα» σε επίσημες καταθέσεις, τις οποίες έπρεπε να υπογράψουν οι μεμονωμένοι αστυνομικοί. Η διαδικασία αυτή συνιστούσε μια θεσμοθετημένη διαδικασία με σαφή στόχο να απαλειφθεί κάθε κριτική εναντίον των ανώτερων αξιωματικών και της λειτουργίας της αστυνομίας, τονίζοντας αντίθετα την κακή συμπεριφορά των οπαδών.
Χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 400 τέτοια «απομνημονεύματα». Σε μια εμπιστευτική απομαγνητοφώνηση μιας συνάντησης μεταξύ του Στιούαρτ-Σμιθ και του πρώην επί κεφαλής της Διοικητικής Υπηρεσίας, ο τελευταίος είπε ότι «οι αστυνομικοί βρίσκονταν με την πλάτη στον τοίχο» και ότι «ήταν απολύτως φυσικό να προσπαθήσουν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους».[25] Ένας πρώην αστυνομικός που έδωσε συνέντευξη στον συγγραφέα, κατέθεσε προφορικά στον Στιούαρτ-Σμιθ. Δήλωσε ότι «ένας συγκεκριμένος αστυνομικός επιθεωρητής» έβγαλε τον ίδιο και μερικούς συναδέλφους του για ποτό. Εκεί τους είπε, «αν δεν είμαστε όλοι μαζί σ’ αυτό και αν δεν το τακτοποιήσουμε, θα πέσουν κεφάλια».[26] Ο Στιούαρτ-Σμιθ δεν εντυπωσιάστηκε. Συμπέρανε ότι σε μερικές περιπτώσεις «θα ήταν καλύτερο» να μην έχει γίνει καμία αλλαγή. Το χειρότερο που συνέβη ήταν το πολύ μια «λάθος εκτίμηση», όχι μια «αντιεπαγγελματική συμπεριφορά».[27] Αν διαπίστωνε κάτι άλλο, θα υπήρχαν σοβαρές συνέπειες. Διέρρευσε ότι οι αστυνομικοί ανακριτές των Γουέστ Μίντλαντς, ο δικηγόρος του Υπουργείου Οικονομικών, ο Ιατροδικαστής και ο Δικαστής Τέιλορ γνώριζαν ότι οι καταθέσεις είχαν γραφτεί αρχικά ως προσωπικά απομνημονεύματα, με την εγγύηση της εχεμύθειας, κι έπειτα είχαν μετατραπεί σε επίσημες καταθέσεις μέσω μιας ελεγχόμενης διαδικασίας επισκόπησης και αναθεώρησης.
Παρά την απερίφραστη καταδίκη των ανώτερων αξιωματικών από τον Τέιλορ, δέχτηκε την προνομιακή πρόσβασή τους στις έρευνες και τις ανακρίσεις, καθώς και την ανασυγκρότηση και παγίωση της «αλήθειας» προκειμένου να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα του σώματος. Η σιωπή του όσον αφορά τη διαδικασία της επισκόπησης και της αναθεώρησης έπληξε ανεπανόρθωτα την Έρευνά του.[28] Η μη αποκάλυψη των τεκμηρίων, μαζί με την άγνοια της διαδικασίας μέσω της οποίας λήφθηκαν οι καταθέσεις των αστυνομικών, έβλαψε σοβαρά τις οικογένειες των θυμάτων και τους δικηγόρους τους. Η απόφαση της Εισαγγελικής Αρχής να μην ασκήσει διώξεις λόγω ανεπάρκειας τεκμηρίων δεν έδωσε καμία ένδειξη για την ποιότητα των τεκμηρίων που είχε στην κατοχή του. Κατά τη διάρκεια των ερευνών, η χρήση και η επιλεκτική παρουσίαση των τεκμηρίων από τους αστυνομικούς των Γουέστ Μίντλαντς εμπόδισε την αποκάλυψη των αυθεντικών καταθέσεων και την αντεξέταση των αστυνομικών. Η αστυνομία του Νότιου Γιόρκσιρ είχε στα χέρια της όλα τα τεκμήρια και τα χρησιμοποίησε για να χτίσει και να συντηρήσει την υπεράσπισή της.
[1] P. Scraton, Hillsborough: The Truth (Εδιμβούργο: Mainstream, 2000), σσ. 60–61.
[2]ΠροσωπικήΣυνέντευξη, The Hillsborough Project 1989. Διεξήχθηστο Disasters Research Archive, Centre for Studies in Crime and Social Justice, Edge Hill.
[3] Liverpool Echo, 17 Απριλίου 1989.
[4] Προσωπική αλληλογραφία του Σερ Μπέρναρντ Ίνγκαμ (BernardIngham), Γραμματέα Τύπου του Πρωθυπουργού, 13 Ιουλίου 1994. Η αλληλογραφία βρίσκεται στην κατοχή του συγγραφέα.
[5] D. Chippindale και C. Horrie, Stick It Up Your Punter! The Rise and Fall of the Sun (Λονδίνο: Mandarin, 1992), σ.283
[6] South Yorkshire Police Memorandum from Inspector Calvert to The Chief Superintendent, ‘F’ Div, 11 Ιουνίου 1986. Έγγραφοπουβρίσκεταιστηνκατοχήτουσυγγραφέα.
[7] Για μια επισκόπηση της εξέλιξης των κανονισμών ασφαλείας στα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Μ. Βρετανίας, βλ. Martin Johnes, «“Heads in the Sand”: Football, Politics and Crowd Disasters in Twentieth-Century Britain», κεφάλαιο 1 στονανάχείραςτόμο.
[8] Αναφορές από καταθέσεις αστυνομικών.
[9]Βλ. Scraton, Hillsborough: The Truth, σσ. 52–54.
[10] Rt Hon. Lord Justice Taylor, The Hillsborough Stadium Disaster: 15 April 1989, Interim Report, Cmnd.765, (Λονδίνο: HMSO, 1989) παρ. 171–174, σς. 30–31.
[11] Πρακτικά της Έρευνας Τέιλορ, Μάιος-Ιούνιος 1989, Ημέρα 8: 112-113.
[12][12] Rt Hon. Lord Justice Taylor, The Hillsborough Stadium Disaster: 15 April 1989, Interim Report, Cmnd.765, (Λονδίνο: HMSO, 1989) σ. 1.
[13]Ό.π., σ. 50.
[14]Ό.π.
[15] Lord Keith of Kinkel, Copoc (AP) and Others v. Wright; Alcock (AP) and Others v. Wright, House of Lords Judgment, 28 Νοεμβρίου 1991.
[16] R.v.H.M.Coroner for South Yorkshire ex parte Stringer and Others, Divisional Court Judgment, 5 Νοεμβρίου 1993.
[17] Hansard, 26 Οκτωβρίου 1994: col. 981.
[18] Επιστολή του Αρχηγού της Υπηρεσίας Αστυνομικών Παραπόνων στον Αρχηγό της Αστυνομίας, 30 Αυγούστου 1990. Βρίσκεταιστηνκατοχήτουσυγγραφέα.
[19] Inquest transcripts, Ημέρα 75, 21 Μαρτίου 1991: 63. Disaster Research Archive, Centre for Studies in Crime and Social Justice, Edge Hill, Ormskirk.
[20] Inquest transcripts, Ημέρα 78, 26 Μαρτίου 1991: 31. Disaster Research Archive, Centre for Studies in Crime and Social Justice, Edge Hill, Ormskirk.
[21] P. Scraton, A. Jemphrey και S. Coleman, No Last Rights: The Denial of Justice and the Promotion of Myth in the Aftermath of the Hillsborough Disaster (Λίβερπουλ: LCC/Alden Press, 1995).
[22] Guardian, 1 Ιουλίου 1997.
[23] Hansard, 18 Φεβρουαρίου 1998: cols 1085–1097.
[24] Αλληλογραφία μεταξύ Πίτερ Μέτκαλφ (Peter Metcalf), συνεργάτη του δικηγορικού γραφείου Hammond Suddards Solicitors με τον Αρχηγό της Διοικητικής Υπηρεσίας της Αστυνομίας του Νότιου Γιόρκσιρ, 15 Μαΐου 1989. Βρίσκεται στην κατοχή του συγγραφέα.
[25] ScrutinyTranscript, 1 Δεκεμβρίου 1997. Στην κατοχή του συγγραφέα.
[26] ScrutinyTranscript, 24 Οκτωβρίου 1997. Στην κατοχή του συγγραφέα.
[27] Rt Hon. Lord Justice Stuart-Smith, Scrutiny of Evidence Relating to the Hillsborough Football Stadium Disaster, Cmnd. 3878 (Λονδίνο: HMSO, 1998), σ.80.
[28]Βλ. P. Scraton, «From Deceit to Disclosure: The Politics of Official Inquiries in the United Kingdom», στο G. Gilligan και J. Pratt (επιμ.), Crime, Truth and Justice: Official Inquiry, Discourse, Knowledge (Κάλομπτον: Willan Publishing, 2004), σσ.46–70.
humbazine.gr
-
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/Large-650x350.jpg)
Luton Town: Η ομάδα που υποβίβασε τη Manchester City
Κάθε ποδοσφαιρόφιλος λατρεύει να παρακολουθεί αγώνες που μπορεί να κρίνουν τα πάντα. Αγώνες «θάνατος σου, η ζωή μου», που μπορεί να κρατούν ενενήντα λεπτά, αλλά φαίνονται αιώνες.
Ένας τέτοιος έλαβε χώρα στο Μάντσεστερ το 1983, όπου η City ήταν έτοιμη να υποδειχθεί τη Luton Town για την τελευταία αγωνιστική της -τότε- First Division. Μιλώντας με τωρινά δεδομένα, μια τέτοια συνάντηση μόνο σε κάποια νοκ άουτ αναμέτρηση των αγγλικών κυπέλλων θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Η Manchester City των δισεκατομμυρίων φιγουράρει πλέον στις πρώτες θέσεις της Premier League, ενώ από την άλλη η Luton δεν θυμίζει σε τίποτα την ομάδα του παρελθόντος, αφού φέτος ετοιμάζεται να πέσει ξανά από την Championship μετά από «πέτρινα» χρόνια σε χαμηλότερες κατηγορίες.
Εκείνη την εποχή όμως τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Οι «Πολίτες» είχαν να επιδείξουν μερικά τρόπαια, όπως το πρωτάθλημα του 1968 και το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1970, αλλά κατάφεραν λίγα χρόνια αργότερα να παίζουν «κορώνα-γράμματα» την παραμονή τους στη κατηγορία. Εκείνη τη σεζόν προπονητής μέχρι τον Φλεβάρη ήταν ο John Bond. Ο άνθρωπος που φάνηκε να βάζει στον ίσιο δρόμο τη City, φτάνοντας μέχρι τον τελικό του FA Cup δύο χρόνια νωρίτερα. Όμως μια διαμάχη του με τον πρόεδρο Peter Swales, θα σταθεί ικανή να τερματιστεί η συνεργασία των δύο πλευρών, με την ομάδα στη 14η θέση της βαθμολογίας, έντεκα πόντους μακριά από τη δεύτερη θέση και δέκα από τον υποβιβασμό.
Οι «Καπελάδες», όπως είναι το παρατσούκλι της Luton, εκείνα τα χρόνια δεν είχαν να περηφανεύονται για κάτι, πέρα από κάποιες ανόδους κατηγοριών. Συγκεκριμένα, όταν η City πανηγύριζε το πρωτάθλημα του ’68, η Luton βρισκόταν στην τέταρτη κατηγορία της Αγγλίας. Μπορεί να εξασφάλισε την άνοδο στην πρώτη κατηγορία, στα μέσα της δεκαετίας του ’70, αλλά ήταν σύντομη η παρουσία. Μάλιστα, η μοίρα έπαιξε το ρόλο της, καθώς την τελευταία αγωνιστική σε εκείνο το πρωτάθλημα αντιμετώπισε τους «Πολίτες», αλλά το 1-1 δεν της ήταν αρκετό. Το 1982 θα στεφθεί πρωταθλήτρια της Second Division, οπότε και επιστρέφει στα «σαλόνια», μαζί με τη μισητή εχθρό Watford.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/luton-ktTF-U100829143288bjF-624x385@RC.jpg)
Αν κάτι χρειάζεται κανείς να ξέρει για τους νεοφώτιστους είναι ότι έπαιζαν εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Φυσικά, δεν ήταν και τόσο δημοφιλείς στη χώρα, παρόλα αυτά η Watford κατάφερε να εξασφαλίσει ευρωπαϊκό εισιτήριο τερματίζοντας δεύτερη, πίσω μόνο από τη Liverpool. Η Luton από την άλλη, παρόλο τον ενθουσιασμό που έβγαζε στον αγωνιστικό χώρο, ήταν στο χείλος του υποβιβασμού, προσπαθώντας απεγνωσμένα να κρατηθεί «ζωντανή». Ο αγώνας της τελευταία αγωνιστικής ωστόσο, θα της δώσει την ευκαιρία που έψαχνε. Η City με τους 47 βαθμούς ήταν στην 19η θέση (πρωτάθλημα 22 ομάδων), μόλις έναν πάνω από τη Luton.
Η σημασία του αγώνα εμφανής και για τις δύο ομάδες, γεγονός που μαρτυρά και η προσέλευση θεατών στο γήπεδο. Μόνο στο ντέρμπι με τη United, το Maine Road είχε βάλει περισσότερο κόσμο. Κάτι τέτοιο ήταν πρωτόγνωρο βέβαια για τους φιλοξενούμενους, αφού δεν είχαν αγωνιστεί ποτέ ξανά μπροστά σε τόσο μεγάλο κοινό. Αυτός ίσως ήταν και ο λόγος που οι δύο πλευρές μπήκαν πολύ νευρικά στον αγωνιστικό χώρο. Ένα πρώτο ημίχρονο που πέρασε χωρίς κάποια μεγάλη στιγμή και το σκορ 0-0, αρκετό όμως για να κρατήσει στη κατηγορία τους γηπεδούχους.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/shutterstock_editorial_3075095a.jpg)
Στο δεύτερο μέρος ξεκίνησαν πιο δυναμικά οι φιλοξενούμενοι, σπαταλώντας μερικές καλές ευκαιρίες χωρίς σκοράρουν, αλλά η City κατάφερε να ισορροπήσει κάπως το παιχνίδι. Σε εκείνο το σημείο δράση ανάλαβε ο πάγκος της Luton, με τον David Pleat να περνά στον αγωνιστικό χώρο τον 35χρονο Radomir Antic. Ο Γιουγκοσλάβος μέσος ήταν καθοριστικός στην πορεία ανόδου της ομάδας, αλλά δεν είχε βρει ποτέ τα πατήματά του μέσα στη σεζόν, φτάνοντας ένα βήμα από την πόρτα της εξόδου.
Η κυριαρχία στο γήπεδο παρόλα αυτά δεν άλλαξε, με την γηπεδούχο να χάνει πολλές ευκαιρίες για να «κλειδώσει» τη σωτηρία. Η Luton πάλευε να βρει το γκολ που θα την κρατήσει στη κατηγορία, αλλά τα κενά που άφηναν οι παίκτες της στην άμυνα έδειχναν ότι αργά ή γρήγορα θα δεχθεί κάποιο γκολ. Ο χρόνος κυλούσε αμείλικτα εναντίον της, αλλά πέντε λεπτά πριν τη λήξη θα συμβεί το αναπάντεχο.
Σέντρες και γεμίσματα στη περιοχή των «Πολιτών» διαδέχονταν το ένα το άλλο. Σε ένα από αυτά, ο τερματοφύλακας τους θα προσπαθήσει να διώξει με γροθιές, παρά να αφήσει τους αμυντικούς να καθαρίσουν. Η επέμβαση αυτή, θα στείλει τη μπάλα συστημένη στα πόδια του «Raddy» Antic, ο οποίος με βολέ θα την στείλει στα δίχτυα. Οι σκηνές που ακολούθησαν δε περιγράφονται! Ο κόσμος τρελάθηκε, ο Pleat στον πάγκο προσπαθούσε να ηρεμήσει τους εκστασιασμένους παίκτες του για να κρατήσουν το αποτέλεσμα. Η Manchester City σε απόγνωση! Τα τελευταία λεπτό δραματικά για εκείνη. Το τελικό σφύριγμα όμως δεν άργησε να τη στείλει στη δεύτερη κατηγορία. Ένα σφύριγμα που μας χάρισε μια από τις πιο εικονικές στιγμές του πρωταθλήματος, με τον Pleat να χοροπηδάει σαn μικρό παιδί προσπαθώντας να κουμπώσει το σακάκι του, ώστε να μην το χάσει!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/245084_eh.jpg)
Αυτή ήταν η αρχή μιας πολύ επιτυχημένης πορείας για τη Luton τα επόμενα χρόνια, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του League Cup το 1988 απέναντι στην Arsenal, χωρίς τον Pleat στον πάγκο βέβαια, ο οποίος έιχε μετακομίσει στην Tottenham το 1985. Εν τέλει, η παραμονή της στη πρώτη κατηγορία θα λάβει τέλος τη σεζόν 1991/92, την αμέσως προηγούμενη χρονιά από την δημιουργία της Premier League. Όσο για τον ήρωα της ημέρας, ο «Raddy» παρέμεινε άλλη μια χρονιά στην ομάδα, πρωτού αποσυρθεί από την ενεργό δράση για να γίνει προπονητής. Σημειώνοντας μάλιστα ένα μοναδικό επίτευγμα, αφού είναι ο μόνος που έχει προπονήσει Real Madrid, Atletico και Barcelona.
(https://www.youtube.com/watch?v=8CvvjUelc0k&feature=emb_title)
Συντάκτης: Βασίλης Βασιλείου
eyap.gr
-
Fon, καλό το άρθρο αλλά δεν είναι ακριβώς τα πράγματα...η city ήταν σε κρίση, αλλά είχε να επιδείξει 2 πρωταθλήματα 4 κύπελλα 2 λιγκ καπ κ 1 κυπελλούχων,κ κυρίως ήταν φιναλίστ του κυπέλλου τη προηγούμενη σαιζόν.... μετά,τη πήρε η κάτω βόλτα για πάνω από μια δεκαετία....
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/pompey4-650x350.jpg)
Portsmouth: Η κάθοδος των «Πομπηίων»
Η Portsmouth ανήκει σε αυτή την κατηγορία των ομάδων που έχουν καταφέρει αρκετά στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, αλλά πλέον οι φίλοι της διηγούνται τα μεγαλεία ως περασμένα κι εύχονται κάποια μέρα να τα επαναλάβουν.
17 Μαΐου 2008. Tο γκολ του Nwankwo Kanu από το πρώτο ημίχρονο είναι αρκετό για να δώσει στην Portsmouth το μόλις δεύτερο FA Cup στην ιστορία της, στον δεύτερο τελικό κυπέλλου που λαμβάνει χώρα στο νέο Wembley, με θύμα της την Cardiff City. Παίκτες και προπονητής πανηγυρίζουν. Αν συνυπολογίσουμε και την 8η θέση στο πρωτάθλημα, φαίνεται πως οι επενδύσεις από δύο χρόνια πριν φέρνουν αποτελέσματα.
Πίσω στον Ιανουάριο του 2006 η Portsmouth αλλάζει χέρια. Νέος ιδιοκτήτης είναι ο Γαλλοϊσραηλινός Alexandre Gaydamak, ο οποίος μπαίνει εγγυητής για τα προϋπάρχοντα χρέη του συλλόγου. Ήδη από τις πρώτες μέρες της άφιξής του η ομάδα ανοίγει τα ταμεία για την ακριβότερη μεταγραφή στην μέχρι τότε ιστορία της, δίνοντας 4,1 εκατομμύρια λίρες στην γαλλική Auxerre για τον Benjani. Το καλοκαίρι του 2007 πάει για το βήμα παραπάνω κι αποφασίζει να χρηματοδοτήσει το όραμα του Harry Redknapp για ενίσχυση του ρόστερ. Αγοράζονται ο David Nugent με 6 εκατομμύρια λίρες από την Preston, ο John Utaka με 7 εκατομμύρια από την Rennes κι ο δανεικός της προηγούμενη χρονιά, Glen Johnson, με 4 εκατομμύρια από την Chelsea για να πλαισιώσουν ένα ήδη δυνατο σύνολο.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/pompey1.jpg)
Μόλις τον επόμενο χειμώνα τα ταμεία θα ανοίξουν ξανά, δίνοντας 6,5 εκατομμύρια στην Arsenal για τον Lassana Diarra και 7,5 στην Tottenham για τον Jermain Defoe. Οι 31 εκατομμύρια λίρες που ξοδεύτηκαν μόνο ως αποζημιώσεις στις ομάδες τους ήταν πολλά χρήματα για το βαλάντιο της Portsmouth κι αν αναλογιστεί κανείς και τα συμβόλαια, το ποσό ανεβαίνει κι άλλο. Ο ίδιος ο Redknapp, ένας προπονητής παλαιάς κοπής, θυμάται τις διαπραγματεύσεις του συμβολαίου με τον Defoe και την ατζέντισσά του, που δεν ήταν άλλη από τη μητέρα του. Η ίδια ήθελε μπόνους στο συμβόλαιο για κάθε γκολ που θα πετύχαινε ο γιος της και ο πολύπειρος τεχνικός, προσπαθώντας να είναι όσο πιο ευγενικός γίνεται, απάντησε: «Κυρία Defoe, ο Jermain μας κοστίζει 12 εκατομμύρια λίρες και θα αμείβεται με 50 χιλιάδες την εβδομάδα. Για ποιο λόγο νομίζετε ότι τον πληρώνουμε;».
Την επόμενη σεζόν, το ρόστερ αποδυναμώνεται σημαντικά με τις αποχωρήσεις των Peter Crouch, Glen Johnson και Niko Kranjčar, και η Portsmouth δεν καταφέρνει να προχωρήσει πέραν των ομίλων του Κυπέλλου UEFA, με πιο αξιοσημείωτη στιγμή την εντός έδρας ισοπαλία 2-2 με την Milan του Ronaldinho. Από τον Οκτώβριο ο Redknapp έχει εγκαταλείψει την θέση του, δηλώνοντας πως η ίδια ξέμεινε από χρήματα κι οδεύει προς το White Hart Lane και την Tottenham. Τον Ιανουάριο η ομάδα αναγκάζεται να πουλήσει και τους Defoe και Diarra για 35 εκατομμύρια συνολικά, μόλις έναν χρόνο από την άφιξή τους. Ο Tony Adams, που τον αντικαθιστά, απολύεται τον Φεβρουάριο μετά από μόλις 16 παιχνίδια και αρκετά άσχημα αποτελέσματα, που εν τέλει θα βρουν την Portsmouth στην 14η θέση στο τέλος του πρωταθλήματος.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/pompey2.jpg)
Παρότι δεν κινδύνεψε με υποβιβασμό, τα πράγματα στο Fratton Park δεν είναι καλά. Με τη νέα σεζόν κυκλοφορούν και οι πρώτες φήμες για οικονομικό φιάσκο. Τον Οκτώβριο του 2009 οι παίκτες και το προσωπικό παραμένουν απλήρωτοι και έναν μήνα μετά οι «Pompey» που βρίσκονται στην τελευταία θέση της Premier League, αλλάζουν προπονητή γι’ ακόμη μία φορά. Παρόλες τις δυσκολίες, η Portsmouth φτάνει ξανά στον τελικό του FA Cup, αλλά εδώ τα ωραία τελειώνουν, αφού πέφτει πάνω στην Chelsea που δε θα της κάνει το χατήρι και θα την κερδίσει με 2-0. Κανονικά θα είχε προκριθεί στην Ευρώπη ως φιναλίστ του κυπέλλου, όμως τα οικονομικά της προβλήματα την βγάζουν εκτός με απόφαση της UEFA. Τα ίδια προβλήματα της «εξασφαλίζουν» και αφαίρεση εννέα βαθμών στο πρωτάθλημα κι εν τέλει τερματίζει τελευταία, έχοντας να επιδείξει μόλις εφτά νίκες και ισάριθμες ισοπαλίες.
Η πρώτη χρονιά στην Championship βλέπει το σύνολο του νέου προπονητή, Steve Cotterill, να περνάει δύσκολες στιγμές στον πάτο της βαθμολογίας, όμως με κάποιες εκλάμψεις (όπως ένα σερί έξι νικών χωρίς ούτε γκολ παθητικό) τερματίζει στην 16η θέση, μακριά από δεύτερο σερί υποβιβασμό. Τη σεζόν 2011/12 η ιστορία με τα οικονομικά δεν άλλαξε και η αφαίρεση δέκα βαθμών καταδικάζει τους «Pompey», που από τον Οκτώβριο άλλαξαν και πάλι (!) προπονητή, σε υποβιβασμό στη League One, που υπό άλλες συνθήκες θα τον γλύτωναν. Όλο το προσωπικό φεύγει από τον σύλλογο, μαζί και με τους παίκτες, όντας απλήρωτοι για σχεδόν έξι μήνες. Χωρίς καθόλου χρήματα, η ομάδα προσπαθεί να χτίσει ένα ανταγωνιστικό ρόστερ από το τίποτα, χωρίς αποτέλεσμα. Φτάνει μέχρι και 23 αγώνες χωρίς νίκη (πρακτικά τη μισή σεζόν) και μαζί με ακόμη μία μείωση δέκα βαθμών, ξαναβγαίνει τελευταία και οδεύει στην τελευταία επαγγελματική κατηγορία, τη League Two, για πρώτη φορά μετά το 1978.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/pompey3.jpg)
Όπως κι η Ρώμη, τα οικονομικά προβλήματα δεν χτίστηκαν σε μία μέρα. Από την εποχή του Gaydamak και τη σεζόν 2007/08, ο σύλλογος ξόδευε 55 εκατομμύρια σε μισθούς, είχε συνολικά χρέη 60 εκατομμύρια και άλλα 17 μείον στο ισοζύγιο της χρονιάς. Η ομάδα πλήρωσε την «εξάρτησή» της από τον ιδιοκτήτη της, όταν ο ίδιος απέσυρε όλες του τις επενδύσεις με δικαιολογία την κατάρρευση του χρηματιστηρίου της ίδιας χρονιάς. Όπως αναφέρθηκε και νωρίτερα, πολλοί παίκτες αναγκάστηκαν να φύγουν, το ίδιο κι ο προπονητής λίγο αργότερα. Το καλοκαίρι του 2009 η προεδρία αλλάζει χέρια και περνάει στον Sulaiman Al-Fahim. Ο ίδιος βέβαια δεν είχε τη δυνατότητα να παρέχει για το σύλλογο και τα λειτουργικά του κόστη που έτρεχαν. Η πηγή των χρημάτων του δεν ήταν καθαρή κι αποδείχθηκε ότι έφτασε στο σημείο να κλέψει 5 εκατομμύρια απ’ τη σύζυγό του προκειμένου να πληρώσει την πρώτη δόση για την εξαγορά του συλλόγου.
Μέσα σε μόνο 50 μέρες η Premier League τον αναγκάζει να πουλήσει την ομάδα στον Σαουδάραβα Ali al-Faraj. Τα πράγματα μόνο χειρότερα συνέχισαν να γίνονται. Ο νέος ιδιοκτήτης είχε πολύ μικρότερη περιουσία απ’ ότι ισχυριζόταν. Αναγκάζεται να δανείστεί 17 εκατομμύρια τα οποία εν μέρει επενδύει στην νέα του ομάδα, αλλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα τελικά στα χρέη. Προφανώς τα οικονομικά στο Fratton Park παρέμειναν σε άθλιο επίπεδο και οι απλήρωτοι μισθοί οδήγησαν σε άλλη μία αλλαγή ιδιοκτησίας, στα χέρια του δανειστή, Νεπαλέζου Balram Chainrai, που έβαλε τον σύλλογο σε επιτήρηση των οικονομικών με κίνδυνο ρευστοποίησης, κάνοντάς την την πρώτη ομάδα στην Premier League, που έρχεται αντιμέτωπη με αυτό το μέτρο.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/pompey.jpg)
Στην Championship πλέον, η ομάδα δεν μπορεί να βρει σταθερότητα ούτε στα ιδιοκτησιακά. Οι οπαδοί, κουρασμένοι καθώς ήταν, βλέπουν τον σύλλογο να πωλείται στον Ρώσο Vladimir Antonov, ο οποίος αποδεικνύεται ακόμη χειρότερος ιδιοκτήτης (!), όταν αργότερα την ίδια χρονιά καταζητείται για εμπλοκή στην κατάρρευση μίας τράπεζας στη Λιθουανία. Προφανώς δεν ήταν σε θέση να χρηματοδοτήσει το σύλλογο, ο οποίος και ξαναέπεσε σε επιτήρηση, για δεύτερη φορά σε δύο χρόνια. Την επόμενη χρονιά αποκαλύπτεται πως η ομάδα έχει συνολικά χρέη σχεδόν 63 εκατομμύρια λίρες. Ο υποβιβασμός στην League One κι έπειτα στη League Two «ξεχείλισε το ποτήρι».
Τον Απρίλιο του 2013, μετά από πολλά χρόνια κακής διαχείρισης, η Portsmouth είναι πλέον σύλλογος στην ιδιοκτησία των ίδιων των φιλάθλων του, και συγκεκριμένα της «Portsmouth Supporters’ Trust». Έκτοτε η κατάσταση έχει εξομαλυνθεί και παρότι οι δυνατότητες είναι περιορισμένες, η ομάδα σημειώνει σταθερή πρόοδο. Οι φίλοι των «Pompey» μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι πως οι μέρες της κακοδιαχείρισης, των συνεχών αλλαγών και υποβιβασμών έχουν παρέλθει εντελώς. Για την ακρίβεια, μετά από δύο δύσκολες πρώτες χρονιές στη League Two, υπό τη διαχείριση των οπαδών, όπου η ομάδα τερμάτισε 13η και 16η, φλερτάροντας με τον υποβιβασμό από τις επαγγελματικές κατηγορίες, η κατάσταση άλλαξε.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/pompey5.jpg)
Η 29η Σεπτεμβρίου 2014 ήταν ιστορική μέρα για την Portsmouth, που επιτέλους μπορούσε να πει πως δεν χρωστούσε σε κανέναν, πληρώνοντας όλους τους πιστωτές και πρώην παίκτες της. Το 2016 βγήκε 6η, χάνοντας την άνοδο στα ημιτελικά των play-offs από την Plymouth Argyle, όμως την επόμενη χρονιά έκλεισε τα στόματα των αμφισβητιών της, καταλαμβάνοντας τη πρώτη θέση με 87 βαθμούς, όσους είχε ξανά και η Plymouth, την οποία πέρασε λόγω της διαφοράς γκολ. Σταθεροποιήθηκε στην League One και φέτος βρίσκεται στην τέταρτη θέση, δίνοντας γερή μάχη για άνοδο στην Championship. Από τον Αύγουστο του 2017, όταν και η «Portsmouth Supporters’ Trust» ψήφισε υπέρ της αποδοχής πρότασης εξαγοράς της εταιρείας του πρώην CEO της Disney, Michael Eisner, η Portsmouth ανήκει στην The Tornante Company, που φαίνεται να κάνει πολύ καλύτερη δουλειά από τους προηγούμενους μεγιστάνες, που κινούσαν τα νήματα στην ομάδα.
Αλλά πάνω από όλα, η Portsmouth του σήμερα αποτελεί ένα πολύ καλό -διττό- παράδειγμα προς τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Πόσο καταστροφικό μπορεί να είναι ένα μεγάλο οικονομικό άνοιγμα χωρίς θεμέλια από τη μία, αλλά και πόσα μπορεί να καταφέρει η θέληση και το πνεύμα των ίδιων των οπαδών από την άλλη. Και περισσότερο από όλους, είναι εκείνοι στο Fratton Park, που ελπίζουν πως το έχουν μάθει καλύτερα από όλους!
Συντάκτης: Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr
Ωραίο μπλουζάκι στην αρχή.Θα ταίριαζε νομίζω και στον ΠΑΣ.
-
(https://i.ibb.co/FhRfPXp/mcmahon-wise-88.jpg) (https://ibb.co/S6F1LcS). (https://i.ibb.co/k1WSpBM/burley-kennedy.jpg) (https://ibb.co/HdkH04X). (https://i.ibb.co/Bs1Wckt/Nottingham1975-76.jpg) (https://ibb.co/F7PZmpK). (https://i.ibb.co/Z8QtjDQ/osgood-bruuge-71.jpg) (https://ibb.co/Yk5YCs5)
-
-
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/bury-650x350.jpg)
BURY: ΟΠΑΔΟΊ ΧΩΡΊΣ… ΟΜΆΔΑ
Μια πόλη έχει χάσει την ομάδα της. Κάτι που μοιάζει σαν τεράστια απογοήτευση από μόνο του, τελικά είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Δεν πρόκειται μόνο για το ποδόσφαιρο, αλλά για τον τρόπο ζωής.
Η Bury, ένας από τους ιστορικότερους συλλόγους στην Αγγλία με έτος ίδρυσης το 1885, πλέον δεν υφίσταται, καθώς η EFL απέβαλε την ομάδα το περασμένο καλοκαίρι λόγω χρεών. Το κενό που άφησε στους οπαδούς της τεράστιο, ενώ αρκετοί από εκείνους δεν αντέχουν να βλέπουν γενικότερα ποδόσφαιρο. Τα μεσημέρια του Σαββάτου δεν είναι ίδια πια για την πόλη, αλλά υπάρχει μια άσβεστη ελπίδα ότι ο σύλλογος μπορεί να αναγεννηθεί.
Η πόλη που βρίσκεται 15 χιλιόμετρα μακριά από το Μάντσεστερ και τις έδρες των «γιγάντων» του αγγλικού πρωταθλήματος, United και City. Στη βορειοδυτική πλευρά του Νησιού, όπου όλοι αναπνέουν για το ποδόσφαιρο, το οποίο όμως, έχει γίνει πλέον μπίζνα! Οι πλούσιοι γίνονται όλο και πιο δυνατοί, ενώ η Premier League αδιαφορεί για την διατήρηση της παράδοσης.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/save-bury.jpg)
Σύλλογοι όπως η Bury, δε κατάφεραν ποτέ να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Φυσικά και δεν είναι η μόνη ομάδα της περιοχής που αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα, καθώς είκοσι λεπτά με το αυτοκίνητο από το Μπέρι, βρίσκεται η έδρα της Bolton με τα γνωστά οικονομικά -επίσης- προβλήματα. Παρόλα αυτά, οι «Wanderers» έχουν ακόμα την πολυτέλεια (για πόσο ακόμη;) να απολαμβάνουν αγώνες της ομάδας τους.
Πίσω στο Gigg Lane, οι δρόμοι θα έπρεπε να είναι γεμάτοι οπαδούς, αντ’ αυτού όλα είναι έρημα. Ούτε ποδοσφαιριστές, ούτε φίλαθλοι, τίποτα δε θυμίζει την περυσινή πορεία προς την άνοδο στη League One! Κάθε δεύτερο Σάββατο ο Kenny Hindle, ένας 78χρονος οπαδός της Bury, θα φύγει από το γηροκομείο, θα πάρει το λεωφορείο με κατεύθυνση προς το γήπεδο και θα απολαύσει μια μπίρα, πριν καθίσει στην εξέδρα. Όχι πια… «Τι να κάνεις χωρίς ποδόσφαιρο… Είναι βαρετό να παρακολουθείς από τη τηλεόραση».
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/papous.jpg)
Όταν τα τουρνικέ του γηπέδου έκλεισαν για τελευταία φορά, δεν ήταν λίγοι αυτοί που έσπευσαν να κρεμάσουν κασκόλ, φανέλες, σημαίες και διάφορα μηνύματα. Ξεχωρίζει ανάμεσα σε αυτά ένα πανό με το μήνυμα «Dale Out», για τον μισητό ιδιοκτήτη του συλλόγου, Steve Dale, που τον εξαγόρασε έναντι 1 λίρας, δεν πλήρωσε ποτέ τους παίκτες και τον οδήγησε στον αφανισμό!
Για τους ανθρώπους που έχουν σχέση με το κλαμπ από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους, είναι λυπηρό να αντικρίζουν το γήπεδο κλειστό. Η Joy Hart, πρώην διευθύντρια στο σύλλογο, είχε δεθεί με χειροπέδες (!) στην είσοδο της κεντρικής εξέδρας του γηπέδου, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την αποβολή της ομάδας τον περασμένο Αύγουστο. Μάλιστα, ο πατέρας της ήταν θρύλος της ομάδας ως ποδοσφαιριστής και στη συνέχεια προπονητής. «Χρειάζεται να μείνουμε όλοι ενωμένοι, για να γιορτάσουμε στο Gigg Lane ξανά», δηλώνει.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/chain.jpg)
Μέσα από τις πόρτες του γηπέδου, ποδόσφαιρο δε παίζεται. Κι όμως ο φροντιστής Mike Curtis, είναι εκεί να έχει έτοιμο το χορτάρι και τον αγωνιστικό χώρο, με την ελπίδα ότι το επόμενο Σάββατο θα δει τη μπάλα να κυλάει ξανά.
Ωστόσο, χωρίς δράση, εκτός από την ομάδα, έχουν μείνει και οι pubs περιμετρικά του γηπέδου, που περιμένουν τα Σάββατα για να δουν τα τραπέζια τους να γεμίζουν κόσμο. Χωρίς συναντήσεις οπαδών, τα ταμεία μένουν άδεια, με αποτέλεσμα πολλά από αυτά τα μαγαζιά να απειλούνται με κλείσιμο. Κάποιοι φίλαθλοι θέλοντας να βοηθήσουν, συναντιούνται τα μεσημέρια του Σαββάτου την κλασική ώρα και παρακολουθούν παλιές σπουδαίες αναμετρήσεις της Bury. Αντίστοιχα, το διάσημο στη πόλη καφέ, Debra Melia, όπου αρκετοί ποδοσφαιριστές απολάμβαναν το πρωινό τους μετά τη προπόνηση, είναι πλέον ένα ήσυχο μέρος με μόνους πελάτες τους φοιτητές του γειτονικού πανεπιστημίου.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/pub.jpg)
Ένας νέος σύλλογος με όνομα «Bury AFC» δημιουργήθηκε από τους οπαδούς, με σκοπό τη συμμετοχή στο North West Countries League τη σεζόν 2020/21, ελπίζοντας κάποια στιγμή να επιστρέψουν στο Gigg Lane. Ο Dominic Martinez που είναι ένας από τους εθελοντές σε αυτό το πρότζεκτ με όνομα «Φοίνικας», υποστηρίζει ότι, «Μπορώ να ζήσω και χωρίς τη Bury για την υπόλοιπη ζωή μου. Έχω πάρα πολλές αναμνήσεις, έχω ζήσει πρωταθλήματα, έχω πάει στο Wembley. Όμως ο γιος μου δε πρόκειται να ζήσει τίποτα από όλα αυτά, εκτός αν κάνω εγώ κάτι».
Ένα πολύ όμορφο ντοκιμαντέρ του BBC (https://www.bbc.com/news/av/stories-49824235/bury-football-club-s-fans-fight-to-keep-their-club-alive?fbclid=IwAR0XwrRMTf1DxqakFdxdJEIHxeXETHa6eY7IhVPCzV121tcKxSegFyW3PWk), το οποίο χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως πηγή και έμπνευση αυτού του άρθρου, διάρκειας οκτώ λεπτών αποτυπώνει τον αγώνα των οπαδών της Bury, να κρατήσουν το σύλλογο ζωντανό. Άλλωστε αυτή είναι η ιστορία ενός συλλόγου. Δεν είναι τα γκολ, οι νίκες ή οι ήττες, τα πρωταθλήματα και οι υποβιβασμοί. Δεν είναι καν το ποδόσφαιρο. Είναι το συναίσθημα ότι ανήκεις κάπου, η προσμονή να έρθει το Σαββατοκύριακο για να φορέσεις αυτό το «αναθεματισμένο» κασκόλ και να κατηφορίσεις για άλλη μια φορά προς το γήπεδο.
Συντάκτης: Βασίλης Βασιλείου
eyap.gr
-
-
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2020/04/%CF%84%CF%86%CF%84%CF%86%CF%88-800x400.jpg)
Ομάδα 10ης κατηγορίας της Αγγλίας σώθηκε με δωρεές ανθρώπων που την έμαθαν από το Football Manager!!!
Πολύ συχνά, μέσω του Football Manager οι χρήστες του δένονται με τις ομάδες που προπονούν. Ομάδες που ίσως δεν γνώριζαν και δεν θα τις γνώριζαν αν δεν υπήρχε το παιχνίδι.
Τις τελευταίες ημέρες εξελίχθηκε μια ιστορία με πρωταγωνιστές μια ομάδα 10ης κατηγορίας της Αγγλίας και τους φίλους του Football Manager.
H Tow Law Town είναι μια ομάδα της Division Two της Northern League, της 10ης κατηγορίας του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Μια ερασιτεχνική ομάδα η οποία ζει από τα έσοδα που υπάρχουν από τα εισιτήρια που κόβει στα εντός έδρας παιχνίδια.
(https://pbs.twimg.com/media/EVFMiR4WsAQtyoJ?format=jpg&name=large)
Η έδρα της ομάδας
Το πρόβλημα βιωσιμότητας της Tow Law Town δεν έχει μόνο να κάνει με την έλλειψη αγωνιστικής δράσης αλλά με ένα πρόβλημα στο γήπεδό της. Συγκεκριμένα, στον αγωνιστικό χώρο υπήρξε καθίζηση.
(https://pbs.twimg.com/media/EWOr6tWXkAMTCeD?format=jpg&name=large)
Το σημείο καθίζησης
Οι άνθρωποι της ομάδας άνοιξαν σελίδα στο διαδίκτυο και ζήτησαν από τους φιλάθλους να προσφέρουν χρήματα για να καλυφθεί ένα ποσό της τάξης των 2.000 λιρών. (https://www.gofundme.com/f/we-are-raising-2000-to-help-tow-law-town) Που «κολλάει» το Football Manager;
Ενας λάτρης του Football Manager, ο οποίος μεταδίδει μέσω twitch τις φορές που παίζει, είχε ξεκινήσει ένα save ως προπονητής της Tow Law Town, έχοντας ως στόχο να την ανεβάσει από την 10η κατηγορία, στην Πρέμιερ Λιγκ.
Ο «Work The Space» είναι από τους πλέον ενεργούς streamers / youtubers με αποτέλεσμα να έχει μεγάλο κοινό.
Όταν είδε το πρόβλημα της Tow Law Town, το γνωστοποίησε στο κοινό του και τους ζήτησε να συνδράμουν προκειμένου να συγκεντρωθεί το ποσό των 2000 λιρών.
Δεκάδες άτομα που έμαθαν μέσω του Football Manager την Tow Law Town βοήθησαν οικονομικά με αποτέλεσμα το ποσό όχι μόνο να συγκεντρωθεί αλλά και να υπερκαλυφθεί!
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2020/04/%CF%84%CF%86%CF%84%CF%86%CF%88.jpg)
Μάλιστα, όσοι Football Manager fans κατέθεσαν χρήματα, έκαναν το εξής μυθικό… Στο όνομα καταθέτη, έβαζαν ονόματα ποδοσφαιριστών που είχε η Tow Law Town στο Football Manager καθώς ανέβαινε κατηγορίες!!!!
twitter (https://twitter.com/WorkTheSpace/status/1254736146095132673?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1254736146095132673&ref_url=https%3A%2F%2Frepress.gr%2Fomada-10is-katigorias-tis-agglias-sothike-me-dorees-anthropon-poy-tin-emathan-apo-to-football-manager%2F)
repress.gr
-
(https://i.ibb.co/kJDFjhh/FB-IMG-1588847259450.jpg) (https://ibb.co/hcdvbKK). (https://i.ibb.co/sQmqx0H/FB-IMG-1588847192935.jpg) (https://ibb.co/928WKFt). (https://i.ibb.co/D9NFgxY/FB-IMG-1588847017268.jpg) (https://ibb.co/m9mKFL0).
-
(https://i.ibb.co/2SY7fyy/IMG-20200508-230545.jpg) (https://ibb.co/tzPMW44)
pic hosting (https://imgbb.com/)
-
Η Ισπανική γρίπη μεταφέρθηκε κυρίως από τους στρατιώτες που πολεμούσαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και έφτασε στο Λονδίνο το 1918. Για να μην επηρεαστεί το ηθικό τα ΜΜΕ απέφευγαν να μιλήσουν για την πανδημία ενώ και το σύστημα υγείας ήταν αποδυναμωμένο λόγω του πολέμου. Ο κόσμος ήξερε ελάχιστα για τον ιό και τα μέτρα προστασίας ήταν ανύπαρκτα, γι'αυτό και τα τοπικά ανεπίσημα πρωταθλήματα συνεχίστηκαν κανονικά. Εκείνη την περίοδο η Τσέλσι κατέκτησε το Victory Cup, ένα τουρνουά των ομάδων του Λονδίνου, παίζοντας τους αγώνες της μπροστά σε 20-30.000 θεατές, παρά το γεγονός ότι ένα από τα 228.000 θύματα του ιού στην Αγγλία ήταν και ο 29χρονος Άνγκους Ντάγκλας, που είχε φορέσει για πάνω από 100 ματς τη φανέλα της.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/96519025_10158786211745931_4501743853606273024_o.jpg?_nc_cat=109&_nc_sid=8024bb&_nc_eui2=AeHHe0R-5jeP4QPA3s9TJII0_TF-ICl-BR39MX4gKX4FHcmaRSKDbjLejBm24lFTmQHG2bkK6hpjIwG2IN5fyKsE&_nc_oc=AQmKYjI0zXSJ44ZfiOxWNEeb9gRNdROV_gvRZDUHCvNmc3t0mkFjlNbqKi9H5goefiA&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=189bfa6dd4f9489f8271722708bb41b1&oe=5EDC009F)
Στη φωτογραφία βλέπουμε το κατάμεστο Στάμφορντ Μπριτζ σε αγώνα πρωταθλήματος μερικούς μήνες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος και διακοπούν όλες οι επίσημες διοργανώσεις.
El Sombrero
Μερικά σχόλια από κάτω
Σίγουρα έφταιγε το 1G.
Τα ραδιοκύματα έφταιγαν από τα ραντάρ.... Όλα ψέματα
Σκέψου τον Αγγλο Νώντα του 1918 να λέει πως όλα αυτά είναι κόλπα και ψέματα των Γερμανών γιατί έχασαν τον πόλεμο...δεν υπάρχει ιός ούτε γρίπη...
-
"Την πρώτη φορά που σφύριξα αγώνα του Σουάρες έπαιζε στον Άγιαξ και έβαλε 4 γκολ! Θυμάμαι να λέω ενθουσιασμένος στους φίλους μου πόσο απίστευτος παίκτης είναι. Όταν υπέγραψε στη Λίβερπουλ χάρηκα που θα έχουμε στην Πρέμιερ Λιγκ έναν τέτοιο παίκτη, αν και έχει μια βρώμικη πλευρά όπως ο Ντιέγκο Κόστα. Το χαρακτηριστικό του είναι ότι σε βρίζει πάντα στα ισπανικά. Επειδή έχω σφυρίξει παντού στον κόσμο ξέρω όλες τις ισπανικές βρισιές γι'αυτό και του επέστρεψα μερικές, κάτι που μάλλον τον σόκαρε."
(Μαρκ Κλάτενμπεργκ)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/96406492_10158782687010931_4413197570881355776_o.jpg?_nc_cat=100&_nc_sid=8024bb&_nc_eui2=AeFGxJqsxZuTp5CofMU7m3UMAbBYIMABLzwBsFggwAEvPCBW_g18-Z7-mqEjcpW-1LQZB1hrYYFmmqZhmmlszVla&_nc_oc=AQnpVLIC9lVVO2xD6Tlb6Bs98BZIYdpBOvmFceUyhMGpYo34Jyq37oWuyTaSnQbzfzA&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=cec064de5c05385fbc5653cc29edc3a3&oe=5EDDBC78)
El Sombrero
Να γιατί καλύπτουν το στόμα τους όταν μιλάνε.
-
-
Tον λένε Κρίστιαν Μπέρτζις, είναι 28 χρονών και από το 2015 παίζει στην Πόρτσμουθ. Την ώρα που οι περισσότεροι παίκτες περνάνε τον χρόνο τους στην καραντίνα παίζοντας ηλεκτρονικά ή κάνοντας κολπάκια με κωλόχαρτα, αυτός (μαζί με κάποιους ακόμα συμπαίκτες του) εμφανίστηκε στο πολιτιστικό κέντρο του Πόρτσμουθ και ζήτησε να βοηθήσει. Από τότε κάποιοι εξ αυτών βοηθάνε στην κουζίνα που ετοιμάζονται φαγητά για τους ηλικιωμένους που δεν μπορούν να βγούνε από το σπίτι ενώ κάποιοι άλλοι αναλαμβάνουν τη μεταφορά φαγητών και φαρμάκων σε άτομα που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p180x540/96554565_10158789240800931_5384688593069408256_o.jpg?_nc_cat=1&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=zM7X6KCmRMoAX85qPqU&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=6&oh=dce0ee4b9acb5d728d0cba146b874c14&oe=5EDE8575)
Ο Μπέρτζις είναι εδώ και χρόνια μια από τις αγαπημένες μορφές στο Πόρτσμουθ. Πριν λίγα χρόνια όταν ένα ματς αναβλήθηκε, έκανε ένα τουίτ ότι τώρα που ακυρώθηκε το ματς δεν έχει τι να κάνει. Ένας τύπος του είπε ότι η ομάδα του γιου του αγωνίζεται σε ένα πάρκο εκεί κοντά και τον ρώτησε αν θέλει να περάσει μια βόλτα, για να χαρούν τα παιδιά. Ο Μπέρτζις πήγε, είδε όλο το παιχνίδι και έβγαλε φωτογραφίες με όλους.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/96487308_10158789267840931_47312745552412672_n.jpg?_nc_cat=105&_nc_sid=1480c5&_nc_ohc=peYvX_Uz-9QAX_CJI40&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=93a1d0df2e8d797647a4c140548a1dfa&oe=5EDED49A)
El Sombrero
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/afcliv-650x350.jpg)
AFC Liverpool: Το μικρό, ανεξάρτητο «αδελφάκι» της… Liverpool
Το σύγχρονο, μοντέρνο ποδόσφαιρο δεν αρέσει σε όλους, τουλάχιστον στη θεωρία. Κάθε άλλο μάλλον, αφού όλοι μας με την πρώτη ευκαιρία εκφράζουμε τη δυσαρέσκειά μας για τις τιμές των μεταγραφών, τους ατελείωτους χορηγούς και διαφημίσεις, αλλά και τις τιμές των εισιτηρίων. Υπάρχουν όμως κι αυτοί που το παίρνουν πιο στα σοβαρά και βρίσκουν εναλλακτικές, όπως να δημιουργήσουν την δική τους, ερασιτεχνική ομάδα. Κι εγένετο, AFC Liverpool.
Η ιστορία της Wimbledon με την Milton Keynes Dons και το πως κατέληξε η ομάδα να επανιδρυθεί από φιλάθλους ως «AFC Wimbledon», είναι λίγο πολύ γνωστή. Η ιστορία της «επαναστάτριας» FC United Of Manchester των οπαδών των «Red Devils» που δεν τους εξέφραζε πια η ομάδα τους κι η διοίκηση, επίσης. Η ίδρυση νέων, ανεξάρτητων ομάδων από φιλάθλους ως διέξοδο από μία ανεπιθύμητη κατάσταση δεν είναι πλέον ένα άγνωστο concept. Μία όχι και τόσο γνωστή προσπάθεια, είναι αυτή των φίλων της Liverpool, που το 2008, όταν και δε μπορούσαν πλέον να πληρώσουν τα εισιτήριά τους στο Anfield (ή δεν έβρισκαν καν), δημιούργησαν την AFC Liverpool, ως έναν τρόπο να μπορούν να βλέπουν την «αγαπημένη τους ομάδα», μακριά από τον απρόσωπο, πανάκριβο κόσμο της Premier League.
Ήταν Μάρτιος του 2008 λοιπόν, όταν η προσπάθεια αυτή πήρε σάρκα κι οστά. Μπροστάρης του εγχειρήματος ήταν ο ντόπιος μουσικός και οπαδός της Liverpool, Alun Parry, ο οποίος ένιωθε το ίδιο «παρείσακτος» στο Anfield όπως κι όλοι οι άλλοι. Μέχρι τον Ιούνιο είχε εξασφαλίσει τη θέση της στον αντίστοιχο όμιλο της 10ης κατηγορίας της επόμενης χρονιάς, είχε κλείσει το γήπεδο Valerie Park, 13 χιλιόμετρα έξω από το κέντρο της πόλης, σε συνεργασία με την (επίσης fan-based) Prescot Cables και σιγά σιγά το ρόστερ ξεκίνησε να δομείται. Στα τέλη Ιουλίου, ο σύλλογος μετρούσε 1,000 εγγραφές φιλάθλων, όπου ο καθένας έχει ίσο λόγο στις αποφάσεις και το μέλλον της ομάδας. Το πρώτο φιλικό που έπαιξε η AFC Liverpool ήταν ενάντια στην St Helens Town και μάζεψε 600 φιλάθλους. Σήμερα υπολογίζεται ότι κατά μέσο όρο, σε κάθε εντός έδρας αγώνα κόβονται μέχρι και 200 εισιτήρια.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/afcliv1.jpg)
Αγωνιστικά, σε 12 χρόνια ύπαρξης, το σύνολο των «Little Reds» έχει να επιδείξει για το όνομα που κουβαλάει πάνω κάτω… τίποτα. Δεν πήρε σβάρνα τις κατηγορίες, ούτε προσέλκυσε παίκτες ανώτερης κλάσης επειδή φέρει το όνομα της Liverpool. Μετράει μία άνοδο, έναν υποβιβασμό, μοιράζοντας συνολικά τις παρουσίες του μεταξύ ένατης και δέκατης κατηγορίας. Εκεί που τα έχει πάει καλύτερα, είναι τα κύπελλα, όπου μετράει πέντε κατακτήσεις ανεπίσημων διοργανώσεων μέσα σε τρία χρόνια. Όμως το εγχείρημα αυτό δεν δημιουργήθηκε για να φέρνει τρόπαια και δε θα έπρεπε να κριθεί έτσι.
Το «AFC» στο όνομα της ομάδας δε σημαίνει «Association Football Club», αλλά «Affordable Football Club»! Ο κύριος λόγος που δημιουργήθηκε η ομάδα είναι για να μπορούν να βλέπουν οι φίλοι των «Reds» την Liverpool να παίζει, χωρίς να νιώθουν πως τους κλέβουν το πορτοφόλι, ακόμη κι αν η Liverpool αυτή δεν είναι παρά μία ερασιτεχνική ομάδα με παιδιά της γειτονιάς. Σε αντίθεση με το μεγάλο «αδελφάκι» της που είναι υπό αμερικανικό καθεστώς, η AFC Liverpool λειτουργεί με την βοήθεια του κάθε ενός από τα μέλη της. Ένα μέλος, μία ψήφος. Την ίδια στιγμή, υπάρχει εκλεγμένη διοίκηση από τα μέλη του συλλόγου με άτομα που είναι επαγγελματίες στον τομέα τους, ώστε όλα στην ομάδα να τρέχουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/afcliv2.jpg)
Με αλλαγμένη πλέον έδρα (στο Rossett Park της επαρχίας του Κρόσμπι και έδρα της Marine FC), το κοινό που στοχεύει η AFC Liverpool, είναι φυσικά, οι ίδιοι οι οπαδοί της Liverpool. Τους ίδιους που μέρος τους ήταν φυσικά και οι ιδρυτές της AFC, που όσο περνούσαν τα χρόνια έβλεπαν τον κόσμο στις εξέδρες να αλλάζει, να γίνεται όλο και μεγαλύτερος σε ηλικία, να προσελκύονται πολλοί τουρίστες και την ατμόσφαιρα να θυμίζει περισσότερο κάποιο show, κάποιο προϊόν, παρά αγώνα ποδοσφαίρου όπως τον ήξεραν οι ίδιοι. Καλεί όσους «Reds» δεν μπορούν να παρακολουθήσουν στο γήπεδο αγώνες της Premier League να της δώσουν μία ευκαιρία και να παρευρεθούν στο Rossett Park για το μικρό «αδελφάκι» της ομάδας που όλοι εξακολουθούν να αγαπάνε.
Ναι, σε αντίθεση με πολλές άλλες ομάδες δυσαρεστημένων φιλάθλων (βλ. AFC Wimbledon) που ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους, οι άνθρωποι της AFC Liverpool δεν ξεχνούν την ομάδα που τους μεγάλωσε. Υποστηρίζουν το σύνολο του Klopp και όσοι μπορούνε, πηγαίνουν στο Anfield για να την στηρίξουν. Δεν ήρθε για να αντικαταστήσει την Liverpool, αλλά για να δώσει ποδόσφαιρο σε αυτούς που δε μπορούν να το βρουν στην μεγάλη ομάδα.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/afcliv3.jpg)
Η AFC Liverpool δεν ήταν η πρώτη φυσικά που χτύπησε το καμπανάκι των εισιτηρίων και των τιμών τους. Η Premier League έχει την πρωτοκαθεδρία στην τιμολογιακή πολιτική, χρεώνοντας περισσότερα από κάθε άλλο μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στους φιλάθλους των ομάδων της. Η ίδια η Liverpool έχει τοποθετηθεί επ’ αυτού στο παρελθόν, δηλώνοντας πως για την ίδια τουλάχιστον, δεν υπάρχει λόγος μείωσης των τιμών αφού η ζήτηση είναι αυξημένη και το γήπεδο εξακολουθεί να γεμίζει. Μεταξύ άλλων, ο μέσος όρος των φιλάθλων της τελευταίας 40ετίας δείχνει πως αυτοί με τα μεγαλύτερα εισοδήματα είναι πολύ πιθανότερο να αγοράσουν ένα εισιτήριο και να πάνε στο γήπεδο από τους νεότερους με μικρότερη οικονομική δύναμη. Οι φίλοι της Bayern München από την, πολύ πιο φιλο-οπαδική Γερμανία, δεν αμελούν να εκφράσουν κι αυτοί τα παράπονά τους σε κάθε εκτός έδρας εξόρμησή τους στο Νησί. Μένει να δούμε αν ποτέ η ίδια η Premier League θα ακούσει τα παράπονα των φιλάθλων και θα απαρνηθεί ένα, αντικειμενικά μικρό, ποσοστό των εισοδημάτων της.
Μέχρι τότε, οι φίλαθλοι που δε θέλουν το ποδόσφαιρό τους να είναι ένα τηλεοπτικό show, προσβάσιμο μόνο στους έχοντες, μπορούν να κατέβουν την ποδοσφαιρική πυραμίδα για να βρουν αυτό που ψάχνουν, όπως είναι η AFC Liverpool, να ζήσουν την ομάδα πραγματικά, με τις χαρές, τις αγωνίες και την καθημερινότητά της. Για την προώθηση των μικρών ομάδων, έχει θεσπιστεί από το 2010 η «Non-League Day», όπου όλες οι επαγγελματικές ομάδες της Αγγλίας καλούν τους φίλους τους να ψάξουν για τα ερασιτεχνικά σωματεία που υπάρχουν τριγύρω και να παρευρεθούν σε έναν αγώνα τους. Εκεί που δεν υπάρχουν χορηγοί για να υπαγορεύουν τίποτα, και που μετά το τέλος του αγώνα ίσως και να πας στην απέναντι pub για μπύρες με τον «ήρωα» του αγώνα, κάτι που μάλλον δύσκολα θα κατάφερνες με τον Salah ή τον Firmino.
Συντάκτης: Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/pls-650x350.jpg)
Οι ομάδες της Premier League που δεν θυμάται σχεδόν κανένας (1992-2001)
Από την ίδρυση της Football League το 1888, το αγγλικό ποδόσφαιρο χαρακτηριζόταν ως ένα παιχνίδι για όλους. Μέχρι την καθιέρωση των παραδοσιακών ομάδων στην πρώτη κατηγορία, ο κόσμος του αγγλικού ποδοσφαίρου έζησε πολλές «αυτοκρατορίες» που στην σημερινή εποχή ακούγονται σαν ανέκδοτο, ενώ οι εκπλήξεις ήταν περισσότερες και συχνότερες. Η Premier League δεν αποτελεί εξαίρεση, αφού κι αυτή έχει κατά καιρούς «φιλοξενήσει» κάποια διόλου συνηθισμένα ονόματα!
Προς τα τέλη του 20ου αιώνα και όσο το παιχνίδι αναπτυσσόταν, η ψαλίδα μεταξύ των ομάδων μεγάλωνε με σταθερό ρυθμό. Παρόλα αυτά, η ιδέα ενός παιχνιδιού που είναι για όλους δεν σταμάτησε να υπάρχει ποτέ. Μέχρι το 1992, τουλάχιστον. Η ίδρυση της Premier League από τις 22 κορυφαίες ομάδες εκείνης της σεζόν, επέφερε πολλές αλλαγές στην τότε κορυφαία κατηγορία. Ένα αυστηρά «εγχώριο» πρωτάθλημα, προϊόν χουλιγκανισμού, το οποίο διεξαγόταν σε γήπεδα «χωράφια» ανάμεσα σε 22 -συνήθως- Βρετανούς «ξυλοκόπους», ξαφνικά μετατράπηκε σε μια ποδοσφαιρική ελίτ, στην οποία οι σύλλογοι θα δεχόντουσαν πολύ μεγαλύτερη οικονομική χρηματοδότηση.
Η βία θα περιοριζόταν έξω από τα ανακαινισμένα ή καινούργια στάδια των ομάδων, ενώ το «πάντρεμα» του σκληρού βρετανικού στυλ με την προσέλκυση διεθνών αστέρων του αθλήματος, θα έκανε το προϊόν «παράφορα» θελκτικό. Τα τηλεοπτικά δικαιώματα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο και όποια εταιρία θέλησε να βάλει το όνομα της δίπλα στην ονομασία του νεοσύστατου brand, είναι αναγνωρίσιμη μέχρι και σήμερα! Το «λιοντάρι» μόλις είχε γεννηθεί και ο βρυχηθμός του έφτασε σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/pls1.jpg)
Η μεγάλη αλλαγή, λοιπόν έφερε μεγάλες καινοτομίες στο παιχνίδι. Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα έχουν αγωνιστεί στην κορυφαία κατηγορία μόνο 49 ομάδες, αποδεικνύει ότι αλλοιώθηκε κατά κάποιον τρόπο η ταυτότητα του αγγλικού ποδοσφαίρου, περιορίζοντας δραστικά τις ανακατανομές των ομάδων. Από την μια, η συμμετοχή και μόνο στην Premier League ανεβάζει το prestige του εκάστοτε συλλόγου, ενώ από την άλλη, η μεγάλη οικονομική ψαλίδα μεταξύ Premier League και της Football League, έκανε το έργο των νεοφώτιστων δυσκολότερο. Ως αποτέλεσμα, στα 28 αυτά χρόνια, αρκετές ομάδες δεν κατάφεραν να σταθεροποιηθούν και αποχαιρέτησαν πριν συστηθούν καν!
Oldham Athletic (1992/93, 1993/94)
Η πρώτη χρονικά ομάδα της λίστας είναι και η μόνη η οποία δεν μπορεί να θεωρηθεί… νεοφώτιστη. Η ομάδα από την ευρύτερη περιοχή του Μάντσεστερ πραγματοποίησε την rookie σεζόν της ένα χρόνο πριν την ίδρυση της Premier League, ενώ υποβιβάστηκε ένα χρόνο μετά. Δεδομένου της ιστορίας της (ελάχιστες συμμετοχές στην πρώτη κατηγορία προπολεμικά), η Oldham αποτέλεσε τον ορισμό της ομάδας, που βρέθηκε στο σωστό σημείο την σωστή στιγμή! Με τον σπουδαίο προπονητή Joe Royle στον πάγκο και ποδοσφαιριστές όπως οι Richard Jobson, Neil Adams, τα πολυβόλα Ian Marshall και Ian Olney και φυσικά τον θρυλικό Graeme Sharp, οι «Latics» έζησαν εκείνη την περίοδο τις καλύτερες μέρες της ιστορίας τους, καθώς εκτός από μεγάλες πορείες στα κύπελλα (τελικός League Cup 1990 εναντίον της Nottingham Forest, ημιτελικός FA Cup 1990 και 1994 εναντίον της Manchester United), γεύτηκαν και την χαρά της συμμετοχής στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου!
Την πρώτη χρονιά στην Premier League, το Boundary Park αποδείχτηκε «φρούριο», που με εντός έδρας ρεκόρ 10-6-5 υπέταξαν μεγαθήρια της εποχής, όπως οι Liverpool, Chelsea και Tottenham, ενώ δεν την γλίτωσαν ούτε η πρωταθλήτρια Manchester United, αλλά και η δευτεραθλήτρια Aston Villa (0-1 μέσα στο Villa Park). Το μενού επίσης συμπλήρωναν αρκετές τεσσάρες, πεντάρες, ακόμα και εξάρα απέναντι στην Wimbledon. Η κακή απόδοση της ομάδας μακρυά από την έδρα της σε συνδυασμό με κάποιες γκέλες την έμπλεξαν σε περιπέτειες υποβιβασμού. Τελικά κατάφερε και «φρέναρε πριν τον γκρεμό» στην επεισοδιακή τελευταία αγωνιστική απέναντι στην Southampton, σε ένα τρελό παιχνίδι που έληξε 4-3 υπέρ της!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/pls2.jpg)
Σε συνδυασμό με άλλα αποτελέσματα η Oldham σώθηκε στην διαφορά γκολ, με την Crystal Palace να υποβιβάζεται. Την επόμενη σεζόν όμως φάνηκε να «πιάνει ταβάνι», καθώς απέτυχε να επαναλάβει το θαύμα. Ο απολογισμός ήταν η προτελευταία θέση στο πρωτάθλημα, γράφοντας τον επίλογο μιας χρυσής εποχής για την ομάδα, καθώς ο Royle την άφησε στην δεύτερη κατηγορία για να επιστρέψει στην μεγάλη του αγάπη, την Everton. Στην μετά-Royle εποχή, ο σύλλογος επέστρεψε στο παραδοσιακό του status, αφού μέχρι σήμερα βολοδέρνει στις κατηγορίες της Football League. Σήμερα την βρίσκουμε στην 14η θέση της League Two, χωρίς να κινδυνεύει ιδιαίτερα.
Swindon Town (1993/94)
Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα βρεις άνθρωπο έξω από το Γουίλτσιρ, που να θυμάται ότι η Swindon Town έχει συμμετοχή στην Premier League! Αν και πρόκειται για μία ομάδα η οποία έχει κατάκτηση League Cup (1968/69) και αρκετές καλές πορείες στο FA Cup, άργησε να γευτεί την δόξα της πρώτης κατηγορίας. Η τροχιά που είχε πάρει η ομάδα από τα μέσα των 80s την οδήγησε σε συνεχείς προβιβασμούς, όμως το μαγικό «εισιτήριο» χάθηκε την σεζόν 1989/90 εξαιτίας ενός σκανδάλου για παράνομες πληρωμές ποδοσφαιριστών (υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία). Εν τέλει την σεζόν 1993/94 ήρθε η πολυπόθητη συμμετοχή στα «μεγάλα σαλόνια» του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Η «μεταγραφή» του πετυχημένου προπονητικά Glenn Hoddle (ανέβασε την ομάδα μέσω των play-offs της τον προηγούμενο χρόνο) στην Chelsea, άφησε ορφανή την θέση του προπονητή πριν καλά ξεκινήσει η σεζόν. Έτσι η μοίρα της ομάδας βρέθηκε στα χέρια του βοηθού του, John Gorman. Παρά το αξιοπρεπές ρόστερ με μπροστάρηδες τους Shaun Taylor, τον Νορβηγό Jan Åge Fjørtoft και τον «μπαρουτοκαπνισμένο» Terry Fenwick, οι «Robins» ποτέ δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν στον ρυθμό των άλλων πιο έμπειρων ομάδων. Στην έδρα της, το County Ground, πανηγύρισε μόλις τέσσερις φορές την νίκη, ενώ τα πράγματα μακριά από το σπίτι της ήταν ακόμα χειρότερα, καθώς μόνο από το Loftus Road της Queens Park Rangers κατάφερε να δραπετεύσει με τους τρεις βαθμούς!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/pls3.jpg)
Τα 100 (!) γκολ που δέχτηκε μέσα στην σεζόν αποτελούν αρνητικό ρεκόρ μέχρι σήμερα, ενώ η τελευταία θέση στην οποία τερμάτισε κάθε άλλο παρά άδικη μπορεί να χαρακτηριστεί. Μοναδικά highlights εκείνης της σεζόν αποτελούν οι ισοπαλίες με την πρωταθλήτρια Manchester United, την Newcastle, την Liverpool μέσα στο Anfield, αλλά και την Arsenal μέσα στο Highbury. Με το πέρας της συμμετοχής της, η ομάδα γνώρισε δεύτερο σερί υποβιβασμό (στην Second Division) και μέχρι σήμερα περιπλανιέται κυρίως μεταξύ της League One και της League Two. Φέτος την βρίσκουμε στην 2η θέση της League Two, όντας ένα από τα φαβορί για την απευθείας άνοδο.
Barnsley (1997/98)
Άλλη μια ομάδα η οποία λίγοι θυμούνται ότι έβαλε το έμβλημα με το λιοντάρι στο μανίκι της. Οι «Super Reds» του Γιορκσάιρ στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους περιπλανιόντουσαν μεταξύ της τρίτης και τέταρτης κατηγορίας, με κορυφαία τους στιγμή την κατάκτηση του FA Cup στο μακρινό 1912. Όπως και στην περίπτωση της Swindon παραπάνω, έτσι και στην Barnsley η δεκαετία του 1980 της «έκλεισε το μάτι». Αφού κατάφερε να σταθεροποιηθεί στην Second Division, ο προβιβασμός αποτελούσε ο πολυπόθητος στόχος της. Μετά τις αποτυχημένες απόπειρες των Mel Machin και Viv Anderson (μετέπειτα βοηθός του Bryan Robson στην Middlesbrough), η ανάληψη της ομάδας από τον βετεράνο της Danny Wilson (την πρώτη σεζόν ως παίκτης-προπονητής μάλιστα) έφερε την ιστορική άνοδο!
Η απόκτηση του Σκοπιανού επιθετικού Georgi Hristov από την Partizan με 2 εκατομμύρια λίρες (ποσό ρεκόρ για την ομάδα) έφερε τον ενθουσιασμό στις τάξεις των φιλάθλων, ενώ ποιοτικοί ποδοσφαιριστές όπως ο αρχηγός Neil Redfearn, ο Ashley Ward και ο Νορβηγός Jan Åge Fjørtoft (ΝAI, αυτός που έπαιζε και στην Swindon!) συνέθεταν ένα αρκετά ικανό σύνολο. Παρά την αξιοπρεπή της παρουσία στο Oakwell με αρκετές νίκες, η κάκιστη φόρμα της εκτός έδρας με τρεις νίκες και μία ισοπαλία, της κόστισε ακριβά. Αρκετά ενδιαφέρον πάντως είναι το γεγονός ότι μέσα στην τραγική απόδοση μακριά από το σπίτι της, μπορεί κάποιος να βρει δύο ιστορικές αποδράσεις με 0-1, μια από το Anfield, απέναντι στην 3η Liverpool και μια από το Villa Park, απέναντι στην Aston Villa.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/pls4.jpg)
Στο τέλος της σεζόν ο Wilson αποχαιρέτησε για να προπονήσει την Sheffield Wednesday, παραμένοντας στην Premier League, ενώ οι «Tykes» με εξαίρεση έναν χαμένο τελικό play-offs απέναντι στην Ipswich Town την σεζόν 1999/00, ποτέ δεν κατάφεραν να διεκδικήσουν ξανά την άνοδο. Από κει και έπειτα, πάντως, έχουν αγωνιστεί σε ένα ημιτελικό του FA Cup το 2008, στην πιο τρελή σεζόν του 21ου αιώνα, ενώ κατέκτησαν και το EFL Trophy την σεζόν 2015/16 απέναντι στην Oxford United. Σήμερα η Barnsley βρίσκεται στην τελευταία θέση της Championship, έχοντας μαθηματικές ελπίδες να σώσει την παρτίδα, χωρίς όμως να πείθει ιδιαίτερα.
Bradford City (1999/00, 2000/01)
Με την άφιξη του millennium, η ελίτ της Premier League καλωσόρισε άλλον έναν… ιστορικό σύλλογο, την Bradford City.Οι «Bantams», όπως είναι το παρατσούκλι τους, με μία κατάκτηση FA Cup το 1911 και πολλές συμμετοχές στην πρώτη κατηγορία, αποτελούν μια από τις πρώτες παραδοσιακές δυνάμεις του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ο υποβιβασμός τους όμως το μακρινό 1922, έβλαψε σε τόσο μεγάλο βαθμό την δυναμική της ομάδας, που χρειάστηκε 77 χρόνια να επιστρέψει! Τα χρόνια είναι πολλά, ωστόσο η ομάδα από το Δυτικό Γιορκσάιρ κατάφερε να αφήσει πίσω της τι περιπλανήσεις ανάμεσα στην Second και την Third Division, ενώ οι πληγές από την «μαύρη» 11η Μαΐου του 1985 επουλώθηκαν με την ανακατασκευή του Valley Parade.
Η οικονομική δύναμη του νέου προέδρου Geoffrey Richmond, σε συνδυασμό με την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Paul Jewell, έφεραν εν τέλει την 2η θέση στην First Division της σεζόν 1998/99. Ο Jewell, παρά το status της νεοφώτιστης ομάδας, δεν πτοήθηκε και έφερε τον David Retherall, ως αντικαταστάτη του Darren Moore, ο οποίος κατηφόρισε για το Portsmouth. Η συνύπαρξη του Retherall με τον Andy O’Brien στο κέντρο της άμυνας απέδωσε και με το παραπάνω, ενώ η συμμετοχή άλλων παικτών-κλειδιά στην ενδεκάδα, όπως ο Σκωτσέζος αρχηγός Stuart McCall στο κέντρο και ο θρυλικός Dean Windass στην επίθεση δημιούργησαν μια αρκετά σκληροτράχηλη ομάδα. Η απειρία της στην διαχείριση παιχνιδιών απέναντι σε δυνατότερους αντιπάλους της κόστισε πολλούς χαμένους πόντους στην έδρα της, με τις οκτώ ισοπαλίες να αποδεικνύονται πολλές, ώστε η ομάδα να μην μπορέσει να καθαρίσει άνετα την υπόθεση παραμονή.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/pls5.jpg)
Βρισκόμενη σε «αναμμένα κάρβουνα», κατάφερε τελικώς να σώσει την κατηγορία, καθώς σε συνδυασμό με την ήττα της Wimbledon (οι δυο τους ισοβαθμούσαν) κατάφερε και πήρε μια δύσκολη, αλλά ιστορική νίκη απέναντι στην Liverpool με σκορ 1-0. Το «Dad’s Army», όπως ονόμασε το σύνολο του ο Jewell (παρομοιάζοντας το με τους Βρετανούς πολίτες που εθελοντικά βοήθησαν τον στρατό στην διάσωση του έθνους στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), αψήφησε την κριτική του αθλητικού τύπου και επιβίωσε, δίνοντας πίστη στους οπαδούς ότι η ομάδα ήρθε για να μείνει. Πίστη, η οποία άρχισε να χάνεται με την φυγή του Jewell για την υποβιβασμένη στην First Division, Sheffield Wednesday!
Την θέση του στον πάγκο ανέλαβε ο βοηθός του Chris Hutchings, ο οποίος έφερε στην ομάδα τους David Hopkin και Ashley Ward, από τις Leeds και Blackburn αντίστοιχα. Με την έναρξη του πρωταθλήματος, η νίκη απέναντι στην Chelsea στην 2η αγωνιστική θα μπορούσε να αποτελέσει την βάση για ένα καλό σερί και ένα καλό πλασάρισμα στην βαθμολογία, ώστε να αποφευχθούν τα μπλεξίματα της προηγούμενης χρονιάς. Αντιθέτως, αυτή η νίκη αποδείχθηκε μακρινή ανάμνηση, καθώς ο ίδιος δεν την οδήγησε ξανά σε τρίποντο! Ως αποτέλεσμα, ο Hutchings αποχαιρέτησε μόλις τον Νοέμβριο, ενώ την καθοδήγηση ανέλαβε ο αρχηγός Stuart McCall ως παίκτης-προπονητής, μέχρι να αναλάβει ο Jim Jefferies, ως κανονικός προπονητής. Μπορεί το τρίποντο της ομάδας απέναντι στην Coventry να έφερε ξανά χαμόγελο, όμως η φυγή πολλών σημαντικών μονάδων της ομάδας, όπως οι O’Brien, Windass και Hopkin, μόλις ένα εξάμηνο μετά την άφιξη του (!), αποδεκάτισαν το ρόστερ.
Οι μόλις τρεις νίκες μετά από αυτό το σημείο σήμαναν τον αναπόφευκτο τερματισμό στην τελευταία θέση και τον υποβιβασμό. Από εκεί και πέρα ο σύλλογος αδυνατούσε να σηκώσει κεφάλι, καθώς τα χρέη του έγιναν σταδιακά αβάσταχτα. Έτσι τα τελευταία χρόνια περιπλανιέται μεταξύ της League One και της League Two. Μια απίστευτη για τα δεδομένα της (συμμετείχε στην League Two) πορεία μέχρι τον τελικό του League Cup της σεζόν 2012/13, καθώς και μια πρόκριση εις βάρος της Chelsea -μέσα στο Stamford Bridge (!)- στον 4ο γύρο του FA Cup της σεζόν 2014/15 αποτελούν δυο στιγμές, που μας υπενθύμισαν την χρυσή περίοδο της Bradford City. Την στιγμή που μιλάμε την βρίσκουμε στην 9η θέση της League Two, στο -4 από τα play-off ανόδου.
To be continued…
Συντάκτης: Νίκος Μπαλάσκας
eyap.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/airways-650x350.jpg)
British Airways FC: Από το μεροκάματο, στα… γήπεδα!
Από το 1939 έως και το 1947, η παγκοσμίως γνωστή Atletico Madrid, συγχωνεύτηκε με μια ομάδα από την Σαραγόσα. Μόνο που δεν ήταν μια οποιαδήποτε ομάδα, αλλά αυτή της ισπανικής αεροπορίας, που λίγο νωρίτερα είχε υπηρετήσει στον εμφύλιο και κατόπιν διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Μόλις η συγχώνευση αυτή έλαβε τέλος, στην Αγγλία μια αεροπορική εταιρία δημιούργησε την δική της ομάδα, της οποίας η περιπλάνηση συνεχίζεται μέχρι και σήμερα!
Ο λόγος λοιπόν για την British Airways FC. Τα πράγματα όμως δεν ξεκίνησαν ακριβώς έτσι! Γυρνώντας τον χρόνο πίσω στον Απρίλιο του 1947, η British Overseas Airways Corporations, ήταν μια από τις μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρίες στην Ευρώπη! Με έναν στόλο περί τα 200 αεροσκάφη, υπήρξε κι αυτή καθοριστική στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσφέροντας τα αεροσκάφη της στον βρετανικό στρατό. Μετά την λήξη αυτού συνέχισε την λειτουργία της, επεκτείνοντας το ήδη μεγάλο δίκτυο πτήσεων σε κάθε άκρη του πλανήτη! Όπως ήταν λογικό, η ανερχόμενη ζήτησή της, έφερε μεγάλη αύξηση προσωπικού. Παρά τις πολλές ώρες εργασίας και των ατελείωτων υποχρεώσεων, στην BOAC αποφάσισαν πως υπήρχε λίγος χρόνος για… μπαλίτσα βρε αδερφέ! Έτσι η εταιρία αποφάσισε να δημιουργήσει μια ομάδα, στην οποία θα αθλούνταν και θα διασκέδαζαν οι εργαζόμενοι της, δημιουργώντας σωματεία σε κάθε λογής αθλήματα! Το ποδόσφαιρο δεν ήταν δυνατόν να απουσιάσει, και το 1947 η πρώτη ομάδα της βρετανικής αεροπορίας ήταν πλέον γεγονός.
Στις απαρχές της ιστορίας της, ο σύλλογος αρκούταν σε φιλικές αναμετρήσεις με εργαζόμενους άλλων εταιριών αλλά και κοντινών ομάδων, μιας και οι ανυπολόγιστες ζημιές του πολέμου, είχαν δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα στο συγκοινωνιακό κομμάτι. Μέχρι και το 1974, η BOAC συνέχιζε υπό αυτό το καθεστώς, δίνοντας συνήθως «ραντεβού» μερικά Σαββατοκύριακα κάθε χρόνου στους αγωνιστικούς χώρους για σκόρπιες αναμετρήσεις. Παράλληλα με τα ποδοσφαιρικά δρώμενα, η 31η Μαρτίου του 1974 ήταν καίρια για την λειτουργία των βρετανικών αερογραμμών, αφού τότε εγκρίθηκε η συγχώνευση της BOAC με την British European Airways, δημιουργώντας την κραταιά σήμερα αεροπορική εταιρία, British Airways.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/airways1.jpg)
Η συγχώνευση αυτή δημιούργησε σύγχυση στις τάξεις της ποδοσφαιρικής ομάδας, μιας και κλονιζόταν ακόμη και η ύπαρξή της. Παρόλα αυτά, τα πράγματα πήραν μια εντελώς διαφορετική τροπή. Στις αρχές του 1980, πάνω από 200 εργαζόμενοι της British Airways θέλησαν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και κατανεμήθηκαν στα διάφορα αθλητικά τμήματα του συλλόγου. Μάλιστα η ποδοσφαιρική ομάδα, σάρωνε στις Sunday Leagues επί σειρά ετών, μέχρι που το 2007 αποφάσισε να εισαχθεί στους «κόλπους» των επίσημων αγγλικών κατηγοριών.
Ξεκινώντας λοιπόν το ταξίδι της από την 13η κατηγορία και τα τοπικά του Μίντλσεξ, o σύλλογος αγωνιζόταν στο Concorde Center του Κράνφορντ, εκεί όπου μερικά χρόνια πριν κατασκευαζόταν το «θαύμα» της αεροναυπηγικής! Σταδιακά σκαρφάλωσε τις κατηγορίες και εισήχθη στο «αναγνωρίσιμο» κομμάτι των αγγλικών κατηγοριών, φτάνοντας μέχρι και την 10η κατηγορία, στην οποία βρίσκεται μέχρι και σήμερα. Ωστόσο η άνοδος αυτή επέφερε ορισμένες αλλαγές στον τρόπο και την λειτουργία του συλλόγου. Ο πρόεδρος, Ray Pipes, αποφάσισε ότι προκειμένου η ομάδα να διατηρήσει το status της στην κατηγορία, έπρεπε να κινηθεί σε περισσότερο «επαγγελματικά» πλαίσια. Έτσι πήρε την μεγάλη απόφαση να μετακομίσει ο σύλλογος στο κοντινό Μπέντφοντ, με τους «Αεροπόρους» να μοιράζονται πλέον το The Orchard με την τοπική Bedfont & Feltham. Ακόμη, θεώρησε ότι αρκετοί από τους εργαζόμενους δεν είχαν τα απαραίτητα «προσόντα» να αγωνιστούν στην 10η κατηγορία, φέρνοντας στον σύλλογο αρκετούς ερασιτέχνες παίκτες, που είχαν εμπειρία από τα χαμηλά «στρώματα» της non-league.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/airways2.jpg)
Όλα αυτά βέβαια είχαν και τον αντίκτυπό τους. Η ομάδα παράλληλα με την επισφράγιση της παραμονής στην κατηγορία, κέρδισε και το δικαίωμα συμμετοχής στο FA Vase, το αντίστοιχο Κύπελλο για τις ομάδες από την 8η έως και την 10η κατηγορία. Μπορεί να αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο απέναντι στην ανώτερη Harefield Town, ωστόσο η συμμετοχή καθεαυτή ήταν το επιστέγασμα μιας προσπάθειας χρόνων. Επιτρέψτε μου να κάνω και μια παρένθεση, καθώς ο τελικός του FA Vase εκείνης της χρονιάς ήταν ανάμεσα σε δυο ομάδες από την ένατη κατηγορία. Ο λόγος για τις Cray Valley Paper Mills και Chertsey Town, οι οποίες διεκδίκησαν το τρόπαιο στο Wembley μπροστά σε 42,962 θεατές. Ναι καλά ακούσατε! Επιστρέφουμε λοιπόν πίσω στο θέμα μας, με την British Airways να βρίσκεται και την νέα σεζόν στην 10η κατηγορία, διεκδικώντας εκ νέου την παραμονή. Ωστόσο δεν είναι η μόνη ομάδα που αποτελείται από εργαζόμενους!
Λίγες κατηγορίες πάνω, συγκεκριμένα στην Division One της Northern Premier League βρίσκεται η Stocksbridge Park Steels. Αν σας θυμίζει κάτι το όνομα, πρόκειται για την ομάδα που ξεκίνησε την καριέρα του ο Jamie Vardy, όσο φυσικά δούλευε στην British Steel, μια εταιρία μετάλλων. Και εκείνη αποτελούταν και αποτελείται -όχι εξολοκλήρου- από εργαζομένους των μεταλλείων, έχοντας φτάσει μέχρι και την έβδομη κατηγορία! Το πιο επιτυχημένο story όμως, δεν είναι άλλο από αυτή της Vauxhall Motors ! Η αντίστοιχη «Opel» της Αγγλίας πραγματοποίησε πριν από μερικά χρόνια έναν τεράστιο άθλο, καθώς από μια απλή παρέα των εργαζομένων της αυτοκινητοβιομηχανίας, έφτασαν να αγωνίζονται στην Conference North το 2004 και μάλιστα γνώρισαν τεράστια δημοσιότητα, όταν απέκλεισαν την QPR από το FA Cup!
Κάπου εκεί όμως, το χόμπι έγινε ξαφνικά υποχρέωση, η συμμετοχή σε εθνική κατηγορία είχε και τα αντίστοιχα έξοδα, τα οποία ήταν δυσβάσταχτα τόσο για τους παίκτες, όσο και για την αυτοκινητοβιομηχανία. Έτσι ο σύλλογος οικειοθελώς «υποχώρησε» μερικές κατηγορίες και σήμερα βρίσκεται στην North West Counties Leagues, επίσης στην 10η κατηγορία. Τα πράγματα φυσικά δεν είναι πάντοτε έτσι. Εκτός της αγγλικής πραγματικότητας, σε πολλές περιπτώσεις, οι εταιρίες μέσω του ποδοσφαίρου επεκτάθηκαν, έγιναν περισσότερο γνωστές και εκτόξευσαν τα έσοδά τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η PSV Eindhoven, που δημιουργήθηκε το 1913 από τους εργαζομένους της γνωστής εταιρίας ηλεκτρονικών Philips. Βλέπουμε λοιπόν εδώ ότι με την πάροδο των 106 χρόνων, η PSV έγινε μια από τις δυνάμεις του oλλανδικού ποδοσφαίρου, και η εταιρία της μια από τις κορυφαίες ηλεκτρονικών ειδών. Κάτι παρόμοιο ισχύει και την Wolfsburg η οποία είναι συνυφασμένη με την Volkswagen, καθότι και αυτή δημιουργήθηκε από εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας, που εργάζονταν εκείνη την εποχή στον λεγόμενο «Σκαραβαίο»!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/airways3.jpg)
Στο Ηνωμένο Βασίλειο δυστυχώς δεν υπάρχει παρόμοιο success story, ωστόσο συναντάμε στα τοπικά ομάδες όπως η HSBC FC (μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες παγκοσμίως), η Civil Service FC που φέτος έγινε 157 ετών (!) και τέλος η Ibis Eagles AFC, που αποτελείται από εργαζόμενους των low-budget ξενοδοχείων Ibis.
Συντάκτης: Φάνης Αγριτέλλης
eyap.gr
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/wales-650x350.jpg)
Τι δουλειά έχει η Ουαλία στο αγγλικό ποδόσφαιρο;
Η αγγλική πυραμίδα φιλοξενεί στις κατηγορίες της ένα φαινόμενο μάλλον σπάνιο στο παγκόσμιο στερέωμα. Ομάδες από άλλη χώρα! Συνολικά πέντε σύλλογοι από τη γείτονα Ουαλία αγωνίζονται από την ύπαρξή τους μέχρι και σήμερα στην Αγγλία, με κάποιους από αυτούς να είναι κι αρκετά δυνατοί ώστε να μετράνε έναν αριθμό παρουσιών στην Premier League. Γιατί δε μετακομίζουν όμως στο δικό τους πρωτάθλημα;
Είπαμε στον πρόλογο πως το φαινόμενο είναι σπάνιο, αλλά δεν συναντάται μόνο στην Αγγλία. Στην Ευρώπη μόνο, έχουμε το πιο δημοφιλές παράδειγμα της Monaco από το ομώνυμο Πριγκιπάτο των 30,000 κατοίκων που αγωνίζεται στην Γαλλία, ενώ και τα υπόλοιπα παραδείγματα αφορούν κυρίως κράτη μικρά σε έκταση και πληθυσμό όπως ο Άγιος Μαρίνος, η Ανδόρα και το Λιχτενστάιν, που κάποια ομάδα τους «απορροφάται» από κάποια μεγαλύτερη συνορεύουσα χώρα. Αν και σίγουρα κάθε περίπτωση είναι διαφορετική κι οι λόγοι ύπαρξής της διαφέρουν, οι ουαλικές Cardiff, Swansea, Wrexham, Newport County και Merthyr Town μοιράζονται τον δικό τους λόγο, ο οποίος είναι ίσως απλούστερος απ’ ότι θα περίμενε κανείς: Όταν ιδρύθηκαν, δεν υπήρχε επαγγελματικό πρωτάθλημα Ουαλίας!
Ξεκινώντας με την τελευταία συμμετέχουσα στην Premier League, την Cardiff, που είναι κι η μόνη μη-αγγλική ομάδα που κέρδισε ποτέ το FA Cup. Ιδρύθηκε το 1899 ως Riverside AFC και αγωνιζόταν σε ερασιτεχνικά πρωταθλήματα στην Ουαλία. Μέχρι το 1910 είχε αναγκαστεί να απορρίψει πρόταση για ένταξη στο σύστημα της Αγγλίας λόγω μειωμένων οικονομικών δυνατοτήτων κι αγωνιζόταν μόνο σε φιλικά. Εκείνη την χρονιά απέκτησε επαγγελματικό status και εντάχθηκε στην αγγλική πυραμίδα, στην δεύτερη κατηγορία (όπου συμπτωματικά βρίσκεται και φέτος).
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/wales2.jpg)
55 χιλιόμετρα δυτικά βρίσκεται η έτερη υπολογίσημη δύναμη της Ουαλίας. Οι «Κύκνοι» του Σουόνσι ιδρύθηκαν δύο χρόνια μετά την ένταξη της Cardiff στις αγγλικές κατηγορίες και η δική τους προσπάθεια έγινε πραγματικότητα πολύ πιο γρήγορα, αφού κατάφεραν να ενταχθούν μόλις την επόμενη χρονιά, το 1913. Μάλιστα ο πρώτος της επαγγελματικός αγώνας ήταν η πρώτη συνάντηση του «Ντέρμπι της Νότιας Ουαλίας» όπου έφεραν ισοπαλία 1-1 με την Cardiff. Στην σύγχρονη Premier League, μέτρησαν μία αξιόλογη επταετία μεταξύ 2011 και 2018, όταν και υποβιβάστηκαν στην Championship.
Κατεβαίνοντας χαμηλότερα στις κατηγορίες, βρίσκουμε την Newport County. Προερχόμενη από την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Νιούπορτ, ιδρύθηκε επίσης το 1912 και αγωνιζόταν ερασιτεχνικά μέχρι το 1920, όταν και έγινε ιδρυτικό μέλος της νεοσύστατη τότε Third Division. Αντίθετα με τις Cardiff και Swansea, η Newport δεν έχει γευτεί την γλύκα της πρώτης κατηγορίας, προ ή μετά Premier League. Προβιβάστηκε μία φορά στην Second Division το 1939 κι όταν χρόνια μετά κατάφερε να αγωνιστεί, λόγω του πολέμου, υποβιβάστηκε αμέσως. Το 1981 ως κυπελλούχος Ουαλίας έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου αποκλείστηκε από την ανατολικογερμανική Carl Zeiss Jena. Προς το τέλος της δεκαετίας όμως έφτασε μέχρι την πτώχευση και τη διάλυση. Ο σύλλογος έχει πλέον επαναδημιουργηθεί και αγωνίζεται στην League Two.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/wales1.jpg)
Μία ακόμη κατηγορία παρακάτω, είναι η Wrexham. Μακριά από τον Ουαλικό Νότο, το Ρέξαμ βρίσκεται ούτε δέκα χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Αγγλία. Απολαμβάνει τον τίτλο της παλαιότερης ομάδας της χώρας (ιδρυθείσα το 1864), όμως και γι’ αυτήν το ταξίδι της είναι αποκλειστικά low-profile. Είναι η τροπαιούχος του πρώτου κυπέλλου Ουαλίας το 1878. Η επαγγελματική της πορεία στην Αγγλία ξεκίνησε το 1921, όταν μετά από μόλις μία χρονιά ύπαρξης, η Third Division χωρίστηκε σε Βόρειο και Νότιο όμιλο, με την Wrexham να εισέρχεται σε αυτόν του Βορρά. Το μεγαλύτερο επίτευγμά της ήταν τέσσερις παρουσίες στην Second Division στα τέλη των 70s, όπου και δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει. Από το 2008 αγωνίζεται σταθερά στην Conference, τη χαμηλότερη κατηγορία που έχει βρεθεί.
Τέλος, υπάρχει και η μικρή Merthyr Town. Η παρουσία της στην έβδομη κατηγορία δεν της επιτρέπει να διατηρεί επαγγελματικό status. Από την ίδρυσή της το 1909 αγωνιζόταν στην Southern League που περιείχε κι άλλες ουαλικές ομάδες. Παρότι το 1920 εισήλθε στο σύστημα κατηγοριών της Αγγλίας, 14 χρόνια αργότερα διαλύθηκε. Η αντικαταστάτρια Merthyr Tydfil υπήρξε από το 1945 μέχρι το πρόσφατο 2010, όταν ρευστοποιήθηκε και επανιδρύθηκε με το όνομα της παλιάς ομάδας, Merthyr Town. Στα δέκα χρόνια ύπαρξής της, έχει καταφέρει να αναρριχηθεί από την δέκατη έως την έβδομη κατηγορία που είναι σήμερα.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/wales3.jpg)
Το ουαλικό πρωτάθλημα εν τέλει πήρε σάρκα κι οστά το 1992. Άλλες ουαλικές ομάδες που αγωνίζονταν στην Αγγλία (Bangor City, Barry Town, Caernarfon Town, Colwyn Bay, Newtown και Rhyl) βρήκαν συμπαραστάτες στα τοπικά πρωταθλήματα της χώρας του και σχημάτισαν την JD Cymru Premier League, κάνοντας την αλλαγή. Αυτές οι πέντε όμως όχι. Γιατί; Επειδή απλά… αρνήθηκαν την πρόταση. Αφού μπορούσαν να μείνουν στην Αγγλία, ήταν η πλέον λογική, φιλόδοξη επιλογή. Η εγχώρια κορυφαία κατηγορία αντιπροσωπεύει ένα πολύ χαμηλότερο επίπεδο ποδοσφαίρου.
Εκεί που η Premier League κονταροχτυπιέται με την ισπανική La Liga για τον τίτλο του καλύτερου πρωταθλήματος (τόσο στις απόψεις του κόσμου αλλά και στην βαθμολογία της UEFA), το πρωτάθλημα Ουαλίας καταλαμβάνει τη θέση… 47 από συνολικά 55. Το 1992 ήταν κι η πρώτη σεζόν της Premier League και παρότι καμία εκ των ουαλικών δεν θα έφτανε να συμμετέχει μέχρι το 2011, οι προοπτικές κι ο ενθουσιασμός για όλη την αναμόρφωση της πυραμίδας ήταν πολύ μεγάλη για να την αφήσουν. Σήμερα, ο μόνος τρόπος γι αυτές τις πέντε να βγουν στην Ευρώπη είναι ο ίδιος με όλες τις άλλες ομάδες της Αγγλίας, είτε μέσω πρωταθλήματος, είτε μέσω κάποιου κυπέλλου.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/wales5.jpg)
Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Το Κύπελλο Ουαλίας έχει ανά διαστήματα μπερδέψει αυτή την παράδοση. Μέχρι το 1995, οι ομάδες που αγωνίζονταν στην Αγγλία ήταν προσκεκλημένες να συμμετέχουν, απ’ όπου οι κατακτήσεις τους τους έδιναν αρκετές θέσεις στην Ευρώπη, που δε θα εξασφάλιζαν αλλιώς. Από το 1996 μέχρι το 2011 οι θέσεις για το κύπελλο πήγαιναν αποκλειστικά στις ομάδες της ουαλικής πυραμίδας και οι υπόλοιπες συμμετείχαν στο FA Cup. Για το 2012 η Ομοσπονδία προσκάλεσε και πάλι τις πέντε, αλλά μόνο οι τρεις μικρότερες (Newport, Wrexham, Merthyr) δέχθηκαν. Η UEFA απαγόρευσε την πρόκριση στην Ευρώπη ομάδων που αγωνίζονταν στην Αγγλία μέσω του κυπέλλου Ουαλίας, οπότε και μέχρι σήμερα σε αυτό αγωνίζονται μόνο ομάδες της ίδιας της χώρας.
Την ίδια χρονιά αποφασίστηκε το «σπάσιμο» της διαχείρισης των ομάδων σε αυτές στις επαγγελματικές κατηγορίες, κι αυτές στις ερασιτεχνικές ή ημι-επαγγελματικές. Cardiff, Swansea και Newport είναι μέλη της αγγλικής ομοσπονδίας, ενώ η Wrexham κι η Merthyr είναι μέλη της ουαλικής ομοσπονδίας. Έχουν υπάρξει και αντίστροφα περιστατικά βέβαια. Στο προαναφερθέν κύπελλο έχουν συμμετάσχει ομάδες από την Αγγλία, που εδρεύουν κοντά στα σύνορα, όπως η Shrewsbury Town, η Crewe Alexandra, η Hereford United και η Chester City, χωρίς όμως να μπορούν να προκριθούν στην Ευρώπη μέσω αυτού.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/05/wales4.jpg)
Και δεν είναι μόνο αυτό. Η μεγαλύτερη ομάδα του Ουαλικού πρωταθλήματος, η The New Saints (TNS) εδρεύει στην Αγγλία, στο χωριό του Όσγουεστρι, αν κι υποστηρίζει ότι αντιπροσωπεύει αμφότερα αυτό, αλλά και το ουαλικό Llansantffraid-ym-Mechain (πραγματικά δεν γίνεται να γραφτεί στα ελληνικά!), 13 χιλιόμετρα μακριά και στην άλλη μεριά των συνόρων. Η Newcastle A.F.C. (καμία σχέση με αυτή του Τάιν) αγωνίζεται επίσης στην Ουαλία ενώ βρίσκεται σε αγγλικό έδαφος, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν με ομάδες όπως οι Bucknell, Trefonen και Morda United.
Σήμερα φαίνεται πως αυτή είναι η κανονικότητα, που όλοι δέχονται και θεωρούν δεδομένη πέραν αμφισβήτησης για το κατά πόσο είναι σωστή η συμμετοχή ουαλικών ομάδων στην Αγγλία, απ’ τη στιγμή που υπάρχει αντίστοιχο πρωτάθλημα. Η διαφορά είναι τεράστια, όμως το ουαλικό ποδόσφαιρο ανεβαίνει, τουλάχιστον σε εθνικό επίπεδο. Έχοντας τον Gareth Bale στη «βιτρίνα» ως την (πρώην) ακριβότερη μεταγραφή στον κόσμο, η Εθνική συμμετείχε το 2016 στο πρώτο της Euro, φτάνοντας στους ημιτελικούς, έχει προκριθεί στο αναβληθέν για το 2021 και σίγουρα θα είναι υπολογίσιμη δύναμη για πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ!
Συντάκτης: Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr
-
-
https://footballshirthistory.weebly.com/
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/sheff.jpg?w=800&ssl=1)
Η ‘σφαγή’ του Σέφιλντ
«Δεν θυμάμαι ποιος πρότεινε να παραταχθούμε στη φυσούνα δίπλα-δίπλα και να βγούμε στο γήπεδο όπως βγαίνουν οι ομάδες σε ένα τελικό αλλά αυτό δεν ήταν καλή ιδέα. Καθόλου καλή ιδέα για να ακριβολογώ. Θυμάμαι τον Τζόν Μακ Φέιλ να με αγριοκοιτάζει και να μου λέει πως θα μου σπάσει το πόδι την πρώτη φορά που θα ακουμπούσα την μπάλα. Χαμογέλασα ειρωνικά. Πριν προλάβει να τελειώσει την πρότασή του ο συμπαίκτης μου, ένας θηριώδης αναπληρωματικός επιθετικός, με το όνομα Τζον Λόουϊ τον κοίταξε υποτιμητικά και του είπε –καλά όλα αυτά αλλά θα πρέπει πρώτα να έχεις τα δικά σου πόδια και εγώ δεν ξέρω αν θα σου δώσω αυτή την ευκαιρία γι’ αυτό σκάσε.
Ακριβώς εκείνη τη στιγμή κάποιος κινήθηκε γρήγορα κατά πάνω του, έπεσαν μερικές ψιλές και αν δεν μας σταματούσαν οι προπονητές μας οι φροντιστές και μερικοί ψυχραιμότεροι, λογικά, θα ήμασταν ακόμα εκεί και θα παίζαμε ξύλο. Γνωρίζαμε πως το παιχνίδι που θα ξεκινούσε σε λίγα λεπτά ήταν σπουδαίο αλλά εκείνη τη στιγμή έγινε το σπουδαιότερο στην μέχρι τότε καριέρα μας. Ένα παιχνίδι ιερό που κανείς –και για κανένα λόγο- δεν ήθελε να το χάσει».
Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Τέρι Κουράν, επιθετικό της Σέφιλντ Γουένσντεϊ για το παιχνίδι που διεξήχθη στο Χίλσμπορο, κόντρα στην συμπολίτισσα Γιουνάιτεντ, στις 26 Δεκεμβρίου του 1979 και που θεωρείται –καθόλου άδικα- ως το πιο επεισοδιακό παιχνίδι που έχει λάβει ποτέ χώρα στην Boxing Day, στην ιστορία ολόκληρου του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ο τίτλος «Η σφαγή του Σέφιλντ» δεν έχει δοθεί άλλωστε τυχαία στο εν λόγω γεγονός.
Παραδοσιακά η Boxing Day γίνεται κάθε χρόνο στις 26 Δεκεμβρίου και είναι η μέρα που όλοι δίνουν τα δώρα τους, κυρίως οι πιο άνετοι οικονομικά σε φτωχότερους συγγενείς και φίλους. Είναι αργία και εννοείται πως οι Άγγλοι παίζουν ποδόσφαιρο χωρίς κανένα σταματημό. Επειδή είναι μέρα γιορτινή και για να μην γίνονται μεγάλες και μακρινές μετακινήσεις οπαδών (για να μπορούν να απολαύσουν όλοι πιο εύκολα το οικογενειακό τραπέζι και να μην τους “τρώει” ο δρόμος) υπάρχουν πολλά ντέρμπι -στις μέρες μας πάντως ολοένα και λιγότερα- κανονικά ντέρμπι. Όπως αυτό που έγινε στο Χίλσμπορο για την 3η κατηγορία της Αγγλίας, μια αναμέτρηση που θα βρίσκει πάντα χώρο σε συζητήσεις για σπουδαία ντέρμπι πραγματικού μίσους. Οι δύο ομάδες είχαν να βρεθούν αντιμέτωπες από το 1971 και η τύχη τα έφερε έτσι ώστε αυτή η αναμέτρηση να είναι η υπ’ αριθμόν 100 σε μεταξύ τους παιχνίδια. Επίσης είχε τεράστια βαθμολογική σημασία μιας και η Γιουνάιτεντ, που βρίσκονταν στην πρώτη θέση της βαθμολογίας αν έχανε θα έβλεπε την αντίπαλό της, που ήταν στην 5η θέση, να την προσπερνάει και να πιάνει κορυφή, με συνδυασμό και άλλων αποτελεσμάτων.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/sheff2.jpg?resize=479%2C359&ssl=1)
Η αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία είχε ορίσει την αναμέτρηση στις 11 το πρωί για να γλιτώσει, όσο αυτό ήταν δυνατό, τους μεθυσμένους οπαδούς στην κερκίδα (και κατ’ επέκταση τα επεισόδια που ήταν συχνό φαινόμενο εκείνα τα χρόνια) αν και -σύμφωνα με μαρτυρίες- υπήρχαν μεθυσμένοι οπαδοί και των δύο ομάδων από τις 8 το πρωί στους δρόμους του Σέφιλντ που δρούσαν ανεξέλεγκτα προκαλώντας υλικές ζημιές. Μιλάμε άλλωστε για μια εκρηκτική περίοδο για ολόκληρη την Βρετανία. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι αστυνομικούς, όπως και το γήπεδο.
Στο Χίλσμπορο βρέθηκαν 500 από δαύτους δίπλα στους 43.309 θεατές (αριθμός που αποτελεί ρεκόρ για προσέλευση σε αγώνα 3ης κατηγορίας και για οπαδούς και για όργανα της τάξης) για να μπορέσουν να ελέγξουν την κατάσταση. Μια κατάσταση που ήταν έκρυθμη όχι μόνο στο ποδοσφαιρικό αλλά και στο εργατικό κίνημα που έβραζε κάτω από την αυστηρότητα και τον συντηρητισμό της Θάτσερ (υπήρχαν άλλωστε πολλά και μεγάλα οικονομικά προβλήματα) και έβρισκε ακόμα ένα λόγο να ξεσκάσει και να ξεσπάσει -που αλλού;- στο γήπεδο. Για την ιστορία, μια βδομάδα μετά το παιχνίδι ξεκίνησε η μεγάλη απεργία στο Σέφιλντ που θεωρείται σταθμός στην αλλαγή που ακολούθησε, τόσο στο κοινωνικοπολιτικό κομμάτι και κατ’ επέκταση στο ποδοσφαιρικό.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/sheff3.jpg?resize=464%2C530&ssl=1)
Πριν την αναμέτρηση, ο προπονητής της Γουένσντεϊ, ο θρυλικός Τζακ Τσάρλτον, είχε βγάλει έναν επικό λόγο στα αποδυτήρια για το τι ακριβώς σήμαινε αυτό το παιχνίδι για τον σύλλογο, τους οπαδούς, τον ίδιο αλλά και την υστεροφημία που θα τους ακολουθούσε. “Δεν με ενδιαφέρει αν θα πάρετε κάρτα, ακόμα και αν αποβληθείτε. Το μόνο που θέλω είναι πίεση παντού από το πρώτο λεπτό. Πίεση και σκληρό παιχνίδι στα όρια του φάουλ και του αντιαθλητικού. Δείξτε πάθος και αφήστε στο γήπεδο ότι έχει ο καθένας μέσα του. Τα υπόλοιπα αφήστε τα σε μένα. Είναι πολύ ικανή και ταλαντούχα ομάδα. Θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Φέρτε μου τη νίκη. Τίποτα λιγότερο. Δεν θα ανεχτώ τίποτα λιγότερο”. Και αυτό ακριβώς έκαναν οι παίκτες του.
Η Γουένσντεϊ κέρδισε κατά κράτος όλες τις μονομαχίες στο χώρο της μεσαίας γραμμής παίζοντας λυσσασμένα και δίνοντας έτσι στους επιθετικούς της ομάδας την ευκαιρία να βγαίνουν συνεχώς στην κόντρα και να δημιουργούν φάσεις για γκολ. Η πίεση ήταν αφόρητη και τα τάκλιν έπεφταν βροχή. Στο 36′ ο Ίαν Μέλλορ (πατέρας του πρωταθλητή Ευρώπης το 2005 με τη Λίβερπουλ, Νιλ Μέλλορ) άνοιξε το σκορ με φανταστικό σουτ από τα 35 μέτρα και όταν η ομάδα του γλίτωσε σίγουρο γκολ λίγα λεπτά αργότερα και πήγε στα αποδυτήρια με 1-0, για το ημίχρονο, όλοι είχαν καταλάβει πως αυτή η νίκη δεν μπορούσε να χαθεί για τίποτα και για κανένα λόγο. Στο β’ ημίχρονο το παιχνίδι έγινε ακόμα σκληρότερο στα όρια του βίαιου και η Γουένσντεϊ έχανε την μία ευκαιρία πίσω από την άλλη. Η διπλή απόκρουση που έκανε ο τερματοφύλακας των “λεπίδων”, Ντέρεκ Ρίτσαρντσον κρατώντας προσωρινά το 1-0 θεωρείται στις κορυφαίες όλων των εποχών για το ποδόσφαιρο στο Νησί. Κάπου εκεί ο Τέρι Κουράν με κεφαλιά-ψαράκι έγραψε το 2-0 τελειώνοντας -ουσιαστικά- το παιχνίδι και βάζοντας φωτιά στην αναμέτρηση.
Ο Κουράν πανηγύρισε το γκολ μπροστά στους φανατικούς οπαδούς των αντιπάλων που δεν έκατσαν με σταυρωμένα χέρια και άρχισαν να του πετούν κέρματα και να τον βρίζουν χυδαία. “Αν είχα μαζέψει όλα εκείνα τα κέρματα θα είχα πλουτίσει και δεν θα είχε χρειαστεί να παίξω ποδόσφαιρο ποτέ ξανά στη ζωή μου” θα πει αστειευόμενος μετά την αναμέτρηση. Σε εκείνη τη φάση εννοείται είχε προλάβει να πει και δύο κουβεντούλες στον Μακ Φέιλ για τις απειλές του πριν την έναρξη. “Επειδή φοβόμουν μη μου σπάσεις το πόδι το έβαλα με το κεφάλι”. Ο Μακ Φέιλ ευτυχώς δεν απάντησε και κατέβασε το κεφάλι. Η Γουένσντεϊ βρήκε ακόμα δύο τέρματα στη συνέχεια (με την Γιουνάιτεντ να χάνει και τον αρχηγό της Μικ Σπέιτ με τραυματισμό) με την προβολή του Τζεφ Κινγκ και το πέναλτι που κέρδισε ο Κουράν και έκανε γκολ ο Μαρκ Σμιθ σκορπώντας την μεγάλη της αντίπαλο. Το τελικό 4-0 βρήκε την ομάδα του Τσάρλτον στην πρώτη θέση και της έδωσε το έναυσμα για να τερματίσει τελικά στην 3η θέση και να πάρει πανάξια την άνοδο για την 2η κατηγορία.
Η Γιουνάιτεντ διέγραψε αντίθετη τροχιά. Είδε τον προπονητή της, Σεκ Κόλντγουελ, να απολύεται ένα μήνα αργότερα και τελικά να τερματίζει στην 12η θέση μιας και κέρδισε μόλις τα 4 από τα 22 εναπομείναντα παιχνίδια. Στο τέλος της σεζόν η ομάδα έχασε και τον Αργεντινό σταρ Αλεχάντρο Σαμπέγια που πουλήθηκε στη Λιντς, παίκτη που διάλεξε η διοίκηση της ομάδας το 1978 αντί του Μαραντόνα επειδή δεν μπορούσε να αγοράσει και τους δύο για καθαρά οικονομικούς λόγους. Για να ζήσουν και πάλι οι κάτοικοι του Σέφιλντ ντέρμπι ανάμεσα στις δύο ομάδες έπρεπε να περιμένουν ακριβώς 11 χρόνια με την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ να επικρατεί τελικά με 2-0. Τελευταία φορά που οι δύο ομάδες βρέθηκαν αντιμέτωπες ήταν στις 26 Φεβρουαρίου του 2012 για τη Λιγκ-1 στο Χίλσμπορο. Εκείνο το ματς όμως της Boxing Day του 1979 εξακολουθεί όμως να ξεχωρίζει.
https://www.sombrero.gr/2016/12/the-boxing-day-massacre/
-
Φίλε μου Ράστα έρχεται new era.Ετοιμαζομάστε στον βορρά να μπούμε ξανά δυναμικα στον χάρτη .
-
http://(https://i.ibb.co/1zRjccP/FB-IMG-1590669079791.jpg) (https://ibb.co/vXLR99T). (https://i.ibb.co/tMfwjS1/FB-IMG-1590671903041.jpg) (https://ibb.co/VWy0ndk)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/05/city2.jpg)
Το σημαντικότερο γκολ της Σίτι μπήκε στο 94′ αλλά δεν το έβαλε ο Αγκουέρο
Τις περισσότερες φορές το να εντοπίσεις το κατώτατο σημείο στην ιστορία μιας ομάδας που μετράει πάνω από έναν αιώνα ζωής είναι αρκετά πολύπλοκο και σίγουρα πιο δύσκολο από το να βρεις την αντίστοιχη καλύτερη στιγμή. Η Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις γιατί οι ‘Πολίτες’ γνωρίζουν πολύ καλά πότε έπιασαν πάτο. Και το ξέρουν με ακρίβεια μερικών λεπτών! Ήταν το μεσημέρι της 28ης Δεκεμβρίου 1998, ακριβώς στο ημίχρονο του εντός έδρας αγώνα με τη Στόουκ για την 24η αγωνιστική της τρίτης κατηγορίας της Αγγλίας.
(Κάπου εδώ ένας νεαρός αναγνώστης θα αναρωτηθεί: Μήπως υπάρχει κάποιο λάθος στην προηγούμενη πρόταση; Τρίτη κατηγορία; Μιλάμε για την ίδια πανίσχυρη Σίτι των πρωτοκλασάτων παικτών που κατέκτησε τα δυο τελευταία πρωταθλήματα Αγγλίας; Η απάντηση στην τελευταία ερώτηση είναι: Ναι.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 90 η Μάντσεστερ Σίτι αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου.Οι προπονητές διαδέχονταν ο ένας τον άλλον και έφερναν ο καθένας μισή ντουζίνα παίκτες. Αυτό σε συνδυασμό με την ανικανότητα της διοίκησης, από το λεξιλόγιο της οποίας απουσίαζε η λέξη οργάνωση, είχε ως αποτέλεσμα η ομάδα να βρεθεί με ένα τεράστιο, για τα δεδομένα της εποχής, χρέος, να έχει στο ρόστερ της περισσότερους από 50 ποδοσφαιριστές με συμβόλαιο (!) και τελικά να υποβιβαστεί δυο φορές μέσα σε τρία χρόνια.
https://blog.stoiximan.gr/manchester-city-gillingham/
Το αυτογκόλ που σφράγισε τον υποβιβασμό στην 3η κατηγορία πρέπει να το δεις κάμποσες φορές για να το πιστέψεις
Έτσι το καλοκαίρι του 1998 την βρήκε στην 3η κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία της, χωρίς λεφτά και με ένα υπερφορτωμένο ρόστερ, γεμάτο παίκτες που δεν είχαν καμία θέση εκεί. Ο προπονητής Τζόι Ρόιλ, που είχε αναλάβει λίγους μήνες πριν, θυμάται: “Στα βιβλία μας υπήρχαν πάνω από 50 επαγγελματίες! Την τελευταία μέρα των μεταγραφών καθόμασταν με τις ώρες στο γραφείο με τον πρόεδρο και προσπαθούσαμε να διώξουμε παίκτες με δανεισμούς και να απαλλαχθούμε από τα συμβόλαια κάποιων άλλων. Δεν υπήρχαν λεφτά στο ταμείο και ακουγόταν έντονα ότι η ομάδα κινδύνευε πλέον με χρεοκοπία.”
Όπως αποδείχτηκε λίγους μήνες μετά όμως, ο πάτος δεν ήταν εκείνος. Οι ‘Πολίτες’ ξεκίνησαν τη σεζόν δυναμικά, χάρη κυρίως στην αύρα της μεγάλης ομάδας που θέλει να δείξει ότι είναι περαστική από αυτή την κατηγορία αλλά και τη στήριξη των οπαδών της. Οι φίλοι της Σίτι, για τους οποίους έχουν ακουστεί τόσα τα τελευταία χρόνια, έκαναν πράξη την οπαδική θεωρία “θα’μαι δίπλα σου όπου κι αν παίζεις”, δίνοντας δυναμικά το παρών και εντός αλλά και εκτός έδρας, στην τουρνέ που αναγκάστηκε να κάνει η ομάδα τους σε διάφορα γραφικά μέρη της αγγλικής επαρχίας.
Η Σίτι τελείωσε το πρωτάθλημα με μ.ο. προσέλευσης στο Μέιν Ρόουντ τους 28.000 οπαδούς ενώ και σε όλα τα, καθόλου ελκυστικά, εκτός έδρας ματς οι φίλοι της όχι μόνο εξαντλούσαν τα διαθέσιμα εισιτήρια αλλά συχνά ζητούσαν και εξτρά σε διπλανές θύρες! Σύμφωνα με τον επιθετικό Πολ Ντίκοφ: “Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο παιχνίδι της σεζόν με τη Μπλάκπουλ εντός. Αναρωτιόμασταν πόσοι θα καταδεχθούν να έρθουν στο γήπεδο και τελικά βγήκαμε και είδαμε 33.000 ανθρώπους στις κερκίδες να φωνάζουν λες και παίζουμε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ. Αυτό πραγματικά μας έδωσε ώθηση και βοήθησε στην προσπάθεια μας να ανέβουμε αμέσως κατηγορία”
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/05/city5.jpg)
Τα καλά αποτελέσματα δεν κράτησαν όμως πολύ. Κάθε αντίπαλος έβλεπε το παιχνίδι με τη Σίτι σαν τελικό, σαν μια μεγάλη ευκαιρία να κάνει την έκπληξη και να ακουστεί το όνομα του σε όλη τη χώρα, και αυτό έβγαινε στο χορτάρι. Η κατηφόρα ξεκίνησε στα τέλη Σεπτέμβρη και μέχρι να φτάσουμε στις γιορτές και το περιβόητο παιχνίδι με τη Στόουκ το υποτιθέμενο μεγάλο φαβορί για την άνοδο έκανε μόλις 3 νίκες σε 15 αγώνες! Ένα διπλό στη Ρέξαμ μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα έδωσε μια μικρή ανάσα αλλά η κατάσταση παρέμενε απελπιστική. Η Μάντσεστερ Σίτι ήταν στη 12η θέση της 3ης κατηγορίας και σε τόσο τραγική αγωνιστική φόρμα που κάποιοι άρχισαν να φοβούνται για έναν ακόμα υποβιβασμό! Όταν λοιπόν οι παίκτες της πήγαν στα αποδυτήρια στο ημίχρονο εκείνου του αγώνα με το σκορ στο εις βάρος τους 0-1 ήταν πλέον ξεκάθαρο προς όλους: Η Σίτι είχε πλέον πιάσει για τα καλά πάτο.)
Κανείς δεν έχει αποκαλύψει με λεπτομέρειες τι έγινε εκείνα τα 15 λεπτά στα αποδυτήρια. Όπως αφέθηκε να εννοηθεί από τις διάφορες συνεντεύξεις τα επόμενα χρόνια, ακούστηκαν κάποιες λέξεις που θα έκαναν και λιμενεργάτη να ντραπεί, κάποια αντικείμενα εκτοξεύτηκαν προς διάφορες κατευθύνσεις ενώ δεν έλειψε και κάποιους είδους… σωματική επαφή που περιλάμβανε σφιγμένα χέρια που στόχευαν πρόσωπα συμπαικτών! Όλα αυτά την ώρα που οι εξαγριωμένοι οπαδοί στις κερκίδες από πάνω είχαν χάσει πλέον την υπομονή και το κουράγιο τους και ζητούσαν αυτό που ζητάνε όλοι οι οπαδοί σε αντίστοιχες ντροπιαστικές καταστάσεις. Nα παρθούν κεφάλια, να βγούνε οι τιμημένες φανέλες και να ξεκουμπιστούν οι άσχετοι. Ό,τι κι αν έγινε τελικά σε εκείνο το δωμάτιο, το σημαντικό είναι ότι, παραδόξως, έπιασε. Η Σίτι τα έδωσε όλα στο δεύτερο ημίχρονο, γύρισε το παιχνίδι, πήρε βαθμολογική ανάσα και ταυτόχρονα ψυχολογική ώθηση και δεν ξανακοίταξε ποτέ προς τα κάτω.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/05/city3.jpg)
Στα τελευταία 23 παιχνίδια της σεζόν η ομάδα του Ρόιλ έκανε μόλις 2 ήττες, τερμάτισε στην 3η θέση και κέρδισε ένα εισιτήριο για τα πλέι οφ ανόδου. Στα ημιτελικά, αν και ζορίστηκε αρκετά, έκαμψε τελικά την αντίσταση της Γουίγκαν (1-1 εκτός και 1-0 εντός) και απέκτησε το δικαίωμα να διεκδικήσει την επιστροφή της στη 2η κατηγορία στον τελικό του Γουέμπλει. Αντίπαλος της εκεί θα ήταν μια ομάδα που είχε καταφέρει να κάνει την υπέρβαση εκείνη τη σεζόν, χάρη κυρίως στις ιδιαίτερες ικανότητες του ανερχόμενου τότε προπονητή της: Η Τζίλιγχαμ του 40χρονου Τόνι Πιούλις.
Το ημερολόγιο έγραφε 30 Μαΐου 1999 όταν Μάντσεστερ Σίτι και Τζίλιγχαμ βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο του Γουέμπλει για ένα παιχνίδι που έμελλε να είναι ιστορικό. Στις κερκίδες βρισκόταν περισσότεροι από 77.000 θεατές. Ανάμεσα τους ήταν και οι δυο πιο διάσημοι οπαδοί των ‘πολιτών’, τα αδέρφια Γκάλαχερ των Oasis, που μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους κατοίκους του Μάντσεστερ βρήκαν το κουράγιο να ταξιδέψουν ως το Λονδίνο για να δούνε έναν τελικό 3ης κατηγορίας 4 μόλις μέρες μετά το βράδυ που η συμπολίτισσα Γιουνάιτεντ ολοκλήρωνε το τρεμπλ, με εκείνη τη απίθανη ανατροπή στις καθυστερήσεις του τελικού με τη Μπάγερν. Αυτό που σίγουρα δεν μπορούσαν να φανταστούν είναι ότι κι αυτοί θα ζούσαν λίγο μετά κάτι αντίστοιχο, έστω και σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/05/Bo5V-41CIAAQ6l1.jpg)
Ως μεγαλύτερη ομάδα και αδιαμφισβήτητο φαβορί της αναμέτρησης η Σίτι μπήκε πιο δυνατά αλλά δεν μπόρεσε να κάμψει την αντίσταση των αντιπάλων. Ο χρόνος κυλούσε χωρίς πολλές συγκινήσεις και από ένα σημείο και μετά όλα έδειχναν πως ο αγώνας και ταυτόχρονα η άνοδος θα κρινόταν στο ποιος θα άνοιγε το σκορ. Και αυτή ήταν η Τζίλιγχαμ. Η ομάδα του Πιούλις, η οποία αγωνιζόταν για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Γουέμπλει, βρήκε στο 81ο λεπτό ένα κενό στα δεξιά της άμυνας της Σίτι και πήρε το προβάδισμα με τον Ασάμπα. Το σοκ στην άλλη πλευρά ήταν μεγάλο αλλά ο υπολειπόμενος χρόνος λίγος, γι’αυτό ο Ρόιλ έδωσε άμεση εντολή για φουλ επίθεση. Το γκολ τελικά ήρθε αλλά όχι στην εστία που περίμεναν όλοι. Η Τζίλιγχαμ εκμεταλλεύτηκε τους χώρους που άφησε πίσω η αντίπαλος της και με τον Τέιλορ έκανε το 0-2 στο 87′. Για τη Σίτι πλέον η κατάσταση ήταν, όπως είπε και ο Άγγλος σπίκερ, “Game over” ή, όπως θα έλεγαν και οι Simon & Garfunkel, “Hello darkness, my old friend, I’ve come to talk with you again”.
Με το ρολόι να δείχνει πως απομένουν 3 λεπτά και τον Πιούλις να βγάζει επιθετικό και να βάζει αμυντικό οι οπαδοί της Σίτι σήκωσαν λευκή σημαία. Κάποιοι άρχισαν να αποχωρούν, κάποιοι έβαλαν τα κλάματα, κάποιοι άλλοι απλά καθόταν αμίλητοι, με το κεφάλι χωμένο ανάμεσα στα πόδια και με εφιαλτικές σκέψεις να πλημμυρίζουν το μυαλό. Μια δεύτερη συνεχόμενη σεζόν στην 3η κατηγορία ισοδυναμούσε με καταστροφή και από οικονομική αλλά και από ψυχολογική πλευρά.
Όταν ο Κέβιν Χόρλοκ έστειλε με το αριστερό τη μπάλα στα δίχτυα στο 90′ και μείωσε σε 1-2 τα πανηγύρια από την πλευρά των οπαδών της Σίτι ήταν εμφανώς ξεψυχισμένα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά όμως ένα ακόμα θετικό σημάδι έκανε την εμφάνιση του, όταν ο τέταρτος διαιτητής έδειξε ότι οι καθυστερήσεις θα ήταν 5 λεπτά. Ο αγώνας μεταφέρθηκε αναμενόμενα στο 1/3 του γηπέδου, εκεί που η Τζίλιγχαμ αμυνόταν με νύχια και με δόντια.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/05/city4.jpg)
Στο 94ο λεπτό (για να είμαστε ακριβείς, λίγο αργότερα, στο 94.03) έγινε μια παραδοσιακή βρετανική γιόμα από δεξιά, ένας παίκτης της Σίτι πήρε την πρώτη κεφαλιά, ένας δεύτερος ακούμπησε ελαφρά τη μπάλα, έγινε μια κόντρα πάνω στο πόδι του Σον Γκότερ και η μπάλα έφτασε στον Πολ Ντίκοφ. Ο Σκωτσέζος επιθετικός την υποδέχτηκε σωστά, γύρισε μέτωπο προς την εστία και στιγμιαία κοίταξε τον αντίπαλο τερματοφύλακα.
(Απαραίτητη παύση για να προλάβει να φορέσει η μοίρα το πιο σαρδόνιο χαμόγελο της. Ο τερματοφύλακας της Τζίλιγχαμ, Βιντς Μπάρτραμ δεν ήταν απλά καλός φίλος του Ντίκοφ, από την εποχή που ήταν συμπαίκτες στην Άρσεναλ. Ήταν και κουμπάρος του! Μια μέρα πριν τον αγώνα ένας δημοσιογράφος είχε ρωτήσει τον Ντίκοφ πως αντιμετωπίζουν οι δυο τους αυτή την περίεργη συνάντηση και ο Σκωτσέζος είχε δηλώσει: “Μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο αυτές τις μέρες και κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να κουρδίσει ο ένας τον άλλον αλλά είναι δεδομένο ότι δεν θα υπάρξει κάποια αληθινή έχθρα μεταξύ μας. Εκτός φυσικά κι αν καρφώσω κανένα γκολ ανάμεσα από τα πόδια του στις καθυστερήσεις”!)
Ο Πολ Ντίκοφ δεν έστειλε τελικά τη μπάλα ανάμεσα από τα πόδια του κουμπάρου του αλλά η κατάληξη μετράει. Η μπάλα αναπαύθηκε στα δίχτυα του Μπάρτραμ, στις κερκίδες επικράτησε κανονικός πανζουρλισμός, η Μάντσεστερ Σίτι ολοκλήρωσε μέσα σε 4 λεπτά μια απίστευτη επαναφορά που δεν περίμενε κανείς και ο Ντίκοφ περιέγραψε χρόνια μετά το πως ένιωσε εκείνες τις στιγμές του ποδοσφαιρικού οργασμού με τον πιο αφοπλιστικά υπέροχο τρόπο: “Ειλικρινά δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα απ’όσα έγιναν εκείνα τα δευτερόλεπτα”.
Στην παράταση που ακολούθησε δεν άλλαξε τίποτα, αφού η Σίτι είχε εξαντλήσει όλα τα αποθέματα ενέργειας που είχε και η Τζίλιγχαμ δεν μπορούσε ακόμα να συνέλθει από αυτό που είχε συμβεί, και το παιχνίδι οδηγήθηκε στα πέναλτι. Εκεί ο 20χρονος τερματοφύλακας της Σίτι, Νίκι Γουίβερ, που ήταν και μια από τις αποκαλύψεις του πρωταθλήματος, έπιασε δυο πέναλτι, ένα άλλο έφυγε εκτός εστίας και η Μάντσεστερ Σίτι, που αστόχησε μόλις σε ένα (συμπτωματικά αυτός ο ένας ήταν ο Ντίκοφ), πανηγύρισε έξαλλα μια ανέλπιστη νίκη και μια ανακουφιστική άνοδο.
Με την ψυχολογία να έχει αντιστραφεί η ομάδα του Ρόιλ κέρδισε μια δεύτερη συνεχόμενη άνοδο την επόμενη σεζόν και επέστρεψε στην Πρέμιερ Λιγκ, εκεί που τελικά την βρήκε το 2008 ο Σεΐχης Μανσούρ και, με τη βοήθεια πολλών εκατομμυρίων λιρών, την μετέτρεψε σε υπερδύναμη του αγγλικού ποδοσφαίρου. Η Σίτι των 10s μπορεί να μη θυμίζει σε τίποτα εκείνη την ομάδα της σεζόν 98-99 που έχανε από τη Λίνκολν και τη Γιορκ και έπαιζε σε γήπεδα που έπρεπε οι παίκτες να βγουν από τα αποδυτήρια για να ετοιμάσει τα πράγματα τους ο φροντιστής γιατί δεν χωρούσαν ταυτόχρονα όλοι μαζί (!), αλλά όπως πιστεύουν πολλοί στο Μάντσεστερ, το πιθανότερο είναι να μην βλέπαμε ποτέ την καλοδουλεμένη ποδοσφαιρική μηχανή του Γκουαρντιόλα αν εκείνη η φουρνιά δεν κατάφερνε να κερδίσει την άνοδο, έστω και με αυτό τον τρόπο σε εκείνον τον ιστορικό τελικό που μνημονεύεται ακόμα στην Αγγλία.
“Τι θα γινόταν αν είχαμε χάσει σε εκείνο το παιχνίδι;” αναρωτήθηκε πριν λίγα χρόνια ο Ρόιλ. “Ειλικρινά δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι ότι η ομάδα ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση από όλες τις απόψεις. Προσωπικά δεν είμαι πεπεισμένος ούτε για το αν θα υπήρχε επόμενη χρονιά! Δεν υπήρχε καμία εγγύηση ότι ο σύλλογος μπορούσε να επιβιώσει οικονομικά άλλη μια χρονιά στην 3η κατηγορία”. Μια άποψη με την οποία φαίνεται πως συμφωνούν και αρκετοί οπαδοί που είδαν τους φίλους τους στην κερκίδα να λένε “τέλος, δεν πάει άλλο, κουράστηκα” όταν βρέθηκαν να χάνουν με 0-2 στο 87′ ενός κρίσιμου τελικού από… κάποια Τζίλιγχαμ.
Στις αναμνήσεις πολλών φίλων της Σίτι εκείνο το τέρμα του Ντίκοφ τοποθετείται πιο ψηλά ακόμα και από το περίφημο γκολ του Αγκουέρο ενώ η εκτός έδρας ήττα από τη Γιορκ τον Δεκέμβρη του 98′, που βύθισε την ομάδα πιο χαμηλά από ποτέ, έχει αποκτήσει ιδιαίτερη οπαδική σημασία. Όποιος φίλος της Σίτι ήταν σε εκείνο το εφιαλτικό παιχνίδι, το μνημονεύει σήμερα σαν οπαδικό παράσημο, από αυτά που συγκινούν μόνο τους ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει να ξοδεύεις λεφτά, χρόνο, αντοχές και ψυχικά αποθέματα για έναν σύλλογο που πάει κατά διαόλου, την ίδια μάλιστα εποχή που ο μεγάλος αντίπαλος σου σαρώνει εντός και εκτός συνόρων.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/05/city.jpg)
O Γκάλαχερ σε έξαλλη κατάσταση μετά το γκολ του Ντίκοφ
Σε ένα περσινό αφιέρωμα του FourFourTwo ένας πιστός οπαδός της ομάδας, ο Κρίστι Μακντόναλντ, είχε δηλώσει σχετικά: “Καμιά φορά ο κόσμος θυμάται εκείνες τις μέρες με ρομαντική διάθεση και λέει ‘είχε φάση όμως, ε;’ Η απάντηση όμως είναι ‘όχι. Δεν είχε’. Ήταν απαίσια. Ήταν φρικτά. Ήταν σκατά.” ενώ ένας άλλος οπαδός, ο Κέβιν Κάμινς θυμάται στο βιβλίο Blue Moon, που καταγράφει τα τεκταινόμενα εκείνης της σεζόν: “Παίζαμε με τη Τζίλιγχαμ στο Μέιν Ρόουντ και σκεφτόμουν ότι δεν θέλω να διαβάσω το match programme και να δω άρθρα του στυλ ‘Μάθε περισσότερα για τη Τζίλιγχαμ’. Δεν με νοιάζει ποιος παίζει στη Τζίλιγχαμ. Δεν θα έπρεπε να παίζουμε μαζί τους. Το περιοδικό θα έπρεπε να είναι μόνο μαύρες σελίδες!”.
Λίγα χρόνια πριν, πανηγυρίζοντας ένα από τα πρωταθλήματα της ομάδας, ο Νόελ Γκάλαχερ συνόψισε την οπτική των οπαδών λέγοντας: “Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το ζούμε αυτό. Αν είσαι στην ηλικία μου και έχεις ζήσει όλα αυτά που έζησα, το ματς με τη Τζίλιγχαμ, εκείνο με τη Γιορκ και όλα εκείνα, τότε απλά δεν γίνεται να το φανταστείς αυτό που συμβαίνει τώρα. Πως μπορείς να το φανταστείς;”
-
Τις πρώτες 3 δεκαετίες του το ποδόσφαιρο παιζόταν χωρίς πέναλτι. Τα φάουλ εμφανίστηκαν το 1872 αλλά έπρεπε να γίνουν πολλά εσκεμμένα χέρια πάνω στη γραμμή και να φτάσουμε στον Ιούνιο του 1891 για να διαχωριστούν οι παραβάσεις που γίνονται κοντά στην εστία. Εμπνευστής του ήταν ο Ιρλανδός τερματοφύλακας Ουίλιαμ ΜακΚράμ. Καθώς δεν υπήρχε τότε μεγάλη περιοχή η μπάλα στηνόταν σε οποιοδήποτε σημείο στα 11 μέτρα από την εστία και ο εκτελεστής μπορούσε αντί να σουτάρει να προχωρήσει σε τετ-α-τετ. Ένα χρόνο μετά η δυνατότητα αυτή αναιρέθηκε.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/101790100_10158866131955931_4702236019360006144_n.jpg?_nc_cat=102&_nc_sid=8024bb&_nc_eui2=AeH0Vxj2liCYXtRPFiEdJEvGdAWcyr-2RuF0BZzKv7ZG4dSi3iM_7-piLX7VXm8VyjVrEAgF_HvdMiZCWo5Kbuye&_nc_oc=AQlO_8h98R8OLLZFfRt--oz0F7jLbb0Di66sgL3rlpIMSAR4M0LiTHRtispzNaDeK4c&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=b95e135579be0f9f93ff3f999cbbb320&oe=5EFD05C8)
El Sombrero
-
Το 1980 η Γουέστ Μπρομ ήταν η μοναδική αγγλική ομάδα που είχε 3 μαύρους παίκτες στη σύνθεση της, μια τριάδα που έμεινε γνωστή με το όνομα 'Three Degrees'. Σε κάθε ματς οι αντίπαλοι τους υποδέχονταν με ρατσιστικές κραυγές, φρούτα και χλέπες. Αυτοί απαντούσαν με γκολ. To άγαλμα τους βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.
40 χρόνια μετά:
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/101557167_10158866478360931_8415610296181194752_o.jpg?_nc_cat=109&_nc_sid=8024bb&_nc_eui2=AeFRRuZUkio_131F33QfPRwx7qPDRQ84Ntnuo8NFDzg22e17H5xqf86FlH3FgD0k10DRjwujO-X5sEwkL2VMX3ui&_nc_oc=AQlvYXUkPWiJKU9hIuMhTGuwmjpHt-pCdEZuQanFRwwGIbIOlNQhZPvt8WL57KVZ4g8&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=f142767c8cf3f58de691b50633f35c07&oe=5EFD97C3)
El Sombrero
“Σε αρκετά παιχνίδια ο θείος μου αναγκαζόταν στο ημίχρονο να αλλάξει φανέλα γιατί ήταν γεμάτη από πάνω έως κάτω με φλέματα”
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=114.msg215377#msg215377
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/101631388_10221711385792035_2007732683567792128_o.jpg?_nc_cat=110&_nc_sid=1480c5&_nc_eui2=AeE3oDqh3u8ioqZucDUxoEqfzK6oiPiE_47MrqiI-IT_jmD0YcKItj5ZxYpHMuKuy6QKVzWoap-OCy8ca3qCU2b9&_nc_oc=AQmqMXe8Xr7i7bKBMQetxZIHgvwBugzuQ7BRsR8v--NKjLhdF7Ih1FEeIgnHtRXTgsg&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=048e453e17726a35c7f547e82934b8e5&oe=5EFDCA2D)
-
Σαν σήμερα το 2010 ο Έλτον Τζον έδωσε μια sold out συναυλία στο γήπεδο της Γουότφορντ. Αυτή ήταν η μοναδική που έδωσε εκείνη τη χρονιά στην Αγγλία και διοργανώθηκε με ένα συγκεκριμένο σκοπό. Όπως είχε συμβεί και σε μια αντίστοιχη περίπτωση το 2005, όλα τα έσοδα τα χάρισε στην αγαπημένη του ομάδα, που χάρη σ'αυτά μπάλωσε τρύπες και έκανε μεταγραφές. Μέρος των χρημάτων χρησιμοποιήθηκαν για να αγοραστεί o Τρόι Ντίνι, που τα επόμενα χρόνια έγινε αρχηγός και πέτυχε πάνω από 120 γκολ. Ένα από αυτά είναι και το πιο διάσημο γκολ στη σύγχρονη ιστορία της Γουότφορντ.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/101083583_10158853416230931_6668007134438883328_n.jpg?_nc_cat=107&_nc_sid=8024bb&_nc_eui2=AeFBfw2eJZEgNGiHydTErme70rBlPISLiDHSsGU8hIuIMXruj1z8Frh0YYw68fbF_m7B0N9JvdlzLSnW1pSLCZkW&_nc_oc=AQlU3-cz-q0P76vD3iWywB2ixIhoeLdRbcACy5uQFjSUMrIGMJuh7P7pg2D2DmMFUrs&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=0cf5d84b1daae867bfbdc1503db2ec8d&oe=5F048DA8)
Για τους 3-4 που πιθανόν δεν κατάλαβαν για ποιο γκολ μιλάμε:
Σήμερα, το προσωπικό του νοσοκομείου που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο γήπεδο, έδωσε στην ομάδα ένα standing ovation σε μια από τις κερκίδες.
Η ομάδα είχε ανοίξει μέχρι και σήμερα το vip εστιατόριο της και τάιζε περίπου χίλιους νοσηλευτες και γιατρούς καθημερινά για περίπου δύο μήνες, θέλοντας να συμβάλει στον φόρτο εργασίας λόγο κορονοιου αλλά και να μας ευχαριστήσει, ενώ οι στολές μας πλένονταν στα πλυντήρια που διαθέτει το γήπεδο για τους παίχτες και το λοιπό προσωπικό του κλαμπ, πάλι σε καθημερινή βάση.
Δεν είμαι από παιδί Γουότφορντ, αλλά δεν γίνεται να μην παω σε έστω έναν αγώνα και να φωνάξω για πάρτη τους.
Ευχαριστούμε για όλα!
El Sombrero
-
Η ταινία των οπαδών
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/03/Queens-Park-Rangers-groun-008.jpg?resize=480%2C288&ssl=1)
Αν κάτι αξίζει από το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι οι λιγότερο διάσημες, αλλά εξίσου ιστορικές ομάδες του. Μια από αυτές είναι η Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, μια ομάδα που έχει κλείσει 133 χρόνια ζωής διατηρώντας ένα φανατικό κοινό που την λατρεύει. Βλέπεις, στην Αγγλία ισχύει ακόμα σε μεγάλο βαθμό το “support your local team” και δεν έχουν γίνει όλοι οπαδοί των μεγάλων ομάδων. Ο οπαδός της ΚΠΡ δεν έχει συχνές χαρές. Έχει ένα κερδισμένο Λιγκ Καπ μισό αιώνα πιο πριν, δυο πρωταθλήματα Β’ Εθνικής και έναν χαμένο τελικό κυπέλλου. Δεν τον λες και glory hunter. Όμως είναι εκεί να στηρίζει την ομάδα στα δύσκολα. Και τα δύσκολα όπως είδαμε πρόσφατα είναι για γέλια και για κλάματα. Η σύγχρονη ιστορία της ΚΠΡ είναι μια ιστορία προς αποφυγή που έχει όλα τα αρνητικά του modern football και κανένα από τα θετικά του. Αν δεν την ξέρετε μπορείτε να ανατρέξετε στα παλαιότερα κείμενά μας και στο ντοκιμαντέρ πριν δυο χρόνια με όνομα The Four Year Plan που συστήνω ανεπιφύλακτα. Η ιστορία κάποιον ξιπασμένων πλουσίων που δεν είχαν ιδέα από μπάλα και ήθελαν να κάνουν κουμάντο σε έναν σύλλογο.
Ήρθε όμως η ώρα να δούμε και την άλλη, την πραγματική πλευρά της ΚΠΡ. Το 60λεπτο ντοκιμαντέρ με τίτλο “R’ Story” είναι αυτό που λέει κι ο τίτλος, η ιστορία των φιλάθλων, του κόσμου της συμπαθούς ομάδας του Λονδίνου που μένει εκεί σταθερά στα εύκολα και στα δύσκολα. Φτιαγμένο από τον κόσμο για τον κόσμο, το R’ Story δεν στοχεύει απλά στο να δείξει το “μεγαλείο” μιας ομάδας (άλλωστε ο καθένας οπαδός πιστεύει ότι η δικιά του είναι η κορυφαία), αλλά να αναδείξει τους ανθρώπους που σε μια περίοδο που το ποδόσφαιρο της Αγγλίας βάλλεται συνεχώς από τύπους που κάνουν το κέφι τους σκορπίζοντας απλά χρήματα, συνεχίζουν να κρατούν τις κλασσικές αγγλικές παραδόσεις του “beautiful game”. Στο R’ Story πρωταγωνιστές είναι όσοι αγαπούν την ομάδα τους χωρίς να περιμένουν κάποια ανταπόδοση πέρα από τη χαρά του γηπέδου και της συνύπαρξης με τους ομοϊδεάτες τους. Οι συντελεστές ασχολούνται με το “κοινωνικό φαινόμενο” του γηπέδου, του ανήκειν, της χαράς να μοιράζεσαι με χιλιάδες ακόμα τα συναισθήματά σου. Το ακόμα πιο θετικό είναι ότι έχει γυριστεί μέσω μιας πρωτοβουλίας που δίνει ευκαιρίες σε άνεργους νέους, μιας οργάνωσης που βοηθάει ανθρώπους και στην συγκεκριμένη περίπτωση τους μετέτρεψε σε κάμεραμεν, δημοσιογράφους και παραγωγούς. Με τη βοήθεια οπαδών της ΚΠΡ έγινε πραγματικότητα και σίγουρα θα ευχαριστήσει περισσότερο τον κόσμο της ομάδας που θα το δει στις αίθουσες από το να βλέπει τα σπαστά αγγλικά του Φλάβιο Μπριατόρε.
https://www.sombrero.gr/2015/03/%ce%b7-%cf%84%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%af%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b4%cf%8e%ce%bd/
-
Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε να γίνει κάτι τέτοιο και για τον ΠΑΣ;;;
-
Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε να γίνει κάτι τέτοιο και για τον ΠΑΣ;;;
θέλει δουλειά,όχι βρυκολακες, αλλά δεν είναι κ δύσκολο....κ κυρίως μην περιμένεις βοήθεια από την ΠΑΕ....
-
Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε να γίνει κάτι τέτοιο και για τον ΠΑΣ;;;
θέλει δουλειά,όχι βρυκολακες, αλλά δεν είναι κ δύσκολο....κ κυρίως μην περιμένεις βοήθεια από την ΠΑΕ....
Πλάνα από κερκίδα και γενικά κόσμο,Μερικές κουβέντες παλαιμάχων για τον ΠΑΣ και τον κόσμο του.Συνεντεύξεις με απλό κόσμο.
-
Σίτι και Ράσφορντ... κατέστρεψαν την Χόπκινς στο Twitter γύρω από τα δωρεάν γεύματα
Την ώρα που ο Μάρκους Ράσφορντ πήρε μια σπουδαία νίκη για την αντιμετώπιση της κρίσης της πανδημίας του κορωνοϊού, η δημοσιογράφος και businesswoman Κέιτι Χόπκινς θέλησε να το παίξει... bitch, αλλά την έβαλε στην θέση της ακόμη και η αντίπαλος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Μάντσεστερ Σίτι.
(http://www.england365.gr/assets/hopkinscunt_o_r_g.jpg)
Ο νεαρός επιθετικός των «κόκκινων διαβόλων» μπόρεσε να μαζέψει μέσα στην καραντίνα περί τα 20 εκατομμύρια λίρες για την παροχή φαγητού σε παιδιά οικογενειών που ένιωσαν στο πετσί τους την κρίση με το lockdown και πήρε μια σπουδαία νίκη όσον αφορά το ζήτημα μιας και επιστολή του προς την Κυβέρνηση ήταν καθοριστική για να συνεχιστεί η παροχή βοήθειας και το καλοκαίρι με ένα κονδύλι το οποίο θα αγγίξει τα 120 εκατομμύρια λίρες.
Κι ενώ τέτοιες πράξεις και τέτοιες νίκες τυγχάνουν θετικής ανταπόκρισης από το σύνολο των παρατηρητών, βγήκε η Χόπκινς να το... παίξει έξυπνη, με την πρώην αρθρογράφο της «Sun» να λέει ούτε λίγο – ούτε πολύ πως δεν θέλει να δίνει λεφτά από την τσέπη της για να τρώνε παιδιά που δεν είναι δικά της. Όλο αυτό για να ποστάρει κάποια στιγμή μια φωτογραφία με την φανέλα της Μάντσεστερ Σίτι, γράφοντας πως δείχνει πολύ σέξυ στα μπλε, μόνο και μόνο για να βγουν οι «πολίτες» και να της απαντήσουν, «Όχι το δικό μας μπλε», εκφράζοντας αποστροφή για τις ρατσιστικές τοποθετήσεις της.
Το παρατήρησε κι ο Ράσφορντ, που πήρε κι αυτός θέση αγνοώντας την Χόπκινς, γράφοντας: «Μια πόλη ενωμένη», που δεν είναι άλλο από το μότο ανάμεσα σε Σίτι και Γιουνάιτεντ (A City United) το οποίο οι δύο αντίπαλοι σύλλογοι χρησιμοποιούν σε θέματα που... δεν χωρούν οπαδικά.
twitter (https://twitter.com/HLNinEngeland/status/1272930682956853249?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1272930682956853249&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.england365.gr%2F)
http://www.england365.gr/article/215149/%CE%A3%CE%AF%CF%84%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%A1%CE%AC%CF%83%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BD%CF%84-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%88%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%A7%CF%8C%CF%80%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-Twitter-%CE%B3%CF%8D%CF%81%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1
-
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2020/06/dsfsdf.jpg)
Οι ιδιοκτήτες Σίτι, Λειψίας, Ατλέτικο και της Ιντερ έχουν συνολικά 20 ομάδες!
Η πολυϊδιοκτησία τείνει να γίνει…μόδα στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη, με τις City Football Group και Red Bull να είναι οι «μπροστάρηδες» κι αρκετούς ακόμα επιχειρηματίες να ακολουθούν το παράδειγμά τους…
Δεν είναι λίγοι οι ιδιοκτήτες ομάδων, που έχουν σπεύσει να μεγαλώσουν την ποδοσφαιρική τους ιδιοκτησία σε δυο, τρεις ή και περισσότερες ομάδες δημιουργώντας μία πολυϊδιοκτησία. Αυτό μπορεί να γίνει είτε επειδή τους παρουσιάστηκε μία καλή ευκαιρία είτε επειδή έχουν σκοπό να επεκτείνουν την επένδυσή τους στο ποδόσφαιρο και χρειάζονται περισσότερους συλλόγους διαφορετικών χωρών ή ακόμα και ηπείρων.
Κάτι τέτοιο σαν την τελευταία περίπτωση κάνουν η ιδιοκτήτρια εταιρεία της Μάντσεστερ Σίτι, City Football Group και η ιδιοκτήτρια εταιρεία των Λειψία και Σάλτσμπουργκ, Ρεντ Μπουλ. Με την πρώτη να έχει αυτή τη στιγμή στην κατοχή της εννέα ομάδες σε όλο τον κόσμο και την δεύτερη πέντε αποτελούν αυτή τη στιγμή τις δυο μεγαλύτερες πολυϊδιοκτησίες ομάδων παγκοσμίως.
Υπάρχουν βέβαια και πιο απλά παραδείγματα όπως της Μονακό και της Λέστερ, που απλά βρήκαν ομάδες σε τιμή ευκαιρίας ή των Ατλέτικο Μαδρίτης και Άγιαξ, που ήθελαν με κάποιο τρόπο να επεκτείνουν το brand name τους, καθώς και οι προσωπικές φιλοδοξίες συγκεκριμένων εταιρειών ή ατόμων, όπως συνέβη με την Σουνίγκ Γκρουπ, την οικογένεια Πότσο, τον Βίνσεντ Ταν και τον Μάθιου Μπένχαμ.
Ας πάρουμε όμως όλες αυτές τις περιπτώσεις με την σειρά για να τις εξετάσουμε πιο εμπεριστατωμένα και να διακρίνουμε τις ιδιομορφίες της καθεμίας…
City Football Group
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/CityFootballGroup.png?w=1170&ssl=1)
Το σήμα του City Football Group!
Το «άνοιγμα» του χορού της πολυϊδιοκτησίας με την Μάντσεστερ Σίτι και η γρήγορη επέκταση σε ΗΠΑ, Αυστραλία και Ιαπωνία
Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε «μέλη» και πιο ενεργό γκρουπ πολυϊδιοκτησίας ποδοσφαιρικών ομάδων στον κόσμο. Κορυφαίο απόκτημά του από το οποίο ξεκίνησε κιόλας το όλο εγχείρημα είναι η Μάντσεστερ Σίτι. Ο Σεΐχης Μανσούρ απέκτησε την αγγλική ομάδα για 210εκ. λίρες το 2008 και ίδρυσε το City Football Group, όπου πλέον έχει φτάσει να αποτελείται από εννιά ομάδες.
Το δεύτερο μέλος ήρθε στην παρέα τέσσερα χρόνια αργότερα από το πρώτο «χτύπημα» με τους «πολίτες», όταν το CFG έκανε άνοιγμα προς την Αμερική. Τον Μάιο του 2013 σε συνεργασία με την ομάδα μπέιζμπολ Νιου Γιορκ Γιάνκις θα δημιουργηθεί η Νιου Γιορκ Σίτι και θα πληρωθούν τα 100εκ. δολάρια που απαιτούνταν για την θέση επέκτασης, που είχε διαθέσιμη το MLS.
Δεν θα μείνει όμως εκεί, αφού μόλις μισό χρόνο αργότερα θα επεκταθεί και στην ήπειρο της Ωκεανίας. Οι ιδιοκτήτες των «πολιτών» ξόδεψαν 12εκ. δολάρια και απέκτησαν το 80% της Μέλμπουρν Χαρτ, την οποία μετονόμασαν σε Μέλμπουρν Σίτι (αργότερα απέκτησε και το υπόλοιπο 20%, που ανήκε σ’ ένα τοπικό κονσόρτιουμ επιχειρηματιών, που είχαν την ομάδα ράγκμπι Μέλμπουρν Στορμ).
Μισό χρόνο αργότερα, τον Μάιου του 2014, οι φιλόδοξοι Άραβες έφτασαν και στην Ασία, όπου σε συνεργασία με την αυτοκινητοβιομηχανία Nissan απέκτησαν το 20% των Γιοκοχάμα Μαρίνος της Ιαπωνίας. Μπορεί το ποσοστό να φαίνεται μικρό, ωστόσο αν βάλει κανείς στην ζυγαριά και το υπόλοιπο 80% που έχει στην κατοχή της, η «συνεργάτιδα» στο συγκεκριμένο εγχείρημα Nissan, μιλάμε ουσιαστικά για ολοκληρωτικό έλεγχο της ομάδας.
Η παύση των τριών ετών και η επέκταση μέχρι τον αριθμό των εννέα ομάδων!
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/EX5VajEWkAEsH3V.jpg?resize=1024%2C1024&ssl=1)
Οι εννέα ομάδες που αποτελούν το City Football Group!
Θα ακολουθήσει μία παύση διεύρυνσης των μελών του City Football Group, η οποία θα σταματήσει τον Απρίλιο του 2017 με την αγορά της Ατλέτικο Τορκί, που μετονομάστηκε τον Γενάρη του 2020 σε Μοντεβιδέο Σίτι Τορκί με αλλαγές και στο σήμα της ομάδας. Τότε, ανακοινώθηκε και η κατασκευή ενός σύγχρονου προπονητικού κέντρου για την ομάδα (κόστος 5εκ. ευρώ, θα ολοκληρωθεί το 2021), που θα είχε ως σκοπό να την κάνει πόλο έλξης για τα μεγαλύτερα ταλέντα της Νότιας Αμερικής.
Στα τέλη του Αυγούστου του 2017, η Χιρόνα έγινε η έκτη ομάδα, που «προσχώρησε» στο CFG, αφού αποκτήθηκε το 44,3% της ομάδας. Ακριβώς, ίδιο ποσοστό κατείχε και το Girona Football Group, που ανήκει στον αδερφό του Πεπ Γκουαρδιόλα, Πέρε. Μάλιστα, το γεγονός πως η Σίτι είχε αρχίσει να δανείζει κάποιους νεαρούς παίκτες της στην Χιρόνα ήδη από την σεζόν 2015-2016, θεωρήθηκε από κάποιους πως η βοήθεια της ομάδας προς τον αδερφό του Πεπ, είχε χρησιμοποιηθεί ως μορφή επιπλέον κινήτρου για να έρθει η πολυπόθητη υπογραφή του Καταλανού και να αναλάβει τους «πολίτες».
Φτάνουμε στον Φεβρουάριο του 2019, ώστε να προστεθεί στο CFG μία ομάδα από την πολύ ισχυρή οικονομικά Κίνα. Με την βοήθεια της China Sports Capital (54%) και της UBTECH Robotics (18%), έφτασε στα χέρια του City Football Group το 28% της Σιχουάν Τζιουνιού (ομάδα δεύτερης κατηγορίας πλέον).
Πριν καλά καλά αλλάξεις ο χρόνος, τον Νοέμβρη, το CFG ταξίδεψε λίγο δυτικότερα από την Κίνα αυτή τη φορά, στην Ινδία, σε άλλη μια πολλά υποσχόμενη οικονομία. Απέκτησε το 65% της Μουμπάι Σίτι, με τους Ινδούς Ρανμπίρ Καρπούρ και Μπιμάλ Παρέκχ να διατηρούν το 35%.
Τελευταίο και πιο φρέσκο απόκτημα, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, για το CFG ήταν η βελγική Λόμελ. Στις 11 Μαΐου του 2020 απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών των Βέλγων, που αγωνίζονται στην δεύτερη κατηγορία του βελγικού πρωταθλήματος.
Τα λόγια του CEO Φεράν Σοριάνο για την περαιτέρω επέκταση και οι διάφορες φήμες!
Ο CEO της Μάντσεστερ Σίτι, Φεράν Σοριάνο (αλλά και των Νιου Γιορκ και Μέλμπουρν Σίτι) αποκάλυψε σε μία συνέντευξη τύπου τον Μάρτιο του 2019 ότι στην επόμενη δεκαετία είναι πιθανό να προστεθούν ακόμα 2-3 ομάδες στο CFG. Μάλιστα, δήλωσε πως το γκρουπ δεν έψαχνε πλέον για ομάδες σε χώρες της Ευρώπης, αλλά σε εκείνες που το ποδόσφαιρο δεν είχε αναπτυχθεί ακόμα τόσο πολύ, όπως η Ινδία.
Από τότε υπήρξαν αρκετές φήμες για αγορά ομάδας από την Μαλαισία (εξαιτίας μίας επίσκεψης του Φεράν Σοριάνο εκεί, όπου συναντήθηκε με τον υπουργό αθλητισμού της χώρας), ενώ φέτος κυκλοφόρησε πως υπήρξε ενδιαφέρον και για ρωσική ομάδα, το όνομα της οποίας δεν διέρρευσε (πιθανότατα την Ούφα), καθώς και για την γαλλική Νανσί, όμως το ξέσπασμα του κορονοϊού μπλόκαρε όλες τις συνομιλίες.
Τα δυο κομμάτια που πούλησαν οι Άραβες από την ποδοσφαιρική αυτοκρατορία τους
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/man-city-chart.png?w=1170&ssl=1)
Οι τρεις ιδιοκτήτες του City Football Group και τα ποσοστά τους!
Μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια και τις διάφορες αγορές ομάδων, ούτε καν η ίδια ιδιοκτησία των Αράβων δεν έμεινε αναλλοίωτη. Μπορεί ο Σεΐχης Μανσούρ μέσω της Abu Dhabi United Group να ήταν αυτός που ξεκίνησε το όλο εγχείρημα, ωστόσο πλέον κατέχει το 78% και όχι ολόκληρο το πακέτο των μετοχών της. Φυσικά, αυτό δεν έγινε παρά την θέλησή του, απλά αποφάσισε δις μέσα σ’ αυτά τα δώδεκα χρόνια να πουλήσει κάποια πακέτα μετοχών σε εταιρείες που του έκαναν καλές προτάσεις.
Tον Δεκέμβριο του 2015, το CFG ανακοίνωσε την πώληση του 13% των μετοχών στην κινεζική εταιρεία China Media Capital (επενδυτικό fund), που σε συνεργασία με την κρατική CITIC Group (δημόσια εταιρεία που ασχολείται με μεταλλεύματα, αέρια, καύσιμα, κατασκευές κλπ.), έδωσαν 265εκ. λίρες στους ιδιοκτήτες των «πολιτών».
Πριν λίγους μήνες, τον Νοέμβριο του 2019, οι Άραβες πούλησαν ξανά, αυτή τη φορά το 10% των μετοχών της εταιρείας στην αμερικάνικη Silver Lake Partners (επενδυτικό fund) αντί 500εκ. δολαρίων.
Έτσι, διαμορφώθηκε η τωρινή μετοχική σύνθεση που βλέπετε στην παραπάνω εικόνα, η οποία ενδέχεται να αλλάξει ξανά όσο το CFG αποκτάει καινούργια μέλη και η αξία τους εκτοξεύεται, προκαλώντας το ενδιαφέρον επενδυτών τεράστιου μεγέθους.
repress.gr
-
Πολυϊδιοκτησία: Οι γνωστότερες περιπτώσεις στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο!
Red Bull
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/Mappa-Club.png?resize=585%2C274&ssl=1)
Οι έξι ομάδες που ντύθηκαν με τα χρώματα και το σήμα της Ρεντ Μπουλ (λείπει η αυστριακή Λίφερινγκ, που ανήκει κι αυτή στον όμιλο)
Από τα διάφορα extreme σπορ μέχρι την Formula 1, το Moto GP και το Nascar η Ρεντ Μπουλ δίνει τεράστιο βάρος στις χορηγίες σε αθλητικά event, αλλά και σε ομάδες. Απ’ αυτήν την διαδικασία δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και το ποδόσφαιρο, άθλημα ιδιαίτερα προσοδοφόρο, αλλά και με τεράστια προβολή παγκοσμίως.
Το 2005 ήταν η χρονιά που σηματοδότησε την έναρξη της επένδυσής της στον «Βασιλιά των Σπορ». Η αυστριακή εταιρεία που παράγει το ομώνυμο διάσημο ενεργειακό ποτό, απέκτησε την Αούστρια Σάλμπουργκ και την μετονόμασε σε Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, ενώ αγόρασε και την Λίφερινγκ (ομάδα δεύτερης κατηγορίας), την οποία χρησιμοποιεί ως feeder club (στέλνει εκεί πιτσιρικάδες για να πάρουν αγωνιστικά λεπτά).
Την ίδια χρονιά επεκτάθηκε και στην Αμερική, αποκτώντας τους MetroStars της Νέας Υόρκης, τους οποίους μετονόμασε σε Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς, ξεκινώντας ουσιαστικά την πολυϊδιοκτησία ποδοσφαιρικών ομάδων από την αυστριακή εταιρεία.
Το 2007 ήταν η ώρα της Λατινικής Αμερικής, όπου δημιούργησε την Ρεντ Μπουλ Μπραζίλ στο Σάο Πάολο. Το δεκαετές πλάνο για την προώθηση της ομάδας μέχρι την πρώτη κατηγορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου απέτυχε κι έτσι αποφασίστηκε να ενωθεί η ομάδα με την Ατλέτικο Μπραγκαντίνο (ομάδα δεύτερης κατηγορίας) και να δημιουργηθεί η Ρεντ Μπουλ Μπραγκαντίνο, που κατόρθωσε το 2019 να πάρει το πρωτάθλημα και ανέβει επιτέλους στην μεγάλη κατηγορία.
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/karimmmm.png?resize=1024%2C576&ssl=1)
Ο Καρίμ Αντεγιέμι με την φανέλα της Λίφερινγκ από την οποία περνούν σχεδόν όλα τα μεγάλα ταλέντα της Σάλτσμπουργκ.
To 2008 ίδρυσε την Ρεντ Μπουλ Γκάνα, μία ακαδημία στην ομώνυμη αφρικανική χώρα, που είχε περισσότερο σκοπό την παραγωγή παικτών. Όμως, η επένδυση αυτή εγκαταλείφθηκε γρήγορα και το 2014 η αυστριακή εταιρεία παράτησε την ακαδημία, η οποία ενώθηκε με την αντίστοιχη της Φέγενορντ, που ονομάζεται τώρα Γουέστ Άφρικαν Φούτμπολ Ακάντεμι.
Τον Ιούνιο του 2009 ξεκίνησε το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό πρότζεκτ των ιδιοκτητών της Ρεντ Μπουλ (Τσαλέο Γιουβίντια 49% και Ντίτριχ Μάτεσιτς 51%). Απέκτησαν τα δικαιώματα της Μάρκρανστεντ (ομάδα 5ης κατηγορίας στην Γερμανία), η οποία μετονομάστηκε σε Λειψία από την ομώνυμη πόλη, όμως χωρίς το Ρεντ Μπουλ να βρίσκεται στο όνομά της, αφού απαγορεύεται από τους κανόνες του γερμανικού πρωταθλήματος, να μπαίνουν ονομασίες εταιρειών δίπλα στα κανονικά ονόματα των ομάδων. Κατόρθωσε να υπερκεράσει τον αρχικό της στόχο, που ήταν να φέρει την ομάδα στην Μπουντεσλίγκα μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, αφού μέχρι το 2016 η Λείψα έφτασε στην κορυφαία κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος.
Suning Holdings Group
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/060616-SOC-Suning-Group-Inter-Milan-scaled.jpg?resize=1024%2C683&ssl=1)
Η Suning Holdings Group ανακοινώνει την απόκτηση της Ίντερ!
Πρόκειται για την κινεζική εταιρεία που το 2016 απέκτησε την Ίντερ από τον Ερίκ Τοχίρ και την οικογένεια Μοράτι ξοδεύοντας 270εκ. ευρώ για το 68,55% των μετοχών της ιταλικής ομάδας. Έτσι, ο ιδιοκτήτης της Ζανγκ Τζιντόνγκ έφτασε κι αυτός σε πολυϊδιοκτησία ποδοσφαιρικών ομάδων, αφού είχε ήδη στην κατοχή την κινεζική Τζιανγκσού Σουνίνγκ (αγωνίζεται στην Σούπερλιγκ της Κίνας), της οποίας είναι ο ένας εκ των δυο μεγαλομετόχων.
Οικογένεια Πότσο
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/Udinese-Granada-CF-Watford-FC1-e1342460639480.png?w=610&ssl=1)
Η πολυϊδιοκτησία της οικογένειας Πότσο με τις Ουντινέζε, Γρανάδα και Γουότφορντ!
Πρόκειται για μία από τις πιο γνωστές οικογένειες του ποδοσφαιρικού επιχειρηματικού κόσμου, αλλά και μία από πιο γνωστές πολυϊδιοκτησίες. Η οικογένεια Πότσο έχει αυτή τη στιγμή στην κατοχή της δυο ομάδες, την αγγλική Γουότφορντ και την ιταλική Ουντινέζε.
Η Ουντινέζε ήταν η πρώτη ομάδα, που έκανε δική της η οικογένεια το μακρινό 1986. Μέσω αυτής βρέθηκε δυο φορές μπλεγμένη σε στοιχηματικά σκάνδαλα (1986 και 1990), με το δεύτερο να είναι η αιτία που απαγορεύτηκε στον Τζιαμπάολο Πότσο η οποιαδήποτε κατοχή θέσης εξουσίας στην ομάδα, ενώ παρ’ όλα αυτά του επιτρεπόταν παράλληλα να παραμένει ιδιοκτήτης. Τη σεζόν 1993-1994 ενέταξε τον γιο του, Τζίνο Πότσο στην ομάδα, με πρωταρχικό σκοπό την οργάνωση του δικτύου σκάουτινγκ.
Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι η οικογένεια να αποκτήσει την δεύτερη ομάδα της. Αυτή ήταν η ισπανική Γρανάδα το 2009, η οποία έμεινε στην κατοχή του Ιταλού επιχειρηματία για μόλις εφτά χρόνια, αφού το 2016 την πούλησε στον Κινέζο Τζιάνγκ Λιζάνγκ, ο οποίος κατέχει ακόμη το 60% της Πάρμα και το 90% της κινεζικής Τσονγκίνγκ Ντανγκντάι Λιφάν.
Το 2012 η ιταλική οικογένεια προχώρησε στην απόκτηση της Γουότφορντ από τον Λόρενς Μπασίνι. Όμως, ο πατέρας παρέδωσε την ιδιοκτησία και τα «ηνία» της πολυϊδιοκτησίας στον γιο του Τζίνο, που κατοικεί μόνιμα στην Αγγλία και το Λονδίνο, αφού τα χρόνια είχαν πλέον περάσει για τον Τζιαμπάολο Πότσο, ο οποίος είναι σήμερα 79 ετών!
Όλα αυτά τα χρόνια η οικογένεια έκανε και συνεχίζει ακόμα και τώρα να κάνει αρκετές μεταγραφές μεταξύ των τριών τότε και των δυο τώρα ομάδων της με διαφορετικούς σκοπούς ανά περίοδο.
Η επέκταση που έκαναν οι Άγιαξ και Ατλέτικο Μαδρίτης!
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/ajax-cape-town-ari-efstathiou-july-2018_mt5tp0zgs1ho1wcpq067f6ysc.jpg?resize=1024%2C576&ssl=1)
O Έλληνας CEO του Άγιαξ Κέιπ Τάουν!
Πολύς κόσμος γνωρίζει τις ακαδημίες τις οποίες έχει δημιουργήσει ο Άγιαξ στην Ελλάδα από το 2011, των οποίων διευθυντής είναι ο Έλληνας, γεννημένος στην Αυστραλία, ατζέντης Γιώργος Καζιάνης (το μανατζερικό του γραφείο του ονομάζεται Only4Stars International Sports & Enterntainment). Ίσως όμως να μην γνωρίζει το παράρτημα που έχει δημιουργήσει ο Άγιαξ στην Νότια Αφρική με την ένωση των Σέβεν Σταρς και των Κέιπ Τάουν Σπερς με όνομα «Άγιαξ Κέιπ Τάουν» (κατέχει το 51%). CEO της συγκεκριμένης ομάδας είναι ο Έλληνας Άρης Ευσταθίου.
Ακόμη, από το χαρτοφυλάκιο του ολλανδικού συλλόγου έχει περάσει ακόμη η γκανέζικη Ασχάντι Γκολντ (1999-2003) και η βελγική Μπέερσοτ (2000-2003), ενώ το 2002 ιδρύθηκε και η Άγιαξ Ορλάντο Πρόσπεκτς, που φαλίρισε το 2007.
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/i.jpg?resize=1024%2C576&ssl=1)
Η ισπανική Ατλέτικο Μαδρίτης και η μεξικάνικη Ατλέτικο Σαν Λουίς!
Η Ατλέτικο Μαδρίτης έφτασε στην πολυϊδιοκτησία αποκτώντας δυο ομάδες από την αμερικανική ήπειρο. Αρχικά, έκανε δικό της το 50% των μετοχών της μεξικανικής Ατλέτικο ντε Σαν Λουίς τον Μάρτιο του 2017, ενώ τον Γενάρη του 2020 η πόλη Οτάβα απέκτησε μία θέση για την συμμετοχή της στην καναδική Πρέμιερ Λιγκ κι έτσι η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν έχασε την ευκαιρία και δημιούργησε την Ατλέτικο Οτάβα σε συνεργασία με τον Καναδό επιχειρηματία Τζεφ Χαντ.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/canadian-premier-league-atletico-ottawa-logo-1024x569-1.jpg?w=1024&ssl=1)
Το σήμα της Ατλέτικο Οτάβα!
Οι βελγικοί ”δορυφόροι” των Μονακό και Λέστερ και οι πολυϊδιοκτησίες των Ταν και Μπένχαμ!
Η Μονακό του ενός ευρώ και η Σερκλ Μπριζ των πέντε εκατομμυρίων!
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/Rybo_albert_h14dcIe.max-2048x1024-1.jpg?resize=1024%2C596&ssl=1)
Ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ με τον πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό!
Μπορεί οι περισσότεροι ιδιοκτήτες των ξένων ομάδων να είναι συνήθως παντελώς άγνωστοι στο ελληνικό ευρύ κοινό, ωστόσο ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεβ της Μονακό δεν μας έχει αφήσει ασυγκίνητους. Ο λόγος είναι πως η κόρη του Εκατερίνα απέκτησε μία ομάδα εταιρειών από την Αθηνά Ωνάση , μεταξύ των οποίων και το νησί του Σκορπιού και τη διπλανή του νησίδα, Σπάρτη, στα οποία ο πατέρας της ξεκίνησε, όπως ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 2018, μία επένδυση 184εκ. ευρώ για την κατασκευή πολυτελών κατοικιών (αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2020).
Ας συνεχίσουμε όμως με τα δικά μας. Ο Ρώσος μεγιστάνας αγόρασε την ποδοσφαιρική ομάδα του Μονακό περίπου ένα χρόνο αφότου έγινε κάτοικος της χώρας, δηλαδή τον Δεκέμβριο του 2011 (66% των μετοχών στο όνομα της κόρης του, Εκατερίνα). Μάλιστα, χρειάστηκε να πληρώσει μόλις 1€ για να την αποκτήσει, αφού το παλάτι, αντί για χρήματα για την πώληση της ομάδας, ζήτησε επενδύσεις τουλάχιστον 100εκ. ευρώ μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Το 2015 η Μονακό προχώρησε στην απόκτηση της βελγικής Σερκλ Μπριζ, η οποία τότε ήταν αρκετά αδύναμη οικονομικά. Οι Μονεγάσκοι την χρησιμοποιούν για την ανάπτυξη των νεαρών παικτών τους, αφού τους δανείζουν αρκετούς σε κάθε μεταγραφική περίοδο, βοηθώντας την να διατηρεί παράλληλα ένα αξιόλογο αγωνιστικό επίπεδο.
Σε μία αντίστοιχη κίνηση προχώρησε και η εταιρεία King Power International Group στην οποία ανήκει η Λέστερ. Η οικογένεια Σριβανταναπράμπα απέκτησε τον Μάιο του 2017 την βελγική Λέουβεν (ομάδα δεύτερης κατηγορίας), η οποία αντιμετώπιζε τότε οικονομικές δυσκολίες και βρέθηκε σε τιμή ευκαιρίας.
Η πολυϊδιοκτησία του αλλοπρόσαλλου Βίνσεντ Ταν και του Μπέναμ της Μπρέντφορντ!
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/0_Cardiff-City-v-Crystal-Palace-Premier-League-Cardiff-City-Stadium.jpg?w=615&ssl=1)
Ο ιδιοκτήτης των Κάρντιφ, Σαράγεβο, Κορτράικ και Λος Άντζελες FC, Βίνσεντ Ταν!
Ο Βίνσεντ Ταν της Κάρντιφ μπορεί να μην έχει καταφέρει ακόμα να σταθεροποιήσει την ουαλική ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ, ωστόσο έχει κατορθώσει να ”θέσει” ένα σύνολο τεσσάρων ευρωπαϊκών ομάδων υπό τον έλεγχό του, δημιουργώντας την δική πολυϊδιοκτησία ποδοσφαιρικών ομάδων.
Ξεκίνησε το 2010 όταν μαζί με άλλους επενδυτές αγόρασε την Κάρντιφ και μέχρι τον επόμενο χρόνο κατόρθωσε σταδιακά να εκτοξεύσει το ποσοστό του περίπου στο 82%, όντας πλέον μεγαλομέτοχος. Ωστόσο, οι φίλαθλοι της ομάδας δεν τον έβλεπαν με καλό…μάτι κυρίως λόγω των μη λογικών και περίεργων ενεργειών του.
Τον Δεκέμβριο του 2013 απέκτησε την Σαράγεβο από την Βοσνία Ερζεγοβίνη (το 30% των μετοχών), ενώ τον Μάιο του 2015 έφερε στην…παρέα και την βελγική Κορτράικ, την οποία αγόρασε αντί 5εκ. ευρώ.
Το 2014 αναμείχθηκε μαζί με μία ομάδα επενδυτών και στην δημιουργία της Λος Άντζελες FC, που ξεκίνησε να αγωνίζεται στο MLS το 2018. Τον Φεβρουάριο του 2020 οι υπόλοιποι αγόρασαν το 20% από το ποσοστό του Μαλαισιανού επιχειρηματία αντί 700εκ. δολαρίων, ποσό που αποτελεί ρεκόρ για τα δεδομένα του MLS.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/Matthew-Benham-607145.jpg?w=590&ssl=1)
Ο ιδιοκτήτης των Μπρέντφορντ και Μίντιλαντ, Μάθιου Μπρέναμ!
Ο Μάθιου Μπέναμ από την άλλη, μπορεί να έχει λιγότερες ποδοσφαιρικές ομάδες στην δική του πολυϊδιοκτησία, ωστόσο σίγουρα είχε καλύτερα αποτελέσματα από τον Μαλαισιανό, αφού αυτός τουλάχιστον είχε ένα πλάνο στις κινήσεις που έκανε. Ο Άγγλος επενδυτής απέκτησε την αγγλική ομάδα πριν το ξεκίνημα της σεζόν 2009-2010 και την ανέβασε και την καθιέρωσε στην Τσάμπιονσιπ.
Όμως δεν έμεινε εκεί. Το 2014 απέκτησε την δανέζικη Μίντιλαντ, κερδίζοντας μάλιστα το πρωτάθλημα από την πρώτη κιόλας σεζόν που η ομάδα τέθηκε υπό την ιδιοκτησία του, το οποίο ήταν και το πρώτο στην ιστορία του συλλόγου. Από τότε την έχει καθιερώσει ως μία από τις μεγάλες δυνάμεις της Δανίας με συνεχείς ευρωπαϊκές εξόδους. Αυτή τη στιγμή είναι στην πρώτη θέση των πλέι-οφς του δανέζικου πρωταθλήματος με οκτώ βαθμούς διαφορά από την δεύτερη Κοπενχάγη με πέντε αγωνιστικές να απομένουν.
inthezone.gr
-
Πώληση Νιουκάστλ: Τα πεπραγμένα της βασιλικής οικογένειας απειλούν τη συμφωνία
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/960.jpg?fit=960%2C620&ssl=1)
Η συνεχής καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η σοκαριστική δολοφονία του δημοσιογράφου, Τζαμάλ Κασόγκι και το beoutQ είναι τα τρία λάθη του αναχρονιστικού καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας, που έχουν φέρει την πώληση της Νιουκάστλ να «ισορροπεί» πραγματικά σε μία κλωστή…
Μπορεί παλαιότερα το μόνο πράγμα που έπαιζε ουσιαστικά ρόλο στην αγοραπωλησία μιας ομάδας να ήταν το οικονομικό σκέλος, όμως πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην κι έχουν γίνει αρκετά πιο πολύπλοκα. Και δικαίως.
Ειδικά στην Πρέμιερ Λιγκ, το προφίλ του επενδυτή που χτυπάει… την πόρτα του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο εξετάζεται απ’ όλες τις πλευρές, όπως π.χ. για την προέλευση των ιδιωτικών κεφαλαίων του, το ποινικό του μητρώο, αλλά και το γενικότερο background του.
Σ΄ αυτό είναι που τελικά «χωλαίνει» και το ένα εκ των τριών μελών της κοινοπραξίας, που επιχειρεί την αγορά της Νιουκάστλ αντί 300εκ. λιρών (του 80% των μετοχών της) από τον Μάικλ Άσλεϊ. Μπορεί η γνωστή Αγγλίδα χρηματιστής, Αμάντα Στέιβλι (βρήκε τους Άραβες νυν ιδιοκτήτες της Μάντσεστερ Σίτι και έκλεισε το deal το 2008) και οι Ρέουμπεν Μπράδερς, Ντέιβιντ και Σάιμον (η δεύτερη πλουσιότερη οικογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου) να είναι «καθαροί», ωστόσο κανείς δεν θα μπορούσε να πει το ίδιο για τον πρίγκιπα και διάδοχο του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, που βάλλεται από πολλές πλευρές.
Αυτό, βέβαια, είναι κάτι που δεν γίνεται άδικα, αφού η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η δολοφονία «αντιφρονούντα» δημοσιογράφου σε πρεσβεία του κράτους σε ξένη χώρα, αλλά και η υποστήριξη πειρατικού καναλιού, που θίγει αυτούς που προσφέρουν το σημαντικότερο κομμάτι της «πίτας» των εσόδων στην Πρέμιερ Λιγκ, δηλαδή τα τηλεοπτικά δικαιώματα, δεν είναι εμπόδια, που μπορεί κανείς εύκολα να υπερπηδήσει. Ας δούμε, όμως, αναλυτικότερα τα τρία αυτά θέματα, που εμποδίζουν την ολοκλήρωση της πώλησης της Νιουκάστλ.
Η συνεχής καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η μηδενική προάσπισή τους!
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/RTX6GJ3X.jpg?resize=1170%2C658&ssl=1)
Διαδηλώσεις κατά του πρίγκιπα διαδόχου του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν!
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς δικηγόρος για να καταλάβει τη σωρεία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που διαπράττονται καθημερινά στην Σαουδική Αραβία από το ίδιο το αναχρονιστικό καθεστώς, δηλαδή την αυτού μεγαλειότης βασιλιά, Σαλμάν μπιν Αμπντουλαζίζ αλ-Σαούντ και τον πρίγκιπα διαδόχο του θρόνου, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν μπιν Αμπντουλαζίζ αλ-Σαούντ ή απλώς Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Ο δεύτερος, λοιπόν, συμμετέχει στην κοινοπραξία που διαπραγματεύεται την αγορά της Νιουκάστλ και μάλιστα θα συνεισφέρει τα περισσότερα χρήματα, αποκτώντας ένα ποσοστό ύψους 70% (το άλλο 10% από το 80% που είναι να αποκτηθεί συνολικά, θα πάει στους Ρέουμπεν Μπράδερς).
Το αραβικό κράτος έχει ουκ ολίγες φορές γίνει θέμα στην διεθνή κοινότητα συγκεντρώνοντας διόλου κολακευτικά σχόλια για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα και την κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ίδιων των κατοίκων της. Το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και πολλοί άλλοι διεθνείς οργανισμοί, ασχολούνται συνεχώς με την αραβική χώρα κάνοντας συνεχείς εκκλήσεις και αποκαλύπτοντας νέα παραπτώματα.
Η λύση που έχει αποφασίσει να δώσει η βασιλική οικογένεια στο συγκεκριμένο πρόβλημα είναι η συγκάλυψη. Με ποιον τρόπο; Έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα από τον Γενάρη του 2018 ( ονομάζεται ”Sports Development Fund”), όπου διοργανώνει μεγάλα αθλητικά γεγονότα για να στρέφει αλλού τα φώτα της δημοσιότητας, δαπανώντας εξωφρενικά ποσά, την ώρα που το μεγαλύτερο μέρος του λάου της χώρας ζει φτωχικά.
Η αδυναμία του Γκουαρδιόλα να αξιοποιήσει τις ακαδημίες της Σίτι
Όταν, όμως, υπάρχουν φωνές από τους ανθρώπους του ίδιου σου του κράτους και δει δημοσιογράφων, όπως ο Τζαμάλ Κασόγκι, οι οποίοι αποκαλύπτουν ανά τακτικά χρονικά διαστήματα πράγματα που δεν έπρεπε να βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής, η κατάσταση δυσχεραίνει.
Τι αποφάσισε, λοιπόν, να κάνει η βασιλική οικογένεια γι’ αυτές τις φωνές και συγκεκριμένα την πιο δυνατή και επικριτική εξ’ αυτών, του Τζαμάλ Κασόγκι;
Η κόντρα του Τζαμάλ Κασόγκι με την βασιλική οικογένεια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το μαρτυρικό του τέλος
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/5bd2733dbe664a2b3e594783.jpg?w=1024&ssl=1)
Διαδηλώσεις για την εξαφάνιση του Τζαμάλ Κασόγκι!
Όταν ο Σαουδάραβας δημοσιογράφος ταξίδεψε στην Τουρκία από τις ΗΠΑ, όπου κατοικούσε μόνιμα από το 2017, για να πάει στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας και να καταθέσει τα χαρτιά του διαζυγίου του για τον πρώτο του γάμο, ώστε να παντρευτεί την Τουρκάλα σύντροφό του, Χατιτσέ Τσενγκίζ, δεν εξήλθε ποτέ απ’ αυτήν, όπως επιβεβαιώθηκε από το κλειστό κύκλωμα καμερών της.
Η μεγάλη κόντρα του Κασόγκι με τον πρίγκιπα διάδοχο του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν εξαιτίας της οξείας κριτικής που ασκούσε εναντίον της ανύπαρκτης πολιτικής του για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν του βγήκε σε καλό. Και η αλήθεια είναι πως είχε ένα σημάδι για την αμοιβαία αντιπάθεια από τους ανθρώπους που η αυτού μεγαλειότης του προσελάμβανε για να τον παρενοχλούν. Μάλιστα, ο Έντουαρντ Σνόουντεν αποκάλυψε αργότερα πως του είχαν βάλει μέχρι και λογισμικό παρακολούθησης στο κινητό του τηλέφωνο, με το όνομα ”Πήγασος”.
Ο Άραβας δημοσιογράφος βασανίστηκε για περίπου επτά λεπτά. Αρχικά του έκοψαν τα δάκτυλα και μετά το κεφάλι και όλα αυτά φαίνεται να βιντεοσκοπήθηκαν από το apple watch, που φορούσε. Ωστόσο, η βασιλική οικογένεια συνέχισε να αρνείται την όποια σχέση της με το συμβάν, παρ’ ότι βρέθηκαν πλάνα από κάμερες αεροδρομίου, που έδειχναν μέχρι και μέλη της προσωπικής της φρουράς, αλλά και ανθρώπους των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας να φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη μία ημέρα πριν την εξαφάνιση του δημοσιογράφου, αλλά και πολλά άλλα στοιχεία, που την συνέδεαν με τον απάνθρωπο βασανισμό και την δολοφονία του.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/p06nggk2.jpg?w=960&ssl=1)
Η τελευταία φορά φορά που ο Τζαμάλ Κασόγκι εθεάθη ζωντανός, όταν έμπαινε στην πρεσβεία της Σ.Α. στην Κωνσταντινούπολη!
Όταν αργότερα προέκυψαν στοιχεία και αναφορές τόσο από την CIA και τον ΟΗΕ, αλλά και την τουρκική αστυνομία, η βασιλική οικογένεια και οι «αυλικοί» της αποδέχθηκαν την δολοφονία του Τζαμάλ Κασόγκι από πράκτορες του αραβικού κράτους και τιμώρησε με την θανατική ποινή πέντε εξ’ αυτών και με φυλάκιση άλλους τρεις, αρνούμενη οποιαδήποτε σχέση. Φυσικά, η όποια δίκη τους έγινε κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς να δοθεί τίποτα στην δημοσιότητα. Ευτυχώς για τους πράκτορες αυτούς, τα παιδιά του Κασόγκι τους έδωσαν χάρη και τους έσωσαν την ζωή.
Η σύντροφος του Τζαμάλ Κασόγκι έστειλε μία επιστολή στην Πρέμιερ Λιγκ και στους φιλάθλους των ομάδων για την ακύρωση της συμφωνίας εξαιτίας όλων των παραπάνω που είχε πράξει ο πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν προκαλώντας νέο «πονοκέφαλο» τόσο στους ιθύνοντες της λίγκας, που έπρεπε να πάρουν την απόφαση έγκρισης ή απόρριψης των επενδυτών, όσο και στο ίδιο το κονσόρτσιουμ των αγοραστών, αφού δεν έφταναν οι τόσες διεθνείς διοργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που πίεζαν προς αυτήν την κατεύθυνση, ήρθε ακόμα ένα γεγονός, να μεγαλώσει την…σκοτεινή πλευρά του Σαουδάραβα πρίγκιπα διαδόχου του θρόνου.
Η «αβάντα» του αραβικού κράτους στο πειρατικό κανάλι ”beoutQ”, που μεταδίδει παράνομα Πρέμιερ Λιγκ!
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/260425_0.jpg?resize=1170%2C661&ssl=1)
Ο αγώνας Άρσεναλ-Μάνσεστερ Σίτι υποκλέπτεται και μεταδίδεται live από το beoutQ!
Σε μας στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, όμως ειδικά στις χώρες της Μέσης Ανατολής, το BeoutQ είναι ευρέως διαδεδομένο από το 2017, που ξεκίνησε τη λειτουργία του. Είναι ο λόγος που το beINSPORTS σταμάτησε να προσφέρει τα τηλεοπτικά του πακέτα στην Σαουδική Αραβία, αφού το πρώτο του «έκλεβε» το τηλεοπτικό περιεχόμενο.
Ξεκίνησε, λοιπόν, ένας αγώνας των διάφορων τηλεοπτικών παρόχων να κλείσουν την συγκεκριμένη πλατφόρμα, ζητώντας το αρχικά από το κράτος της Σαουδικής Αραβίας. Αντ’ αυτού είδαν τον beoutQ να μεγαλώνει ξεκινώντας τις δορυφορικές μεταδόσεις, λανσάροντας δέκα κανάλια και πουλώντας πακέτα συνδρομών, τα οποία κυκλοφορούσαν κανονικά στο αραβικό κράτος. Μέχρι και ο ίδιος ο CEO της τηλεόρασης της Σαουδικής Αραβίας αγόρασε πακέτο του beoutQ μέσω της πιστωτικής του κάρτας (ούτε τα προσχήματα δεν κρατούσαν).
Θα ακολουθήσει η κλοπή των μεγαλύτερων αθλητικών γεγονότων παγκοσμίως, κυρίως από το beIN, αλλά και άλλους τηλεοπτικούς παρόχους. Αλλά τζίφος… Το beoutQ με την ανοχή του αραβικού κράτους αρχίζει να γιγαντώνεται προσφέροντας ακόμα και σχολιασμό στους αγώνες, καθώς και post game με αναλύσεις, ενώ αρχίζει να διαφημίζεται και σε όλη την χώρα τον Ιούνιο του 2018. Μάλιστα, πολλά παιχνίδια του Μουντιάλ εκείνης χρονιάς προβλήθηκαν από τους διάφορος Δήμους της χώρας σε γιγαντοοθόνες μέσω της συγκεκριμένης πλατφόρμας.
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/beoutQ-2.jpg?w=1024&ssl=1)
Τα box με τα πακέτα συνδρομής και τον εξοπλισμό του beoutQ!
Αργότερα θα σοβαρέψουν τα πράγματα με τις FIFA και UEFA να μπαίνουν «ζεστά» στο κυνήγι του αραβικού πειρατικού καναλιού, ειδικά μετά και την αποκάλυψη τριών τεχνολογικών γιγάντων (Cisco, Overon και NAGRA) πως η δορυφορική μετάδοση του καναλιού γίνεται μέσω της Arabsat, μία εταιρεία με δορυφόρους, που ανήκει σε 21 αραβικά και αφρικανικά κράτη με την Σαουδική Αραβία να κατέχει την μερίδα του λέοντος.
Η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας ωστόσο συνέχισε να αρνείται οποιαδήποτε σχέση και να μην κλείνει την πλατφόρμα, παρ’ ότι πλέον το θέμα είχε πάρει διεθνείς διαστάσεις. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενέταξε το beoutQ στις λεγόμενες «notorious markets» (μεγάλες απάτες διανοητικής ιδιοκτησίας), όπου βρίσκονται το ”The Pirate Bay”, το ”Torrentz” κλπ. Το beIN εγκατέλειψε την συμφωνία για τα τηλεοπτικά δικαιώματα της F1 λόγω της κλοπής που υφίστατο. Άλλοι τηλεοπτικοί πάροχοι έφτασαν μέχρι την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα ανώτατα κρατικά τους δικαστήρια, ακόμα και σε υψηλά ιστάμενους υπουργούς της κυβέρνησής τους, που πήγαν μέχρι την Σαουδική Αραβία για να λύσουν το θέμα (όπως ο προ ενός έτους επικεφαλής υπουργός οικονομικών της Μεγάλης Βρετανίας, Φίλιπ Χάμοντ). Όμως όλα αυτά δεν είχαν αποτέλεσμα, με το BeoutQ να συνεχίζει να είναι στον αέρα και να προκαλεί υπέρμετρη οικονομική ζημία σε τηλεοπτικούς παρόχους και αθλητικές διοργανώσεις.
*Για όσους δεν γνωρίζετε το μέγεθος των ποσών που διακυβεύονται, η τελευταία συμφωνία του beIN για τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Πρέμιερ Λιγκ για μία τριετία άγγιζε τα 500εκ. λίρες. Κάπως έτσι εξηγείται ο νομικός αγώνας που ξεκίνησε η εταιρεία ενάντια του beoutQ με απαιτήσεις που αγγίζουν τουλάχιστον το ένα δις δολάρια.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/2106176-SPORTING-ORGANIZATIONS-En-Program.png?w=410&ssl=1)
Η από κοινού προσπάθεια διαφόρων ομοσπονδιών και λιγκών να σταματήσουν το beoutQ!
Πώς, λοιπόν, να εγκρίνει η Πρέμιερ Λιγκ την πώληση ομάδα της σε κονσόρτσιουμ, που συμπεριλαμβάνεται ο άνθρωπος, ο οποίος ευθύνεται για την μεγάλη οικονομική ζημία των συνεργατών μεγαλύτερων ευεργετών της, τηλεοπτικών παρόχων;
Κομματάκι δύσκολο…αν και γράφτηκε στον αγγλικό τύπο ότι η Σαουδική Αραβία είναι αποφασισμένη να κλείσει τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Πρέμιερ Λιγκ δίνοντας ένα τεράστιο ποσό, προκειμένου να ολοκληρωθεί η συμφωνία. Όμως και πάλι δεν θα είναι εύκολο το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο να κάμψει όλες τις αντιστάσεις επ’ αυτού, αφού στον αγώνα εναντίον του BeoutQ ήταν μαζί με την FIFA, την UEFA και άλλες λίγκες, που θα εξακολουθούν να έχουν το ίδιο θέμα.
Η απόφαση-σταθμός που καλείται να πάρει ο Ρίτσαρντ Μάστερς και η λογική που φωνάζει «Όχι» !
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/06/richard-masters-premier-league.jpg?resize=1024%2C576&ssl=1)
Ο διευθύνων σύμβουλος της Πρέμιερ Λιγκ, Ρίτσαρντ Μάστερς!
Ο επί 14 χρόνια στέλεχος της Πρέμιερ Λιγκ σε διάφορα πόστα και νυν διευθύνων σύμβουλος της λίγκας, Ρίτσαρντ Μάστερς έχει μία πολύ δύσκολη υπόθεση στα χέρια του. Ένα ενδεχόμενο deal για την πώληση της Νιουκάστλ σ’ ένα κονσόρτσιουμ, που μπορεί να την εκτοξεύσει, μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση του ανταγωνισμού στο πρωτάθλημα και στην γενικότερη αύξηση των εσόδων. Ωστόσο, εδώ μιλάμε ότι υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία πως ο πρίγκιπας διάδοχος του θρόνου, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν παραβιάζει συνεχώς τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχει σχέση με δολοφονία δημοσιογράφου (ακόμα κι αν τυπικά δεν έχει αποδειχθεί και καταδικασθεί), ενώ παράλληλα κατακλέβει τους τηλεοπτικούς παρόχους της Πρέμιερ Λιγκ, που δίνουν κάθε χρόνο τον «οβολό» τους και εκτοξεύουν τα έσοδα των αγγλικών ομάδων.
Η συμφωνία πώλησης της Νιουκάστλ σίγουρα αν το δει κάποιος λογικά πρέπει να μην ολοκληρωθεί. Ο Μάστερς βλέπει τα αμέτρητα μηνύματα διεθνών οργανισμών που λαμβάνει κάθε μέρα, είδε την επιστολή της συντρόφου του Κασόγκι, ξέρει για το beoutQ.
Αγνοώντας όλα αυτά θα δείξει πως η Πρέμιερ Λιγκ ενδιαφέρεται μόνο για τα λεφτά αδιαφορώντας για κάθε είδους ηθικές αξίες και κοινωνική ευαισθησία. Αυτό είναι το πρόσωπο της διοργάνωσης που θέλει να βγει προς τα έξω; Προφανώς και όχι. Ωστόσο, αν το επιλέξει, ο τρόπος να κλείσει τα μάτια απέναντι στα προβλήματα τυπικά σίγουρα θα βρεθεί. Πάντα βρίσκεται. Το θέμα είναι παραγκωνίζεται.
Η απόφαση αυτή λοιπόν ή θα αποτελέσει μία «γροθιά» στην ατελείωτη ασυδοσία της αραβικής βασιλικής οικογένειας, που παριστάνει τον «κονιόρδο» λόγω της οικονομικής της δύναμης ή θα επιβεβαιώσει αυτή τη ματαιοδοξία που την διακατέχει και θα ενισχύσει την αντίληψή της, πως μπορεί να κάνει τα πάντα με την δύναμη, που της παρέχουν τα χρήματα.
inthezone.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/07/millwall-650x350.jpg)
«No one likes us, no one likes us, we don’t care, we are Millwall»
Δεν έχουν κερδίσει ποτέ το πρωτάθλημα, ούτε το κύπελλο. Έχουν συμμετάσχει στην πρώτη κατηγορία όλο κι όλο δύο χρονιές, πριν 30 χρόνια. Δεν διεκδικούν τις δάφνες κανενός, κι όμως, για πάρα πολλούς είναι ο πιο μισητός σύλλογος της χώρας. Μια καταγραφή για όσους πήραν το ψευδώνυμο «Λιοντάρια» πιο σοβαρά από όσο έπρεπε.
«Καλωσήρθατε στην Millwall Football Club. Σας ευχόμαστε μία ευχάριστη εμπειρία στον αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων στην έδρα μας. Φιλική συμβουλή: Άμα δείτε κάποιο τάκλιν σε παίκτη της ομάδας σας άξιο φυλάκισης, μην πείτε τίποτα. Αν δείτε οπαδούς να κάνουν έφοδο προς το μέρος σας, αρχίστε να τρέχετε». Αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα μήνυμα καλωσορίσματος για κάθε εκδρομέα που έφτανε στο The Den. Δεν υπήρξε ποτέ, οι λίγες πληροφορίες όμως των τριών σειρών αυτών θα έσωζαν την υγεία (ψυχική και σωματική) αρκετών ανθρώπων που έκαναν το αφελές λάθος να υποθέσουν ότι η κύρια μέριμνα των ντόπιων, είναι το ποδόσφαιρο.
Τα λιμάνια είναι μέρη γνωστά όχι μόνο για την σύνδεση που προσφέρουν με τον υπόλοιπο παραθαλάσσιο κόσμο, αλλά και για το ποιόν των ανθρώπων που μαζεύουν. Η ζήτηση για φθηνή, ανειδίκευτη σωματική εργασία προσελκύει σε αυτά τις κατώτερες κοινωνικά κι οικονομικά τάξεις. Η πληθώρα αναφορών για περιστατικά βίας έχουν δώσει σε αυτά την πεποίθηση της κακόφημης κι επικίνδυνης περιοχής. Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο κόσμος της Millwall προέρχεται από ένα πολύπαθο και δύσκολο εργασιακό περιβάλλον.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/07/millwall2.jpg)
Και εγένετο… ξύλο. Η ομάδα αντλεί το όνομά της από το ομώνυμο λιμάνι όπου ιδρύθηκε, το 1885. Από το 1910 και την μετακόμιση της ομάδας νότια του ποταμού Τάμεση, παίζουν στο The Den, το σπίτι και οχυρό τους. Γύρω από αυτό θα βρει κανείς τους περίφημους πολεμιστές οπαδούς τους. Την δεκαετία του 1960, όταν ο κόσμος έβαζε τη λέξη χουλιγκανισμός στο λεξιλόγιό του, η Millwall ήταν έτοιμη να πάρει το μεταπτυχιακό της σε αυτόν. Όταν ακόμα το ποδόσφαιρο ήταν ένα άθλημα πρωτόγονο για τη σημερινή εποχή, οι φίλοι των «Λιονταριών» συχνά εκφράζονταν στο γήπεδο κάπως… άτσαλα.
Το μακρινό 1906 σε ένα από τα πρώτα ντέρμπι με τη West Ham, η τοπική εφημερίδα East Ham Echo κατέγραψε: «Από την πρώτη επαφή με την μπάλα, φαινόταν ότι θα υπάρξουν μπελάδες. Αλλά μετά την αποβολή δύο παικτών της Millwall, υπήρξε ιδιαίτερος ενθουσιασμός στην εξέδρα και οι δωρεάν καβγάδες ήταν άφθονοι». Στις δεκαετίες που ακολούθησαν μέχρι το 1960, ήταν συχνό φαινόμενο το The Den να παραμένει κεκλεισμένων των θυρών λόγω της συμπεριφοράς του κόσμου.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/07/millwall1.jpg)
Την ώρα που πέραν του Ατλαντικού ο κόσμος προσπαθούσε να περάσει μήνυμα ειρήνης και σεξουαλικής απελευθέρωσης, οι Άγγλοι δίναν στο ποδόσφαιρο διασημότητα για όλους τους λάθος λόγους. Οι οργανωμένοι ξεκίνησαν τις γνωστές «firms», συμμορίες φιλάθλων που κρατούσαν δύναμη και τα μέλη τους θα τα έβρισκες σε pubs, είτε να πίνουν είτε να δέρνονται, ανάλογα το πόσο περασμένη ήταν η ώρα. Η πιο γνωστή «firm» της Millwall είναι η «Millwall Bushwackers» και διεκδικούσαν τον τίτλο της πιο επικίνδυνης μαζί με τους «Headhunters» της Chelsea και την «Inter City Firm» της West Ham. Τα περίπου 250 μέλη που αριθμεί έχουν κοστίσει στην ομάδα, μεταξύ άλλων, αμέτρητα χρηματικά πρόστιμα.
Το 1965, σε έναν εκτός έδρας αγώνα στην Brentford, μία κακόγουστη φάρσα των φίλων της Millwall κατέληξε σε άγρια επεισόδια. Πέταξαν κάτι που φαινόταν να είναι χειροβομβίδα στον τερματοφύλακα των γηπεδούχων. Εκείνος τρομαγμένος την έδιωξε προς τα δίχτυα του, αλλά μετά φάνηκε πως ήταν ψεύτικη. Οι αναταραχές που ξέσπασαν μεταξύ των φιλάθλων των δύο ομάδων κόστισαν σε έναν οπαδό της Millwall ένα σπασμένο πηγούνι. Έναν χρόνο αργότερα στο Loftus Road της QPR, τα «Λιοντάρια» έχαναν με το ντροπιαστικό 6-1. Αφού πετάχτηκε ένα νόμισμα στο κεφάλι ενός παίκτη τους με αποτέλεσμα να ματώσει, ανακοινώθηκε ότι περαιτέρω αναταραχή θα οδηγήσει σε διακοπή του αγώνα. Τι έκαναν οι φιλοξενούμενοι; Προφανώς, εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο, ελπίζοντας να γλιτώσουν την μεγάλη ήττα, χωρίς όμως επιτυχία. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας στην λίστα προσμετρήθηκαν ένα σπασμένο τζάμι στο πούλμαν της Plymouth Argyle, όταν έκανε το λάθος να σπάσει το αήττητο 59 αγώνων εντός που κρατούσε η Millwall, και επίθεση σε διαιτητή που ανάγκασε την ομάδα να σηκώσει φράχτη ανάμεσα τις εξέδρες και το γρασίδι.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/07/millwall4.jpg)
Η αστυνομία ξεκίνησε να απαγορεύει την είσοδο επικίνδυνων αντικειμένων στο γήπεδο, από μπουκάλια μέχρι κορδόνια παπουτσιών! Τι έκαναν οι φίλοι των «Λιονταριών»; Πιθανότατα σφάχτηκαν και γι’ αυτό με την αστυνομία, αλλά επίσης προσαρμόστηκαν. Οι εφημερίδες δεν θεωρήθηκαν επικίνδυνο αντικείμενο, οπότε έφερναν εφημερίδες τις οποίες μετά τυλίγαν κατά μήκος και τις χρησιμοποιούσαν σαν όπλο. «Προς τιμήν τους» -ή καλύτερα κατ’ ευφημισμόν- η πατέντα ονομάστηκε «Millwall brick».
Το 1978 προκάλεσαν ταραχές στις εξέδρες του The Den με αφορμή την ήττα με 1-6 από την Ipswich Town. Δεκάδες οπαδοί τραυματίστηκαν. Το μένος ήταν τόσο μεγάλο, που πηγές της εποχής αναφέρουν πως από ένα σημείο και μετά συνοπαδοί στράφηκαν ο ενός εναντίον του άλλου! Μετά τον αγώνα ο θρυλικός Bobby Robson, προπονητής τότε της Ipswich, δήλωσε πως η αστυνομία έπρεπε να τους ρίξει με φλογοβόλα! Οι χούλιγκανς δεν γνώριζαν όρια. Τέσσερα χρόνια αργότερα μία ήττα στο κύπελλο από την ασήμαντη Slough Town πυροδότησε νέα σειρά επεισοδίων, που ανάγκασαν τον πρόεδρο να απειλήσει με «κλείσιμο» του συλλόγου.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/07/millwall7.jpg)
Ως προς τον σύλλογο και την διοίκηση, κανείς δεν φαινόταν να νοιάζεται ιδιαίτερα για τη φήμη που αποκτούσε η ομάδα, μάλλον το αντίθετο. Στην εποχή που μνημονεύεται ακόμη και σήμερα για το «κλασικό, σκληρό και βρώμικο αγγλικό ποδόσφαιρο» τα «Λιοντάρια» ήταν πρωταγωνιστές, παρά την απουσία τους απ’ την μεγάλη κατηγορία. Ποδοσφαιριστές όπως ο Alan McLeary, ο Keith Stevens, ο Kevin Bremner και λίγο αργότερα ο πιο σεσημασμένος όλων, Terry Hurlock, ήταν φυσιογνωμίες που κανένας δεν ήθελε να αντιμετωπίσει, ειδικά στο The Den. Ακόμη κι ο Beckham, είχε δηλώσει πως προσπαθούσε να αποφύγει την επαφή του με τον Hurlock όσο περισσότερο μπορούσε, σε μεταξύ τους αναμέτρηση. Σε σημαντικά παιχνίδια, η ομάδα συνήθιζε να κλείνει το νερό στα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων και να κλειδώνει τα παράθυρα. Κανείς δεν ήταν ευπρόσδεκτος. «Ή εμείς, ή κανένας».
Όταν η Leicester City ταξίδεψε στο Λονδίνο για έναν αγώνα κυπέλλου δεν είχε καμία τύχη κι ας ήταν δύο κατηγορίες πάνω απ’ τη Millwall. Μετά τον αγώνα ο Rob Kelly των φιλοξενούμενων δήλωσε: «Δεν ήταν δυνατόν να τους κερδίσει κανείς εκείνη τη μέρα. Ακόμα και η σπουδαία Liverpool δεν μπορώ να σκεφτώ αν θα έβρισκε τον τρόπο για να φύγει από εκεί με την πρόκριση». Πολύ πιθανό με το σφύριγμα της λήξης οι οπαδοί να επιδόθηκαν στην αγαπημένη τους δραστηριότητα: την εισβολή στον αγωνιστικό χώρο!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/07/millwall3.jpg)
Φτάνοντας στα 80s, η Millwall και οι οπαδοί της είχαν ήδη εδώ και χρόνια αποκτήσει τον τίτλο της πιο μισητής ομάδας της χώρας. Τα αμφιλεγόμενα και μάλλον ατιμωτικά κατορθώματα για τα οποία κατηγορούνταν, τα έπαιρναν και τα χρησιμοποιούσαν σαν μετάλλια πολέμου. Το όνομα Millwall μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν απάντηση στην ερώτηση «Τι πάει λάθος με το ποδόσφαιρο»; Την ίδια χρονιά ήταν η πρώτη φορά που τα επεισόδια που προκλήθηκαν απ’ τους συνήθεις υπόπτους πήραν όνομα, σαν άλλη μία ιστορική μάχη.
Η «Kenilworth Road riot» στο εκτός έδρας παιχνίδι κυπέλλου με την Luton θεωρείται μία απ’ τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Από νωρίς το απόγευμα οι «Bushwackers» είχαν προκαλέσει ζημιές στο κέντρο της πόλης προς μάλλον αδυναμία της αστυνομίας να διαχειριστεί το μεγάλο πλήθος. Η εξέδρα των εκτός έδρας φιλάθλων γέμισε με τουλάχιστον διπλάσιο το μέγεθος της χωρητικότητάς της. Το κακό δεν άργησε να γίνει και οι παίκτες που βγήκαν για ζέσταμα, έτρεξαν να μπουν πάλι στα αποδυτήρια βλέποντας τα πετούμενα μπουκάλια, κουτάκια και νομίσματα μεταξύ των οπαδών (αν ακόμα δεν είχαν αρχίσει να πετάνε και καθίσματα). Ο μόνος που κατάφερε να ηρεμήσει τα πνεύματα για να ξεκινήσει ο αγώνας ήταν ο προπονητής της Millwall, George Graham.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/07/millwall5.jpg)
Και τότε βέβαια, κάποιοι οπαδοί κατάφεραν να ελιχθούν προς τις εξέδρες των γηπεδούχων και να προκαλέσουν μεμονωμένους καβγάδες. Ο αγώνας τελείωσε 1-0 και οι χούλιγκανς εισέβαλαν αμέσως στο γήπεδο, ένας προσπαθώντας να πιάσει τον προπονητή της Luton. Συνολικά 81 άνθρωποι τραυματίστηκαν, 31 εκ των οποίων αστυνομικοί. Οι γηπεδούχοι έκτοτε απαγόρευσαν την μετακίνηση φιλοξενούμενων οπαδών και εισήγαγαν σύστημα μελών, όπου όποιος ήθελε να παρευρεθεί σε αγώνα έπρεπε πρώτα να «φακελωθεί».
Τα περιστατικά δε σταμάτησαν. Λίγα χρόνια μετά ο σύλλογος βίωσε τα πιο επιτυχημένα αγωνιστικά χρόνια της ιστορίας του (δύο συμμετοχές στην πρώτη κατηγορία) και το ιδιαίτερα σκληρό κι επικίνδυνο παιχνίδι ποδοσφαιριστών όπως ο Hurlock, μάλλον ενέπνεε την εξέδρα να ξεσπά παρά να την ηρεμεί. Σιγά σιγά η εποχή του χουλιγκανισμού τελειώνει. Η τραγωδία του Hillsborough, σαν σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι, αναγκάζει την Margaret Thatcher σε πενταετή αποκλεισμό των αγγλικών ομάδων από την Ευρώπη (όχι ότι επηρεάστηκε από αυτό η Millwall). Το 1992 αναβαθμίζεται το πρωτάθλημα με την έναρξη της Premier League. Η προβολή της λίγκας κι η ανάγκη για προώθηση ενός υγιούς προϊόντος αναγκάζουν αντιπάλους όπως οι West Ham και Chelsea να αφήσουν στην άκρη τα μαχαίρια. Σαν φυσική εξέλιξη, η ατμόσφαιρα των γηπέδων στην Αγγλία μεταμορφώνεται σε αυτό που είναι σήμερα.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/07/millwall6.jpg)
Η Millwall όμως μένει μακριά από τις κλασάτες αλλαγές της Premier League, κι ούτε η αλλαγή της χιλιετίας δεν άλλαξε ιδιαίτερα το τοπίο. Το 2002, η αστυνομία σκέφτηκε μέχρι και να μηνύσει τον σύλλογο, λόγω του τον τραυματισμού 47 αστυνομικών και 24 αστυνομικών αλόγων από τους «Bushwackers» μετά από μία ήττα από την Birmingham City. Το 2009, φέραν σε μπελάδες τους φίλους της Hull City. Την ίδια χρονιά, σε ντέρμπι με την West Ham στο Upton Park ένας οπαδός των φιλοξενούμενων μαχαιρώθηκε έξω από το γήπεδο και τα επεισόδια που ακολούθησαν με εισβολές στον αγωνιστικό χώρο θεωρήθηκαν ως προμελετημένες ενέργειες, παρά σαν αντίδραση εν θερμώ. Το 2013, τα έσπασαν μετά από ήττα με την Wigan Athletic. Το 2014, με την Leicester. Το 2016 και 2017, εισέβαλαν στο Wembley. Μόλις πέρυσι το 2019 και πριν από αγώνα κυπέλλου με την Everton, ένας φίλος της τελευταίας μαχαιρώθηκε στο πρόσωπο!
Θα μπορούσε κανείς να περιγράψει το The Den και τους θαμώνες του σαν χρονομηχανή, φέρνοντας στο σήμερα εικόνες τελείως άγνωστες για τις μοντέρνες εξέδρες και γήπεδα. Η Millwall έχει τους περισσότερους αποκλεισμένους οπαδούς από τα γήπεδα από κάθε άλλη ομάδα, μετρώντας 6 άτομα ανά 1000 φιλάθλους (0,6%). Από την άλλη βέβαια, όπως και πολλοί φίλαθλοι σημειώνουν, τουλάχιστον σήμερα το κακό όνομα επιβιώνει από μία μειονότητα ατόμων που εξασκώντας ακόμα ετεροχρονισμένες συμπεριφορές, δεν αφήνει την ομάδα να αφήσει πίσω της το κακό παρελθόν και να προχωρήσει στο μέλλον.
Συντάκτης: Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr
-
Μάντσεστερ Σίτι: Το ξεχωριστό μπλουζάκι του Γκουαρδιόλα κατά του φασισμού
(https://www.sport24.gr/football/omades/Manchester-City/article5729543.ece/ALTERNATES/w460mobile/pep.jpg)
Ο Πεπ Γκουαρδιόλα φόρεσε ένα μπλουζάκι με ξεκάθαρο μήνυμα κατά των φασιστικών και ραστιστικών αντιλήψεων στην τελευταία του συνέντευξη Τύπου (VIDEO).
Το ζήτημα της ισότητας και της απαλλαγής της ανθρωπότητας από σκοταδιστικές αντιλήψεις περί ανωτέρων και κατώτερων φυλών μπήκε πολύ ψηλά στην ατζέντα με αφορμή τη σοκαριστική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ και οι φωνές για "τέλος στο ρατσισμό και στις φυλετικές αδικίες" παραμένουν ηχηρές.
Στο κίνημα Black Lives Matter (Οι ζωές των μαύρων αξίζουν) ο αθλητικός κόσμος πρωτοστατεί και καθημερινά είναι τα περιστατικά με ανθρώπους των γηπέδων που βγαίνουν μπροστά για να δώσουν σε όλους να καταλάβουν πως στη σύγχρονη κοινωνία η ανοχή σε φαινόμενα διακρίσεων με βάση το χρώμα του δέρματος είναι μηδενική.
Ένας από αυτούς που διατρανώνουν αρκετά συχνά την απέχθειά τους προς το ρατσισμό είναι και ο Πεπ Γκουαρδιόλα. Μίλησε πρόσφατα με πολύ καυστικά λόγια για τα όσα κάνουν οι λευκοί στους μαύρους πετυχαίνοντας να ξυπνήσει κοιμισμένες συνειδήσεις ενώ θέλησε να ξαναπάρει θέση και με έναν διαφορετικό τρόπο.
Όχι με κάποια δήλωση αλλά με μπλουζάκι που φορούσε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε την Τρίτη (7/7) ενόψει του εντός έδρας αγώνα πρωταθλήματος της Μάντσεστερ Σίτι την Νιούκαστλ το βράδυ της Τετάρτης, και το οποίο έγραφε: "Αγαπώ την Σιμόν, σιχαίνομαι το φασισμό" (Love Simone, Hate Facism).
Το μήνυμα για το ρατσισμό ήταν σαφές ενώ μόνο τυχαία δεν ήταν επιλογή του συγκεκριμένου προσώπο για να γίνει η αντιδιαστολή των εννοιών μίσος και αγάπης, με την Νίνα Σιμόν να είναι μία γυναίκα που συνέδεσε το όνομά της όχι μόνο με την τέχνη και το τραγούδι, αλλά και με τον αγώνα που έδωσε κόντρα στο ρατσισμό.
ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΝΙΝΑ ΣΙΜΟΝ
Η Νίνα Σιμόν (Nina Simone, πραγματικό όνομα: Γιουνίς Καθλίν Γουέιμον, Eunice Kathleen Waymon, 21 Φεβρουαρίου 1933 - 21 Απριλίου 2003) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και πιανίστρια.
Η Σιμόν γεννήθηκε στην πόλη Τράιον της Νότιας Καρολίνας, ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά πολυμελούς οικογένειας. Όπως πολλοί άλλοι μαύροι τραγουδιστές, επηρεάστηκε όταν ήταν παιδί από την περίφημη μεσόφωνο του λυρικού ρεπερτορίου Μάριαν Άντερσον και άρχισε να τραγουδάει στην τοπική της εκκλησία, φανερώνοντας παράλληλα πλούσιο ταλέντο και ως πιανίστρια.
Ένα περιστατικό εκείνης της περιόδου, συνέβαλε στη μετέπειτα ανάμειξή της στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα: στην πρώτη της δημόσια εμφάνιση στο πιάνο, σε ηλικία δέκα ετών, οι γονείς της, οι οποίοι είχαν πιάσει θέσεις στην πρώτη σειρά, υποχρεώθηκαν με τη βία να μετακινηθούν, για να καθίσουν Λευκοί.
Σε ηλικία 17 ετών μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια, όπου έδινε μαθήματα και συνόδευε στο πιάνο την ερμηνεία διαφόρων τραγουδιστών. Χάρις την οικονομική συνεισφορά δωρητών, άρχισε σπουδές πιάνου στην περίφημη σχολή Juilliard School of Music της Νέας Υόρκης.
(https://www.sport24.gr/football/omades/Manchester-City/article5729544.ece/BINARY/w460/ninasimone.jpg)
Ωστόσο, η έλλειψη πόρων την ανάγκασε να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει η πρώτη Αφρο-αμερικανή σολίστας πιάνου. Αργότερα προσπάθησε να εισαχθεί στο ιδιαίτερα απαιτητικό Curtis Institute της Φιλαδέλφεια, αλλά απορρίφθηκε. Η ίδια πίστευε ότι αυτό έγινε λόγω της φυλετικής της καταγωγής.
Στη συνέχεια στράφηκε στη μπλουζ και την τζαζ μουσική. Το 1954 άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινό κέντρο της Ατλάντικ Σίτυ με το καλλιτεχνικό όνομα "Νίνα Σιμόν". Το "Νίνα" -στα ισπανικά "κορίτσι"- ήταν το παρατσούκλι που της κόλλησε ο φίλος της ενώ το "Σιμόν" προήλθε από το όνομα της Γαλλίδας ηθοποιού Σιμόν Σινιορέ.
Κατά τη δεκαετία του 1960 η Σιμόν αναμείχθηκε στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα και ηχογράφησε μία σειρά στρατευμένων τραγουδιών, όπως τα "To Be Young, Gifted And Black" (που έγινε αργότερα μεγάλη επιτυχία σε εκτέλεση της Αρίθα Φράνκλιν) "Blacklash Blues", "Mississippi Goddam" (με αφορμή τη δολοφονία του Μαύρου αγωνιστή Μέντγκαρ Έβερς και την έκρηξη βόμβας σε εκκλησία, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα Μαύρα παιδιά), "I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free" και το "Pirate Jenny" του Κουρτ Βάιλ (από την Όπερα της Πεντάρας).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:
https://m.sport24.gr/football/omades/Manchester-City/mantsester-siti-to-ksexwristo-mployzaki-toy-gkoyardiola-kata-toy-fasismou.5729542.html
-
Πέθανε ο μόνος Άγγλος για τον οποίο θα πενθησουν οι Ιρλανδοί....
«Έφυγε» ο Τζακ Τσάρλτον…
Το αγγλικό ποδόσφαιρο θρηνεί την απώλεια του Τζακ Τσάρλτον, τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή με τη φανέλα των «τριών λιονταριών» το 1966, ο οποίος έφυγε πριν λίγες ώρες από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του θρύλου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, σερ Μπόμπι Τσάρλτον, είχε διαγνωστεί τον τελευταίο χρόνο με λέμφωμα, ενώ παράλληλα έδινε και άλλη μάχη με την άνοια.
Ο Τζακ Τσάρλτον υπήρξε μέλος της μοναδικής εθνικής ομάδας των Άγγλων που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ προσέφερε τις υπηρεσίες του και στα 21 χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας στη Λιντς. Μέχρι και σήμερα ο άλλοτε διεθνής αμυντικός κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων συμμετοχών στην ιστορία της ομάδας (773).
Αμέσως μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ακολούθησε το δρόμο της προπονητικής, περνώντας από τους πάγκους σημαντικών συλλόγων όπως των Σέφιλντ Γουένσντεϊ, Μίντλεσμπρο και Νιούκαστλ. Η μεγαλύτερη επιτυχία του, ωστόσο, καταγράφηκε το 1988 όταν οδήγησε την Ιρλανδία στα τελικά του Euro για πρώτη φορά στην ιστορία της!
http://www.england365.gr/article/215632/%CE%88%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%BF-%CE%A4%CE%B6%CE%B1%CE%BA-%CE%A4%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%BB%CF%84%CE%BF%CE%BD%E2%80%A6
-
http://www.england365.gr/article/215656/%CE%9F-%CE%A4%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B9-%CE%A4%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%BB%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B2%CE%AF%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7-%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9C%CF%80%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%B9!-
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/bielsa3.jpg)
Η επιστροφή της Λιντς έχει την υπογραφή ενός τρελού
Απόγευμα καθημερινής. Ο ουρανός πάνω από τη βόρεια Αγγλία έχει ανοίξει για τα καλά και αφήνει καρεκλοπόδαρα με το κιλό να πέσουν στη γη. Κάπου στα περίχωρα του Λιντς μια παρέα φίλων επιστρέφει από τη δουλειά με το αυτοκίνητο, με τους υαλοκαθαριστήρες να δουλεύουν σε φουλ ταχύτητα. Κάποια στιγμή στη μέση της διαδρομής μεταξύ του Θορπ Αρτς και του Γουέδερμπι κάποιος από το αμάξι παρατηρεί έναν τύπο που περπατάει ολομόναχος δίπλα ακριβώς από το δρόμο μέσα στην καταιγίδα. Αυτό που τραβάει την προσοχή όλων είναι η ενδυμασία του. Ο τύπος, εκτός του ότι από απόσταση έχει ένα λίγο γνώριμο παρουσιαστικό, φοράει τη φόρμα της Λιντς.
Λίγο η επιθυμία να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπο τους, και πιθανόν λίγο περισσότερο το ότι αυτός φοράει το σήμα της αγαπημένης τους ομάδας, πείθει τους τύπους να κάνουν την καλή πράξη της ημέρας. Το αυτοκίνητο σταματάει δίπλα του, κάποιος ανοίγει το παράθυρο και του φωνάζει “θέλετε να σας πάρουμε μαζί μας μέχρι το Γουέδερμπι;”. Ο 65χρονος σηκώνει το κεφάλι, τους κοιτάει, χαμογελάει και τους απαντάει: “Ευχαριστώ πολύ αλλά όχι. Μου αρέσει έτσι”.
Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά πότε προστέθηκε το παρατσούκλι “Loco” στο όνομα του Μαρσέλο Μπιέλσα. Το σίγουρο όμως είναι ότι τριάντα πλέον χρόνια μετά από το ξεκίνημα της προπονητικής του καριέρας, αυτό έχει καθιερωθεί και μπορεί να στηριχθεί με αμέτρητα παραδείγματα, εντός και, κυρίως, εκτός αγωνιστικού χώρου. Οι φίλοι της Λιντς το ανακάλυψαν αυτό από την πρώτη στιγμή που ο Αργεντινός πάτησε το πόδι του στην Αγγλία. Παρά τις ελάχιστες ουσιαστικές επιτυχίες του στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο (δυο χαμένοι τελικοί με την Αθλέτικ Μπιλμπάο είναι το πιο κοντινό που έφτασε ποτέ σε κάποιον τίτλο), ο Μπιέλσα παραμένει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο στο μυαλό αρκετών ως ένας προπονητής παγκόσμιας εμβέλειας, αναγνωρισμένος από αρκετούς παίκτες-θρύλους με τους οποίους έχει συνεργαστεί, κάποιους κορυφαίους προπονητές και πολλούς οπαδούς των ομάδων στις οποίες δούλεψε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/bielsa2.jpg)
Αυτή η φήμη όμως δεν φαίνεται να έχει κανένα αντίκτυπο στην καθημερινότητα του. Στον μικρόκοσμο του Δυτικού Γιορκσάιρ ένα από τα αγαπημένα θέματα συζήτησης τα τελευταία δυο χρόνια είναι η εξιστόρηση περιστατικών που κάποιος οπαδός της ομάδας συνάντησε τυχαία τον διάσημο προπονητή της. Κι αυτά τα περιστατικά είναι αμέτρητα, γιατί απλά ο Μαρσέλο Μπιέλσα, που σε κάθε ευκαιρία μιλάει για την σημασία των οπαδών και υπενθυμίζει σε όλους ότι το ποδόσφαιρο ανήκει στον απλό κόσμο, είναι ένας από αυτούς.
Δεν είναι άλλωστε πολλές οι περιπτώσεις παγκοσμίως που ένας τόσο διάσημος και εύπορος άνθρωπος μένει σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα πάνω από ένα μίνι-μάρκετ, κάνει τα ψώνια του στο τοπικό φτηνό σούπερ μάρκετ, κάθεται μόνος του με το λάπτοπ και αναλύει αγώνες στο τοπικό καφέ, κυκλοφορεί σχεδόν παντού με τη φόρμα της Λιντς (ακόμα και στην γιορτή της ομάδας που όλοι φόρεσαν τα καλά τους, ο Μπιέλσα έσκασε μύτη με τη φόρμα και ύφος “μου κλέβετε πολύτιμο χρόνο που θα μπορούσα να είχα αφιερώσει βλέποντας δυο παιχνίδια της League Two”) και επιλέγει να περπατάει μια διαδρομή περίπου 10 χλμ μέχρι το προπονητικό κέντρο, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών όπως είδαμε στην αρχή!
Όταν η αγάπη του κόσμου για έναν προπονητή πασπαλίζεται με πολλή γραφικότητα και λίγη μούρλα, το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό
Αυτή η αδιαφορία του για τις κλασικές ανέσεις που συνήθως προσφέρουν τα πολλά χρήματα (τα πιο γνωστά έξοδα του τον τελευταίο χρόνο είναι το τεράστιο ποσό που έδωσε για να χτιστεί στο Ροσάριο το ξενοδοχείο δίπλα στις εγκαταστάσεις της αγαπημένης του Νιούελ’ς, σαν δώρο για τα όσα του πρόσφερε η αγαπημένη του ομάδα τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, και αυτά που έδωσε πέρσι από το μισθό του για να καλυφθεί το πρόστιμο της Λιντς για το ‘Spygate’, που θεωρούσε ότι ήταν δικό του προσωπικό λάθος και όχι της ομάδας) και η συνεπακόλουθη εμμονή του με το ποδόσφαιρο δεν είναι κάποιο νέο καπρίτσιο.
Γεννημένος σε μια ευκατάστατη οικογένεια, γεμάτη δικηγόρους και πολιτικούς, ο Μπιέλσα στράφηκε εξ αρχής προς έναν άλλο τρόπο ζωής κι αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν (και το κάνουν σε μια εκπομπή που του είχε αφιερώσει το Canal+ όταν δούλευε στην Ισπανία) όσοι συνεργάστηκαν ή όσοι έχουν απλά συναναστραφεί μαζί του. Σύμφωνα με αυτούς, τις εποχές που ο Αργεντινός ήταν προπονητής στην εθνική Αργεντινής και αργότερα στην εθνική Χιλής, επέλεγε να μείνει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου σε ένα λιτό δωματιάκι, με ένα κρεβάτι και ένα γραφείο, μέσα στο προπονητικό κέντρο των δυο ομάδων! Σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες ιστορίες του αφιερώματος, ένας Χιλιανός που έχει φούρνο δίπλα στο προπονητικό κέντρο της εθνικής ανακαλεί τις καθημερινές επισκέψεις του τότε προπονητή της, που κατέληγαν πάντα με τον ίδιο, σχεδόν 5λεπτο, επίλογο: “Κερασμένα από το μαγαζί”. “Όχι, δεν το δέχομαι, θέλω να πληρώσω”. “Όχι, δεν σ’αφήνω να πληρώσεις”. “Αν δεν με αφήσεις, δεν θα έρθω ξανά”. “Δεν με νοιάζει. Να μην έρθεις ξανά. Δεν θα πληρώσεις.”
Κι αν οι εξωγηπεδικές συνήθειες του και στο νέο κεφάλαιο της ζωής του, στη Λιντς, του έχουν δώσει τον χαρακτηρισμό “άνθρωπος του λαού”, τα όσα συμβαίνουν στο χόρτο τον έχουν μετατρέψει στην Αγγλία από “Loco” σε “God”. Αν η Λιντς πελαγοδρομούσε στο γήπεδο, κανένα από όλα τα παραπάνω δεν θα είχε ιδιαίτερη αξία και σίγουρα δεν θα υπήρχαν στα social media ολόκληρες λίστες με εκατοντάδες ποστ που απλοί άνθρωποι ανεβάζουν τις φωτογραφίες και τις εμπειρίες τους από κάποια τυχαία συνάντηση με τον νέο “Θεό” τους.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/bielsa5.jpg)
“Ο Μπιέλσα περπατάει μόνος του μέχρι το προπονητικό”, “ο Μπιέλσα χαρίζει γλυκά σε παιδιά”, “ο Μπιέλσα κάνει τα ψώνια του με τη φόρμα της ομάδας”, “ο Μπιέλσα αναλύει σε έναν περαστικό το σύστημα της Λιντς”, “ο Μπιέλσα με το λάπτοπ του στο τοπικό καφέ κρατάει σημειώσεις για το επόμενο ματς ενώ μια θεία του ζητάει να βγούνε φωτογραφία” είναι κάποια παραδείγματα από τα εκατοντάδες ποστ του σχετικού thread στο twitter
Τα ‘παγώνια’ όμως ζούνε μια… νέα μικρή χρυσή εποχή, που μπορεί για την ώρα να απέχει έτη φωτός από τις επιτυχίες των 60s ή των αρχών των 00s αλλά έχει καταφέρει να ενθουσιάσει ξανά όλη την πόλη και να επαναφέρει σε παλιότερα επίπεδα την τρέλα και το πάθος της για το ποδόσφαιρο, μετά από μια 15ετια γεμάτη αποτυχίες, γκρίνιες και μπόλικη μιζέρια στις μικρότερες κατηγορίες.
Ο Μαρσέλο Μπιέλσα παρέλαβε πέρσι το καλοκαίρι ένα ρόστερ που την προηγούμενη σεζόν είχε τερματίσει στο κάτω μισό της βαθμολογίας, πιο κοντά στον υποβιβασμό παρά στις θέσεις που οδηγούν σε απ’ευθείας άνοδο, και όπως έκανε σχεδόν πάντα στην καριέρα του, προτίμησε να δουλέψει με αυτά που έχει, παρά να στραφεί αμέσως σε δαπανηρές, ξένες ενισχύσεις. Κάνοντας ελάχιστες μεταγραφές και ποντάροντας κυρίως σε κάποιους δανεικούς, δούλεψε πάνω στους παίκτες που είχε και παρουσίασε ένα σύνολο που είχε ελάχιστη σχέση με αυτό της προηγούμενης σεζόν, παρ’ότι ουσιαστικά αποτελούταν από τα ίδια συστατικά. Η εντυπωσιακή περσινή σεζόν της Λιντς απέφυγε σε μεγάλο βαθμό ακόμα και το κλασικό πλέον, “κάψιμο του Μπιέλσα”, κατά το οποίο οι ομάδες του συνήθως τα φτύνουν λίγο πριν το φινάλε της σεζόν (κάτι που πήγε να συμβεί και φέτος το χειμώνα), εξαιτίας της τρομερής έντασης με την οποία δουλεύουν καθ’όλη τη διάρκεια της.
Η σφαλιάρα όμως δεν αποφεύχθηκε τελικά αφού η Λιντς κατάφερε ακριβώς στο φινάλε να αποκλειστεί από τον τελικό των πλέι οφ ανόδου, χάνοντας από τη Ντέρμπι Κάουντι με 2-4 μέσα στο Έλαντ Ρόουντ, παρ’ότι προηγήθηκε με 1-0 και παρ’ότι είχε ιδανικό σκορ πρόκρισης από το πρώτο παιχνίδι, καθώς είχε κερδίσει και μέσα στην Ντέρμπι με 1-0!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/bielsa-600x450.jpg)
Η αποτυχία πόνεσε τους πάντες, αφού πολλοί είχαν πιστέψει ότι είχε φτάσει επιτέλους η ώρα να επιστρέψει η Λιντς εκεί που ανήκει, στην Πρέμιερ Λιγκ, αλλά απ’ότι φάνηκε δεν επηρέασε καθόλου τη σχέση λατρείας του κόσμου με τον Μπιέλσα και με την ομάδα που παρουσίασε. Μια ομάδα με συγκεκριμένο πλάνο και τρεξίματα, τα οποία στηρίζονται στις λίγο ακραίες προπονήσεις του, που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και ένα διπλό σε φουλ ένταση, κατά το οποίο το παιχνίδι δεν σταματάει ούτε δευτερόλεπτο ακόμα κι όταν η μπάλα βγει έξω, φτάνοντας τους παίκτες στα όρια τους.
Ο, φημισμένος για την περιέργεια του που τον έχει απομακρύνει/διώξει από αρκετές δουλειές στο παρελθόν, Αργεντινός αποφάσισε το καλοκαίρι να παραμείνει στην Αγγλία για να δοκιμάσει για δεύτερη φορά, οι φίλοι της Λιντς το πανηγύρισαν με την καρδιά τους σαν μεγάλη νίκη σε ντέρμπι και η δικαίωση για όλους φαίνεται να έρχεται τώρα, έστω και λίγο καθυστερημένα λόγω πανδημίας. Δυο παιχνίδια πριν το τέλος (όλως τυχαίως το πρώτο από αυτά είναι απέναντι στην Ντέρμπι Κάουντι, την ομάδα που κατέστρεψε πέρσι τα όνειρα των οπαδών της), η Λιντς έχει εξασφαλίσει την άνοδο της στην Πρέμιερ Λιγκ, από την οποία απουσιάζει τα τελευταία 16 χρόνια.
Πιστός στην ποδοσφαιρική φιλοσοφία του, ο Μπιέλσα δεν ανοίχτηκε ούτε στο φετινό μεταγραφικό παζάρι (στα δυο αυτά χρόνια παρουσίας του η Λιντς έχει θετικό απολογισμό στις μεταγραφές, αφού έχει βγάλει πάνω από 30Μ λίρες ενώ οι ηλικίες αυτών που έφυγαν ήταν μεγαλύτερες από αυτές των νέων αποκτημάτων), εξέλιξε τις περσινές τακτικές του κρατώντας όμως την ίδια ένταση στο παιχνίδι της ομάδας, κάλυψε τα οποία κενά θεωρούσε πως υπάρχουν με κάποιους πιτσιρικάδες (ο αριθμός των νεαρών που έχουν κάνει το ντεμπούτο τους με αυτόν στον πάγκο έχει φτάσει ήδη τους 11!) και εμφάνισε μια Λιντς ακόμα καλύτερη από την περσινή.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/bielsa4.jpg)
Μια Λιντς που κράτησε τους αυτοματισμούς και την ταχύτητα στις αντεπιθέσεις που την χαρακτήριζε και πέρσι αλλά που ταυτόχρονα βελτίωσε εντυπωσιακά την αμυντική της ικανότητα, με ένα εξουθενωτικό αλλά και αποτελεσματικό πρέσινγκ. Τα ‘παγώνια’ έχουν αυτή τη στιγμή την καλύτερη άμυνα στην κατηγορία κι αυτό έχει βοηθήσει πολύ στο να σπάσουν το ρεκόρ πόντων της ομάδας σε μια σεζόν, με δυο παιχνίδια να απομένουν! Ο τελευταίος προπονητής της που κατάφερε να τερματίσει δυο συνεχόμενες σεζόν στην πρώτη 3αδα, ανεξαρτήτως κατηγορίας, ήταν ο θρυλικός Ντον Ρέβι στις αρχές των 70s.
Κι αν για έναν εξωτερικό παρατηρητή αυτά φαίνονται λίγο αστεία κατορθώματα, καθώς μιλάμε για τη 2η κατηγορία της Αγγλίας, για τους οπαδούς της Λιντς αυτοί είναι θρίαμβοι, ικανοί να ξεσηκώσουν μια κουρασμένη από τις πίκρες πόλη, που πριν από τον ερχομό του Αργεντινού έβλεπε το καμάρι της να έχει βαλτώσει. Από το 2010 που επανήλθε η Λιντς στην Τσάμπιονσιπ οι δυο μοναδικές φορές που κατάφερε να τερματίσει σε θέσεις που οδηγούν είτε σε απ’ευθείας άνοδο, είτε στα πλέι οφ ανόδου, ήταν αυτές οι δυο σεζόν του Μπιέλσα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/leeds.jpg)
Η φαινομενικά ατέλειωτη αυτή αναμονή για την επιστροφή στα μεγάλα σαλόνια αποτυπώνεται ιδανικά στις δυο αυτές εικόνες ενός τυχαίου οπαδού, του Ρίκι Άλμαν, που ‘παίζουν’ πολύ αυτές τις μέρες στην Αγγλία. Στη μια βλέπουμε τον 27χρονο Άγγλο όπως είναι τώρα, έτοιμο να ζήσει τη Λιντς για πρώτη φορά στη μεγάλη κατηγορία ως ενήλικας. Δεξιά ο 11χρονος τότε Άλμαν σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές και στενάχωρες εικόνες στην σύγχρονη ιστορία της ομάδας, σε ένα από τα τελευταία της παιχνίδια στην Πρέμιερ Λιγκ την άνοιξη του 2004, παρακολουθεί την αποτελειωτική 4αρα από τη Μπόλτον, έχοντας γράψει στο στήθος του με μαρκαδόρο: “Leeds till i die”.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Όλοι, μεταξύ τους κ γω, περίμεναν τελικό του Μάντσεστερ στο άδειο Γουέμπλεϊ.... στο Κουβά άπαντες.... :P
-
Τον Ντε Χεα τον ρωτησες;
-
https://mancitygreekvision.wordpress.com/2017/07/30/good-old-citythe-goat/
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/wilder2.jpg)
Από το πέταλο στον πάγκο και από την 3η κατηγορία στην 1η: Το υπέροχο ταξίδι του Κρις Γουάιλντερ
Όταν είσαι παιδί και ξεκινάς να υποστηρίζεις μια ομάδα, τα όνειρα σου είναι λίγο-πολύ συγκεκριμένα. Αρχικά θέλεις να είσαι όσο πιο κοντά γίνεται στα ινδάλματα σου, μετά αποκτάς τη δική σου θέση στην κερκίδα και μετά ονειρεύεσαι πως φοράς κι εσύ τη φανέλα της και την οδηγείς σε αξέχαστες επιτυχίες, προσφέροντας χαρά σε όλους αυτούς με τους οποίους πανηγύριζες μαζί στις εξέδρες. Ο Κρις Γουάιλντερ τα έκανε όλα αυτά, έστω και με λίγο διαφορετικό τρόπο.
Γεννημένος στην ευρύτερη περιοχή του Σέφιλντ, μεγάλωσε σε οικογένεια που υποστηρίζει την τοπική Γιουνάιτεντ και έτσι από πολύ μικρός βρέθηκε να περνάει μέρος της ζωής του στο Μπράμαλ Λέιν, είτε ως οπαδός στην κερκίδα (το πρώτο ντέρμπι του Σέφιλντ που είδε από εκεί ήταν σε ηλικία 12 χρονών), είτε ως ball boy. Το τρίπτυχο των παιδικών ονείρων ολοκληρώθηκε αρκετά νωρίς, στα 19 του, όταν φόρεσε και τη φανέλα της ομάδας, τότε που αυτή αγωνιζόταν στη 2η κατηγορία. Σαν παίκτης ήταν ένας τίμιος δεξιός μπακ, που μπορεί να μην είχε τα φόντα να οδηγήσει την αγαπημένη του ομάδα πολύ ψηλά αλλά μπορούσε τουλάχιστον να καυχιέται πως για περισσότερα από 100 παιχνίδια τίμησε τη φανέλα της, δίνοντας ό,τι μπορούσε να δώσει.
Κι ενώ για τους περισσότερους κάπου εδώ το όνειρο ολοκληρώνεται, αναγκάζοντας τους να επιστρέψουν στην αρχική σχέση τους με την ομάδα, δηλαδή αυτή του οπαδού, ο Γουάιλντερ βρήκε ένα ξεχωριστό τρόπο αφού κρέμασε τα παπούτσια του να προσφέρει στο σύλλογο και από άλλο πόστο. Μετά από μια προπονητική καριέρα 15 χρόνων στις πολύ μικρές κατηγορίες της Αγγλίας (στις οποίες τα πήγε εξαιρετικά, είτε κατακτώντας τοπικά τρόπαια, είτε κερδίζοντας σημαντικές ανόδους, όπως το 2010 που επανέφερε την Όξφορντ Γιουνάιτεντ στη Φούτμπολ Λιγκ), το καλοκαίρι του 2016 επέστρεψε στην αγαπημένη του ομάδα αυτή τη φορά ως προπονητής.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/wilder3.jpg)
Η κατάσταση που συνάντησε εκεί δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Η Γιουνάιτεντ είχε κολλήσει στην 3η κατηγορία από το 2011 ενώ την προηγούμενη σεζόν από την πρόσληψη του είχε τερματίσει στην 11η θέση. Μέσα σε λίγες εβδομάδες εκείνο το καλοκαίρι ο Γουάιλντερ ανανέωσε το έμψυχο δυναμικό, ποντάροντας κυρίως σε ελεύθερους και σε παίκτες που θεωρούσε ότι ταίριαζαν στην κατηγορία, και δούλεψε πολύ στο ψυχολογικό κομμάτι, με πιο χαρακτηριστική από όλες την κίνηση να δώσει άμεσα το περιβραχιόνιο σε έναν παίκτη-οπαδό, που είχε επιστρέψει στο Σέφιλντ ένα χρόνο πριν: Τον Μπίλι Σαρπ. Οι σωστές, κατ’αυτόν, ενέργειες είχαν γίνει, η ομάδα έδειξε ένα καλό πρόσωπο στα φιλικά και η αισιοδοξία για μια διαφορετική επιτέλους σεζόν είχε επανέλθει. Μέχρι που ξεκίνησε η σεζόν.
Πρώτη αγωνιστική, ήττα μέσα στο Μπόλτον. Δεύτερη αγωνιστική, ισοπαλία εντός με τη Ρότσντειλ. Ακολουθεί μια ντροπιαστική τριάρα εντός έδρας από την Σάουθεντ Γιουνάιτεντ και η κατρακύλα συνεχίζεται με ήττα μέσα στη Μίλγουολ. Τέσσερα παιχνίδια, 2 γκολ υπέρ, 1 βαθμός στο σακούλι, πάτος της βαθμολογίας. Για άλλη μια χρονιά το τρένο της ανόδου φαινόταν πως απομακρυνόταν, κι αυτή τη φορά πριν καν πιάσουν τα πρώτα κρύα. Ο Γουάιλντερ όμως αποδείχτηκε ψύχραιμος στις αντιδράσεις του και επιβεβαίωσε τον χαρακτήρα του old school προπονητή που του είχαν κολλήσει από νωρίς. Βλέποντας την ψυχολογία να έχει πιάσει πάτο κατά την επιστροφή από το Μίλγουολ, έβαλε το χέρι στην τσέπη και κέρασε τους πάντες μερικές γύρες από μπύρες, τις οποίες συνόδευσε με μια ενθαρρυντική ομιλία, που υπενθύμιζε σε όλους πως δεν έχει καμία αμφιβολία πως αυτή η ομάδα θα τα καταφέρει. Και όπως συμβαίνει συχνά στη ζωή, οι μπύρες έπιασαν τόπο.
Στα επόμενα 22 παιχνίδια η Γιουνάιτεντ έχασε μόνο ένα! Με τον Μπίλι Σαρπ να κάνει μαγική σεζόν, την οποία και ολοκλήρωσε ως πρώτος σκόρερ της κατηγορίας με 30 γκολ, οι παίκτες του Γουάιλντερ έκαναν ουσιαστικά περίπατο, εξασφαλίζοντας την άνοδο αρκετές αγωνιστικές πριν το φινάλε. Όταν αυτό ήρθε, η πρωταθλήτρια μετρούσε 100 πόντους (ρεκόρ στην ιστορία της) και 21 γκολ περισσότερα από την δεύτερη καλύτερη επίθεση της League One.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/wilder.jpg)
Γουάιλντερ και Σαρπ. Ένας προπονητής-οπαδός με έναν παίκτη-οπαδό
Η επόμενη σεζόν αποδείχτηκε αναγνωριστική. Αν και ο Γουάιλντερ επέλεξε να στηριχθεί κατά κύριο λόγο στους παίκτες που θεωρητικά είχε ‘στρατολογήσει’ απλά για να ανεβάσουν την ομάδα από την 3η κατηγορία, αυτοί κατάφεραν να σταθούν αξιοπρεπώς και στο αρκετά ζόρικο και ανταγωνιστικό επίπεδο της Τσάμπιονσιπ. Η 10η θέση με το συγκεκριμένο μπάτζετ θεωρήθηκε τότε σημαντική επιτυχία αλλά η συνέχεια έδειξε ότι ήταν απλά το πρώτο βήμα.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Κρις Γουάιλντερ έγινε ο πιο ευτυχισμένος φίλαθλος της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, αφού ήταν αυτός που την οδήγησε στη δική της Γη της Επαγγελίας, την Πρέμιερ Λιγκ. Μια κατηγορία στην οποία τα προηγούμενα 25 χρόνια είχε αγωνιστεί μόλις μια σεζόν, το 2006-07, που αναμενόμενα είχε ολοκληρωθεί με τον υποβιβασμό της. Μια κατάληξη που φάνταζε πάντως πάρα πολύ πιθανή και τώρα. Με ένα πολύ μικρό για τα δεδομένα της κατηγορίας μπάτζετ, με παίκτες που είχαν ελάχιστη εμπειρία από τέτοιο επίπεδο και με έναν προπονητή που τους αγώνες της Πρέμιερ Λιγκ τους έβλεπε μόνο στην τηλεόραση, η Γιουνάιτεντ ήταν το περσινό καλοκαίρι το πρώτο φαβορί για υποβιβασμό.
Ο 52χρονος προπονητής της όμως δεν είχε ξεμείνει από κόλπα. “Έπρεπε να ενεργήσουμε έξυπνα στις μεταγραφές αφού στο κομμάτι των χρημάτων και των επενδύσεων είμαστε πολύ πίσω σε σχέση με τις άλλες ομάδες. Έχουμε δημιουργήσει μια δική μας μεθοδολογία, με μεγάλη έμφαση στο στατιστικό κομμάτι, στο πως χειριζόμαστε τους μεταγραφικούς μας στόχους και για την ώρα φαίνεται να λειτουργεί τέλεια για εμάς”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/wilder.png)
(Πηγή γραφικού: Sky Sports)
Όσον αφορά την κλασική προπονητική, εντός των τεσσάρων γραμμών, μέσα σε ελάχιστους μήνες παρουσίας στο τοπ επίπεδο της Αγγλίας, ο Γουάιλντερ έδειξε πως είναι κάτι παραπάνω από ένας “ειδικός στις ανόδους από χαμηλές κατηγορίες”. Από την αρχή σχεδόν, η Σέφιλντ διέψευσε τις προσδοκίες όλων, πως θα παλεύει για την παραμονή της, και κοιτούσε διαρκώς προς τις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας. Τις προηγούμενες εβδομάδες όλη η κόκκινη πλευρά της πόλης ζούσε με το όνειρο της πρώτης εξόδου στην ιστορία της ομάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/wilder4.jpg)
Η ήττα από την Έβερτον την προηγούμενη αγωνιστική κατάστρεψε αυτό το όνειρο αλλά αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από το τρομερό φετινό επίτευγμα. Σε περίπτωση νίκης απέναντι στη Σαουθάμπτον την Κυριακή η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ θα τερματίσει στην 8η θέση, κι αυτή θα είναι η καλύτερη επίδοση της ομάδας στην 1η κατηγορία από το πολύ μακρινό 1975!
Το πιο εντυπωσιακό όλων είναι ότι όλο αυτό ο Κρις Γουάιλντερ το κατάφερε στηριζόμενος σε αρκετούς παίκτες που θεωρητικά δεν θα μπορούσαν ποτέ να σταθούν απέναντι σε τέτοιους αντιπάλους. Σε αρκετά φετινά παιχνίδια οι περισσότεροι παίκτες της 11αδας ήταν παίκτες που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο και πέρσι, στη 2η κατηγορία. Όπως λέει και ο ίδιος: “Όταν αποκτούσαμε παίκτες τα προηγούμενα χρόνια, ήταν απλά για να μας βγάλουν από εκείνες τις κατηγορίες. Εξαιτίας της ταχύτητας που έγιναν όλα, δεν ξέραμε σίγουρα αν αυτοί που είχαμε στη League One θα μπορούσαν να παίξουν το ίδιο καλά και στην Πρέμιερ Λιγκ. Κατάφεραν όμως να κερδίσουν αυτό το δικαίωμα με τις εμφανίσεις τους στην Τσάμπιονσιπ και φέτος μας απέδειξαν ξανά ότι μπορούν. Υπάρχουν αμέτρητα τέτοια παραδείγματα, όπως ο Βάρντι και ο Μαγκουάιρ. Παίκτες που από το πουθενά, έφτασαν στην Πρέμιερ Λιγκ και την εθνική. Έχω απεριόριστο σεβασμό σε αυτούς τους ανθρώπους που έκαναν όλο αυτό το ταξίδι.”
Τον ίδιο ακριβώς σεβασμό έχουμε φυσικά κι εμείς (και χιλιάδες άλλοι φίλαθλοι που τον αποθεώνουν συνεχώς στα σόσιαλ μίντια) για κάποιον που έκανε με υπομονή το ‘αγροτικό’ του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας πριν επιστρέψει στην αγαπημένη του ομάδα και την οδηγήσει μέσα σε πολύ μικρό διάστημα από τις εκδρομές στα χωριά της 3ης κατηγορίας στην Πρέμιερ Λιγκ και στην διεκδίκηση μιας θέσης που οδηγεί στην Ευρώπη. Για έναν προπονητή-οπαδό που μετά από μια δύσκολη αλλά κρίσιμη νίκη στην Τσάμπιονσιπ, που κράτησε ζωντανά τα όνειρα του συλλόγου για άνοδο, πήρε τη μπάλα του αγώνα και από την ευτυχία του την κλώτσησε τόσο δυνατά στον αέρα που την επόμενη μέρα στην προπόνηση το όνομα του κοσμούσε τη λίστα των τραυματιών: “Δεν έχω κάτι να πω γι’αυτό. Απλά απολαμβάνω να δουλεύω για την ομάδα που αγαπάω.”
https://blog.stoiximan.gr/chris-wilder/
-
Τον λένε Τόμας Σούτσεκ, είναι αμυντικό χαφ και το τελευταίο 6μηνο έπαιζε δανεικός στη Γουέστ Χαμ από τη Σλάβια Πράγας. Οι Άγγλοι αποφάσισαν να τον αγοράσουν από τους Τσέχους και η μεταγραφή θα κοστίσει περίπου 20Μ. Το πιο ωραίο είναι ότι ένα 10% θα δοθεί στην πρώτη ομάδα του παίκτη, τη Σλόβαν Χάβλικουβ Μπροντ, μια ημι-επαγγελματική ομάδα 4ης κατηγορίας, που με αυτό το ποσό για έναν παίκτη που ανέδειξε και γαλούχησε όταν αυτός ήταν έφηβος θα καλύψει από τώρα το μπάτζετ της για τα επόμενα 10 χρόνια!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/116262365_10159031163775931_399042294682011869_o.jpg?_nc_cat=1&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=35DUsexDskMAX8BR8wc&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=01acdb6434b46d13c324df5e4a5ab020&oe=5F405417)
El Sombrero
-
Το ποδόσφαιρο χρειάζεται τον 12ο παίκτη του
Οι Holmesdale Fanatics (https://holmesdale.proboards.com/) σε συνεννόηση με την Crystal Palace και τους ποδοσφαιριστές της, κανόνισαν να φορεθούν τα παρακάτω μπλουζάκια στο ζέσταμα της ομάδας πριν από τον αγώνα με την Chelsea στις 07/07/20, με το ξεκάθαρο μήνυμα “Το ποδόσφαιρο χρειάζεται τον 12ο παίκτη του”! Όπως αναφέρουν και στην ανακοίνωση, το μήνυμα ενισχύει το γεγονός ότι παρά τα εκατομμύρια των τηλεοπτικών και των διογκωμένων μισθών, οι φίλαθλοι είναι αυτοί που “φέρνουν” την πραγματική αξία στο ποδόσφαιρο, και αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό τις τελευταίες βδομάδες με τα άδεια, χωρίς ψυχή γήπεδα!
Σε ένα πρωτάθλημα όπως η Premier League όπου πάνε και έρχονται αμέτρητα εκατομμύρια, τέτοιες κινήσεις αποκτούν μεγαλύτερη αξία. Και ειδικά όταν μιλάμε για μια χώρα όπου ξεκίνησε το ποδόσφαιρο και οι άνθρωποι ζουν και αναπνέουν για αυτό ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου ή κερκίδας όπου κάθονται. Επίσης δεν είναι τυχαίο που το συγκεκριμένο group μας έχει απασχολήσει πολλές φορές… για καλό λόγο! Μιας και μιλάμε ίσως για το μοναδικό στη χώρα που λειτουργεί με τη φιλοσοφία των Ultras!
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/07/107381958_956125078169011_60050709681269466_o-1536x1021.jpg)
humbazine.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/08/dial-650x350.jpg)
Dial Square: Μια «κανονιά» ενάντια στο μοντέρνο ποδόσφαιρο
Γεγονός αποτελεί το ότι, μέχρι σήμερα το ποδόσφαιρο είναι το πλέον αγαπητό άθλημα. Η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές αθλητικό γεγονός, μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες. Κάπως έτσι έχουμε φτάσει στις μέρες μας, να βλέπουμε ομάδες να αναπτύσσονται περισσότερο και γρηγορότερα από κολοσσούς της παγκόσμιας βιομηχανίας. Φυσικά όμως όπως είναι επόμενο, το ποδόσφαιρο πλέον αποτελεί μια δαπανηρή πολυτέλεια για τους φιλάθλους. Ο κόσμος πια δεν μπορεί να πάει κάθε εβδομάδα στο γήπεδο, να απολαύσει τον αγαπημένο του σύλλογο.
Για πολλούς, η «Μέκκα» του ποδοσφαίρου, είναι η Αγγλία και όχι άδικα. Στην χώρα αυτή είναι ακόμα ενεργή η αρχαιότερη διοργάνωση του αθλήματος (FA Cup). Κοιτάζοντας κανείς ακόμα και στην τρίτη και τέταρτη εθνική κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, θα βρει ομάδες οι οποίες στο παρελθόν έχουν κατακτήσει τρόπαια όπως πρωτάθλημα, κύπελλα, ακόμα και ευρωπαϊκούς τίτλους. Θα δει ακόμα και ομάδες που πριν 10 ή 20 χρόνια βρισκόντουσαν σε χαμηλά επίπεδα, να κυριαρχούν πλέον στις μέρες μας. Μια απ’ τις ιστορικότερες λοιπόν ομάδες στην Αγγλία, είναι η Arsenal!
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1886, με την ονομασία Dial Square FC μέχρι και το 1887. Κάπως έτσι φτάνουμε και στο ζητούμενο. Μια μερίδα ρομαντικών οπαδών των «Κανονιέρηδων», με μπροστάρη τον Stuart Morgan, αποφάσισαν να ιδρύσουν μια δική τους ομάδα, χρησιμοποιώντας την ονομασία με την οποία ενσαρκώθηκε αρχικά η αγαπημένη τους Arsenal. Ο σύλλογος πήρε σάρκα και οστά τον Ιανουάριο του 2020, από τους αγανακτισμένους αυτούς οπαδούς. Αγανακτισμένοι όχι με την ομάδα εντός γηπέδου, αλλά κυρίως εκτός. Οι αλλαγές στην διοίκηση τα τελευταία χρόνια, η απομάκρυνση του Αλσατού Arsene Wenger, αλλά και η κακή εικόνα την περασμένη σεζόν, γέννησαν αυτή την ομάδα, στον δρόμο που χάραξαν οι AFC Wimbledon και η FC United.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/08/dial4.jpg)
Η Dial Square ήλπιζε να αγωνιστεί στην ένατη κατηγορία Αγγλίας, γνωστή και ως Combined Counties Football League, όμως λόγω της πανδημίας θα αναγκαστεί να ξεκινήσει από ακόμα χαμηλότερα. Τα χρώματα της ομάδας είναι το βουργουνδί που χρησιμοποιούσε η Arsenal το 1886 και το θαυμάσαμε ξανά σε εκείνες τις υπέροχες εμφανίσεις την σεζόν 2005/06, την τελευταία του Highbury. Το σήμα της είναι στο σχήμα ασπίδας, στα ίδια χρώματα με την εμφάνιση, ενώ έχει μέσα ένα ηλιακό ρολόι. Πάνω απ’ το ρολόι δεσπόζει το όνομα της ομάδας, ενώ από κάτω ένα κανόνι, για να μην ξεχνάνε τον στόχο τους. Κάτω απ’ την ασπίδα, η φράση «RENASCITUR» που στα λατινικά σημαίνει ξαναγεννιέμαι. Tο γήπεδο της ομάδας βρίσκεται στο Woolwich, πολύ κοντά στο εργοστάσιο όπλων. Από εκεί δηλαδή που είχε ξεκινήσει και η ίδια η Arsenal! O Morgan δήλωσε στην Athletic ότι ο σκοπός του συλλόγου είναι να παίζει σε επαγγελματικό επίπεδο στα επόμενα 15-20 χρόνια.
«Έχει ξαναγίνει στο παρελθόν, μπορούμε να το κάνουμε ξανά. Αποσκοπούμε σε τρεις προβιβασμούς μέσα στα πρώτα πέντε με επτά χρόνια. Αν συμμετάσχουν αρκετοί και οι οπαδοί της Arsenal ενδιαφερθούν, είναι πολύ πιθανό. Θέλω να αφιερώσω πολλά πολλά χρόνια της ζωής μου σε αυτό το πρότζεκτ. Σημαίνει πολλά για μένα. Μετά από μια χρονιά που είδε την ομάδα [Arsenal] να αλλάζει προπονητή και να φτάνει πιο κοντά στην ζώνη υποβιβασμού απ’ ότι στην κορυφή, οι οπαδοί θεώρησαν ότι το ποτήρι ξεχείλισε. Όλα πλέον είναι διαφήμιση. Είναι άψυχο και χωρίς ζωή πλέον. Δεν είναι πια η Arsenal Football Club. Ο λόγος που ήθελα να υλοποιήσω αυτό το πρότζεκτ, ήταν να πάω πάλι πίσω στην αρχή και να δοκιμάσω να φτάσω την αρχική Arsenal!».
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/08/dial1.jpg)
Τεράστιο κίνητρο για τις ομάδες που δημιουργούνται μετά την απόσχιση οπαδών από τον αρχικό σύλλογο, είναι η πορεία της AFC Wimbledon, που δημιουργήθηκε το 2002 από οπαδούς της Wimbledon, όταν η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έθεσε την ομάδα υπό καθεστώς οικονομικού ελέγχου και αποφάσισε την μεταμόρφωσή της σε MK Dons. Η νεοσύστατη τότε ομάδα κατάφερε να κάνει την τρομερή επιτυχία και να προβιβαστεί πέντε φορές στα πρώτα οκτώ χρόνια της και σήμερα αγωνίζεται στην League One ή αλλιώς την τρίτη κατηγορία σε εθνικό επίπεδο.
Με το ίδιο σκεπτικό ακολούθησε και το 2005 η δημιουργία της FC United, όταν ανέλαβε την ιδιοκτησία της Manchester United ο Glazer κάνοντας την περίοδο που θα ακολουθούσε, την Manchester United, μια απ’ τις εμπορικότερες ομάδες στον κόσμο, με αποτέλεσμα οι οπαδοί να μην μπορούν είτε να βρίσκουν εισιτήρια είτε να μην μπορούν να τα πληρώσουν, για να την παρακολουθήσουν από κοντά. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στο λιμάνι του Liverpool όταν το 2008, περίπου 1,000 οπαδοί δημιούργησαν την AFC Liverpool. Πρόσχημα ξανά το ότι η αγαπημένη τους ομάδα έχει εκβιομηχανιστεί σε τέτοιο βαθμό, που πλέον είναι πρακτικά αδύνατον να παρακολουθούν το αγαπημένο τους άθλημα κάθε εβδομάδα.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/08/dial3.jpg)
H Dial Square λοιπόν δεν αποτελεί την πρώτη ομάδα που δημιουργείται εξαιτίας της ρήξης οπαδών με τον σύλλογο που υποστηρίζουν. Η δημιουργία της ομάδας αυτής αποτελεί παράδειγμα του ότι το ποδόσφαιρο είναι βαθιά ριζωμένο στην ιδιοσυγκρασία του αγγλικού λαού και ενσαρκώνει την φράση «Against Modern Football». Το ποδόσφαιρο για αυτούς τους ανθρώπους είναι πολλά περισσότερα από μία ομάδα ή κάποια πρόσωπα. Η επιλογή της μπορεί να αποτελεί κάτι καθαρά προσωπικό, όμως ο κόσμος έχει την ανάγκη να νιώθει ότι η ομάδα του, τον σέβεται, όσο την αγαπάει κι εκείνος. Δυστυχώς όταν ένας σύλλογος μεγαλώνει τόσο, η επαφή με τους οπαδούς γίνεται όλο και πιο απρόσωπη, με αποτέλεσμα να χάνεται ο «οικογενειακός» χαρακτήρας, που αποζητούν οι Άγγλοι από τις ομάδες τους. Στην Dial Square αυτό δεν ισχύει. Κάθε οπαδός έχει την δυνατότητα να αγοράσει ένα «κομμάτι» της ομάδας. Με το σκεπτικό αυτό, όλοι είναι ιδιοκτήτες, όλοι έχουν φωνή στις αποφάσεις για το μέλλον του συλλόγου και όλοι μπορούν να έχουν μια θέση στην «καρδιά» του, όπως και εκείνος στις καρδιές των φιλάθλων του.
Το κύριο πρόβλημα όμως που είχε να αντιμετωπίσει η ομάδα του Βορείου Λονδίνου, δεν ήταν ούτε η ανταπόκριση του κόσμου, ούτε το αγωνιστικό κομμάτι. Δύο μήνες μετά την ίδρυση της ομάδας, ξέσπασε μια παγκόσμια πανδημία, που ανάγκασε όλο τον κόσμο να κάνει ένα βήμα πίσω. Λες και δεν ήταν αρκετές οι δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει μια νεοσύστατη ομάδα, ανάμεσα σε αμέτρητες άλλες, στην πρωτεύουσα του αθλήματος, ήρθε ο κορωνοϊός να δείξει το σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας. Όλες οι ομάδες που αγωνίζονται στην non-league έχουν υποστεί τεράστιο πλήγμα, γιατί για αυτούς τους συλλόγους, η προσέλευση κόσμου στο γήπεδο είναι το «Α και το Ω».
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/08/dial2.jpg)
Το θετικό νέο όμως είναι ότι στις 5 Αυγούστου η Dial Square έπαιξε το πρώτο έστω ανεπίσημο παιχνίδι στην ιστορία της, στα πλαίσια της καλοκαιρινής προετοιμασίας πριν την έναρξη της σεζόν. Οι Λονδρέζοι αντιμετώπισαν την Old Windsor, όπου και ηττήθηκαν με σκορ 4-2. Παρά την ήττα, μόνο θετικές μπορεί να είναι οι απολαβές αυτής της εμπειρίας, μια και κάπως έτσι είδαμε να παίρνει σάρκα και οστά ακόμα ένα όνειρο οπαδών. Μπορεί μια ήττα σε ένα φιλικό προετοιμασίας να μην μας ακούγεται κάτι άξιο προσοχής, αλλά για μια τέτοια ομάδα είναι μια τεράστια νίκη και γενικά είναι ένα πλήγμα στο εκμοντερνισμένο ποδόσφαιρο!
Συντάκτης: Δημήτρης Γαλανόπουλος
eyap.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/09/Levon-Biss-UK-30070511.jpg?w=1430&ssl=1)
Μία αγάπη
Όλοι όσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο το ξέρουν. Δεν είναι απλά 22 τύποι που κυνηγούν μια μπάλα. Είναι πολλά ακόμα, μέσα και έξω από το γήπεδο. Στιγμές που μένουν χαραγμένες. Ένα κοινωνικό φαινόμενο που σου μαθαίνει εξίσου την αγάπη και τον πόνο. Που ξεκινάει από την παιδική ηλικία και σε συντροφεύει μέχρι τα γεράματα. Ανεξάρτητα αν είσαι άντρας, γυναίκα, κοντός, ψηλός, φτωχός, πλούσιος. Και απλώνεται σε όλες τις αισθήσεις. Η μυρωδιά του βρώμικου, οι ιαχές όταν πλησιάζεις στο γήπεδο, τα χρώματα στις εξέδρες, η υφή του κασκόλ που σφίγγεις.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/09/Levon-Biss-PERU-39.jpg?w=1430&ssl=1)
Ο Λίβον Μπις είναι ένας αρκετά γνωστός φωτογράφος που ασχολείται κυρίως με πορτραίτα αλλά και αθλητικά “θέματα”. Έχει κάνει φωτογραφίσεις για φίρμες αθλητικών, έχει φωτογραφίσει τον Μπαλοτέλι και τον Μπολτ, τον Τέρι Γκίλιαμ και τον Σάμιουελ Τζάκσον, αλλά στην ερώτηση ποιο ήταν το πιο δύσκολο πρότζεκτ του απαντάει ότι ήταν το “One Love”. Μια περιπέτεια που κράτησε 13 μήνες σε 28 χώρες και είχε να κάνει με το “όμορφο παιχνίδι” και το πώς παίζεται στον κόσμο. Όπως ο ίδιος ο Λίβον υποστηρίζει, η βασική ιδέα είναι να ρίξει μια ματιά σε όλο το φάσμα του παγκόσμιου αυτού παιχνιδιού. Να κάνει ένα βήμα προς τα πίσω, όπως συχνά κάνει ο φωτογράφος για να καδράρει καλύτερα, ώστε να δει το ποδόσφαιρο συνολικά.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/09/LEVON-BISS-AFRICA-15100511.jpg?w=1430&ssl=1)
“Είναι εύκολο κάποιος να απορροφηθεί από το επαγγελματικό παιχνίδι εξαιτίας των χρημάτων, του γκλάμουρ και της δημοσιότητας. Στην πραγματικότητα όμως, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο αντιπροσωπεύει μόλις ένα μικρό μέρος του παγκόσμιου αυτού παιχνιδιού. Η σημασία του ποδοσφαίρου στους καθημερινούς ανθρώπους είναι τεράστια και πολλές φορές αγγίζει τη θρησκεία”. Ο στόχος του Λίβον είναι όταν δει κάποιος τις φωτογραφίες του να χαμογελάσει και να καταλάβει ότι το ποδόσφαιρο μοιράζει χαρά σε εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους από άκρη σε άκρη του κόσμου.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/09/LEVON-BISS-UK-45.jpg?w=1430&ssl=1)
Και κυρίως να καταλάβει ότι το ποδόσφαιρο δεν ξεκινάει στο 1ο λεπτό και τελειώνει στο 90ο λεπτό ενός επαγγελματικού αγώνα. “Για μένα αυτός που πουλάει το χοτ-ντογκ έξω από το γήπεδο είναι κομμάτι της ποδοσφαιρικής κουλτούρας, όπως ο φίλαθλος ή ο ποδοσφαιριστής”. Η ιεροτελεστία, τα γούρια, η pre-game συνάντηση με τους φίλους. Αλλά και το ποδόσφαιρο όχι ως θεατής, αλλά ως συμμετέχων. Η αλάνα, η πληγή στο πόδι από το χαλίκι ή το χώμα, τα μαύρα μπιλάκια, οι τύποι που θα παίξεις αντίπαλος.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/09/LEVON-BIS-AFRICA-10100520.jpg?w=1430&ssl=1)
Το One Love εκδόθηκε το 2006 και ανάμεσα στις χώρες που ο Λίβον επισκέφτηκε είναι και η Ελλάδα. Όποιος θέλει περισσότερα (μην ξεχνάμε ότι είναι η δουλειά του) μπορεί να αγοράσει το βιβλίο (https://www.amazon.com/One-Love-Soccer-Levon-Biss/dp/0789315106) ή να δει και αρκετά δείγματα στην επίσημη σελίδα (https://levonbiss.com/) του Άγγλου φωτογράφου. Παράλληλα, στο τεύχος 14 (Απρίλιος 2014) του ελληνικού περιοδικού Σχεδία υπάρχει συνέντευξή του (που δυστυχώς δεν έχουμε διαθέσιμη και αρκεστήκαμε σε άλλες συνεντεύξεις του).
ΥΓ Ευχαριστούμε τον αναγνώστη Νίκο για το tip
sombrero.gr
-
Το πέταλο των σκληροπυρηνικών οπαδών της Μπράιτον παρακολουθεί ένα ματς με την Κρίσταλ Πάλας. Μια εκπληκτική φωτογραφία τραβηγμένη ακριβώς 100 χρόνια πριν!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/118653393_10159127092380931_5828331166762520840_o.jpg?_nc_cat=108&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=hdTo_RvwU5sAX-0i_YL&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=42a9483e0375c3ebfaf1012bac322d9c&oe=5F71997B)
El Sombrero
-
Ένα βίντεο διαμάντι από το Γουίγκαν-Σάντερλαντ του 1988: Το λασπωμένο πέταλο, οι θεούληδες οπαδοί των φιλοξενούμενων που κουτρουβαλάνε, τα σχόλια του σπίκερ, τα πανηγύρια στο γκολ, η αντίδραση της κερκίδας στο τάκλιν-μακροβούτι. Έπος από την αρχή ως το τέλος. Έπος!
https://el-gr.facebook.com/sombrerogr/videos/314516149628481/
El Sombrero
-
https://www.espn.com/soccer/blog-the-toe-poke/story/4166712/premier-league-2020-21-kit-power-rankings-which-club-tops-the-style-table
-
Ήταν Οκτώβριος 1973 όταν ξεκίνησε ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ μεταξύ του Ισραήλ και ενός συνασπισμού αραβικών κρατών. Το εμπάργκο στο πετρέλαιο που ακολούθησε προκάλεσε ενεργειακή κρίση σε κάποιες χώρες, ανάμεσα τους και η Αγγλία. Για να μειωθεί η κατανάλωση ρεύματος τα βραδινά παιχνίδια απαγορεύτηκαν. Μιας και οι μέρες αγώνων ως τότε ήταν η Τετάρτη και το Σάββατο, η αλλαγή ώρας προκάλεσε μείωση της προσέλευσης, αφού ο κόσμος ήταν στις δουλειές του. Η λύση που προτάθηκε ήταν να γίνονται οι αγώνες την Κυριακή, μια σκέψη που ως τότε φαινόταν αδιανόητη αφού ήταν, βάσει νόμου, ιερή μέρα. Παρά τις αντιδράσεις αρκετών η πρόταση τελικά πέρασε και τα γήπεδα άνοιξαν τις πόρτες τους και την Κυριακή.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/121189877_10159225149115931_8011440549982986563_o.jpg?_nc_cat=105&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=ypqPtYuKG9sAX-lXWs4&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=798d0a187800d0ab12a59bb82a7bdc39&oe=5FA655B1)
Στη φωτογραφία βλέπουμε πως ήταν το Στάμφορντ Μπριτζ το 1973.
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το θέμα:
How war in the Middle East changed English football
https://sportslens.com/how-war-in-the-middle-east-changed-english-football/214930/
sombrero.gr
-
Σε μια αδιανόητη, για τα ελληνικά δεδομένα, κίνηση προέβησαν εχθές οι οπαδοί των 'Big 6' της Αγγλίας. Οι φίλοι των Γιουνάιτεντ, Σίτι, Λίβερπουλ, Άρσεναλ, Τσέλσι και Τότεναμ εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση στην οποία αντιδρούν στο 'Project Big Picture' που, μεταξύ άλλων, θα επιτρέπει στις μεγάλες ομάδες να αποφασίζουν μόνες τους για όλα τα θέματα που αφορούν την Πρέμιερ Λιγκ. Στην ανακοίνωση, που ουσιαστικά στρέφεται εναντίον των διοικήσεων των ομάδων τους, οι οπαδοί γράφουν: "Το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί με λογικές απομόνωσης. Eίναι μια οικογένεια. Απαιτεί ένα δίκαιο καταμερισμό των πόρων ώστε το πρωτάθλημα να είναι ανταγωνιστικό και οι μικρότερες κατηγορίες να ευημερούν."
Περισσότερα για το Big Picture μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
https://www.skysports.com/football/news/11095/12102347/project-big-picture-q-a-all-you-need-to-know-about-premier-league-shake-up-proposal
El Sombrero
-
Η αγγλική κυβέρνηση ψήφισε εχθές τη διακοπή των δωρεάν γευμάτων στους μαθητές την περίοδο που τα σχολεία είναι κλειστά. Με πρωτοβουλία του Μάρκους Ράσφορντ όμως, που ταυτόχρονα πιέζει τους βουλευτές να επανεξετάσουν την απόφαση τους, εκατοντάδες επιχειρήσεις από όλη τη χώρα ανακοίνωσαν πως στο διάστημα των διακοπών θα διαθέσουν αυτές δωρεάν φαγητό στα παιδιά που το έχουν ανάγκη. Στη δήλωση του ο 22χρονος απαντάει και στους... κλασικούς γνωστούς-άγνωστους που του σχολίασαν "άσε την πολιτική και ασχολήσου μόνο με το ποδόσφαιρο": "Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι ανθρωπισμός. Τα παιδιά δεν είναι απλά ένα ακόμα στατιστικό. Και όσο δεν έχουν αυτά φωνή, θα έχουν τη δική μου. Σας το υπόσχομαι αυτό."
Το σημερινό timeline του στο τουίτερ, όπου εδώ και ώρες προωθεί μια-μια τις ανακοινώσεις μικρών και μεγάλων καταστημάτων από όλη τη χώρα είναι απλά εκπληκτικό: https://twitter.com/MarcusRashford
El sombrero
-
Συνεχίζονται στην Αγγλία οι αντιδράσεις των οπαδών στην απόφαση της Πρέμιερ Λιγκ να χρεώνει για κάθε παιχνίδι της 15 λίρες, σε μια εποχή που ο κόσμος δεν μπορεί να πάει στο γήπεδο. Μετά τους φίλους της Νιούκαστλ και οι οπαδοί των Λιντς και Λίβερπουλ προχώρησαν σε µποϊκοτάζ της PPV μετάδοσης των αγώνων των ομάδων τους και επέλεξαν να δώσουν τα λεφτά αυτά στις τοπικές τράπεζες τροφίμων. Έτσι μέσα σε λίγες ώρες, οι φίλοι της Λιντς συγκέντρωσαν πάνω από 40.000 λίρες και αυτοί της Λίβερπουλ πάνω από 110.000!
El sombrero
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/09/graham-650x350.jpg)
Η γέννηση του γυναικείου ποδοσφαίρου και ο αγώνας για την γυναικεία ψήφο
Είναι γεγονός ότι το γυναικείο ποδόσφαιρο, παγκοσμίως, άργησε αρκετά να αναπτυχθεί σε σχέση με το ανδρικό και δυστυχώς μέχρι και σήμερα τα περισσότερα, αν όχι όλα, γυναικεία πρωταθλήματα δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν στο επίπεδο των ανδρικών. Ωστόσο η πρώτη γυναικεία ομάδα στον κόσμο, ήταν η Mrs Graham’s XI, η οποία δημιουργήθηκε στο Εδιμβούργο της Σκωτίας το 1881 από την σουφραζέτα Helen Matthews.
Στα τέλη της Βικτωριανής εποχής, η καθημερινότητα των γυναικών ήταν εντελώς διαφορετική από αυτή που είναι σήμερα. Οι γυναίκες δεν είχαν αρκετά από τα δικαιώματα τα οποία σήμερα θεωρούνται αυτονόητα, όπως αυτό της ψήφου και της γενικότερης ενασχόλησης τους με την πολιτική, δικαιώματα στα οποία επικεντρώθηκαν και έδωσαν σκληρή μάχη για να αποκτήσουν οι ακτιβίστριες της οργάνωσης «Women’s social and politician union» (Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών) ή όπως είναι ευρέως γνωστές, οι «Σουφραζέτες».
Η οργάνωση συγκροτήθηκε το 1903 από μια αστή της εποχής, την Emmeline Pankhurst, κάτοικο της πόλης του Μάντσεστερ και ήταν γνωστές για τις ακραίες τους μεθόδους, όπως το να σπάνε βιτρίνες και το να βάζουν βόμβες. Ο όρος «suffragettes» πρωτοεμφανίστηκε το 1906 σε ένα υποτιμητικό σχόλιο της Daily Mail για τα μέλη της οργάνωσης και προέρχεται από την λέξη «suffragist» (υπέρμαχος της γυναικείας ψήφου). Με αυτό τον τρόπο η εφημερίδα πρακτικά ταύτισε τα μέλη της «Women’s social and politician union» με τις υπόλοιπες οργανώσεις που σε αντίθεση με την ένωση, μάχονταν ειρηνικά από την δεκαετία του 1870 για το δικαίωμα της γυναικείας ψήφου και χρησιμοποιούταν για αυτές ο όρος «suffragists». Ωστόσο, το «σουφραζέτα» δεν θεωρείται πλέον υποτιμητικό!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/09/graham1.jpg)
To 1881 λοιπόν, μια Σκωτσέζα σουφραζέτα, η Helen Graham Matthews, έχοντας παρακολουθήσει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Σκωτίας και της Αγγλίας στο The Oval του Λονδίνου, αποφάσισε να ιδρύσει μια γυναικεία εθνική ομάδα της Σκωτίας. Έτσι, χρησιμοποιώντας, για λόγους ασφαλείας, το ψευδώνυμο «Mrs Graham», ίδρυσε την Mrs Graham’s XI, την πρώτη γυναικεία ομάδα παγκοσμίως, στην οποία αγωνίστηκε και η ίδια ως τερματοφύλακας. Στις 9 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, ο νεοσύστατος σύλλογος, έδωσε τον πρώτο του αγώνα, τον οποίο και κέρδισε με 3-0, στο Εδιμβούργο και συγκεκριμένα στο Easter Road Stadium, την σημερινή έδρα της Hibernian, με κοινό που ξεπερνούσε τα χίλια άτομα! Ο αγώνας μέτρησε ως διεθνής αγώνας μεταξύ Σκωτίας και Αγγλίας και ήταν ουσιαστικά η πρώτη φορά που το ποδόσφαιρο χρησιμοποιήθηκε για να περάσει, το μήνυμα της ισότητας μεταξύ των δύο φύλων.
Δύο εβδομάδες αργότερα και συγκεκριμένα στις 20 Μαΐου, οι δύο ομάδες ξαναήρθαν αντιμέτωπες, αυτή τη φορά στο Shawfield Stadium στη Γλασκώβη και με κοινό που ξεπερνούσε τους πέντε χιλιάδες θεατές! Δυστυχώς αυτός ο αγώνας έμελλε να μην έχει αίσιο τέλος, μιας και τα πράγματα οδηγήθηκαν πολύ γρήγορα στα άκρα. Το πλήθος άρχισε να φωνάζει, απευθυνόμενο στην αρχηγό της αγγλικής ομάδας που ήταν γνωστή με το ψευδώνυμο Nettie Honeyball (το πραγματικό της όνομα παραμένει άγνωστο μέχρι σήμερα, ωστόσο εικάζεται ότι λεγόταν Mary Hutson) και στο 55ο λεπτό που οι Σκωτσέζες είχαν πάρει τον έλεγχο του παιχνιδιού, το κοινό εισέβαλλε στον αγωνιστικό χώρο, αναγκάζοντας τις παίκτριες των δύο ομάδων να αποχωρήσουν και τον αγώνα να διακοπεί.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/09/graham3.jpg)
Το συμβάν αυτό οδήγησε τις σκωτσέζικες αρχές να μην επιτρέψουν να διεξαχθεί ένας νέος αγώνας που είχε ήδη κανονιστεί μεταξύ των δύο ομάδων, αυτή τη φορά στο Κιλμάρνοκ. Ωστόσο, μια ημέρα μετά το παιχνίδι στο οποίο προκλήθηκαν οι ταραχές, η Βασίλισσα Βικτώρια υπέγραψε νομοσχέδιο που επέτρεπε στις γυναίκες της Σκωτίας να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στις επερχόμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, γεγονός που σημαίνει ότι παρά την απαγόρευση για την διεξαγωγή άλλου γυναικείου αγώνα στην χώρα, κατάφεραν να περάσουν το μήνυμα που ήθελαν.
Μην έχοντας σκοπό να υποκύψουν στην απαγόρευση του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Σκωτία, η Mrs Graham και η Nettie Honeyball, αποφάσισαν να μεταφερθούν στην Αγγλία και να ιδρύσουν μια νέα ομάδα με την ονομασία «The Lady Footballers». Το 1894 Honeyball με την υποστήριξη της συγγραφέως, πολεμικής ανταποκρίτριας και επίσης φεμινίστριας της εποχής Λαίδης Florence Dixie, αποχώρησε από την Lady Footballers έτσι ώστε να ιδρύσουν μαζί την British Ladies’ Football Club. Για να καταφέρει να στελεχώσει την ομάδα, η Αγγλίδα ποδοσφαιρίστρια άρχισε να δημοσιεύει αγγελίες στις οποίες ανταποκρίθηκαν τριάντα γυναίκες, προερχόμενες κατά κύριο λόγο από την μεσαία τάξη.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/09/graham2.jpg)
Έτσι, το 1895, οι British Ladies έπαιξαν τον πρώτο τους αγώνα, καταφέρνοντας μάλιστα να μαζέψουν πάνω από δώδεκα χιλιάδες οπαδούς. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι στην ομάδα αγωνίστηκε και η πρώτη μαύρη Βρετανή ποδοσφαιρίστρια, Emma Clarke! Η Mrs Graham αποχώρησε από την Lady Footballers το 1896 και αποφάσισε να επανιδρύσει την Mrs Graham’s XI και να αρχίσει να περιοδεύει στην Σκωτία και να παίζει αγώνες κόντρα στις ανδρικές ομάδες της χώρας! Στην ομάδα της σύντομα εντάχθηκε και η Emma Clarke, μόλις έναν χρόνο μετά το ντεμπούτο της με την British Ladies’ Football Club.
Ύστερα από χρόνια συνεχιζόμενων προσπαθειών, το κίνημα των «suffragists», είδε τους κόπους του να δικαιώνονται στις 21 Νοεμβρίου του 1918, όπου δόθηκε επίσημα στις γυναίκες του Ηνωμένου Βασιλείου, η ελευθερία να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Μπορεί κάποιες από τις αθλήτριες των πρώτων ποδοσφαιρικών ομάδων του Ηνωμένου Βασιλείου να μην βρίσκονταν πλέον στην ζωή για να πανηγυρίσουν την ιστορική αυτή νίκη του γυναικείου φύλου απέναντι στην ανισότητα και την χλεύη που ανεχόντουσαν για χρόνια, ωστόσο άφησαν παρακαταθήκη το γυναικείο ποδόσφαιρο και την δυνατότητα του να μπορεί και το γυναικείο φύλο να εκφραστεί μέσα από δημοφιλέστερο άθλημα του κόσμου!
Συντάκτης: Γιώργος Δρακόπουλος
eyap.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/10/eric-650x350.jpg)
Όταν ο Cantona έγινε μέτοχος της Bath City
Το 2015 πραγματοποιήθηκε στην πόλη του Μπαθ μια προσπάθεια από τον σπουδαίο σκηνοθέτη, Ken Loach, για να περάσει η ομάδα της πόλης, Bath City, στα χέρια των οπαδών της και να σωθεί από την χρεοκωπία. Στην προσπάθεια αυτή συνέβαλλε και ένας καλός φίλος του Βρετανού κινηματογραφιστή, ο θρύλος της Manchester United και πλέον συνάδελφος του Loach, Eric Cantona.
Η Bath City εδρεύει στην ομώνυμη πόλη της κομητείας του Σόμερσετ και έχοντας ιδρυθεί το 1889, στα τέλη της Βικτωριανής εποχής, μετράει 131 χρόνια παρουσίας στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Σε αυτήν την μακρά ιστορία έχει καταφέρει να είναι μια από τις δυνατές ομάδες των χαμηλών κατηγοριών της Αγγλίας, έχοντας φτάσει μέχρι και την National League South, μόλις δύο κατηγορίες κάτω από την League Two, όπου αγωνίζεται και σήμερα, διεκδικώντας δυναμικά την άνοδο. Εκτός από το πρωτάθλημα, οι «Romans» διαθέτουν ένα αξιόλογο ιστορικό και στο FA Cup, έχοντας φτάσει στον 3ο γύρο έξι φορές και στα πλαίσια του οποίου έχουν καταφέρει να κερδίσουν ομάδες όπως οι Crystal Palace, Cardiff City και Millwall.
Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Bath City έγινε αποδεκτή στην προσωρινή Division Two Northern Division, την τότε δεύτερη κατηγορία της Αγγλίας, όπου έπαιξε με ομάδες όπως η Liverpool, η Manchester United, η Everton, η Aston Villa, η Manchester City και η Newcastle, καταφέρνοντας μάλιστα να στεφθεί πρωταθλήτρια (!), γεγονός που κάνει τους «Romans» την μόνη ημι-επαγγελματική ομάδα της χώρας που έχει κατακτήσει ποτέ τρόπαιο της Football League. Μέσα στα χρόνια, έχουν φορέσει την ασπρόμαυρη φανέλα σπουδαίοι παίκτες, μεταξύ των οποίων και ο θρύλος της Blackpool, Stan Mortensen, ο οποίος με τους «Seasiders», κατάφερε στον τελικό του FA Cup το 1953 κόντρα στην Bolton να γράψει ιστορία, κάνοντας το πρώτο χατ-τρικ σε τελικό της παλαιότερης διοργάνωσης της χώρας στο Wembley και χαρίζοντας έτσι το τρόπαιο στην ομάδα του.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/10/eric1.jpg)
Επίσης, ο Mortensen είναι ο πρώτος παίκτης που σκόραρε ποτέ για την εθνική ομάδα της Αγγλίας σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Από τους σπουδαιότερους παίκτες που πέρασαν από την Bath City ήταν και ο θρύλος της Manchester City, Tony Book, ο οποίος υπήρξε αρχηγός των «Citizens» και μετέπειτα προπονητής τους. Στο Twerton Park «φιλοξενήθηκαν» ακόμα ο Bobby Zamora, μετέπειτα παίκτης της Brighton & Hove Albion, της Tottenham και της West Ham, ο Alan Skirton που φόρεσε την φανέλα της Arsenal, καθώς επίσης και ο Charlie Fleming που μετακόμισε στο Μπαθ από την Sunderland.
Με τα χρόνια, η Bath City άρχισε να έχει χρέη τα οποία μέχρι και σήμερα έχουν φτάσει τις 1 εκατομμύριο στερλίνες, ποσό που αν και πιθανόν να ακούγεται μικρό για μια ομάδα ποδοσφαίρου, στη πραγματικότητα είναι αρκετά μεγάλο για τα δεδομένα του συλλόγου. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει διάφορες προσπάθειες για να βοηθηθεί η ομάδα από τους οπαδούς της. Μια από αυτές τις προσπάθειες ξεκίνησε το 2015 με επικεφαλής τον ίσως διασημότερο οπαδό των «Romans», τον γνωστό Βρετανό σκηνοθέτη, Ken Loach. Η αγάπη του 84χρονου για τον σύλλογο ξεκινάει στο μακρινό 1974, όταν και μετακόμισε στην πόλη του Μπαθ, όντας μέχρι τότε οπαδός της ομάδας της γενέτειρας του, Nuneaton Borough FC, αλλά και της Fulham.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/10/eric2.jpg)
Όλα άλλαξαν, όταν έχοντας απογοητευτεί με την δεύτερη, άρχισε να πηγαίνει με τα παιδιά του στους αγώνες της Bath City και εκεί γοητεύτηκε με τη νοοτροπία της ομάδας και των οπαδών της. Σε συνέντευξη του στο Bath Magazine ανέφερε ότι: «Αυτό που είναι πολύ ιδιαίτερο με την City, είναι ότι είστε πολύ συνδεδεμένοι με τον σύλλογο. Οι μπαμπάδες φέρνουν τα παιδιά τους, οι παππούδες τα εγγόνια τους και τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να συνοδεύσουν τους παίκτες στο γήπεδο. Υπάρχει το craic (=η ευχάριστη κουβέντα) στις βεράντες και δημιουργείτε μια αίσθηση που λείπει πλέον από τα μεγάλα clubs».
Βλέποντας την ομάδα που τόσο αγάπησε να αντιμετωπίζει πρόβλημα με τα χρέη τα τελευταία χρόνια, ο Loach, μαζί με άλλους οπαδούς των «Romans», αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια καμπάνια, προκειμένου να μαζέψουν από 750,000 μέχρι 1,250,000 στερλίνες και να εξαγοράσουν τον σύλλογο και να προσπαθήσουν να τον βγάλουν από την δυσμενή θέση στην οποία βρίσκεται. Φυσικά για μια κίνηση σαν αυτή ο Βρετανός σκηνοθέτης έπρεπε να χρησιμοποιήσει κάποιες από τις γνωριμίες του. Έτσι, αποφάσισε να απευθυνθεί σε έναν καλό του φίλο με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στην ταινία «Looking for Eric», την οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος.
Όπως φαντάζεστε αυτός ο «Eric» δεν ήταν άλλος από τον θρύλο της Manchester United, Eric Cantona, ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη του Μπαθ και τις εγκαταστάσεις της ομάδας και προχώρησε στη συμβολική αγορά μιας μετοχής της ομάδας! Εκτός από την αγορά αυτή, ο Γάλλος αστέρας τράβηξε και ένα βίντεο μερικών δευτερολέπτων στο οποίο ενθάρρυνε τον κόσμο να αγοράσει και αυτός μετοχές για να την βοηθήσει. «Είναι μεγάλη πρόκληση το να μαζέψουμε τα λεφτά, όμως μην φοβάστε», φαίνεται να λέει στο βίντεο. «Είναι ένας σπουδαίος σύλλογος, το είδα με τα μάτια μου. Τώρα μπορούμε να τον κάνουμε ακόμα πιο σπουδαίο».
Εκτός από τον Cantona όμως, ο Loach απευθύνθηκε και σε έναν ακόμα γνωστό του, ο οποίος είχε παρόμοια εμπειρία μερικά χρόνια πριν, μιας και πρόκειται για έναν από τους εμπνευστές της FC United of Manchester, τον Andy Walsh. Αυτός επισκέφθηκε το Μπαθ μετά από παράκληση του Loach και εξήγησε στους οπαδούς των «Romans» την ιδέα και το γιατί είναι ανάγκη να περάσει ο σύλλογος στα χέρια του κόσμου και το κατάφερε! Δύο χρόνια μετά την εκκίνηση της εκστρατείας είχαν μαζευτεί πάνω 350,000 στερλίνες από περίπου 600 φίλους της ομάδας και η συμμετοχή του κόσμου αυξήθηκε κατά 40%.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/10/eric3.jpg)
Ωστόσο το έλλειμμα συνεχίζει να υπάρχει και τα χρέη της συνεχώς ανεβαίνουν, έτσι η ομάδα έχει αρχίσει να αναζητά τα τελευταία χρόνια και άλλες πηγές εσόδων, όπως το CrossFit Bath, ένα γυμναστήριο που στεγάζεται στο Twerton Park, την έδρα της Bath City, καθώς επίσης και με γνωστή ιστοσελίδα αγοραπωλησιών αυτοκινήτων, η οποία έχει βρει κι αυτή «σπίτι» στο ποδοσφαιρικό γήπεδο. Συν τοις άλλοις ο σύλλογος έχει ξεκινήσει μια συνεργασία με την επενδυτική εταιρεία Greenacre Capital, προκειμένου να βρουν μαζί έναν τρόπο για να αναγεννήσουν τον κεντρικό δρόμο του Τουέρτον. Πράγμα το οποίο θα ωφελήσει όχι μόνο την ομάδα, αλλά ολόκληρο το προάστιο, οι κάτοικοι του οποίου τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουν καθημερινά την παρακμή της κατά τα άλλα πλούσιας περιοχής του Μπαθ.
Στις αρχές του 2020, ο 84χρονος σκηνοθέτης, σε συνεργασία με τους «Romans» ξεκίνησαν να προσφέρουν στους κατοίκους του Τουέρτον και του Γουάιτγουεϊ, μιας εξίσου παρηκμασμένης περιοχής του Μπαθ, την δυνατότητα να συμβουλευτούν μια ομάδα ειδικών για την διαχείριση των χρεών τους, αποδεικνύοντας έμπρακτα στους οπαδούς της ότι ορθα έπραξαν όταν την ενίσχυσαν οικονομικά μιας και δεν πρόκειται για έναν σύλλογο αποκομμένο από την κοινότητα, αλλά για ένα ενεργό «μέλος» της που αντιλαμβάνεται τα προβλήματα των κατοίκων και προσπαθεί να βρει λύσεις σε αυτά.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/10/eric4.jpg)
Φυσικά ο Loach δεν ήταν -και ούτε είναι- μόνος του σε όλη αυτή την προσπάθεια, που κάνει για να βοηθήσει την ομάδα, που τόσο αγάπησε μέσα στα χρόνια. Στο πλευρό του βρίσκονται και οι υπόλοιποι πιστοί φίλαθλοι της, οι οποίοι σε μια πόλη που φημίζεται για την εμπορική ομάδα του ράγκμπι, αυτοί επιλέγουν να στηρίζουν την άσημη ποδοσφαιρική «έκδοσή» της, η οποία μπορεί να μην έχει παρόμοια οικονομική άνεση, έχει όμως την σύνδεση με τους κατοίκους της πόλης, στους οποίους προσφέρει σε κάθε αγωνιστική το αίσθημα μιας μεγάλης οικογένειας, ένα αίσθημα το οποίο δεν μπορεί να εξαγοραστεί από κανέναν χορηγό!
Συντάκτης: Γιώργος Δρακόπουλος
eyap.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/doherty-650x350.jpg)
When life gives you lemons…
…η συνέχεια της ρήσης είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας. Δυστυχώς, για μερικούς ανθρώπους όμως, οι τραγικές καταστάσεις που έφερε μπροστά τους η ζωή, αποδείχθηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια, ενώ για άλλους, αποτέλεσαν το έναυσμα και την κινητήριο δύναμη στο δρόμο τους προς το μεγαλείο. Παρακάτω, παρουσιάζουμε την τραγική ιστορία του Adrian Doherty, που έφτασε κοντά στο να πραγματοποιήσει το -για πολλούς- όνειρο ζωής να αγωνιστεί με τη φανέλα της Manchester United, πριν αυτό γίνει ο απόλυτος εφιάλτης.
«Football’s lost genius», όπως είχε χαρακτηριστεί, από τα 14 του μόλις χρόνια ο Βορειοϊρλανδός εξτρέμ είχε εκπλήξει τους πάντες, όντας μέλος του ξακουστής «Class of ’92», με τον Sir Alex Ferguson να φημολογείται πως χρειάστηκε μόλις 15 λεπτά για να εισηγηθεί στους διοικούντες της Manchester United να του προσφέρουν το πρώτο του ημι-επαγγελματικό συμβόλαιο, δίπλα σε ονόματα όπως οι αδελφοί Neville, o Paul Scholes, o Ryan Giggs και ο David Beckham. Ο μικρός δεν άργησε να αποδείξει τις ικανότητές του, με τον Gary Neville, να δηλώνει χρόνια αργότερα πως «ήταν από άλλο πλανήτη».
Kι ενώ το μέλλον φάνταζε να ανοίγεται μπροστά του λαμπρό, ο ίδιος δεν έμοιαζε να συγκινείται από τον κόσμο του ποδοσφαίρου, τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό με αυτούς που τον παρακολουθούσαν να αγωνίζεται. Προτιμούσε να δωρίζει τα εισιτήρια που δικαιούτο για το Old Trafford και να διασκεδάζει σε pubs των περιχώρων του Μάντσεστερ, ενώ σπανίως ακολουθούσε τους συμπαίκτες του στις εξόδους σε κοσμικά μέρη. Τα ενδιαφέροντά του στρέφονταν περισσότερο γύρω από την ποίηση και τη μουσική, με τον ίδιο να παίζει κιθάρα σε εξαιρετικό επίπεδο και να πραγματοποιεί ζωντανές εμφανίσεις σε underground στέκια με τη μπάντα του!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/doherty3.jpg)
Οι συνήθεις σε τέτοιες περιπτώσεις συγκρίσεις του με τον ομοεθνή του George Best, πρόσθεταν παραπάνω βάρος στις πλάτες ενός ήσυχου και απόμακρου παιδιού, που έιχε μεγαλώσει στην επαρχία της Βόρειας Ιρλανδίας και απείχε από τον κόσμο των media και του lifestyle. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα απόδειξης των ανωτέρω λεγομένων, είναι το γεγονός πως μόλις ενηλικιώθηκε και οι διοικούντες των «Κόκκινων Διαβόλων» του προσέφεραν το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο πενταετούς διάρκειας, ο ίδιος αρνήθηκε, αντιπροτείνωντας μια τριετή συμφωνία, λέγοντας χαρακτηριστικά πως δεν ήταν σίγουρος ότι θα ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο για τόσο μεγάλο διάστημα!
To πρώτο χτύπημα της μοίρας ήρθε πολύ νωρίς για τον μποέμ τύπο από το Στραμπέιν (1,5 ώρα μακρυά από το Μπέλφαστ), και ήταν ίσως και το καθοριστικότερο για τον νεαρό εξτρέμ, αυτό που έμελλε να άλλαξει τα πάντα στη ζωή του ιδίου, αλλά και ενδεχομένως και του ποδοσφαιρικού ρου, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που ο Doherty παρουσιάζεται ως «ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που δεν είδαμε ποτέ», με σαφείς εγκωμιαστικούς υπαινιγμούς για την ποδοσφαιρική του ποιότητα.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/doherty4.jpg)
Λίγες ημέρες πριν το επικείμενο επαγγελματικό του ντεμπούτο κόντρα στην Everton, ο Doherty χρησιμοποιήθηκε για λίγα λεπτά σε φιλικό αγώνα προετοιμασίας απέναντι στις ρεζέρβες της Carlisle. Δυστυχώς, ο τραυματισμός που αποκόμισε στο γόνατο, μετά από μια σκληρή διεκδίκηση της μπάλας, ενώ αρχικά δεν έδειχνε σοβαρός, τον κράτησε εκτός δράσης για έναν ολόκληρο χρόνο! Στην επάνοδό του, ξανά σε παιχνίδι της δεύτερης ομάδας, με τον ίδιο να έχει ταλαιπωρηθεί τόσο σωματικά, αλλά κυρίως πνευματικά, το χτυπημένο του γόνατο δεν άντεξε, και κάπου εκεί έπεσαν οι τίτλοι τέλους της σύντομης, αλλά πολλά υποσχόμενης καριέρας του νεαρού Βορειοϊρλανδού, με την Manchester United, να τον αποδεσμεύει και επίσημα το 1993 και τον ίδιο να μην κοιτάζει ξανά πίσω.
Η ζωή του, ως ανώνυμος πλέον πλανόδιος μουσικός, δεν θύμιζε σε τίποτα τον νεαρό που είχε επιφορτιστεί με την ταμπέλα του επόμενου αστέρα του βρετανικού ποδοσφαίρου, με τους κοντινούς του ανθρώπους να σημειώνουν πως ουδέποτε ανέφερε το ποδόσφαιρο στις συζητήσεις με φίλους και συγγενείς και τον αδερφό του να εξομολογείται πως ο Adrian διένυε τις πιο ευτυχισμένες του ημέρες, αφοσιωμένος στην μουσική και τα ποιήματά του, μακρυά από τα φώτα, τον αντταγωνισμό και το απρόσωπο lifestyle που ήδη είχε αρχίσει να εδραιώνεται στα top clubs του Νησιού και διογκώθηκε στις επόμενες δεκαετίες.
Στα τέλη της δεκατίας του ’90, ο Doherty μετακόμισε στην Χάγη της Ολλανδίας, αφού στο μεσοδιάστημα είχε απασχοληθεί περιστασιακά σε διάφορες δουλειές, προσπαθώντα να βγάλει τα προς το ζην, παράλληλα πάντα με την μεγάλη του αγάπη για τη μουσική. Ενώ ο ίδιος, είχε αφήσει πίσω του τα πάντα που αφορούσαν το ποδόσφαιρο, η οικογένειά του προσπαθούσε -μάταια- να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση, αξιώνοντας κάποια βοήθεια από τη Manchester Unitedκαι την Ένωση Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών, μη βρίσκοντας απόκριση. Όπως αναφέρει μάλιστα ο πατέρας του, Jimmy, ο γιός του είχε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Gary Neville, αρχηγό πλέον των «Κόκκινων Διαβόλων», με τον τελευταίο, να υπονοεί στον Doherty να μην έχει αξιώσεις από την ομάδα.
Μάλιστα, σε άλλες αναφορές που καταδεικνύουν την πικρία που έχει αφήσει στην οικογένεια η στάση της ομάδας του Μάντσεστερ, τονίζεται πως ο Sir Alex Ferguson δεν έχει κάνει ούτε την παραμικρή αναφορά στο γιό τους, στα πολλά βιβλία που έχει προσυπογράψει, ενώ έχει αντιθέτως σταθεί σε πάμπολους ποδοσφαιριστές και πρόσωπα που είχε στο πλάι του κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Σύμφωνα με την οικογένεια, αυτό το γεγονός αποτελεί ένδειξη ενοχής και απόδειξη ύπαρξης «μελανού σημείου» στην αντιμετώπιση του συλλόγου προς το πρόσωπό τους.
Ο τραγικός επίλογος του χαρισματικού άλλοτε δεξιού εξτρέμ της Manchester United, γράφτηκε μόλις μια ημέρα πριν την επέτειο των 27ων γεννεθλίων του! Έχοντας από μικρή ηλικία αναπτύξει μια φοβία για το νερό, ο Doherty γλίστρησε σε αρδευτικό κανάλι στην ολλανδική πόλη, αδυνατώντας να κολυμπήσει. Ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του και περίπου 1,5 μήνα μετά, όντας έκτοτε σε κώμα, άφησε την τελευταία του πνοή, στις 9 Ιουνίου του 2000!
Οι ιστορίες που συνοδεύουν τον μικρό το δέμας, αλλά ταλαντούχο δεξιοπόδαρο εξτρέμ είναι πολλές. «Θα μπορούσε να έχει κάνει τα πάντα στο ποδόσφαιρο»,σημειώνει ο Ryan Giggs, ενώ ο Sir Alex συμπληρώνει: «Ήταν ό,τι καλύτερο έχω δεί από ποδοσφαιρικές ικανότητες, αλλά ήταν πιο χαρούμενος με τα ποιήματά του». Ο «Ο Dylan με το 7», λόγω του πάθους του με τον διάσημο τραγουδιστή, «έφυγε» ξεχασμένος από τον κόσμο και μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας, πρόωρα και άδικα, αφήνοντας στους νοσταλγούς της εποχής, ένα μεγάλο «what if»!
Συντάκτης: Δημήτρης Μιχαλόπουλος
eyap.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/clapton-650x350.jpg)
Clapton Ultras: Τα μικρά άγνωστα «αδέρφια» των St. Pauli και Rayo Vallecano
2018. Η Clapton CFC ιδρύεται στο Νιούχαμ του Λονδίνου από τους δυσαρεστημένους φιλάθλους της Clapton FC. Το ίδιο έτος η ομάδα γίνεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο viral στην Ισπανία. Το κοινό της μεγάλωσε απότομα και φέτος ετοιμάζεται να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο, προσθέτοντας στο… fan base και την Πολωνία. Πως γίνεται αυτό με μια ομάδα που συμμετέχει στην ενδέκατη κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου; Ορίστε η απάντηση!
Ο ρατσισμός εν έτει 2020 αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στον αθλητισμό. Περιστατικά ρατσιστικών επιθέσεων βγαίνουν στην… φόρα σχεδόν καθημερινά, με την Premier League φυσικά να μην αποτελεί εξαίρεση. Μέσα όμως σε αυτόν το συνονθύλευμα ακραίων συμπεριφορών και συναισθημάτων μίσους, υπάρχουν οπαδοί, όπως αυτοί της St. Pauli στην Γερμανία και της Rayo Vallecano στην Ισπανία που ανεξάρτητα με τα πολιτικά τους πιστεύω, δίνουν μια αχτίδα φωτός στα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Και φυσικά, η Αγγλία δεν θα μπορούσε να απουσιάζει, έχοντας μια άγνωστη, αλλά και παράλληλα σημαντική μερίδα οπαδών. Καλώς ήρθατε στον κόσμο των Clapton Ultras και της Clapton CFC.
Ταξιδεύουμε στο προάστιο του Νιούχαμ στην Αγγλία και συγκεκριμένα στην εργατική περιοχή του Φόρεστ Γκέιτ. Μια πυκνοκατοικημένη περιοχή που φημίζεται για τον μεγάλο αριθμό αλλοδαπών που φιλοξενεί, καθώς επίσης και για την ιστορικότητά της, όντας μια από τις πρώτες που υποδέχθηκαν τις μεταναστευτικές ροές που κατέφθαναν στην Αγγλία στα μέσα του 19ου αιώνα. Σε εκείνη την χρονολογική περίοδο, και συγκεκριμένα το 1877, χρονολογείται και η ίδρυση της τοπικής ομάδας, Clapton FC. Ένας σύλλογος που έφτασε στο απόγειο της δόξας του την πρώτη εικοσαετία του 20ου αιώνα κατακτώντας πέντε φορές το Κύπελλο Ερασιτεχνών, αλλά και αρκετές από τις τοπικές διοργανώσεις του Λονδίνου.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/clapton1.jpg)
Με το πέρασμα τον χρόνων, την δημιουργία και την ανάπτυξη νέων συλλόγων, η Clapton «χάθηκε» μαζί με πολλές ομάδες στα έγκατα της αγγλικής ποδοσφαιρικής πυραμίδας, φτάνοντας σε σημείο να βρίσκεται για χρόνια εγκλωβισμένη στην ένατη και δέκατη κατηγορία. Μέχρι και το 2012 η Clapton ήταν μια απλή ομάδα τοπικού. Μια ομάδα που έδινε τους αγώνες της μπροστά σε 25 περίπου άτομα! Εκείνη την χρονιά όμως όλα άλλαξαν, όταν οι οπαδοί της ομάδας, σε συνεργασία με την διοίκηση αποφάσισαν να ιδρύσουν τους Clapton Ultras, κινούμενοι στα πρότυπα ευρωπαϊκών ομάδων. Η μεταναστευτική περιοχή του Νιούχαμ δεν θα μπορούσε να αποδεχθεί τίποτα άλλο, πέρα από οπαδούς με κύρια πιστεύω την εξάλειψη του ρατσισμού, του φασισμού και κάθε λογής κοινωνικής ανισότητας.
Οι Clapton Ultras δημιουργήθηκαν από τον λαό, για τον λαό. Ξαφνικά τα 25 άτομα που πήγαιναν σε κάθε αγώνα της ομάδας έγιναν 350 και ο αριθμός όλο και μεγάλωνε. Οι Ultras πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι πολλαπλασιάζονταν και είχαν ένα μήνυμα να στείλουν. «Το ποδόσφαιρο ήταν μεγάλο μέρος της ταυτότητας μου, ωστόσο τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να με απογοητεύει. Οι οπαδοί έχουν αποκοπεί πλέον σε μεγάλο βαθμό από το λεγόμενο modern football. Τα συνθήματα είναι πεθαμένα, ενώ ακόμη και για να σηκωθείς από την θέση σου, οι υπεύθυνοι ασφαλείας σε παρατηρούν. Στα περισσότερο ενδοδιοικητικά ζητήματα, οι διοικήσεις δεν αφήνουν τον λαό να συμμετέχει στα κοινά ενώ και οι τιμές των εισιτηρίων ανεβαίνουν ραγδαία και ειδικά στην Premier League», δηλώνει ένα υψηλόβαθμο μέλος των Ultras σε συνέντευξη του στο Huckmag.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/clapton5.jpg)
Φυσικά δεν σταματάει εκεί, υποστηρίζοντας πως αυτό δεν είναι ο μόνος λόγος που ο κόσμος έχει αρχίσει και αποτραβιέται από τα μεγάλα πρωταθλήματα. Οι επιθέσεις ρατσισμού και ομοφοβίας στα γήπεδα είναι πλέον ένα σύνηθες φαινόμενο, που έχει καταστήσει ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο «εχθρικό». Στους Clapton Ultras όλα αυτά εξαλείφονται. Τα σλόγκαν κατά κάθε μορφής ρατσισμού «πάνε κι έρχονται» σε κάθε παιχνίδι, ενώ απίστευτα σημαντική είναι η συνεισφορά τους στην τοπική κοινωνία, οργανώνοντας καμπάνιες για την περισυλλογή τροφίμων και την παροχή κατοικίας σε αστέγους και απόρους.
Τι γίνεται όμως όταν ο ιδιοκτήτης του συλλόγου επηρεάζεται από την μεγάλη ανταπόκριση του κοινού και αποφασίζει να αυξήσει τις τιμές των εισιτηρίων; Ο κύριος Vince McBean είναι ιδιοκτήτης του συλλόγου από τις αρχές του 1990 και η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε στήριξε την όλη προσπάθεια των οπαδών. Είχε αποκλείσει τους φιλάθλους από τα κοινά της ομάδας, αλλά το ποτήρι ξεχείλισε πριν από μια τριετία, όταν και αποφάσισε να αυξήσει τις τιμές των εισιτηρίων, εκμεταλλευόμενος την μεγάλη προσέλευση του κοινού, ενώ ρευστοποίησε τον φιλανθρωπικό οργανισμό, οδηγώντας τους Clapton Ultras αρχικά σε μποϊκοτάζ και έπειτα στη οριστική ρήξη.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/clapton3.jpg)
Με γνώμονα την αγάπη τους για την ομάδα, έπραξαν κάτι που μάλλον είχε ήδη καθυστερήσει. Δημιούργησαν έναν νέο σύλλογο. Η Clapton Community Football Club ήταν πλέον γεγονός, και θα ήταν ένας σύλλογος ολόδικός τους, σμιλευμένος με τα δικά τους ιδανικά. Νέα έδρα θα ήταν το Wadham Lodge, στο Γουάλθαμστοου, ωστόσο πέρα από κάθε προσδοκία, φαίνεται πως θα είναι προσωρινή, μιας και ο νεοσύστατος σύλλογος προέβη στην αγορά της ιστορικής έδρας της Clapton FC! Η «ορφανή» πλέον ομάδα δεν μπορούσε να συντηρήσει και να μισθώσει την επί 131 έτη έδρα της, με αποτέλεσμα να μετακομίσει από το Old Spotted Dog Ground, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους Clapton Ultras να επιστρέψουν… σπίτι τους!
Oι «Tons» δημιουργήθηκαν για να πετύχουν και ήδη με το «καλημέρα» είχαν κάνει -χωρίς να το θέλουν- έναν μικρό χαμό. Στην παρουσίαση της φανέλας για την παρθενική σεζόν της ομάδας, η εκτός έδρας ήταν αυτή που τράβηξε όλα τα βλέμματα της δημοσιότητας πάνω της. Ήταν μωβ, κίτρινη και κόκκινη, ενώ στο πίσω μέρος του γιακά έγραφε το διακριτικό «no pasaran». Η φανέλα ήταν εμπνευσμένη από τον Ισπανικό Εμφύλιο, και θέλοντας να τιμήσουν τους 4,000 Άγγλους που πολέμησαν για λογαριασμό των Διεθνών Ταξιαρχιών, δημιούργησαν ‘ενα μικρό «αριστούργημα».
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/clapton2.jpg)
Ξαφνικά μια ομάδα από τα τοπικά του Μίντλσεξ είχε φτάσει σε σημείο να δέχεται χιλιάδες παραγγελίες με τις περισσότερες εξ αυτών να έχουν προορισμό την… Ισπανία. Εν συνόλω οι παραγγελίες ξεπέρασαν τις 11,500, ενώ στην εταιρεία ένδυσης Rage Sports υπολόγιζαν να πουληθούν μόλις 250. Τα έσοδα της ομάδας πολλαπλασιάστηκαν, όπως επίσης και τα μέλη της (αριθμώντας κάτι παραπάνω από 1,000). Παρόμοια προσοχή φαίνεται να λαμβάνει η ομάδα και στην Πολωνία, μετά τις πρόσφατες κινητοποιήσεις του λαού που μάχεται για τα δικαιώματα τον γυναικών κι ενάντια της απαγόρευσης των αμβλώσεων. Η Clapton προφανώς και πήρε το μέρος των γυναικών, δίνοντας το «παρόν» στην μεγαλύτερη κινητοποίηση που υπήρξε στην χώρα μετά την πτώση του κομουνισμού.
Συνοψίζοντας, ελάχιστη σημασία έχει αν μιλάμε για την Clapton FC ή την Clapton CFC. Εδώ έχουμε το κίνημα των Clapton Ultras. Μιας αντιφασιστικής οργάνωσης που εκδιώχθηκε από τον σύλλογο με τον οποίον ξεκίνησαν όλα, ίδρυσε τον δικό του και μέσα από τους χιλιάδες συλλόγους που είναι εγγεγραμμένοι στα μητρώα της αγγλικής ομοσπονδίας κατάφερε και έκανε την διαφορά. Και όλα αυτά με την δική της μοναδικότητα και φωνή. Σήμερα δεν σας αποχαιρετώ με έναν δακρύβρεχτο πρόλογο, αλλά με την ανακοίνωση του υπέροχου αυτού κινήματος, όταν και προχώρησε στην δημιουργία του νέου συλλόγου.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/clapton4.jpg)
«Είμαστε μια μίξη ντόπιων και ξένων που ζουν και κατοικούν στο Ανατολικό Λονδίνο, που βρήκαν την ενότητα μέσα από την αγάπη τους για την Clapton τα τελευταία χρόνια, γινόμενοι σταδιακά ενεργά μέλη των Clapton Ultras. Είμαστε μια ομάδα από αυτό-οργανωμένους αντιφασίστες που απορρίπτουν την στιγματοποίηση στην κοινωνία που ζούμε σήμερα. Τασσόμαστε απέναντι σε κάθε φυλετική, σεξουαλική και ρατσιστική εγκληματική επίθεση και απορρίπτουμε εκείνους που τρέφονται από την πίεση και την ανέχεια των άλλων. Ανυπομονούμε να στεγάσουμε τον χώρο που βοηθήσαμε να χτιστεί τα τελευταία έξι χρόνια για την Clapton Community FC, υποστηρίζοντας το τοπικό ποδόσφαιρο με πάθος και θόρυβο, χτίζοντας παράλληλα ένα δυνατό αντιφασιστικό δίκτυο».
«Η Clapton FC είναι η ομάδα που πάντα στηρίζαμε και δεν ήταν στις προθέσεις μας να την εγκαταλείψουμε. Θα οργανωθούμε και θα στηρίζουμε την ομάδα όποτε μπορούμε, τασσόμενοι απέναντι στις πολιτικές του McBean με το ίδιο πάθος και πνεύμα που υιοθετήσαμε την τελευταία σεζόν με τους Clapton Ultras. Πιστεύουμε ότι το Old Spotted Dog είναι το σπίτι μας. Εκεί έχουμε τις ρίζες μας και ελπίζουμε να επιστρέψουμε σε αυτό με τον σύλλογο, που αντικατοπτρίζει καλύτερα την ιστορία του Κλάπτον. Εκείνον που διοικείται από τους φιλάθλους. Την Clapton Community Football Club. Μέχρι τότε εμείς θα συνεχίζουμε να τραγουδάμε δυνατά στο νέο προσωρινό μας σπίτι. Το Stray Dog. Και θα έχουμε με το ίδιο πνεύμα που είχαμε πάντα.
Μερικές φορές αντικοινωνικοί, πάντα αντιφασιστικοί.
Brigada Ultra
Clapton».
*Να ευχαριστήσω εδώ την Βούλα Κωστοπούλου για την πολύτιμη βοήθεια της, με παροχή πολύτιμων πληροφοριών και οπτικού υλικού.
Συντάκτης: Φάνης Αγριτέλλης
eyap.gr
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/Webp.net-resizeimage-21.jpg?w=800&ssl=1)
Μια μέρα που το ποδόσφαιρο θέλει να ξεχάσει
Αν κάποιος επιχειρήσει μια μέρα να γράψει ένα βιβλίο με τις ‘άσχημες’ ιστορίες του ποδοσφαίρου, μια συλλογή δηλαδή στιγμών για τις οποίες το ομορφότερο παιχνίδι του κόσμου θα έπρεπε να νιώθει άβολα, εκτός από στημένες διαιτησίες, ανέντιμες νίκες, πλουτισμό ανθρώπων που δεν το άξιζαν κι άλλες τέτοιες ασχήμιες, οφείλει να συμπεριλάβει, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, και μια ψηφοφορία.
Ήταν 8 Νοεμβρίου του 1996 όταν ο Μπόμπι Γκούλντ, προπονητής της εθνικής ομάδας της Ουαλίας, η οποία είχε ταξιδέψει στο Αϊντχόφεν για να αντιμετωπίσει την Ολλανδία για τα προκριματικά του Μουντιάλ της Γαλλίας, έδινε στους παίκτες του το δικαίωμα να ψηφίσουν για το ποιος θέλουν να φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο δύσκολο παιχνίδι της επόμενης μέρας. Με δεδομένες τις απουσίες, για διαφορετικούς λόγους, των Ράιαν Γκίγκς, Μαρκ Χιουζ και Ιαν Ρας οι αξιόλογες επιλογές δεν ήταν και πολλές αλλά ακόμα κι έτσι η πρόταση που εκστόμισε λίγη ώρα μετά ο Γκούλντ στους δημοσιογράφους προκάλεσε τεράστια έκπληξη. Αρχηγός της εθνικής Ουαλίας θα ήταν ο Βίνι Τζόουνς!
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/VinnieJones2.jpg?resize=459%2C407&ssl=1)
(Ο Βίνι Τζόουνς είναι μια Ιδέα που όλη της η ύπαρξη βασίζεται στη δημιουργία καυγάδων. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι όταν τα σπερματοζωάρια του πατέρα του ξεκίνησαν για το… μεγάλο ταξίδι, κάπου εκεί στον τράχηλο της μήτρας της μητέρας του ο Βίνι έστησε έναν τεράστιο καυγά μετά από μια μικροπαρεξήγηση σε μια προσπέραση, ακολούθησε πανδαιμόνιο, ακούστηκαν μερικά βρωμόλογα, έπεσαν κλωτσιές, μπουνιές και σφαλιάρες και τελικά μετά από όλο αυτό το σαματά το ωάριο είδε να καταφτάνει μόνο το σπερματοζωάριο του Βίνι, με αργό, μάγκικο στυλάκι, κάποιες αμυχές στο κεφάλι, ματωμένη μύτη, σηκωμένα μανίκια κι ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ στα χέρια.
Ο Βίνι τελικά γεννήθηκε στην Αγγλία, εις βάρος εκατομμυρίων άλλων πιο γρήγορων, πιο ντελικάτων και πιθανόν πιο ταλαντούχων ανταγωνιστών, μια μέρα κάποιος ανισόρροπος τύπος τον είδε σ’ ένα σχολείο να τρομοκρατεί τα άλλα παιδάκια που στη θέα και μόνο των ανεξέλεγκτων άκρων του παρατούσαν τη φάση όταν η μαινόμενη αύρα του πλησίαζε στο μισό μέτρο, του κόλλησε ένα διευκρινιστικό ταμπελάκι στο πέτο “δυναμικός μέσος” και τον έστειλε στη Γουίμπλεντον. Εκεί έπεσε σε μια τρελή φουρνιά παικτών (που έμεινε και στην ιστορία ως ‘Crazy gang‘) η οποία κατάφερε να σοκάρει τους πάντες κερδίζοντας ανέλπιστα το κύπελλο Αγγλίας το 1988, νικώντας στον τελικό τη Λίβερπουλ, έγινε διάσημος, κλώτσησε πολλά πόδια, ζούληξε διάφορα ευαίσθητα όργανα αντιπάλων, σμπαράλιασε μερικές ψυχικές υγείες, είδε την κόκκινη κάρτα να υψώνεται μπροστά του από αρκετά διαφορετικά χέρια και τελικά μια άλλη μέρα ένας άλλος παλαβός που κάπου διάβασε πως ο Βίνι έχει έναν παππού με καταγωγή από την Ουαλία, τον κάλεσε στην εθνική ομάδα της χώρας. Και το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι δεν έκανε πλάκα.)
Έτσι, στις 9 Νοεμβρίου του 1996, στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου της Αϊντχόφεν ο Βίνι Τζόουνς εμφανίστηκε με το περιβραχιόνιο στο χέρι στην έκτη, μόλις, διεθνή συμμετοχή του με τη φανέλα της Ουαλίας. Φυσικά όλα στη ζωή έχουν ένα όριο. Το ποδόσφαιρο είναι δημοκρατικό παιχνίδι, ανοιχτόμυαλο και συγκαταβατικό. Όλοι χωράνε στην τεράστια παιχνιδιάρικη αγκαλιά του, ακόμα και οι ατάλαντοι, ακόμα και οι ξυλοκόποι, ακόμα και οι ψυχοπαθείς. Όπως έχουμε ξαναπεί άλλωστε, κάποιος πρέπει να παίξει και τον ρόλο του κακού. Καμιά φορά μάλιστα επιδεικνύει και μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, αποδεχόμενο το κωμικοτραγικό γεγονός ότι ο Βίνι Τζόουνς χρίστηκε από κάποιο έθνος αυτού του πλανήτη διεθνής. Το περιβραχιόνιο μιας εθνικής ομάδας όμως είναι η νοητή γραμμή που το αστείο γίνεται προσβλητικό και κάποιος πρέπει να τιμωρηθεί γι’ αυτήν την ιεροσυλία εις βάρος της καλλιτεχνικής φύσης του παιχνιδιού.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/vinnie.jpg?w=590&ssl=1)
Η Ουαλία διασύρθηκε εκείνη τη μέρα από τους Ολλανδούς με 7-1 και το ειρωνικότερο όλων είναι ότι τα τρία από τα εφτά γκολ τα πέτυχε ένας παίκτης που κοσμεί την κορυφή του άλλου άκρου από αυτό που τοποθετούμε ποδοσφαιρικά τον Βίνι, ο λεπτεπίλεπτος Ντένις Μπέργκαμπ. Ο Τζόουνς το μόνο που κατάφερε ήταν να δεχτεί μια κίτρινη κάρτα. Μερικούς μήνες αργότερα, κλήθηκε για τελευταία φορά στην εθνική για ένα παιχνίδι με το Βέλγιο, το οποίο επίσης κατέληξε σε ήττα. Δυο χρόνια αργότερα αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο για να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ υποκρινόμενος σε όλους τους ρόλους του κάποιον ο οποίος είτε ψάχνεται για φασαρία, είτε πρέπει να δείρει κάποιον, δηλαδή με πολύ απλά λόγια τον εαυτό του.
Στις 5 Ιανουαρίου, συμπληρώθηκαν 49 χρόνια από τη μέρα που το έμβρυο Βίνι Τζόουνς έσκασε μύτη σε ένα δωμάτιο ενός νοσοκομείου του Γουότφορντ και πρωτοκοίταξε τον κόσμο μας, εστιάζοντας στον νοσοκόμο που τον κρατούσε με το χαρακτηριστικό του βλέμμα που χωρίς να ανοίξει το στόμα σε ρωτάει “υπάρχει πρόβλημα, φιλαράκι;”. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος πριν από ένα μήνα, και αυτός και η γυναίκα του πάσχουν από καρκίνο του δέρματος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κωλοαρρώστια έμπλεξε με λάθος άτομο.
sombrero.gr
-
Το 2003 ο 38χρονος Άντυ Χεσενθάλερ ήταν παίκτης-προπονητής της Τζίλιγχαμ στη 2η κατηγορία. Σ'έναν αγώνα με την Κάρντιφ ο διαιτητής τον απέβαλε για διαμαρτυρία στο 35'. Ο εκνευρισμένος Χεσενθάλερ ρώτησε τότε τον 4ο αν μπορεί αντί να πάει στην κερκίδα, να μπει σαν αλλαγή. Ο προβληματισμένος διαιτητής δεν βρήκε κάτι στους κανονισμούς που να το απαγορεύει και λίγα λεπτά μετά ο θεούλης Χεσενθάλερ μπήκε στο γήπεδο και έπαιξε το υπόλοιπο ματς. Λίγο πριν το τέλος είδε και κίτρινη κάρτα, φτάνοντας έτσι πολύ κοντά στο να γίνει ο πρώτος που αποβάλλεται 2 φορές στο ίδιο ματς, και σαν παίκτης και σαν προπονητής!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/125034305_10159310277285931_6054228645332444563_o.jpg?_nc_cat=105&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=voHpkjuSLSIAX-KbX3J&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=5fe943144611ba076b5ad8b7584812ce&oe=5FD5E30A)
El Sombrero
-
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/Eric-Steele-652x350.jpg)
Eric Steele: Ο προπονητής τερματοφυλάκων της Manchester United στους ΕΥΑΠ!
O Eric Steele ένας εκ των κορυφαίων στο είδος του, στην εκγύμναση των τερματοφυλάκων, άνοιξε τα χαρτιά του, μιλώντας για όλους και για όλα, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη…
Ο Eric Steele διατέλεσε προπονητής τερματοφυλάκων στη Manchester United, από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι και το 2013 συνδέοντας τ’ όνομα του με μεγάλες επιτυχίες και δουλεύοντας με τερματοφύλακες που έχουν αφήσει το στίγμα τους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Ο Άγγλος προπονητής έπαιξε επαγγελματικά ποδόσφαιρο, πίσω στις δεκαετίες του 70’ και του 80’ σε ομάδες όπως Newcastle, Peterborough, Brighton, Watford, ενώ έκλεισε τη καριέρα του αγωνιζόμενος στην Derby County.
Ξεκίνησε την προπονητική καριέρα δουλεύοντας σε ομάδες με μερική απασχόληση στην αρχή, για να χτίσει σιγά σιγά το δικό του μύθο στο συγκεκριμένο τομέα. Εργάστηκε και «έχτισε» σπουδαίους τερματοφύλακες στη Derby County, στην Aston Vila, Manchester City, Manchester United, ενώ τελευταία φορά που πάτησε γήπεδο Premier League ήταν για χρέος της Middlesbrough, τη χρονιά μάλιστα που ένας «δικός μας», τον οποίο και αποθεώνει, ο Ντίμι Κωνσταντόπουλος υπερασπιζόταν την εστία της.
Ο Eric Steele περιέγραψε γλαφυρά τη προσωπικότητα του Sir Alex Ferguson, θυμήθηκε τη συνεργασία του με τερματοφύλακες όπως οι Edwin Van der Sar, David De Gea, Andreas Issakson, Joe Hart, αλλά και τους σπουδαίους Peter και Kasper Schmeichel. Ακόμη αναφέρθηκε για το πως έχει εξελιχθεί η θέση του τερματοφύλακα στο μοντέρνο ποδόσφαιρο. Πετάμε το κουβάρι της ιστορίας, αυτός το «μπλοκάρει» και ξεκινάει ένα ταξίδι στο παρελθόν, μια στάση στο παρόν και μια ματιά στο μέλλον των τερματοφυλάκων σ’ ένα υπέροχο πρωτάθλημα, αυτό της Premier League.
-Με τι ασχολείστε αυτή τη περίοδο; Απ’ όσο γνωρίζω εργάζεστε στην Αγγλική Ομοσπονδία και διδάσκεται στη GK Nexus, μια από τις πιο οργανωμένες ακαδημίες στην Αγγλία για τερματοφύλακες αλλά και προπονητές τερματοφυλάκων.
-Είμαι εκπαιδευτής της αγγλικής ομοσπονδίας, εργάζομαι με υποψήφιους του UEFA B και UEFA A Goalkeeping τα τελευταία 20 χρόνια. Συναναστρέφομαι με πολλούς προπονητές που έρχονται στο Saint’s George, το προπονητικό κέντρο της Εθνικής μας, για να εξελιχθούν ως προπονητές. Επίσης είμαι ιδιοκτήτης της GK Nexus, όπου εκεί μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος προπονητής ένα εξάμηνο σεμινάριο με τη βοήθεια 16 συναδέλφων από διαφορετικές επαγγελματικές ομάδες.
– Πόσο έχει επηρεάσει τη δουλειά σας η πανδημία;
-Όχι ιδιαίτερα. Αυτό που επηρεάζει πιο πολύ απ’ όλα τη δουλειά μου, είναι ότι δεν μπορώ να επισκεφθώ τις ομάδες, για να μαζέψω τις εργασίες από τους υποψήφιους προπονητές τερματοφυλάκων. Γενικά απολαμβάνω πολύ τη διαδικασία εξέτασης εργασιών. Τους ελέγχω και δίνω κάποιες πρακτικές οδηγίες μέσα στο γήπεδο. Αυτό τώρα δεν συμβαίνει. Μ’ αυτό το τρόπο έχει χαθεί η προσωπική επαφή με τους προπονητές , όλα γίνονται διαδικτυακά. Αυτό που μου λείπει είναι το γήπεδο, ο χώρος που σου διδάσκει τα περισσότερα. Η Αγγλία αυτή τη στιγμή βρίσκεται σ’ ένα καθεστώς ολικής απαγόρευσης.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/eric-steele-watford.jpg)
-Έχετε παίξει σε διάφορες αγγλικές ομάδες κατά το παρελθόν και ιδιαίτερα πίσω στη δεκαετία του 70 και του 80. Ποια ήταν η προπονητική διαδικασία για την εκγύμναση των τερματοφυλάκων εκείνη την περίοδο;
– Όταν πρωτοξεκίνησα στα 18 μου στη Newcastle δεν υπήρχαν προπονητές τερματοφυλάκων, επομένως για την βελτίωσή σου έπρεπε να φροντίσεις μόνος σου. Δούλευα σκληρά στο γυμναστήριο πάνω σε ασκήσεις ευλυγισίας και αντανακλαστικών. Έπρεπε να φτάσω στη Watford, όταν πρόεδρός της ήταν ο Elton John, για να συναντήσω τον πρώτο μου προπονητή τερματοφυλάκων, σε ηλικία 25 ετών. Αυτό συνέβη την περίοδο 1981-1982. Ο προπονητής ήταν ο Alan Hodginson, ο οποίος αργότερα μετέβη στη Manchester United, την εποχή που ανακαλύφθηκε Peter Schmeichel.
Διαφορετικά δούλευα με όλη την ομάδα. Όταν ήμουν παίκτης της Brighton, απευθυνόμουν σε διάφορες τοπικές ακαδημίες και τους ζητούσα για μια ώρα τους τερματοφύλακες της κ-16, για να τους κάνω προπόνηση, αλλά ήξερα στην ουσία ότι θα προπονήσουν και αυτοί εμένα. Κάπως έτσι εξυπηρετούσα και εγώ τον σκοπό μου.
Το πρόβλημα ήταν ότι δεν υπήρχαν προπονητές τερματοφυλάκων, γιατί δεν υπήρχε και η ανάλογη εκπαίδευση. Τα πρώτα διπλώματα σε προπονητές τερματοφυλάκων δόθηκαν στην Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του 90! Αργότερα πάντως συνειδητοποίησα ότι η εξάσκησή μου στο γήπεδο σαν ποδοσφαιριστής παράλληλα με την προπονητική, με βοήθησε αφάνταστα στο να εξελιχθώ.
-Το 1988 αποσυρθήκατε από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε στο να γίνεται προπονητής τερματοφυλάκων;
-Όταν εγκατέλειψα την αγωνιστική δράση, έπρεπε να σιγουρέψω το γεγονός ότι θα έχω εργασιακές διεξόδους. Έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι με την επιχειρηματικότητα, άνοιξα το δικό μου εστιατόριο και παράλληλα ήμουν προπονητής τερματοφυλάκων. Από το 1988 μέχρι και το 1994 εργαζόμουν σε 4 διαφορετικές ομάδες μέσα σε μια εβδομάδα. Ήμουν στη Derby County, στη Leeds United στη Barnsley και στη Manchester City. Το αυτοκίνητό μου έκανε πολλά χιλιόμετρα.(γέλια);
Οι περισσότεροι τερματοφύλακες γινόντουσαν προπονητές μερικής απασχόλησης. Ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο γιατί δε πλήρωναν οι ομάδες. Η πρώτη μου επαγγελματική δουλειά ήταν τη σεζόν 1995-1996, όταν ξεκίνησα να δουλεύω για την Derby County.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/eric-steele-brighton-e1605370551624.jpg)
-Στο παρελθόν υπήρξατε για λίγο προπονητής του Kasper Schmeichel στη Manchester City. Είχατε προβλέψει ότι θα καταφέρει μια μέρα να θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων τερματοφυλάκων της Premier League;
Εκείνη την περίοδο για να είμαι ειλικρινής όχι. Όταν εργαζόμουν για τη Manchester City με προπονητή τον Sven Goran Eriksson, η ομάδα διέθετε τον καλύτερο Σκανδιναβό τερματοφύλακα, τον Andreas Isaksson και το Joe Hart που ήταν 19 ετών, ένα χρόνο μικρότερος από τον Kasper. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που ήμουν σ’ εκείνη την ομάδα. Τότε λοιπόν, της περισσότερες ευκαιρίες τις πήρε ο Joe Hart.
Όλοι περίμεναν ότι θα γίνει ένας καλός τερματοφύλακας, αλλά όχι ένας από τους καλύτερους. Είμαι πολύ περήφανος που έχω συνεργαστεί με τον Kasper και χαίρομαι που τον βλέπω να είναι το νούμερο ένα με την εθνική ομάδα της Δανίας, αλλά και ένας από τους κορυφαίους keeper στην Αγγλία. Είναι φιλόδοξος , εργατικός, αφοσιωμένος και έχει απίστευτο ταλέντο. Πρέπει να τον θυμούνται όλοι σαν Kasper Schmeichel και όχι σαν τον γιό του Peter. Είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, έχει δικό του στυλ, ο Peter Schmeichel ήταν ολωσδιόλου διαφορετικός από τον γιό του.
-Ίσως επειδή ήταν διαφορετικός ο τρόπος παιχνιδιού…
-Όχι δε πιστεύω ότι διέφερε αρκετά. Ο λόγος που ο Peter ήταν ο καλύτερος της γενιάς του, ήταν γιατί μπορούσε να ξεκινήσει μια αντεπίθεση, κάτι που δε μπορούσε να κάνει άλλος. Κανένας απ’ αυτή τη σειρά των τερματοφυλάκων δεν μπορούσε να κάνει βολέ 60 μέτρων. Ήταν μοναδικός, όλοι το θυμούνται για την ταχύτητα αντίδρασης που διέθετε.
Όταν ο Kasper κέρδισε τη League Two με την Notts County, του έδωσα συγχαρητήρια και του τόνισα ότι ξεκινάει το ταξίδι της καριέρας του και οφείλει να το απολαύσει. Ήμουν ευτυχισμένος όταν τον είδα να σηκώνει το πρωτάθλημα με τη Leicester. Τα αξίζει όλα αυτά γιατί έχει φοβερή προσωπικότητα. Διαθέτει τρομακτική ικανότητα στο να σταματάει τα σουτ, αλλά και απίθανα αντανακλαστικά. Είναι μοντέρνος, είναι από τους καλύτερους με τα πόδια και χρησιμοποιεί πολύ καλά το πλαϊνό βολέ. Ο Kasper είναι ξεχωριστός σαν παίκτης, όπως ήταν και ο πατέρας του, με τον οποίον έχω δουλέψει.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/joe-hart-kasper-schmeichel.jpg)
-Πιστεύετε άξιζε μια μεταγραφή στη Manchester United;
Θα λάτρευε κάτι τέτοιο. Ακόμα και όταν ήταν στη Manchester City, υποστήριζε τη Manchester United. Πολλά παιδιά στη Σκανδιναβία υποστηρίζουν αγγλικές ομάδες. Είναι κάτι που θα το ήθελε πολύ πάντως. Προς το παρών η Manchester United έχει 2 εξαιρετικούς τερματοφύλακες, ενώ ο ίδιος αγωνίζεται σε μια ομάδα που αυτή τη στιγμή είναι πρώτη. Δεν έχει λόγο να φύγει.
-Έχετε κερδίσει πολλούς τίτλους με την Manchester United. Ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή που ζήσατε μ αυτό το σπουδαίο σύλλογο;
Η πιο σημαντική ήταν όταν χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν στη γραμμή ο Sir Alex Ferguson προσφέροντάς μου τη θέση του προπονητή τερματοφυλάκων το 2008.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/eric-steele-alex-ferguson.jpg)
-Θυμάστε τη πρώτη σας μέρα στο προπονητικό κέντρο;
-Ξεκάθαρα. ο Alex Ferguson ξέχασε να ενημερώσει τη γραμματεία ότι θα πήγαινα και μ’ έβαλε σε μπελάδες (γέλια). Ήταν πολύ απασχολημένος με την προετοιμασία και την ημέρα εκείνη παίζαμε ένα φιλικό με την ομάδα που προπονούσε ο γιος του, την Peterborough. Όταν έφτασα το πρωί, δε με άφηναν να μπω, ενώ λίγο αργότερα είχα προπόνηση με τον Van der Sar. Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι των 5 χρόνων με αυτόν τον τεράστιο άνθρωπό.
–Πόσο περίπλοκο είναι να διαχειρίζεσαι προσωπικότητες όπως ο Van der Sar;
-Δεν υπήρχε κάτι περίπλοκο, όταν συνεργάζεσαι με τέτοιους παίκτες, γνωρίζεις ότι είναι εκεί γιατί είναι οι καλύτεροι. Ο Van der Sar ήταν απίστευτος επαγγελματίας. Όταν ήμουν εκεί ήταν 37 ετών και έπρεπε να δούμε μέχρι πόσο θα παίζει. Είχε στη πλάτη του μια φοβερή καριέρα, με κερδισμένο Champions League με τον Ajax, ήταν στη Juventus μετά στη Fulham. Νομίζω ότι έπρεπε να είχε μετακομίσει πιο νωρίς στο Manchester.
Ένας πολύ καλός φίλος ήταν αυτός που τον έφερε, o Tony Coton. Ο ερχομός του μετέφερε ηρεμία στην ομάδα, όλοι έχουν να λένε ότι ήταν φοβερός με τη μπάλα, σαν σύγχρονος τερματοφύλακας. Διέθετε επίσης και μεγάλη τακτική ευφυΐα.
Το να δουλεύεις με τέτοιου ίδιους τερματοφύλακες είναι μαγικό και κάτι που έμαθα, είναι ότι πρέπει να τους ρωτάς τι χρειάζονται, δε προσπαθείς να τους αλλάξεις. Είτε είναι 16 είτε 19, εσύ τους ρωτάς τι θέλουν να βελτιώσουν. Έτσι ξεκινάει η σχέση σου με τον τερματοφύλακα, πρώτα πρέπει να γνωρίσεις την προσωπικότητα και μετά τον ίδιο τον παίκτη. Το να καταλάβω τη προσωπικότητα του Van der Sar ήταν εύκολο. Μέχρι να δουλέψουμε, είχε κερδίσει τα πάντα. Όλοι οι μεγάλοι παίκτες, όπως ήταν ο Berbatov, o Giggs o Cristiano Ronaldo και ο Scholes, είναι γεννημένοι νικητές.
Ήξεραν όλοι πως να κερδίζουν και είχαν ισχυρές προσωπικότητες. Αν δεν ήταν πλασμένοι έτσι, δεν θα τους έφερνε ο Sir Alex στην ομάδα. Ο David De Gea για παράδειγμα έκλεισε πριν λίγες μέρες τα 30. Είναι απίστευτο. Φανταστείτε πόσο δρόμο έχει μπροστά του.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/eric-steele-van-der-sar.jpg)
-Πρόσφατα σε μια ημερίδα για προπονητές τερματοφυλάκων που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, δηλώσατε πως ένα από τα πιο σημαντικά επιτεύγματά σας, ήταν το γεγονός ότι παίκτες σαν τον Cr. Ronaldo, Scholes, Tevez, Giggs δε μπορούσαν να ανακτήσουν τη μπάλα από τους τερματοφύλακες σας, σ’ ένα παιχνίδι κατοχής. Θεωρείται λοιπόν ότι ο τερματοφύλακας οφείλει πρώτα να είναι καλός ποδοσφαιριστής και μετά καλός τερματοφύλακας;
-Εννοείται πως το πιστεύω. Ο κάθε keeper πρέπει να καταλαβαίνει τις ανάγκες που έχει μια αναμέτρηση. Το πρώτο που πρέπει να κάνεις σαν προπονητής τερματοφυλάκων είναι να μάθεις πως θέλει η ομάδα να παίξει. Θα παίξει ο τερματοφύλακας τη μπάλα στα back; Μήπως θα τη “γεμίσει” στον άξονα;
Ο τερματοφύλακας είναι σημαντικός για την ομάδα όταν θες να χτίσεις το παιχνίδι από πίσω ή να παίξεις με αντεπιθέσεις. Για παράδειγμα όταν παίζαμε με τον Chicharito, κοιτούσαμε να χτυπήσουμε στη κόντρα. Όταν παίζαμε με τον Rooney είχαμε πιο πολύ υπομονή στο παιχνίδι μας.
Οπότε οι τερματοφύλακες έπρεπε να είναι άριστοι και με τα πόδια. Τακτικά ένας keeper υποχρεούται να γνωρίζει το πότε, το που, και το πως πρέπει να λειτουργήσει η ομάδα.
-Πιστεύετε ότι έχει αλλάξει αυτό τα τελευταία χρόνια;
–Φυσικά! Σκεφτείτε λίγο τον Buffon. Πόσοι κανόνες έχουν αλλάξει κατά τη διάρκεια της καριέρας του; Τα 6 δευτερόλεπτα, η πάσα μέσα στη περιοχή. Στην εποχή του Peter Schmeichel τα πράγματα ήταν διαφορετικά γιατί και οι κανόνες ήταν διαφορετικοί. Ο Buffon έχει καταφέρει να προσαρμοστεί στη νέα τάξη πραγμάτων, αξιοθαύμαστο. Το ίδιο είχε κάνει και ο Schmeichel όταν είχε φτάσει στα 41.
Ήμουν παρών σ’ ένα φιλικό παιχνίδι στο Etihad Stadium ανάμεσα στην Ιταλία και την Αργεντινή. Κατά τη διάρκεια εκείνου το παιχνιδιού, είχα 3 νέους Άγγλους τερματοφύλακες μαζί μου. Ο ένας εξ αυτών ήταν ο Ramsdale που αγωνίζεται τώρα στη Sheffield United. Τον ρώτησα: “Ποιος είναι ο πιο ήρεμος παίκτης του γηπέδου;” Μου απάντησε ο Buffon, γιατί βοηθούσε πάρα πολύ στη κατοχή της ομάδας και παράλληλα έκανε και τη δουλειά του σαν τερματοφύλακας. Άρα ένας τερματοφύλακας πρέπει να έχει ποδοσφαιρική ευφυΐα και να είναι προσαρμοστικός.
-Ήσασταν αυτός που επέμενε για την μεταγραφή De Gea. Πόσο δύσκολο ήταν για τον Ισπανό να προσαρμοστεί στην αγγλική ποδοσφαιρική πραγματικότητα; Τι εμπόδια αντιμετώπισε;
-Αντιμετώπισε αρκετές δυσκολίες καθώς ήρθε στο σύλλογο σε ηλικία 20 ετών, αλλά ήταν ήδη ένας νικητής. Τον είχα παρακολουθήσει πρώτη φορά σ’ μια αναμέτρηση Ισπανία – Αγγλία κ-17. Ένα παιδί αδύνατο, που η φανέλα του έπεφτε μεγάλη. Τον παρατήρησα και είδα να φτιάχνει σπουδαία πράγματα στο γήπεδο πάρα την τρυφερή του ηλικία. Όταν ήρθε στη Manchester United δε χρειάστηκε να του διδάξω κάτι, τα είχε μάθει όλα στην ακαδημία της Atletico Madrid. Είχε αγωνιστεί με την εθνική του ομάδα σ’ όλα τα τμήματα υποδομής και είχε κερδίσει το Europa League. Ήταν ένα νικητής 20 ετών επαναλαμβάνω.
Ήταν δύσκολο να προσαρμοστεί στην αρχή, καθώς η Premier League διαφέρει από την La Liga. Σκεφτείτε γιατί όλοι θέλουν να παρακολουθούν Premier League; Γιατί η κάθε ομάδα έχει ένα διαφορετικό μοτίβο παιχνιδιού. Δεν έκρινα αναγκαίο να του δείξω κάτι όσων αφορά την κατοχή, ήταν ένας μικρός Van der Sar.Είχε πρόβλημα με βασικά πράγματα όπως η οδήγηση, η γλώσσα, δε μπορούσε να βρει σπίτι. Έπρεπε να αφήσει τη χώρα του, να υιοθετήσει νέες συνήθειες, είχε υπογράψει σ’ ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ του πλανήτη και το γνώριζε πολύ καλά αυτό. Περνούσε δύσκολα το πρώτους 2 μήνες.
Το πρώτο παιχνίδι με την ομάδα το έπαιξε απέναντι στη Manchester City στο Wembley, κάτι που δεν είχε ξανά ζήσει.Το μόνο στο οποίο εστιάσαμε ήταν ότι έπρεπε να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση, κάτι το οποίο έγινε μέσα σε λίγους μήνες
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/eric-de-gea-e1605370586222.jpeg)
-Πως τον βοηθήσατε εσείς στο να προσαρμοστεί;
–Πριν υπογράψει, είχαμε προετοιμάσει το έδαφος, περίπου 4 μήνες πιο μπροστά. Ξέραμε ότι μόλις τελειώσει τη πρώτη του προπόνηση, θα τον παίρναμε να του δείξουμε σπίτια. Είχαμε προσλάβει έναν καθηγητή να του μάθει αγγλικά. Το καλό με το David ήταν ότι ποτέ δε παραπονέθηκε. Ήταν ήρεμος ισορροπημένος και ήξερε τι ήθελε.
-Το γεγονός ότι ο Dean Henderson αγωνίζεται φέτος στη Manchester United μπορεί να κάνει πιο ανταγωνιστικό τον De Gea; Τα τελευταία χρόνια εκλείπει η πίεση για τη βασική ενδεκάδα…
-Συμφωνώ απολύτως. Τα τελευταία χρόνια δεν είχε ιδιαίτερο ανταγωνισμό. Ο Dean είναι ένας ανταγωνιστής. Αυτό είναι θετικό για τον David. Χρειαζόταν αυτή τη πρόκληση γιατί είναι 10 χρόνια στην ομάδα. Ο Sergio Romero έψαχνε εδώ και καιρό για άλλο σύλλογο, ενώ ο Henderson είναι ένας τερματοφύλακας, που έχει όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσει. Είναι στην ομάδα από τα 14. Ο σύλλογος μ’ αυτό τον τρόπο επανέρχεται πίσω στις αξίες του. Παλιότερα υπήρχε ανταγωνισμός σε κάθε θέση. Αυτό φέτος αρχίζει να επαναλαμβάνεται. Έτσι η Manchester United γίνεται σιγά σιγά το κλαμπ που ξέρουμε.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/eric-steele-de-gea-2.jpg)
-Η ιστορία της Manchester United είναι συνυφασμένη με τ’ όνομα του Sir Alex Ferguson. Θα θέλαμε να μας εκμυστηρευτείτε μερικά στοιχεία για την προσωπικότητα του, σαν προπονητή αλλά και σαν άνθρωπο.
-Σαν άνθρωπος… Έχω συναντήσει και καλύτερους (γέλια). Αυτό ακριβώς που συνέβη τώρα, θα το προκαλούσε και αυτός εάν μιλούσατε μαζί του. Θα σας έκανε να γελάσετε. Πάρα πολύ θετικός άνθρωπος. Πολύ κουλτουριάρης, διαβάζει βιβλία που έχουν να κάνουν με την πολιτική, την ιστορία, γνωρίζει πολύ καλά το αντικείμενο του, είναι πολύ ειλικρινής, αλλά θα τον χαρακτήριζα και άνθρωπο του λαού. Είχε αυτιά να σ’ ακούσει. Έντονος, εκρηκτικός κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και ένας άνθρωπος που τα έδινε όλα για τους παίκτες του.
Ερχόταν νωρίτερα στο προπονητικό κέντρο για να κάνει τη προπόνηση του, ούτως ώστε να είναι διαθέσιμος αργότερα στους παίκτες. Τη πρώτη μέρα που πήγα στο προπονητικό μου είπε: «είσαι εδώ γιατί είσαι αρκετά ικανός, φρόντισε να το διατηρήσεις». Έφυγα όταν έφυγε και αυτός. Πάντα ήταν εκεί για σένα, σε ρωτούσε τη γνώμη σου και τη συμμεριζόταν. Δεν ήθελε συνεργάτες να λένε σε όλα ναι. Ήθελε συνεργάτες που να διαφωνούν και να προτείνουν. Σήμερα αυτό υπογραμμίζω στους υποψήφιους προπονητές, ότι πρέπει να εκφέρουν τη γνώμη τους, αλλά να αφήνουν τον πρώτο προπονητή να αποφασίζει.
Ξέρετε πολλές φορές ο κόσμος με ρωτάει τι σου λείπει από την ομάδα; Μου λείπουν πολλοί φανταστικοί παίκτες αλλά κυρίως αυτός. Μου λείπει κάθε μέρα. Η ικανότητα επικοινωνίας τους, η αίσθηση του χιούμορ, και η αλήθεια είναι ότι μου λείπουν οι βραδιές του Champions League. Η μουσική που έβγαινε από τα μεγάφωνα, όταν μπαίναμε στο γήπεδο, οι χιλιάδες οπαδοί που φώναζαν. Επικοινωνώ ακόμα με τον Fergie . Έζησα τα καλύτερα χρόνια της καριέρας μου μαζί του.
-Πως προσέγγιζε τους ποδοσφαιριστές πριν από κρίσιμα παιχνίδια, όπως τα ντέρμπι με τη Liverpool, τα ματς με τη Manchester City αλλά και τους 2 τελικούς του Champions League με τη Barcelona;
Όσων αφορά τον τελικό του 2011, η Barcelona ήταν η καλύτερη ομάδα που αντιμετωπίσαμε ποτέ. Είχε παραδεχτεί και ο ίδιος ότι δικαίως ηττηθήκαμε. Είχαμε φοβερούς παίκτες, αλλά η «Barca» δεν παιζόταν. Στα κρίσιμα παιχνίδια, έδειχνε εμπιστοσύνη στους ποδοσφαιριστές του, εμπιστευόταν το επιτελείο, ήταν σίγουρος για τη δουλειά που είχαμε κάνει από τη Δευτέρα μέχρι τη Παρασκευή. Ο ίδιος ήταν πολύ συνοπτικός δεν έλεγε πολλά.
Πάρα πολύ καλός στην επιλογή ενδεκάδας και αλλαγών. Ειδικά ο τρόπος που διαχειριζόταν τις αλλαγές ήταν μοναδικός. Είχε διορατικότητα στο παιχνίδι. Όλα αυτά συνέβαιναν σε μια χρονιά που είχε 65 παιχνίδια. Όταν δουλεύεις στη Manchester United είσαι προετοιμασμένος για τόσα ματς, γιατί θες το πρωτάθλημα, επιθυμείς το FA Cup και σκοπεύεις σε μια πορεία στο Champions League. Ο Sir Alex ήταν προετοιμασμένος γι’ αυτό. Αυτό στηρίζεται και λόγω της καριέρας του σαν ποδοσφαιριστής. Ήταν ένας κάλος επιθετικός. Αρεσκόταν στο επιθετικό ποδόσφαιρο.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μου φώναζε: “Steele μπορούμε να εξασφαλίσουμε ανέπαφη την εστία σε 10 ματς; Αν ναι εγώ σου εγγυώμαι ότι θα κατακτήσουμε τη Premier League”. Πολλές φορές απολαμβάναμε το ίδιο μια νίκη με 1-0, με μια νίκη 5-3 ή 8-2 απέναντι στη Arsenal για παράδειγμα.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2019/03/the-50-greatest-sir-alex-ferguson-quotes-1680x1120.jpg)
-Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που έχετε απ’ αυτόν;
– Η μέρα που υπέγραψα το συμβόλαιο μου, η μέρα που ξεκίνησα τη δουλειά, το τελευταίο του παιχνίδι που ήρθε ισοπαλία 5-5, κερδίσαμε τη 3η Premier League στα 5 χρόνια που ήμουν εκεί. Η αλήθεια είναι ότι μου λείπει πολύ αυτός ο ποδοσφαιράνθρωπος με την αδαμάντινη προσωπικότητα
-Παρατηρείται τα τελευταία χρόνια το γεγονός ότι το “Big Six” τους αγγλικού πρωταθλήματος δεν προτιμάει Άγγλους τερματοφύλακες. Υπάρχουν ο Jordan Pickford, o Nick Pope αλλά και ο Dean Henderson και κανένας απ’ αυτούς δεν αποτελεί πρώτη επιλογή για τους πρωτοπόρους. Για ποιο λόγο;
Αυτή είναι η δική σας άποψη, δεν είναι η δικιά μου. Ο Pickford περνάει δύσκολα αυτή τη στιγμή, θα επιστρέψει καλύτερος, έχει πολύ μέλλον, ο Pope τα πηγαίνει καλά, ο Heaton είναι τραυματίας, ο MaCarthy της Southampton είναι ικανός. Διαθέτουμε σπουδαίους τερματοφύλακες. Η Arsenal παλαιότερα στηριζόταν στον Seaman, η Manchester City στον James και τον Hart, να φέρω και άλλα παραδείγματα;
Παρόλα αυτά, αν δε μπορείς να έχεις αυτούς τους τερματοφύλακες, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να φέρεις ξένους. Όπως για παράδειγμα η Liverpool, που έχει τον καλύτερο ξένο. Η Manchester City πέρασε από πολλούς τερματοφύλακες όπως, ο Caballero, o Bravo και τελικά κατέληξε στο να βρει τον Ederson.
Εάν παρατηρήσετε κάθε ομάδα στο πρωτάθλημα μας, θα συμπεράνετε, ότι παίζουν οι καλύτεροι τερματοφύλακες στον κόσμο. Αυτό το πράγμα με τους ξένους τερματοφύλακες συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Έρχονται από πίσω τερματοφύλακες όπως ο Ramsdale. Επενδύσαμε πολλά στον συγκεκριμένο χώρο και έχουμε υψηλές προσδοκίες για το μέλλον.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/eric-steele-middlesbrough.jpg)
-Όταν εργαστήκατε για λίγο στη Middlesbrough συνεργαστήκατε και μ’ έναν Έλληνα τερματοφύλακα τον Ντίμι Κωνσταντόπουλο τι θυμάστε απ’αυτόν; Γνωρίζετε κάποιον Έλληνα τερματοφύλακα που να διαθέτει τα προσόντα για να παίξει στη Premier League μελλοντικά;
-Ναι!!! Τι τύπος, απίστευτος άνθρωπος ο Ντίμι.
Όχι δε γνωρίζω κάποιον Έλληνα τερματοφύλακα που μπορεί να παίξει, γνωρίζω βέβαια αυτό το παιδί που παίζει στη Celtic (Σ.Σ Βασίλη Μπάρκα), ο οποίος έχει καλά στοιχεία.
Για τον Ντίμι τώρα, είναι μια μεγάλη προσωπικότητα, τοπικός ήρωας . Τον αγαπούσανε στο Middlesbrough. Είχε κερδίσει τη Championship και παράλληλα τον σεβασμό των οπαδών. Αγωνίστηκε σε 43 παιχνίδια στη 2η κατηγορία, αλλά ο προπονητής έφερε τον Victor Valdes και τον Brad Guzan στην ομάδα και ο Ντίμι αναρωτιόταν το γιατί.
Εγώ προσωπικά έμεινα εκεί 6 εβδομάδες για να αντικαταστήσω για λίγο τον έτερο προπονητή τερματοφυλάκων που είχε τραυματιστεί. Πριν φύγω είπα στον προπονητή: “Δεν έχει παίξει, πρέπει να τον βάλεις να τον δεις”. Μου είπε: “Όχι δεν τον βάζω”.
Είχαμε φτάσει γύρω στον Ιανουάριο και δεν είχε παίξει από την προετοιμασία. Έτσι μια μέρα του είπα ότι θα αγωνιστεί σ’ έναν αγώνα κυπέλλου και τον συμβούλευσα να προετοιμαστεί ψυχολογικά. Κάναμε κάποιες συγκεκριμένες ασκήσεις πριν το ματς. Είχε να παίξει 5 μήνες. Ήταν ένα παιχνίδι απέναντι στην Accrington. Μόλις ακούστηκε τ’ όνομα του στα μεγάφωνα, το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο να τον αποθεώσει. Κράτησε το 0 στην εστία, είχε ρόλο στο παιχνίδι, ήταν ένας τρομερός τερματοφύλακας.
Ήταν και ένας υπέροχος άνθρωπος. Άπλα δεν πήρε αρκετά παιχνίδια όσο καιρό ήμουν εγώ εκεί. Απολάμβανα να δουλεύω μαζί του. Αν δε κάνω λάθος έχει αποσυρθεί… Ε καιρός ήταν έφτασε τα 60 (γέλια). Είχε ποδοσφαιρικό μυαλό ο Ντίμι.
Συντάκτης: Θανάσης Παρασχούδης
eyap.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/UtdLiv15-1-650x350.jpg)
Το πρώτο «στημένο» παιχνίδι στην ιστορία του ποδοσφαίρου
Δεν είναι και λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως απ’ όταν εισήχθη το στοίχημα στα «βάθη» του ποδοσφαίρου, πολλά άλλαξαν. Πολλοί, επίσης, εκτιμούν το γεγονός ότι από την Αγγλία γεννήθηκε ο «βασιλιάς των σπορ», δίνοντας πολλές φορές ένα ρομαντικό, αγνό στοιχείο στα ποδοσφαιρικά δρώμενα του Νησιού. Αν σας λέγαμε, όμως, ότι και το πρώτο «στημένο» παιχνίδι στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ήταν ένα μεγάλο αγγλικό ντέρμπι;
Στο ημερολόγιο, η ημέρα ήταν Παρασκευή, η δεύτερη ημέρα του Απριλίου, του 1915. Και μάλιστα, Μεγάλη Παρασκευή. Ο αγώνας ήταν επίσης σημαντικός, με τις Liverpool και Manchester United να είναι αντιμέτωπες, με κάθε ομάδα να έχει διαφορετικούς στόχους. Η Liverpool, περίπου στη μέση της βαθμολογίας, δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο βαθμολογικό κίνητρο, παρά έπαιζε μονάχα για το λεγόμενο γόητρο. Από την άλλη, η Manchester United είχε ανάγκη τους βαθμούς, καθώς κινδύνευε με υποβιβασμό εκείνη τη σεζόν.
Βέβαια, εκείνη την περίοδο το ποδόσφαιρο δεν ήταν η προτεραιότητα κανενός. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν «προ των πυλών», και άπαντες, όπως είναι λογικό, δεν είχαν το μυαλό τους εκεί. Κύρια προτεραιότητα όλων ήταν η εξοικονόμηση χρημάτων, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες μέρες που θα έρχονταν. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους, φυσικά, συμπεριλαμβάνονταν και οι ποδοσφαιριστές των δυο ομάδων.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/JSheldon-1.jpg)
Ο Jackie Sheldon, ο «εγκέφαλος» του πρώτου στα χρονικά στοιχηματικού σκανδάλου στο ποδόσφαιρο.
«Εγκέφαλος» του πρωτόγνωρου, για τα ποδοσφαιρικά δεδομένα της εποχής, στησίματος του αγώνα, ήταν ο Jackie Sheldon, αρχηγός της Liverpool και πρώην παίκτης της Manchester United. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, οι παίκτες πριν τον αγώνα βρέθηκαν σε παμπ του Manchester, την «The Dog and Partridge», ώστε να αποφασίσουν το αποτέλεσμα. Στο κόλπο βρέθηκαν, επίσης, οι Sandy Turnbull, Arthur Walley και Enoch West, από πλευράς Manchester United, ενώ από την ομάδα του Merseyside συμμετείχαν επίσης οι Bob Pursell, Tom Miller και Thomas Fairfoul.
Οι παίκτες ήρθαν σε συνεννόηση, ώστε το παιχνίδι να λήξει με 2-0, υπέρ των «Κόκκινων Διαβόλων». Ένα αποτέλεσμα το οποίο, αγωνιστικά θα ωφελούσε την Manchester United, η οποία θα έμενε στην πρώτη κατηγορία. Το όφελος των παικτών που συμμετείχαν, πέραν του αγωνιστικού για την ομάδα του Manchester, ήταν σαφώς και οικονομικό. Η απόδοση του στοιχήματος για το προαναφερθέν σκορ ήταν 7/1 ή 8/1 (7.00 ή 8.00, για τους πιο εξοικειωμένους με το στοίχημα). Οι παίκτες πόνταραν μεγάλα ποσά σε αυτό, με τους book εκείνης της εποχής να υποψιάζονται πως κάτι δεν πήγαινε καλά.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/UtdLvp15-1.jpg)
Ο Billy Meredith, αγωνιζόταν στη θέση του έξω δεξιά, είχε αγωνιστεί με τις φανέλες των Manchester United και Manchester City, ενώ θεωρείται ένας από τους πρώτους superstar του ποδοσφαίρου.
Το τελικό σκορ, 2-0, υπέρ της Manchester United, με δυο γκολ του George Anderson! Κατά τη διάρκεια του αγώνα, έχει σημειωθεί πως χάθηκε και πέναλτι, ενώ αναφορές εκείνης της εποχής λένε πως οι «άρχοντες του αγώνα», καθώς και οι φίλαθλοι, απορούσαν με τις αποφάσεις των παικτών, εντός του αγωνιστικού χώρου.
Βέβαια, οι παίκτες και των δυο ομάδων δεν πήγαν εύκολα «ταμείο» και δεν έλειψαν τα «ευτράπελα», καθώς ο Fred Pagnam της Liverpool είχε δοκάρι στα τελευταία λεπτά του αγώνα. Ο σκόρερ, καθώς και ο… παραλίγο σκόρερ του αγώνα, είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν στο στήσιμο του, ενώ κατά τη διάρκεια των ερευνών της αγγλικής ομοσπονδίας, κατέθεσαν κατά των συμπαικτών τους. Ένας ακόμα παίκτης, ο Billy Meredith της Manchester United, δεν γνώριζε για τα όσα είχαν συνεννοηθεί συμπαίκτες και αντίπαλοί του, αλλά είχε υποψιαστεί πως κάτι δεν πήγαινε καλά, καθώς οι συμπαίκτες του δεν του έδιναν τη μπάλα. Και πως να μην υποψιαστεί, καθώς επρόκειτο για έναν εκ των πιο γρήγορων και πιο «προικισμένων» παικτών τεχνικά, εκείνης της εποχής.
Το σκάνδαλο δεν έμεινε όμως έτσι. Ανακαλύφθηκε από τις αρχές, αρχής γενομένης από τις αναφορές των book, με αποτέλεσμα οι επτά παίκτες που συμμετείχαν στο «κόλπο» να λάβουν ποινή ισόβιου αποκλεισμού από κάθε αθλητική δραστηριότητα, στις 27 Δεκεμβρίου του 1915. Οι ομάδες δεν δέχθηκαν κάποια ποινή, καθώς δεν ανακαλύφθηκε συμμετοχή των παραγόντων τους.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/Turnbull-1.jpg)
Ο Sandy Turnbull, Σκωτσέζος πρώην εσωτερικός επιθετικός (κατά τις θέσεις της εποχής) των Manchester United και Manchester City.
Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξαν εξελίξεις όσον αφορά τις ποινές των υπολοίπων. Το 1919 οι ποινές όλων, εκτός του West, έπαψαν να υφίστανται, με την αγγλική ομοσπονδία να οργανώνει εκ νέου το εγχώριο πρωτάθλημα. Κύριο ρόλο στην άρση των ποινών έπαιξε το γεγονός πως οι παίκτες, πλην του West, επιστρατεύθηκαν και «υπηρέτησαν» την πατρίδα στον πόλεμο, κάτι που για εκείνη την εποχή ισοδυναμούσε με «κάθαρση» για τα ονόματά τους. Ο Sandy Turnbull της Manchester United δεν επέστρεψε στην αγωνιστική δράση, καθώς σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, σε ηλικία 32 ετών, στην μάχη του Αράς, κι ενώ είχε καταταγεί ως κατώτερος λοχίας. Παρά την απόσυρση των ποινών, ο Thomas Fairfoul της Liverpool αποφάσισε να μην συνεχίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Η ποινή του Enoch West, αρχικά, δεν αποσύρθηκε, καθώς ήταν ο μόνος που αντέδρασε κατά της FA, κάνοντας στην ομοσπονδία μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση. Η υπόθεση δικάστηκε και ο West δεν δικαιώθηκε, με την FA να δρα «εκδικητικά» και να μην του επιτρέπει να αγωνιστεί ξανά. Η απόσυρση της ποινής του πρώην παίκτη της Manchester United πραγματώθηκε το 1945, 40 χρόνια σχεδόν μετά την αρχικά εκδίκαση της υπόθεσης. Φυσικά, ο West δεν μπορούσε να παίξει πια ποδόσφαιρο, καθώς είχε συμπληρώσει τα 59 του έτη.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/Fairfoul-1.jpg)
Tom Fairfoul, Tom Miller, Bob Purcell και Jackie Sheldon, κατά σειρά από αριστερά, οι συμμετέχοντες της Liverpool στο πρώτο ποδοσφαιρικό σκάνδαλο, με τη «βούλα» του στοιχήματος.
Τέλος, αξίζει να γίνει μια αναφορά και στο πως «έκλεισε» ο βαθμολογικός πίνακας εκείνης της σεζόν. Το τελικό αποτέλεσμα «έσωσε» την Manchester United, με τις Tottenham και Chelsea να «γεύονται» το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού. Κατά την επανέναρξη των αθλητικών δραστηριοτήτων το 1919, μετά και το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποφασίστηκε η αύξηση των ομάδων της πρώτης κατηγορίας, από 20 σε 22. Με αυτή την απόφαση, οι «Μπλε» του Λονδίνου παρέμειναν στην κατηγορία, στην οποία ανέβηκε και η «συμπολίτισσα» Arsenal. Μια άνοδος που έγινε υπό τις «ευλογίες» του Sir Henry Norris, γνωστού επιχειρηματία της εποχής. Αυτή όμως, την ιστορία, ίσως την αφηγηθούμε κάποια άλλη στιγμή.
eyap.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/0_deadpool-wrexham-650x350.jpg)
Ο Deadpool αγόρασε ομάδα της National League!
Οι σταρ του Hollyowod, Ryan Reynolds και Rob McElhenney ολοκλήρωσαν με επιτυχία την αγορά της Wrexham AFC, ομάδα της αγγλικής National League (πέμπτη κατηγορία στην Αγγλία).
Τα μέλη της Wrexham Supporters Trust, ψήφισαν υπέρ της εξαγοράς του 100% του συλλόγου από την RR McReynolds Company. Μάλιστα υπήρξε σημαντική προσέλευση στη ψηφοφορία, με το 91,5% να ψηφίζει ανάμεσα σε τρεις επιλογές. Ο Reynolds πρωταγωνιστεί στη πασίγνωστη ταινία της Marvel, Deadpool και Deadpool 2, ενώ ο McElhenney είναι ο δημιουργός της κωμικής σειράς «It’s always sunny in Philadelphia».
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/11/SPORT-PREVIEW-Ryan-Reynolds.jpg)
Η ανακοίνωση της ομάδας από την Ουαλία, ανέφερε: «Το Wrexham Supporters Trust Board θα ήθελε να ευχαριστήσει τους κυρίους Mr Rob McElhenney και Mr Ryan Reynolds και τους συμβούλους τους Inner Circle Sports και Walker Morris, για την καλή και επαγγελματική τους προσέγγιση και για τον χρόνο που έχουν ήδη αφιερώσει στο πρότζεκτ. Ως υποστηρικτές της Wrexham θα θέλαμε να τους ευχηθούμε τα καλύτερα στη διοίκηση της ομάδας μας και ανυπομονούμε για αυτά που μας επιφυλάσσει το μέλλον. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε και τους δικούς μας συμβούλους, Sheridans, Mackenzie Jones, BDO και Rob Parry για τη στήριξή τους».
eyap.gr
Αυτόν είναι να έχεις πρόεδρο και να είσαι προπονητής να πας να μιλήσεις μαζί του.
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/10/Shackleton2_Hurley.jpg?w=920&ssl=1)
Όταν παίχτηκε ποδόσφαιρο στο Ν. Πόλο
Το 1914 ο Σερ Σάκλετον, 27 άντρες, 69 σκυλιά και μια γάτα ξεκίνησαν από το Μπουένος Άιρες για την Ανταρκτική. Αν και είχε ήδη ανακαλυφθεί πριν λίγο καιρό και ο Ν. Πόλος είχε “πατηθεί” προς θλίψη του Σάκλετον, οι θαρραλέοι τύποι είχαν ως στόχο να είναι οι πρώτοι που θα τη διασχίσουν με τα πόδια. Ο υπερ-δραστήριος Αγγλο-Ιρλανδός είχε καταφέρει να μαζέψει χρήματα τόσο από τη βρετανική κυβέρνηση, όσο και από ιδιώτες, ενώ περί τα 5.000 άτομα είχαν κάνει αίτηση για να τον ακολουθήσουν.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/10/Shackleton4_Hurley.jpg?resize=447%2C351&ssl=1)
Παρά το γεγονός ότι ξέσπασε ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος, η επιχείρηση συνεχίστηκε κανονικά και το πλοίο Endurance έβαλε ως στόχο την Ανταρκτική. Όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, η πραγματικότητα είναι διαφορετική από τα πλάνα. Το πλοίο συνάντησε κομμάτια πάγου από πολύ νωρίς με αποτέλεσμα να πηγαίνει αργά, μέχρι που στις 19 Ιανουαρίου του 1915 εγκλωβίστηκε ολοκληρωτικά στον πάγο. Η ελπίδα ότι το πλοίο θα απελευθερωνόταν και θα μπορούσαν να ταξιδέψουν σε ένα κοντινό νησάκι αποδείχθηκε μάταια και σαν να μην έφτανε αυτό, οι πιέσεις που δεχόταν το σκαρί του πλοίου από τον πάγο άρχισαν να δημιουργούν προβλήματα και το Endurance έμπαζε νερά.
Στις 24 Οκτωβρίου ο Σάκλετον αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουν το πλοίο και αφού μετέφεραν όλα τα πράγματα, το είδαν στις 21 Νοεμβρίου του 1915 να βυθίζεται. Ο Σάκλετον κι οι άντρες του… καβάλησαν ένα κομμάτι κινούμενου πάγου με την ελπίδα ότι αυτό θα τους οδηγούσε σε ένα άλλο νησάκι στο οποίο υπήρχαν προμήθειες. Όταν αυτό δεν συνέβη, μετέφεραν τη βάση τους σε άλλο “νησί” από πάγο περιμένοντας να τους πάει στην στεριά. Όταν ούτε αυτό έγινε, ο Σάκλετον έβαλε τους άντρες του στις σωσίβιες λέμβους και τελικά έφτασαν στο νησί του Ελέφαντα, πατώντας σε στεριά για πρώτη φορά μετά από 497 μέρες.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/10/Shackleton5_Hurley1.jpg?resize=480%2C366&ssl=1)
Το νησί του Ελέφαντα όπως φυσικά φαντάζεστε δεν ήταν κάποιο τουριστικό θέρετρο, αλλά ένα αφιλόξενο νησάκι μακρυά από την πορεία των πλοίων. Για τον λόγο αυτό ο Σάκλετον αποφάσισε ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω για να ζητήσει βοήθεια. Διάλεξε την πιο γερή από τις σωσίβιες λέμβους, έκανε κάποιες ενισχύσεις και διάλεξε πέντε άτομα για το δύσκολο ταξίδι προς τη Νότια Γεωργία το πιο μεγάλο νησί κοντά στα νησιά Σάντουϊτς. Ο Σάκλετον κι οι άντρες του ξεκίνησαν στις 24 Απριλίου 1916, παίρνοντας ελάχιστες προμήθειες και αφήνοντας τις περισσότερες στους εναπομείναντες άντρες.
Όσοι έμειναν πίσω προσπαθούσαν να επιζήσουν κυρίως με το κυνήγι πιγκουίνων. Ανάμεσα στην ομάδα του Σάκλετον υπήρχε και ένας φωτογράφος, ο Φρανκ Χάρλει ο οποίος έβγαλε μερικές εντυπωσιακές φωτογραφίες όπως η παραπάνω από την μέρα που η σωσίβια λέμβος ξεκίνησε το ταξίδι για τη Νότια Γεωργία. Ο Χάρλει είχε μετατρέψει το ψυγείο του πλοίου σε σκοτεινό θάλαμο (!) και έβγαλε εκατοντάδες φωτογραφίες από την καθημερινότητα των αντρών. Ο καιρός όμως περνούσε και οι προμήθειες λιγόστευαν.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/10/800px-LaunchingTheJamesCaird2.jpg?resize=480%2C296&ssl=1)
Ο Σάκλετον στις 8 Μαΐου έφτασε στις ακτές της Ν. Γεωργίας αλλά δεν μπορούσε να πατήσει στο νησί εξαιτίας μιας θύελλας που αργότερα έμαθε ότι είχε βουλιάξει ένα καράβι 500 τόνων. Την επόμενη μέρα τα κατάφερε, πήρε μαζί του δυο άτομα και ξεκίνησε ένα δύσκολο ταξίδι 51 χιλιομέτρων μέσα από ορεινούς όγκους που κανείς δεν είχε ξαναδοκιμάσει. Τελικά στις 20 Μαΐου έφτασε σε έναν φαλαινοθηρικό σταθμό και από εκεί έστειλε βοήθεια ώστε να μαζέψουν τους τρεις εναπομείναντες της σωσίβιας λέμβου. Αμέσως οργάνωσε τη διάσωση των συντρόφων του, αλλά οι πρώτες τρεις απόπειρες απέτυχαν εξαιτίας του καιρού. Τελικά με τη βοήθεια της κυβέρνησης της Χιλής που διέθεσε το σκάφος Γιέλτσο, ο Σάκλετον κατάφερε να φτάσει στο νησί στις 30 Αυγούστου, βρίσκοντας σώους και αβλαβείς όλους τους άντρες του αν και είχαν ξεμείνει από φαγητό και έτρωγαν πλέον τα κόκαλα των πιγκουϊνων. Όταν επιτέλους πάτησαν το πόδι τους στο Βαλπαραϊσο της Χιλής έγιναν δεκτοί εν μέσω αποθέωσης από τους ντόπιους.
Μέσα σε όλα τα άλλα όμως, οι άντρες του Σάκλετον είχαν γράψει και ένα ακόμα ρεκόρ και ο Χάρλει ήταν εκεί να το καταγράψει φωτογραφικά. Ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που κατάφεραν και έπαιξαν ποδόσφαιρο στην Ανταρκτική.
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/steve.jpg?w=1430&ssl=1)
Στηβ Μπλούμερ: To Καμάρι της Ντέρμπι
Αν βρεθεί κάποιος στο Πράιντ Παρκ, έδρα της Ντέρμπι Κάουντι, θα ζήσει σίγουρα δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η αύρα του τεράστιου Μπράιαν Κλάφ -μια αύρα που οδήγησε την ομάδα στα δύο μοναδικά της πρωταθλήματα στη δεκαετία του ’70- και το δεύτερο η συγκίνηση (ή η πώρωση) με το τραγούδι “Steve Bloomer’s Watching” για τον σπουδαίο επιθετικό της ομάδας των πρώτων ετών του 20ου αιώνα. Έναν εκ των σπουδαιότερων επιθετικών που έχει βγάλει το Αγγλικό ποδόσφαιρο και που η ζωή τον συνδέει με τον Κλαφ για δύο πράγματα. Τη Ντέρμπι και τη Μίντλεσμπρο. Ο Μπλούμερ φόρεσε τη φανέλα των δύο ομάδων και ο “Κλάφι” τη φανέλα της δεύτερης (ως παίκτης) και φυσικά κάθισε με -τεράστια- επιτυχία στον πάγκο της πρώτης. Φυσικά και οι δύο λατρεύτηκαν, λατρεύονται και θα λατρεύονται για πάντα στο γήπεδο της ιστορικής ομάδας (στα χρόνια του Μπλούμερ έδρα ήταν το Μπέιζμπολ Γκράουντ) για όσα χρόνια αυτή συνεχίσει να υπάρχει. “Για πάντα” δηλαδή, όπως θα σου πουν όλοι οι φίλοι των “κριαριών”. Με την περίπτωση του Στηβ Μπλούμερ θα ασχοληθούμε σήμερα.
“Ποιος είναι ο Στηβ Μπλούμερ” θα αναρωτηθείτε οι περισσότεροι και άδικο δεν θα σας ρίξω. Καθόλου μάλιστα. Οι πιο φανατικοί με την εθνική Αγγλίας (και το αγγλικό ποδόσφαιρο) λογικά θα τον έχουν ακούσει μιας και συγκαταλέγεται στους κορυφαίους σκόρερ των τριών λιονταριών αλλά και της Ντέρμπι Κάουντι. Ένας παίκτης που δόξασε την ομάδα και το ποδόσφαιρο μέχρι και τα 40 του χρόνια, φόρτωσε τις αντίπαλες εστίες με ένα σωρό τέρματα (σπάνιας ομορφιάς) και δεν έφτασε ποτέ στη χαρά ενός τίτλου. Δυστυχώς. Ο Μπλούμερ ανήκει σε μια -μεγάλη- κατηγορία σπουδαίων Άγγλων ποδοσφαιριστών που δεν κατέκτησαν ποτέ κάποιο τρόπαιο (πρωτάθλημα ή κύπελλο). H πιο πρόσφατη τέτοια περίπτωση είναι φυσικά ο Ματ Λε Τισιέρ της Σαουθάμπτον. Το παιδάκι που γεννήθηκε το 1874 και κάποτε -στα παιδικά του χρόνια- είχε σκοράρει 14 γκολ σε μία αναμέτρηση για το σχολικό πρωτάθλημα του Ντέρμπισάιρ, στα 17 του υπέγραψε στη Ντέρμπι Κάουντι ως το νέο παιδί-θαύμα του Αγγλικού ποδοσφαίρου, για να χτιστεί πάνω του η νέα Ντέρμπι. Στο πρώτο φιλικό μάλιστα που έδωσε η ομάδα, κόντρα στη Ντάρλεϊ Ντέιλ, ο Μπλούμερ σκόραρε τέσσερα τέρματα δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο αυτό που θα ακολουθούσε. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1892 ο νεαρός επιθετικός θα ντεμπουτάρει κόντρα στη Στόουκ και το τέλος εκείνης της χρονιάς θα τον βρει με 11 τέρματα (σε 28 αγώνες). Η Ντέρμπι θα γλιτώσει τον υποβιβασμό στο τέλος αλλά θα κερδίσει τον παίκτη που θα αποτελέσει για 19 σεζόν τον ηγέτη της. Τον αρχισκόρερ της. Τον άνθρωπό της και αρχηγό της. Τον ένα και μοναδικό Στηβ Μπλούμερ.
H ποδοσφαιρική καριέρα του νεαρού επιθετικού είχε μπει για τα καλά στο δρόμο της. Ο Μπλούμερ θα σκοράρει 18 τέρματα και θα βοηθήσει τη Ντέρμπι να τερματίσει στην 3η θέση τη σεζόν 1893-1894 και θα κερδίσει με το σπαθί του την πρώτη του κλήση στην εθνική Αγγλίας, παρέα με τους μέντορές του Τζον Γκούνταλ και Μπίλι Μπάσετ, κόντρα στους Ιρλανδούς. Η Αγγλία θα επικρατήσει με 9-0 και ο Μπλούμερ θα σκοράρει δύο τέρματα. Το ίδιο θα κάνει και στη δεύτερή του εμφάνιση κόντρα στους μαχητικούς Σκωτσέζους λίγους μήνες αργότερα. Η Αγγλία θα κερδίσει με 3-0 με τον παίκτης της Ντέρμπι να σκοράρει ένα μοναδικής ομορφιάς τέρμα. Ο Φρέντερικ Γουόλ (πρόεδρος της FA εκείνα τα χρόνια) θεωρούσε πως εκείνο το γκολ του Μπλούμερ ήταν το καλύτερο που είχε δει ποτέ στη ζωή του. Ένα απίστευτο σκάψιμο της μπάλας -εν κινήσει- με το αριστερό πόδι αρκετά μέτρα εκτός περιοχής, με τον κήπερ όμως να μην έχει βγει πολύ μακριά από την εστία του. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως για πολλά χρόνια ουδείς μπορούσε να καταλάβει ποιο πόδι του παίκτη ήταν το καλό. Ο Μπλούμερ είχε τη δυνατότητα να σουτάρει εξαιρετικά και με τα δύο πόδια και επίσης διέθετε το σπάνιο χάρισμα να παίζει τη μπάλα “με τη μία”. Σύμφωνα με τον Χάρι Νιούμπουλντ (τότε προπονητή του) ήταν ο κορυφαίος σε αυτό τον τομέα σε ολόκληρο το Νησί εκείνα τα χρόνια. O Μπλούμερ έγινε ο πρώτος παίκτης που σκόραρε δύο χατ-τρικ για την Αγγλία και ο πρώτος που σκόραρε τέσσερα τέρματα σε ένα παιχνίδι. Τα 28 του γκολ σε 23 παιχνίδια είναι απλά απλησίαστο ρεκόρ αν συνυπολογίσουμε και την ηλικία του.
Πλέον είχε καθιερωθεί στους κορυφαίους (ίσως και ο κορυφαίος) σκόρερ του Αγγλικού πρωταθλήματος αλλά δεν κατάφερνε να οδηγήσει τη Ντέρμπι σε ένα πρωτάθλημα. 22 γκολ και πρώτος σκόρερ τη σεζόν 1895-1896, αλλά 2ος πίσω από την Άστον Βίλα του τεράστιου Τζόρτζ Ράμσεϊ. 24 γκολ την επόμενη και 3ος πίσω από Σέφιλντ Γιουνάιτεντ και φυσικά την Άστον Βίλα που ήταν η πρωταθλήτρια. Εκείνη την περίοδο μάλιστα ο Μπλούμερ παραλίγο να σταματήσει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο λόγω του θανάτου του μικρότερου αδερφού του Φίλιπ από περιτονίτιδα. Ο Φίλιπ ήταν εκείνα τα χρόνια ο αριστερός μπακ της Ντέρμπι και εκτός από λατρεμένος αδερφός ήταν και ένας εξαιρετικός συμπαίκτης για τον Στηβ Μπλούμερ. Συνέχισε στη Ντέρμπι μέχρι και το 1906, χωρίς να φτάσει σε κάποιο πρωτάθλημα και γνωρίζοντας την ήττα σε τρεις τελικούς κυπέλλου. Το 1898, το 1899 και το 1903. Όπως είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ο Στηβ Μπλούμερ ήταν τσακωμένος με τα τρόπαια. Υπέγραψε στη Μίντλεσμπρο για το ποσό ρεκόρ της εποχής των 750 λιρών, στα 32 του χρόνια, και εκείνη την περίοδο μάλιστα αποσύρθηκε και από την εθνική, κρατώντας πάντως μια τελευταία εξαιρετική παράσταση για το κοινό του.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/523976-large.jpg?resize=480%2C323&ssl=1)
‘Ήταν 6 Απριλίου του 1907 με την Αγγλία να παίζει κόντρα στη μισητή αντίπαλο Σκωτία με το σκορ να μένει στο 1-1. Το μοναδικό γκολ της Αγγλίας το είχε σκοράρει ο Μπλούμερ, με την εμφάνισή του να θεωρείται από τις πιο ηγετικές που έχουν γίνει ποτέ από παίκτη των τριών λιονταριών. Μία τέτοια περιγράφει και ο σπουδαίος δημοσιογράφος Τζέιμς Κάτον -και πάλι κόντρα στη Σκωτία- το 1901. “Ήταν μια βροχερή μέρα. Το έδαφος ήταν γεμάτο λάσπες και η μπάλα ζύγιζε πολύ περισσότερο από το κανονικό. Δέκα λεπτά πριν τη λήξη η Σκωτία προηγούνταν με 2-1. Δεν ήλπιζα σε κάτι μιας και δεν παίζαμε καθόλου καλά. Σηκώθηκα από τη θέση μου, φανερά απογοητευμένος, και κινήθηκα προς την έξοδο. Θα γλίτωνα τις ερωτήσεις πολλών για το τι έφταιξε σε αυτή την ήττα και πιστέψτε με, δεν είχα καμία μα καμία όρεξη. Εκείνη τη στιγμή η άκρη του ματιού μου είδε τον Μπλούμερ να γλιστρά στη λάσπη και να υποδέχεται τη μπάλα με ένα εξωπραγματικό κοντρόλ, μετά από ένα τραγικό λάθος των αντιπάλων αμυντικών αρκετά μέτρα μακριά από την περιοχή. Ζύγισε την μπάλα και την έστειλε με ένα σπάνιας ομορφιάς πλασέ στο παραθυράκι του τερματοφύλακα της Σκωτίας. Ο ίδιος δήλωσε πως δεν είχε καθόλου δυνάμεις. Καθόλου ανάσες και πως πονούσε σε ολόκληρο το κορμί του από τα βίαια μαρκαρίσματα των αντιπάλων. Δεν μπορούσε όμως να αφήσει τους Σκωτσέζους να μας κερδίσουν. Αυτός ήταν ο Στηβ Μπλούμερ. Ο μεγαλύτερος μαχητής που γνώρισα στη ζωή μου”.
Ο Μπλούμερ επέστρεψε στη Ντέρμπι το 1910 και έκλεισε την καριέρα του το 1914 σε ηλικία 40 ετών στην αγαπημένη του ομάδα. Σκόραρε 352 τέρματα σε 600 εμφανίσεις με τη φανέλα της Ντέρμπι (κυρίως) αλλά και της “Μπόρο” και αποσύρθηκε οριστικά από το ποδόσφαιρο με τη Ρεάλ Ούνιον το 1925 ως προπονητής. Με τον Ισπανικό σύλλογο κατέκτησε μάλιστα και το Κύπελλο Ισπανίας το 1924 με 1-0 κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε βρεθεί ως Πολιτικός κρατούμενος στο Βερολίνο μιας και τότε είχε ξεκινήσει την προπονητική του καριέρα στη Γερμανία. Γι’ αυτή την ιστορία όμως θα γράψουμε άλλη φορά. Στις 16 Απριλίου του 1938 άφησε την τελευταία του πνοή -που αλλού- στο Ντέρμπι βυθίζοντας στο πένθος όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο της Αγγλίας. Αν βρεθείτε λοιπόν ποτέ στο Ντέρμπι, περάστε μία από το γήπεδο της ομάδας και αν έχετε την τύχη να βρεθείτε σε αγώνα, τραγουδήστε και εσείς δυνατά το “Steve Bloomer’s Watching“. Την αξίζει αυτή την αγάπη ο Μπλούμερ.
sombrero.gr
-
Μίλγουολ – ΚΠΡ: Οι Ρέιντζερς γονάτισαν και ύψωσαν την γροθιά τους μπροστά στους αντίπαλους οπαδούς! (pic & vid)
Οι παίκτες της ΚΠΡ ήταν αποφασισμένοι να καταστήσουν ξεκάθαρο προς τους οπαδούς της Μίλγουολ και προς πάσα κατεύθυνση ότι ο ρατσισμός δεν έχει καμία θέση στο ποδόσφαιρο!
(http://www.england365.gr/assets/Eovo0AtW4AASFjC_o_r_g.jpg)
Οι Ρέιντζερς, στην αναμέτρηση απέναντι στη Μίλγουολ στο «Ντεν», δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή αν θα αποδοκιμαστούν ή όχι στην επιθυμία τους να στείλουν το μήνυμά τους κατά των διακρίσεων και να συνεχίσουν να γονατίζουν για την αξία της ζωής όλων των ανθρώπων.
Μάλιστα, στο γκολ που πέτυχε ο Ιλάις Τσέιρ, γονάτισε μπροστά στους οπαδούς των γηπεδούχων με περίσσιο θάρρος!
'Όλα αυτά, ήρθαν ως αντίδραση στα όσα ντροπιαστικά σημειώθηκαν το Σάββατο στο παιχνίδι της Μίλγουολ με την Ντέρμπι από τους οπαδούς της πρώτης τη στιγμή που οι παίκτες γονάτισαν για το Black Lives Matter...
(https://pbs.twimg.com/media/Eovo0AtW4AASFjC?format=jpg&name=small)
http://www.england365.gr/article/217128/%CE%9C%CE%AF%CE%BB%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BF%CE%BB-%E2%80%93-%CE%9A%CE%A0%CE%A1:-%CE%9F%CE%B9-%CE%A1%CE%AD%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%B5%CF%81%CF%82-%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8D%CF%88%CF%89%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B3%CF%81%CE%BF%CE%B8%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CF%82!-(pic-&-vid)-
https://twitter.com/SkySportsNews/status/1336398135191629826?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1336398135191629826%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.england365.gr%2F
-
70s. Σε μια προπόνηση της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ η πρώτη ομάδα αντιμετωπίζει τους αναπληρωματικούς. Σε κάποια στιγμή η μπάλα φτάνει στον νεαρό Ρίτσαρντ Σάβατζ. Με μια ωραία προσποίηση, "λες και ήμουν ο Κένι Νταλγκλίς", ξεπερνάει εντυπωσιακά το εμπόδιο του αρχηγού Έντι Κολκάχουν και κάνει το σουτ. Λίγο μετά ο Κολκάχουν, που σαν σωστός, ώριμος Σκωτσέζος σέντερ μπακ της εποχής φημιζόταν για το σαβουάρ βιβρ του, σημαδεύει τα πόδια του μικρού και όσο αυτός βρίσκεται στο έδαφος του λέει "αν μου το ξανακάνεις αυτό, θα σε σκοτώσω". Ο Σάβατζ αποφασίζει ότι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν είναι γι'αυτόν και αφοσιώνεται στη μουσική. Μέσα στις επόμενες δεκαετίες η μπάντα του, οι Def Leppard, θα πουλήσει πάνω από 100Μ άλμπουμ και το 2019 θα μπει στο Rock and Roll Hall of Fame.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/130484021_10159368868950931_2074808714694393742_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=k8PQYfNdx2kAX-qrDiJ&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=dd1c6452bdbada05997c3b20a6a0d0f2&oe=5FF5092A)
Στην, κλασική πλέον, φωτογραφία βλέπουμε μέλη των Def Leppard, των Iron Maiden, των Scorpions και άλλων ροκ συγκροτημάτων πριν από κάποιον ανάμεικτο αγώνα τους. Εδώ ο Ρικ και οι φίλοι του σε... άλλου είδους ντρίπλες:
El Sombrero
-
καλά του έκανε,γιατί αν θυμάμαι καλά ο Σάβατζ είναι οπαδός της Sheffield Wednesday.... :))
-
Ιστορική μέρα για το Νότιγχαμ σήμερα. Οι δυο ομάδες της πόλης, η Νότιγχαμ Φόρεστ και η Νοτς Κάουντι, παίζουν εντός έδρας την ίδια ώρα για πρώτη φορά μετά από 39 χρόνια και το ποτάμι που χωρίζει τα γήπεδα τους έχει απόψε την τιμητική του.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/131418441_10159386997360931_8856426796270442015_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=OYKkDgsFDZUAX8y-F4f&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=89b85f23fc1893e1fdf0cb8c8c7ba34b&oe=5FFFAB0B)
Η φωτογραφία είναι του ντόπιου Ντες Όλνταμ. Εδώ μια παλιότερη πανοραμική εικόνα της περιοχής με λίγο περισσότερο φως. https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/10157310266915931
- Τι χωρίζει τη Νότιγχαμ Φόρεστ και τη Νότς Κάουντι;
- Μια έχθρα δεκάδων χρόνων, δυο κατηγορίες και ένα... ποτάμι.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/p960x960/46493551_10157310260775931_7042787818933846016_o.jpg?_nc_cat=102&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=nV7MY2onsX8AX-syg7D&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=6&oh=4e054a935ccc55e53a3e496c0aa88f9a&oe=5FFFB93A)
El Sombrero
-
Ο Μαρσέλο Μπιέλσα θέλει όλοι στη Λιντς να νιώθουν μέρος του πρότζεκτ του, γι'αυτό την περίοδο των γιορτών διοργανώνει μια λοταρία. Σ'αυτή συμμετέχουν όλοι οι απλοί εργαζόμενοι της ομάδας, από αυτούς που δουλεύουν στην κουζίνα μέχρι τους υπαλλήλους των γραφείων και τους φύλακες. Τα δώρα που μοιράστηκαν πέρσι (και τα οποία πλήρωσε από την τσέπη του) ήταν ένα αυτοκίνητο, ένα λάπτοπ, μια τηλεόραση και ένα τηλέφωνο. Το Volkswagen Polo κέρδισε ο φροντιστής που αποφάσισε να το πουλήσει και να μοιραστεί τα κέρδη με τους υπολοιπους.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/133199027_10159411667140931_8026770495560344706_o.jpg?_nc_cat=1&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=anbmcaMVj4EAX8GZldo&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=a8972886d6db6f441ddcf0dc516509d6&oe=600E18E3)
"Στον μικρόκοσμο του Δυτικού Γιορκσάιρ ένα από τα αγαπημένα θέματα συζήτησης τα τελευταία δυο χρόνια είναι η εξιστόρηση περιστατικών που κάποιος οπαδός της ομάδας συνάντησε τυχαία τον διάσημο προπονητή της. Κι αυτά τα περιστατικά είναι αμέτρητα, γιατί απλά ο Μπιέλσα, που σε κάθε ευκαιρία μιλάει για την σημασία των οπαδών και υπενθυμίζει σε όλους ότι το ποδόσφαιρο ανήκει στον απλό κόσμο, είναι ένας από αυτούς."
El Sombrero
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=114.msg217872#msg217872
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/12/jeff5.jpg)
Πώς ο θάνατος ενός ποδοσφαιριστή βοήθησε στη μάχη κατά της πολιομυελίτιδας
“Τζεφ, φαίνεσαι πολύ χλωμός. Είσαι καλά;”
Το παιχνίδι της Πόρτσμουθ με τη Μπέρμιγχαμ Σίτι έχει μόλις τελειώσει και ο Τζεφ Χολ συμμετέχει σε ένα πηγαδάκι με συμπαίκτες και δημοσιογράφους έξω από τα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων. Όπως παρατηρούν όλοι όσοι συζητάνε μαζί του, μοιάζει εξαντλημένος, στα όρια της κατάρρευσης. Για κάποιον που έχει μόλις παίξει 90 λεπτά, καλύπτοντας όλη τη δεξιά πλευρά της ομάδας του, αυτό δεν είναι κάτι παράλογο, αλλά για τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή αυτή η εικόνα είναι κάπως ασυνήθιστη.
Ο Χολ είναι 29 χρονών και αν για κάτι φημίζεται είναι η αθλητικότητα του. Αυτός ο συνδυασμός εργατικότητας, αντοχών και σταθερότητας είναι άλλωστε που τον έχει καθιερώσει τα τελευταία 6 χρόνια ως τον βασικό δεξιό μπακ στην Μπέρμιγχαμ Σίτι, στην καλύτερη περίοδο στην ιστορία της ομάδας, και του έχει ανοίξει το δρόμο για την εθνική Αγγλίας, με την οποία μετράει 17 συμμετοχές (ανάμεσα τους μια 4αρα στη Βραζιλία στο Γουέμπλει και μια 3αρα στη Δ. Γερμανία μέσα στο Βερολίνο). Ένας κλασικός “τίμιος δεξιός οπισθοφύλακας” που είχε όμως και την ικανότητα να προωθείται με σωστό τρόπο, καθώς στα πρώτα χρόνια της καριέρας του αγωνιζόταν ως δεξιός χαφ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/12/jeff3.jpg)
Εκείνο το απόγευμα όμως οι αντοχές του φαίνεται να έχουν πάει περίπατο. Το προηγούμενο βράδυ είχε αναφέρει στον γιατρό της ομάδας πως έχει δυσκολία στην κατάποση. Ο γιατρός του είπε ότι μάλλον είναι κρυολόγημα. Ο Χολ υπερνικάει τα όποια συμπτώματα του υποτιθέμενου κρυολογήματος και κάνει μια ακόμα καλή εμφάνιση στον αγώνα με την Πόρτσμουθ, τον 227ο που παίζει στο αγγλικό πρωτάθλημα. Μετά το ματς όμως νιώθει τόσο κουρασμένος που ζητάει από τους δημοσιογράφους να τον πάρουν μαζί τους στο αμάξι τους στην επιστροφή για το Μπέρμιγχαμ, για να φτάσει στο σπίτι όσο το δυνατόν νωρίτερα.
Ο ύπνος και το ζεστό τσάι βοηθάνε και το επόμενο πρωί πηγαίνει να δει έναν αγώνα της ομάδας νέων, όπως είχε προγραμματίσει μέρες πριν. Όσοι τον συναντάνε δεν παρατηρούν τίποτα διαφορετικό. Όταν ο αγώνας των μικρών τελειώνει, δίνει ραντεβού με τους συμπαίκτες του για την προπόνηση της επόμενης μέρας και επιστρέφει στο σπίτι. Αυτή είναι η τελευταία φορά που θα τον δούνε ζωντανό. Ήταν 23 Μαρτίου 1959 όταν ο Τζεφ Χολ μπαίνει εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Η διάγνωση αποτελείται από μια μόνο λέξη: “Πολιομυελίτιδα”
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/12/jeff.jpg)
Ο Χολ (3ος από δεξιά) σε αγώνα με την εθνική Αγγλίας
Η πολιομυελίτιδα είναι μια ιογενής νόσος η οποία επηρεάζει το κεντρικό νευρικό σύστημα και μπορεί να οδηγήσει σε μερική ή ολική παράλυση και σε κάποιες περιπτώσεις και σε θάνατο. Αν και θεωρείται μια παιδική ασθένεια, καθώς προσβάλλει κατά κύριο λόγο βρέφη και παιδιά, ένα ποσοστό των θανάτων που έχουν καταγραφεί εξαιτίας της είναι ενήλικες μέχρι 30 ετών. Κανείς δεν γνωρίζει πότε εμφανίστηκε για πρώτη φορά αλλά το πιθανότερο είναι πως υπάρχει από τους προϊστορικούς χρόνους. Η πρώτη επίσημη αναφορά τοποθετείται κάπου στα τέλη του 18ου αιώνα ενώ οι πιο γνωστές επιδημίες παραλυτικής πολιομυελίτιδας έκαναν την εμφάνιση τους στην Ευρώπη και την Αμερική στις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα.
Ειδικότερα τη δεκαετία του 50 η πολιομυελίτιδα ήταν ένα από τους μεγαλύτερους φόβους των περισσότερων γονιών. Μόνο στις ΗΠΑ η ασθένεια σκότωνε ή άφηνε παράλυτα περισσότερα από 50.000 παιδιά κάθε χρόνο ενώ παγκοσμίως τα κρούσματα ξεπερνούσαν τα 600.000. Έπρεπε να φτάσουμε στο 1955 για να αποκτήσει επιτέλους η ανθρωπότητα ένα όπλο απέναντι στη συγκεκριμένη νόσο. Εκείνη τη χρονιά ο Αμερικάνος επιστήμονας Τζόνας Σολκ ανακοίνωσε πως είχε καταφέρει να φτιάξει ένα αποτελεσματικό εμβόλιο που θα βοηθούσε στην καταπολέμηση της αρρώστιας. Στις δοκιμές που ακολούθησαν συμμετείχαν περισσότερα από 1 εκατομμύρια παιδιά, σε ένα πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της εποχής επιστημονικό πείραμα. Το εμβόλιο κρίθηκε ασφαλές και ένα χρόνο μετά έφτασε και στην Αγγλία, που επίσης υπέφερε αρκετά από την ασθένεια, μετρώντας πάνω από 6.000 σοβαρά κρούσματα μόνο το 1956.
Το πρόγραμμα εμβολιασμού που ακολούθησε η βρετανική κυβέρνηση όμως αποδείχτηκε αρκετά ελαττωματικό. Από τη μια η καχυποψία και ο φόβος πολλών πολιτών, που δεν ήθελαν να ρισκάρουν να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, ειδικά μετά από τις πληροφορίες που κατέφτασαν τους πρώτους μήνες από τις ΗΠΑ και μιλούσαν για κάποιες περιπτώσεις ελαττωματικών εμβολίων, και από την άλλη η ανοργανωσιά και η πολύπλοκη γραφειοκρατία του συστήματος υγείας, που δυσκολευόταν να υπολογίσει και να παραγγείλει τον κατάλληλο αριθμό εμβολίων, είχαν ως αποτέλεσμα μέχρι και τις αρχές του 1959 το μεγαλύτερο μέρος των παιδιών και των νέων της Μεγάλης Βρετανίας, που είχαν προτεραιότητα, να μην έχει κάνει το εμβόλιο. Υπολογίζεται πως ως τότε μόλις το 50% των παιδιών είχε εμβολιαστεί ενώ τα ποσοστά στους νέους μεταξύ 18-26, που επίσης αντιμετώπιζαν κίνδυνο να νοσήσουν άσχημα, ήταν ακόμα χειρότερα και σε κάποιες περιπτώσεις δεν ξεπερνούσαν καν το 1%! Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, το υπουργείο υγείας ετοιμαζόταν να ξεκινήσει μια ακόμα εθνική καμπάνια ενημέρωσης. Η ιδέα τελικά δεν χρειάστηκε να γίνει πράξη εξαιτίας ενός απρόσμενου γεγονότος σε ένα νοσοκομείο του Μπέρμιγχαμ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/12/jeff4.jpg)
Μέσα σε ένα 24ωρο από την εισαγωγή του στο νοσοκομείο η κατάσταση του Τζεφ Χολ είχε χειροτερέψει τόσο που η αναπνοή του γινόταν με μηχανική υποστήριξη. Μερικές μέρες αργότερα ένα μέρος του σώματος του είχε παραλύσει ενώ και η ομιλία του είχε επηρεαστεί πολύ. Δεκαέξι μόλις μέρες μετά, οι εφημερίδες που όλο αυτό το διάστημα κάλυπταν με απεσταλμένο έξω από το νοσοκομείο κάθε μέρα το θέμα, ενημερώνοντας όλη τη χώρα για την πορεία της υγείας του, ανακοίνωσαν τα δυσάρεστα: Σε ηλικία 29 ετών ο διεθνής αμυντικός Τζεφ Χολ έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την πολιομυελίτιδα.
Το σοκ σε όλη τη χώρα ήταν μεγάλο. Ο Χολ δεν ήταν απλά ένας διάσημος που γνώριζαν σχεδόν όλοι. Ήταν ένας νέος, πολύ αθλητικός και χωρίς κανένα άλλο πρόβλημα υγείας, άνθρωπος που έφυγε τόσο ξαφνικά και με τόσο άσχημο τρόπο. Το μήνυμα που περνούσε αυτή η τραγωδία σε όλους τους νέους δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Και όπως αποδείχτηκε, δεν αγνοήθηκε. Αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν οι προηγούμενες καμπάνιες ενημέρωσης της κυβέρνησης και όλα τα σχετικά αφιερώματα των εφημερίδων τα προηγούμενα χρόνια, το έκανε ένας ποδοσφαιριστής, δυστυχώς, με τον θάνατο του.
Από την επόμενη κιόλας μέρα, τα τηλέφωνα στα εμβολιαστικά κέντρα άρχισαν να χτυπάνε ασταμάτητα. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι γιατροί της πρωινής βάρδιας είδαν έκπληκτοι μια ουρά ανθρώπων να τους περιμένει έξω από την είσοδο της κλινικής. Γονείς με τα παιδιά τους στο χέρι αλλά και πολλοί νέοι άνθρωποι, ανάμεσα τους και δεκάδες ποδοσφαιριστές κοντά στην ηλικία του Χολ, έσπευσαν άμεσα να εμβολιαστούν.
Οι ουρές έγιναν ακόμα πιο μεγάλες λίγες μέρες μετά, όταν η γυναίκα του Χολ αποφάσισε να βγει στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο και να μιλήσει για το χαμό του άντρα της. Το μήνυμα της υπέρ του εμβολιασμού κυκλοφόρησε σε όλη την Αγγλία. “Δεν ήθελα ο θάνατος του Τζεφ να αποδειχτεί τελικά μάταιος και σίγουρα δεν ήθελα κανένας άλλος να περάσει από την ίδια δοκιμασία που περάσαμε εμείς.” Η Ντον Χολ αφιέρωσε τα επόμενα χρόνια της προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσει όλο και περισσότερο κόσμο πάνω στο θέμα του εμβολιασμού για την πολιομυελίτιδα και για την προσφορά της αυτή βραβεύτηκε μετά θάνατον με το Μετάλλιο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Μέσα στους επόμενους μήνες όλα τα διαθέσιμα εμβόλια εξαντλήθηκαν και καθώς οι ουρές δεν έλεγαν να τελειώσουν, το υπουργείο υγείας έκανε μια νέα, μεγαλύτερη παραγγελία από τις ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα όλης αυτής της ενεργοποίησης δεν άργησαν να φανούν. Το 1960 τα σοβαρά κρούσματα πολιομυελίτιδας στη χώρα είχαν πέσει σε τριψήφιο νούμερο. Το 1963, και ενώ ενδιάμεσα το εμβόλιο του Σολκ αντικαταστάθηκε από ένα εμβόλιο που χορηγείται από το στόμα, το νούμερο έγινε διψήφιο. Στη συνέχεια το εμβόλιο έγινε μέρος του προγράμματος εμβολιασμού που ακολουθεί κάθε παιδί και από το 1984 και μετά η Αγγλία δεν έχει καταγράψει ούτε ένα περιστατικό πολιομυελίτιδας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/12/jeff2.jpg)
Στη μνήμη του Τζεφ Χολ η Μπέρμιγχαμ έστησε ένα ρολόι και έναν πίνακα αποτελεσμάτων στο γήπεδο της ενώ αρκετά χρόνια αργότερα ο δήμος τοποθέτησε μια τιμητική μπλε πινακίδα στο μέρος που βρισκόταν το σπίτι του. Έξι δεκαετίες μετά το θάνατο του, το όνομα του μνημονεύεται ακόμα στα αφιερώματα για το πως η Αγγλία κατάφερε να βγει νικήτρια από τη μάχη με την πολιομυελίτιδα. Όπως δήλωσε και η αδερφή του Τζοάν σε μια συνέντευξη της σε μια εφημερίδα του Μπέρμιγχαμ πριν λίγα χρόνια: “Νομίζω ότι ο Τζεφ θα ήταν χαρούμενος που ο θάνατος του τελικά δεν ήταν ανώφελος. Χάρη σ’αυτόν βοηθήθηκε τόσος κόσμος και σώθηκαν πάρα πολλές ζωές.”
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
-
Η μαγεία του κυπέλλου Αγγλίας! Η Μαρίν ετοιμάζεται να υποδεχθεί την Τότεναμ! (pics)
Η Μαρίν, ομάδα 8ης κατηγορίας στην Αγγλία, ετοιμάζεται να ζήσει το όνειρό της καθώς έφτασε στον τρίτο γύρο του κυπέλλου Αγγλίας και η κλήρωση την έφερε να υποδεχθεί στην έδρα της την Τότεναμ.
Με έδρα της το Κρόσμπι, μια μικρή πόλη στο Μερσεϊσάιντ, που δεν αριθμεί πανω από 60.000 κατοίκους, επικρατεί τρέλα! Είναι όλοι στο πόδι….
(https://pbs.twimg.com/media/ErES201XAAA7cAY?format=jpg&name=large)
twitter (https://twitter.com/MerchantsCrosby/status/1347521746317008896?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1347521746317008896%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Frepress.gr%2Fi-mageia-toy-kypelloy-agglias-i-marin-e%2F)
Για μια ομάδα του μεγέθους της Μαρίν, αυτό αποτελεί το γεγονός της χρονιάς, το σημείο αναφοράς της, καθώς γεύεται την ευκαιρία που δίνει ο ιστορικότερος θεσμός του ποδοσφαίρου, το κύπελλο Αγγλίας.
Μπορεί αυτή η αναμέτρηση να έρχεται σε περίοδο που τα γήπεδα είναι κλειστά, όμως αυτό δεν εμπόδισε την ομάδα να διαθέσει 6400 εικονικά εισιτήρια και να τα πουλήσει όλα, με τους φίλους της να τη στηρίζουν οικονομικά, επιβραβεύοντάς την γι’ αυτό της το κατόρθωμα.
Οι ιθύνοντες του συλλόγου ετοιμάζονται για να υποδεχθούν την Τότεναμ και θα προσπαθήσουν όλα να είναι στην εντέλεια, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά…
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/ErJYohwXcAI2ciF-1024x576.jpeg)
Ο αγωνιστικός χώρος της έδρας της Μαρίν δεν είναι επιπέδου Πρεμιερ Λιγκ αλλά καλύπτει τις απαιτήσεις της Αγγλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας…
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/136825800_402105447790168_8104546973985576894_n-1024x640.jpg)
Τις προηγούμενες ημέρες, ο χλοοτάπητας προφυλάχθηκε για να είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, έστω και αν για να συμβεί αυτό χρειάστηκε να γίνουν αυτοσχέδιες κατασκευές και να ενωθούν μεγάλοι μουσαμάδες…
(https://pbs.twimg.com/media/ErONImpXUAI6LdC?format=jpg&name=large)
Οι φίλαθλοι θα απουσιάζουν από τις κερκίδες όμως οι σημαίες και τα πανό τους έχουν ήδη πάρει τη θέση τους…
(https://pbs.twimg.com/media/EqrdFomXYAAoeNd?format=jpg&name=large)
Ενας φίλος της ομάδας έγραψε και τραγούδι με αφορμή την παρουσία της ομάδας σε αυτή τη φάση του κυπέλλου Αγγλίας…
twitter (https://twitter.com/CapitalLivNews/status/1347521550145253378?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1347521550145253378%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Frepress.gr%2Fi-mageia-toy-kypelloy-agglias-i-marin-e%2F)
repress.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/marine.jpg)
Το παιχνίδι της ζωής τους
Η Τότεναμ ξεχύνεται στην αντεπίθεση από τα αριστερά με τον Ντέιβις. Αυτός θα βρει με μια ωραία πάσα τον Σον κι εκείνος θα προσπαθήσει να αλλάξει παιχνίδι με μια μακρινή μπαλιά προς τον Κέιν. Ένας στόπερ των γηπεδούχων θα βγει έγκαιρα και με δύναμη πάνω στη μπάλα και με το κεφάλι θα τη στείλει εκτός γηπέδου. Η μπάλα θα προσγειωθεί στον κήπο ενός γειτονικού σπιτιού, ένα από τα πολλά που συνορεύουν με τον αγωνιστικό χώρο. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού με τον αριθμό 11 στην ταμπελίτσα πάνω στο φράχτη που χωρίζει τον κήπο του από το χόρτο, ένας 60αρης, με κοκάλινα γυαλιά μυωπίας και παρουσιαστικό δασκάλου σε δημοτικό σχολείο, εκείνη την ώρα ψήνει στον κήπο του, απολαμβάνοντας το Κυριακάτικο απόγευμα του.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/marine3.jpg)
Τα νούμερα στον φράχτη έχουν τοποθετηθεί για να ξέρουν οι άνθρωποι της Μαρίν σε ποιο σπίτι πρέπει να απευθυνθούν για να πάρουν πίσω τις μπάλες τους!
Ο αρχηγός της εθνικής Αγγλίας, Χάρι Κέιν, θα πλησιάσει τρέχοντας το φράχτη σε μια προσπάθεια να ξαναρχίσει άμεσα το παιχνίδι πριν οργανωθεί η άμυνα των αντιπάλων και θα ρωτήσει τον κύριο με τα γυαλιά αν μπορεί να του πετάξει γρήγορα πίσω τη μπάλα. Αυτός θα τον κοιτάξει με το πιο χαλαρό βλέμμα του κόσμου, θα σηκώσει ψηλά το πιρούνι με το κρέας που έχει μόλις τσιμπήσει από την ψησταριά και θα του απαντήσει: “Χαλάρωσε νεαρέ. Γιατί βιάζεσαι τόσο; Να σε κεράσω ένα παϊδάκι;”
Όλο το παραπάνω φυσικά είναι ένα φανταστικό σενάριο με μηδαμινές πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα το απόγευμα της Κυριακής όταν η Μαρίν θα υποδεχτεί την Τότεναμ για το κύπελλο Αγγλίας. Από την άλλη βέβαια, λιγοστές ήταν και οι πιθανότητες μια μέρα o 23χρονος επιθετικός Τζέιμς Μπάριγκαν, που όλη την εβδομάδα δουλεύει ως σκουπιδιάρης στο Λίβερπουλ, να κληθεί να αντιμετωπίσει στο ρεπό του τον τερματοφύλακα και αρχηγό της εθνικής Γαλλίας.
Η ομάδα από την μικρή παράκτια πόλη Κρόσμπι, που βρίσκεται 10 χλμ. βόρεια από το Λίβερπουλ, είναι εδώ και αρκετές μέρες ένα από τα θέματα συζήτησης στο αγγλικό ποδόσφαιρο, χάρη στο κατόρθωμα της να φτάσει ως τον 3ο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας αλλά και την τύχη, που της έφερε αντίπαλο μια ομάδα του μεγέθους της Τότεναμ. Μια ομάδα που βρίσκεται στην 6η θέση της 8ης κατηγορίας απέναντι σε μια ομάδα που είναι 4η στην Πρέμιερ Λιγκ. Αυτή η χαώδης απόσταση μεταξύ τους (161 βαθμολογικές θέσεις) είναι και η μεγαλύτερη που καταγράφεται στην ιστορία του Κυπέλλου Αγγλίας.
Σε αντίθεση με τη φημισμένη αντίπαλο της, που θα παίξει την Κυριακή τον πρώτο της αγώνα στο φετινό Κύπελλο, η Μαρίν έχει ανέβει ολόκληρο Γολγοθά για να φτάσει μέχρι τον πολυπόθητο 3ο γύρο. Οι ομάδες της κατηγορίας της συμμετέχουν στα προκριματικά της διοργάνωσης τον Αύγουστο, κάτι που σημαίνει ότι για να φτάσουν μέχρι τον γύρο που μπαίνουν στο παιχνίδι οι ‘μεγάλοι’ χρειάζονται 7 προκρίσεις. Ανάμεσα στα φετινά θύματα της Μαρίν υπάρχουν ομάδες που αγωνίζονται δυο και τέσσερις κατηγορίες πιο ψηλά από αυτήν, γι’αυτό και η μέχρι τώρα επιτυχία της πανηγυρίστηκε με τον τρόπο που είδε σχεδόν όλος ο κόσμος, χάρη στη φωτογραφία που κυκλοφόρησε σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα: Με μπύρες που έφερε ο τερματοφύλακας από το γειτονικό μίνι μάρκετ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/marine4.jpg)
Η ομάδα του Νιλ Γιανγκ (όχι του τραγουδιστή) έκανε την υπέρβαση και η κληρωτίδα την αποζημίωσε, φέρνοντας στο μικρό και γραφικό Ροζετ Παρκ τον Ζοσέ Μουρίνιο και τους διάσημους παίκτες του. Μια ονειρική αναμέτρηση από όλες τις απόψεις για μια ερασιτεχνική ομάδα που επιβιώνει κατά κύριο λόγο χάρη στην εθελοντική προσφορά δεκάδων ανθρώπων της περιοχής και τη στήριξη μερικών εκατοντάδων οπαδών. Δυστυχώς για τη μικρούλα Μαρίν, η τύχη της στέρεψε λίγο μετά την κλήρωση.
Η έξαρση της πανδημίας στην Αγγλία τις τελευταίες εβδομάδες είχε ως αποτέλεσμα να ακυρωθεί το σχέδιο για διεξαγωγή του αγώνα με φιλάθλους. Η Μαρίν θα δώσει το πιο μεγάλο παιχνίδι της 127χρονης ιστορίας της χωρίς κόσμο στις κερκίδες και αυτό είναι ένα μεγάλο πλήγμα και ψυχολογικά αλλά και οικονομικά. Όπως αποκάλυψε ο πρόεδρος της ομάδας, η εξέλιξη αυτή ανάγκασε κάποιες εταιρείες που είχαν δεχτεί να διαφημιστούν στο γήπεδο στο παιχνίδι αυτό να ακυρώσουν τις συμφωνίες τους. Οι 100 χιλιάδες λίρες που χάθηκαν με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να καλύψουν τα έξοδα όλης της χρονιάς. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσει ό,τι σώζεται, η Μαρίν έκανε έκκληση σε όλο τον κόσμο να στηρίξει όπως μπορεί και η ανταπόκριση ήταν θεαματική.
Πάνω από 15.000 άνθρωποι αγόρασαν μέσα σε λίγες μέρες από ένα εικονικό εισιτήριο (αξίας 10 λιρών το ένα) ενώ εκατοντάδες άλλοι έσπευσαν να αγοράσουν κάποιο από τα αναμνηστικά προϊόντα που έβγαλε η ομάδα. Για να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κόσμου στην αγορά των εισιτηρίων αυτών, η Μαρίν θα κληρώσει διάφορα δώρα με πιο αξιοσημείωτο από όλα τη δυνατότητα να γίνεις προπονητής της σε ένα φιλικό παιχνίδι της επόμενης σεζόν.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/marine5.png)
Πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλη αυτή την προσπάθεια να κερδίσει ο μικρός σύλλογος του Μερσεϊσάιντ όσα περισσότερα μπορεί από αυτό το παιχνίδι έχει η αντίπαλος της. Η Τότεναμ βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τους ανθρώπους της Μαρίν και οι δυο ομάδες έχουν συνεργαστεί αρκετές φορές και με διάφορους τρόπους όλες αυτές τις ημέρες. Εκτός από την ομάδα όμως και οι οπαδοί των ‘πετεινών’ κάνουν ό,τι μπορούν για να ενισχύσουν τους αντιπάλους τους. Πολλά από τα εικονικά εισιτήρια αγοράστηκαν από φίλους της Τότεναμ, που πιθανόν δεν θα βρεθούν ποτέ στη ζωή τους στο Ροζετ Παρκ, ενώ ένας σύνδεσμος των Λονδρέζων προχώρησε ένα βήμα περισσότερο και μπήκε χορηγός μόνο για το συγκεκριμένο παιχνίδι στο σορτσάκι της Μαρίν!
Η καλοσύνη των ξένων όμως δεν τέλειωσε εκεί. Μόλις ο Τζέιμι Κάραγχερ, που έχει σπίτι στην περιοχή, έμαθε πως κάποιοι χορηγοί αποσύρθηκαν λόγω της απουσίας φιλάθλων, προσφέρθηκε να καλύψει ένα μέρος της χασούρας, βάζοντας διαφήμιση το ίδρυμα του στα φανελάκια της προθέρμανσης και στους πάγκους. Η επόμενη βοήθεια ήρθε από τους διάσημους γείτονες της ομάδας. Επειδή ο αγωνιστικός χώρος του Ρόζερτ Παρκ έπρεπε να προφυλαχθεί για να είναι πανέτοιμος για τον μεγάλο αγώνα και καθώς οι υπόλοιποι χώροι είναι κλειστοί λόγω των μέτρων της πανδημίας, η Έβερτον και η Λίβερπουλ διέθεσαν τα προπονητικά τους κέντρα για να προπονηθούν εκεί αυτές τις μέρες οι παίκτες του Γιανγκ. Γιατί καλά όλα τα γύρω-γύρω αλλά υπάρχει πάντα και ένα παιχνίδι που πρέπει να παιχτεί ανάμεσα στις τέσσερις γραμμές.
Εκεί που οι παίκτες της Τότεναμ (ο Μουρίνιο δήλωσε πως θα χρησιμοποιήσει κανονικά κάποιους βασικούς γιατί σέβεται το θεσμό και το πόσο σημαντικό είναι αυτό το παιχνίδι για τον αντίπαλο τους) θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ανθρώπους που έχουν άλλες δουλειές και απλά στον ελεύθερο χρόνο τους παίζουν και μπάλα, κάνοντας προπονήσεις δυο μόνο φορές την εβδομάδα. Στο έμψυχο υλικό της Μαρίν υπάρχει ο σκουπιδιάρης Μπάριγκαν που αναφέραμε στην αρχή, δάσκαλοι, υπάλληλοι γραφείων, νοσοκόμοι, κάποιος που δουλεύει στο πρόγραμμα ιχνηλάτησης του υπουργείου υγείας για τον COVID, ένας διεθνής δεξιός μπακ (με την εθνική ομάδα της Αγίας Λουκίας βέβαια που μέχρι πριν 5″ δεν ήξερες καν πως υπάρχει ως κράτος αλλά ας μην κολλάμε σε λεπτομέρειες) και ο προπονητής που βγάζει τα προς το ζην δουλεύοντας στο δίκτυο σιδηροδρομικών μεταφορών που εξυπηρετεί όλη την ευρύτερη περιοχή του Λίβερπουλ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/marine6.jpg)
Η αίθουσα του γηπέδου που χρησιμοποιείται για δεξιώσεις θα μετατραπεί σε αποδυτήρια για την Τότεναμ, γιατί τα κανονικά αποδυτήρια είναι τόσο μικρά που, με τα νέα μέτρα λόγω COVID, η αποστολή της Τότεναμ δεν θα χωρέσει
Αυτή τη στιγμή το ρόστερ της Μαρίν αριθμεί μόνο 19 παίκτες, αφού λόγω της πανδημίας το ποδόσφαιρο στις χαμηλότερες κατηγορίες της Αγγλίας αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα. Ομάδες από μεγαλύτερες κατηγορίες που στο παρελθόν δάνειζαν κάποιους παίκτες τους σε συλλόγους τέτοιου επιπέδου, φέτος αρνούνται να το κάνουν αφού δεν γνωρίζουν αν θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν. Πέντε μήνες μετά την έναρξη της σεζόν η Μαρίν έχει δώσει όλους κι όλους 7 αγώνες για το πρωτάθλημα ενώ με τα σημερινά δεδομένα της εξάπλωσης του ιού στην Αγγλία φαντάζει πολύ δύσκολο να παίξει ξανά μέσα στον επόμενο μήνα. “Το πιθανότερο είναι πως από Δευτέρα όλοι οι παίκτες μας θα τεθούν σε αναστολή” αποκάλυψε ο πρόεδρος του συλλόγου, Πολ Λίρι.
Το μόνο που κατάφερε να κάνει η ομάδα του Γιανγκ στον τομέα της αγωνιστικής ενίσχυσης είναι να εντάξει στο δυναμικό της έστω και την τελευταία στιγμή τον Ντέιβιντ Λιντς (όχι τον σκηνοθέτη). Ο 28χρονος που κάποτε πέρασε και από τις μικρές ομάδες της Μπέρνλι είναι αυτή την εποχή προπονητής (ναι, προπονητής, καλά διάβασες) της Κλίθερο και δέχτηκε να βοηθήσει τον Γιανγκ λόγω της φιλίας του δεύτερου με τον πρόεδρο της Κλίθερο. Τυπικά ο Λιντς έχει το ρόλο του παίκτη-προπονητή στην ομάδα του και η Μαρίν θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί την πρώτη ιδιότητα του. Ουσιαστικά όμως, ο πονόψυχος μέσος έχει αγωνιστεί ελάχιστα λεπτά φέτος αφού η ομάδα του αγωνίζεται και αυτή στην 8η κατηγορία που φέτος φυτοζωεί.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/marine2.jpg)
Ο δανεισμός του Λιντς στην Μαρίν θα διαρκέσει μόνο λίγες ημέρες ενώ το αν θα χρησιμοποιηθεί στο μεγάλο ματς θα εξαρτηθεί από το αν προκύψουν απώλειες για τους γηπεδούχους από τα τεστ COVID που θα κάνουν λίγο πριν το παιχνίδι. Όπως δήλωσε ο Γιανγκ: “Αυτά τα παιδιά δεν ζούνε σε προστατευόμενες φούσκες όπως οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Το περιβάλλον της δουλειάς τους είναι πολύ πιο επικίνδυνο. Γι’αυτό ανησυχώ για τα τεστ. Αν προκύψει πρόβλημα, δεν έχουμε την πολυτέλεια να χρησιμοποιήσουμε παίκτες από την ομάδα των αναπληρωματικών ή τις ακαδημίες, γιατί δεν έχουμε τέτοιους.”
Ανεξαρτήτως αποτελέσματος την Κυριακή η Μαρίν έχει ήδη κερδίσει πολλά και μόνο που βρίσκεται σ’αυτό το σημείο. “Για μένα είναι σαν να πήραμε ήδη το κύπελλο” δήλωσε πριν λίγο καιρό ένας 90χρονος οπαδός της, που έλαβε από την εθελοντική ομάδα του συλλόγου, που ασχολείται με θέματα της τοπικής κοινότητας, ένα πακέτο βοηθείας με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Οι ελπίδες της απέναντι στην Τότεναμ είναι φυσικά απειροελάχιστες αλλά όπως τόνισε χαρακτηριστικά και ο Μουρίνιο: “Κατανοώ απόλυτα το όνειρο που ζούνε. Κανένας δεν μπαίνει σε ένα γήπεδο νιώθοντας ότι θα χάσει σίγουρα γι’αυτό πιστεύω πως αυτή τη στιγμή πραγματικά ελπίζουν ότι μπορεί να τα καταφέρουν και μ’εμάς. Είναι στο χέρι μας να τους προσγειώσουμε στην πραγματικότητα”.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/r0_0_800_600_w1200_h678_fmax-1-800x400.jpg)
Μαρίν – Τότεναμ: 5+1 μαγικές ιστορίες για το πιο ρομαντικό ζευγάρι του FA Cup
Στην κορυφαία στιγμή της ιστορίας της, η Μαρίν της 8ης κατηγορίας του αγγλικού ποδοσφαίρου υποδέχεται το απόγευμα της Κυριακής (10/01, 19:30) την Τότεναμ για τον 3ο γύρο του FA Cup, στη μάχη για μια θέση στους «32».
Οι φίλοι του αγγλικού ποδοσφαίρου έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν το απόγευμα της Κυριακής (10/01, 19:30) μια από τις ρομαντικότερες αναμετρήσεις των τελευταίων ετών, το build-up για την οποία μας έχει ήδη προσφέρει… ηλίθια χαμόγελα χαράς.
Η Μαρίν της 8ης κατηγορίας ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει την πανίσχυρη Τότεναμ του Ζοζέ Μουρίνιο, και μάλιστα στο δικό της γήπεδο, για τον 3ο γύρο του FA Cup. Για να φτάσει ως εδώ, χρειάστηκε να αποκλείσει επτά ομάδες.
Η μικρούλα Μαρίν, της οποίας η 11άδα αξίζει 1.700 λίρες, έχει την έδρα της στο Κρόσμπι, προάστιο της πόλης του Λίβερπουλ και γενέτειρα του θρύλου των Ρεντς, Τζέιμι Κάραχερ. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το χρυσό, αλλαγή που έγινε… το 2019! Ο σύλλογος αποφάσισε να γιορτάσει τα 125 χρόνια ζωής, προσέθεσε το χρυσό δίπλα στο μαύρο και άρχισε να παίρνει νίκες, οπότε αποφάσισε να κρατήσει τη συγκεκριμένη διχρωμία ως γούρικη.
Οι «ναυτικοί» υπόσχονται να παλέψουν ώστε να κάνουν την Τότεναμ να νιώσει… άβολα στο γήπεδο τους (παρότι προσπάθησαν με κάθε τρόπο να το διατηρήσουν σε καλύτερη κατάσταση από τη… λασπουριά που ήταν τον τελευταίο καιρό), και παράλληλα να παρουσιάσουν μια ομάδα τακτικά σοβαρή, που θα απολαύσει την πιο ιστορική αναμέτρηση από καταβολής ιδρύσεως της.
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/img_2565.jpg)
Κι αν ακόμη δεν άναψε η φλόγα στην ποδοσφαιρική ψυχούλα σας για να βρείτε τηλεοπτική μετάδοση του αγώνα, μετά τις παρακάτω 5+1 ιστορίες στοιχηματίζω ότι θα ανοίξετε υπολογιστές.
Μπάρι Λέντον: Καθηγητής… Μαρινολογίας
Ο Μπάρι Λέντον θα είναι φύλακας στην αναμέτρηση της Κυριακής στο «Ρόσετ Παρκ». Εδώ και… 57 χρόνια, ο Λέντον έχει εργαστεί για λογαριασμό των «ναυτικών» ως αξιωματικός κοινότητας, συντάκτης του περιοδικού των αγώνων, αντιπρόεδρος, φροντιστής γηπέδου, συνιδρυτής συνδέσμου φιλάθλων, υπεύθυνος του γραφείο διασύνδεσης, διοργανωτής για τις μετακινήσεις φιλάθλων και επίσημος ιστορικός του συλλόγου. Και… μεταξύ όλων αυτών, εργαζόταν ως καθηγητής γεωγραφίας σε τοπικό γυμνάσιο του Κρόσμπι.
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/DlKCcT3XcAIY1Rd-1024x665.jpg)
Εκεί, δε θα μπορούσε να βρει περισσότερη τύχη από το να έχει ως μαθητή τον Τζέιμι Κάραχερ. Ο Λέντον εντόπισε από την αρχή την έφεση και το ενδιαφέρον του μικρού «Κάρα» για το ποδόσφαιρο και έστησε μαζί του ένα μάθημα στα… δικά τους μέτρα: «Εσύ και ο ξάδερφος σου θα κάθεστε στο πρώτο θρανίο, θα σηκώνετε αμέσως χέρι και θα με ρωτάτε “πώς πήγε η Μαρίν το Σάββατο;”», έλεγε στον Κάραχερ. Κι αυτός άλλο που δεν ήθελε. Δυστυχώς για τα υπόλοιπα παιδιά, ο Λέντον μεγάλωσε μια… αγεωγράφητη γενιά.
Ταξίδι με ένα πόδι
Μετά από αρκετά χρόνια περιηγήσεων με άλλους συνοπαδούς της Μαρίν σε όλα τα γήπεδα της Αγγλίας, ο Μπάρι Λέντον έγινε μάρτυρας ενός… ιστορικού ταξιδιού. Το πούλμαν των φίλων των «ναυτικών» έκανε περίπου πέντε ώρες ταξίδι, από τη βόρεια Αγγλία και το Κρόσμπι, ως το νοτιότερο άκρο της χώρας, το Γουέιμουθ.
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/1d0c49_0b6a4ee4604e43fb93bb81eca8ee1b8c_mv2.jpg)
Φτάνοντας στο γήπεδο, ο οδηγός κατέβασε τους επιβάτες, εκείνοι πήραν τη θέση τους στις κερκίδες, παρακολούθησαν την αναμέτρηση και γύρισαν στο πούλμαν για τον δρόμο της επιστροφής. Βλέποντας τον οδηγό να μην έχει κουνηθεί από τη θέση του καθόλη τη διάρκεια της παραμονής τους στο Γουέιμουθ, ο Λέντον τον ρώτησε γιατί δεν κατέβηκε να δει κι αυτός το παιχνίδι μαζί τους. Δείχνοντας το ένα του πόδι, ο οδηγός απάντησε: «ακούμπα εδώ».
Οι φίλοι της Μαρίν είχαν φτάσει στην άκρη της Αγγλίας με κάποιον που οδηγούσε έχοντας ένα ξύλινο πόδι!
Τακτική «Ψητό-Βραστό»
Το «Rosset Park» είναι έτσι τοποθετημένο στη γειτονιά του Κρόσμπι, που για πολλούς φιλάθλους είναι προτιμότερο να δουν μια αναμέτρηση από τους γύρω κήπους, παρά μπαίνοντας σε μια από τις κερκίδες. Από τον κήπο έχουν σχεδόν άμεση πρόσβαση στον αγωνιστικό χώρο, θεωρητικά μπορούν να βρεθούν σε αυτόν με ένα απλό άλμα, ακόμα και να δώσουν κάτι σε κάποιον που βρίσκεται «από μέσα». Το τελευταίο συνέβη κάποτε, όταν ένας… σκληροπυρηνικός οπαδός πέρασε από τον φράχτη ένα σάντουιτς με λουκάνικο στον προπονητή της Μαρίν, Νιλ Γιανγκ.
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/Team-talk-by-the-bar-and-five-star-lunch-boxes.jpg)
Μουρίνιο σε ψάχνουμε
Αυτή δε θα είναι η πρώτη μάχη μεταξύ Νιλ Γιανγκ και Ζοζέ Μουρίνιο. Θα είναι η πρώτη στους πάγκους, αλλά όχι η πρώτη γενικά.
Ο Γιανγκ ήταν μέσα στο Άνφιλντ στον ημιτελικό του Champions League του 2005, όταν το θρυλικό «γκολ-φάντασμα» του Λουίς Γκαρσία άφησε την Τσέλσι του Μουρίνιο εκτός τελικού. Ήταν στο γήπεδο και το 2014, όταν το γλίστρημα του Τζέραρντ και οι «μπλε» του Μουρίνιο στέρησαν από τη Λίβερπουλ το πρωτάθλημα και από τον Γιανγκ μια τρομερή ένεση χαράς ως φίλαθλο των Ρεντς. Ακόμα και σήμερα, ο νυν προπονητής της Μαρίν δεν μπορεί να ξεπεράσει τον… ειρωνικό πανηγυρισμό του νυν προπονητή της Τσέλσι μετά τη λήξη εκείνης της αναμέτρησης.
Θα τον πληρώσει με το ίδιο χαρτί απόψε; Θα χρησιμοποιήσει και αυτός μια από τις γνωστές τακτικές του Μουρίνιο για να αντιμετωπίσει την καλύτερη Τότεναμ; «Αν χρειαστεί να κερδίσουμε λίγο χρόνο για να δώσουμε ένα μήνυμα στους παίκτες μας την ώρα του αγώνα, ίσως να δώσω εντολή στον τερματοφύλακα μας να πέσει κάτω και να μας κερδίσει αυτόν τον χρόνο!», είπε γελώντας ο Γιαγνκ σε πρόσφατη συνέντευξη του, ειρωνευόμενος για τις πρακτικές του «Μου», για να προσθέσει έπειτα: «Ένας φίλος μου μου είπε ότι αν δεν τα καταφέρουμε, πρέπει να θυμηθώ να πω στον Μουρίνιο στο τέλος του αγώνα ότι “η καλύτερη ομάδα έχασε!”»…
Το μεγάλο ψάρι… βοηθάει το μικρό
Η ατάκα «η καλύτερη ομάδα έχασε» ειπώθηκε από τον Μουρίνιο μετά την πολύ πρόσφατη ήττα της Τότεναμ στο Άνφιλντ, απέναντι στη Λίβερπουλ. Και, φυσικά, ακούστηκε παράλογη στα αυτιά των φιλάθλων των Ρεντς. Ο Γιανγκ συνδέεται πολύ με εκείνη την αναμέτρηση…
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/37522034-9106761-image-a-35_1609612193578.jpg)
Τα προηγούμενα έτη, οι άνθρωποι της Μαρίν προσπάθησαν να μπουν πιο έντονα στο προσκήνιο της περιοχής του Merseyside, διεκδικώντας τη δεύτερη θέση προτίμησης στις καρδιές των ντόπιων. Τα πρωτεία ανήκουν αδιαμφισβήτητα στις Λίβερπουλ και Έβερτον, ενώ διόλου ευκαταφρόνητη είναι η οπαδική βάση των Τρανμίρ Ρόβερς. Με συντονισμένες κινήσεις, όμως, η Μαρίν προσπάθησε να πείσει τους ντόπιους ότι εκτός από τους μεγάλους, μπορούν να υποστηρίζουν και την ίδια από τις μικρές. Με ένα πεντόλιρο, εξάλλου, ο καθένας μπορεί να «ανηφορήσει» προς το Κρόσμπι και να δει λίγη μπαλίτσα, το λεγόμενο Sunday League Football, όποτε τον βολεύει, να δει μια ομάδα που υπόσχεται να τον ευχαριστήσει με τα λίγα.
Η σχέση που δημιουργήθηκε, λοιπόν, με τους μεγάλους συλλόγους της περιοχής, έφτασε σε σημείο να οφελήσει και… αγωνιστικά τη μικρούλα Μαρίν. Πώς; Τον Δεκέμβριο, και αφού το αποτέλεσμα της κλήρωσης του 3ου γύρου του FA Cup είχε γίνει γνωστό, η Λίβερπουλ αντιμετώπισε για το πρωτάθλημα την Τότεναμ στο Άνφιλντ και ο Εκτελεστικός Διευθυντής των Ρεντς, Μπίλι Χόγκαν, προσκάλεσε στην αναμέτρηση τον προπονητή της Μαρίν, Νιλ Γιανγκ. Είχε προβλέψει για εκείνον μια VIP θέση για να μπορέσει άνετα και απρόσκοπτα να αναλύσει τον επόμενο αντίπαλο της ομάδας του. Συναδελφική αλληλεγγύη μεταξύ επαγγελματιών, ερασιτεχνών, συμπολιτών.
Ο Γιανγκ συνομίλησε με τους αναλυτές της Λίβερπουλ, εντυπωσιάστηκε από τα εργαλεία ανάλυσης και κάθισε δίπλα σε θρύλους όπως ο Άλαν Κένεντι, ο Φιλ Νιλ και ο Ντέιβιντ Φέρκλαφ. Όπως παραδέχτηκε, αν και φίλος της Λίβερπουλ, δεν ήξερε αν ήταν σωστό να πανηγυρίσει το γκολ του Φιρμίνο στο τέλος.
«Έχω μια υποχρέωση»
Η Μαρίν προπονείται μόλις δύο φορές την εβδομάδα. Οι ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές και ο ερασιτέχνης προπονητής έχουν τις σταθερές τους εργασίες σε καθημερινή βάση και για αυτούς το ποόδσφαιρο αποτελεί ένα λατρεμένο χόμπι.
Όμως, οι απαιτήσεις μιας αναμέτρσης… 3ου γύρου FA Cup, και δη κόντρα στην πανίσχυρη Τότεναμ, είναι πολλές. Οι «ναυτικοί» βρίσκονται στη σπουδαιότερη εβδομάδα της ιστορίας τους και θα ήταν κρίμα να μην δουλέψουν όσο χρειάζεται για να παρουσιαστούν αξιοπρεπείς. Πρέπει να βρουν χρόνο για να «χωρέσουν» περισσότερες προπονήσεις.
Το τηλέφωνο του διευθυντή προσωπικού της εταιρίας Merseyrail, της εταιρίας που διαχειρίζεται το σιδηροδρομικό δίκτυο γύρω από το Μέρσεϊσάιντ, χτυπά. Ο διευθυντής εγκαταστάσων ζητά έξτρα ημέρες άδειας. Ο Νιλ Γιανγκ έχει μια υποχρέωση. Έχει αγώνα κόντρα στην Τότεναμ και πρέπει να λείψει για να προπονήσει την ομάδα του. Το αίτημα γίνεται δεκτό.
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/1_JS224048666.jpg)
repress.gr
-
"Όταν πολλοί μου έλεγαν να σταματήσω να ασχολούμαι με το θέμα των δωρεάν γευμάτων των παιδιών και να αφοσιωθώ στο ποδόσφαιρο, αυτός μου έλεγε ότι αν πιστεύω σε αυτό που κάνω να συνεχίσω να το κάνω και πως θα με στηρίξει με κάθε τρόπο."
(Μάρκους Ράσφορντ, για τον Άλεξ Φέργκιουσον που πρόσφερε 2Μ λίρες στο φιλανθρωπικό ίδρυμα με το οποίο συνεργάζεται ο Ράσφορντ)
El Sombrero
Το 1979 ο Τρέβορ Φράνσις πηγαίνει από τη Μπέρμινχαμ στη Νότιγχαμ Φόρεστ και γίνεται ο πρώτος Βρετανός που κοστίζει πάνω από 1Μ λίρες. Την ώρα που όλη η Αγγλία συζητάει την ιστορική μεταγραφή, ο Μπράιαν Κλαφ σκάει μύτη στην παρουσίαση του παίκτη με τις φόρμες και μια ρακέτα του σκουός σε στυλ "τελειώνετε, έχουμε και σημαντικότερα πράγματα να κάνουμε" και λίγες μέρες μετά προσγειώνει τον Φράνσις στην πραγματικότητα λέγοντας του πριν από το πρώτο ματς "Τρεβ, μιας και σήμερα δεν παίζεις, πήγαινε να φέρεις στα παιδιά μια κούπα τσάι και με την ευκαιρία φέρε και σε μένα μια".
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p180x540/139370935_10159458075000931_8300966039596458931_o.jpg?_nc_cat=102&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_aid=0&_nc_ohc=1VNKmFUpcGUAX-IJApE&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=6&oh=87157e26897437a824ddcc2c4d0f7cd5&oe=60292B8B)
El Sombrero
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/bellerin-650x350.jpg)
Όταν η Forest Green απέκτησε τον Bellerin (ή το αντίστροφο)
Το Σεπτέμβριο του 2020 ο Hector Bellerín ήρθε σε συμφωνία με μια ομάδα της League Two, την Forest Green. Όχι, ο Ισπανός δεξιός οπισθοφύλακας δεν άφησε την Arsenal για μια σοκαριστική μεταγραφή, αλλά αποφάσισε να συνεισφέρει έμπρακτα στο όραμα του Dale Vince, με το να γίνει ο δεύτερος μέτοχος της πιο οικολογικής ομάδας του πλανήτη!
Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα απλό άθλημα. Αποδεικνύεται καθημερινά από τις μικρές ιστορίες που αναδύονται στον αφρό του. Τρανό παράδειγμα ήταν ο προηγούμενος γύρος του FA Cup, απ’ όπου αντλήσαμε ουκ ολίγα περιστατικά, που μας γέμισαν ελπίδα σαν ποδοσφαιρόφιλους, αλλά και σαν ανθρωπότητα. Το σύγχρονο άθλημα όμως μαστίζεται συχνά από τον άκρατο καπιταλισμό, αφού το άθλημα εξυπηρετεί συμφέροντα και σκοπιμότητες, κάτι εξ’ ολοκλήρου αντίθετο από αυτό που έχουμε κάποιοι στο μυαλό μας. Έτσι λοιπόν δεν είναι δύσκολο σε κάποιον να διακρίνει και τις δύο όψεις του «βασιλιά» των σπορ.
Σε μια άσημη πόλη της νοτιοδυτικής Αγγλίας, στο Νέϊλσγουρθ του Γκλόστερ, εδρεύει η πιο «πράσινη» ομάδα του πλανήτη, έναν τίτλο που κέρδισε με το σπαθί της από την FIFA. Η Forest Green, ομάδα της League Two, θεωρείται o πιο οικολογικός σύλλογος στον κόσμο, καθώς από το 2010 και με την έλευση του νυν ιδιοκτήτη της, Dale Vince, έχει πυροδοτήσει μια σειρά από δράσεις για να βοηθήσει όσο μπορεί από την πλευρά της, στη μείωση των ρύπων, που ταλανίζουν τον πλανήτη μας.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/bellerin1.jpg)
Σε αυτήν την αξιέπαινη προσπάθεια αποφάσισε να σταθεί αρωγός και ο γνωστός παίκτης της Arsenal, Hector Bellerín, ο οποίος είναι γνωστό τοις πάσι, ότι είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον και γενικότερα προβάλλει συνεχώς προς τα έξω την οικολογική του συνείδηση. Εννοείται πως η προσπάθεια του δε σταματάει μόνο σε αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά πλαισιώνεται κι από πράξεις. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η συμμετοχή του ως δεύτερος πλειοψηφικά μέτοχος της Forest Green!
Προ ολίγων μηνών, ο Ισπανός μπακ δαπάνησε κάποια από τα χρήματά του για να διεισδύσει στα του συλλόγου και να συμβάλλει και αυτός στο πρωτότυπο εγχείρημα. Μάλιστα δεσμεύτηκε πως με κάθε νίκη των «Κανονιέρηδων», ο ίδιος θα φυτεύει 3,000 δέντρα! Πως ακριβώς όμως η Forest Green κατάφερε εν έτει 2021 να θεωρείται αδιαμφισβήτητα ως η πιο οικολογική ομάδα του κόσμου; Τι είναι αυτό που την κάνει να διαφοροποιείται από τους υπόλοιπους αγγλικούς συλλόγους και την έχει βάλει για τα καλά στον ποδοσφαιρικό χάρτη για τα κατορθώματα της εκτός γηπέδων;
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/bellerin2.jpg)
Πράσινη ομάδα, πολύχρωμη ιστορία…
Λίγοι το γνωρίζουν, όμως ο σύλλογος είναι από τους μακροβιότερους στο Νησί, καθώς ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1889 από την προτεσταντική εκκλησία της περιοχής του Γκλόστερ. Το μεγαλύτερο της παράσημο αγωνιστικά είναι η άνοδος στην 4η τη τάξει κατηγορία του αγγλικού πρωταθλήματος, εκεί δηλαδή που βρίσκεται και σήμερα. Όχι και κάτι το τρομακτικό ως επίτευγμα δηλαδή. Όμως ήταν το ιδρυτικό μέλος του πρωταθλήματος της περιοχής του Γκλόστερ το 1894, μια κίνηση που έδωσε το πάτημα και σ’ άλλες πόλεις γύρω από το Μπρίστολ, να ιδρύσουν ομάδες και να σχηματίσουν ένα νέο πρωτάθλημα.
Η ιστορία της ομάδας, όλα τα υπόλοιπα χρόνια κυμαίνονταν γύρω από πρωταθλήματα σε μικρές τοπικές κατηγορίες, με ορισμένες χαρές, αλλά και άφθονες πικρίες, που δεν άφηναν τον σύλλογο να ξετυλίξει την ύπαρξή του και να βρεθεί στα ανώτερα ποδοσφαιρικά στρώματα της Γηραιάς Αλβιώνας. To 1953 ιδρύεται η Hellenic Football League, ένα πρωτάθλημα που αποτελείτο από 50 ομάδες, από διάφορες περιοχές, κυρίως της κεντρικής και της νοτιοδυτικής της Αγγλίας. Σε αυτό το πρωτάθλημα θα ανέβει το 1975 η Forest Green και θα αναδειχθεί νικήτρια μόλις εφτά χρόνια μετά, το 1982.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/bellerin3.jpg)
Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, και πιο συγκεκριμένα το 2010, με την έλευση το Dale Vince, ιδιοκτήτη της Ecotricity, μιας βρετανικής οικολογικής εταιρίας, τα πράγματα στον σύλλογο αλλάζουν άρδην. Το 2015 ο σύλλογος ανακηρύσσεται ως ο πρώτος «vegan» παγκοσμίως, ενώ έναν χρόνο αργότερα, βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας τα πλάνα για το ECO Park, το πιο οικολογικό γήπεδο, που σύντομα θα γίνει το νέο σπίτι της Forest Green. Έτσι λοιπόν το 2017, με τον Mark Cooper στο τιμόνι, έρχεται και η μεγαλύτερη επιβράβευση για τη μεθοδευμένη δουλειά των ανθρώπων του συλλόγου, καθώς η άνοδος στη League Two εις βάρος της Tranmere Rovers στο Wembley είναι γεγονός!
Οι καινοτομίες που αλλάζουν το μέλλον της
Μπορεί το ECO Park να αργεί ακόμα να ολοκληρωθεί, όταν θα τελειώσει όμως θα είναι και επίσημα το πιο «πράσινο» γήπεδο. Το έργο το έχει αναλάβει η διάσημη αρχιτέκτονας ιρακινής καταγωγής, Zaha Hadid, η οποία είναι γνωστή στη Βρετανία για αρκετά σύγχρονα έργα της. Αυτή η εναλλακτική έδρα θα είναι φτιαγμένη εξ’ ολοκλήρου από ξύλο, ενώ στο περιβάλλοντα χώρο θα φυτευτούν 500 δένδρα, αλλά θα τοποθετηθούν και διάφορα είδη φυτών που θα καλύψουν μια απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων. Βέβαια μέχρι να ολοκληρωθεί το έργο, ο σύλλογος δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια. Έχει προχωρήσει σε καινοτόμες ιδέες για τη βελτίωση της κατάστασης και την ανάδειξη της οικολογικής συνείδησης.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/bellerin4.jpg)
Στο New Lawn, το γήπεδο στο οποίο αγωνίζεται τώρα η ομάδα, το μενού στις καντίνες διαφέρει ολοκληρωτικά από τις υπόλοιπες αγγλικές έδρες. Τα μπέργκερ με το μοσχαρίσιο κιμά έχουν αντικατασταθεί από λιχουδιές που αποτελούνται μόνο από φυτικά προϊόντα. Ο λόγος ήταν κυρίως, για να προωθηθεί η χορτοφαγική διατροφή και να περάσει το μήνυμα στον κοινό της, ότι εναντιώνεται στη κακοποίηση που δέχονται τα ζώα στις φάρμες, καθώς το 80% του κρέατος που καταναλώνεται παγκοσμίως προέρχεται από ζώα που ζουν σε μεγάλες εργοστασιακές μονάδες σε μυριάδες, μέσα σε συνθήκες που είναι πραγματικά αποκρουστικές.
Επίσης η οροφή του γηπέδου είναι καλυμμένη ως επί το πλείστον με φωτοβολταϊκά, το νερό της βροχής που πέφτει στον αγωνιστικό χώρο, με κάποιο τρόπο αποθηκεύεται υπογείως, φιλτράρεται και χρησιμοποιείται για τις ανάγκες του σταδίου. Ακόμη η φροντίδα του γρασιδιού που είναι οργανικό, γίνεται μακριά από ζιζανιοκτόνα και φυτοφάρμακα. Μέχρι και η μηχανή του γκαζόν λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια και όχι με κάποιο καύσιμο! Τέλος στα πέριξ του γηπέδου υπάρχουν φορτιστές για ηλεκτρικά οχήματα, από ποδήλατα και πατίνια μέχρι και ηλεκτρικά αυτοκίνητα τελευταίας γενιάς. Όμως η δράση του συλλόγου δεν σταματά στο γήπεδο, αλλά εξαπλώνεται και στα σχολεία των τριγύρω περιοχών, καθώς πολλοί μαθητές επισκέπτονται το γήπεδο για να γνωρίσουν την αξία της οικολογίας, αλλά παράλληλα να μάθουν και τα πολλαπλά οφέλη της διατροφής, μαγειρεύοντας vegan συνταγές.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/bellerin5.jpg)
Η καθοριστική συμβολή του Bellerin
Βλέποντας όλες αυτές τις ενέργειες, ο Hector Bellerin αποφάσισε να συμμετάσχει σε αυτή τη ριζοσπαστική κίνηση. Μάλιστα το 2014 έπειτα από ένα φιλικό των «Κανονιέρηδων» απέναντι στην Forest Green, ο Ισπανός αμυντικός, γνώρισε το σύλλογο και είδα από κοντά το όραμα. Συγκράτησε αυτά που ήθελε και παρακολουθούσε τη πορεία του συλλόγου και την υλοποίηση του σχεδίου του. Αυτό ήταν και κάτι που τον προσέλκυσε, όπως δήλωσε αργότερα και ο ίδιος. Ο Bellerin είναι και ο ίδιος vegan εδώ και τρία χρόνια και όταν του δίνεται η ευκαιρία υπογραμμίζει τα πλεονεκτήματα της χορτοφαγικής διατροφής. Επιπλέον είναι γνωστός για τις δράσεις και τις απόψεις του, καθώς έχει τοποθετηθεί πολλές φορές δημόσια κατά των ομοφοβικών, εκφράζει τις απόψεις του πάνω στην οικολογία, ενώ είχε δημιουργήσει και το δικό του κίνημα στο Twitter πριν τις αγγλικές εκλογές το 2019, ενάντια στον πρωθυπουργό Boris Jonhson, με το «καυστικό» hashtag #F**kBoris!
Όντας πια στα 25 του χρόνια, φαίνεται πως δεν ενδιαφέρεται μόνο για το ποδόσφαιρο, αλλά και για ότι συμβαίνει γύρω του. Παρ’ όλα αυτά ο ενθουσιασμός της ηλικίας του, τον έχει βάλει πολλές φορές στο στόχαστρο των δημοσιογραφικών μέσων της χώρας, για τον τρόπο που εκφράζεται για τέτοιου είδους θέματα. Ωστόσο περισσότεροι είναι αυτοί που τον επικροτούν και τον στηρίζουν! Με την αρωγή του η Forest Green δεν μένει μόνο στο οικολογικό της έργο. Σε 24 αγώνες τη φετινή σεζόν, έχει συγκεντρώσει 39 βαθμούς, μόλις δύο λιγότερους από την πρωτοπόρο Cambridge, γεγονός που την φέρνει στην 4η θέση, καθώς μπροστά της βρίσκονται η Carlisle United και η Newport County.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/bellerin6.jpg)
Ο δρόμος ακόμα έχει πολλά εμπόδια μέχρι το νήμα και φυσικά σε ένα τέτοιο πρωτάθλημα, μόνο ανώτερες δυνάμεις μπορούν να γνωρίζουν την κατάληξή του. Μπορεί η Forest Green να προβιβαστεί στην League One, μπορεί όμως να μείνει και… μετεξεταστέα. Στη συνείδηση όμως των φιλάθλων της, οι νίκες αυτές, οι μικρές και καθημερινές, ίσως να είναι και πιο σημαντικές από ένα τρίποντο κάθε Σαββατοκύριακο. Όσο για έναν εκ των δύο ιδιοκτητών της, τον Hector Bellerin, ας ελπίσουμε να πετύχει πιο πολλές νίκες με την Arsenal, για να συνεχίσει δεντροφυτεύει, μπας και δούμε μια πιο «πράσινη» μέρα σε αυτόν τον γκρίζο πλανήτη, τόσο πράσινη όσο τα χρώματα της «δικής» του Forest Green!
Συντάκτης: Θανάσης Παρασχούδης
eyap.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/Jordon-Ibe--650x350.jpg)
Jordon Ibe: Χαμένος στην άβυσσο της σύγχρονης μάστιγας
Πριν μερικά χρόνια, όταν μας συστήθηκε στο Merseyside, θεωρούταν ένα σπάνιο «διαμαντάκι». Πλέον, έπειτα από πολλαπλές κακουχίες, ο Jordon Ibe, βρίσκεται σε σημείο μηδέν, τόσο αγωνιστικά, όσο και προσωπικά.
Δυστυχώς, ούτε ο πρώτος αλλά και ούτε ο τελευταίος είναι. Καθημερινά, μετράμε «θύματα» και πολύ συχνά, τα εντοπίζουμε στον χώρο του αθλητισμού. Μπορεί να καταλάβει κανείς τον λόγο. Η αυξημένη πίεση, η φήμη, η γενική έκθεση στον κόσμο, αλλά και οι πολλές προσδοκίες από εκατομμύρια φιλάθλους, πολλές φορές είναι «κατακάθια», τα οποία δεν μπορούν να απορροφηθούν από μία ανθρώπινη ψυχή.
Οι αθλητές δεν είναι ρομπότ, δεν είναι μηχανήματα, είναι απλοί άνθρωποι σαν όλους μας, όσο και αν τους βλέπουμε σαν σύγχρονους «Θεούς». Πόσες φορές έχεις ακούσει το αμίμητο, «καλά, τι ανάγκη έχει αυτός; έχει ότι θέλει στην ζωή του;». Επειδή ένας γνωστός ποδοσφαιριστής έχει άπλετη φήμη, δόξα και αρκετά χρήματα, στην συνείδηση του κόσμου έχει «σφηνώσει» πως, αυτός ο άνθρωπος είναι χαρούμενος και δεν του λείπει τίποτα. Όπως η ιστορία συνεχίζει να μας διδάσκει, κάτι τέτοιο είναι τελείως άτοπο.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/584031_img650x420_img650x420_crop.jpg)
Ο Jordon Ibe είναι η τελευταία περίπτωση γνωστού ποδοσφαιριστή στο «Νησί», που έρχεται να ενισχύσει το ιατρικό πόρισμα της σύγχρονης γενιάς μας. Ο πρώην άσσος της Liverpool, είναι το τελευταίο γνωστό «θύμα» της ύπουλης ασθένειας που ακούει στο όνομα «κατάθλιψη». Και μετά από αυτή την δημόσια παραδοχή του 25χρονου γύρω από το πρόβλημα του, λύθηκαν οι όποιες απορίες και ερωτηματικά βασάνιζαν τον φίλαθλο κόσμο, αναφορικά με την τεράστια κατρακύλα που έχει επέλθει στην καριέρα του.
Φυσικά, αυτή απλά είναι η τελευταία γνωστή περίπτωση, μέχρι την επόμενη. Τα παραδείγματα είναι πολυάριθμα (βλέπε Sterling και Danny Rose) και δυστυχώς, πληθαίνουν επικίνδυνα, με έναν ρυθμό τρελά αυξανόμενο. Μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, εβδομαδιαίως, 125 άνθρωποι αφαιρούν την ίδια τους την ζωή, εξού και ο λόγος που ο ιατρικός κόσμος συνηθίζει να αποκαλεί την κατάθλιψη, ως «τη νόσο της σύγχρονης εποχής».
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/1204199.jpg)
Σαν να μην έφταναν τα όποια προβλήματα είχε ο κάθε άνθρωπος, ήρθε να προστεθεί και η «τρέλα» της πανδημίας, που τραυματίζει ακόμα περισσότερο την ανθρώπινη ψυχή και έτσι, οι καταστάσεις έγιναν αρκετά επίπονες. Σ’αυτό αναφέρθηκε αρχικά ο Ibe, τονίζοντας πως η γενικότερη επικρατούσα κατάσταση, είναι αρκετά δύσκολη για τον ίδιο. Δηλαδή, η κατάθλιψη μπορεί να είχε ήδη «χτυπήσει την πόρτα του», αλλά πλέον, εξαιτίας αυτής της «τρέλας» γύρω από τον ιό, τα πράγματα έγιναν πολύ πιο «σκοτεινά».
Ήταν μόλις 15 ετών, όταν άρχισε να εντυπωσιάζει στην Wycombe Wanderers. Ένας νεαρός, γεμάτος όρεξη για ποδόσφαιρο και άπλετο ταλέντο. Δεν άργησε να έρθει η μεγάλη πρόταση από την Liverpool και η επίτευξη ενός τεράστιου ονείρου, για κάθε νεαρό ποδοσφαιριστή. Το 2012, περνάει το κατώφλι του Melwood και γίνεται μέλος ενός εκ των πλέον ιστορικών συλλόγων, στο παγκόσμιο στερέωμα. Οι «Κόκκινοι» θεωρούν πως χτυπάν «φλέβα χρυσού», αποκτώντας τον φέρελπι ταχύτατο εξτρέμ και είναι έτοιμοι να επενδύσουν πολλά πάνω του, εμπιστευόμενοι το σπάνιο ταλέντο του.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/28703382-8347913-image-a-102_1590150406908.jpg)
Χρειάστηκαν να περάσουν τρία χρόνια, ώστε ο Jordon Ibe να αρχίσει να αποδεικνύει τον λόγο που ο σύλλογος του Merseyside τον «άρπαξε» από την Wycombe. Το 2015, ο Άγγλος άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία του στην ενδεκάδα της ομάδας και υπολογιζόταν ως σημαντικό μέλος του roster. Τον Μάιο του ιδίου χρόνου, υπογράφει μία πενταετή συμφωνία, σφραγίζοντας το μέλλον του στην ομάδα, ως επιβράβευση των εμφανίσεών του. Και εκεί που όλα φαινόντουσαν ειδυλλιακά για τον ίδιο και την καριέρα του, κάτι άλλαξε.
Η Bournemouth έφερε πρόταση 15 εκατομμυρίων λιρών στην Liverpool, η δεύτερη την δέχθηκε ευχαρίστως και εν τέλει, ο φέρελπις άλλοτε ποδοσφαιριστής βρέθηκε στον αγγλικό νότο και υπό τις οδηγίες του Eddie Howe, γινόμενος η πιο ακριβή μεταγραφή στην ιστορία των «Κοκκινόμαυρων». Κάπου εκεί φαίνεται να είναι και το κομβικό σημείο στην υπόθεση της ιστορίας, το σημείο καμπής στην καριέρα του Άγγλου. Μετά από την μετακίνηση του στους «Cherries», ο Ibe δεν κατάφερε ποτέ ξανά να βρει τον εαυτό του. Βυθιζόμενος στην γενική μετριότητα, δεν κατόρθωσε να πραγματοποιήσει, παρά ελαχίστων περιπτώσεων, καλές εμφανίσεις στην Premier League και όλοι άρχισαν να μιλάνε για ένα ακόμα «wasted talent».
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/INSERT-Ibe-Interview-1-768x456.jpg)
Τα τέσσερα χρόνια στο Dean Court πέρασαν άσχημα, με την τελευταία του χρονιά, να φέρνει τον ίδιο να «βουλιάζει» παρέα με την ομάδα του. Η Bournemouth είχε υποβιβαστεί στην Championship και το συμβόλαιο του Ibe έμελλε να λήξει στο τέλος του καλοκαιριού του 2020. Η ομάδα δεν είχε καμία όρεξη να μπει σε διαδικασίες ανανέωσης, και έτσι, ο άλλοτε άσσος της Liverpool, μοιραίως, βρέθηκε άνεργος. Έμεινε στο ταμείο ανεργίας για περίπου δύο μήνες, ώσπου η Derby County θα του έδινε μία ακόμα ευκαιρία, μπας και καταφέρει να αναστηλώσει την χαμένη του αυτοπεποίθηση.
Μέχρι και σήμερα, βρίσκεται στο roster των «Κριαριών», αλλά όχι μόνο δεν είναι πρωταγωνιστής, αλλά ούτε καλά-καλά κομπάρσος. Μόλις μία συμμετοχή και το απόλυτο τίποτα, είναι ο απολογισμός του Ibe στο Pride Park. Σαν ένα «φάντασμα», ο άλλοτε ελπιδοφόρος ποδοσφαιριστής, μοιάζει να είναι παλαίμαχος, όντας μόλις 25 ετών. Ο λόγος είναι προφανέστατος και το κείμενο αυτό, τον αντικατοπτρίζει περίτρανα. Η κατάθλιψη έχει παίξει άσχημο παιχνίδι στην καθημερινή ζωή του Άγγλου. Δεν γνωρίζουμε το πόσο καιρό, ο 25χρονος, παλεύει με τους προσωπικούς του «δαίμονες», αλλά μπορούμε να υποθέσουμε πως το τραύμα δεν είναι τόσο νωπό.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/150917-184-Bordeaux_Liverpool-600x400-1.jpg)
«Θέλω να ζητήσω συγγνώμη στους οπαδούς σ’όλο τον κόσμο. Βρίσκομαι σε ένα σκοτεινό μέρος, καθώς πάσχω από κατάθλιψη. Δεν είναι απλά μία δήλωση για τα medias, ούτε για να συζητιέται το όνομα μου, απλά τα πράγματα είναι δύσκολα για εμένα. Εκτιμώ πολύ όλα τα μηνύματα και την αγάπη από όλους. Οι καιροί είναι δύσκολοι εξαιτίας της πανδημίας. Έχω την πλήρη στήριξη της ομάδας και της οικογένειάς μου. Θα φτιάξω την κατάσταση μου και τον εαυτό μου. Όχι μόνο για την οικογένειά μου, για τους φίλους ή για την κόρη μου, αλλά για εμένα», ανέφερε με σχετικό του post στον επίσημο λογαριασμό του στο instagram, ο Jordon Ibe.
Μετά απ’αυτή την δημόσια του παραδοχή, όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε, ο 25χρονος δέχθηκε μηνύματα στήριξης από πολλούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου και πρώην συμπαίκτες του, όπως οι Daniel Sturridge, Dejan Lovren, Martin Skrtel, Emre Can και Adam Lallana. Συν τοις άλλοις, ο ποδοσφαιρικός κόσμος φέρεται να «αγκαλιάζει» το θάρρος και το κουράγιο του Ibe, περνώντας το ξεκάθαρο μήνυμα πως η κατάθλιψη δεν είναι ταμπού και ούτε θα πρέπει να αντιμετωπίζεται κατ’αυτόν τον τρόπο.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/01/JS79719270-768x403.jpg)
Ίσως άργησε να μιλήσει, αλλά το έκανε. Ο Jordon Ibe βρήκε το θάρρος και έπραξε το σωστό. Γι’αυτό, και εσείς, όσοι βρίσκεστε σε κακή ψυχολογική διάθεση, τολμήστε το. Μιλήστε σε φίλους σας, απευθυνθείτε σε έναν ειδικό, συζητήστε το με την οικογένειά σας. Η κατάθλιψη είναι ύπουλη, δεν είναι αστεία. Δεν θα ξεφύγεις εύκολα απ’αυτήν, αν δεν τολμήσεις. Πρέπει να παλέψεις και σ’αυτή την μάχη, δεν πρέπει να είσαι μονάχος. Όσοι περισσότεροι, τόσο ισχυρότερος είσαι. Μην την αφήσεις να σε νικήσει και να θυμάσαι, πως δεν είναι ντροπή και δεν είσαι «άρρωστος», εάν μάχεσαι με τους δαίμονές σου.
Ο Άγγλος, πλέον, προσπαθεί να βρει και πάλι τον εαυτό του και βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Είναι μόλις 25 ετών και έχει όλη την ζωή μπροστά του. Ακόμα και η καριέρα του, που έχει πάρει την κατιούσα, μπορεί να αλλάξει ριζικά. Έχει όλα τα εχέγγυα να παίξει ξανά καλό και ποιοτικό ποδόσφαιρο, καθώς το ταλέντο υπάρχει και το κίνητρο θα επανέλθει, μόλις ο ίδιος βγει νικητής στον πιο σημαντικό αγώνα της ίδιας του της ζωής.
Ευχόμαστε τα καλύτερα στον συμπαθέστατο αθλητή και σύντομα στα γήπεδα, δυνατός και ενθουσιώδης, για να «σμπαραλιάσει» ξανά αντίπαλες άμυνες. Καλή δύναμη, Jordon, είμαστε μαζί σου!
eyap.gr
-
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: Ρατσιστική επίθεση στον Τουανσέμπε
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/scale_n_crop_812x457/public/article/2021-01/tuanzzz.jpg?itok=j4dAIgvZ)
Ο Άξελ Τουανσέμπε δέχθηκε ρατσιστική επίθεση από οπαδούς μετά την κόντρα που έβαλε εκείνος στο γκολ με το οποίο ο Μπερκ σκόραρε για την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, η οποία έφυγε από το «Ολντ Τράφορντ» με τεράστια νίκη!
Ο αμυντικός των «κόκκινων διαβόλων» προσπάθησε να σταματήσει το σουτ το οποίο... δεν φρόντισε κανείς άλλος να κόψει ή να μαρκάρει τον σκόρερ για να μην καταφέρει ν' απειλήσει την εστία του Ντε Χέα.
Από την κόντρα η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα, η Γιουνάιτεντ έπεσε από την κορυφή με την ήττα έπειτα από σερί 13 αγώνων δίχως αρνητικό αποτέλεσμα, οι «λεπίδες» νίκησαν για πρώτη φορά στο συγκεκριμένο γήπεδο με νίκη για πρώτη φορά από το 1973 και ο Τουανσέμπε δέχθηκε ρατσιστική επίθεση.
«Αηδιασμένη» δηλώνει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μήνυμα στήριξης στον συμπαίκτη του έστειλε ο Χάρι Μαγκουάιρ γράφοντας: «Δεν θα το ανεχτούμε, η Γιουνάιτεντ κόντρα στον ρατσισμό».
twitter (https://twitter.com/ManUtd/status/1354744105058906112?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1354744105058906112%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fpremier-league%2Farticle%2F1558483%2Fmantsester-gioynaitent-ratsistiki-epithesi-ston-toyansempe)
gazzetta.gr
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: Οργισμένη απάντηση για τη ρατσιστική επίθεση
Την έντονη αντίδραση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ προκάλεσαν ρατσιστικά σχόλια σε βάρος των Άξελ Τουανζέμπε και Αντονί Μαρσιάλ.
«Είμαστε αηδιασμένοι από τη ρατσιστική κακοποίηση που υπέστησαν παίκτες μας μέσω των social media, μετά το χθεσινοβραδινό παιχνίδι. Το καταδικάζουμε απερίφραστα και το ενθαρρυντικό είναι ότι βλέπουμε και φιλάθλους να το καταδικάζουν. Η ταυτοποίηση αυτών των ανώνυμων άμυαλων παραμένει προβληματική. Καλούμε τις πλατφόρμες των social media και τις ρυθμιστικές αρχές να κάνουν ακόμα πιο αυστηρά τα μέτρα, ώστε να αποτρέπουν τέτοιου είδους συμπεριφορές» τονίζει σε ανακοίνωσή της η Γιουνάιτεντ για τη ρατσιστική επίθεση εις βάρος των παικτών μέσω social media!
«Ενωμένοι (United) εναντίον του ρατσισμού. Δεν θα το ανεχθούμε» ήταν το μήνυμα του Χάρι Μαγκουάιρ, ενώ ο Σκοτ ΜακΤόμινεϊ τονίζει "είμαι αηδιασμένος με όσα διάβασα σήμερα το πρωί".
gazzetta.gr
-
Ανατριχιαστικός φόρος τιμής της Τσέλσι στα θύματα της Ολοκαυτώματος... (vid)
Η Τσέλσι προκάλεσε ανατριχίλα με τον τρομερό φόρο τιμής στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, κυρίως των αθλητών που έχασαν την ζωή τους με βίαιο τρόπο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης...
(http://www.england365.gr/assets/files/chelseaholocaust.jpg)
Οι «μπλε» είχαν ετοιμάσει φιγούρες για τους αθλητές των οποίων τη μνήμη τίμησαν...
Έσβησαν όλα τα φώτα στο γήπεδο και φώτισαν μονάχα τα 49 ομοιώματα των αθλητών που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα, στις ανθρώπινες θηριωδίες του στρατοπέδου συγκέντρωσης, μαζί με χιλιάδες άλλους...
Δείτε το απίστευτο βίντεο:
twitter (https://twitter.com/ChelseaFC/status/1354531404428828672?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1354531404428828672%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.england365.gr%2F)
http://www.england365.gr/article/217556/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%87%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AE%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%A4%CF%83%CE%AD%CE%BB%CF%83%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%9F%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-(vid)-
-
-
-
Το όνομά του είναι Ασουίν Ραμάν, ένας δεκαεφτάχρονος Ινδός μαθητής.
Πριν από τέσσερα χρόνια δημιούργησε ένα blog όπου ανέλυε παιχνίδια και ποδοσφαιριστές.
Βρίσκοντας ενδιαφέρουσα την ανάλυσή του, ο διευθυντής της Νταντί Γιουνάιτεντ επικοινώνησε μαζί του ιδιωτικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διαπιστώσει αν ενδιαφερόταν να εργαστεί για το κλαμπ.
Αποδέχθηκε βέβαια την πρόταση και σήμερα πληρώνεται για να βλέπει παιχνίδια στον υπολογιστή του, προκειμένου να ανακαλύψει ταλαντούχους παίκτες και να τους προτείνει στην ομάδα.
′′ Πληρώνομαι για να ψάχνω παίκτες. Τον περισσότερο χρόνο μου ξοδεύω ψάχνοντας για νέους παίκτες που μπορεί να προσλάβει ο σύλλογος. Μου λένε τι είδους παίκτη θέλουν, συμβουλεύομαι τη βάση δεδομένων, προτείνω όνομα για να δω αν υπάρχει ευκαιρία να τον προσλάβω. Ξοδεύω ώρες παρακολουθώντας παιχνίδια και αν αξίζει ο παίκτης κάνω πλήρη αναφορά
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/147043545_3806810029373104_84457878585720877_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=Oh_oPWe6uH8AX9b9TOA&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=bfd09ccd42be4ce30978f0158620bf88&oe=60456288)
Dieci
-
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/02/114203816_aerial-droneview-650x350.jpg)
Tα «ζαχαρωτά» αποκτούν νέο σπίτι!
Το δημοτικό συμβούλιο του Liverpool έκανε αποδεκτή την αίτηση της Everton για να κατασκευάσει το νέο της γήπεδο.
Η τεράστια μελέτη για το νέο γήπεδο της Everton ολοκληρώθηκε και το αίτημα των «ζαχαρωτών» έγινε αποδεκτό. Από την σεζόν 2023-2024 η μπλε πλευρά του Liverpool αναμένεται να έχει καινούργια έδρα! Στο δημοτικό συμβούλιο της περιοχής ανακοινώθηκε σήμερα το πρωί η μεγάλη απόφαση και πλέον το λόγο έχει η πολιτεία της Αγγλίας.
twitter (https://twitter.com/Everton/status/1364185619614810115?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1364185619614810115%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Feyap.gr%2Fta-zacharota-apoktoyn-neo-spiti%2F)
Το νέο στάδιο θα περιλαμβάνει περίπου 52.000 θέσεις καθήμενων και θα κοστίσει πάνω από 500 εκατομμύρια Λίρες. Η ανακοίνωση αυτή έρχεται μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών της διοίκησης της Everton και πολλά εμπόδια. Όλα δείχνουν πως σε λίγο καιρό θα πέσουν οι τελικές υπογραφές και τα έργα θα ξεκινήσουν.
Αυτό που απομένει είναι να αποφασιστεί, ποια θα είναι η τύχη του ιστορικού Goodison Park. H πλευρά της Everton πάντως είναι ξεκάθαρη πως πρέπει να διαφυλαχτεί η κληρονομιά της ομάδας εκεί, αλλά και να υπάρξει μία συμφωνία που θα βοηθήσει την τοπική κοινότητα να αναπτυχθεί.
eyap.gr
Όλα τα λεφτά η τελευταία πρόταση.
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/dixie9.jpg)
Ο θρύλος του Ντίξι Ντιν
Τελειώματα Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κάπου στην Αίγυπτο οι Βρετανοί στρατιώτες περιφρουρούν κάποιους Ιταλούς αιχμαλώτους, περιμένοντας εντολές από τους ανώτερους για το τι ακριβώς θα τους κάνουν. Όταν η χαλαρή αρχικά κουβέντα μεταξύ των δυο πλευρών ξεφεύγει λίγο, ένας εξοργισμένος Ιταλός καταφεύγει σε μπινελίκια εναντίον των Άγγλων. Ανάμεσα στις… ερωτικές ευχές που εκστομίζει ξεχωρίζουν δυο ονόματα: “Να πάει να γαμ…. και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο Ντίξι Ντιν”.
Το ωραίο με τις ιστορίες που σχετίζονται με παίκτες που έπαιξαν πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ότι αντιλαμβάνεσαι εξ αρχής τη δύναμη τους, από το γεγονός και μόνο ότι κατάφεραν να διασωθούν περνώντας από στόμα σε στόμα σε βάθος δεκαετιών και με έναν καταστροφικό πόλεμο ενδιάμεσα. Το (ας πούμε) αρνητικό με αυτές τις ιστορίες είναι πως έχουν περάσει από τόσα στόματα και τόσες εποχές που πλέον δεν μπορείς να ξέρεις ποιο κομμάτι αυτού που έχει επιβιώσει είναι αληθινό και ποιο αποκύημα της φαντασίας.
Για την αναφορά του Ιταλού αιχμαλώτου μπορούμε να είμαστε σίγουροι, καθώς καταγράφεται σε στρατιωτικά αρχεία της εποχής. Για κάποια από τα υπόλοιπα που αφορούν τον Ντίξι Ντιν δεν βάζουμε και το χέρι μας στη φωτιά. Σύμφωνα με μια διήγηση στα πρώτα χρόνια της καριέρας του ένας αμυντικός τον πέτυχε με τόση δύναμη στην ευαίσθητη περιοχή όλων των αντρών, που του προκάλεσε σοβαρή ζημιά στον έναν όρχι. “Μην τα τρίβεις, μέτρησε τα” είναι η ιστορική ατάκα που φέρεται να είπε στον γιατρό που έσπευσε να τον βοηθήσει και να του απαλύνει προσωρινά τον πόνο.
Σύμφωνα με μια άλλη, σε μια περιοδεία στη Γερμανία τη δεκαετία του 30′, οι Γερμανοί ζήτησαν από τους παίκτες της Έβερτον να χαιρετήσουν ναζιστικά πριν από ένα φιλικό στη Δρέσδη, μιας και ανάμεσα στους θεατές υπήρχαν εξέχοντα μέλη των Ναζί. Ο Ντιν, ως αρχηγός της ομάδας, αρνήθηκε και οι συμπαίκτες του ακολούθησαν την προτροπή του, κάτι που προκάλεσε τον εκνευρισμό των οικοδεσποτών που δεν είχαν συνηθίσει να ακούνε “όχι” στις επιθυμίες τους. Αυτή η ιστορία δυστυχώς δεν επιβεβαιώνεται από κάποιο επίσημο αρχείο αλλά εδώ και χρόνια κυκλοφορεί ευρέως και χρησιμοποιείται σε αφιερώματα και σχετικές συζητήσεις. Αν και ο εγγονός του την έχει επιβεβαιώσει σε παλιότερο ρεπορτάζ για τον παππού του, ο ίδιος ο Ντιν, περιέργως, δεν έχει αναφερθεί σε αυτό το σκηνικό σε κάποια γνωστή συνέντευξη του. Η απροθυμία του να συνεργαστεί με τους Γερμανούς δεν θα ήταν πάντως κάτι πρωτόγνωρο αφού στο βιογραφικό του έχει κάποια άλλα αδιαμφισβήτητα περιστατικά… διαφωνίας με τους ντόπιους. Ανάμεσα τους ξεχωρίζει μια έξοδος στην Κολωνία μετά από ένα φιλικό παιχνίδι, η οποία ολοκληρώθηκε με τη σύλληψη του, την παραμονή του ένα βράδυ σε κελί, ένα βαρύ πρόστιμο και δυο σπασμένα δάχτυλα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/dixie4.jpg)
Η ζωή του Ντιν είναι γεμάτη με τέτοια περιστατικά. Είτε έγιναν έτσι όπως περιγράφονται, είτε έγιναν κάπως διαφορετικά, είτε δεν έγιναν καθόλου, λογικά δεν θα το μάθουμε ποτέ. Μεταξύ μας όμως, ποιος νοιάζεται; Για να αποκτήσει το ποδόσφαιρο την τεράστια δυναμική που έχει σήμερα χρειάστηκαν αρκετοί τέτοιοι μύθοι που έπλασαν αντίστοιχα όνειρα στη φαντασία των ανθρώπων. Ποιος ήταν όμως αυτός ο ποδοσφαιριστής που η φήμη του έφτανε ακόμα και προπολεμικά ως την άλλη άκρη της Ευρώπης και το όνομα του έμπαινε στην ίδια πρόταση με αυτό του Τσόρτσιλ;
Ο Γουίλιαμ Ραλφ Ντιν, που έμεινε γνωστός με το παρατσούκλι “Ντίξι”, γεννήθηκε στο Μπίρκενχεντ, δίπλα ακριβώς στο Λίβερπουλ, μερικά χρόνια πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στα 14 του παράτησε το σχολείο και έπιασε δουλειά στη σιδηροδρομική εταιρεία της περιοχής, εκεί όπου εργαζόταν για χρόνια και ο πατέρας του. Η άρνηση των περισσότερων συναδέλφων του να δουλεύουν τις νυχτερινές ώρες, τότε που τα ποντίκια έκαναν πάρτι στα υπόστεγα του σιδηρόδρομου (“εκείνα τα ποντίκια έμοιαζαν περισσότερο με σκυλιά για κυνοδρομίες”), του έδινε τη δυνατότητα να κάνει αυτός τη νυχτερινή βάρδια και να προπονείται κανονικά κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Τα δυο χρόνια που έπαιξε μπάλα στην ομάδα της πόλης, την Τρανμίρ Ρόβερς, και κυρίως τα 27 γκολ σε 30 ματς που πέτυχε στην 3η κατηγορία τη δεύτερη σεζόν του εκεί, προσέλκυσαν το ενδιαφέρον αρκετών μεγαλύτερων ομάδων. Καμία τους δεν είχε όμως ελπίδα από τη στιγμή που μπήκε στο παιχνίδι των διαπραγματεύσεων η Έβερτον, καθώς ο μικρός ήταν οπαδός των μπλε από τα 8 του, όταν ο πατέρας του τον πήγε πρώτη φορά στο Γκούντισον Παρκ. Η μεταγραφή έκλεισε στις 3000 λίρες και από αυτές η οικογένεια του πήρε μόλις 30, παρά την υπόσχεση που τους είχε δώσει η Τρανμίρ πως θα πάρουν το 10% του ποσού.
Η εξαπάτηση από την πλευρά της προηγούμενης ομάδας του δεν τον πτόησε, αφού είχε πραγματοποιήσει το όνειρο του να φορέσει τη φανέλα της Έβερτον. Εκτός αυτού, τα λεφτά δεν έπαιξαν ποτέ ιδιαίτερο ρόλο στη ζωή του. Ακόμα και στο απόγειο της φήμης του πήγαινε στους αγώνες με το τραμ και το τρένο. “Έπαιζα στην Έβερτον σχεδόν για το τίποτα” δήλωσε αρκετά χρόνια μετά την απόσυρση του. Στην πρώτη του ολοκληρωμένη σεζόν εκεί, η Έβερτον τερμάτισε στη μέση της βαθμολογίας αλλά αυτός πρόλαβε να συστηθεί ιδανικά στον κόσμο της ομάδας, βάζοντας 32 γκολ σε 38 παιχνίδια.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/dixie8.jpg)
To καλοκαίρι εκείνο όμως, και ενώ έκανε βόλτα με την κοπέλα του στη βόρεια Ουαλία, ένα αμάξι έχασε τον έλεγχο και έπεσε πάνω στη μηχανή του. Η κοπέλα του πρόλαβε να πηδήξει από τη μια πλευρά αλλά ο Ντιν κατέληξε καρφωμένος στο παράθυρο του αυτοκινήτου. Για αρκετές μέρες η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή ενώ όταν κατάφερε επιτέλους να ξεφύγει οριστικά από τον κίνδυνο οι γιατροί ήταν πεπεισμένοι πως δεν υπάρχει περίπτωση να παίξει ξανά μπάλα, αφού η ιατρική διάγνωση έλεγε “κάταγμα στο κρανίο, κάταγμα στο ζυγωματικό και κάταγμα στο σαγόνι”!
Έξι περίπου μήνες αργότερα εξέπληξε τους πάντες όταν εμφανίστηκε σε ένα φιλικό της ομάδας αναπληρωματικών της Έβερτον. Όπως διηγείται ο ίδιος: “O προπονητής μου ανησυχούσε για το τι θα γινόταν στην πρώτη κεφαλιά που θα έκανα. Γι’αυτό έδωσε οδηγία στον εξτρέμ να κάνει μια καλή σέντρα νωρίς για να το δοκιμάσουμε. Αν ένιωθα οποιοδήποτε πόνο μετά την κεφαλιά, θα έπρεπε να βγω αμέσως έξω. Τελικά η σέντρα έγινε κάπου στο 15λεπτο και θυμάμαι που σκέφτηκα στιγμιαία ‘ήρθε η ώρα’. Η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα και δεν ένιωσα κανένα πόνο, οπότε όλα κύλησαν καλά.” Παρ’ότι έχασε μεγάλο μέρος της σεζόν, ο Ντιν πρόλαβε να πετύχει 21 γκολ σε εκείνο το πρωτάθλημα, αρκετά εξ αυτών με το κεφάλι. Η τρομερή ικανότητα του στο ψηλό παιχνίδι ώθησε κάποιους να κυκλοφορήσουν μια φήμη ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νοσοκομείο οι γιατροί τοποθέτησαν μια μεταλλική πλάκα στο κεφάλι του, χάρη στην οποία οι κεφαλιές του ήταν άπιαστες.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/dixie3.jpg)
Αν και δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός (1,78 μ.) μέχρι και σήμερα θεωρείται ένας από τους καλύτερους κεφαλοσφαιριστές όλων των εποχών
Ένα μόλις χρόνο μετά το σοβαρό τροχαίο που είχε και ενώ δεν είχε καν κλείσει τα 21, ο Ντίξι Ντιν έκανε μια σεζόν που θα σημάδευε την καριέρα του. H χρονιά ξεκίνησε με ένα γκολ στην πρεμιέρα απέναντι στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ (“μάλλον θα είχα μια κακή μέρα τότε”) και ολοκληρώθηκε με ένα χατ-τρικ απέναντι στην Άρσεναλ στην τελευταία αγωνιστική. Ενδιάμεσα πέτυχε άλλα 56 γκολ, ολοκληρώνοντας τη σεζόν με 60 σε 39 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, ένα ανεπανάληπτο νούμερο από όποια οπτική κι αν το δεις. Με τον επιθετικό της να σπάει όλα τα κοντέρ και να σκοράρει ασταμάτητα σε κάθε αγώνα, η Έβερτον πανηγύρισε το 3ο πρωτάθλημα της ιστορίας της.
Όταν ο Ντιν ρωτήθηκε στα γεράματα για το αν πιστεύει πως μπορεί κάποιος να σπάσει το ρεκόρ του και να ξεπεράσει τα 60 γκολ σε ένα πρωτάθλημα, αυτός απάντησε “ο μοναδικός που μπορεί να το σπάσει είναι ο Χριστός κι αυτό απλά γιατί μπορεί να κάνει θαύματα”. Έναν σχεδόν αιώνα από την επίτευξη του πάντως, το ρεκόρ παραμένει άθικτο και είναι εξαιρετικά απίθανο να καταρριφθεί, αφού εκτός του ότι τα παιχνίδια είναι λιγότερα πλέον (τότε το πρωτάθλημα είχε 22 ομάδες), το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν έχει καμία σχέση με αυτό που παιζόταν προπολεμικά. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι την εποχή του Ντιν η Έβερτον έπαιζε σύστημα 2-3-5. Την τελευταία 10ετια μόνο δυο χρονιές ο πρώτος σκόρερ της Πρέμιερ Λιγκ ξεπέρασε τα 30 γκολ.
Αν και οι ρυθμοί σκοραρίσματος του δεν έπεσαν αισθητά το επόμενο διάστημα οι μπλε του Λίβερπουλ δεν μπόρεσαν να μείνουν ψηλά για καιρό. Δυο μόλις χρόνια μετά τον τίτλο, η Έβερτον υποβιβάστηκε, τερματίζοντας τελευταία. Παρά τις δελεαστικές προτάσεις που είχε από ομάδες που βρίσκονταν σε καλύτερη αγωνιστική κατάσταση, ο Ντιν παρέμεινε στο Γκούντισον Παρκ και με 41 γκολ σε 37 ματς επανέφερε με τη μια την ομάδα του στην πρώτη κατηγορία. Σαν να μην ήταν αυτό αρκετό για να τον λατρέψουν για πολλοστή φορά οι οπαδοί της, ο Άγγλος έκανε μια ακόμα εκπληκτική σεζόν και με 45 γκολ σε 39 ματς οδήγησε την Έβερτον σε ένα ακόμα τίτλο, την πρώτη κιόλας χρονιά μετά την επάνοδο της! Στα 25 του χρόνια ο Ντίξι Ντιν ήταν ήδη θρύλος και πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας, που χάρη σ’αυτόν έπιανε τη συμπολίτισσα Λίβερπουλ στα 4 κερδισμένα πρωταθλήματα ως τότε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/dixie6.jpg)
Τοιχογραφία κάπου στο Λίβερπουλ
Μέχρι την αποχώρηση του από το σύλλογο το 1938, ο Ντιν πρόλαβε να προσθέσει στο βιογραφικό του ένα κύπελλο Αγγλίας (εκεί όπου έγινε ο πρώτος παίκτης της Έβερτον που φοράει το 9 στη φανέλα, καθώς μέχρι τότε οι φανέλες δεν είχαν αριθμούς) και μερικές δεκάδες γκολ, φτάνοντας στο τέλος τα 383 σε 433 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, ένα νούμερο απλησίαστο ακόμα και σήμερα αφού ο επόμενος παίκτης της Έβερτον βρίσκεται στα 159! Παρά την τεράστια φήμη του, δεν κατάφερε ποτέ να βγάλει λεφτά από το ποδόσφαιρο αφού το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο εκείνη την εποχή ήταν οι 8 λίρες της εβδομάδα, συν 2 λίρες μπόνους για κάθε νίκη. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, που του στέρησε τα τελευταία χρόνια της καριέρας του, το “παιδί του λαού”, όπως τον αποκαλούσαν κάποιες φορές, επέστρεψε οριστικά στις ρίζες του, δουλεύοντας είτε ως θυρωρός είτε ως νυχτοφύλακας σε αποθήκες.
Με το πέρασμα των χρόνων η υγεία του επιδεινώθηκε και λίγο πριν κλείσει τα 70 μια αρτηριακή θρόμβωση είχε ως συνέπεια τον ακρωτηριασμό του ποδιού του. Καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κλεισμένος στο σπίτι της κόρης του που τον πρόσεχε, μέχρι που μια μέρα του Μαΐου του 1980 της ανακοίνωσε πως θέλει να επισκεφτεί το Γκούντισον Παρκ για να δει το ντέρμπι με τη Λίβερπουλ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/dixie.jpg)
Έβερτον-Λίβερπουλ: Από τη μια ένας θρύλος των μπλε, ο Ντίξι Ντιν, από την άλλη ένας θρύλος των κόκκινων, ο τερματοφύλακας Ελίσα Σκοτ. Οι κόντρες τους έγραψαν ιστορία. Πριν από κάθε ντέρμπι ο Ντιν του έστελνε ένα κουτί με ασπιρίνες και ένα σημείωμα που έλεγε ‘Κοιμήσου όσο μπορείς σήμερα γιατί αύριο σου έρχομαι’. Μέχρι και τα γεράματα του ο Ντιν τον θεωρούσε τον καλύτερο τερματοφύλακα που έχει αντιμετωπίσει.
Αρκετά χρόνια μετά η κόρη του θεωρεί ότι ο πατέρας της γνώριζε κάπου μέσα του τι θα ακολουθήσει. “Πλύθηκε, του γυάλισα το ένα του παπούτσι και τον βοήθησα να ετοιμαστεί. Καθώς έφευγα για τη βάρδια μου στο νοσοκομείο, γύρισα και τον κοίταξα μια τελευταία φορά. Μου χαμογέλασε, μου είπε να μην ανησυχώ και μου έδειξε με το δάχτυλο ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Δεν το είχε κάνει ποτέ ξανά αυτό. Πιστεύω ότι το είχε προετοιμάσει όλο αυτό.”
Μετά από αρκετά χρόνια απουσίας ο Ντίξι Ντιν βρέθηκε στο γήπεδο της Έβερτον και είδε για πρώτη φορά από τις κερκίδες το ντέρμπι του Μερσεϊσάιντ, ένα παιχνίδι στο οποίο κάποτε πρωταγωνιστούσε με 19 γκολ σε 17 αναμετρήσεις. Το γήπεδο στο οποίο αποθεώθηκε όσο κανένας άλλος ήταν και το τελευταίο πράγμα που είδε, αφού η καρδιά του σταμάτησε να χτυπάει λίγο πριν το τέλος του αγώνα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/dixie5.jpg)
Έξω από το Γκούντισον Παρκ δεν θα μπορούσε να υπάρχει το άγαλμα κάποιου άλλου
Η μοίρα (ή ο ίδιος, αν πιστέψουμε την κόρη του) το έφερε έτσι που λίγες ώρες πριν το θάνατο του, ο Ντιν άκουσε στο γεύμα που διοργανώθηκε από τις δυο ομάδες σε κοντινό ξενοδοχείο μια ομιλία που θα μπορούσε άνετα να ήταν η νεκρολογία του. Εκφωνητής της ήταν ένας άλλος θρύλος που προερχόταν όμως από τους αντιπάλους, ο σπουδαίος Μπιλ Σάνκλι: “Έχουμε μαζί μας σήμερα κυρίες και κύριοι, έναν άνθρωπο που ήταν κορυφαίος σε αυτό που έκανε κι αυτό δεν μπορείς να το πεις για πολλούς στην ιστορία αυτού του κόσμου. Μπορείς όμως σίγουρα να το πεις για τον Ντίξι Ντιν. Δεν έχει υπάρξει κανένας που να σκοράρει με το κεφάλι με τον τρόπο που το έκανε αυτός. Ήταν αδύνατον να τον εμποδίσεις να βρει δίχτυα. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ανήκει στην παρέα των εξαιρετικά σπουδαίων… όπως ο Μπετόβεν, ο Σέξπιρ και ο Ρέμπραντ.”
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Παρεπιπτόντως η σεμνή τελετή του φετινού πρωταθλήματος,όχι μαθηματικά ακόμα, φαίνεται να τελειώνει με ευτυχή κατάληξη για τη γαλάζια πλευρά της πόλης του Μάντσεστερ.....Τους κάνει πλάκα ο καραφλός...
-
Παρεπιπτόντως η σεμνή τελετή του φετινού πρωταθλήματος,όχι μαθηματικά ακόμα, φαίνεται να τελειώνει με ευτυχή κατάληξη για τη γαλάζια πλευρά της πόλης του Μάντσεστερ.....Τους κάνει πλάκα ο καραφλός...
Η Σίτυ, αν και την αντιπαθώ, είναι η καλύτερη ομάδα του Νησιού μέχρι στιγμής φέτος. Εδώ και καιρό είναι σε απίστευτη φόρμα παραμένοντας αήτητη για 3 μήνες!
Δικαίως θα πάρει τα σκήπτρα από τη Λίβερπουλ, η οποία φέτος στην Αγγλία πάει πολύ άσχημα, κινδυνεύοντας να μη βγεί ούτε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Εκτός αν το πάρει βέβαια!
Πάντως φαίνεται ότι θα γίνει μάχη για τις θέσεις που οδηγούν στις Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις και για την τρίτη ομάδα που θα υποβιβαστεί καθώς Σέφιλντ και Γουέστ Μπρομ θεωρώ ότι δύσκολα θα γλυτώσουν τον υποβιβασμό στην Τσάμπιονσιπ.
-
-
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/03/salford-650x350.jpg)
Salford: Η απόρθητη έδρα και η κυπελλούχος της…. μιας ημέρας
Σε μία χρονιά που δεν διαφέρει σε τίποτα βαθμολογικά από την περυσινή, η Salford έχει δύο πολύ καλούς λόγους για να την θυμάται, αφενός γιατί τρέχει φέτος ένα απίστευτο σερί, όντας η μοναδική ομάδα στην Αγγλία που δεν έχει ηττηθεί εντός έδρας, και αφετέρου γιατί έγραψε ιστορία, όταν έγινε η συντομότερη κάτοχος τροπαίου στο αγγλικό ποδόσφαιρο, διατηρώντας τα σκήπτρα της για μόλις μία ημέρα!
17 Δεκεμβρίου 2000. Βρισκόμαστε στην αυγή της νέας χιλιετίας και η Manchester United του Sir Alex Ferguson υποδέχεται την Liverpool στο Old Trafford, με μοναδικό σκοπό να διευρύνει ένα ιστορικό ρεκόρ. Αν δεν χάσει απέναντι στους «Κόκκινους» θα σημειώσει το 37ο διαδοχικό εντός έδρας παιχνίδι της χωρίς ήττα, σε μία επίδοση χωρίς προηγούμενο την δεδομένη χρονική στιγμή. Στην αποστολή βρίσκονται μεταξύ άλλων οι Scholes, Giggs, Beckham, Butt και αδερφοί Neville, αλλά παρά το εξαιρετικό μομέντουμ ο Danny Murphy με μία εκπληκτική εκτέλεση φάουλ θα χρίσει νικητές τους φιλοξενούμενους, βάζοντας στοπ στο εξαιρετικό σερί, που θα έρθει να αποτελειώσει η Chelsea οκτώ χρόνια αργότερα, όταν και θα φτάσει τους 86 (!) αγώνες χωρίς ήττα στην έδρα της.
Η εξιστόρηση δεν είναι τυχαία και ακόμα μη… τυχαιότερη δεν είναι η αναφορά στους παίκτες των «Κόκκινων Διαβόλων», που ακριβώς στο σύνολό τους, αποτελούν συνιδιοκτήτες της Salford City από το 2014 (ένα σημαντικό ποσοστό κατέχει και ο διάσημος επιχειρηματίας από την Σιγκαπούρη, Peter Lim), έχοντας ιδρύσει την Project 92 Limited, που αποτελεί σαφή αναφορά στην «Class of ’92», της οποίας υπήρξαν όλοι ακρογωνιαίοι λίθοι. Η ομάδα της League Two, λοιπόν, η οποία μετρά τέσσερις ανόδους τα τελευταία έξι χρόνια και θεωρείται ανερχόμενη δύναμη τουλάχιστον για την Football League, δεν έχει χάσει σε κανέναν από τους 17 αγώνες που έχει δώσει φέτος εντός έδρας, κάτι που καμία άλλη αγγλική ομάδα δεν έχει καταφέρει.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/03/salford2.jpg)
Συγκεκριμένα η Salford μετρά οκτώ νίκες και εννέα ισοπαλίες, την στιγμή που η επόμενη καλύτερη επίδοση στην λίγκα είναι οι τρεις ήττες των Newport και Forest Green. Ο υψηλός αριθμός ισοπαλιών είναι και ο λόγος που παρά το εντυπωσιακό σερί της η ομάδα βρίσκεται εκτός των θέσεων που οδηγούν στα play-offs. «Ξέρω πως πολύς κόσμος μας επιβραβεύει για το αήττητο στην έδρα μας, όμως θέλω να κερδίζουμε και όχι να φέρνουμε ισοπαλίες. Από το να φέρω τρεις ισοπαλίες και να διευρύνω το ρεκόρ, προτιμώ να κερδίσω δύο ματς και να το χάσω. Σίγουρα δεν υποβαθμίζω την σημασία του, όμως δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός», θα δηλώσει μετά την πρόσφατη εντός έδρας ισοπαλία με την Scunthorpe (1-1) o τεχνικός, Richie Wellens.
Οι αριθμοί αποδεικνύουν πως ο Άγγλος προπονητής και πρώην μέλος των ακαδημιών της Manchester United (ουδεμία έκπληξη) έχει δίκιο. Η Salford, παρά την μετατροπή του Moor Lane σε «φρούριο», έχει μόλις τρεις βαθμούς περισσότερους από την Exeter που μετρά πέντε (!) εντός έδρας ήττες, ενώ μακρυά από αυτό η κατάσταση είναι απελπιστική, καθώς ο σύλλογος έχει την 8η χειρότερη συγκομιδή βαθμών, μετρώντας μόλις πέντε νίκες. Χαρακτηριστικό πάντως είναι πως παρά την απουσία των φιλάθλων η ομάδα δεν ηττήθηκε στο «σπίτι» της ούτε στο FA Cup, αλλά ούτε και στο League Cup, αποκλείοντας τις Hartlepool και Rotherham αντίστοιχα. Στον μοναδικό θεσμό που οι φιλοξενούμενοι «άλωσαν» το Moor Lane ήταν το EFL Trophy, όπου οι Κ-21 ομάδες των Leicester και Manchester United (το «φιλικό» έληξε 0-6) έφυγαν νικήτριες και εν τέλει έκοψαν τον δρόμο προς τον τελικό.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/03/salford3.jpg)
Ποιον τελικό; Μα φυσικά αυτόν της σεζόν 2020/21, που πραγματοποιήθηκε χθες και έδωσε τον τίτλο στην Sunderland. Γιατί υπήρχε και ο περυσινός τελικός, που έγινε… προχθές και εκεί η Salford είχε ήδη προκριθεί από τον Φεβρουάριο του 2020! Ο λόγος γίνεται εύκολα αντιληπτός και είναι η άνευ προηγουμένου πανδημία που έχει σαρώσει προγραμματισμούς και deadlines, όμως η απόφαση της EFL να ορίσει τους δύο τελικούς μέσα στο ίδιο Σαββατοκύριακο, δημιούργησε θέλοντας και μη ένα ιστορικό παράδοξο. Οι Portsmouth και Salford, που τέθηκαν αντιμέτωπες το Σάββατο στο Wembley, θα διατηρούσαν τον τίτλο τους για μόλις 24 ώρες, αφού μετά θα τον παρέδιδαν σε μία από τις διεκδικήτριες Sunderland και Tranmere, που θα έμπαιναν την Κυριακή στο ίδιο γήπεδο για το κανονικό και όχι ετεροχρονισμένο τρόπαιο!
Το κίνητρο έστω κι έτσι δεν έλειπε και το «εγγονάκι» της Manchester United μπήκε αποφασισμένο να κατακτήσει το πρώτο major trophy της ιστορίας του απέναντι στην διάσημη Portsmouth της League One του Kenny Jackett των τριών τελικών στο θεσμό. Μπορεί ο δύστροπος Wellens να δήλωσε πως αυτός ο αξιοπερίεργος ορισμός αποτελεί αντιπερισπασμό και εμπόδιο για τους παίκτες του που ανεβαίνουν έναν «γολγοθά» στο πρωτάθλημα, όμως υπό το βλέμμα των Scholes και Giggs, που βρέθηκαν στα επίσημα του Wembley, αλλά και του Gary Neville, που έδινε το τηλεοπτικό του σχόλιο κατά την πανεθνική μετάδοση του αγώνα, δεν υστέρησε και παρέταξε την ομάδα του με μοναδικό στόχο την νίκη.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/03/salford4.jpg)
H Salford ήταν πράγματι καλύτερη σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού και υποχρέωσε τον Craig MacGillivray σε εφτά (!) αποκρούσεις, καθιστώντας με διαφορά τον κορυφαίο όλου του γηπέδου. Μόνος του κράτησε ανέπαφη την εστία του τόσο στα 90 λεπτά όσο και στην παράταση, όμως η συνεχόμενη πίεση τον κούρασε τόσο σωματικά όσο και πνευματικά, μην μπορώντας να επαναλάβει τις εξαιρετικές επεμβάσεις του στην διαδικασία των πέναλτι. Αντίθετα ο «συνάδελφός» του Václav Hladký, που είχε ένα σχετικά ξεκούραστο απόγευμα, αποσόβησε τις δύο πρώτες εκτελέσεις των παικτών της Portsmouth και έφερε το πολυπόθητο τίτλο στην Ευρύτερη Περιοχή του Μάντσεστερ, έστω και για ένα μερόνυχτο!
Με μία μικρή καθυστέρηση… 342 ημέρων από την αρχική ημερομηνία διεξαγωγής του αγώνα η Salford έγραψε ιστορία, γινόμενη μόλις η δεύτερη ομάδα της League Two (πρώτη η Lincoln) που κατακτά την διοργάνωση την τελευταία δεκαετία και επίσης η πρώτη μετά την Hull που νικά τους δύο πρώτους αγώνες της στο Wembley (ο πρώτος ήταν για τα play-offs της National League το 2019). Παράλληλα στέρησε την δυνατότητα από την Portsmouth να σηκώσει για δεύτερη διαδοχική χρονιά τον τίτλο και έστειλε στο ταμείο ανεργίας τον Jackett, που πλήρωσε το «μάρμαρο» για την απογοητευτική εικόνα στον τελικό.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/03/salford1.jpg)
Για μια ομάδα που μέχρι το 2015 έπαιζε στην όγδοη κατηγορία, το να κατακτά τίτλους και ρεκόρ στο επαγγελματικό πια επίπεδο δεν είναι λίγο. To be continued…
eyap.gr
-
1940. Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Τσάρλτον αντιμετωπίζει την Άρσεναλ στο Βάλει, την ίδια ώρα που στις κερκίδες υπάρχουν παρατηρητές που είναι έτοιμοι να κάνουν σινιάλο σε περίπτωση αεροπορικής επιδρομής της Λουφτβάφε για να εκκενωθεί το γήπεδο.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/162447761_10159630873230931_3833748542725773400_o.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=8eMy4ztxkssAX9wnhhV&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=38e20c794e18a900cd0c8407958574bb&oe=607A0307)
Εδώ μια δεύτερη φωτογραφία από το ίδιο γήπεδο. Οι κερκίδες έχουν ελάχιστο κόσμο γιατί υπήρχε όριο προσέλευσης για λόγους ασφαλείας. Λίγους μήνες μετά το όριο αποσύρθηκε και ακόμα και υπό συνθήκες πολέμου κάποια γήπεδα μάζευαν μέχρι και 40.000 θεατές.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/162465996_10159630889000931_6776676648390831047_o.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_aid=0&_nc_ohc=ZYNrmjH3HdEAX9AYpyW&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=c627a6e7f6767a8038dce02a53478a04&oe=607AE189)
El Sombrero
How English Football Responded to the Second World War
(https://english.aawsat.com/sites/default/files/styles/article_img_top/public/2020/05/07/3598.jpg?itok=v-muQduX)
An air raid warden watches for enemy planes at a match between Charlton and Arsenal in London in 1940. Photograph: Hulton Deutsch/Corbis via Getty Images
London - Richard Foster
When the 1939-40 Football League season kicked off on Saturday 26 August 1939, players were wearing numbered shirts for the first time. Bigger changes were to come. Germany invaded Poland the following Friday and the four divisions and FA Cup were halted once war was declared on 3 September. The action stopped after three rounds of fixtures, with Blackpool boasting the only 100% record in the top flight and Leeds bottom of the table having failed to score a goal.
Clubs arranged some friendlies but, when the threatened bombings did not materialise, the thirst for competitive football resurfaced and the Home Office agreed to a restructured football programme. Aston Villa and Derby County were among half a dozen clubs who withdrew, principally because many of their players were enlisting for the armed forces.
The remaining 82 Football League clubs were distributed into 10 regional leagues and football started again on 28 October. The only hiccup that day came at Grimsby, where their game with Mansfield was delayed by 30 minutes because of an air raid warning. A 50-mile radius was imposed for each game and crowds were limited to 8,000, although these restrictions were relaxed over time.
Alongside the various leagues, the War Cup was introduced in April 1940. In a tremendous feat of organisation, the competition squeezed 137 games into just nine weeks. Restriction on crowd sizes were lifted for later rounds, giving 42,399 people the chance to see West Ham beat Blackburn 1-0 in the final at Wembley. The game kicked off at 6.30pm on 8 June, a few days after the evacuation from Dunkirk had been completed. Quite a few soldiers who had been rescued from northern France attended the match, which gave the nation a much-needed fillip.
1940-41
By the beginning of the 1940-41 season, the Battle of Britain was raging in the air and the Blitz was causing major damage and loss of life on the ground. Coventry and Sheffield were targeted towards the end of 1940, with Highfield Road damaged so badly that Coventry City had to withdraw from the league. Sheffield United had to play at Hillsborough after Bramall Lane was put out of action.
This was not the only enforced groundshare. Highbury was turned into an Air Raid Precautions stronghold, which meant that Arsenal had to play at White Hart Lane – a reversal of what had happened in the first world war. Manchester United also had to move in with their neighbours. Old Trafford was damaged extensively in March 1941 and did not host football for another eight and a half years. The club’s biggest attendance for a home league game is still the crowd of 83,260 that watched them play Arsenal at Maine Road in January 1948.
Despite their big fanbases, neither United nor City could keep up with Preston in the 1940-41 season. The Football League was divided into north and south regions and, given that clubs played different numbers of games, the tables were arranged by goal average rather than points. Preston ended up winning the league even though Chesterfield (who had played six more games) picked up more points.
Preston went on to complete a double by beating Arsenal in the War Cup final. Tom Finney and Bill Shankly both played for the Lilywhites, with the Compton brothers both in the Arsenal team. Although 60,000 were at Wembley for that Preston v Arsenal game and an impressive 78,000 watched England beat Scotland at Hampden Park, attendances were in decline and the aggregate of 2.8 million was well below the 5.4 million who had watched the previous season.
The War Cup was not the only new competition. In January 1941 a dozen clubs started the London War Cup, much to the chagrin of the league and other southern clubs, such as Portsmouth, who were excluded. Bizarrely, Reading were included and they ended up winning it, beating Brentford in the final.
1941-42
Having set up a breakaway cup, the London clubs decided to go it alone with a London league in the 1941-42 season, which did include Portsmouth this time. The rebel clubs were expelled by the Football League. Arsenal won the league and Brentford won the London Cup final in front of nearly 70,000 fans at Wembley. Their victory earned them a place in the newly formed Cup Winners’ Cup with Wolves, who had beaten Sunderland in the Football War Cup.
1942-43
By 1942-43, the Football League regained its control of the football calendar. The London clubs were re-admitted and formed part of the 18-club southern league, which also included a few amateur teams. The season was split in two, with the first title contested from August to Christmas Day and the second starting on Boxing Day and finishing in May. Liverpool won the northern league in the spring of 1943, but it was the runners-up who provided the sweetest story of wartime football.
The emergence of a team of workers from a sweet factory in Newport was extraordinary, but they were no flash in the pan. Lovell’s Athletic had won the western league and cup the previous season, so were a real force to be reckoned with. Lovell’s finished above both Manchester clubs and Aston Villa in the 1943 season and also reached the west’s cup final, which they lost 7-6 to Swansea Town over two legs.
1943-44
Another amateur side outdid Lovell’s achievement the following season. Bath City won the northern league in spring 1944, finishing level on points with Wrexham but above them on goal average. For Bath, who had been trying to join the Football League for many years, this was some sort of redemption. They also won the last Football League West Cup in 1945 but, once the war ended, both clubs’ reward for their achievements was to be jettisoned back to non-league. Lovell’s eventually disbanded in 1969.
Crowds kept rising, with 85,000 at Wembley to watch Charlton beat Chelsea 3-1 in the Southern War Cup – including guest of honour Dwight Eisenhower, the army general who would be elected US president within the next decade. Eisenhower did not know who to support. “I started cheering for the blues but, when I saw the Reds winning, well, then I had to go on cheering for them,” he told reporters after the game. Eisenhower was not the only military leader to take in a big game. General Montgomery was among the 133,000 crowd at Hampden Park to watch England beat Scotland in April 1945.
1944-45
In what proved to be the last wartime season, in 1944-45, attendances rose significantly, reaching 10.3 million overall. The various cup finals drew huge crowds, with the northern cup final between Manchester United and Bolton attracting more than 98,000 over two legs and the southern final at Wembley between Millwall and Chelsea drawing in 90,000 fans – the largest single wartime crowd for a club match.
The Cup Winners’ Cup between Bolton and Chelsea was played in June, several weeks after VE Day. Bolton’s 2-1 victory made them the last winners of the War Cup, yet it was a celebration for everyone at Stamford Bridge that day.
1945-46
The Football League returned to something approaching normality in time for the 1945-46 season, although the league was still being run on a regional basis, with 22 clubs in each of the southern and northern divisions. The third tier was even split into four regions – east, west and north and south of the Thames. The FA Cup was also re-introduced.
Crowds continued to grow and really boomed after the war. By 1948-49, attendances were at 41 million, the peak for the Football League. To put that in some context, the total attendance for the Premier League and EFL last season was just under 33 million. Finally, in an encouraging precedent for Liverpool fans, when the old structure of four divisions that had begun in 1939-40 was re-introduced for the 1946-47 season, the Reds pipped Manchester United to the First Division title by a point.
The Guardian Sport
https://english.aawsat.com/home/article/2271686/how-english-football-responded-second-world-war
-
Επιστροφή στην Τσάμπιονσιπ!!!!
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/05/bull-650x350.jpg)
Hereford FC: Οι «Ταύροι» θα ξαναμπούν στο υαλοπωλείο
Συμπληρώνονται φέτος επτά χρόνια απ’ όταν ακόμη μία επαρχιακή ομάδα της Αγγλίας πήρε το σκληρό μονοπάτι της διάλυσης. Με ιστορία 90 ετών στις αγγλικές, επαγγελματικές και μη, κατηγορίες, η Hereford United ήταν αρκετά μεγάλη ομάδα ώστε ο θάνατός της να μην είναι οριστικός. Σήμερα είναι μία σταθερή ομάδα της National League North, και περιμένει πως και πως να ταξιδέψει στο Wembley, όπου θα έχει την ευκαιρία να κερδίσει το σημαντικότερο τρόπαιο του νέου κεφαλαίου στην ιστορία της.
Ήταν Δεκέμβριος του 2014, όταν το νεκροταφείο ομάδων «καλωσόρισε» ακόμη ένα μέλος του. Η Hereford United, η ομάδα της μικρής πόλης του Χέρεφορντ, 20 χιλιόμετρα από τα ουαλικά σύνορα και 70 από το Μπέρμιγχαμ, υπέκυψε στα τραύματά της (που αλλού;) μέσα σε μία κρύα αίθουσα δικαστηρίου, όπου βρέθηκε χάρη στα οικονομικά προβλήματα, που για χρόνια την ταλάνιζαν. Ως σύλλογος δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλής. Παρότι ιδρύθηκε το 1924, έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1972 για να μπει στις επαγγελματικές κατηγορίες, χρονιά που ακόμη θυμάται με περηφάνεια για την επική νίκη της στην παράταση επί της Newcastle της First Division για το FA Cup.
Η τελευταία θέση στην Second Division του 1977 παραμένει ακόμη η σπουδαιότερη στην ιστορία της, με την πορεία της έκτοτε να μοιράζεται μεταξύ της τρίτης και της πέμπτης κατηγορίας, ανάλογα με τα κέφια του τραπεζικού της λογαριασμού, που ήταν πάντα ασταθής. Το σύνολο της 14ετους πορείας του προπονητή Graham Turner γύρισε το 2006 στην League Two και το 2009 στην League One, όμως η χαρά αποδείχθηκε ιδιαίτερα σύντομη. Ο υποβιβασμός ήταν άμεσος και μετά από τρεις δύσκολες χρονιές στην League Two, επέστρεψαν στην Conference, όπου απέπνευσαν το «κύκνειο άσμα» τους τη σεζόν 2013/14. Τι έφταιγε;
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/05/bull5.jpg)
Ήδη από το 1997, τα χρέη του συλλόγου ήταν το κύριο θέμα πολλών συζητήσεων. Η ομάδα είχε υποβιβαστεί στην Conference, θέση μάλλον αρκετά χαμηλή ώστε χρέη ενός εκατομμυρίου λιρών, που για άλλες ομάδες να ήταν «ψιλά», για την Hereford United ήταν μεγάλο πρόβλημα. Η ομάδα βασιζόταν σε μη-πάγια έσοδα για τη λειτουργία της, όπως οι εξερχόμενες μεταγραφές, για παράδειγμα η πώληση του Gavin Mahon για 130,000 λίρες στην Brentford, και κυριότερα, στις πορείες που έκανε στο κύπελλο και την ελπίδα να της φέρει η κληρωτίδα έναν όσο πιο εμπορικό αντίπαλο γίνεται. Τέτοια περίπτωση ήταν οι διπλοί αγώνες του 1996 με την Tottenham και του 1999 με την Leicester, αφού αμφότεροι αντίπαλοι αγωνίζονταν στην Premier League.
Η βραχυπρόθεσμη επιτυχία που ακολούθησε είχε πολύ ασταθείς βάσεις και κατέρρευσε αμέσως. Με την άνοδο στην League One, έγινε μόνο μία κανονική μεταγραφή κι ο Turner, στην τελευταία του χρονιά στον σύλλογο, έπρεπε να βασιστεί ολοκληρωτικά σε όσους δανεισμούς μπορούσε να εξασφαλίσει. Το 2012 ο υποβιβασμός κι από την League Two ήρθε στην τελευταία αγωνιστική, παρότι κέρδισαν τον αγώνα τους ενάντια στην Torquay United. Ακολούθησε μία καλή και μία κακή χρονιά στην Conference, οι οποίες θα ήταν κι οι τελευταίες των «Ταύρων», που πρόλαβαν να δώσουν τις πρώτες του συμμετοχές στον νυν αστέρα της West Ham, Jarrod Bowen!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/05/bull1.jpg)
Στις 10 Ιουνίου 2014 τα χρέη, που πλέον έχουν φτάσει τα 1,3 εκατομμύρια, λυγίζουν την ομάδα. Αποβάλλεται από την Conference κι αναγκάζεται να γραφτεί σε όμιλο της έβδομης κατηγορίας. Ταυτόχρονα, οι πιστωτές της πιέζουν, έρχονται σε ρήξη με τους φιλάθλους κι αυτοί με τη σειρά τους αποφασίζουν να κάνουν μποϊκοτάζ στην ερχόμενη σεζόν, δυσαρεστημένοι με τη συμπεριφορά που δέχεται ο σύλλογος της πόλης τους. Η σεζόν 2014/15 δεν έμελλε να γραφτεί στην ιστορία ως η 91η της ομάδας. Στις 19 Δεκεμβρίου, το δικαστήριο λαμβάνει την οριστική απόφασή του. Liquidation!
Πλέον, η πόλη του Χέρεφορντ για πρώτη φορά μετά από… σίγουρα πάρα πολλά χρόνια, δεν είχε ποδοσφαιρική ομάδα. Χάρη όμως στην άμεση κινητοποίηση των οργανωμένων φιλάθλων της με την οργάνωση Hereford United Supporters Trust (HUST), αυτή η κατάσταση κράτησε μόλις τρεις μέρες! Στις 22 Δεκεμβρίου 2014, ο τοπικός επιχειρηματίας και πρώην πρόεδρος της HUST, Jon Hale, μαζί με την οργάνωση και κάποιους ακόμη επιχειρηματίες, ίδρυσαν τον νέο σύλλογο της πόλης με το, ελαφρώς αλλαγμένο όνομα και έμβλημα, Hereford FC. Σε συνέντευξη τύπου δύο μέρες αργότερα, παραμονή Χριστουγέννων, οι φίλοι των «Ταύρων» έβλεπαν να παίρνουν αυτοί το δικό τους δώρο, τον σύλλογό τους πίσω, αλλά καλύτερο.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/05/bull2.jpg)
Η HUST, που αριθμεί περί τα 1000 μέλη, όχι μόνο θα αποφάσιζε για το έμβλημα και τις εμφανίσεις, αλλά εξασφάλιζε και μόνιμη ιδιοκτησία τουλάχιστον του 51% της νέας ομάδας, κάτι που μας φέρνει στο μυαλό το γερμανικό μοντέλο ιδιοκτησίας των ομάδων. Ο ίδιος ο Hale τοποθετήθηκε στη θέση του προέδρου του νέου συλλόγου, και μόλις τον Ιανουάριο εξασφαλίστηκε από τις τοπικές αρχές η ενοικίαση του Edgar Edge, ιστορικού γηπέδου της παλιάς ομάδας από το 1924, για τουλάχιστον πέντε χρόνια. Νικητής των 42 αιτήσεων για τη θέση του προπονητή αναδείχθηκε ο Peter Beadle, που «υπηρέτησε» και σαν τελευταίος, υπηρεσιακός προπονητής της παλιάς United και έκατσε στο πόστο του μέχρι το 2018, οδηγώντας την ομάδα σε τρεις σερί ανόδους!
Μέχρι τον Μάιο, ήρθαν οι ανακοινώσεις για το που θα αγωνιστεί η ομάδα. Ίσως απροσδόκητα, αυτό ήταν στην Premier Division της Midland Football League, δηλαδή στην ένατη κατηγορία, δύο επίπεδα κάτω απ’ όπου ο παλιός σύλλογος είχε καταλήξει, πριν διαλυθεί. Το ρόστερ σιγά σιγά ετοιμάστηκε, με συμμετοχή και γνωστών προσώπων, όπως ο Rob Purdie, μέσος που ξεκίνησε την καριέρα του στην Hereford United και μέτρησε 266 συμμετοχές πρωταθλήματος μαζί της. Το πρώτο εντός έδρας φιλικό της ομάδας ήταν ενάντια σε έναν ακόμη σημαντικό σύλλογο για του οποίου την ύπαρξη οφείλονται τα χρήματα, με τον έναν ή τον τρόπο· την FC United of Manchester, αγώνα που είδαν 4,250 άτομα.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/05/bull6.jpg)
Μέσα στη σεζόν χάρη στους φίλους της, αλλά και την γεωγραφική εγγύτητα των αντιπάλων, όχι μόνο βοηθούσαν πολλές ομάδες στις εκτός έδρας αναμετρήσεις να σπάσουν τα ρεκόρ προσέλευσής τους, αλλά υπήρχαν και φορές όπου αγώνας τους έκοβε περισσότερα εισιτήρια απ’ ότι άλλοι αγώνες στην League One, έξι κατηγορίες πάνω! Με 108 πόντους μετά από 42 αγώνες στις αποσκευές τους, δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να συνδυάσουν την πρώτη τους χρονιά στα γήπεδα με μία άνοδο. Ήταν τόσο κοντά στο νταμπλ, έχοντας προκριθεί στον τελικό του FA Vase στο Wembley, όμως εκεί παρότι πήραν προβάδισμα μόλις στο 2′, η αντίπαλη Morpeth Town απάντησε με τέσσερα δικά της και πήρε η ίδια το τρόπαιο. Τις εντυπώσεις παρόλα αυτά έκλεψε ο Ronaldo, η μασκότ της Hereford που… παρέλασε στο γήπεδο πριν τον αγώνα.
Μέσα στην επόμενη χρονιά, εκτός από την πρώτη συμμετοχή στο FA Cup, δύο αλλαγές στην προεδρία και μία σπάνια περίπτωση εισβολής οπαδών στο γήπεδο μετά από ένα νικητήριο γκολ στο τέλος, όπου ο αγώνας αναγκάστηκε να σταματήσει και να επαναληφθεί κεκλεισμένων των θυρών, οι «Ταύροι» έμοιαζαν με κάθε άλλο παρά νεοφώτιστη ομάδα. Σημείωσαν μόνο μία ήττα και με άνετη διαφορά 18 βαθμών στην πρώτη θέση, κέρδισαν ξανά την άνοδο. Το 2018 ήρθε και η τελευταία άνοδος μέχρι και σήμερα. Στο FA Cup έφτασαν μέχρι τον δεύτερο γύρο της κύριας μορφής του κυπέλλου (έναν γύρο πριν μπουν στην κληρωτίδα κι οι ομάδες της Premier League). Για να φτάσουν εκεί χρειάστηκε να αποκλείσουν πέντε ομάδες, κι εν τέλει η κλήρωση τους έφερε στο δρόμο της Fleetwood Town της League One. Η ισοπαλία 1-1 εκτός έδρας έδωσε στην ομάδα έναν εντός έδρας επαναληπτικό, που επιλέχθηκε για τηλεοπτική μετάδοση από το BT Sport. Εκεί βέβαια, η Fleetwood κέρδισε με 0-2 και πήρε η ίδια το εισιτήριο για τον επόμενο γύρο.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/05/bull3.jpg)
Η σεζόν περιελάμβανε επίσης 113 βαθμούς πρωταθλήματος και ναι, η Hereford τερμάτισε ξανά πρώτη, και πλέον, με «χατ τρικ» πρώτων θέσεων, προβιβαζόταν σε κατηγορία όχι παντελώς άγνωστη, τη National League North. Στα μέσα Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς, η διοίκηση παίρνει μία μάλλον παράξενη απόφαση, αφού αν και βρίσκεται στη μέση της βαθμολογίας, θέση μάλλον «ξένη» μετά από τρεις σερί ανόδους, απολύει τον αγαπητό προπονητή Peter Beadle. Για την διοίκηση, «αυτή δεν ήταν μία εύκολη απόφαση» αλλά μία που κοιτάει το μέλλον μακροπρόθεσμα με σκοπό την επιστροφή στις κατηγορίες της Football League. Νέος προπονητής για το υπόλοιπο της σεζόν ανέλαβε ο Marc Richards, γαμπρός του τεχνικού διευθυντή Tim Harris. Αν ονειρευόταν κανείς πως μία αλλαγή προπονητή θα δώσει φρεσκάδα στην ομάδα και θα την βοηθήσει να σκαρφαλώσει θέσεις, έπεσε έξω. Το τέλος του πρωταθλήματος την βρήκε στην χαμηλή, παρόλα αυτά ασφαλή, 17η θέση, έχοντας όμως κάνει αρκετές γκέλες με ομάδες χαμηλότερης δυναμικής από τη δική της.
Δυστυχώς, αυτή ήταν κι η τελευταία ολοκληρωμένη χρονιά πρωταθλήματος μέχρι και σήμερα τόσο για την Hereford, όσο και για τις υπόλοιπες ομάδες της έκτης κατηγορίας. Μέχρι την αναβολή (κι εν τέλει ακύρωση) του περσινού πρωταθλήματος, οι «Ταύροι» βρίσκονταν στην πολύ παρόμοια 16η θέση, ενώ φέτος το πρωτάθλημα δεν πρόλαβε να φτάσει καν στο 1/3 της διάρκειάς του πριν οι αρχές «διαβούν τον Ρουβίκωνα» και κηρύξουν την φετινή σεζόν ως άκυρη στα μέσα Φεβρουαρίου, με τις όποιες συνέπειες αυτό συνεπάγεται για το μέλλον. Οι πιστοί οπαδοί από τη δική τους μεριά έκαναν αυτό που κάνει κάθε φίλαθλος ή κίνημα σε καιρό ανάγκης. Συνασπίστηκαν, οργανώθηκαν και μάζεψαν πάνω από 6,000 λίρες για τους μισθούς των ποδοσφαιριστών, αλλά και επιπλέον 7,000 λίρες με σκοπό την ανακαίνιση του Edgar Street, όσο παραμένει κλειστό.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/05/bull4.jpg)
Μέσα στο όλο κλίμα αβεβαιότητας, οι φίλοι της ομάδας του Χέρεφορντσαϊρ έχουν ακόμη μία αγωνία στο μυαλό τους, αυτή της παρουσίας σε έναν τελικό κυπέλλου στο Wembley. Παρότι ακόμη δεν έχουμε μάθει τον τροπαιούχο για το 2020 (ο τελικός αναμένεται να λάβει χώρα την Δευτέρα 3 Μαΐου), το FA Trophy συνέχισε να «λειτουργεί» και τα παιχνίδια της νέας χρονιάς πραγματοποιήθηκαν κανονικά, μέχρι και τα ημιτελικά. Η Hereford πέρασε επιτυχώς έξι αντιπάλους κι είναι μία από τις δύο ομάδες που έχει εξασφαλίσει την παρουσία της για τις 22 Μαΐου στο Wembley, κόντρα στην (κατά μία κατηγορία κατώτερη) Hornchurch. Νιώθοντας αισιόδοξοι πως το δεύτερο ταξίδι στην πρωτεύουσα θα είναι και το τυχερό τους, οι άνθρωποι της Hereford έχουν ετοιμάσει κι ανανεώσει όλο το club shop τους με τα… απαραίτητα αναμνηστικά, μην έχοντας όμως ακόμη νέα για την παρουσία οπαδών.
Με το πρόσφατο πείραμα στον τελικό του League Cup και τους 8,000 θεατές να μοιάζει επιτυχημένο, οι ομάδες αναμένουν πως έστω ένα κομμάτι των φιλάθλων τους θα καταφέρει να βρεθεί στις κόκκινες κερκίδες για τον τελικό, ενώ για τους υπόλοιπους, εκτός από την τηλεοπτική μετάδοση θα υπάρχει κι η επιλογή του Radio Hereford FC, ακόμη μία πτυχή του εθελοντικού προγράμματος της ομάδας που μέχρι και σήμερα έχει καλύψει κάθε αγώνα της ομάδας, εντός κι εκτός έδρας. Το συμπέρασμα φαίνεται να είναι το ίδιο όπως και σε κάθε άλλη ιστορία «phoenix club»: ό,τι και να γίνει, όσες ομάδες κι αν χρειαστεί να διαλυθούν, κι όσο κι αν οι μεγάλοι ονειρεύονται κλειστά τουρνουά εκατομμυρίων, το ποδόσφαιρο των μικρών πόλεων και των χωριών θα είναι πάντα παρόν, δίνοντας τους δικούς του αγώνες, ζώντας τις δικές του στιγμές.
Συντάκτης: Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr
-
Το κύπελλο στη Λέστερ!!!!
-
(https://i.ibb.co/Vq0Jmj7/FB-IMG-1621694104868.jpg) (https://ibb.co/hmxLf7P)
image uploader (https://imgbb.com/)
-
Η Μπρέντφορντ θα είναι τη νέα σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ. Την προηγούμενη φορά που έπαιζε στην 1η κατηγορία οι τερματοφύλακες δεν φορούσαν γάντια, ευρωπαικές διοργανώσεις δεν υπήρχαν, ο άνθρωπος δεν είχε πάει στο διάστημα και η Ελισάβετ ήταν ακόμα περιζήτητη νυφούλα.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/194126437_10159792273000931_8512333109946952118_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=1-3&_nc_sid=730e14&_nc_aid=0&_nc_ohc=wCyDEg3h-18AX_HFsJ_&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=4dacf51bb0bebc9a7b7e761aaf22144a&oe=60D78F91)
El Sombrero
-
Η μπρέντφορντ είναι λονδρέζικη νομίζω.
Τσελσάρα μου δεύτερη κούπα στο νησί για πάρτη σου!!! Τσουλού!!
(https://i.ibb.co/DtKvgbK/20-21.jpg)
-
Η μπρέντφορντ είναι λονδρέζικη νομίζω.
Τσελσάρα μου δεύτερη κούπα στο νησί για πάρτη σου!!! Τσουλού!!
(https://i.ibb.co/DtKvgbK/20-21.jpg)
η Brentford είναι ομάδα του δυτικού Λονδίνου,σε κάποια πολύ λίγα χιλιόμετρα απλώνονται οι τρεις ομάδες του, Chelsea,QPR , Brentford
-
Η μπρέντφορντ είναι λονδρέζικη νομίζω.
Τσελσάρα μου δεύτερη κούπα στο νησί για πάρτη σου!!! Τσουλού!!
(https://i.ibb.co/DtKvgbK/20-21.jpg)
η Brentford είναι ομάδα του δυτικού Λονδίνου,σε κάποια πολύ λίγα χιλιόμετρα απλώνονται οι τρεις ομάδες του, Chelsea,QPR , Brentford
Ας την Brentford και πες μας για το χθεσινο.Θες και κυπελλο με αυτια
-
Η μπρέντφορντ είναι λονδρέζικη νομίζω.
Τσελσάρα μου δεύτερη κούπα στο νησί για πάρτη σου!!! Τσουλού!!
(https://i.ibb.co/DtKvgbK/20-21.jpg)
η Brentford είναι ομάδα του δυτικού Λονδίνου,σε κάποια πολύ λίγα χιλιόμετρα απλώνονται οι τρεις ομάδες του, Chelsea,QPR , Brentford
Ας την Brentford και πες μας για το χθεσινο.Θες και κυπελλο με αυτια
ήσουν μακράν καλύτερος κ το πήρες...πάρε τώρα κ το "μικρό" να του πεις δυο κουβέντες γιατί έκλαιγε όλη νύχτα....
-
Η μπρέντφορντ είναι λονδρέζικη νομίζω.
Τσελσάρα μου δεύτερη κούπα στο νησί για πάρτη σου!!! Τσουλού!!
(https://i.ibb.co/DtKvgbK/20-21.jpg)
η Brentford είναι ομάδα του δυτικού Λονδίνου,σε κάποια πολύ λίγα χιλιόμετρα απλώνονται οι τρεις ομάδες του, Chelsea,QPR , Brentford
Είχα την ευκαιρία να πάω στο γήπεδο της Τσέλσι , σε απόσταση αναπνοής ήταν και το γήπεδο της Φούλαμ.
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/06/quaks-650x350.jpg)
Darlington FC: Ο σύλλογος των οπαδών που σώθηκε από τους… οπαδούς
Καλλιεργείται συχνά στην ποδοσφαιρική συνείδηση, πως ιστορία και επιτυχίες είναι έννοιες ταυτόσημες και συχνά αλληλοσυμπληρούμενες! Μια ομάδα «απαιτείται» να στηρίζεται σε δεκαετίες ιστορίας, προτού θριαμβεύσει ή το ανάποδο, να έχει δηλαδή επιτυχίες στο μακρινό παρελθόν, οι οποίες αναπολούνται με νοσταλγία. Τι γίνεται όμως όταν σε 138 χρόνια ζωής, όντας ιδρυτικό μέλος μιας ολόκληρης λίγκας, η μεγαλύτερη σου στιγμή αποτελεί η παρουσία σου στην League Two και το FA Trophy είναι το μοναδικό που κοσμεί την τροπαιοθήκη σου; Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την Darlington!
Στην Αγγλία του 19ου αιώνα, θρησκεία και βιομηχανική ανάπτυξη διαδραμάτιζαν καθοριστικό ρόλο στις τοπικές κοινωνίες, ιδίως στον σκληρό βορρά της χώρας. Το Ντάρλινγκτον αποτελούσε μια πόλη, γνωστή για τις εξέχουσες οικογένειες προτεσταντών που κατοικοέδρευαν σε αυτήν, με διασυνδέσεις και μερίδια στην γρήγορα αναπτυσσόμενη αγορά των αμαξοστοιχιών και του σιδηροδρομικού δικτύου, γνωστών και ως Quakers! Φυσικά το ποδόσφαιρο είχε ήδη μπεί στη ζωή των ανθρώπων του Νησιού, δεκαετίες πιο πρίν, ωστόσο τα ισχυρότερα «κεφάλια» της πόλης αποφάσισαν το 1883, πως ήταν η στιγμή όλοι οι περιφερειακοί σύλλογοι, να ενωθούν κάτω υπό μια ονομασία, για να εκπροσωπήσουν επάξια την πόλη στα γήπεδα.
One club for Darlington
Όπερ και εγένετο η Darlington FC! Ως σήμα υιοθετήθηκε κάτι που περιείχε όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία που υποδήλωναν την «καταγωγή» της, όπως το χαρακτηριστικό καπέλο των Quakers, καθώς και ένα βαγόνι τραίνου! Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η ομάδα κατέκτησε τις πρώτες τοπικές και διακομητειακές διοργανώσεις, ενώ πρωτοστάτησε στη δημιουργία της Northern League το 1889, διοργάνωση που υφίσταται έως σήμερα, και αποτελεί την αρχαιότερη εν ενεργεία διοργάνωση μετά την Football League στη Μεγάλη Βρετανία. Η συνέχεια για την Darlington, ήταν ανοδική, καθώς η ομάδα ακολούθησε επαγγελματική πορεία το 1908, ενώ με το πέρας των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, είχε πλέον εδραιωθεί στις κατηγορίες της Football League.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/06/quaks2.jpg)
Τα πρώτα σύννεφα ωστόσο στην ιστορία του πολυπαθούς αυτού συλλόγου, είχαν ήδη αρχίσει να διαφαίνονται στον ορίζοντα. Με την διόγκωση του κύρους της ομάδας, και την αθρόα προσέλευση του τοπικού φίλαθλου κοινού στο γήπεδο, κρίθηκαν απαραίτητες κάποιες τεχνικές παρεμβάσεις στην έδρα της ομάδας, το Feethams, οι οποίες ωστόσο άφησαν πίσω τους οικονομικές «τρύπες», που καλύφθηκαν πάντως έγκαιρα από τοπικούς παράγοντες. Δυστυχώς, το παραπάνω αφήγημα, θα ηχήσει πολλές φορές στα αυτιά των φίλων της ομάδας στις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν!
Darlo till we die… three times
Kαθώς οι πληγές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου άρχιζαν με αργά βήματα να επουλώνονται, ο αγγλικός βορράς είχε αρχίσει να επιστρέφει σε μια αγωνιστική κανονικότητα, με την Darlington να σημειώνει αξιοσημείωτα αποτελέσματα τη δεκαετία του ’60, όπως η πρόκριση επί της Chelsea για το League Cup, και η πορεία ως τα προημιτελικά της ίδιας διοργάνωσης, πριν αυτή ανακοπεί από την Derby του μεγάλου Brian Clough. Στο μεσοδιάστημα της ανοδικής πορείας ένα ποσό-ρεκόρ για την εποχή της τάξης των 20,000 λιρών είχε συγκεντρωθεί από τις λέσχες φίλων της ομάδας για να αποκατασταθούν οι ζημιές ενός βραχυκυκλώματος που οδήγησε σε πυρκαγιά, καθώς και για την ανέγερση σκέπαστρου στο βόρειο τμήμα του Feethams!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/06/quaks3.jpg)
Τίποτα όμως δεν έρχεται χωρίς κάποιο τίμημα και αυτό το μάθημα θα το μάθαιναν με τον άσχημο τρόπο οι οπαδοί της ομάδας. Τη δεκαετία που ακολούθησε, η Darlington έφτασε για δεύτερη φορά στο χείλος της οικονομικής καταστροφής που αποφεύχθηκε στο «παρά πέντε» ξανά χάρη στις προσπάθειες των πιστών φίλων της και της ίδιας της πόλης, ενώ αναγκάστηκε να δηλώσει συμμετοχή πέντε φορές για να συμμετάσχει ξανά στις επαγγελματικές κατηγορίες! Οι σκόπελοι των οικονομικών προβλημάτων όμως, δεν τελείωσαν εκεί. Αντιθέτως θα λέγαμε πως μόλις άρχιζαν!
Στις αρχές του 2000, η διοίκηση της ομάδας πέρασε στα χέρια του George Reynolds, ενός επιχειρηματία που ανέλαβε να οδηγήσει και πάλι τη Darlington στην οικονομική εξυγίανση και την αγωνιστική ανάταση. Στην αρχή φάνηκε να τα πηγαίνει περίφημα, αφού αποπλήρωσε το σύνολο των χρεών του συλλόγου, ενώ μάλιστα είχε βάλει και σε εφαρμογή πλάνο που θα σηματοδοτούσε την αλλαγή επιπέδου της ιστορικής ομάδας, προσεγγίζοντας παίκτες όπως οι Faustino Asprilla και Paul Gascoigne, ενώ ήδη στα σκαριά βρισκόταν και η κατασκευή του νέου «σπιτιού» της ομάδας!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/06/quaks4.jpg)
Αν σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά για μια ομάδα της 4ης κατηγορίας, η οποία δεν ξεπερνούσε ένα μέσο όρο προσέλευσης 4,000 θεατών ανα ματς, μάλλον έχετε καλύτερες επιχειρηματικές ιδέες από τον Reynolds. Ο ισχυρός άνδρας της ομάδας, προχώρησε στην κατασκευή ενός σύγχρονου σταδίου 25,000 καθήμενων, ενώ προσέφερε συμβόλαιο της τάξης των 17,000 λιρών την εβδομάδα συν ποσοστό των εισπράξεων στον Asprilla, με τους παίκτες μάλιστα της ομάδας να θεωρούν πως πρόκειται για φάρσα! Εν τέλει ο «γάμος» μεταξύ των δύο πλευρών, δεν συντελέστηκε ποτέ, με τον Κολομβιανό να μπαίνει τελικά στο αεροπλάνο για τη Μέση Ανατολή και μια καλύτερη οικονομικά πρόταση!
Αυτός ο άνεμος ανανέωσης και ευημερίας, ωστόσο δεν μακροημέρευσε. Στα τέλη του 2003, η ομάδα είπε «αντίο» στο ιστορικό Feethams και μετακόμισε στο νεόδμητο Reynolds Arena. Το στάδιο άνοιξε τις πόρτες του για πρώτη φορά στην ήττα απέναντι στην Kidderminster, αγώνα που παρακολούθησε ένας αριθμός ρεκόρ για τα δεδομένα της ομάδας και της πόλης, που έφτασε κοντά στις 12,000! Η συνέχεια ωστόσο, όπως άλλωστε αναμενόταν, δεν ήταν η ίδια. Ο φιλόδοξος επιχειρηματίας κάτω από το βάρος των χρεών που δημιούργησε η ανέγερση του γηπέδου, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και η ομάδα μπήκε σε καθεστώς επιτήρησης επίσημα για πρώτη φορά!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/06/quaks5.jpg)
Το 2004 η ομάδα έφτασε κυριολεκτικά στα πρόθυρα της ολοκληρωτικές διάλυσης. Οι Dalglish, Robson και Gascoigne διοργάνωσαν ένα φιλικό και άλλες δράσεις στήριξης της ιστορικής Darlington, συγκεντρώνοντας 100,000 λίρες από τους πιστούς φίλους του συλλόγου, σώζοντας της -ξανά- την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή! Για περίπου τέσσερις σεζόν, η ομάδα βρήκε σταθερότητα στα χέρια του Roy Hodgson και σε συνδυασμό με τη διοικητική σταθερότητα, διέγραφε αξιοπρόσεκτες πορείες μέχρι τα play-offs της κατηγορίας, όμως το 2009 ο οικονομικός βραχνάς επανήλθε και ο σύλλογος εισήλθε για δεύτερη φορά σε καθεστώς οικονομικές και διοικητικής επιτήρησης.
Εν απουσία επενδυτή, η ως δια μαγείας παρέμβαση του Houghton, πρώην διοικητικού στελέχους της ομάδας, παρέδωσε τα σκήπτρα της στον Ινδό Raj Singh, που σύντομα την έβγαλε από το καθεστώς της επιτήρησης. Έναν χρόνο αργότερα ωστόσο, η ομάδα υποβιβάστηκε στην Conference, αφήνοντας τις επαγγελματικές κατηγορίες. Την αμέσως επόμενη σεζόν, υπό τις οδηγίες του Mark Cooper, η Darlington έγραψε την λαμπρότερη σελίδα στην ιστορία της, κατακτώντας το FA Trophy, στο Wembley, σε ένα δραματικό τελικό απέναντι στην Mansfield, με γκόλ στις καθυστερήσεις της παράτασης!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/06/quaks6.jpg)
Ούτε όμως αυτό, στάθηκε ικανό να αποτρέψει την κατρακύλα. Το 2012, ο Singh, έριξε την ομάδα σε καθεστώς επιτήρησης για τρίτη φορά σε μια δεκαετία (!!!) και αυτή τη φορά τα πράγματα έμοιαζαν πιο δυσοίωνα από ποτέ. Η ομάδα έφτασε πολύ κοντά στο αγγλιστί «liquidation», που θα σήμαινε την οριστική διάλυση της ομάδας (μόλις οκτώ χρόνια από την προηγούμενη παράλληλη απειλή) μετά από 130 χρόνια! Από αυτή τη διαδικασία δε γλίτωσε ούτε η επίσημη ονομασία, καθώς το «Darlington FC» θεωρείτο πλέον πτωχευμένο. Την τελευταία στιγμή, ο φύλακας-άγγελος αυτής της ομάδας, οι οπαδοί, κατάφεραν να συγκεντρώσουν το απαιτούμενο ποσό και η ομάδα υποβιβάστηκε μεν, γλύτωσε την ύπαρξή της δε!
People got the power
Το 2012, μετά απο πολλές ζυμώσεις και ελέω έλλειψης γηπέδου που να πληρεί τις προυποθέσεις της κατηγορίας (Northern Premier League), η ομάδα αναγκάστηκε να αγωνιστεί στην Northern League Division One, ενώ η ένσταση που κατατέθηκε για επαναφορά του ιστορικού ονόματος έπεσε στο κενό, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί από τα θεμέλια, η Darlington 1883!Πλέον, το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει, ώστε το καμάρι της πόλης, να περάσει και επίσης στα χέρια αυτών που πραγματικά βοήθησαν και κράτησαν ζωντανή την ιδέα και την ιστορία της ομάδας.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/06/quaks1.jpg)
Αυτοί φυσικά δεν ήταν άλλοι από τους ίδιους τους υποστηρικτές και απλούς οπαδούς του συλλόγου! Αυτό συνέβη τον Φλεβάρη του 2013, με το 100% των μετοχών της ομάδας να περνά στα χέρια τους. Πιο συγκεκριμένα το 52% πέρασε στα χέρια του DFC CIC, μιας κοινότητας που δημιουργήθηκε αποκλειστικά γι’ αυτό το σκοπό, το 15% στα χέρια του ιστορικού Supporters Club, που είχε σώσει οικονομικά την ομάδα ουκ ολίγες φορές στο διάστημα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το υπόλοιπο 33% στα χέρια επιφανών οπαδών της ομάδας. Μέσα σε πέντε μήνες είχαν καταφέρει το αδύνατο, ξεπληρώνοντας όλα τα χρέη σε κράτους και τρίτους!
Η ηθική δικαίωση για τους ίδιους όμως, ήρθε το 2017, όταν η FA αποδέχθηκε το αίτημα να επιστρέψει το όνομα της ομάδας στην αρχική του μορφή, τιμής ένεκεν των προσπαθειών που έγιναν για τη σωτηρία της ομάδας και αφού οι υποχρεώσεις είχαν καλυφθεί πλήρως. Ετσι, από τη σεζόν 2017/18, η Darlington FC, επέστρεψε κανονικά και… με τον νόμο. Πλέον, η ομάδα αγωνίζεται στο Blackwell Stadium, το ιστορικό Feethams αποτελεί παρελθόν ήδη από το 2006, ενώ από το 2018 έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 200,000 λίρες για εργασίες βελτίωσης της λειτουργίας της ομάδας, ενώ από το 2019 λειτουργούν και δικές της ακαδημίες, συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα των κατηγοριών υποδομής.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/06/quaks7.jpg)
Όπως τονίζουν οι ιθύνοντες, όλα άλλαξαν όταν το πρώτο λόγο τον απέκτησε η πόλη και ο απλός φίλαθλος. Πλέον ο σύλλογος λειτουργεί σε τελείως διαφορετικό από την εποχή πλαίσιο, καθώς οι φίλαθλοι στέλνουν τις δικές τους προτάσεις για τα ζητήματα που προκύπτουν, αποφασίζουν για τις εμφανίσεις, ενώ έχουν την τιμητική τους στα matchdays! Τη σεζόν 2019/20, η ομάδα τερμάτισε στη 10η θέση της Conference North, ενώ φέτος η χρονιά ματαιώθηκε λόγω της πανδημίας, ωστόσο όλα αυτά έχουν μικρή σημασία για τους ρομαντικούς και πεισματάρηδες από το βορρά, που έχουν σωθεί από την ανυπαρξία με τις ίδιες τους τις δυνάμεις πάνω από έξι φορές τα τελευταία 50 χρόνια! Όχι και άσχημα για μια πόλη 100,000 κατοίκων, μόλις 30 χιλιόμετρα μακρυά από το Νιούκαστλ…
Συντάκτης: Δημήτρης Μιχαλόπουλος
eyap.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/wakefields-650x350.jpg)
Wakefield AFC: Ο σύλλογος από την 11η κατηγορία που θέλει να μεταμορφώσει μια ολόκληρη πόλη
Σε εμάς τους Έλληνες, η Wakefield AFC ενδέχεται να μας είναι εντελώς ανήκουστη. Όπως και για τους περισσότερους Βρετανούς, με εξαίρεση ίσως τους φίλους του ράγκμπι, που γνωρίζουν την αντίστοιχη ομάδα της περιοχής στην πρώτη κατηγορία της Αγγλίας. Αν οι περισσότεροι πάντως νομίζετε ότι ετούτη η ιστορία αναφέρεται σε κάποιο μικρό χωριουδάκι με μεγαλεπήβολα όνειρα, σας καλωσορίζουμε στην πόλη του Ουέικφιλντ των 325 χιλιάδων κατοίκων.
Στα ανατολικά της περιφέρειας του Δυτικού Γιορκσάιρ συναντάμε την διοικητική περιοχή του Ουέικφιλντ. Μια τυπική βρετανική περιοχή που χαρακτηρίζεται από τα παλαιά της κτήρια, αλλά και τα ανθρακωρυχεία τα οποία υπάρχουν και αποτελούν μια από τις κυριότερες πηγές του εισοδήματος. Αυτή άλλωστε είναι και η κύρια ενασχόληση των κατοίκων, ειδικότερα μετά την οικονομική άνθηση στο γειτονικό Λιντς. Οι ιστορικοί γείτονες δεν θα μπορούσαν παρά να παρέμβουν και στα αθλητικά δρώμενα της περιοχής. Η Leeds United, ομάδα φυσικά με τεράστια ιστορία και ευρύ fanbase, αποτελεί την αγαπημένη των ντόπιων, με μια επίσης μεγάλη μερίδα της πόλης να δηλώνει οπαδός τόσο της Huddersfield Town, όσο και των Doncaster Rovers.
Αυτός ήταν μάλιστα ο λόγος που η πόλη δεν απέκτησε ποτέ έναν επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σύλλογο. Όλα έδεναν αρμονικά. Στο μεν ράγκμπι υπήρχε η Wakefield RFC και πλέον μαζί της και η Wakefield Trinity είναι στην ελίτ του αγγλικού ράγκμπι, ενώ στο ποδόσφαιρο, οι γειτονικές περιοχές καλύπτουν… όλα τα γούστα, με ομάδες από την Premier League μέχρι και την League One. Φυσικά όσοι θέλουν να απολαύσουν αγνό non-league ποδόσφαιρο, βολεύονται με την AFC Emley, έναν σύλλογο ο οποίος εδρεύει σε ένα χωριό 1,500 κατοίκων ανάμεσα στο Χάντερσφιλντ και το Ουέικφιλντ. Συνεπώς, ποιος ο λόγος για την ύπαρξη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας εντός της πόλης;
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/wakefield4.jpg)
Έτσι πίστευαν και οι περισσότεροι, μέχρι που το 2019, ο επιχειρηματίας και πρώην τερματοφύλακας των Sunderland, Manchester United και Sheffield Wednesday, Chris Turner, αποφάσισε παρέα με μια κοινοπραξία, με ιδιοκτήτη τον Mike Hegarty, να προχωρήσουν στην ίδρυση ενός συλλόγου στην περιοχή, ο οποίος θα ξεκινούσε από την 11η κατηγορία της Αγγλίας, με στόχο να φτάσει στα επαγγελματικά πρωταθλήματα εντός δ15 ετών. Έτσι λοιπόν εγένετο η Wakefield AFC η οποία ξεκινάει το ταξίδι της από τα τοπικά του Σέφιλντ και την Sheffield & Hallamshire County Senior Football League. Κάλλιστα θα μπορούσαν να ξεκινήσουν από ψηλότερη κατηγορία, αλλά σύμφωνα με τους ανθρώπους του συλλόγου όλα έπρεπε να γίνουν από την αρχή. «Σημασία δεν έχει μόνο το ταξίδι, αλλά και όσα θα πράξεις μέσα σε αυτό» τονίζει ο Adam Sweeney, υπεύθυνος του εμπορικού τομέα του συλλόγου.
Για τους φιλόδοξους ιδιοκτήτες, το κύριο μέλημα είναι τα περιουσιακά στοιχεία του συλλόγου. Να αποκτήσει αυτονομία με γήπεδο, προπονητικές εγκαταστάσεις και ακαδημίες. Με αυτό το σκεπτικό λειτουργούν οι Turner, Lockwood και Crooks, οι οποίοι έχουν αμέτρητα χρόνια εμπειρίας στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Πέραν του ιδιοκτήτη της ομάδας, ο προπονητής, Adam Lockwood θεωρείται ως ένας εκ των σύγχρονων ηρώων σε Yeovil Town και Doncaster Rovers ενώ πλούσια είναι και η ιστορία του Lee Crooks, ο οποίος είναι πρώην πεζοναύτης και πρόλαβε να αγωνιστεί στην Manchester City, στην Bradford και στην Barnsley μεταξύ άλλων. Σε αυτό το «ονειρικό» προσωπικό για μια non-league ομάδα, πρέπει να προστεθεί και ο υπεύθυνος των ακαδημιών, ο οποίος προέρχεται από δεκαετή θητεία στις ακαδημίες της Doncaster. Πραγματικά τι άλλο να ζητήσει κανείς;
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/wakefield3.jpg)
Πρώτη κίνηση των ανθρώπων της ομάδας ήταν το recruitement. Την «στρατολόγηση» δηλαδή παικτών που θα στελεχώσουν την ομάδα στα αμέσως επόμενα χρόνια. Ήδη διαθέτει από μια από τις καλύτερες ακαδημίες στη non-league, έχοντας δικτυωθεί σε προγράμματα τα οποία την έχουν «εκτινάξει» προς την κορυφή. Έχουν δημιουργήσει την δική τους «Masia» στο Γιορκσάιρ, φέρνοντας ντόπιους άλλα και ποδοσφαιριστές από το εξωτερικό, ενώ ένταξη στο Elite Football Programme του Ηνωμένου Βασιλείου, τους έχει δώσει την ευκαιρία να δημιουργήσουν ένα εξαιρετικό υλικό από νεαρούς παίκτες. Ο τρόπος λειτουργείας έχει ήδη γίνει αξιοπρόσεκτος από συλλόγους του εξωτερικού και πρόσφατα μάλιστα επιτεύχθηκε συμφωνία με το Υπουργείο Ψηφιακής Διαπαιδαγώγησης και το κολλέγιο του Ουέικφιλντ, προκειμένου οι ανερχόμενοι ποδοσφαιριστές να λαμβάνουν και μαθησιακή παιδεία, πέραν της αθλητικής.
Έτσι έχουν καταφτάσει διάφορα ταλέντα από την Ελβετία, την Ζάμπια, την Νιγηρία και την Γερμανία, ενώ το δίκτυο συνεχίζει να επεκτείνεται και σε άλλες χώρες, κυρίως σε αυτές του τρίτου κόσμου, όπου τα ποσοστά του αναλφαβητισμού είναι μεγάλα. Όλα τα παραπάνω τράβηξαν και το ενδιαφέρον του ντόπιου πληθυσμού, ο οποίος σε περιόδους πλήρους αγωνιστικής δράσης, προσέρχεται σταθερά στο Post Office Road Stadium για να παρακολουθήσει την ομάδα. Με έναν μέσο όρο θεατών περί τα 350 άτομα, έχει τον μεγαλύτερο μέσο όρο και στις τρεις κατηγορίες της Sheffield & Hallamshire Football League και παρά το γεγονός ότι ελέω πανδημίας τα πρωταθλήματα έχουν «παγώσει» εδώ και μια διετία, ο κόσμος παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον τις εξελίξεις.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/wakefield2.jpg)
Μετά από μια λεπτομερέστατη μελέτη πάνω στην αλληλεπίδραση του συλλόγου με την τοπική κοινωνία συμπεραίνει κανείς το εξής: όσο οι οπαδοί φωνάζουν «support your local team», τόσο o σύλλογος από την πλευρά του υποστηρίζει το «support your local community». Μέχρι η Wakefield AFC να αποκτήσει το δικό της γήπεδο, η ομάδα ράγκμπι, έχει παραχωρήσει την έδρα της για να τελούνται οι αγώνες, ενώ σε κάθε ευκαιρία, προωθείται και διαφημίζεται η τοπική αγορά. Ο ιδιοκτήτης, Mike Hegarty, έχει τονίσει ουκ ολίγες φορές την σημασία της κοινότητας λέγοντας χαρακτηριστικά πως «η κοινότητα του Ουέικφιλντ είναι οι ρίζες του συλλόγου. Ο σύλλογος ιδρύθηκε για εσάς».
Παράλληλα η ομάδα έχει ήδη παρουσία σε φιλανθρωπικές δράσεις. Μαζί με τον κύριο χορηγό της ομάδας, το The Real Junk Food Project, από κάθε πώληση φανέλας, πέντε λίρες πηγαίνουν σε έναν κουμπαρά, ο οποίος ανοίχθηκε στον αγώνα με την Brighouse για να γίνει η καταμέτρηση και τα έσοδα να δωθούν σε φιλανθρωπικό φορέα. Το τελικό ποσό ήταν 550 λίρες, ήτοι σημαίνει πως πουλήθηκαν τουλάχιστον 110 φανέλες σε μια χρονιά κουτσουρεμένη, που πολλές από τις ομάδες στα ερασιτεχνικά στρώματα «φλέρταραν» με την διάλυση. Αξιοθαύμαστο είναι μάλιστα το γεγονός πως ο σύλλογος έχει την δική του κοινωνική λειτουργό, η οποία συχνά πυκνά φροντίζει να ελέγχει τους παίκτες, το προσωπικό, τους εθελοντές ακόμη και τους φιλάθλους για την κατάσταση της ψυχικής τους υγείας, προωθώντας έτσι το πραγματικό πρόσωπο του αθλητισμού, σε μια εποχή όπου τα ρατσιστικά σχόλια, οι σεξουαλικές κακοποιήσεις και παρενοχλήσεις πάνε «σύννεφο».
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/wakefield1.jpg)
Μη μακρηγορώντας περεταίρω, θα ήθελα όσοι φτάσατε μέχρι αυτό το σημέιο, να πάρετε ένα λεπτό και να αναλογιστείτε το τι πραγματικά έχει οργανώσει ένας ταπεινός σύλλογος από την ενδέκατη κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Έχοντας στο πλάι του ανθρώπους με την κατάλληλη τεχνογνωσία, το μεράκι, αλλά και την βοήθεια της τοπικής κοινότητας, η Wakefield AFC έχει έρθει για να μείνει και να αφήσει μελλοντικά το στίγμα της στην περιοχή. Κανείς δεν γνωρίζει για πόσο ακόμα θα παραμείνει στην ενδέκατη κατηγορία, αφού η λογική λέει ότι σταδιακά θα ανεβαίνει ολοένα και ψηλότερα, μέχρι στο τέλος να πετύχει τον στόχο για τον οποίον δημιουργήθηκε. Να εισέλθει στην Football League και να φέρει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στους κατοίκους της όμορφη αυτής περιοχής. Το fanbase άλλωστε υπάρχει κι όσο περνάει ο καιρός αυτό θα αυξάνεται και θα γιγαντώνεται.
Και που ξέρετε, ίσως σε μερικά χρόνια από σήμερα να παλεύει με τις μεγάλες της περιοχής σε κάποια από τις υψηλότερες αγγλικές κατηγορίες. Είτε αυτή είναι η Doncaster, είτε η Huddersfield, είτε ακόμα και η Leeds United…
Συντάκτης: Φάνης Αγριτέλλης
eyap.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/dons-650x350.jpg)
AFC Wimbledon: Επιστροφή στο σπίτι της
Τι είναι αυτό που ορίζεται ως trademark ενός συλλόγου; Είναι το έμβλημα; Είναι τα χρώματα και το σχέδιο στην φανέλα (βλ. Ajax); Είναι μήπως ο λαός που ακολουθεί πιστά την ομάδα; Είναι όλα αυτά μαζί και κάτι ακόμα, που θεωρείται ταυτόσημο με την ιστορία ενός club: το ίδιο το γήπεδο, το «σπίτι» των φιλάθλων της ομάδας. Πολλές οι ομάδες εκείνες που για οποιοδήποτε λόγο βίωσαν τον «ξεριζωμό» από την έδρα τους, το «σπίτι» τους όπως είπαμε λίγο πιο πάνω, εμείς όμως στις επόμενες γραμμές θα σταθούμε σε μια ομάδα, την AFC Wimbledon. Mια ομάδα που πέρασε την δική της προσωπική οδύσσεια σε όλα τα επίπεδα. Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα από μια αρχή.
30 Μαΐου 2002. Κάτι περισσότερο από 19 χρόνια πριν, στο Μέρτον (προάστιο στο νοτιοδυτικό Λονδίνο) ιδρύθηκε από το «Dons Trust», έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, η AFC Wimbledon, από την τρέλα και την αγάπη των οπαδών της «original» Wimbledon να ξαναδούν την κιτρινομπλέ φανέλα με το «Womble» στο στήθος να αγωνίζεται και πάλι μπροστά στα μάτια τους. Να έχουν δηλαδή υπό τον πλήρη έλεγχο τους, αυτό που ο επιχειρηματίας Peter Winkelman και οι τότε ιδιοκτήτες της «origina» Wimbledon τους στέρησαν, την ίδια τους την ομάδα. Η εμπλοκή του Pete Winkelman κρίνεται ακόμα πιο αμφιλεγόμενη, καθώς ήταν ο «εγκέφαλος» πίσω από την μετακόμιση του παλιού συλλόγου στο… γειτονικό Μίλτον Κέινς, μόλις 60 μίλια μακριά από την ιστορική έδρα του συλλόγου.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/dons1.jpg)
Με τις «αμαρτίες του παρελθόντος» να φεσώνουν την ομάδα κατά 30 εκ. λίρες, το club μπήκε σε καθεστώς διαχείρισης τον Ιούνιο του 2003 και τον επόμενο Σεπτέμβρη έπαιξε το πρώτο του ματς μακρυά από το «σπίτι» του. Το τέλος της χρονιάς εκείνης βρίσκει τον σύλλογο να υποβιβάζεται στην Nationwide Division Two (την σημερινή League Two), έχοντας πια νέα ιδιοκτησία. Ο Winkelman με το κονσόρτιουμ (σ.σ. InterMK consortium) στο οποίο ήταν επικεφαλής, όντως «έσωσε» τον σύλλογο, όμως με τους δικούς του όρους, με εκείνον «διευθυντή». Και κάπως έτσι, τον Ιούνιο του 2004, με τις ευλογίες της FΑ εγένετο η Milton Keynes Dons FC με νέο έμβλημα και με ολόλευκη φανέλα, αντικαθιστώντας το παραδοσιακό κιτρινο-μπλέ και με έδρα το Stadium MK στο Μπλέτσλι του Μίλτον Κέινς, που ολοκληρώθηκε το 2007.
Παρόλο που το κονσόρτιουμ δήλωνε πως η MK Dons διατηρεί δεσμούς με το ένδοξο παρελθόν, ο αγγλικός φίλαθλος κόσμος είδε με καχυποψία την μετακόμιση της «original» Wimbledon, χαρακτηρίζοντάς την ως «US-franchising», μια συνήθη τακτική ομάδων σε διάφορα αθλήματα στις ΗΠΑ να μετακομίζουν από πόλη σε πόλη και να… μεταμορφώνονται εξ ολοκλήρου. Επιστρέφοντας στο 2002, οι φίλοι των παλιών «Dons», αν και ένιωθαν προδομένοι, δεν ακολούθησαν το νέο «μόρφωμα» και έτσι, προχώρησαν στην δημιουργία της AFC Wimbledon και δήλωσαν συμμετοχή στην Combined Counties League, με ανοιχτά για το κοινό δοκιμαστικά, όπου ο καθένας -κυριολεκτικά- μπορούσε να δοκιμαστεί και αν πείσει, να παίζει πλέον για τα χρώματα του club. Η άνοδος στην Isthmian League First Division ήταν άμεση.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/dons5.jpg)
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η AFC Wimbledon ανέβαινε κατηγορίες για… πλάκα, μέχρι που ήρθε η στιγμή για το αναπόφευκτο, την πρώτη συνάντηση της AFC Wimbledon (ως ομάδα της League Two πλέον) με την MK Dons (ως ομάδα της League One). Στις 2 Δεκεμβρίου 2012 η κλήρωση του δεύτερου γύρου του FA Cup τις έφερε αντιμέτωπες στο γήπεδο της MK, η οποία κατάφερε να επικρατήσει της εμφανώς άπειρης και αδύναμης ακόμα AFC Wimbledon με 2-1. Έχει μείνει φυσικά στην ιστορία το σκηνικό με ένα μικρό αεροπλάνο που σήκωσαν οι οπαδοί της AFC Wimbledon να περνάει πάνω από το Stadium MK την ώρα του ματς, φέροντας το «προβοκατόρικο» σύνθημα «WE ARE WIMBLEDON».
Η MK Dons μέχρι σήμερα έχει το πάνω χέρι στις μεταξύ τους αναμετρήσεις με εφτά νίκες έναντι δύο της AFC Wimbledon, ενώ επίσης δύο ματς έχουν λήξει ισόπαλα. Δεν είναι επίσης λίγες οι φορές που τα πράγματα ξεφεύγουν και όποτε συναντιούνται οι οπαδοί των δύο clubs ρίχνουν μεταξύ τους «ψιλές» αλά «Green Street Hooligans». Toν Απρίλιο του 2018 η EFL έφερε τους δύο συλλόγους προ των ευθυνών τους, κοινώς να συμμαζέψουν τους ταραχοποιούς στις τάξεις τους, κάνοντας επίσης τον Ιούλιο του 2019 ισχυρή σύσταση στην AFC Wimbledon να αντιμετωπίζει το όνομα της MK Dons με τον πρέποντα σεβασμό (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), όπως με κάθε άλλη φιλοξενούμενη ομάδα. Βέβαια, όσο η FA εξακολουθεί να αρνείται στην AFC Wimbledon το FA Cup της σεζόν 1987/88 και οτιδήποτε σχετίζεται με τις διακρίσεις της «original» Wimbledon τα πνεύματα δεν θα ηρεμήσουν ποτέ.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/dons3.jpg)
Μια προσωρινή ανακωχή φαίνεται να έρχεται μέσα από το νέο γήπεδο της AFC Wimbledon. Ήδη από το 2013, το «Dons Trust» είχε τις πρώτες του επαφές με το Δημοτικό Συμβούλιο του Μέρτον και την κατασκευαστική Galliard Homes, ώστε να πάρει σάρκα και οστά το όραμα του ιδιόκτητου γηπέδου, που όλοι στο club ήθελαν από το 2002, όταν και ξεκίνησε η οδύσσεια στις ερασιτεχνικές κατηγορίες. Στις 10 Δεκεμβρίου 2015 αποφασίστηκε ομόφωνα να γίνουν δεκτά τα σχέδια της ομάδας για την ανέγερση του γηπέδου, με τις μπουλντόζες να πιάνουν δουλειά στις 16 Μαρτίου 2018.
Φυσικά, δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για σύγχρονη οδύσσεια, αν δεν υπήρχαν διαρκώς αναποδιές. Αν και το γήπεδο θα άνοιγε τις πύλες του το καλοκαίρι του 2019, οι «Dons» χρειάζονταν απελπισμένα ρευστό για να ολοκληρωθεί το «σπίτι» τους, γι’ αυτό και έκαναν online έρανο μέσω του γνωστού για τέτοιους σκοπούς, Seedrs. Το όλο εγχείρημα καθίσταται ακόμα πιο ρομαντικό -αν μπορεί να χαρακτηριστεί δόκιμος ένας τέτοιος όρος- αφού στη σελίδα της δωρεάς υπάρχει βίντεο με τον χολιγουντιανό και πρώην θρύλο της ομάδας, Vinnie Jones, να καλεί τους επισκέπτες της σελίδας να βοηθήσουν για την ολοκλήρωση τη ανοικοδόμησης του γηπέδου. Το «Dons Trust» είχε θέσει ως στόχο τα δύο εκ. λίρες, έναν στόχο που όχι απλά έπιασε, αλλά και ξεπέρασε εύκολα, συγκεντρώνοντας συγκεκριμένα 2.346.350 (!), από 5.053 online επενδυτές. Μιλάμε για έναν σύλλογο εξ ολοκλήρου από τους οπαδούς για τους οπαδούς σε όλα τα επίπεδα. Τι σου είναι η τρέλα για να δεις το όραμά σου να γίνεται πραγματικότητα ε;
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2021/07/dons4.jpg)
Οι φίλοι της ομάδας μπορούν πλέον να νιώθουν το αίσθημα της απόλυτης λύτρωσης, αφού από τις 3 Νοεμβρίου 2020, οι «Dons» επέστεψαν στο σπίτι τους στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, ελάχιστα μίλια μακριά από εκεί που βρισκόταν το παλιό Plough Lane και σπίτι τους από το 1912 μέχρι το 1998. Το «νέο» Plough Lane 9,215 θέσεων, στις 3 Νοεμβρίου 2020 όπως είπαμε, υποδέχτηκε την Doncaster Rovers με το τελικό αποτέλεσμα να είναι 2-2. Το πρώτο γκολ στο καινούριο γήπεδο το πέτυχε ο Joe Pigott στο 18ο λεπτό, περνώντας για πάντα στην ιστορία του club. Τι περιμένουν τώρα άπαντες οι φίλοι των «Dons»; Μα φυσικά το πρώτο ματς για την σεζόν 2021/22 στις 14 Αυγούστου 2021 κόντρα στην ιστορική Bolton Wanderers, για να είναι εκεί δίπλα στην ομάδα που έφτιαξαν πάλι από το μηδέν με τους κόπους και τα δάκρυά τους. Αυτή τη φορά τα δάκρυα θα είναι λύτρωσης και χαράς και αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να τους το στερήσει.
Συντάκτης: Δημήτρης Ζαγοριανάκος
eyap.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/08/imago1003553812h-2048x1365.jpg)
Η Μπρέντφορντ και ο τρόπος του Μάθιου Μπέναμ
Όλοι αυτοί που ασχολούνται με το αγγλικό ποδόσφαιρο, εδώ και κάποια χρόνια, δεν γίνεται να μην έχουν προσέξει την Μπρέντφορντ. Την άσημη ομάδα του Δυτικού Λονδίνου που με τον δικό της περίεργο και δυσνόητο -για πολλούς- τρόπο, κατάφερε να βρεθεί από την τρίτη τη τάξει κατηγορία της Αγγλίας, σε λίγα μόλις χρόνια, στα γήπεδα της Πρέμιερ Λιγκ. Τι κατάφεραν όμως οι «σφήκες» όταν νίκησαν τους «κύκνους» της Σουόνσι με 2-0 στον τελικό της Τσάμπιονσιπ εκτός του να ζήσουν το απόλυτο όνειρο; Μα, να το ζήσουν φτιάχνοντάς το οι ίδιοι. Με αρκετά χαμηλό μπάτζετ και με τον δικό τους ριζοσπαστικό τρόπο, για μεγάλη μερίδα του ποδοσφαιρικού κοινού, που λανθασμένα θεωρεί δύσβατα αυτά τα μονοπάτια εξέλιξης. Οι αλλαγές είναι άλλωστε πάντα δύσκολες για τους φιλάθλους. Ας μη γελιόμαστε. Στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια έχουμε μάθει με το μοντέλο των δαπανηρών μεταγραφών. Κάποιος, κάπου, αγοράζει μια μικρή ομάδα. Ξεχασμένη πολλές φορές ακόμα κι απ’ τους ίδιους τους φιλάθλους της. Αρχίζει να σκορπά ένα σωρό χρήματα και την ανεβάζει κατηγορίες καταφέρνοντας κάποιες φορές να την κάνει ακόμα και πρωταθλήτρια. Στην Αμερική του salary cap (μια συζήτηση που έχει αρχίσει να γίνεται και για την Ευρώπη αν και πολύ δύσκολα θα το δούμε ποτέ να εφαρμόζεται στα μέρη μας) εδώ και χρόνια υπάρχει το moneyball. Μια, να την πούμε, τακτική που ξεκίνησε στο Baseball, και το NFL, και που μέσα από ειδικές στατιστικές μετρήσεις μπορείς να βρεις ένα σωρό «διαμάντια», άγνωστους αθλητές δηλαδή, που μπορούν να αγοραστούν φθηνά και να δώσουν βοήθεια στην κάθε ομάδα εκεί που πραγματικά αυτή πονάει στον αγωνιστικό χώρο, γεμίζοντας παράλληλα και τα ταμεία της με την πώληση που -σίγουρα- θα ακολουθήσει, σε κάποια πιο εμπορική ομάδα, που έχει όμως να διαθέσει περισσότερα, μιας και αυτός θα είναι πάντα ο κανόνας στον αθλητισμό. Οι μικροί θα βγάζουν παίκτες και οι μεγάλοι θα τους αγοράζουν. Το σημαντικό είναι οι μικροί να βγαίνουν όσο μπορούν περισσότερο κερδισμένοι από αυτό. Ειδάλλως το χάσμα ανάμεσά τους ολοένα και θα μεγαλώνει και ο θεατής θα βαριέται επειδή θα βλέπει ολοένα και λιγότερες εκπλήξεις.
Από το 2014, που η Μπρέντφορντ ανέβηκε από την League One στην Τσάμπιονσιπ, πάτησε πάνω στα analytics και με τα expected stats ως οδηγό κατάφερε να βρει ένα σωρό άγνωστους ποδοσφαιριστές, στη συνέχεια να τους κάνει δικούς της, με αστεία ποσά, να πάρει από αυτούς όλα όσα της έδειχναν οι αριθμοί ότι μπορεί να πάρει, από τον καθένα, και στη συνέχεια να τους πουλήσει με τη σειρά της, πολλές φορές ακόμα και 10 φορές πάνω από την αξία που τους είχε αγοράσει. Για μια ομάδα όπως η Μπρέντφορντ που δεν είναι βαρύ όνομα, το αντίθετο μάλιστα, και ούτε φυσικά μπορεί να θεωρηθεί ως ένα πλούσιο κλαμπ, αυτός ήταν, και συνεχίζει να είναι, ο μοναδικός τρόπος ώστε να μπορεί να επιβιώνει στο ίδιο κλουβί με τα τόσα θηρία που υπάρχουν στο ποδόσφαιρο της Αγγλίας. Από το 2014 μέχρι και πέρσι η Μπρέντφορντ ήταν κερδισμένη στα ταμεία της πολύ πάνω από 100 εκατομμύρια λίρες μόνο για παίκτες που είχε πουλήσει, αφού πρώτα τους είχε αγοράσει η ίδια. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του σχεδίου και αυτής της άψογης εφαρμογής είναι ο επιθετικός Άντρε Γκρέι που πλέον αγωνίζεται στη Γουότφορντ. Η Μπρέντφορντ τον είχε αγοράσει από την 5η κατηγορία, και τη Λούτον, για 500 χιλιάδες λίρες το 2014, και οι περισσότεροι θεώρησαν τότε τρελή αυτή την κίνηση. Αυτό που κανένας δεν ήξερε, και πως άλλωστε να το ξέρει, ήταν πως αυτή η μεταγραφή είχε γίνει σύμφωνα με τα analytics και τα xG. Το αποτέλεσμα ήταν μόλις ένα χρόνο αργότερα ο ίδιος παίκτης να πωληθεί στην Μπέρνλι για 12 εκατομμύρια λίρες. Για να στηθεί βεβαίως τόσο άρτια όλο αυτό ευθύνονται δύο ονόματα. Η Smartodds και ο ιδρυτής της. Ο ιδιοκτήτης δηλαδή της Μπρέντφορντ, Μάθιου Μπέναμ. Η εταιρεία δημιουργήθηκε το 2004 με σκοπό να βρίσκει τις καλύτερες ευκαιρίες για ποντάρισμα. Με αυτόν τον τρόπο ο πρώην φοιτητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που άφησε μια πολλά υποσχόμενη καριέρα στα οικονομικά για να γίνει επαγγελματίας παίκτης του στοιχήματος κερδίζοντας εκατομμύρια μόλις σε λίγα χρόνια, χρησιμοποίησε τα xStats για να βρει ποδοσφαιριστές που κανένας δεν θα «πόνταρε» ποτέ πάνω τους. Ρίσκαρε λοιπόν και κέρδισε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/08/imago1001758597h-2048x1232.jpg)
Ο πρόεδρος το κατέχει το τόπι
Η πρώτη επαφή του Μπέναμ με την ομάδα έγινε το 2005 όταν και δώρησε 500.000 λίρες στη διοίκησή της για να καλυφθεί ένα χρέος που θα την έβαζε σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση και -όπως λένε σήμερα πολλοί φίλοι της- ίσως την είχε οδηγήσει ακόμα και στον αφανισμό. Φυσικά και αυτή η δωρεά δεν είχε γίνει τυχαία μιας και ο Μάθιου Μπέναμ είναι φανατικός φίλος της Μπρέντφορντ από όταν ήταν παιδί. Μέχρι και το 2012 συνέχισε να δίνει οικονομική βοήθεια στην ομάδα, χωρίς να φαίνεται, και τότε ήταν που μαζί με το επιτελείο του πήρε την μεγάλη απόφαση να αναλάβει την ομάδα υπό έναν όμως όρο. Η ομάδα θα δούλευε πάνω στο δικό του πλάνο και με τη δική του μέθοδο, των analytics, χωρίς δαπανηρές μεταγραφές, με σκοπό να βγάζει χρήματα από πωλήσεις παικτών, μιας και δεν υπήρχαν οι βάσεις για να βρεθούν χρήματα από μεγάλους χορηγούς. Αγωνιστικός στόχος εκείνα τα χρόνια ήταν να καθιερωθεί στην Τσάμπιονσιπ, αφού φυσικά πρώτα ανέβει στην κατηγορία. Κάτι σημαντικό. Η Μπρέντφορντ για να επιβιώσει θα έπρεπε να βγάζει χρήματα πουλώντας παίκτες. Να κερδίζει ομάδες που έδιναν κάθε χρόνο για μεταγραφές τα δεκαπλάσια από αυτά που αυτή μπορούσε να δώσει. Να αγωνίζεται στο μικρό, 11.000 θέσεων, και 120 ετών, Γκρίφιν Παρκ, δυσκολεύοντας το εμπορικό της κομμάτι (πλέον αγωνίζεται στο Μπρέντφορντ Κομιούνιτι χωρητικότητας 17.250 θέσεων). Ακόμα και οι λιγοστοί followers της ομάδας στα σόσιαλ μίντια ήταν εμπόδιο στο να βρει χορηγούς σύμφωνα με τη λογική του πως λειτουργεί το διαδίκτυο ως προς το κομμάτι αυτό. Φυσικά το πιο δύσκολο ήταν ο ριζοσπαστικός τρόπος του ιδιοκτήτη της που ήταν ενάντια στην πλειοψηφία προπονητών, δημοσιογράφων και οπαδών, της εποχής, ξέροντας πως αν όλο αυτό οδηγούσε σε αποτυχία, η χλεύη που θα εισέπραττε ο ίδιος αλλά και το το εγχείρημά του θα ήταν σε τεράστια επίπεδα. Ακόμα και για τους Άγγλους.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/08/imago1003553841h-2048x1412.jpg)
Ο κόουτς Τόμας Φρανκ
Για να αρχίσει να δουλεύει όλο αυτό, ο Μπέναμ έφερε στην ομάδα δύο τεχνικούς διευθυντές που μαζί του θα έτρεχαν το όλο εγχείρημα. Ο Φιλ Τζάιλς και ο Ράσμους Άντερσεν δεν είναι οι άνθρωποι που θα πάνε να τσεκάρουν παίκτες και θα σου μιλήσουν για τα φανταχτερά τους τσαλιμάκια και τα τεχνικά τους χαρίσματα. Είναι δύο τεχνοκράτες του ποδοσφαίρου, από αυτούς με τα κοστούμια που ξέρουν όμως άψογα να τρέξουν δίπλα σε μια νέα εποχή και γιατί όχι, ακόμα και να την ξεπεράσουν. Φυσικά υπάρχει και ο προπονητής. Τον έχουμε ξεχάσει τόση ώρα. Ο Τόμας Φρανκ. Ένας προπονητής που δεν έχει όμως ουδεμία σχέση με τους υπόλοιπους προπονητές της κατηγορίας. Στους αγώνες βρίσκεται μονίμως σε επικοινωνία, με ακουστικό, με την ομάδα του που κάθεται μπροστά στα λάπτοπ της και του δίνει συνεχώς πληροφορίες και αποτελέσματα των μετρήσεων που γίνονται εκείνη την ώρα. Για τα πάντα. Δεν είναι τυχαίο πως ο Μαρκ Γουορμπάρτον, ο προπονητής που ανέβασε δηλαδή την ομάδα στην Τσάμπιονσιπ το 2015 έχοντας το υψηλότερο ποσοστό νικών στη ιστορία της με 53.85% απολύθηκε επειδή πολύ απλά δεν ήθελε να συμμετάσχει σε αυτόν τον τρόπο λειτουργίας μιας και όπως είχε πει στον Μπέναμ «Εγώ είμαι της παλιάς σχολής, όλα αυτά που μας λες δεν έχουν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο, πώς είναι δυνατόν να μου πει κάποιος που δεν έχει ακουμπήσει ποτέ μια μπάλα ποιος είναι ο ιδανικότερος παίκτης για την ομάδα μου, χωρίς να τον έχω δει». Σε κάποια άλλη εποχή θα είχε απόλυτο δίκιο. Στη σύγχρονη όμως δική μας κανένας δεν μπορεί να το πει αυτό με σιγουριά.
Αυτό λοιπόν το μοντέλο οδήγησε την Μπρέντφορντ στην Πρέμιερ Λιγκ και με αυτό το μοντέλο θα συνεχίσει και φέτος. Οι μεταγραφές άλλωστε που έχουν γίνει, μέχρι αυτή την ώρα, είναι τρεις και έχουν αγγίξει μαζί -σχεδόν- τις 35 εκατομμύρια λίρες, ένα αρκετά μικρό ποσό σε σχέση πάντα με τους υπόλοιπους, μεγάλο όμως για την ίδια. Το μοντέλο της Μπρέντφορντ εννοείται πως έχουν αρχίσει να το χρησιμοποιούν αρκετές ομάδες, με τη Λίβερπουλ να είναι το καλύτερο -πρόσφατο- παράδειγμα. Μια ομάδα δηλαδή που έφτασε στην κορυφή έχοντας όμως και ιστορία, και φανέλα, και φυσικά πολλά χρήματα να δαπανήσει. Δυστυχώς μόνο με τη μελέτη των αριθμών ή μόνο με τη φανέλα, και χωρίς χρήματα, δεν μπορεί να έρθει καμία κορυφή. Ακόμα και στην ταινία Moneyball για την ομάδα Oakland Athletics του μπέιζμπολ όσο και αν αυτή μεταμορφώθηκε προς το καλύτερο δουλεύοντας με βάση τα ειδικά στατιστικά κάποιου που δεν είχε ιδέα από το άθλημα, στο τέλος, το πρωτάθλημα κατέληξε όχι στην ίδια αλλά στην ομάδα που είχε μεγαλύτερο ταλέντο και πολύ περισσότερα χρήματα. Η Μπρέντφορντ σήμερα το βράδυ για την 1η αγωνιστική της σεζόν 2021/2022 θα βρεθεί απέναντι στην Άρσεναλ, μπροστά στο κοινό της, στο ντεμπούτο της στην Πρέμιερ Λιγκ, έχοντας ως πρώτο στόχο να καταφέρει να μη θαμπωθεί από τη λάμψη της μεγάλης κατηγορίας. Δεν θα είναι εύκολο. Οι φίλοι του αγγλικού ποδοσφαίρου περιμένουν να δουν τον Άιβαν Τόνεϊ, το αστέρι της που αγωνίζεται στην επίθεση και αποκτήθηκε πέρσι για 5 εκατομμύρια λίρες με την αξία του να έχει εξαπλασιαστεί, και οι οπαδοί της θα ζήσουν με το άγχος του αν θα τα καταφέρει να πετύχει τον μεγάλο της στόχο. Την παραμονή. Μένει να δούμε πόσο μπορεί να αντέξει μια ομάδα με αυτό το μοντέλο σε ένα πρωτάθλημα που, ευτυχώς ή δυστυχώς, οι βαριές φανέλες και τα εκατομμύρια των ιδιοκτητών θα έχουν πάντα τον πρώτο ρόλο.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
Ξεκίνησε με νίκη εναντίον της Άρσεναλ.
-
Ένας φίλος της Γουίγκαν έγραψε σε οπαδικό γκρουπ πως ο φίλος του ο Κιθ πέθανε. Όλοι πίστεψαν πως αναφέρεται σε κάποιον οπαδό της ομάδας. Μετά από πάρα πολλά "RIP" έγινε γνωστό πως ο Κιθ ήταν πάπια. Η διευκρίνηση δεν άλλαξε τίποτα. Για Άγγλους φιλάθλους μιλάμε άλλωστε. Το αποτέλεσμα; Σήμερα χιλιάδες θεατές στο γήπεδο της Γουίγκαν κράτησαν ένα λεπτό σιγής για τον Κιθ. Την πάπια.
(https://scontent.fskg4-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/p960x960/240830917_10159972199420931_1623509321815305582_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-5&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=-LIAQqWfQc4AX_NEwbj&_nc_ht=scontent.fskg4-1.fna&oh=8c8bd1e5c6e6f8bf26e0668c3fe27a3a&oe=61504A56)
El Sombrero
-
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/09/mother3.jpg)
Μια μικρομεσαία ομάδα με πολύ μεγάλη καρδιά
Το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου 2020 η πυροσβεστική υπηρεσία του Μάδεργουελ είχε αρκετή δουλειά, αφού η πόλη γιόρταζε τη νύχτα του Γκάι Φωκς με αμέτρητα πυροτεχνήματα και πολύ αλκοόλ. Μια από τις πιο σοβαρές κλήσεις που έλαβε εκείνη τη μέρα αφορούσε μια φωτιά που είχε ξεσπάσει στις στέγες δυο γειτονικών σπιτιών. Οι πυροσβέστες κατάφεραν να ελέγξουν μετά από αρκετή ώρα τη φωτιά αλλά η ζημιά που είχε ήδη προκληθεί ήταν μεγάλη. Οι δυο οικογένειες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να ψάξουν για μια νέα προσωρινή στέγη.
Την επόμενη κιόλας μέρα οι γείτονες ανέλαβαν δράση, ξεκινώντας έναν έρανο για να μαζευτούν χρήματα αλλά και αντικείμενα που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν όσα κάηκαν. Πριν περάσουν αρκετές ώρες, η καμπάνια τους δέχτηκε μια τεράστια ώθηση. Η ομάδα της πόλης, η Μάδεργουελ, προώθησε δυναμικά την ενέργεια σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό από αυτό της συγκεκριμένης γειτονιάς και ζήτησε από τους οπαδούς της να στηρίξουν με όποιον τρόπο μπορούν. Μέσα σε λίγες μέρες συγκεντρώθηκε ένα μεγάλο ποσό (πενταψήφιο νούμερο) που διατέθηκε άμεσα στις δυο άτυχες οικογένειες.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/09/mother2-768x486.jpeg)
Το να ενδιαφέρεται μια ποδοσφαιρική ομάδα 1ης κατηγορίας, που εκείνη τη σεζόν αγωνιζόταν και στην Ευρώπη, να βοηθήσει μια τυχαία οικογένεια που αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα πιθανόν ηχεί κάπως περίεργα στα αυτιά των περισσότερων ανθρώπων. Όχι όμως σε αυτούς που μένουν κοντά στην περιοχή του βόρειου Λαναρκσάιρ, όπου βρίσκεται η μικρή πόλη Μάδεργουελ των 32.000 κατοίκων. Η τοπική ομάδα δεν είναι μια συνηθισμένη ομάδα. Είναι ένας σύλλογος με πολύ ειδική σχέση με τους οπαδούς του αλλά και την περιοχή του.
Την ιδιαιτερότητα του την αντιλαμβάνεσαι πάρα πολύ εύκολα, ψάχνοντας απλά σε ποιον ανήκει. Από τον Οκτώβριο του 2016, όταν και ο σύνδεσμος φιλάθλων “Well Society” πήρε στα χέρια του το 76% των μετοχών, η Μάδεργουελ ανήκει στους οπαδούς της, διοικείται από τους οπαδούς της, στηρίζεται εξολοκλήρου από τους οπαδούς της και στηρίζει με κάθε τρόπο τους οπαδούς της. Αυτή η λεπτομέρεια στο τέλος είναι το κερασάκι στην τούρτα αυτού του ιδιαίτερου πρότζεκτ. Τη φράση “η ομάδα είναι οι οπαδοί της” την έχουμε ακούσει άπειρες φορές αλλά σε λίγες περιπτώσεις βρίσκει τόσο πιστή εφαρμογή όπως εδώ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/09/mother.jpg)
Το περιστατικό με τη φωτιά είναι μόνο ένα από τα δεκάδες στα οποία ο σύλλογος απέδειξε πόσο ψηλά τοποθετεί την ιδέα της αλληλεγγύης και της κοινωνικής ευαισθησίας. Η γκάμα των ενεργειών είναι πολύ μεγάλη. Από ειδικές εκδηλώσεις για ηλικιωμένους φιλάθλους με προβλήματα άνοιας μέχρι διαφήμιση και προώθηση με κάθε τρόπο (ακόμα και με τοποθέτηση του αριθμού πάνω στη φανέλα) της τηλεφωνικής γραμμής παρέμβασης για την αυτοκτονία.
Από περιπτώσεις που οι ποδοσφαιριστές της εμφανίστηκαν χωρίς πρόσκληση σε μετακόμιση ενός χώρου που συλλέγει έπιπλα για άπορες οικογένειες και βοήθησαν να μεταφερθούν τα διάφορα αντικείμενα μέχρι οικονομική στήριξη στο δήμο της πόλης για να μπορέσει να στολίσει τους δρόμους για τις γιορτές των Χριστουγέννων, ελπίζοντας πως έτσι θα φτιάξει την ψυχολογία των κατοίκων σε αυτή την άσχημη περίοδο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/09/mother4-768x511.jpg)
Δυο αμυντικοί της Μάδεργουελ φωτογραφίζονται μαζί με άλλους εθελοντές αφού έχουν βοηθήσει στη μετακόμιση σε ένα χώρο με έπιπλα για άπορες οικογένειες
Ο Άλαν Μπάροους, που από απλός οπαδός μετατράπηκε σε διοικητικό στέλεχος της αγαπημένης του ομάδας, εξηγεί τη θεωρία πίσω από το όλο εγχείρημα: “Όλη η ουσία σε μια ομάδα που ανήκει στον κόσμο της βρίσκεται στο να υπάρχει συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ αυτής και του κόσμου. Προσπαθούμε να βάλουμε τους φιλάθλους μας στο κέντρο κάθε απόφασης που παίρνουμε. Θέλουμε να ενεργούμε υπεύθυνα και σαν εταιρεία που είμαστε αλλά και σαν ποδοσφαιρικός σύλλογος. Αυτό αναρωτηθήκαμε εξ αρχής. Τι είδους σύλλογο θέλουμε. Φυσικά το να κερδίζουμε τα παιχνίδια είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αλλά για μια ομάδα σε μια περιοχή σαν τη δική μας, στα δικά μας μάτια είναι εξίσου σημαντικό το να χρησιμοποιούμε αυτή τη δύναμη που μας δίνει ο σύλλογος για καλό σκοπό.”
Η αναφορά στην συγκεκριμένη περιοχή δεν είναι τυχαία. Το Μάδεργουελ, που από τις αρχές των 90s υποφέρει από το κλείσιμο της βαριάς βιομηχανίας στην οποία στηριζόταν, έχει ένα από μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας στη Σκωτία. Τον Δεκέμβριο του 2019 υπολογιζόταν πως περισσότερα από 6.500 παιδιά της ευρύτερης περιοχής δικαιούνταν δωρεάν σχολικά γεύματα, καθώς ήταν μέλη σε οικογένειες με πάρα πολύ χαμηλό εισόδημα. Το πρόβλημα με αυτό το πρόγραμμα, όπως είδαμε και στην ιστορία που προέκυψε με τον Μάρκους Ράσφορντ, εντοπίζεται στο ότι την περίοδο των γιορτών, που τα σχολεία κλείνουν, τα γεύματα σταματάνε. Ο σύλλογος βγήκε μπροστά και εκεί. Για όλη την περίοδο των γιορτών η Μάδεργουελ πρόσφερε στο γήπεδο της καθημερινά ζεστά γεύματα για τα παιδιά αυτά, σε ένα περιβάλλον σχεδιασμένο ειδικά γι’αυτό το σκοπό, όπου τα πιτσιρίκια μπορούσαν εκτός από το να φάνε, να παίξουν και να γνωρίσουν άλλα παιδιά. Μια πρωτοβουλία που επαναλήφθηκε κι άλλες φορές από τότε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/09/mother5-600x874.jpg)
Μια “μικρομεσαία” ομάδα της Σκωτίας βάζει τα γυαλιά σε πολύ μεγαλύτερες ομάδες με πολλαπλάσια μπάτζετ που καταλήγουν να στοχεύουν περισσότερο σε ένα παγκόσμιο κοινό και να αγνοούν τους ανθρώπους της περιοχής τους που σε πολλές περιπτώσεις είναι και ο βασικός λόγος που υπάρχουν ακόμα μετά από τόσες δεκαετίες. Αν και οι αγωνιστικές επιτυχίες της Μάδεργουελ είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού (φέτος θα κλείσει 30 χρόνια από τον τελευταίο της τίτλο, το κύπελλο Σκωτίας που κατέκτησε το 1991) ο κόσμος της παραμένει κοντά της, αναγνωρίζοντας εκτός των άλλων την αξία και τη σημασία που έχει για την τοπική κοινωνία. Οι 5-6.000 θεατές που πηγαίνουν κατά μέσο όρο στο Φιρ Παρκ μπορεί να μην ακούγονται πολλοί αλλά αποτελούν ουσιαστικά το 15% της πόλης. Και η ομάδα δεν τους ξεχνά, ούτε τους αντιμετωπίζει σαν απλούς πελάτες.
Όπως έγινε γνωστό στην αρχή του καλοκαιριού, όσοι στήριξαν το σύλλογο πέρσι αγοράζοντας διαρκείας για μια σεζόν κατά την οποία ήξεραν ότι πιθανότατα δεν θα επιτρεπόταν να βρεθούν στις κερκίδες, μπορούν να ανανεώσουν τη θέση τους για φέτος τζάμπα! Σαν να μην έφτανε αυτό, τον Ιούλιο η διοίκηση επανήλθε στο θέμα των διαρκείας εστιάζοντας σε ένα άλλο μέρος του κόσμου, που ζορίζεται πολύ οικονομικά ειδικά αυτή την εποχή που η ανεργία έχει αυξηθεί κι άλλο λόγω της πανδημίας.
Η Μάδεργουελ κάλεσε τους οπαδούς της να συνεισφέρουν οικονομικά ώστε κάποιοι από τους μη προνομιούχους φιλάθλους της ομάδας να μπορούν να βλέπουν τα φετινά εντός έδρας παιχνίδια της δωρεάν. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή. Μέσα σε λίγες μέρες συγκεντρώθηκαν περισσότερες από 60.000 λίρες, ένα ποσό που ανέλαβε να διπλασιάσει αυτόματα ο σύλλογος. Με αυτόν τον τρόπο υπολογίζεται ότι περίπου 1.000 φίλοι της ομάδας που έχουν οικονομικό πρόβλημα θα δώσουν φέτος κανονικά το παρών στο γήπεδο στους αγώνες της σκωτσέζικης Πρέμιερσιπ και θα την ενισχύσουν στην προσπάθεια της να επιστρέψει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Η θέση της διοίκησης σε όλα αυτά αποτυπώνεται στα λόγια του Μπάροους: “Μπορεί να μην έχουμε πάρα πολλούς οπαδούς αλλά ξέρουμε πως αυτοί που έχουμε είναι πολύ πιστοί στο σύλλογο και έτοιμοι να βοηθήσουν όποιον έχει δυσκολίες. Ειδικά σε αυτή την περιοχή και αυτή την εποχή το να βλέπω ανθρώπους που θέλουν να στηρίξουν τους συνανθρώπους τους έστω και μέσω μιας ποδοσφαιρικής ομάδας μου προκαλεί μεγάλη χαρά. Χάρη σε αυτή τη γενναιοδωρία, κάποιες οικογένειες που δεν θα μπορούσαν αλλιώς να ανταπεξέλθουν οικονομικά τώρα μπορούν να έρθουν στο Φιρ Παρκ κάθε δεύτερο σ/κ, να περάσουν καλά και να νιώσουν μέρος της ομάδας και της κοινωνίας.” Όπως έχουμε δει και σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, για παράδειγμα στις συνεργασίες κάποιων αγγλικών συλλόγων με τις τράπεζες τροφίμων της περιοχής τους, το ποδόσφαιρο μπορεί και πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/05/Football-Memories-Dream-Team-March-2020-1-e1620742889849.jpg?w=1360&ssl=1)
Θυμάσαι Τότε στο Γήπεδο;
Συνεχίζοντας στο λήμμα ‘Σκωτία’ αυτή τη φορά έπεσα πάνω σε κάτι που δεν έχει να κάνει με οπαδούς και φιλανθρωπία, αλλά με ένα οργανωμένο ιατρικό πρόγραμμα. Το ίδρυμα ‘Alzheimer Scotland’, που δραστηριοποιείται κατά της νόσου που έχει στον τίτλο του όσο και κατά της γεροντικής άνοιας, εδώ και δύο χρόνια έχει εγκαινιάσει ένα πρόγραμμα που ονομάζεται ‘Football Memories’.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/05/Alzheimer-Scotland-Football-Memories.jpg?resize=477%2C268&ssl=1)
Σύμφωνα με το γιατρό-νευρολόγο, που τρέχει το πρόγραμμα, θεώρησαν ότι το να φέρουν σε επαφή ανθρώπους που πάσχουν από Αλτζχάιμερ ή άνοια και να τους παρουσιάσουν πράγματα που σχετίζονται με το ποδόσφαιρο θα είχε αποτέλεσμα, διότι θα ενεργοποιούσαν τη συναισθηματική τους μνήμη. Σε συνεργασία με το Σκωτσέζικο Μουσείο Ποδοσφαίρου, συγκεντρώνουν τους πάσχοντες σε αίθουσες και τους δείχνουν παλιά ματς, αναμνηστικά, φωτογραφίες, αποκόμματα εφημερίδων, τους βάζουν να ακούσουν ραδιοφωνικές μεταδόσεις και διάφορα άλλα τέτοια ρετρό. Ο γιατρός εξηγώντας τις πρακτικές δηλώνει ότι οι δύο ασθένειες προσβάλλουν τη μνήμη, αλλά όχι τη συναισθηματική μνήμη. Αυτό που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν είναι ακριβώς τα πάθη που γεννάει το ποδόσφαιρο. Μπορεί ο Σκωτσέζος παππούς να έχει ξεχάσει τι έφαγε το πρωί, αλλά αν γυρίσεις πίσω το χρόνο και του επαναφέρεις την αγωνία, την ένταση, το θυμό, την έκρηξη στο γκολ ενός παιχνιδιού που παρακολούθησε το 1970 τον μετατρέπεις από ένα χαμένο ηλικιωμένο σε έναν ζωντανό άνθρωπο.
Στα δύο χρόνια που λειτουργεί το πρόγραμμα πάνω από 10.000 ηλικιωμένοι έχουν πάει εκεί. Τα αποτελέσματα είναι τόσο καλά που πλέον η ιατρική σχολή του πανεπιστημίου της Γλασκώβης το έχει συμπεριλάβει στα μέρη όπου στέλνει για πρακτική τους φοιτητές της και ο Παγκόσμιος Ιατρικός Σύλλογος έχει στείλει μόνιμο παρατηρητή. Σε μια έρευνα που έκανε για το θέμα το Programme 4 του ραδιοφώνου του BBC ακούστηκαν φανταστικά πράγματα όπως μια γυναίκα που δήλωσε ότι: ‘Πήγα τον άντρα μου φυτό και τον πήρα κανονικό άνθρωπο’. Έχουν υπάρξει αρκετά ‘καφενειακά’ περιστατικά όπως μαρτυρούν οι νοσηλευτές, με παππούδες να πλακώνονται μεταξύ τους για κάποιο old firm του 1960, για την Αμπερντίν, για τη Χιμπς και τη Χαρτς.
Το κεντρικό στοιχείο είναι φυσικά το πάθος. Τα έντονα συναισθήματα που γεννάει το ποδόσφαιρο. Αυτό που στα 18 σου μπορεί να σε κάνει να χάσεις το μυαλό σου και στα 78 να το ξαναβρείς. Διότι, όπως δήλωσε και ένας θεραπευμένος: “Τι με βοήθησε να βρω ξανά το μυαλό μου; Η επιστροφή της ανάμνησης της Σέλτικ μου να κατακτάει το Ευρωπαϊκό Κύπελλο”.
sombrero.gr
-
(https://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2021/08/BOH.png)
Ποιοι είναι οι Bohs και τί έχουν να μας μάθουν;
Ο Δημήτρης Βούρης, κάτοικος Δουβλίνου μας γράφει δυο τρία βασικά σημεία που αξίζει να σταθούμε για την αποψινή αντίπαλο του ΠΑΟ, τη Bohemians FC.
Μια ακόμη Ιρλανδική ομάδα, η Bohemian F.C. θα βρεθεί στον ευρωπαϊκό δρόμο του Π.Α.Ο.Κ., μετά τους Shamrock Rovers το 2011.
{ Ας σημειωθεί πως τον Οκτώβριο του 2019 στα πλαίσια της UEFA Youth League ο ΠΑΟΚ είχε αποκλείσει τη Bohemians }
Η ομάδα προφέρεται “Μποχιμιαν” (ή, και ” Μποχιμιανς” ) κι όχι “Μποεμιανς” όπως βλέπω να γράφουν οι δημοσιογράφοι δεξιά κι αριστερά.
Ποιοι όμως είναι οι Bohs και γιατί αξίζει να τους μελετήσουμε λίγο πιο προσεκτικά;
Με έδρα το Βόρειο Δουβλίνο, και πιο συγκεκριμένα την περιοχή του Phibsboro, η Bohemian F.C. είναι μια ομάδα που σε μεγάλο βαθμό αντιπροσωπεύει και πρεσβεύει πολλά από όσα οι ρομαντικοί του ποδοσφαίρου επιθυμούν.
(https://i2-prod.dublinlive.ie/incoming/article10949913.ece/ALTERNATES/s1200/Dalymount-Park.jpg)
Ένας σύλλογος δεμένος με την περιοχή, που δίνει στην και παίρνει από την κοινότητα.
Ένας σύλλογος που ανήκει πραγματικά στα μέλη του – όχι όμως ταυτόχρονα με προέδρους, αφεντικά, πλειοψηφικά πακέτα και λοιπές πρακτικές σύγχρονων πολυεθνικών κλάμπ που έχουν βάση μελών, αλλά στη λογική “ένα μέλος = μία ψήφος”.
Ένας σύλλογος με δυνατό πυρήνα οπαδών, όχι στη λογική των Ευρωπαίων ultras, αλλά με συνεχή παρουσία εντός και εκτός έδρας, κόντρα στην κυρίαρχη λογική της Ιρλανδικής φίλαθλης κοινότητας που υποστηρίζει και ενδιαφέρεται μόνο για την Αγγλική και την Σκωτσέζικη Premier League (όσον αφορά το ποδόσφαιρο).
Ένας σύλλογος ημι-επαγγελματικός, πράγμα που σημαίνει ότι οι ποδοσφαιριστές του δεν πληρώνονται 52 εβδομάδες το χρόνο και φυσικά έχουν και δεύτερη (ή καλύτερα, πρώτη) δουλειά.
Ένας σύλλογος που βασίζεται στις συνδρομές των μελών και τις εισπράξεις από τα εισιτήρια για “να βγει η χρονιά”, καθώς η στήριξη από τη FAI (Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία) δεν είναι αρκετή. Με τα έως τώρα αποτελέσματα στα ευρωπαϊκά παιχνίδια και τα έσοδα από τα παιχνίδια με τον Π.Α.Ο.Κ. υπολογίζεται πως θα βάλουν στα ταμεία περίπου 800.000 ευρώ, εξωπραγματικό ποσό για τα δεδομένα τους που θα τους δώσει μεγάλη ανάσα για τις ερχόμενες σεζόν.
Ένας σύλλογος που δε δίστασε να κυκλοφορήσει εκτός έδρας φανέλες με το πρόσωπο του Bob Marley (η οποία αργότερα ανακλήθηκε για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων και αντικαταστάθηκε με την υψωμένη γροθιά), με το μήνυμα “Refugees Welcome”, αλλά και πρόσφατα με το logo του ιρλανδικού post-punk/indie συγκροτήματος Fontaines DC., με μέρος των εσόδων να πηγαίνουν σε συγκεκριμένο οργανισμό για τη βοήθεια αστέγων.
(https://www.independent.ie/incoming/b5683/37449429.ece/AUTOCROP/h1060/Bohs.jpg)
Ένας σύλλογος που με βασικά έσοδα τις συνδρομές μελών και τις εισπράξεις από εισιτήρια, στους αγώνες που λαμβάνουν χώρα στο ιστορικό τους γήπεδο Dalymount Park ή Dalyer για τους οπαδούς ή “το σπίτι του Ιρλανδικού ποδοσφαίρου” για πολλούς, των 3.500 χιλιάδων θέσεων, καταφέρνει και διατηρεί ακαδημίες με ομάδες K19, K17, K15, ομάδες γυναικών και νεανίδων, αλλά και δύο ομάδες Futsal (ποδόσφαιρο σάλας) στις δύο εθνικές κατηγορίες.
Ένας σύλλογος με ξεκάθαρη πολιτική στάση σε ζητήματα όπως προσφυγικό, διακρίσεις, παλαιστινιακό, φασίστες, στεγαστικό και τιμές ενοικίων και με λόγο για ό,τι αφορά την κοινότητα η οποία τους δίνει ζωή και της οποίας αποτελεί ζωτικό κύτταρο.
Ένας σύλλογος που όποιος τον ακολουθεί δεν το κάνει για τις νίκες και τα τρόπαια, άλλωστε αυτά είναι λίγα για τα 131 χρόνια ιστορίας, αλλά γιατί θέλει να είναι κομμάτι του, θέλει να είναι μέρος αυτής της αλληλεπίδρασης συλλόγου – κόσμου – κοινότητας.
The Auld Triangle με ιστορία από πίσω του το άσμα. Γραμμένο από Brendan Behan, όταν ήταν φυλακισμένος λίγο πιο πέρα από το γήπεδο, και τραγουδισμένο από Luke Kelly (The Dubliners) οπαδό της Bohemian.
Για όλα τα παραπάνω, τα αρκετά αντιεμπορικά με όρους σύγχρονου μάρκετινγκ, ίσως αξίζει να ξεψαχνίσουμε τους Bohs σε κάποιο μελλοντικό τεύχος HUMBA!, ώστε να δούμε πως μπορεί ένας σύλλογος που ανήκει στα μέλη του να κάνει πράξη αυτά που πολλοί ονειρευόμαστε.
Δημήτρης Βούρης
Bonus
https://www.mixcloud.com/HUMBAzinegr/humbaonair-004-season-6-29102018-reggae-dub-dancehall/
humbazine.gr
-
Το Σάββατο που μας πέρασε, ο Τζακ Γκρίλις, έδωσε την φανέλα του σε έναν μικρό φίλο της Μάντσεστερ Σίτι μετά το παιχνίδι εναντίον της Τσέλσι.
Ο μπαμπάς του τον τράβηξε φωτογραφία, στο κρεβάτι ενω ξάπλωνε, ενώ ο μικρός είχε σκεπαστεί με την φανέλα.
Το ποδόσφαιρο είναι συναίσθημα.
Αυτή η χειρονομία μπορεί να μην σημαίνει πολλά για τον παίκτη, αλλά είναι αξέχαστη για τους οπαδούς, ειδικότερα για τους μικρούς φίλους των ομάδων.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/242991382_4473685862685514_8266318393654670067_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-5&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=dkGcfpjgoOoAX-baK8k&tn=wQdhKeeupgo-Gti3&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=2835bc5e7bbeb936489b7328e98df072&oe=61792B13)
Dieci
Οι παίκτες της Φούλαμ, πανηγύρισαν το γκολ που πέτυχε ο Μίτροβιτς απέναντι στην Μπρίστολ...με τον Ρις Πόρτερ, που πάσχει από εγκεφαλική παράλυση και προσφάτως είχε υποστεί επίθεση στο διαδίκτυο.
Ολοι οι παίκτες της Φούλαμ έτρεξαν στην κερκίδα και αφιέρωσαν το γκολ, σ'αυτό το δεκατριάχρονο παιδί.
Ο Ρις Πόρτερ, δέχτηκε διαδικτυακή επίθεση όταν είχε κοινοποιήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα βίντεο που έπαιζε ποδόσφαιρο.
Οι παίκτες της Φούλαμ, πήραν θέση και στήριξαν με τον τρόπο τους, αυτό το παιδί!
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/s640x640/242999223_4469513603102740_6795978599522654546_n.jpg?_nc_cat=107&ccb=1-5&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=RDS9f8MW8qkAX-h9bb2&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=db232338c7187ef8dd06c2b3b219cd29&oe=61780029)
Dieci
-
"Για ποιο λόγο υποστηρίζεις αυτή την ομάδα; Αφού δεν κερδίζει ποτέ τίτλους..."
Οπαδοί της 10ης ομάδας της 3ης κατηγορίας (Πόρτσμουθ) πανηγυρίζουν ένα εκτός έδρας γκολ εναντίον της 22ης ομάδας της 3ης κατηγορίας (Τσάρλτον):
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/243201788_10160023049050931_233506686100957419_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-5&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=NC5KiKLfyrsAX_mTeYI&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=6b606420322db4533c335ae67d1229be&oe=6178F3FC)
El Sombrero
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/10/handshake-600x390-1.jpg?w=600&ssl=1)
Η μέρα που υψώθηκε στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν η λάθος σημαία
Η άτιμη η ιστορία είναι γεμάτη από σημαντικά και έντονα γεγονότα που πολλά από αυτά ευτυχώς ή δυστυχώς δεν πρέπει να ξεχαστούν. Όσο κι αν πολλές φορές είναι σκληρά, πρέπει να μένουν στην επιφάνεια για να θυμίζουν σε όλους εμάς τι πρέπει να αποφεύγουμε στο μέλλον. Τι δεν πρέπει να ξαναζήσουμε στο μέλλον. Δυστυχώς πολλές φορές αυτό το μέλλον έχει φτάσει, χτυπώντας μας βίαια την πόρτα, στο παρόν, με πολλούς ανθρώπους να κωφεύουν μπροστά σε αυτόν τον απαίσιο και επικίνδυνο «ήχο».
«Δεν ήρθαμε σε καμία επαφή με την Κυβέρνηση πριν τον αγώνα. Ο Χίτλερ δε μας έστειλε κανένα μήνυμα και όλοι εμείς δεν είμαστε εδώ ως πολιτικοί, αλλά ως αθλητές για να παίξουμε ποδόσφαιρο απέναντι στην καλύτερη ομάδα του πλανήτη. Την Αγγλία». Αυτές ήταν οι λιγοστές δηλώσεις του αρχηγού της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γερμανίας λίγες μόνο ώρες πριν μπει στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν. Εκεί που μαζί με τους συμπαίκτες του χαιρέτησε ναζιστικά λίγο πριν την έναρξη του αγώνα με τη σημαία των Ναζί να κυματίζει στο γήπεδο. Ήταν Δεκέμβριος του 1935 και λογικά πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτό εδώ το κείμενο ίσως νιώθετε κάπως μπερδεμένοι. Η κυματιστή σημαία με τη σβάστικα στο γήπεδο της Τότεναμ θεωρείται -καθόλου άδικα- ως η πιο απίστευτη στιγμή που έζησε το ιστορικό γήπεδο από τον Σεπτέμβριο του 1899, όταν και βρέθηκαν εκεί 5.000 φίλοι της ομάδας (οι πρώτοι που πάτησαν το πόδι τους δηλαδή) για ένα φιλικό με τη Νοτς Κάουντι μέχρι τον Μάιο του 2017 όταν και γκρεμίστηκε. Γιατί όμως συνέβη αυτό το σοκαριστικό γεγονός;
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/10/1935enggerwhl1.jpg?w=583&ssl=1)
Η εύκολη εξήγηση είναι η άνοδος του φασισμού που εκείνη την περίοδο χρησιμοποιούσε το ποδόσφαιρο, και τα σπορ γενικότερα, ως εργαλείο προπαγάνδας, και όχι ως αυτό που ήταν, και συνεχίζει να είναι -έστω και αλλοιωμένο- και στις μέρες μας. Ένα όμορφο παιχνίδι. Οι ρίζες αυτής της απίστευτης στιγμής βρίσκονται στον Ιταλό δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Τον πρώτο δηλαδή πολιτικό ηγέτη που αναγνώρισε τη δύναμη που είχαν 22 γυμνασμένοι άντρες που κυνηγούν μια μπάλα αγωνιζόμενοι με τα χρώματα της χώρας τους. Από τις επιτυχίες των ποδοσφαιριστών, ο Μουσολίνι αποκτούσε ο ίδιος δόξα μέσω του λαού που έπαιρνε απλόχερα χαρά, και «εθνική υπερηφάνεια», από την εικόνα του θαρραλέου και αθλητικού «Νέου Ιταλού». «Αν μπορούμε να δώσουμε χαρά στο λαό με ένα απλό γκολ σκεφτείτε τι μπορούμε να καταφέρουμε κατακτώντας ένα τρόπαιο ως έθνος» έλεγε συνέχεια στους συνεργάτες του και κάπως έτσι η Ιταλία έφερε στα πάτρια εδάφη το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934. Με τον Ντούτσε πρόθυμο να χτίσει την έννοια του φασιστικού καθεστώτος η Ιταλία «έστησε» ένα τουρνουά κομμένο και ραμμένο για να το κατακτήσει η ίδια, επιβάλλοντας παράλληλα ένα όραμα επιτυχίας σχεδιασμένο άρτια για να φτάσουν οι ιαχές της επιτυχίας του από το εθνικό στάδιο της Ρώμης σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Όταν η Ιταλία επικρατούσε με 2-1 της Τσεχοσλοβακίας στη Ρώμη κατακτώντας το τρόπαιο πολλοί ήταν αυτοί που δε μιλούσαν μόνο για το ταλέντο των Ιταλών αλλά και για τον διαιτητή Ιβάν Έκλιντ. Ο Έκλιντ είχε επίσης σφυρίξει το παιχνίδι των Ιταλών στον ημιτελικό με την Αυστρία με τις φήμες να οργιάζουν για δείπνο που είχε με τον ίδιο το Μουσολίνι πριν το παιχνίδι. Υπάρχει ακόμα η φήμη πως ο διαιτητής είχε πασάρει την μπάλα με το κεφάλι σε κάποια φάση του ημιτελικού για πόδι Ιταλού σε μια φάση που -ευτυχώς- και δεν κατέληξε σε κάποιο τέρμα. Όχι ότι θα είχε γίνει και τίποτα. Την ίδια ώρα στη Γερμανία, ο Χίτλερ, έχοντας αντλήσει έμπνευση από τον Μουσολίνι και έχοντας κάνει γνωστά τα πιστεύω του φτάνοντας σε μια διχαστική και άρρωστη κοσμοθεωρία, έχει δει τον δικό του μηχανισμό προπαγάνδας να λειτουργεί καλύτερα από ότι είχε ο ίδιος φανταστεί. Είμαστε στο 1935, ο Χίτλερ έχει ήδη φανερώσει το μίσος του για τους Εβραίους, γνωστό άλλωστε στο βιβλίο του ο Αγών μου (δημοσιευμένο από το 1924), και με τη βρετανική κυβέρνηση να παραμένει ακόμα διαλλακτική προς τον ίδιο, βρήκε την ευκαιρία να δουλέψει ο μηχανισμός της δικής του προπαγάνδας, μέσω του ποδοσφαίρου, στο καλύτερο μέρος που θα μπορούσε αυτό να συμβεί και με αντίπαλο την κορυφαία ομάδα του κόσμου. Το φιλικό παιχνίδι θα διεξαγόταν στο Γουάιτ Χάρτ Λέιν προς έκπληξη μεγάλης μερίδας της Εβραϊκής κοινότητας που ζούσε ήδη με το φόβο. Ακόμα και ο Τύπος της εποχής είχε διχαστεί. Από τη μία υπήρχαν εφημερίδες που έγραφαν πως η Τότεναμ θα γίνει εργαλείο της προπαγάνδας των Ναζί αποδοκιμάζοντας, πολύ σωστά, το γεγονός ως διχαστικό και τοξικό, και από την άλλη υπήρχαν και εκείνες που έγραφαν πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να νοιαστεί (η Τότεναμ) αν χάσει μεγάλο μέρος του Εβραϊκού της κοινού μιας και οι Σπερς ανήκουν στους Άγγλους, και είναι πάντα ωραίο να βλέπεις αγγλικές ομάδες να παίζουν μόνο για Άγγλους. Για «ορίτζιναλ Άγγλους».
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/10/108378568_mosley3_getty976.jpg?resize=672%2C377&ssl=1)
Την ίδια περίοδο το Βρετανικό Ακροδεξιό Κόμμα με ηγέτη τον Όσβαλντ Μόσλεϊ μετρούσε πάνω από 50.000 μέλη και όσο και αν η Ένωση των Αντί-Ναζί της χώρας πάλεψε για να ακυρωθεί η φιλική αναμέτρηση η ναζιστική σβάστικα υψώθηκε στο Λέιν στις 4 Δεκεμβρίου. Ο αγώνας που βρήκε νικητές τους Άγγλους με 3-0 μαγνητοσκοπήθηκε και έγινε αργότερα ντοκιμαντέρ αν και σε αυτό δεν βρήκε ποτέ χώρο η στιγμή που ο φίλος της Τότεναμ, Έρνι Γούλεϊ, σκαρφάλωσε για να κατεβάσει τη σημαία των Ναζί. Την ίδια ώρα ο Χίτλερ δεν έκανε λόγο για ποδοσφαιρική ήττα αλλά για μια μεγάλη στιγμή και μια πολιτική νίκη των «στρατιωτών» του. Άλλωστε είχε καταφέρει αυτό που ήθελε. Να τραβήξει πάνω του τα βλέμματα και για αθλητικούς λόγους μιας και πολύ σύντομα θα παρουσίαζε στο Βερολίνο την δική του Ολυμπιάδα. Εκεί δηλαδή που η «Αρία Φυλή» θα κατατρόπωνε τους πάντες δείχνοντας την ανωτερότητά της. Το BBC έχει χαρακτηρίσει την Ολυμπιάδα του 1936 ως το πιο επιτυχημένο αθλητικό γεγονός που έγινε για πολιτικούς λόγους. Ευτυχώς για όλους εμάς το όραμα του τρελού Γερμανού ηγέτη καταστράφηκε από τον μαύρο αθλητή των ΗΠΑ Τζέσε Όουενς που τον ταπείνωσε μέσα στο Βερολίνο κερδίζοντας όχι ένα αλλά τέσσερα (4) χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια και για τους Εβραίους συναθλητές του που είχαν αποκλειστεί εν μέσω της διοργάνωσης λόγω της καταγωγής τους.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/10/E1q4Da9XIAIHoIG.jpg?w=900&ssl=1)
Η εθνική Γερμανίας στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν
Για να βρεθούν αντιμέτωπες η Αγγλία και η Γερμανία έπρεπε να περάσουν σχεδόν τρία χρόνια και να φτάσουμε στον Μάη του 1938, στο Βερολίνο αυτή τη φορά και όχι στο Λονδίνο, μπροστά σε 115.000 θεατές. Ήταν η περίοδος που η Κυβέρνηση του Νέβιλ Τσάμπερλεν βρέθηκε κατηγορούμενη για τη «νομιμοποίηση» του Ναζιστικού καθεστώτος μιας και πριν τη σέντρα οι Άγγλοι με αρχηγό τον Έντι Χάπγκουντ της Άρσεναλ και τον Στάνλεϊ Μάθιους ως κορυφαίο παίκτη χαιρέτησε ναζιστικά σε μια στιγμή απερίγραπτης ντροπής. Η χειρονομία δυστυχώς επιδοκιμάστηκε από το Γραφείο Εξωτερικών σε μια στιγμή που έκανε πολύ χειρότερα τα πράγματα οδηγώντας -ορθώς- σε διεθνή κατακραυγή για τους Βρετανούς. Το αγγλικό ποδόσφαιρο -δυστυχώς- είχε χρησιμοποιηθεί για μία ακόμα φορά ως εργαλείο προπαγάνδας από τους Ναζί. Τελικά 12 μήνες αργότερα οι δύο χώρες μπήκαν επισήμως σε πόλεμο. Από την άλλη, αυτό που είναι πραγματικά λυπηρό, είναι πως τέτοιες τακτικές και τέτοια φαινόμενα τα συναντάμε ακόμα και στις μέρες μας είτε οργανωμένα από πολιτικές παρατάξεις είτε από μικρές οργανώσεις καμουφλαρισμένα κάτω από νέα σχέδια και ονόματα που όμως δεν δηλώνουν Ναζί. Άλλωστε και η απάντηση του ακροδεξιού Κόμματος της Βρετανίας εκείνες τις μέρες ήταν ένα εντελώς αφελές «μας λέτε φασίστες και ναζί αλλά εμείς δεν χρησιμοποιούμε ως σήμα τη σβάστικα αλλά την Union Jack», σαν να ακούμε ακροδεξιό νεοναζί των ημερών μας να «τουϊτάρει» από το κελί του.
Το κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους του Woody Guthrie (https://www.youtube.com/watch?v=jKVnur5DkdI)
sombrero.gr
-
Έβερτον - Άρσεναλ: Καθολικό χειροκρότημα στη μνήμη του 6χρονου Άρθουρ, που βασανίστηκε μέχρι θανάτου από τους γονείς του
Η ιστορία του αδικοχαμένου Άρθουρ Λέμπιντζο-Χιουζ που παραμελήθηκε και βασανίστηκε μέχρι θανάτου από δύο γονείς-τέρατα συγκλόνισε την Αγγλία και οι φίλαθλοι των Έβερτον κι Άρσεναλ χειροκρότησαν σύσσωμοι προς τιμήν του στο 6ο λεπτό.
Οι ομάδες της Premier League θέλησαν να τιμήσουν τη μνήμη του 6χρονου Άρθουρ Λέμπιντζο-Τσαρλς στα ματς της 15ης αγωνιστικής, με ένα μαζικό χειροκρότημα στο 6ο λεπτό της αναμέτρησης κι αυτό έκαναν οι φίλοι της Έβερτον και της Άρσεναλ στο «Γκούντισον Παρκ». Στο έκτο λεπτό, όσα και τα χρόνια που κόπηκε το νήμα της ζωής του μικρού φίλου της Μπέρμιγχαμ. Τόσο βάναυσα, τόσο απάνθρωπα. Η ιστορία του Άρθουρ συγκλόνισε τη Μεγάλη Βρετανία και συγκλονίζει όποιον αντιλαμβάνεται τι συνέβη στο αδικοχαμένο αγγελούδι, που έχασε τη ζωή του τον Ιούνιο του 2020 λόγω των βασανιστηρίων και της κακομεταχείρισης που δεχόταν συστηματικά από τον πατέρα και τη θετή μητέρα του.
Η τελευταία τον άφησε αναίσθητο χτυπώντας το κεφάλι του σε σκληρή επιφάνεια, προκαλώντας θανάσιμη εγκεφαλική αιμμοραγία. Οι δυο τους καταδικάστηκαν πριν από λίγες μέρες σε 21 και 29 χρόνια κάθειρξης, αποτέλεσμα των σκληρών γεγονότων που προέκυψαν από την έρευνα των Αρχών. Σύμφωνα με τις εικόνες από κάμερες παρακολούθησης στο σπίτι που διέμεναν, άφηναν νηστικό για 14 ώρες τον μικρό Άρθουρ στον διάδρομο όσο εκείνοι έτρωγαν στο καθιστικό, ενώ ο ίδιος φέρεται να εκλιπαρούσε φωνάζοντας «δώστε μου να φάω, μόνο εσείς μπορείτε να με ταΐσετε» και «κανείς δεν με αγαπάει». Λίγες μέρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, η θετή του μητέρα τον είχε δηλητηριάσει με αλάτι. Από την ιατροδικαστική μελέτη στη σορό του, εντοπίστηκε ότι είχε 130 διαφορετικά τραύματα, τα 30 στο κεφάλι, δείγμα του βασανισμού που υπέστη το άτυχο παιδάκι, το οποίο αναγκάστηκε να μεγαλώσει με τον πατέρα του από τα 2 του χρόνια, όταν η φυσική του μητέρα φυλακίστηκε για τον φόνο του βίαιου συζύγου της.
https://www.gazzetta.gr/football/premier-league/2068264/eberton-arsenal-katholiko-heirokrotima-sti-mnimi-toy-6hronoy
-
Μπήκαμε στο St James' Park και μάθαμε για την πιο πλούσια ομάδα στον κόσμο
Αποστολή στο Νιούκαστλ: Γιάννης Σταυρουλάκης
Ποτέ ξανά μια ημερομηνία δεν είχε καθιερωθεί ως σύμβολο στη σύγχρονη ιστορία της Νιούκασλ αλλά, πέρα από χρονικές τυπικότητες, η Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2021 ήταν η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής των «Ανθρακωρύχων» με την εξαγορά του κλαμπ από το κρατικό fund της Σαουδικής Αραβίας. Η ζωή στην πόλη όπου ο Άλαν Σίρερ έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου είναι ωραία με τις αναμνήσεις και η στιγμή που ο Νίκος Νταμπίζας έγινε παντοτινός ήρωας σκοράροντας στο Στάδιο του Φωτός κόντρα στη μισητή Σάντερλαντ θα συνιστά πάντα μια ωραία εικόνα. Σε κάθε περίπτωση, οι επτά ισοπαλίες και οι επτά ήττες στις πρώτες 15 αγωνιστικές της φετινής Premier League υπενθυμίζουν το δύσκολο του εγχειρήματος, την ώρα που ο Έντι Χάουι καλείται να αλλάξει τη ρότα της Νιούκαστλ, να την κάνει πετυχημένη σε διάρκεια και αξιοπρέπεια, εν αναμονή των μεταγραφών του Ιανουαρίου.
Το βάρος του αναπόφευκτου hype που δημιουργούν οι Σαουδάραβες δεν έχει υποχωρήσει έπειτα από σχεδόν δυο μήνες. Λογικό κι επόμενο, αν αναλογιστεί κανείς ότι η Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ συνιστά εσχάτως το πλουσιότερο κλαμπ στον κόσμο. Με αφορμή, λοιπόν τον πρόσφατο αγώνα της Εθνικής ομάδα μπάσκετ με τη Μεγάλη Βρετανία, το Gazzetta βρέθηκε στο γήπεδο όπου στέκει επιβλητικό το άγαλμα του Σερ Μπόμπι Ρόμπσον και ξεναγήθηκε στους χώρους του St James' Park, συνομιλώντας με τους ρεπόρτερ της Νιούκαστλ, τον Chris Waugh του Athletic και τον Simon Rushworth, πρώην επικεφαλής στο αθλητικό τμήμα της Newcastle Journal. Πως συνδυάζεται, λοιπόν ο ενθουσιασμός και τα όνειρα για κορυφές στο Νησί και την Ευρώπη, βλέποντας κατάφατσα τον υποβιβασμό στην Championship; Γιατί όλοι κατηγορούν τον Μάικ Άσλεϊ κι εν πάση περιπτώσει, ποιος είναι ο ρεαλιστικός στόχος της Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ που τα τελευταία χρόνια ζει με τα κατορθώματα του παρελθόντος; Οι απαντήσεις από τα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων στο St James' Park…
Για να μπείτε στο κλίμα, βάλτε αυτό να παίζει:
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2021-12/newcastle_1_1.jpg.webp?itok=dVVj5Ulp)
Πως έζησε, λοιπόν η πόλη του Νιούκαστλ την εξαγορά της ομάδας; Ποια είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που έχετε διαπιστώσει τις τελευταίες εβδομάδες;
Simon Rushworth: «Πιθανότατα γνωρίζετε ότι προηγήθηκαν δύσκολα χρόνια για τη Νιούκαστλ, δίχως όμως οι οπαδοί της να συμφιλιωθούν με αυτή την κατάσταση. Πλέον η αισιοδοξία επέστρεψε. Όχι μόνο στους πιστούς φίλους της Νιούκαστλ αλλά επίσης σε εκείνους που μπορεί να μην έρχονται κάθε εβδομάδα στο St James' Park όμως σε κάθε περίπτωση, ενδιαφέρονται για την εξαγορά του κλαμπ. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι ενθουσιασμένοι. Λαχταρούν να δουν αυτά που έρχονται! Όλοι τους μιλούν για την αλλαγή. Για την ακρίβεια, όλοι σε αυτή την πόλη κουβεντιάζουν για το ποδόσφαιρο. Ακόμα και εκείνοι που όπως προανέφερα, δεν πηγαίνουν στους αγώνες. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, τα τελευταία 10 χρόνια όλο και λιγότεροι μιλούσαν για το κλαμπ! Η ομάδα βρέθηκε σε μια απογοητευτική θέση την εποχή του πρώην ιδιοκτήτη. Ο κόσμος σχεδόν ντρεπόταν να μιλήσει για τη Νιούκαστλ! Απλώς, δεν είχε πια το πάθος και τον ενθουσιασμό να το κάνει όπως τα προηγούμενα χρόνια... Τότε που όλοι ήταν υπερήφανοι για την ομάδα και τους παίκτες που αγωνίζονταν εδώ. Η πώληση της Νιούκαστλ ήταν σαν το άνοιγμα της σαμπάνιας, τη στιγμή που ο φελλός κάνει κρότο και βγαίνει με μεγάλη ορμή! Τώρα όλοι θέλουν να μιλούν ξανά για το ποδόσφαιρο, μολονότι υπάρχουν κάποιοι που δεν βλέπουν θετικά αυτή την αλλαγή, εξαιτίας των νέων ιδιοκτητών και της προέλευσής τους. Είναι μια πολύ υγιής συζήτηση, μια θετική συζήτηση αν τεθεί σε καθαρά ποδοσφαιρικό πλαίσιο. Ακόμα και οι δυο μικρές κόρες μου μιλούν για τη Σαουδική Αραβία και την πώληση της ομάδας στους Σαουδάραβες, το τι γίνεται εκεί και τι επιπτώσεις θα έχει αυτή η αλλαγή στη Νιούκαστλ. Είναι κάτι φανταστικό για την ομάδα και την πόλη»!
Chris Waugh: «Νομίζω πως υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό στη βάση των οπαδών της Νιούκαστλ που δεν μπορεί να καταλάβει τον λόγο που κανείς δεν προσπάθησε να εξαγοράσει την ομάδα νωρίτερα. Η δυναμική της Νιούκαστλ είναι τεράστια ενώ οι ομάδες που παρουσίασε στα 90s και στις αρχές των 00s ήταν σπουδαίες. Ακούγεται κλισέ όμως το κλαμπ ήταν σαν ένας κοιμώμενος γίγαντας που περίμενε κάποιον για να τον ξυπνήσει! Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, ο Μάικ Άσλεϊ δεν είχε όραμα ή φιλοδοξίες. Στόχος του ήταν να σώσει τη χρονιά στην Premier League. Ήταν το μόνο που τον ενδιέφερε, βλέποντας τον χρόνο του να τελειώνει. Στο μεταξύ, πολλοί φίλαθλοι είχαν χάσει την πίστη τους βλέποντας τη διαδικασία της εξαγοράς να καθυστερεί 18 μήνες καθώς υπήρχε μεγάλο δημόσιο συμφέρον για αυτή την υπόθεση, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά εν μέσω διάφορων ισχυρισμών, αντεγκλήσεων και αξιώσεων. Ο ενθουσιασμός είχε αρχίσει να χάνεται. Ο Άσλεϊ ήταν ακόμα στη θέση του. Εν τέλει, όλα έγιναν τόσο ξαφνικά. Ο κόσμος άρχισε να πιστεύει ξανά, έστω και αν τα αποτελέσματα δεν έχουν έλθει ακόμα. Μίλησα με πολλούς από τους φιλάθλους και μου εξήγησαν το πόσο άσχημα ένιωθαν. Είχαν φτάσει στο σημείο να πηγαίνουν απαθείς στους αγώνες. Δίχως ενθουσιασμό και χωρίς να νιώθουν την ατμόσφαιρα του γηπέδου, με την καρδιά να τρέχει και τη ψυχή να σκιρτά με πάθος. Όλα άλλαξαν μέσα σε ένα βράδυ! Νομίζω ότι ο βασικός λόγος στον οποίο οφείλεται αυτή η αλλαγή στάσης έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Μάικ Άσλεϊ επιτέλους έφυγε! Ο δεύτερος λόγος είναι ο ενθουσιασμός που δημιουργεί η περεταίρω δυναμική που αποκτά η Νιούκαστλ και τα οικονομικά οφέλη που προκύπτουν με τους νέους ιδιοκτήτες».
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2021-12/ap322569539192_1.jpg.webp?itok=d74uJ7wT)
Εν τέλει, οι οπαδοί της Νιούκαστλ πανηγύρισαν περισσότερο για την αποχώρηση του Μάικ Άσλεϊ ή για την εξαγορά της ομάδας από τους Σαουδάραβες;
Simon Rushworth: «Θεωρώ πως είναι ένας συνδυασμός και των δυο. Θα έλεγα πάντως πως αυτός ο ενθουσιασμός, η έμπνευση, η προοπτική και το κίνητρο για τη νέα πραγματικότητα οφείλονται κυρίως στο ότι ολοκληρώθηκε το προηγούμενο καθεστώς. Ο πρώην ιδιοκτήτης αποχώρησε έπειτα από 14 χρόνια, τα 12-13 εξ αυτών ως μεγαλομέτοχος. Οι περισσότεροι οπαδοί της Νιούκαστλ περίμεναν αυτή τη στιγμή βλέποντας το κλαμπ να ταλαιπωρείται από διάφορα θέματα κατά τη διάρκεια της θητείας του. Για παράδειγμα, ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ο Άσλεϊ ήταν να φέρει πίσω στη Νιούκαστλ τον Κέβιν Κίγκαν όμως τα πράγματα δεν πήγαν καλά. H κόντρα τους είχε ως αποτέλεσμα ο Κίγκαν να φύγει με άσχημο τρόπο από την ομάδα… Υπήρχε επίσης ζήτημα με τον Άλαν Σίρερ, ο οποίος ήλθε ως υπηρεσιακός προπονητής στα τέλη του 2009. Η Νιούκαστλ υποβιβάστηκε και ο Σίρερ συζήτησε με τον Μάικ Άσλεϊ σχετικά με την πιθανότητα να συνεχίσει ως προπονητής ωστόσο ο πρώην ιδιοκτήτης δεν επικοινώνησε ποτέ ξανά μαζί του! Στο μεσοδιάστημα, προσπάθησε να δώσει το όνομα της εταιρείας του στο St James' Park. Κάποιοι φίλαθλοι θεώρησαν πως ο Άσλεϊ προσπαθούσε να τους προκαλέσει με τις πράξεις του! Πολλοί, επίσης τον έβλεπαν να συμπεριφέρεται με αφέλεια, δίχως να σκέφτεται τις συνέπειες των πράξεων του. Όλα αυτά κράτησαν για πολύ καιρό, μέχρι που εμφανίστηκε η ευκαιρία. Η εξαγορά της Νιούκαστλ από τους Σαουδάραβες καθυστέρησε 18 μήνες και σε αυτό το διάστημα, η ομάδα γινόταν χειρότερη στο χορτάρι! Μια ομάδα χωρίς ταυτότητα που περίμενε τη λύτρωση. Σίγουρα υπάρχει τεράστιος ενθουσιασμός για αυτά που έρχονται όμως η χαρά και οι πανηγυρισμοί των οπαδών της Νιούκαστλ έχουν να κάνουν κυρίως με το ότι ο Άσλεϊ έφυγε».
Ο πρώην ιδιοκτήτης ήταν η αιτία όλων των δεινών; Για ποιο λόγο είχαν στραφεί όλοι εναντίον του;
Chris Waugh: «Θυμάμαι πως όταν ο Άσλεϊ ανέλαβε τη Νιούκαστλ, ήταν ένα με τον κόσμο… Πήγαινε στο κέντρο της πόλης έπειτα από τα παιχνίδια και έπινε με τους φιλάθλους. Εκείνο το διάστημα ήταν σαν τον μήνα του μέλιτος! Ο Άσλεϊ ήταν πολύ δημοφιλής, έδινε υποσχέσεις, φαινόταν πως ήταν ο σωστός άνθρωπος για τη θέση, εκείνος που ξέρει τη δουλειά. Πραγματικά, δεν μπορώ να εξηγήσω ποιο ήταν το σημείο που τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν».
Simon Rushworth: «Θα έλεγα πως ήταν η αποχώρηση του Κίγκαν. Αυτό, ακριβώς ήταν το σημείο που άρχισε να επικρατεί η καχυποψία και ο αρνητισμός…».
Chris Waugh: «Οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες του κλαμπ, η οικογένεια Χολ και ο Φρέντι Σέφερντ προέρχονται από τη βορειοανατολική Αγγλία και ήταν τρομερά παθιασμένοι με τη Νιούκαστλ. Το ιδιαίτερο σε αυτό το κλαμπ, αυτό δηλαδή που το κάνει τόσο ξεχωριστό όλα αυτά τα χρόνια είναι πως πάντα υπήρχε μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στη διοίκηση και τους ανθρώπους στους δρόμους του Νιούκαστλ. Ακόμα, δηλαδή και όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, όπως τότε που ο προηγούμενος πρόεδρος απέλυσε τον Σερ Μπόμπι Ρόμπσον. Οι φίλαθλοι δεν ήταν χαρούμενοι όμως σε κάθε περίπτωση, υπήρχε μια επικοινωνία. Όταν, λοιπόν ανέλαβε ο Μάικ Άσλεϊ, αυτή η σχέση εξαφανίστηκε. Υπήρχε ένα τεράστιο κενό στη μέση ανάμεσα στην κορυφή και τη βάση του κλαμπ. Ο Άσλεϊ γκρέμισε αυτή την επικοινωνία που υπήρχε ανάμεσα στην ιδιοκτησία και τη βάση των οπαδών. Το ίδιο το κλαμπ και οι παίκτες… αποσυνδέθηκαν από τον κόσμο. Βυθίστηκαν στην εσωστρέφεια. Ουσιαστικά, ήταν όλοι μέρος του προβλήματος! Ζω στο Νιούκαστλ όλη τη ζωή μου και η αίσθηση της κοινότητας ήταν πάντα πολύ ισχυρή, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές της ομάδας».
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2021-12/ap21281362964359_1.jpg.webp?itok=qM3PyeFK)
Πως είναι, λοιπόν να έχεις απέναντί σου ολόκληρη την Premier League;
Simon Rushworth: «Πολλές ομάδες αντέδρασαν στην εξαγορά της Νιούκαστλ. Είναι γεγονός πως υπάρχει μεγάλη δυσαρέσκεια στην Premier League για τη συμφωνία. Ορισμένες αντιδράσεις αφορούν το ηθικό κομμάτι όμως οι περισσότερες έχουν να κάνουν με τον φόβο για το τι μπορεί να πετύχει η Νιούκαστλ τα επόμενα χρόνια, βλέποντας αυτά που έρχονται στο άμεσο μέλλον. Συγκεκριμένα, ομάδες όπως η Τότεναμ αντιδρούν από οικονομική άποψη. Επίσης, υπήρξε αντίδραση εκ μέρους της Έβερτον που έχει γυναίκα σε παρόμοια διοικητική θέση (σ.σ. αναφέρεται στην Αμάντα Στέιβλι, τη νέα CEO της Νιούκαστλ που πλέον «τρέχει» το πλουσιότερο κλαμπ στον κόσμο). Όσον αφορά τους φιλάθλους της, δεν τους ενδιαφέρει αν η Premier League είναι εναντίον τους! Δεν τους νοιάζει καθόλου. Πλέον πιστεύουν πως όλοι είναι εχθρικοί απέναντί τους και αυτή, ακριβώς η νοοτροπία μπορεί να ενώσει περισσότερο το κλαμπ με την πόλη. Να δυναμώσει την ομάδα κόντρα σε όλους... Είναι παράξενο για κάποιον σαν εμένα που μεγάλωσε στα 90s. Όταν ήμουν νέος, όλοι αντιμετώπιζαν τη Νιούκαστλ του Κέβιν Κίγκαν σαν μια συμπαθητική ομάδα που έπαιζε ωραίο ποδόσφαιρο και άρεσε στον κόσμο, ακόμα και αν κάποιος ήταν οπαδός της Έβερτον ή της Άστον Βίλα. Τώρα σχεδόν όλοι είναι απέναντι στη Νιούκαστλ και ο λόγος είναι πως δεν θέλουν τους επενδυτές από τη Σαουδική Αραβία. Νομίζω πως θέλουν λίγο χρόνο για να συνηθίσουν στη νέα κατάσταση».
Θεωρείτε ρεαλιστική αυτή την απειλή; Ότι, δηλαδή οι ομάδες της Premier δεν θα πουλήσουν παίκτες τους στη Νιούκαστλ;
Chris Waugh: «Περιμένω να δω πως θα εξελιχθούν τα πράγματα ωστόσο θα εκπλαγώ πραγματικά αν αυτό το αποκαλούμενο μπλοκ ομάδων δεν κάνει τελικά δουλειές με τη Νιούκαστλ τον Ιανουάριο. Αν δηλαδή θα μπλοκάρει μεταγραφές, αν θα αρνηθεί οποιαδήποτε διαπραγμάτευση μαζί της ή οτιδήποτε άλλο. Όλοι ξέρουν καλά πως στο ποδόσφαιρο μιλάει το χρήμα… Και θα ήμουν έκπληκτος αν η Νιούκαστλ έδινε χρήματα σε αυτά τα κλαμπ προκειμένου να αγοράσει κάποιον παίκτη και εκείνα αρνούνταν με τη δικαιολογία: "Δεν μπορούμε να κάνουμε αυτή τη συμφωνία γιατί σας αγόρασαν επενδυτές από τη Σαουδική Αραβία"! Νομίζω πως είναι τρελό».
Simon Rushworth: «Αυτό που θα ήθελα να προσθέσω είναι πως η Νιούκαστλ βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πραγματικά δύσκολη θέση στην Premier League. Ίσως, λοιπόν κάποια κλαμπ που δεν έχουν ανάγκη να πουλήσουν παίκτες, να βλέπουν παράλληλα μια καλή ευκαιρία ώστε να υποβιβαστεί στην Championship για τουλάχιστον έναν χρόνο μέχρι να επιστρέψει. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ πως αν η Νιούκαστλ δώσει ένα σημαντικό ποσό για κάποιον παίκτη, τελικά θα τον αγοράσει. Στο τέλος της ημέρας, το χρήμα θα μιλήσει…».
Chris Waugh: «Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι. Ιστορικά μιλώντας, οι ομάδες που παλεύουν για να αποφύγουν τον υποβιβασμό στην Championship, δεν πουλούν τους καλύτερους παίκτες τους τον Ιανουάριο σε ομάδες που έχουν τον ίδιο στόχο. Επίσης, οι Top-4 ομάδες δεν πουλούν τους καλύτερους παίκτες τους στους άμεσους ανταγωνιστές τους, ακόμα και εκτός Premier League. Από κει και πέρα, τα κλαμπ του Champions League δεν κάνουν δουλειές μεταξύ τους τον Ιανουάριο, αναφορικά στους καλύτερους παίκτες τους. Σε κάθε περίπτωση, δεν πιστεύω πως τίθεται ζήτημα όσον αφορά το ηθικό κομμάτι του πράγματος. Δεν νομίζω δηλαδή πως κάποια ομάδα θα αρνηθεί να πουλήσει παίκτη της προτάσσοντας το ηθικό του πράγματος. Έχω την αίσθηση πως κάποια κλαμπ το χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία. Σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα εξελιχθεί τους επόμενους μήνες».
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2021-12/ap21290560099415_1.jpg.webp?itok=QcsnXkO3)
Για ποιο λόγο το fund της Σαουδικής Αραβίας επέλεξε τη Νιούκαστλ και όχι κάποια άλλη ομάδα στο Νησί όπως, για παράδειγμα την Άρσεναλ;
Simon Rushworth: «Νομίζω πως έχει να κάνει εν πολλοίς με αυτό που αναφέραμε προηγουμένως. Το πάθος για το ποδόσφαιρο σε αυτή την πόλη έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Είναι αυτό που λέμε στη Μεγάλη Βρετανία ως one-club city. Ιστορικά, η Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ είναι η καρδιά της κοινότητας. Είναι το θέμα συζήτησης στην πόλη, με τεράστια βάση οπαδών στην ευρύτερη περιοχή της βορειοανατολικής Αγγλίας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Επίσης, σχετίζεται με τη νοοτροπία πως το κλαμπ εκπροσωπεί μια ολόκληρη πόλη. Τη μέρα του αγώνα, όλοι εδώ συζητούν για αυτό. Είναι τεράστια υπόθεση για όλους! Επίσης, είναι διαφορετική ιστορία σε σχέση με το Λονδίνο, το Μάντσεστερ, το Λίβερπουλ ή το Μπέρμιγχαμ, στις πόλεις δηλαδή όπου υπάρχουν περισσότερες από μια ομάδες. Είναι αυτό που ανέφεραν στις πρώτες δηλώσεις τους οι νέοι ιδιοκτήτες, μιλώντας για το πάθος των οπαδών της Νιούκαστλ για αυτή την ομάδα».
Chris Waugh: «Υπάρχει επίσης το επιχειρηματικό κομμάτι. Γιατί, λοιπόν τη Νιούκαστλ και όχι, για παράδειγμα την Άρσεναλ; Αν, λοιπόν κάποιος προσπαθήσει να αγοράσει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τη Λίβερπουλ ή την Άρσεναλ, θα πρέπει να πληρώσει μερικά δισεκατομμύρια λίρες. Η Νιούκαστλ πουλήθηκε για μόλις 305 εκατομμύρια. Μιλάμε, δηλαδή για το 1/10 της αξίας που θα κόστιζε η αγορά της Λίβερπουλ. Η επιλογή ήταν φθηνότερη για τους επενδυτές… Τα τελευταία 15-20 χρόνια, η Νιούκαστλ προσδιορίζεται ως ένα κλαμπ με τεράστια δυναμική και ιστορία, ως μια ομάδα που εκπροσωπεί μια πόλη και μπορεί να φτάσει πολύ ψηλά. Στη θεωρία, έχει όλα εκείνα τα συστατικά ώστε να γίνει ανταγωνιστική και να μπορέσει κάποια στιγμή να κοντράρει μελλοντικά τη Λίβερπουλ ή τις ομάδες του Μάντσεστερ. Το Public Investment Fund της Σαουδικής Αραβίας αγόρασε τη Νιούκαστλ στο 1/10 της αξίας της Λίβερπουλ όμως η ιδέα είναι να χτίσει και να δημιουργήσει με ομάδα που θα γιγαντωθεί, που θα παίξει στο Champions League και που θα κερδίσει τίτλους. Είναι μπίζνες. Δεν είναι η Σαουδική Αραβία που εξαγόρασε την ομάδα αλλά το κρατικό fund που θέλει κέρδη στην επένδυσή του. Αν καταφέρουν να εκτοξεύσουν την αξία της από τα 305 εκατομμύρια στα 3 δισεκατομμύρια λίρες, τότε σημαίνει πως θα έχουν κάνει καλή δουλειά. Επαναλαμβάνω, μιλάμε για μπίζνες και επενδύσεις που θέλουν κέρδη».
Από τη μια, ο ενθουσιασμός για τη νέα εποχή και όλα τα σπουδαία που έρχονται, από την άλλη οι 10 βαθμοί έπειτα από 15 αγώνες και η τελευταία θέση στην κατάταξη… Πως συνδυάζονται;
Simon Rushworth: «Είναι αλήθεια… Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η εξαγορά της Νιούκαστλ, επικρατεί αισιοδοξία και ενθουσιασμός ωστόσο η κατάσταση φαίνεται πως δεν μπορεί να αλλάξει πριν από τον Ιανουάριο. Κοινώς, δεν έχει σημασία τώρα πόσα χρήματα διαθέτουν οι νέοι ιδιοκτήτες, καθώς δεν μπορούν να κάνουν κάτι μέχρι την επόμενη μεταγραφική περίοδο. Σίγουρα η Νιούκαστλ θα μπορούσε να είχε μαζέψει περισσότερους από 10 βαθμούς, είναι καλύτερη ομάδα για να μετράει μόνο επτά ισοπαλίες και επτά ήττες έπειτα από 15 αγώνες στην Premier League. Πλέον πορεύεται με νέο προπονητή και το ζητούμενο μέχρι τον Ιανουάριο είναι να μαζέψει όσο το δυνατόν περισσότερους βαθμούς ώστε να είναι σε θέση να πείσει πιο εύκολα τους παίκτες που θέλει να φέρει στο St James' Park για να μπουν σε αυτό το μεγάλο πρότζεκτ. Νομίζω πως είναι η πιο δύσκολη αποστολή αυτή τη στιγμή. Προσωπικά, μου άρεσε η κίνηση που έγινε όσον αφορά τον Έντι Χάουι. Νομίζω πως είναι ο κατάλληλος προπονητής όχι μόνο για να βγάλει τη φετινή σεζόν, αλλά για να δουλέψει σε βάθος διετίας. Έχει την εμπειρία, γνωρίζει τι χρειάζεται για να κρατήσει την ομάδα στην Premier League που αυτή τη στιγμή είναι ο πρώτος στόχος και επίσης, έχει την προοπτική για να την οδηγήσει στο Top-6 τα επόμενα δυο χρόνια. Είναι ένας προπονητής με γνώσεις και καλές ιδέες, είναι νέος, έχει καλή σχέση με τους παίκτες και έχει βρεθεί σε ανάλογη κατάσταση στο παρελθόν. Σε γενικές γραμμές, έχει ό,τι χρειάζεται για να κοουτσάρει τη Νιούκαστλ. Από κει και πέρα, οι επόμενες 3-4 εβδομάδες μπορούν να είναι καθοριστικές για τη μεγάλη εικόνα. Αν, λοιπόν η Νιούκαστλ μαζέψει άλλους 6-8 βαθμούς, θα μπορέσει να βάλει τις βάσεις για να χτίσει πιο εύκολα τον Ιανουάριο. Αν όμως μείνει στους 10 βαθμούς, τα πράγματα θα είναι πραγματικά δύσκολα. Δεν θα έλθει το τέλος του κόσμου, όμως θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να γυρίσει την κατάσταση. Το Public Investment Fund αγόρασε τη Νιούκαστλ έχοντας μακροπρόθεσμο στόχο. Βλέπουν την προοπτική σε βάθος τεσσάρων, πέντε και δέκα χρόνων».
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2021-12/ap21290592759077_1.jpg.webp?itok=caLfsj2A)
Ποιος είναι ο ρεαλιστικός στόχος της Νιούκαστλ; Τι μπορεί να πετύχει πραγματικά τα επόμενα χρόνια, την ώρα που γίνονται συγκρίσεις με τα μπάτζετ της Παρί και της Σίτι;
Simon Rushworth: «Μιλήσαμε νωρίτερα για τους 10 βαθμούς της Νιούκαστλ στα πρώτα 15 ματς της Premier League. Ένας από τους νέους ιδιοκτήτες ανέφερε στις πρώτες μέρες πως ο στόχος είναι το πρωτάθλημα στην Premier League έπειτα από 5-10 χρόνια. Αυτή τη στιγμή μοιάζει με σενάριο φαντασίας! Είναι παράξενο από κάθε άποψη να περιμένεις από τη Νιούκαστλ να μπει σε διαδικασία να διεκδικήσει τίτλους μέσα σε λίγα χρόνια, βλέποντας τη θέση της στη βαθμολογία. Αρχικώς, θα πρέπει να καταφέρει να επιβιώσει φέτος. Είναι δεδομένο, πάντως ότι θα γίνει τεράστια επένδυση. Έστω κι έτσι, πιστεύω πως είναι υπερβολικά φιλόδοξο να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο μέσα σε μια πενταετία. Για παράδειγμα, όταν το κατάφερε η Τσέλσι, είχε να αντιμετωπίσει ουσιαστικά μόνο τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Άρσεναλ. Ακολούθησε η Σίτι και τα επόμενα χρόνια η Λίβερπουλ. Εννοώ ότι οι προκλήσεις είναι πλέον περισσότερες σε σχέση με το παρελθόν. Θα είναι δύσκολο και σίγουρα θέλει χρόνο. Νομίζω πως τα επόμενα 8-10 χρόνια, η Νιούκαστλ θα μπορεί να διεκδικεί τρόπαια, σίγουρα στην Αγγλία, ίσως και στην Ευρώπη. Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. Αυτό που έχει ενδιαφέρον τις τελευταίες εβδομάδες εδώ είναι η αλλαγή νοοτροπίας στη βάση των οπαδών της Νιούκαστλ. Σε αυτά τα 14 χρόνια της εποχής του Μάικ Άσλεϊ και καλύπτοντας καθημερινά τις δραστηριότητες της ομάδας, μπορούσες να δεις τον αρνητισμό και τον πεσιμισμό. Οι φίλαθλοι δεν είχαν τίποτα να περιμένουν… Και ξαφνικά, από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η εξαγορά, όλοι πλέον σκέφτονται θετικά, μολονότι η Νιούκαστλ πέτυχε μόλις πρόσφατα την πρώτη νίκη της και βρίσκεται στην τελευταία θέση της Premier League. Όλοι πιστεύουν ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει… Αυτό που δεν έκανε ο Άσλεϊ ήταν να δώσει ελπίδα. Τώρα οι οπαδοί ελπίζουν ξανά, έχουν όραμα και πιστεύουν ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν. Είναι μια πολύ περίεργη φάση. Να ξεγλιστράς από τη μια στιγμή στην άλλη από τον αρνητισμό στην αισιοδοξία».
Chris Waugh: «Είναι μια παράξενη ελπίδα. Μια ελπίδα που ο κόσμος περίμενε για χρόνια και χρόνια και χρόνια… Να έχεις φτάσει στο έσχατο σημείο, να έχεις συμβιβαστεί με την ιδέα ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν και ότι δεν μπορούν να πάνε καλύτερα… Μια απαίσια κατάσταση για να είσαι φίλαθλος. Να μην έχεις να ελπίζεις σε κάτι. Βρέθηκα στον αγώνα με την Μπρέντφορντ (σ.σ. 3-3). H Νιούκαστλ δεν κέρδισε, ήταν λίγο απογοητευτικό όμως μπορούσες να νιώσεις μια θετική αύρα στο γήπεδο σε ένα φανταστικό παιχνίδι. ΟΚ, ήταν ένα παιχνίδι που έπρεπε να νικήσει όμως είναι αυτό που είπε πριν ο Simon για την ελπίδα. Οι οπαδοί της Νιούκαστλ ήλθαν στο St James' Park με ελπίδα και έφυγαν με ελπίδα. Αυτό είχε να συμβεί για πολύ καιρό».
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2021-12/ntampizas.jpg.webp?itok=S4-Wvz-Q)
Πως θυμούνται οι οπαδοί της Νιούκαστλ τον Νίκο Νταμπίζα έπειτα από σχεδόν 20 χρόνια; Τι λένε για αυτόν;
Simon Rushworth: «Για να είμαι ειλικρινής, δεν τον ήξερα όταν ήλθε στη Νιούκαστλ. Δεν ήξερα τόσα πολλά για το ελληνικό ποδόσφαιρο… Τελικά ο Νταμπίζας έγινε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στην ομάδα της Νιούκαστλ. Φυσικά, αυτό που θα θυμάμαι για πάντα ως οπαδός κι εν συνεχεία, ως δημοσιογράφος ήταν να σκοράρει το νικητήριο γκολ με κεφαλιά κόντρα στη Σάντερλαντ, όταν έβγαλε τη φανέλα του και έτρεξε προς τους φιλάθλους για να πανηγυρίσει! Έγινε παντοτινός ήρωας! Είναι μια στιγμή που οι οπαδοί της Νιούκαστλ θυμούνται ακόμα και σήμερα. Δεν ήταν ο παίκτης που θα έβγαζε highlights την ώρα του αγώνα, δεν είχε τους προβολείς πάνω του, δεν ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας του, ούτε ο πιο ταλαντούχος. Δεν ήταν ο πιο συναρπαστικός παίκτης να τον βλέπεις ωστόσο ο Νίκος Νταμπίζας έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των φιλάθλων της Νιούκαστλ! Για στιγμές όπως εκείνες με τη Σάντερλαντ, σκοράροντας το γκολ που έδωσε τη νίκη απέναντι στον μεγάλο αντίπαλο».
Chris Waugh: «Ο Νίκος ήταν ένας από εκείνους τους παίκτες που αγαπήθηκαν από τον κόσμο, που συνδέθηκαν με τους οπαδούς χάρη στο πάθος που έβγαζε. Μπορείς να το καταλάβεις απλώς και μόνο αν κοιτάξεις τις φωτογραφίες των πανηγυρισμών του στο γκολ με τη Σάντερλαντ, το τι σήμαινε για εκείνον να παίζει σε αυτό το κλαμπ. Είχε μια καριέρα με σκαμπανεβάσματα, όσον αφορά τους προπονητές του στη Νιούκαστλ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα παιχνίδι προετοιμασίας κόντρα στην Νταντί Γιουνάιτεντ. Προπονητής της Νιούκαστλ ήταν ο Ρουντ Γκούλιτ, όταν έβγαλε τον Νταμπίζα στο πρώτο ημίχρονο, νομίζω στο 26'! Είχε φέρει τους δικούς του αμυντικούς εκείνο το καλοκαίρι, προφανώς ήθελε να τους βάλει να παίζουν όμως ο τρόπος που το έκανε ήταν τουλάχιστον… άκομψος. Προφανώς ο Νίκος δεν ήταν χαρούμενος, μπορούσες να καταλάβεις ότι τον είχε πληγώσει εκείνη η συμπεριφορά, η εικόνα του ήταν… ζοφερή όμως επέστρεψε, έμεινε για χρόνια, έπαιξε για τον Σερ Μπόμπι Ρόμπσον και ο κόσμος τον αγάπησε για το πάθος του. Από τη δική μου πλευρά, σαν δημοσιογράφος, αγαπούσα να δουλεύω με τον Νίκο, επειδή ήταν τόσο ειλικρινής και παθιασμένος ενώ έδινε τα πάντα για τη Νιούκαστλ. Σήμερα οι οπαδοί της έχουν απογοητευτεί γιατί ενδεχομένως έχουν ξεχάσει τι σημαίνει αυτό το πάθος για την ομάδα από κάποιον παίκτη».
gazzetta.gr
Εκτός από το ηθικό κομμάτι για το μπακράουντ των νέων ιδιωκτητών που είναι υπαρκτό,σε πόσα πράγματα νομίζεις ότι διαβάζεις για τον ΠΑΣ;
-
Η ομάδα τους παίζει στην 3η κατηγορία και μετράει 3 ήττες και 1 ισοπαλία στα τελευταία 4 ματς πρωταθλήματος. Αυτοί οι απτόητοι οπαδοί της Πλίμουθ όμως έδωσαν ραντεβού στις 4 τα ξημερώματα, μπήκαν στα λεωφορεία τους και διέσχισαν σχεδόν όλη την Αγγλία από το ένα άκρο ως το άλλο (1300 χλμ πήγαινε-έλα αυθημερόν) για να υποστηρίξουν την ομάδα τους απέναντι στη Σάντερλαντ.
Στο 13' το σκορ ήταν ήδη 2-0.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/266877034_10160158304710931_8804744318208061237_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-5&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=EsEAlsOTAecAX9ZI01T&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=c504cd1080948f38c4936999ac846340&oe=61B91D5D)
- Πόσο μακριά είναι το Σάντερλαντ ρε αλάνια;
- Ένα τσιγάρο δρόμος.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/266743005_10160158317260931_1954595463060466120_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-5&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=58MdjDh4AHMAX_sdApo&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=39190f16563243b26d2971b6a737efe9&oe=61B9CC75)
El Sombrero
-
Καλοκαίρι 1991. Μετά από ένα φιλικό της Έβερτον με τη Ρεάλ Σοσιεδάδ, ο 26χρονος Άγγλος εξτρεμ Πίτερ Μπίγκρι (που αργότερα έπαιξε και στη Σίτι) αποφασίζει να γνωρίσει τη νυχτερινή ζωή της Ισπανίας. Μετά από πολλές ώρες και ακόμα περισσότερες μπύρες συνειδητοποιεί ότι έχει παραβιάσει για τα καλά το ωράριο της ομάδας και πείθει έναν ντόπιο να τον γυρίσει στο ξενοδοχείο με τη μηχανή του. Εκεί ανακαλύπτει ότι η πόρτα είναι κλειδωμένη. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες να βρει τον θυρωρό και αφού έχει κάνει με το θολωμένο του μυαλό κάποιους επιστημονικούς υπολογισμούς πάνω στο θέμα της αντοχής υλικών, παίρνει φόρα με τη μηχανή, ανεβαίνει φουριόζος τα σκαλιά της εισόδου και πέφτει μαζί της πάνω στη γυάλινη πόρτα.
Λίγη ώρα μετά στο νοσοκομείο θα πληροφορηθεί ότι χρειάζεται 50 ράμματα και ότι είχε πάει σε λάθος ξενοδοχείο.
(https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/267174147_10160165054200931_3474323352345542251_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-5&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=k74_R8tDjTgAX_CKtjl&_nc_ht=scontent.fath4-2.fna&oh=00_AT8tbQQadOliqxQbHnAhIclfAlrE8We0syCBlV3CILkEbg&oe=61E851FA)
El Sombrero
(https://el-gr.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160165054205931/?type=3&theater)
-
Το ποδόσφαιρο είναι απλά 22 μαντράχαλοι που κλωτσάνε μια μπάλα (και 6.000 άνθρωποι που μπαίνουν σε λεωφορεία για να πάνε σε μια άλλη πόλη να υποστηρίξουν μια ομάδα 5ης κατηγορίας και πανηγυρίζουν με την ψυχή τους, σαν να είναι γκολ που κρίνει άνοδο, ένα πλασέ σε άδεια εστία στο 80' που μειώνει το σκορ σε 5-1).
Chesterfield scorer, Akwasi Asante, said: "I saw one of my old school mates in the crowd at the end. I heard him shouting to me, I didn't know he was coming. He told me he was crying his eyes out when I scored."
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/271662400_10160206597975931_1179901376145004914_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-5&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=wQcdBSB2aF8AX9-3BpO&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT-giRE05fPXqRsO_2oZGtzwsTCQ-dCsMcAkjtDVFwhepg&oe=61DEFCE5)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/p.10160206597980931/10160206597980931/?type=3)
El Sombrero (βίντεο) (https://el-gr.facebook.com/sombrerogr/videos/chesterfield/1866320373575133/)
-
Επεισόδια, οπαδοί που μετακίνουνται με αστυνομική συνοδεία, προπονητές που κάνουν χειρονομίες σε οπαδούς, πέντε πέναλτι σε 27' και... ακαθαρσίες στα αποδυτήρια. Μερικά από όσα έχουν γίνει σε ένα από τα πια περίεργα ντέρμπι της Αγγλίας, το Μπράιτον-Κρίσταλ Πάλας, με δυο ομάδες που χωρίς πολύ σοβαρό λόγο άρχισαν να μισιούνται πριν μισό αιώνα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/01/imago0031487282h-2048x1453.jpg)
Όταν οι αετοί συνάντησαν τους γλάρους
Στο αγγλικό ποδόσφαιρο τα ντέρμπι είναι πολλά και μια που ο ορισμός της λέξης «ντέρμπι» είναι δικός τους, πολλά από αυτά είναι όντως κόντρες της ίδιας πόλης. Όχι όλα φυσικά. Υπάρχουν κόντρες μεταξύ συλλόγων που βρίσκονται σε γειτονικές πόλεις (Μάντσεστερ-Λίβερπουλ ή Νιούκαστλ-Σάντερλαντ) και γεμίζουν με ενδιαφέρον το ημερολόγιο της ποδοσφαιρικής χρονιάς. Μια από τις λιγότερο γνωστές έχθρες στην Αγγλία έχει να κάνει με ένα περίεργο ζευγάρι. Περίεργο γιατί η μια ομάδα είναι κλασική λονδρέζικη, η Κρίσταλ Πάλας και η άλλη δεν είναι και τόσο γειτονική. Σε μια μεγαλούπολη με πάρα πάρα πολλές ομάδες και μεγάλη ποδοσφαιρική ιστορία, το λογικό θα ήταν να υπάρχει κόντρα με γειτονικούς συλλόγους. Πράγματι, οι ομάδες του νότιου Λονδίνου έχουν τις δικές τους αντιπαλότητες και το Σέλχαρστ ζει μεγάλα ματς κάθε φορά που η Πάλας συναντά τη Τσάρλτον (με τις ομάδες να παίζουν πρώτη φορά το 1925) και σε μεγαλύτερο βαθμό τη Μίλγοουλ (με πρώτο παιχνίδι το 1906). Και μπορεί οι οπαδοί της Τσάρλτον σε μια έρευνα πριν μερικά χρόνια να επέλεξαν την Πάλας ως την μεγαλύτερη αντίπαλό τους, οι οπαδοί της Πάλας όμως έχουν μια άλλη ομάδα που αντιπαθούν περισσότερο από τους γείτονές τους. Την Μπράιτον.
Παρότι οι ομάδες έχουν μεγάλη ιστορία, η Κρίσταλ Πάλας ιδρύθηκε το 1905 και η Μπράιτον το 1901, και παίζουν μεταξύ τους εδώ και έναν αιώνα, η κόντρα δημιουργήθηκε αρκετά μεταγενέστερα, τη δεκαετία του 1970. Το Μπράιτον βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα μακριά από το Λονδίνο και είναι γνωστό για τη διασκέδασή του, το πανεπιστήμιό του, αυτό που οι Άγγλοι θεωρούν παραλία και φυσικά για την τοπική ομάδα. Μια πόλη με αρκετή ζωή, που έχει λιγότερη μουντάδα από άλλες αγγλικές πόλεις, αλλά δεν θα μπορούσε να μην έχει τη δική της ομάδα. Το ντέρμπι έχει ονομαστεί Μ23 και Α23, εξαιτίας των δρόμων που ενώνουν τις δυο ομάδες, αλλά οι οπαδοί των δύο συλλόγων δεν χρησιμοποιούν τον όρο. Η έχθρα όμως είναι αληθινή.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/01/imago0134589522h-2048x1366.jpg)
Μια ζεστή μέρα στο Μπράιτον
Δεν είναι εύκολο να βρεθεί η ακριβής στιγμή που ξεκίνησε. Οι δύο σύλλογοι είχαν παίξει ορισμένα μεγάλα ματς στο παρελθόν, αλλά οι δρόμοι τους χώρισαν με τελευταίο ματς τον Ιανουάριο του 1963. Εκείνη τη σεζόν η Μπράιτον υποβιβάστηκε από την 3η στην 4η κατηγορία και όταν επέστρεψε, η Κρίσταλ Πάλας βρισκόταν πλέον στην Β’ εθνική. Μερικά χρόνια αργότερα και η Μπράιτον ανέβηκε στη 2η κατηγορία, αλλά τότε η Κρίσταλ Πάλας έπαιζε στην 1η. Χρειάστηκαν δύο διαδοχικοί υποβιβασμοί της Πάλας για να βρεθούν μετά από 11 χρόνια στο ίδιο πρωτάθλημα τη σεζόν 1974-75 και μάλιστα στην πρεμιέρα της σεζόν. Για ορισμένους τότε μπήκαν τα θεμέλια της κόντρας.
Ήταν κατακαλόκαιρο, 17 Αυγούστου του 1974, οι παραλίες του Μπράιτον γεμάτες, η ζέστη αφόρητη, η μπύρα έτρεχε άφθονη και ενώ κάποιοι λιάζονταν δίπλα στις ομορφιές της Μάγχης, κάποιοι άλλοι έπαιζαν ξύλο στο Γκόλντστοουν, την έδρα της Μπράιτον. Οι γηπεδούχοι είχαν χάσει τον Μπράιν Κλαφ που έφυγε για τη Λιντς γράφοντας με αυτή την κίνησή του μια διάσημη ποδοσφαιρική ιστορία που έγινε βιβλίο και ταινία, αλλά ο πιστός του συνεργάτης Πίτερ Τέιλορ παρέμεινε στους γλάρους της Μπράιτον ως πρώτος προπονητής. Ήταν η ευκαιρία του Τέιλορ να ανοίξει τα φτερά του και η μοίρα το έφερε να το κάνει απέναντι στην Πάλας, μια ομάδα που πριν 2 χρόνια βρισκόταν στην 1η κατηγορία και ήταν το μεγάλο φαβορί για την άνοδο, σε αντίθεση με την Μπράιτον που είχε τερματίσει μόλις 19η την προηγούμενη χρονιά.
Το γήπεδο ήταν ασφυκτικά γεμάτο, καθώς πάρα πολλοί φίλοι της Πάλας έκαναν το σύντομο ταξίδι. Ο επίσημος αριθμός ήταν 26.325, ο πραγματικός πιθανότατα μεγαλύτερος και ήταν το ματς με τον περισσότερο κόσμο σε 2η και 3η κατηγορία εκείνο το Σαββατοκύριακο και το 8ο συνολικά στην Αγγλία. Σύμφωνα με τα άρθρα της εποχής, χρειάστηκε έξτρα αστυνομική δύναμη. 85 πολιτσμάνοι, σκυλιά, άλογα και μοτοσυκλέτες επιστρατεύτηκαν για να συγκρατήσουν το μεθυσμένο λεφούσι. Τα επεισόδια δεν αποφεύχθηκαν και πραγματοποιήθηκαν 20 συλλήψεις. Η ατμόσφαιρα μεταφέρθηκε και στον αγωνιστικό χώρο. Ο Πίτερ Τέιλορ, ως γνήσιος συνεργάτης του Κλαφ, ήταν της άποψης ότι πρέπει να κάνει τα πάντα για να κερδίσει η ομάδα του και κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν με jogo bonito, τριγωνάκια, όμορφους συνδυασμούς και επιθετικό ποδόσφαιρο από τους, κατά κύριο λόγο, τσουρουκάδες ποδοσφαιριστές του. Η Μπράιτον το πήγε στη δύναμη και τον τραμπουκισμό, με αποτέλεσμα ο Μάλκολμ Άλισον, προπονητής της Πάλας, να διαπληκτιστεί με τον Τέιλορ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/01/imago1006937943h-2048x1367.jpg)
Το ματς ήταν μονόλογος για την Πάλας, με ευκαιρίες και ένα ακυρωμένο γκολ, αλλά η Μπράιτον στη μοναδική της ευκαιρία σκόραρε και έκανε το 1-0. Το μονότερμα συνεχίστηκε μέχρι το τέλος, αλλά το αποτέλεσμα δεν άλλαξε. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία των αγώνων, καθώς η διαφορά δυναμικότητας ήταν πολύ μεγάλη. Ο Άλισον μετά το τέλος του ματς έλεγε ότι η Μπράιτον κέρδισε χωρίς να κάνει ούτε μία φάση. Μια απέχθεια δημιουργήθηκε ανάμεσα στον κόσμο των δύο ομάδων. Το σκληρό παιχνίδι της Μπράιτον και η άδικη (ποδοσφαιρικά) ήττα με τον τρόπο που ήρθε, αλλά και οι Λονδρέζοι επισκέπτες που έκαναν φασαρίες ήταν οι λόγοι της αντιπάθειας για κάθε πλευρά.
Η σεζόν δεν πήγε καλά για κανέναν. Το φαβορί κατέληξε στην 5η θέση και δεν ανέβηκε, ενώ η Μπράιτον για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά βγήκε 19η. Την επόμενη σεζόν, το πρώτο ματς έγινε τον Φεβρουάριο, ξανά στο Μπράιτον και σύμφωνα με τους ειδικούς, ήταν σημαδιακό για έναν άλλον λόγο. Η Μπράιτον δεν είχε μέχρι τότε παρατσούκλι και είχε μόλις προσθέσει το δελφίνι στο match programme της, ένα σύμβολο της πόλης. Δειλά δειλά οι οπαδοί είχαν αρχίσει να αποκαλούνται τα “δελφίνια”, αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ. Ο λόγος; Οι οπαδοί της Κρίσταλ Πάλας. Σύμφωνα με τις διηγήσεις, πριν το ματς αρκετοί από αυτούς άρχισαν να φωνάζουν σε μια παμπ του Μπράιτον: “Αετοί, Αετοί”(το παρατσούκλι της Πάλας ήταν κι αυτό σχετικά καινούριο) και μια παρέα οπαδών της Μπράιτον απάντησε με το “Γλάροι, Γλάροι”, τιμώντας το πουλί και όχι τα συμπαθέστατα δελφίνια. Λίγη ώρα αργότερα, το ίδιο έγινε και στις εξέδρες του ιστορικού γηπέδου Γκόλντστοουν. Το “δελφίνι” μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και ο “γλάρος” έγινε το όνομα και το σύμβολο της ομάδας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/01/imago0033977266h-2048x1482.jpg)
Τα καπνογόνα στα ματς ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1970 και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα
Παρά τα δύο αυτά παιχνίδια όμως, τον Αύγουστο του 1974 και τον Φεβρουάριο του 1976, για αρκετούς ιστορικούς του ποδοσφαίρου η πραγματική έχθρα ξεκίνησε μερικούς μήνες αργότερα και… ηθικοί αυτουργοί ήταν οι δυο προπονητές των ομάδων. Ο Άλαν Μάλερι κι ο Τέρι Βέναμπλς είχαν αναλάβει Μπράιτον και Κρίσταλ Πάλας αντίστοιχα και γνωρίζονταν αρκετά καλά. Ήταν συμπαίκτες για μια τριετία στην Τότεναμ, με τον Μάλερι να χρίζεται αρχηγός από τον προπονητή του, ενώ ο Βέναμπλς ήταν ο 2ος αρχηγός. Το γεγονός αυτός έφερε μια κόντρα, με τον Βέναμπλς να θεωρείται ότι αδικείται. Ο Μάλερι στα χρόνια μας συνεχίζει να λέει ότι ήταν μια “φιλική αντιπαλότητα”, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, αλλά τα γεγονότα του 1976 λένε διαφορετική ιστορία.
Κι οι δύο είχαν αναλάβει τις ομάδες του το καλοκαίρι και ήταν οι πρώτες προπονητικές τους δουλειές. Έτσι, όταν η μοίρα έφερε τις δυο ομάδες αντιμέτωπες στο κύπελλο, το πρόγραμμα έφερε συνολικά 5 αγώνες σε μια σεζόν, τους 4 μέσα σε διάστημα 2 μηνών. Κι αυτό γιατί τα ματς στο κύπελλο ήρθαν ισόπαλα και χρειάστηκε τρίτος αγώνας στο Στάμφορντ Μπριτζ. Το πρώτο ματς, τον Οκτώβριο διακόπηκε αρκετές φορές από τα καπνογόνα των οπαδών της της Μπράιτον και στη συνέχεια ακολούθησαν οι τρεις αγώνες του κυπέλλου. Το ήδη τεταμένο κλίμα των προηγούμενων ετών χειροτέρεψε με δηλώσεις των προπονητών. Στο πρώτο παιχνίδι του κυπέλλου η Μπράιτον ήταν σαφώς καλύτερη, αλλά η Πάλας ισοφάρισε στο τέλος σε 2-2 με ένα υπέροχο γκολ, στέλνοντας το ματς στον επαναληπτικό. Ο Μάλερι δήλωσε ειρωνικά: «Εντάξει τα κατάφεραν, ήρθαν για την ισοπαλία και την πήραν. Να δούμε αν μπορούν να κάνουν το ίδιο και στο δεύτερο ματς». Τελικά το έκαναν. Η Μπράιτον ήταν καλύτερη και στο Σέλχαρστ Παρκ, αλλά το παιχνίδι ήρθε και εκεί 1-1. Το τρίτο ματς αναβλήθηκε εξαιτίας κακοκαιρίας και όταν έγινε, έγραψε ιστορία. Η Πάλας προηγήθηκε στο 18′, η Μπράιτον ισοφάρισε αρκετά γρήγορα, αλλά είδε το γκολ της να ακυρώνεται μάλλον άδικα. Στη συνέχεια κέρδισε πέναλτι, σκόραρε, αλλά ο διαιτητής διέταξε επανάληψη. Ο εκτελεστής Χόρτον αυτή τη φορά το έχασε. Ο Άλαν Μάλερι έξαλλος στη γραμμή με τις αποφάσεις του διαιτητή, με τη λήξη του αγώνα και την πρόκριση της Πάλας, επιτίθεται στον διαιτητή. Χρειάζεται η παρουσία της αστυνομίας για να αποχωρήσει ο άρχοντας του αγώνα. Οι οπαδοί της Κρίσταλ Πάλας αντιδρούν και σύμφωνα με τις διηγήσεις βρίζουν τον Μάλερι, κάποιοι τον φτύνουν, ενώ ο ίδιος ο υποστηρίζει ότι του πέταξαν ένα ποτήρι με καυτό καφέ. Φυσικά, ο κόουτς δεν το άφησε αναπάντητο, γυρίζοντας προς το μέρος τους και κάνοντας την αγγλική χειρονομία με τα δύο δάχτυλα που στα ελληνικά μεταφράζεται κάτι σαν το μεσαίο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/01/mulleryvsigna.jpg)
Ο Μάλερι συνέχισε στο ίδιο μοτίβο και στις δηλώσεις του, λέγοντας ότι δεν θα έδινε ούτε 5 λίρες για τους παίκτες της Πάλας, ενώ κάποιοι υποστηρίζουν ότι έσκισε πέντε χαρτονομίσματα της μίας λίρας μπροστά στους δημοσιογράφους για να δικαιολογήσει τη χειρονομία του, λέγοντας “είναι οπαδοί της Πάλας, ούτε τόσο δεν αξίζουν”. Κατά τον ίδιο, το έκανε μπροστά στους οπαδούς της Πάλας, πετώντας κέρματα για να τους δείξει πόσο πολύ τους εκτιμά. Το πέμπτο και τελευταίο ματς εκείνης της σεζόν ήταν για το πρωτάθλημα και η Πάλας κέρδισε με 3-1 στην έδρα της, σε ένα ματς που ο Βέναμπλς έπαιξε με πέντε παίκτες του να μαρκάρουν σε όλο το γήπεδο πέντε αντιπάλους σε ένα μαγικό man-to-man που θα ζήλευε ο Σούλης Παπαδόπουλος. Στο τέλος της σεζόν οι ομάδες ανέβηκαν στην Division 2 και οι δύο προπονητές συνέχισαν εκεί την κόντρα τους, μια κόντρα που διατηρήθηκε μέχρι που ο Βέναμπλς έφυγε το 1980 για την ΚΠΡ.
Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Μάλερι μετά από μια 5ετία στην Μπράιτον, έγινε προπονητής στην Πάλας το 1982. Αυτό φυσικά δεν συνέβη δίχως αντιδράσεις. «Δεχόμουν τηλεφωνήματα και ανώνυμα γράμματα που με έβριζαν. Μια φορά μετά από μια ήττα με περίμενε μια ομάδα οπαδών που μου επιτέθηκε. Ευτυχώς με προστάτεψαν κάποιοι φίλοι μέχρι να έρθει η αστυνομία», θυμάται ο Μάλερι. Ο Μάλερι έχασε και τα δυο ντέρμπι που έπαιξε ως κόουτς της Πάλας. Και μπορεί η κόντρα πλέον να είχε μετατραπεί σε μίσος, αλλά η φυγή των δύο προπονητών δεν άλλαξε κάτι. Από τότε η έχθρα έχει περάσει στο υποσυνείδητο και όπως το ματς έχει γίνει ένα ντέρμπι μίσους. Το 1985 είχαμε ένα τριπλό κάταγμα στο πόδι του Ράιαν της Μπράιτον, ενώ το 1989 το παιχνίδι έγραψε εκ νέου ιστορία. Η Πάλας του νεαρού τότε Ίαν Ράιτ αντιμετώπισε την Μπράιτον και ο διαιτητής έδωσε πέντε πέναλτι μέσα σε 27′. Τα τέσσερα για την Πάλας. Εκ των οποίων η Πάλας έχασε τα τρία. Κι όμως, κατάφερε να κερδίσει με 3-1. Bloody football που θα έλεγαν και στο Λονδίνο. Τα πέναλτι πάντως φαίνονται όλα σωστά:
16 λεπτά αγγλικής μαγείας. Για όσους βαριούνται, αρκεί το τρίτο πέναλτι στα 6 λεπτά και κάτι ψιλά και η αντίδραση παικτών και το επικό σπριντ του διαιτητή.
Οι συναντήσεις των ομάδων συνεχίστηκαν λίγο ως πολύ μέχρι και το 1989 και μαζί τους αρκετά επεισόδια μεταξύ των οπαδών, αλλά στη συνέχεια ήταν η Μπράιτον αυτή που βρισκόταν σε υψηλότερη κατηγορία. Χρειάστηκε να περάσουν 14 ολόκληρα χρόνια για να βρεθούν ξανά στο πρωτάθλημα το 2003 (και ενώ είχαν βρεθεί το 1991 στο κύπελλο). Τα τελευταία χρόνια, όπως και φέτος, βρίσκονται αντιμέτωπες στα πλαίσια της Πρέμιερ Λιγκ, αλλά το μίσος δεν έχει σβήσει και οι ιστορίες είναι πολλές. Κι αν νομίζετε ότι στα χρόνια του “μοντέρνου ποδοσφαίρου” τα πράγματα είναι πιο χαλαρά, κάνετε λάθος. Το 2011 είχαμε 28 συλλήψεις, όταν κατέφτασαν οπαδοί της Πάλας στο πρώτο τους ματς στο νέο γήπεδο της Μπράιτον για να το εγκαινιάσουν.
Γεμάτο γήπεδο, πάθος, εκτός έδρας οπαδοί και ένα σκάνδαλο με τα λερωμένα αποδυτήρια
Το 2013 είχαμε αυτό που συχνά οι Άγγλοι λένε “poo-gate”, το σκάνδαλο με τις ακαθαρσίες (για να το πούμε κομψά). Οι δύο ομάδες έπαιζαν στα πλέι-οφ, αναζητώντας ένα εισιτήριο για την Πρέμιερ Λιγκ. Το πρώτο ματς ήρθε 0-0 στο Λονδίνο και στη ρεβάνς, τα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων μύριζαν άσχημα. Μια έρευνα ανακάλυψε ότι κάποιος είχε κάνει την ανάγκη του εκεί. Το θέμα πήρε διαστάσεις και ο κόουτς της Μπράιτον Γκουστάβο Πογέτ έκανε έντονα παράπονα στη διοίκηση της ομάδας του στέλνοντας e-mail. Αργότερα, ένας παίκτης της Πάλας είπε ότι δράστης ήταν τελικά ο οδηγός της ομάδας που όντως δεν μπόρεσε να κρατηθεί.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/01/imago1006935980h-2048x1367.jpg)
Γκολ στο 90′ στην έδρα του εχθρού; Λίγα πράγματα το ξεπερνούν.
Τα τελευταία χρόνια οι διοικήσεις επέβαλλαν αυστηρά μέτρα, με αποτέλεσμα να χρειάζεται και η επίδειξη ταυτότητας μαζί με το εισιτήριο στους αγώνες των ομάδων, ενώ το 2017 αρκετοί οπαδοί της Πάλας έμειναν εκτός γηπέδου παρά το γεγονός ότι είχαν εισιτήρια. Οι φιλοξενούμενοι καταφτάνουν πολύ συχνά με την έντονη συνοδεία της αστυνομίας γιατί ο κίνδυνος των επεισοδίων είναι πάντα υπαρκτός. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ένα γκολ στο τέλος, έδωσε μια σημαντική εκτός έδρας ισοπαλία για την Μπράιτον και πολλοί οπαδοί της μπούκαραν στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσουν. Πράγματα που δεν βλέπεις συχνά στην Πρέμιερ Λιγκ, σε ένα παιχνίδι γεμάτο εντάσεις, το πιο αλλόκοτο ίσως ντέρμπι της Αγγλίας που ξεκίνησε χωρίς σοβαρό λόγο και αιτία, αλλά φανατίζει δύο συλλόγους.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/01/imago1008785479h-2048x1365.jpg)
Τουαλέτες, πιάτα, και Football Manager: η απίστευτη ιστορία του Μπεν Μπρέρετον Ντίας
Σύμφωνα με τα όσα μαθαίναμε στο σχολείο, τουλάχιστον όταν πήγαινα εγώ, για τον διάσημο επικό ποιητή Όμηρο ερίζουν επτά ολόκληρες πόλεις της αρχαιότητας (αν βέβαια ήταν υπαρκτό πρόσωπο, μια που και αυτό αμφισβητείται). Φυσικά δεν είναι ένα θέμα που είμαστε ειδικοί, οπότε θα πάμε σε θέματα που κατέχουμε κάπως καλύτερα. Για τον ήρωα της σημερινής μας ιστορίας ερίζουν δύο μόλις μέρη. Η Αγγλία και η Χιλή. Και αν ο Μπεν Μπρέρετον Ντίας συνδυάζει και τις δύο στο όνομά του, ενώ μέχρι πρόσφατα δεν μιλούσε γρι ισπανικά, φαίνεται ότι η Χιλή ήταν αυτή που επικράτησε πείθοντάς τον να φορέσει τη φανέλα τής εθνικής της ομάδας. Ας ξετυλίξουμε όμως το κουβάρι της ιστορίας, ενός ποδοσφαιριστή που έγινε γνωστός το περασμένο καλοκαίρι και από τότε ακολουθεί μια εκπληκτικά ανοδική πορεία.
Ο Χουάν Ντίας, προπάππους του ήρωά μας, μετανάστευσε από το Τολέδο της Ισπανίας στην πόλη Πένκο της Χιλής περίπου πριν έναν αιώνα. Το Πένκο είναι μια μικρή πόλη, αλλά η τρίτη αρχαιότερη της χώρας. Εκεί καθάριζε τους βόθρους, σίγουρα ένα όχι πολύ ευχάριστο επάγγελμα, αλλά βλέποντας το δίκτυο αποχέτευσης να επεκτείνεται κατάλαβε έγκαιρα ότι έπρεπε να αλλάξει καριέρα. Δεν μετακινήθηκε πολύ από το αρχικό του αντικείμενο και αγόρασε μια εταιρεία κεραμικών που έφτιαχνε τουαλέτες και βρισκόταν στα όρια της χρεωκοπίας. Ο Χουάν περίμενε σημαντική αύξηση της κίνησης με το νέο δίκτυο αποχέτευσης. Τα μόλις… δέκα παιδιά του ασχολήθηκαν με διαφορετικά κομμάτια της εταιρείας, ανάμεσά τους και ο Χενάρο που ανέλαβε το τεχνικό, τη σχεδίαση και την κατασκευή της τουαλέτας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/01/1200px-Mural_Willow.jpg)
Το ιστορικό πιάτο, στο Μουσείο Ιστορίας του Πένκο
Ταξίδεψε στην Ευρώπη, σε Γαλλία και Ισπανία για να μάθει την τέχνη της κεραμικής και πέρασε αρκετά χρόνια στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Στόουκ. Στο Στόουκ, πιθανότατα ένα κρύο και βροχερό βράδυ, γνώρισε και τη γυναίκα της ζωής του τη Τζίνι. Στο Στόουκ, σημαντικό κέντρο της κεραμικής βιομηχανίας της Αγγλίας, πήρε και έμπνευση από τα πιάτα τύπου Willow που ήταν της μόδας τότε και όταν επέστρεψε πίσω στη Χιλή έφερε μαζί την Τζίνι και την ιδέα για ένα κεραμικό πιάτο. Το πιάτο της Φοναλόσα ντε Πένκο, όπως ήταν το όνομα της εταιρείας των Ντίας, είχε τρομερή επιτυχία και έχει γράψει ιστορία στη χώρα ως το πιο διάσημο πιάτο που υπάρχει σε κάθε σπίτι της. Η εταιρεία γιγαντώθηκε φτάνοντας από 120 εργαζομένους στους 1.800 και παράλληλα έκανε γνωστό το Πένκο. Όπως λέει και ο σημερινός δήμαρχος της πόλης, η οικογένεια Ντίας σηματοδότησε την ανάπτυξη και την εξέλιξη ολόκληρης της πόλης. Το συγκεκριμένο πιάτο θεωρείται το έμβλημα της πόλης, ενώ αρκετοί δρόμοι της έχουν τα ονόματα διαφόρων μελών της οικογένειας Ντίας.
Ένα τα μέλη της οικογένειας είναι και η Άντρεα Ντίας, κόρη του Χενάρο και μαμά του σημερινού ποδοσφαιριστή της Μπλάκμπερν. Η Άντρε γεννήθηκε κι αυτή στη Χιλή, αλλά όπως και άλλα μέλη της οικογένειάς της έφυγε για να σπουδάσει και τελικά έμεινε στην Αγγλία, καθώς εκεί γνώρισε τον Μάρτιν Μπρέρετον. Ο γιος τους Μπεν Μπρέρετον Ντίας πήρε μεν όλα τα ονόματα, αλλά δεν πήρε το μεράκι της οικογένειας Ντίας για τα κεραμικά. Αντίθετα, ακολούθησε την αγάπη του πατέρα του που ναι μεν ήταν αστυνομικός, αλλά λάτρευε την μπάλα και έπαιζε ερασιτεχνικά.
&t=40s
Ο Μπεν δεν σχεδίαζε μπιντέδες, πιάτα ή φλιτζάνια (έτσι κι αλλιώς η εταιρεία έχει αλλάξει χέρια εδώ και μερικές δεκαετίες), αλλά είχε μια μπάλα στα πόδια του. Η κυρία Άντρεα τον πήγε μόλις στα 4 του χρόνια σε ομάδα, ενώ από τα 7 ως τα 14 του έπαιζε στους μικρούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Χρόνος για σχολείο ελάχιστος. Έτρωγε και έκανε τα μαθήματά του στο αυτοκίνητο, όπως λέει η μαμά του σε συνέντευξή της. Το ταλέντο του όμως δεν ήταν αρκετό για τους κόκκινους διαβόλους και συνέχισε στην τοπική Στόουκ Σίτι. Όταν όμως κι οι Πότερς (το παρατσούκλι τόσο ταιριαστό με την χιλιανή πλευρά του Μπεν) τον απέρριψαν μετά από μία διετία, ο Μπεν Μπρέρετον Ντίας σχεδόν σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Είχε αποφασίσει να αφοσιωθεί στις σπουδές του, αλλά η Νότιγχαμ Φόρεστ του έδωσε ακόμα μια ευκαιρία.
Εκεί ξεδίπλωσε το ταλέντο του και εκεί βρήκε και το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο, κάνοντας ντεμπούτο στην Τσάμπιονσιπ στα 17 του χρόνια. Διεθνής ήδη με τις μικρές εθνικές της Αγγλίας, το καλοκαίρι του 2018 πήγε δανεικός με οption αγοράς στην Μπλάκμπερν. Για επιθετικός, δεν μάτωνε ιδιαίτερα τα δίχτυα και παρά το γεγονός ότι στο Μπλάκμπερν τον πίστεψαν τα στατιστικά του ήταν φτωχά. Εν μέσω πανδημίας όμως, δούλεψε πολύ στα αδύνατα σημεία του, βελτιώθηκε, αλλά μέχρι εκεί. Αν δεν εμφανιζόταν ο Μαρκ Χίτσεν και δεν έβαζε μια λέξη σε μια βάση δεδομένων.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/01/imago1009267151h-2048x1384.jpg)
Ο Μαρκ είναι φανατικός οπαδός της Μπλάκμπερν, κάτοχος διαρκείας, δάσκαλος και ο υπεύθυνος “scout” για την Μπλάκμπερν στο διάσημο παιχνίδι προπονητικής Football Manager. Με λίγα λόγια, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι υπεύθυνος ώστε τα στοιχεία των παικτών της ομάδας στο παιχνίδι να είναι ακριβή. Ο Μαρκ πέτυχε μια παλιότερη συνέντευξη του Μπεν στο επίσημο πρόγραμμα αγώνα της Μπλάκμπερν, στην οποία ο Μπεν αποκάλυπτε ότι είναι μισός Χιλιανός. «Το λέω στους συμπαίκτες μου, αλλά δεν το πιστεύουν. Η μητέρα μου ήρθε νεαρή από τη Χιλή, γνώρισε τον πατέρα μου και έμεινε εδώ. Αυτό σημαίνει ότι μπορώ να παίξω για την εθνική Χιλής, έτσι δεν είναι;», έλεγε χαριτολογώντας ο Μπεν. Ο Μαρκ, ως σωστός υπεύθυνος, επιβεβαίωσε κατ΄αρχήν τα λόγια του παίκτη και στη συνέχεια πρόσθεσε τη δεύτερη εθνικότητα στη βάση δεδομένων του παιχνιδιού. Το γεγονός αυτό συνέπεσε και με την άνοδο του Μπεν τόσο στην πραγματικότητα, όσο και στα στοιχεία του στο παιχνίδι.
&t=82s
Aυτό το γκολ ίσως να άλλαξε τη ζωή του Μπεν
Όπως λέει ο Μαρκ, η βελτίωση του Μπεν ήταν εμφανής μετά την καραντίνα και ήταν δικαιολογημένα τα “φουσκωμένα” νούμερά του στο παιχνίδι. Φυσικά, το παιχνίδι είναι δημοφιλές και στη Λατινική Αμερική. Κανείς όμως δεν περίμενε τι θα ακολουθούσε. Ο Άλβαρο Πέρες, ένας gamer από τη Χιλή, σαν γνήσιο αρρωστάκι έψαχνε παίκτες που θα μπορούσαν να αγωνιστούν στην εθνική Χιλής. Ήταν χαράματα Παρασκευής προς Σάββατο, τον Νοέμβριο του 2020 και έπαιζε την beta έκδοση του FM 2021. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος, ο λόγος ήταν απλός. Ο Βάργκας, ο άνθρωπος γκολ της Χιλής, είναι πλέον αρκετά μεγάλος και η χώρα δεν βγάζει πλέον καλά σέντερ φορ. Οι εποχές Σάλας-Ζαμοράνο είναι περασμένα μεγαλεία. Ο Άλβαρο ήθελε να χτίσει την καλύτερη εθνική Χιλής και ψάχνοντας έπεσε στα νούμερα του Μπρέρετον στο παιχνίδι και εντυπωσιάστηκε. Κάπως έτσι, άρχισε μαζί με τον υπεύθυνο του παιχνιδιού για την εθνική Χιλής μισοαστεία, μισοσοβαρά μέσω του Twitch το hashtag #BreretonALaRoja. Ο Μπρέρετον στη Λα Ρόχα, την εθνική Χιλής. Κάποιοι τσιμπάνε και αρχίζουν να το γράφουν. Την επόμενη μέρα, ο Μπεν σκοράρει απέναντι στην Πρέστον, ένα εύκολο γκολ μεν, αλλά γκολ όπως και να ‘χει, ενώ δίνει και μια ασίστ. Το κίνημα του hashtag μεγαλώνει. Τρελαμένοι Χιλιανοί μπαίνουν στον λογαριασμό του παίκτη στο Instagram και γεμίζουν με σχόλια του τύπου “έλα να παίξεις με τη Χιλή” κ.ο.κ.
Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο παππούς του Μπρέρετον βρίσκεται πίσω από το δημοφιλές πιάτο της Χιλής. Τους ενδιαφέρει το γεγονός ότι ο παίκτης μπορεί να παίξει στην εθνική τους. Ο Μπρέρετον γίνονται γνωστός στο διαδίκτυο της Χιλής και στη συνέχεια έρχεται η ώρα των δημοσιογράφων που δίνουν ακόμα μεγαλύτερη έκταση. Η Π.Ο. της Χιλής υποστηρίζει ότι γνώριζε για τον παίκτη και είχε ήδη μιλήσει μαζί του πιο πριν, αλλά σίγουρα, αυτή η έκρηξη έκανε τα πράγματα να τρέξουν ταχύτερα. Ο Μπεν κλήθηκε τελικά στην εθνική Χιλής τον Μάιο του 2021 για τα προκριματικά του Μουντιάλ. Το όνομά του ήταν και στην αποστολή του περασμένου Κόπα Αμέρικα.
Το ορίτζιναλ τραγούδι για τον Ντιέγκο
Οι Χιλιανοί, που για όσους γνωρίζουν έχουν μεγάλη κόντρα με τους Αργεντινούς, ενώ βοήθησαν και τους Άγγλους στον πόλεμο με την Αργεντινή για τα Φώκλαντς/Μαλβίνας, δεν χάνουν την ευκαιρία να τρίψουν στους Αργεντινούς την αγγλική καταγωγή του νέου παίκτη τους. H Π.Ο. της χώρας τουιτάρει ένα τραγούδι για τον Ντιέγκο, το “La Mano de Dios” με τα λόγια αλλαγμένα, να λένε ότι γεννήθηκε στην Αγγλία, ήταν θέλημα Θεού και έχει μάνα Χιλιανή. Οι Αργεντίνοι εξοργίζονται με την ιεροσυλία. Ο Μπρέρετον κάνει ντεμπούτο, μπαίνοντας ως αλλαγή απέναντι στην Αργεντινή. Οι Αργεντίνοι τον αποκαλούν σκωπτικά “ο Άγγλος”, το παιχνίδι λήγει τελικά 1-1 κι ο Μπεν που δεν μπορεί να επικοινωνήσει καλά καλά με τους συμπαίκτες του, είναι ο παίκτης της Μπλάκμπερν που παίζει στο Κόπα Αμέρικα και αντιμετωπίζει τον Λιονέλ Μέσι.
Μπεν, Μπεν, Μπεν, Μπεν, Μπεν
Στο επόμενο ματς με τη Βολιβία, ξεκινά βασικός και σκοράρει το γκολ της νίκης. Οι Χιλιανοί παραληρούν. Η Μπρερετομανία αγγίζει απίστευτα επίπεδα. Η Χιλή δεν τα καταφέρνει στο Κόπα Αμέρικα, αποκλείεται με πολλά παράπονα από τη Βραζιλία, αλλά ο Μπρέρετον είναι ίνδαλμα. Καλείται πλέον κανονικά στην εθνική και ενώ στην Αγγλία είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστος μέχρι το καλοκαίρι, στη Χιλή συμμετέχει σε ένα σωρό διαφημίσεις, με πιο καλτ από αυτές μία που τον παρουσιάζει να λέει στη βασίλισσα ότι φεύγει για τη Χιλή και στη συνέχεια να παραγγέλνει μια Pepsi με άθλια ισπανικά. Ο ίδιος υπόσχεται ότι θα τραγουδήσει τον εθνικό ύμνο, καθώς κάνει μαθήματα ισπανικών τρεις φορές την εβδομάδα, ενώ συμμετέχει σε καμπάνια της κυβέρνησης της Χιλής για τους εμβολιασμούς. Είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές σε μια χώρα που μέχρι πρόσφατα αγνοούσε την ύπαρξή του.
Δεν είναι όμως μόνο η Χιλή ευνοημένη. Ο Μπρέρετον γυρίζει με άλλη ψυχολογία μετά το Κόπα Αμέρικα. Έχοντας παίξει απέναντι σε σκληροτράχηλους διάσημους αμυντικούς σε τοπ επίπεδο, επιστρέφει και κάνει μοναδική σεζόν με την Μπλάκμπερν. Είναι αυτή τη στιγμή δεύτερος σκόρερ στην Τσάμπιονσιπ με 20 γκολ, πίσω μόνο από τον Μίτροβιτς. Ο Μπεν δεν είναι πλέον ίνδαλμα μόνο στο Σαντιάγο και το Πένκο, αλλά και στο Μπλάκμπερν. Ο παίκτης που οδηγεί μια ομάδα γεμάτη οικονομικά προβλήματα προς το όνειρο της Πρέμιερ Λιγκ. Ήδη το όνομά του ακούγεται για άλλες ομάδες, μέχρι και για τη Γουέστ Χαμ. Την ίδια στιγμή όμως, η Μπλάκμπερν θα στερηθεί τις υπηρεσίες του στο επόμενο ματς, καθώς ο Μπρέρετον βρίσκεται στις κλήσεις της εθνικής Χιλής για τα επόμενα κρίσιμα παιχνίδια της στα προκριματικά του Μουντιάλ, με αρχή αυτό απέναντι στην Αργεντινή. Toν Οκτώβριο σκόραρε ένα κρίσιμο γκολ στη νίκη επί της Παραγουάης και η παρουσία του κρίνεται επιβεβλημένη. Η απίστευτη αναγνώριση του παίκτη μπορεί να οφείλεται σε ένα παιχνίδι και το διαδίκτυο, αλλά χωρίς την ατομική του βελτίωση δεν θα είχε καταφέρει τίποτα από όλα αυτά.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
"Το ποδόσφαιρο δίνει νόημα στη ζωή σου
Αλήθεια το πιστεύω αυτό.
Αλλά η ζωή σου, η ιστορία σου, η ουσία σου, επίσης δίνουν νόημα στο ποδόσφαιρo.
Θα μιλήσω για κάποια πράγματα για τα οποία δεν συζητάω σχεδόν ποτέ. Θέλω να σας πω μια ιστορία που διαμόρφωσε όλα όσα είμαι. Συνέβη πριν καν γεννηθώ.
Πρέπει να πάμε πίσω στο 1939, κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου. Ο παππούς (από την πλευρά της μητέρας μου) ήταν από τη Βαρκελώνη και πολέμησε κατά του δικτάτορα Φράνκο μέχρι τέλους. Στο τέλος του πολέμου, ήταν καταζητούμενος και είχε μόνο λίγα λεπτά για να αποδράσει πριν καταλάβει την πόλη ο στρατός των εθνικιστών. Έπρεπε να περάσει τα Πυρηναία όρη με τα πόδια για να φτάσει στη Γαλλία και δεν είχε χρόνο για κανονικούς αποχαιρετισμούς. Αυτό ήταν το τέλος. Ζωή ή θάνατος.
Έτσι, λίγο πριν φύγει, πήγε και βρήκε το κορίτσι του, και τη ρώτησε, "είσαι έτοιμη να με ακολουθήσεις;"
Ήταν 28 ετών. Εκείνη, 18. Έπρεπε να αφήσει πίσω την οικογένεια, τους φίλους της, τα πάντα.
Αλλά του είπε, "Ναι, φυσικά!"
Αυτή ήταν η γιαγιά μου.
Έζησαν στα στρατόπεδα προσφύγων στη γαλλική ακτογραμμή. Εκεί υπήρχαν πάνω από 100.000 Ισπανοί πρόσφυγες. Μπορείτε να φανταστείτε τι θα τους συνέβαινε αν δεν τους δέχονταν οι Γάλλοι; Αλλά όχι, έδειξαν συμπόνια. Η ανθρωπότητα πρέπει να δείχνει πάντα συμπόνια σε αυτούς που υποφέρουν. Οι παππούδες μου δεν είχαν τίποτα όταν έφτασαν. Έπρεπε να αρχίσουν τις ζωές τους από την αρχή. Αλλά μετά από λίγο καιρό, δόθηκε η ευκαιρία στους πρόσφυγες να δουλέψουν στην κατασκευή ενός φράγματος στο Saint-Etienne-Cantales. Αυτή είναι η ζωή του πρόσφυγα. Πας εκεί που πρέπει και κάνεις αυτό που πρέπει. Και έτσι πήγαν. Και έφτιαξαν τη ζωή τους.
Η μητέρα μου γεννήθηκε εκεί μετά από λίγα χρόνια και τελικά η οικογένεια μετακόμισε στη Μασσαλία.
Αυτή η ιστορία τρέχει στο αίμα μου. Με διαμόρφωσε σαν άνθρωπο. Αλλά υπήρχε στο μυαλό μου μόνο σαν όνειρο. Δεν υπήρχαν φωτογραφίες αυτής της μάχης, μόνο ιστορίες. Δεν υπήρχε κάτι που μπορούσες να αγγίξεις, να δεις, από εκείνη την εποχή. Αλλά το 2007, η διάσημη 'Μεξικάνικη Βαλίτσα' του φωτογράφου Robert Capa βρέθηκε σε ένα σπίτι στο Μέξικο Σίτι. Μέσα στα παλιά κουτιά, υπήρχαν 4,500 αρνητικά από τον Ισπανικό Εμφύλιο, τα οποία αγνοούνταν για πάνω από 60 χρόνια. Κανείς δεν ξέρει πώς βρέθηκαν στο Μεξικό.
Ήμουν πολύ περίεργος, κι έτσι όταν έγινε μια έκθεση αυτών των φωτογραφιών στη Νέα Υόρκη, πήγα με τη γυναίκα μου.
Οι περισσότερες φωτογραφίες ήταν απλά μικροσκοπικά αρνητικά. Χιλιάδες από αυτά. Έπρεπε να τα δεις κάτω από μεγεθυντικό φακό. Αλλά μερικές φωτογραφίες στη μέση της έκθεσης ήταν τεράστιες. Σχεδόν τρία μέτρα. Οι άνθρωποι στις φωτογραφίες ήταν στο πραγματικό τους μέγεθος, ήταν λες και θα τους έπιανες αν άπλωνες το χέρι σου.
Και τότε είδα τον παππού μου.
Ήταν αδύνατον, όχι;
Αλλά ήταν εκεί, νέος. Ένιωθα πως ήταν αυτός, αλλά δεν ήμουν απόλυτα σίγουρα γιατί δεν τον είχα δει ποτέ τόσο νέο. Έτσι, όταν η έκθεση ήρθε στη Γαλλία λίγους μήνες μετά, πήρα τη μητέρα μου για να δει τη φωτογραφία.
Και ήταν πάλι εκεί, νέος.
Είπα, "είναι στα αλήθεια αυτός;"
Και η μητέρα μου είπε, "Ναι, είναι αυτός. Είναι από τη στιγμή που έφευγαν στα βουνά".
Ήταν απίστευτο.
Φανταστείτε να μην τα κατάφερνε ο παππούς μου. Φανταστείτε να μην τον ακολουθούσε η γιαγιά μου. Ίσως τότε, η μητέρα μου να μην υπήρχε ποτέ. Ίσως ούτε εγώ να υπήρχα. Όμως, αυτή είναι η μισή ιστορία μας. Υπάρχει άλλη μια φωτογραφία που καθορίζει τη ζωή μου.
Οι παππούδες του πατέρα μου ήταν επίσης πρόσφυγες. Ήρθαν στη Γαλλία από τη Σαρδηνία για να γλιτώσουν από τη φτώχεια το 1911. Τρία χρόνια μετά, ο προπάππους μου κλήθηκε να υπηρετήσει στον Α' Παγκόσμιο και εισέπνευσε τόσα αέρια που πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του καπνίζοντας ευκάλυπτο για να μπορέσει να αναπνεύσει καλύτερα.
Ο γιος του, ο παππούς μου, πολέμησε με τους Γάλλους στον Β' Παγκόσμιο και όταν επέστρεψε από τον πόλεμο, δούλεψε ως οικοδόμος. Αποταμίευσε αρκετά λεφτά ώστε να αγοράσει ένα κομμάτι γης στο λόφο της Μασσαλίας όταν ο πατέρας μου ήταν έφηβος. Το οικόπεδο είχε μια μικρή σπηλιά. Έπρεπε να ζήσουν κάπου όσο ο παππούς μου έχτιζε το σπίτι, άρα τι έκαναν; Απλό. Ζούσαν μέσα στη σπηλιά για δύο χρόνια. Το μόνο που είχαν για να ζεστάνουν τη σπηλιά ήταν ένας φούρνος. Μοιάζει με αυτές τις ιστορίες που λένε οι οικογένειες 'για τα παλιά χρόνια', αλλά υπάρχει μια φωτογραφία από το χειμώνα του 1956 με τους παππούδες και τον πατέρα μου στη σπηλιά, σκεπασμένους με κουβέρτες για να ζεσταθούν.
Ο παππούς μου έχτισε το σπίτι σιγά σιγά και στο τέλος έχτισε κι ένα σπίτι για τους γονείς μου. Αυτό είναι το σπίτι στο οποίο μεγάλωσα. Αυτό κληρονόμησα. Αυτό είναι το αίμα μου. Μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις είναι να κουβαλάω δέκα σακιά με άμμο μέχρι το σπίτι πάνω στον λόφο, που φτιαχνόταν ακόμα. Μόνο μετά από αυτό, με άφηναν να παίξω ποδόσφαιρο. Κατά τη διάρκεια της μέρας, ο πατέρας μου έφτιαχνε το σπίτι και κατά τη διάρκεια της νύχτας σαν νοσοκόμος σε ψυχιατρική κλινική. Αλλά ακόμα κι αυτό το κομμάτι της ιστορίας έχει ένα ιδιαίτερο νόημα.
Υπήρχε λόγος που ο πατέρας μου έγινε νοσοκόμος και δούλεψε στο συγκεκριμένο νοσοκομείο. O νονός του ήταν ασθενής εκεί. Το όνομά του ήταν Sauveur και ήταν ο αδερφός του παππού μου. Είχε πιαστεί αιχμάλωτος για πέντε χρόνια κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου και μετά από αυτήν την τραυματική εμπειρία, εισήχθη στο νοσοκομείο Edouard Toulouse. Ο πατέρας μου ήταν υπερβολικά κοντά με τον Sauveur και αυτός ήταν ο λόγος που θέλησε να γίνει νοσοκόμος σε ψυχιατρείο. Κατέληξε να δουλεύει στη μονάδα που νοσηλευόταν ο νονός του και τον περιποιούνταν κάθε βράδυ.
Αυτή είναι η οικογένειά μου. Αυτή είναι η ιστορία μου. Έχω ζήσει σε όλο τον κόσμο. Για την ακρίβεια, την περασμένη χρονιά αγόρασα μια αγροτική έκταση στη Σαρδηνία για να επανενωθώ με την ιστορία της οικογένειάς μου. Θα αγαπώ όμως για πάντα τη Μασσαλία με όλη μου την καρδιά χάρη σε αυτές τις αναμνήσεις που με διαμόρφωσαν. Θα είναι για πάντα η πόλη μου.
Όταν με ρωτούν γιατί έπαιξα ποδόσφαιρο με αυτόν τον τρόπο, αυτή είναι η απάντηση. Το ποδόσφαιρο δίνει νόημα στη ζωή, ναι, αλλά και η ζωή δίνει νόημα στο ποδόσφαιρο. Σχεδόν ποτέ δεν λέω αυτές τις προσωπικές ιστορίες, ειδικά αυτή για το νονό του πατέρα μου. Είναι πολύ δύσκολο. Όταν μιλάω γι' αυτό, είναι λες και μου μιλάνε οι άγγελοι. Μοιράζομαι όμως μερική από την ιστορία μου για έναν σημαντικό λόγο.
Ζούμε σε μια εποχή φτώχειας, πολέμου και μετανάστευσης. Υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι που δεν μπορούν να αγοράσουν μια μπάλα ποδοσφαίρου από αυτούς που μπορούν να πληρώσουν 200 ευρώ για να παρακολουθήσουν από κοντά ένα ματς της Premier League ή 400 ευρώ το χρόνο για να τη δουν στην τηλεόραση. Το ποδόσφαιρο είναι ένας από τους μεγάλους δασκάλους της ζωής. Μια από τις μεγαλύτερες εμπνεύσεις. Αλλά το τρέχον business model του αγνοεί τεράστιο κομμάτι του κόσμου.
Οι φτωχές γειτονιές χρειάζονται το ποδόσφαιρο όσο και το ποδόσφαιρο χρειάζεται τις φτωχές γειτονιές. Πρέπει να στηρίξουμε ένα ποδόσφαιρο πιο θετικό, που περιλαμβάνει τους πάντες και θα κάνω τα πάντα για να βοηθήσω. Γι' αυτό συμμετέχω στο κίνημα Common Goal ως ο πρώτος μέντορας. Η αποστολή του Common Goal είναι να δώσει το 1% του τζίρου της παγκόσμιας βιομηχανίας ποδοσφαίρου σε ποδοσφαιρικές φιλανθρωπίες, και ήδη πάνω από 60 ποδοσφαιριστές έχουν προσφέρει το 1% του μισθού τους. Το πιο ωραίο είναι ότι πρόκειται για παίκτες από τις μεγάλες ομάδες, άντρες και γυναίκες, από πρωταθλήματα απ' όλο τον κόσμο.
Το ποδόσφαιρο είναι για τους ανθρώπους. Κι αυτό δεν πρέπει να είναι μια ουτοπία. Όλοι μας, πλούσιοι ή φτωχοί, μετανάστες ή πολίτες δέκατης γενιάς, βρίσκουμε την ίδια χαρά στο παιχνίδι που λέγεται ποδόσφαιρο. Μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε το ίδιο αίσθημα.
Με ρωτάνε όλη την ώρα τις ίδιες ερωτήσεις για την καριέρα μου.
"Πώς είναι να παίζεις σε αυτή τη Γιουνάιτεντ; Γιατί τα πήγες τόσο καλά;"
Ο κόσμος περιμένει κάποια περίπλοκη απάντηση. Θέλουν κάποιο μυστικό νομίζω. Αλλά η απάντηση είναι πολύ απλή. Ο Sir Alex Ferguson ήτα
ν εξπέρ σε ένα πράγμα. Κάθε φορά που μπαίναμε στο γήπεδο για ένα ματς, μετά από ώρες και ώρες δουλειάς, μας άφηνε να είμαστε ελεύθεροι. Νιώθαμε απόλυτη ελευθερία να κινηθούμε και να παίξουμε όπως θέλουμε.
Δεν θα μπορούσα να παίξω ποδόσφαιρο με άλλο τρόπο.
Τι είναι το ποδόσφαιρο αν όχι ελευθερία;
Άρα αφήστε με παρακαλώ να κάνω αυτή την απλή ερώτηση σε αυτούς που 'τρέχουν' το παιχνίδι. Στους παίκτες, τους ατζέντηδες, τους χορηγούς και τις επιτροπές...
Τι είναι το ποδόσφαιρο αν όχι ελευθερία;
Ποιο είναι το νόημα της ζωής;
Νομίζω πως μπορούμε να συμφωνήσουμε πως όλοι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα για την ανθρωπότητα.
Τώρα ξέρετε την ιστορία μου. Προέρχομαι από μια οικογένεια μεταναστών, επαναστατών, στρατιωτών και εργατών. Δεν είχαμε πολλά όταν ήμουν παιδί, αλλά για μένα, η αλήθεια της ζωής είναι ότι βρίσκαμε την έκσταση στις μικρές στιγμές.
Μπορεί ένα μικρό πικ-νικ με την οικογένειά μας. Τρία ζευγάρια κάλτσες γυρισμένα σε μορφή μπάλας και δεμένα με ένα κορδόνι. Παίζαμε ποδόσφαιρο κάτω από τον ήλιο και μετά ξαπλώναμε στο χορτάρι. Εντυπωσιαζόμασταν με τα πάντα και με το τίποτα.
Όταν αποσύρθηκα από το ποδόσφαιρο στα 30 μου, ξέρετε τι έκανα; Έκανα κάτι πολύ σημαντικό για μένα. Πήγα να ζήσω στην πόλη που έπρεπε να εγκαταλείψουν οι παππούδες μου το 1939.
Πήγα να ζήσω στη Βαρκελώνη".
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/p960x960/274518504_3093987217480558_5504065571820585891_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-5&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=yURMB-bFt1cAX9zmn-W&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT-TQlFT471ozTE6en89XgMWXO89A_dpJal_OBd3Tac57A&oe=621AF605)
The Football Romantics (https://www.facebook.com/thefootballromantics/photos/a.1680251135520847/3093987220813891/?type=3&theater)
-
"Κάναμε ό,τι μπορούσαμε αφεντικό"
Πηγή: https://twitter.com/alex_lucas18/status/1520431096843886593
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/marking/1452249095197797/)
-
Μαρινάκης - Νότιγχαμ Φόρεστ: «Μας έκλεψαν την απευθείας άνοδο» (aud)
Η Νότιγχαμ Φόρεστ έχει σοβαρά παράπονα από τη διαιτησία του αγώνα με τη Μπόρνμουθ και σύμφωνα με τον δημοσιογράφο του BBC Radio Nottingham, Κόλιν Φρέι, ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Βαγγέλης Μαρινάκης εξέφρασε τη δυσαρέσκεια του, κάνοντας λόγο για «κλοπή».
Η Νότιγχαμ Φόρεστ είχε την ευκαιρία να εξασφαλίσει την απευθείας άνοδο στη Premier League στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τη Μπόρνμουθ, όμως οι «Κόκκινοι» ηττήθηκαν και τα «κεράσια»... κλείδωσαν την επιστροφή τους στην πρώτη κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, ακολουθώντας την πρωταθλήτρια της Championship, Φούλαμ, του Μάρκο Σίλβα. Θυμίζουμε βέβαια πως η Νότιγχαμ θα διεκδικήσει την άνοδο μέσω των Play Off.
Η Φόρεστ διαμαρτύρεται για τη διαιτησία, με τον τεχνικό της ομάδας, Στιβ Κούπερ να υποστηρίζει πως διαιτητής και βοηθός του ζήτησαν συγγνώμη. Τη δυσαρέσκεια του για τη διαιτησία που έχουν οι «Κόκκινοι» μέσα στη σεζόν εξέφρασε ο ισχυρός άνδρας του αγγλικού κλαμπ, Βαγγέλης Μαρινάκης, σε τηλεφωνική του επικοινωνία με τον δημοσιογράφο, Κόλιν Φρέι, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου. Ο Βρετανός ρεπόρτερ, μιλώντας στο BBC Radio Nottingham, υποστήριξε πως στη συνομιλία τους ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού έκανε λόγο για «κλοπή» της απευθείας ανόδου.
«Για πρώτη φορά από το 2017 που ανέλαβε τη Νότιγχαμ με κάλεσε χθες το βράδυ ο κ. Μαρινάκης, ο οποίος δεν ήθελε να δώσει συνέντευξη όμως μου ανέφερε τα παράπονά του. Είπε ότι δεν είναι ευχαριστημένος με την ομοσπονδία.
Εκτός από τις αποφάσεις εντός των αγώνων, πιστεύει επίσης ότι η Φόρεστ δεν υποστηρίχθηκε από την EFL όταν ο αγώνας εναντίον της Μπόρνμουθ είχε αρχικά αναβληθεί. Ο σκόρερ Κίφερ Μουρ ήταν ένας από τους τραυματίες που είχε η Μπόρνμουθ εκείνη την εποχή και δεν θα έπαιζε.
gazzetta.gr
Εξοργισμένη η Nότιγχαμ ζήτησε άμεσα VAR στην Championship!
Εξοργισμένη η Νότιγχαμ από την αντιμετώπιση που είχε στο ματς - τελικό με την Μπόρνμουθ απαιτεί την εισαγωγή του VAR στην Championship!
Η Νότιγχαμ έστειλε επιστολή στην ΕFL απαιτώντας μεταρρυθμίσεις στο πρωτάθλημα συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής του VAR. Oι Reds ηττήθηκαν 1-0 από τη Μπόρνμουθ στον... τελικό, με αποτέλεσμα να κυνηγήσουν μέσω των Playoffs την άνοδο στην Premier League. Αλλωστε, διαμαρτύρονται σωστά για το πέναλτι που δεν δόθηκε στον Σάριτζ, αλλά και για άλλες αποφάσεις. Οπως τονίζει η Daily Mail, ο Βαγγέλης Μαρινάκης, παραπονέθηκε στην ΕFL για το επίπεδο διαιτησίας και είπε ότι είναι «επιτακτική ανάγκη» να εφαρμοστεί το VAR στην Championship. Mάλιστα, υπάρχουν σενάρια που αναφέρουν πως μπορεί να εφαρμοσθεί στα Playoffs τις επόμενες εβδομάδες.
Ο κόουτς της ομάδας, Στιβ Κούπερ αποκάλυψε ότι ο διαιτητής, Στιούαρτ Άτγουελ και ο βοηθός του ζήτησαν συγγνώμη μετά τον αγώνα της Τρίτης επειδή δεν καταλόγισαν πέναλτι. «Ο διαιτητής ζήτησε να με δει και να ζητήσει συγγνώμη. Υπάρχει μεγάλη ενόχληση. Θα επιστρέψουμε, θα σκεφτούμε και θα συνεχίσουμε». Οπως προσθέτει η Daily Mail, o Βαγγέλης Μαρινάκης εκτός από το κομμάτι της διαιτησίας είναι επίσης δυσαρεστημένος για την τρέχουσα τηλεοπτική συμφωνία στην Championship, η οποία πιστεύει ότι είναι «εξαιρετικά χαμηλή».
gazzetta.gr
VAR,έλληνες διαιτητές και λίγο τσιμέντο.Άντε και κανένα λευκό πόλο.Εξάγουμε πολιτισμό.Άραγε να σβήνουν και εκεί οι κάμερες;
Poor Nottingham.
-
Πέντε χρόνια μετά το ξεκίνημα της κατρακύλας η Σάντερλαντ έκανε σήμερα ένα βήμα προς τα πάνω.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/283426080_10160429711060931_2980168136925450671_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=mtjpCF3vrHcAX_YAakD&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT9zllIMElp9oDMHFXmf_ZrpAJqvHmUgeoydHOQ9_9W22w&oe=629007F4)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160429711070931/)
Πάνω από 45.000 οπαδοί της βρέθηκαν σήμερα στο Γουέμπλει στον τελικό των πλέι οφ της 3ης κατηγορίας.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/282107317_10160429722515931_7830553304297275885_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=c3ZvCSjr4C8AX8Y68Ge&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT9fwEagVqu2Vk2-KQr1y7VNBwiRDe6OZe7vGNaxw6hHjw&oe=628EEB1E)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/p.10160429722525931/10160429722525931/?type=3)
-
https://www.tiktok.com/@charliemoose_/video/7101044216549231877?refer=embed&utm_source=embed&source=h5_t&_r=1
-
ΕΒΓΑΛΕ ΕΙΚΟΝΑ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ! ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ
https://www.ekklisiaonline.gr/nea/evgale-ikona-agiou-ke-stavro-ke-prosefchithike-sygklonise-o-vangelis-marinakis/
Ένας τίμιος Έλλην χριστιανός ορθόδοξος στο ekklisiaonline παρακαλώ.
Και τα σχόλια από κάτω των γαύρων κοντεύουν να τον ανακηρύξουν Άγιο εν ζωή μπας και περισσέψει κανα χιλιάρικο από τα 350.000.000 μπόνους ανόδου της 1ης του ομάδας για την 2η φτωχή πλην τίμια Ελληνική.
Άξιοι άνθρωποι, έντιμοι, θρησκευόμενοι, πρόεδροι άξιων και έντιμων οπαδών παραδείγματα για όλες τις ομάδες του κόσμου.
Ο Πάμπλο καμαρώνει από εκεί ψηλά απόψε.
-
Μυστήριο στις εκκλησίες της χώρας, έρπη γέμισαν οι εικόνες της Παναγίας
(https://i.imgur.com/gwBstiL.png)
Ιδιαίτερα προβληματισμένος εμφανίζεται τις τελευταίες ημέρες ο κλήρος της Ελλάδας, με την Ιερά Σύνοδο μάλιστα να ανακοινώνει έκτακτη συνεδρίασή της το προσεχές Σαββατοκύριακο.
Κι αυτό γιατί σύμφωνα με τις πληροφορίες, ένα έντονο μυστήριο έχει κάνει την εμφάνισή του, με τις εικόνες της Παναγίας να εμφανίζουν από την περασμένη Δευτέρα έρπητα στα χείλη, τα μάγουλα και διάφορα άλλα σημεία του προσώπου. «Έχουμε δει την εικόνα της μητέρας του Θεού να δακρύζει, γνωρίζουμε ότι πρόκειται για θαύμα. Εικόνα που γεμίζει έρπη δεν έχουμε δει ξανά όμως. Το ερευνούμε και προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε το θείο μήνυμα», σχολίασε μέλος της Εκκλησίας της Ελλάδας για να συμπληρώσει:
«Κάτι την ενόχλησε προφανώς, με κάτι ήρθε σε επαφή και το δείχνει με τον τρόπο αυτό. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία, η Παναγία μας ξέρει». Προς το παρόν, μέχρι να ερμηνευτεί το μήνυμα, οι παπάδες κάθε ενορίας έχουν επιφορτιστεί με το χρέος του να αλείφουν ειδική κρέμα στις εικόνες της Παναγίας, δείχνοντας ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μην ερεθιστούν τα μάτια του μικρού Χριστούλη.
Μείνετε συντονισμένοι για οτιδήποτε νεότερο.
https://www.tokoulouri.com/society/holy_herpes/
Κλουρ :dab:
-
Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία ο Πολ Στράτον γέμισε το αμάξι του με είδη πρώτης ανάγκης και πήγε στα σύνορα με την Πολωνία με σκοπό να βοηθήσει τους πρόσφυγες με όποιο τρόπο μπορεί. Σήμερα η Έβερτον αντιμετώπισε τη Διναμό Κιέβου σε φιλικό και για να τιμήσει τον 44χρονο του έδωσε την ευκαιρία να ζήσει το όνειρο κάθε οπαδού: Τον έβαλε αλλαγή για να εκτελέσει ένα πέναλτι και να πανηγυρίσει ένα γκολ μέσα στο Γκούντισον Παρκ!
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/767911460926508)
-
Ποια Σίτι και ποια Λίβερπουλ: Μιλήσαμε μ’ έναν Έλληνα φανατικό οπαδό non-league βρετανικής ομάδας
Η Premier League ξεκινάει σήμερα, ωστόσο, τον Χρήστο Καζαντζόγλου δε δείχνει να τον ενδιαφέρει καν. Όλη του η προσοχή είναι στραμμένη στην έκτη κατηγορία Αγγλίας, εκεί όπου αγωνίζεται η Μπλάιθ Σπάρτανς, η αγαπημένη του ομάδα.
Βρισκόμαστε στις 18 Φεβρουαρίου 1978. Το γήπεδο της Ρέξαμ, μίας από τις τρεις παλιότερες και πιο ιστορικές ομάδες στον πλανήτη, είναι έτοιμη να υποδεχτεί την ερασιτεχνική ομάδα από τον βρετανικό Βορρά, τους Μπλάιθ Σπάρτανς, που έχουν κάνει τη μεγάλη έκπληξη και έχουν φτάσει στον πέμπτο γύρο του FA Cup. Στην πόλη βρέχει όλη μέρα και το γήπεδο είναι πολύ βαρύ.
Και ενώ όλοι περιμένουν πως οι ερασιτέχνες από το Μπλάιθ, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, θα αποκλειστούν από τη συνέχεια του πιο ιστορικού ποδοσφαιρικού θεσμού στον κόσμο, τελικά τα καταφέρνουν μια χαρά και αποσπούν την ισοπαλία με σκορ 1-1. Όλα θα κριθούν σε δεύτερο επαναληπτικό.
Το ματς, ωστόσο, δεν πραγματοποιείται στη φυσική έδρα της ομάδας, η οποία αδυνατεί να χωρέσει περισσότερους από 4 χιλιάδες φιλάθλους, αλλά στο St James’ Park της Νιούκαστλ. Στο γήπεδο υπολογίζεται πως φθάνουν 40 χιλιάδες κάτοικοι του Μπλάιθ που ζουν με τον όνειρο της πρόκρισης, η οποία θα τους γράψει με χρυσά γράμματα στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Οι Μπλάιθ Σπάρτανς παίζουν στα ίσια την ανώτερη Ρέξαμ, ωστόσο, ηττώνται με σκορ 1-2. Ο σεβασμός όλων των ποδοσφαιρόφιλων της Αγγλίας απέναντι στους ερασιτέχνες που έφτασαν μια ανάσα από την κατάκτηση του τροπαίου είναι πρωτόγνωρος. «Πρόκειται για την πιο γνωστή non-league ομάδα στον πλανήτη» δηλώνει μετά τη λήξη του αγώνα στο Νιούκαστλ, ο πρόεδρος της Ρέξαμ.
Τα χρόνια περνούν, χωρίς η ομάδα να καταφέρει να ξεκολλήσει από τα αλώνια της Conference League. Μια δεκαπενταετία αργότερα, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, ένα παιδί που αγαπάει το ποδόσφαιρο όσο τίποτα, παίρνει στα χέρια του ένα τεύχος του βρετανικού ποδοσφαιρικού περιοδικού Match, το οποίο εξιστορεί την τρομερή της πορεία στο FA Cup. Αμέσως ενθουσιάζεται και προσπαθεί να ανακαλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία για αυτήν. Κάτι που αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο, ελλείψει, μάλιστα, ίντερνετ.
Να ‘ναι καλά, όμως, το Football Manager. Ο Χρήστος Καζαντζόγλου, έφηβος πλέον, επιλέγει τη βρετανική ομάδα σε κάθε save του στο παιχνίδι. Μαθαίνει τους ποδοσφαιριστές της, την ιστορία της, τους παράγοντες, τις ιστορικές μορφές της πόλης. Ένας Έλληνας, από το πουθενά, είχε γίνει φανατικός οπαδός μιας ερασιτεχνικής ομάδας, 3,600 χιλιόμετρα μακριά.
Η τρέλα των Άγγλων μαζί του
(https://media.oneman.gr/onm-images/DSC_3414-1.jpg)
Ο Χρήστος είναι ένας από τους δύο μόλις Έλληνες που έχουν αγοράσει φανέλα των Μπλάιθ Σπάρτανς.
Το δέσιμο αυτό έγινε ακόμη μεγαλύτερο το 2018, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει ένα fan club της ομάδας στην Ελλάδα. Αρχικά στο Facebook και έπειτα στο Twitter. Από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες, οι σελίδες στα social media άρχισαν να μαζεύουν κοινό τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας. Δεν άργησαν, λοιπόν, πολύ να πέσουν στην αντίληψη των Βρετανών οπαδών του συλλόγου, ακόμη και της διοίκησης του συλλόγου.
«Όταν έφτιαξα τη σελίδα, δεν περίμενα πως θα είχε τέτοια ανταπόκριση. Οι φίλοι της ομάδας δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως υπήρχε ένας σαν κι αυτούς στην Ελλάδα» λέει γελώντας ο Χρήστος σήμερα. Με τον καιρό, απέκτησε στενές επαφές με ανθρώπους του συλλόγου, οι οποίοι του έχουν προτείνει να επισκεφτεί το Μπλάιθ για να δει από κοντά έναν αγώνα της ομάδας.
Εκείνος ήταν πανέτοιμος να το κάνει, αγοράζοντας φανέλα και κασκόλ της ομάδας, ωστόσο, ο κορονοϊός πήγε πίσω τα σχέδιά του. «Είναι μεγάλη ιστορία. Αρχικά είχα κανονίσει να πάω το 2019, αλλά λίγο πριν αναχωρήσω για την Αγγλία, με ενημέρωσαν πως είχε πάρα πολύ κακό καιρό και το ματς θα αναβαλλόταν. Εκεί, όπως ξέρεις, δεν είναι όπως στα σύγχρονα γήπεδα που είτε βρέχει, είτε χιονίζει, δεν τους νοιάζει. Γίνεται λάσπη, πλημμύρα. Μετά έσκασε ο κορονοϊός. Τον Σεπτέμβριο, όμως, που μας έρχεται θα πάω. Κι ας χαλάσει ο κόσμος» προσθέτει.
Ένας σύνδεσμος οπαδών που αποτελείται από τρία άτομα
(https://media.oneman.gr/onm-images/DSC_3440-1-768x512.jpg)
«Στην Ελλάδα είμαστε δύο άτομα με φανέλα των Σπάρτανς. Εγώ και ο Αναστάσης από την Άρτα που υποστηρίζει κι αυτός φανατικά την ομάδα. Έχουμε μια ομάδα στο Telegram για να επικοινωνούμε. Σε αυτή υπάρχει ένας Ρώσος, δυο - τρεις Άγγλοι και εμείς».
Πέραν, όμως, από τη σχέση αγάπης με τους Άγγλους οπαδούς, ο Χρήστος Καζαντζόγλου έχει καταφέρει μέσα από τη σελίδα του να δημιουργήσει έναν μικρό πυρήνα οπαδών της ομάδας στην Ελλάδα. Πέρυσι, μάλιστα, αποφάσισαν να κάνουν την πρώτη συνάντηση, στην οποία εμφανίστηκαν τρία άτομα.
«Στην Ελλάδα είμαστε δύο άτομα με φανέλα των Σπάρτανς. Εγώ και ο Αναστάσης από την Άρτα που υποστηρίζει κι αυτός φανατικά την ομάδα. Έχουμε μια ομάδα στο Telegram για να επικοινωνούμε. Σε αυτή υπάρχει ένας Ρώσος, δυο – τρεις Άγγλοι και εμείς» εξηγεί. Ο ίδιος δεν έχει στόχο να μεγαλώσει τη βάση του συλλόγου στη χώρα μας, αλλά να συνεχίσει να στηρίζει την ομάδα, η οποία, όπως εξηγεί, τα τελευταία χρόνια, δεν περνά και την καλύτερη φάση της.
Οι Μπλάιθ Σπάρτανς αγωνίζονται πια στην έκτη κατηγορία της χώρας και ο μόνος τρόπος για να φανούν προς τα έξω είναι το FA Cup. Η τελευταία τους μεγάλη επιτυχία σημειώθηκε πριν από επτά χρόνια, όταν και αγωνίστηκαν στον τρίτο γύρου του κυπέλλου Αγγλίας, κόντρα στην ιστορική Μπέρμιγχαμ. Το ματς πραγματοποιήθηκε στην έδρα της Μπλάιθ και κατάφερε να προηγηθεί μέχρι και 2-0. Στο δεύτερο ημίχρονο, όμως, οι φιλοξενούμενοι άφησαν στον πάγκο τις ρεζέρβες τους και γύρισαν το ματς, επικρατώντας τελικά με σκορ 2-3.
«Αν αγαπάς το ποδόσφαιρο, στήριξε ομάδες που το έχουν πραγματική ανάγκη»
(https://media.oneman.gr/onm-images/DSC_3430-1.jpg)
«Η πιο μεγάλη διαφορά είναι πως εκεί η ομάδα είναι ένα με την κοινότητα. Υπάρχουν παρεξηγήσεις, κόντρες, αλλά όχι όπως εδώ. Οι αγώνες είναι γιορτή. Πάνε πίνουν τις μπύρες τους. Η ομάδα ανήκει σε όλους».
Όπως εξηγεί ο ίδιος, οι οικονομικοί πόροι του συλλόγου είναι τόσο περιορισμένοι που κάθε καλοκαίρι ζητά από τους οπαδούς της να τη στηρίξουν οικονομικά μέσω του GoFundMe για να τα βγάλει πέρα στα έξοδα. Ο Χρήστος βοηθά και εκεί, δίνοντας όσα χρήματα του περισσεύουν. Αυτό είναι το παράδειγμα που θα πρέπει να ακολουθήσουν, σύμφωνα με εκείνον, όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι σήμερα, ανεξαρτήτου ομάδας που υποστηρίζουν.
«Αν ακόμη αγαπάς το ρομαντικό ποδόσφαιρο, θα βρεις ανταπόκριση σε ομάδες που το έχουν πραγματική ανάγκη. Κι αν το κάνεις με αγάπη, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το εκτιμήσουν». Και εκείνοι το έχουν εκτιμήσει και με το παραπάνω. Σε τέτοιο βαθμό που του έχουν κάνει συνέντευξη που έχει τυπωθεί σ’ ένα από τα θρυλικά match programmes που κυκλοφορούν κάθε Κυριακή στα βρετανικά γήπεδα.
Κατά τον ίδιο, το αγγλικό ποδόσφαιρο έχει κρατήσει ακόμη την αυθεντικότητα των προηγούμενων χρόνων. Κάτι που δεν συμβαίνει πια στην Ελλάδα. «Η πιο μεγάλη διαφορά είναι πως εκεί η ομάδα είναι ένα με την κοινότητα. Υπάρχουν παρεξηγήσεις, κόντρες, αλλά όχι όπως εδώ. Οι αγώνες είναι γιορτή. Πάνε πίνουν τις μπύρες τους. Η ομάδα ανήκει σε όλους».
Ο Χρήστος περιμένει πώς και πώς να έρθει ο Σεπτέμβριος, να μπει στο αεροπλάνο και να φτάσει στο Μπλάιθ. Εκεί, όπως εξηγεί λίγο πριν τελειώσει η συνέντευξη, ήδη τον περιμένουν αρκετοί ντόπιοι για να τον φιλοξενήσουν και να τον ξεναγήσουν στην περιοχή. Είναι πια ένας από αυτούς. Παρόλο που ζει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
oneman.gr
-
https://www.facebook.com/groups/844940199360108/permalink/1424471774740278/
Oldham (https://en.m.wikipedia.org/wiki/Oldham_Athletic_A.F.C.)
Από τα ψηλά στα χαμηλά.Ο κόσμος της ομάδας δίνει το παρόν.Ενδιαφέρον έχουν και τα σχόλια οπαδών από άλλες ομάδες.
-
Η Ρέξαμ έπαιξε για τελευταία φορά στις επαγγελματικές κατηγορίες το 2008. Από τότε έφτασε πέντε φορές στα πλέι οφ ανόδου αλλά πάντα κάτι γινόταν και έμενε με την πίκρα. Την τελευταία εξ αυτών, πριν από δυο μήνες, ηττήθηκε στον ημιτελικό μέσα στην έδρα της. Με 4-5. Με γκολ στο 119'.
Η Ρέξαμ ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες ότι για τη φετινή 15η συνεχόμενη σεζόν της στην 5η κατηγορία έχει διαθέσει ήδη περισσότερα από 7.000 διαρκείας.
Εφτά χιλιάδες διαρκείας!
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/298980139_10160568769220931_3716498382226033994_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=KBQmZFkF6OgAX8gcw1S&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AT_YI7YSr8uJbRm3_n9k95-1FDiO3UB6otjbaPic9ZyFHg&oe=62FD397F)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160568769230931/)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/08/cot.jpg)
Κρέιβεν Κότατζ: Ένα γήπεδο διαφορετικό από τα άλλα
Έστω ότι είσαι ένας από αυτούς τους ευκατάστατους κυρίους που τα τελευταία χρόνια συρρέουν από όλο τον πλανήτη στην Αγγλία με σκοπό να αγοράσουν μια ομάδα. Η καθημερινότητα σου είναι γεμάτη πολυτέλειες, άνεση και μεγάλα μεγέθη. Το σπίτι μεγάλο, το αμάξι μεγάλο, το σκάφος μεγάλο, το υπόλοιπο των τραπεζικών λογαριασμών μεγάλο, η απληστία μεγάλη. Η μοίρα το φέρνει έτσι που το πρώτο σου εκτός έδρας παιχνίδι είναι με τη Φούλαμ κι εσύ αποφασίζεις να πάρεις μια πρώτη γεύση από τη μαγεία της Πρέμιερ Λιγκ, της ελίτ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/08/cot3.jpg)
Ο σοφέρ σου σε αφήνει σε ένα κοινό δρομάκι, έξω από έναν χαμηλό τοίχο με κόκκινα τούβλα που θεωρητικά σε χωρίζει από την… αίθουσα των VIP’s στην οποία σκοπεύεις να κάτσεις. Περνάς από μια στενή είσοδο, που νιώθεις ότι είναι φτιαγμένη για κοντούς ανθρώπους (ή ανθρώπους μιας άλλης εποχής, όπως εξηγεί κάθε φορά ο υπεύθυνος για το τουρ του γηπέδου), και σε οδηγούν σε ένα μικρό σπίτι, που είναι χωμένο ανάμεσα σε δυο κερκίδες.
Ανεβαίνεις μερικές εξωτερικές σκάλες, μπαίνεις σε ένα μικρό χολ, διασχίζεις το εσωτερικό ενός σχεδόν κανονικού σπιτιού, περνάς από μια αίθουσα γεμάτη τραπεζάκια που υποκρίνεται πως είναι κάτι σαν καφέ-μπαρ και σε οδηγούν σε ένα μπαλκονάκι με τρεις σειρές από ξύλινες πτυσσόμενες καρέκλες, από αυτές που έχεις δει μόνο σε παλιές ταινίες και σε καλά διατηρημένες εκκλησίες. Τους ενημερώνεις ότι μάλλον κάποιο λάθος έχει γίνει και ότι εσύ ψάχνεις τη σουίτα σου, εκεί που φιλοξενούνται τα μεγάλα κεφάλια των φιλοξενούμενων, με τους πουπουλένιους καναπέδες που έχουν μασίφ σκελετό οξιάς, τον πλουσιοπάροχο μπουφέ και τις θεόρατες HD τηλεοράσεις. Αυτοί όμως σου δείχνουν μερικές ξύλινες και οπτικά άβολες θέσεις κάπου στα αριστερά του μπαλκονιού και σου λένε “εκείνες είναι οι θέσεις σας κύριε, καλώς ήρθατε στο Κρέιβεν Κότατζ”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/08/cot5-768x475.jpg)
Όπως πιθανόν θα είδατε ή θα πληροφορηθήκατε, ένα από τα πρώτα παιχνίδια της φετινής Πρέμιερ Λιγκ διεξήχθη στο γήπεδο της Φούλαμ, που επανήλθε στην πρώτη κατηγορία διατηρώντας την παράδοση που τη θέλει τα τελευταία χρόνια να παίζει τέλεια το ρόλο του ασανσέρ. Και μπορεί γενικότερα σαν σύλλογος να μην είναι τόσο ελκυστικός για τους ξένους φιλάθλους, αφού δεν έχει ούτε τις επιτυχίες, ούτε τον κόσμο, ούτε την αύρα που έχουν άλλες βρετανικές ομάδες, αλλά παραμένει εν μέρει ξεχωριστός χάρη και στο γήπεδο του.
Η ιστορία του Κρέιβεν Κότατζ ξεκινάει πολλές δεκαετίες πριν από την ίδρυση της ομάδας. Το πολύ μακρινό 1780 ο βαρόνος Γουίλιαμ Κρέιβεν έφτιαξε στο σημείο που βρίσκεται τώρα το γήπεδο μια εξοχική κατοικία (cottage στα αγγλικά). Εκείνη την εποχή στην περιοχή του Φούλαμ υπήρχε ένα δάσος που αποτελούσε ιδανική επιλογή για τους κατοίκους του Λονδίνου που ήθελαν να κυνηγήσουν. Το σπίτι του κυρίου Κρέιβεν ήταν για αρκετές δεκαετίες το ορμητήριο αρκετών εξ αυτών αλλά ταυτόχρονα λειτουργούσε και ως ένα μέρος που επέλεγαν διάφοροι ευγενείς που ήθελαν να ξεσκάσουν, κάνοντας μια βόλτα στα περίχωρα της πρωτεύουσας. Σύμφωνα με κάποιες φήμες, η συγκεκριμένη οικία έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς αρκετούς διάσημους, με πιο γνωστούς τη βασίλισσα Βικτωρια και τον συγγραφέα του ‘Σέρλοκ Χολμς’, Άρθουρ Κόναν Ντόιλ.
Η χρησιμότητα του ως εξοχική κατοικία έλαβε τέλος έναν περίπου αιώνα αργότερα, όταν το οίκημα καταστράφηκε ολοσχερώς από μια φωτιά που ξέσπασε τον Μάιο του 1888. Το οικόπεδο εγκαταλείφθηκε και έπρεπε να περάσουν έξι χρόνια για να ενδιαφερθεί ξανά κάποιος γι’αυτό. Κι εδώ μπαίνει στην ιστορία η Φούλαμ. Η ομάδα του Λονδίνου είχε ιδρυθεί το 1879 αλλά τα πρώτα 15 χρόνια της ιστορίας της τα πέρασε κάνοντας νομαδική ζωή. Στο διάστημα αυτό άλλαξε πολλά γήπεδα αλλά για διαφορετικούς λόγους δεν κατάφερε να στεριώσει σε κανένα. Για παράδειγμα, σε κάποια από αυτά δεν υπήρχε πουθενά χώρος για αποδυτήρια και οι παίκτες άλλαζαν ρούχα σε γειτονικές παμπ ενώ ένα από τα τελευταία που χρησιμοποίησε πριν ανακαλύψει το Κρέιβεν Κότατζ είχε ένα μικρό τεχνικό θεματάκι: Σε κάποιο σημείο του αγωνιστικού χώρου έστεκε αγέρωχο ένα… δέντρο.
Η διοίκηση της Φούλαμ αγόρασε το οικόπεδο το 1894, χρειάστηκε δυο ολόκληρα χρόνια για να το καθαρίσει και να το μετατρέψει από ένα μάτσο αποκαΐδια σε κανονικό γήπεδο και τελικά το εγκαινίασε το φθινόπωρο του 1896. Έναν αιώνα και μερικά χρόνια αργότερα, παίζει ακόμα στο ίδιο μέρος που οι πρώτοι της παίκτες ξεκίνησαν να γράφουν την ιστορία του συλλόγου. Η ιδιαιτερότητα της όμως δεν περιορίζεται στο ότι αγωνίζεται στον ίδιο ακριβώς χώρο για τόσες πολλές δεκαετίες. Το τρομερό με το Κρέιβεν Κότατζ είναι ότι το ίδιο το γήπεδο παραμένει σε κάποια σημεία αναλλοίωτο ακόμα και σήμερα που η ομάδα αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ της χλιδής και των αμέτρητων εκατομμυρίων!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/08/cot4.jpg)
Πιο συγκεκριμένα, η κεντρική κερκίδα, που χτίστηκε το 1905 (!) από τον αρχιτέκτονα Άρτσιμπαλντ Λιτς, τον άνθρωπο που σχεδίασε αρκετά από τα πρώτα μεγάλα γήπεδα σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία, θεωρείται σήμερα διατηρητέο κτίριο και γι’αυτό το λόγο η Φούλαμ δεν μπορεί να την κατεδαφίσει ή να αλλάξει πολλά πράγματα σε αυτή. Κάπως έτσι στο πάνω μέρος της κερκίδας υπάρχουν μέχρι και σήμερα εκατοντάδες ξύλινα πτυσσόμενα καθίσματα, σαν αυτά που είχαν τα γήπεδα τις εποχές που οι τηλεοπτικές μεταδόσεις ήταν ακόμα ασπρόμαυρες. Κι αυτή δεν είναι η μόνη “προστατευόμενη” κατασκευή του γηπέδου.
Όπως αναφέραμε και στον πρόλογο και σίγουρα θα έχετε προσέξει αν έχετε παρακολουθήσει έστω ένα εντός έδρας παιχνίδι της Φούλαμ, στη μια γωνία του γηπέδου υπάρχει ένα διώροφο σπίτι με ένα μπαλκόνι που έχει θέα στο γήπεδο. Το κτίριο αυτό κατασκευάστηκε και αυτό τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα και θεωρείται η συνέχεια του εξοχικού που είχε χτίσει ο βαρόνος Κρέιβεν πολλά χρόνια πριν. Για πολλές δεκαετίες εκεί στεγάζονταν όλα τα γραφεία του συλλόγου ενώ ένα μέρος του αποτελούσε και κανονική κατοικία, όπου έμενε μόνιμα ο φροντιστής του γηπέδου. Σήμερα ο πάνω όροφος είναι κάτι σαν αίθουσα αναψυχής για τους ανθρώπους της διοίκησης, τους συγγενείς των παικτών και τους επίσημους καλεσμένους του αντιπάλου, που βλέπουν μαζί το παιχνίδι από το γραφικό μπαλκόνι. Στο κάτω μέρος του κτιρίου βρίσκονται τα αποδυτήρια, που θεωρούνται από τα πιο μικρά της Πρέμιερ Λιγκ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/08/cot2.jpg)
Στο παρελθόν η προοπτική να μετακομίσει η Φούλαμ σε ένα νέο, σύγχρονο γήπεδο είχε μελετηθεί από αρκετούς. Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις που εμφανιζόταν ένας νέος υποψήφιος επενδυτής για την ομάδα, οι οπαδοί ανησυχούσαν ότι αυτό που τον ενδιέφερε πρωτίστως είναι να βάλει χέρι στο πανάκριβο οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται το γήπεδο. Όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις, η πιθανότητα μετακόμισης δίχαζε και συνεχίζει να διχάζει τον κόσμο.
Υπάρχουν αυτοί που δεν μπορούν να σκεφτούν καν ότι μπορεί μια μέρα η Φούλαμ να εγκαταλείψει το Κρέιβεν Κότατζ ακόμα και με τις όποιες αδυναμίες του (το γήπεδο θεωρείται πολύ μικρό για τα δεδομένα της Πρέμιερ Λιγκ, τα ξύλινα καθίσματα προφανώς δεν είναι και τα πλέον αναπαυτικά ενώ υπάρχουν και θέσεις στην κερκίδα που δεν βλέπουν το 100% του αγωνιστικού χώρου) και υπάρχουν και οι άλλοι που θεωρούν πως για να αλλάξει επίπεδο η ομάδα πρέπει να αποκτήσει ένα μοντέρνο και μεγαλύτερο γήπεδο. Για την ώρα οι πρώτοι υπερνικούν σε κάθε τέτοια διχογνωμία και αρκετές φορές στο παρελθόν οι οργανωμένες διαμαρτυρίες τους ανάγκασαν τη διοίκηση να διακόψει κάθε σχετικό εγχείρημα.
Best chairs in the Premier League
@ViaplayFotball (https://twitter.com/JanAageFjortoft/status/1555878768354410498?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1555878768354410498%7Ctwgr%5Ec5dceb26a06bc0562dff2449f01923f11a5bb42c%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fblog.stoiximan.gr%2Fcraven-cottage%2F)
Γι’αυτό το λόγο τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια να βελτιωθεί το Κρέιβεν Κότατζ στο βαθμό που είναι φυσικά εφικτό. Το 2019 ξεκίνησε η ολοκληρωτική ανάπλαση της κεντρικής κερκίδας που βρίσκεται δίπλα ακριβώς στο ποτάμι. Όταν αυτή παραδοθεί σε λίγο καιρό, το γήπεδο θα χωράει πλέον 29.600 θεατές, περίπου 7.000 περισσότερους από όσους χωρούσε προηγουμένως. Ακόμα και μετά από αυτήν τη μοντέρνα παρέμβαση όμως, η έδρα της Φούλαμ τοποθετημένη δίπλα ακριβώς από τον Τάμεση, σε μια αντικειμενικά όμορφη περιοχή γεμάτη δέντρα και ωραία μονοπάτια, με τις κλασικές ξύλινες καρέκλες του, με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της εξωτερικής πλευράς του και με το γραφικό σπιτάκι δίπλα στο κόρνερ, θα παραμείνει ένα πολύ ξεχωριστό γήπεδο, από αυτά που γοητεύουν ακόμα αρκετούς φιλάθλους που το θεωρούν ως μια από τις καλύτερες εκτός έδρας εκδρομές του αγγλικού πρωταθλήματος.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/12/shef.jpg?w=680&ssl=1)
Η ιστορία του υπέρβαρου κέρβερου της εστίας
Είναι αλήθεια ότι αν ανατρέξεις στο παρελθόν, με τη βοήθεια των κατάλληλων πηγών, όπως η αμείλικτη εργοδοσία του sombrero ας πούμε, το παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από μικρές και άγνωστες κάποιες φορές, αλλά ωραίες και ενδιαφέρουσες ιστορίες, που κάποιες φορές ισορροπούν στα όρια του πραγματικού γεγονότος και του αστικού μύθου, αλλά αυτό συνήθως τις κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσες. Όταν λοιπόν ο duendes μου έστειλε την ιστορία ενός τύπου που έκανε καριέρα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με το παρατσούκλι “χοντρούλης”, η πρώτη μου σκέψη ήταν το αθάνατο ποδοσφαιρικό κλισέ των παιδικών μας χρόνων στην αλάνα, “ο χοντρός πάντα παίζει τέρμα”. Η ιστορία αυτού του απίστευτου τερματοφύλακα, με έναν περίεργο τρόπο, το επιβεβαιώνει και το διαψεύδει ταυτόχρονα.
Μπορεί πλέον να ζούμε στην εποχή των παικτών-ρομπότ τύπου Νόιερ ή των παικτών-μοντέλων τύπου Κριστιάνο, έναν αίωνα πριν ωστόσο, ο William “Fatty” Foulke, ένας άνθρωπος που συνδύαζε το ύψος του Μάνουελ Νόιερ και το βάρος του Θεόδωρου Πάγκαλου, όχι απλά έκανε καριέρα ταυτόχρονα ως τερματοφύλακας (και ως παίκτης του κρίκετ επίσης), αλλά κατάφερε να κατακτήσει δύο φορές το FA Cup με τη φανέλα της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ αλλά και να πάρει μεταγραφή στην Τσέλσι.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/12/WilliamFoulke.jpg?resize=275%2C415&ssl=1)
Ο Foulke, από το ντεμπούτο του στην Σέφιλντ, σε ηλικία 19,5 περίπου ετών, φαινόταν ότι ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση ποδοσφαιριστή. Δεν ήταν συχνό φαινόμενο άλλωστε τερματοφύλακας του σωματότυπού του, αφού με ύψος πάνω από 1.90 και βάρος γύρω στα 150 κιλά οι συμπαίκτες του αμυντικοί, έμοιαζαν μπροστά του με μικρά του αδέρφια, ενώ οι κατά βάση μυώδεις αντίπαλοι επιθετικοί, που είχαν συνηθίσει να τζαρτζάρουν τους τερματοφύλακες σε προσωπικές μονομαχίες βάζοντάς τους κυριολεκτικά στα δίχτυα (κάτι πολύ σύνηθες εκείνη την εποχή) έμοιαζαν με μπαλαρίνες σε αγώνα σούμο. Ο τερματοφύλακας-γίγαντας γρήγορα αναδείχθηκε σε μια πραγματική ατραξιόν, αφού παρά το (με διαρκείς αυξητικές τάσεις) μέγεθός του, είχε αξιοθαύμαστη ευλυγισία και φοβερή ικανότητα στην απόκρουση πέναλτυ, στοιχεία που μεγάλωναν διαρκώς τη δημοφιλία του και τον οδήγησαν, μεταξύ άλλων, σε μεταγραφή στην Τσέλσι καθώς και σε μια συμμετοχή με την Εθνική Αγγλίας σε ένα άνετο 4-0 εναντίον της Ουαλίας.
Οι ιστορίες γύρω από τον Foulke όπως είναι φυσικό πολλές, χωρίς να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ποιες από αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και ποιες είναι απλά υπερβολικές, όπως για παράδειγμα αυτές που αναφέρονται στην παροιμιώδη αγάπη του για το φαγητό και στο πώς έφτανε νωρίτερα από τους συμπαίκτες του στο πρωινό γεύμα, τρώγοντας μόνος του σχεδόν όλο το φαγητό της ομάδας, ή απλά στα όρια του αστικού μύθου όπως το ότι ο ποδοσφαιρικός ύμνος “Who ate all the pies” γράφτηκε γι’αυτόν. Κάποιες άλλες, σχετικές με τον εκρηκτικό του χαρακτήρα, τον θέλουν σε μια περίπτωση που του μίλησε προσβλητικά ένας αντίπαλος επιθετικός, να τον πιάνει από τους αστραγάλους, κρατώντας τον ανάποδα πάνω από το λασπωμένο τερέν, ενώ μετά το τέλος του πρώτου τελικού Κυπέλλου του 1902, διαμαρτυρόμενος για ένα γκολ της Σαουθάμπτον που θεώρησε ότι δεν έπρεπε να μετρήσει, κυνήγησε γυμνός τον διαιτητή, αναγκάζοντάς τον να κρυφτεί σε μια ντουλάπα και χρειάστηκε η παρέμβαση αρκετών υπαλλήλων της ομοσπονδίας για να τον συγκρατήσουν και να μην σπάσει την ντουλάπα και πιθανότατα και τον ίδιο τον άτυχο διαιτητή. Σε έναν άλλο αγώνα που έπιασε δύο πέναλτυ, λέγεται ότι ο αντίπαλος επιθετικός που τα εκτέλεσε είπε με παράπονο “τι άλλο να έκανα, δεν υπήρχε χώρος στην εστία να σημαδέψω”. Αυτό που είναι εξακριβωμένο είναι ότι, έστω και συμπτωματικά, ο Foulke είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη των ball boys, αφού κατά τη διάρκεια των αγώνων, για να δώσουν ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στο τεράστιο μέγεθός του και να αποσπάσουν την προσοχή των αντιπάλων, έβαζαν δύο μικρά αγόρια πίσω από την εστία του. Τα πιτσιρίκια πολλές φορές έτρεχαν και επέστρεφαν τις μπάλες που κατέληγαν εκτός αγωνιστικού χώρου, και τελικά έγιναν θεσμός.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/12/Fatty.jpg?resize=578%2C253&ssl=1)
Ελάχιστη σημασία έχει αν όλες αυτές οι ιστορίες ισχύουν 100%, αφού ούτως ή άλλως αποτελούν μέρος του γοητευτικού μύθου ενός ανθρώπου που κατάφερε να κάνει αυτό που αγαπούσε, σχεδόν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, ακόμα και μέσα από τις αδυναμίες του και τις καταχρήσεις στις οποίες τον οδήγησαν. Πιθανότατα στην εποχή που οι διάφοροι Κριστιάνο και Μπέκαμ με τους άψογους κοιλιακούς και τα ψαγμένα τατού αποτελούν icons και clean cut πρωταγωνιστές σε διάφορες διαφημιστικές καμπάνιες, να δυσκολευόμαστε να φανταστούμε έναν τύπο σαν τον Foulke σαν κάτι περισσότερο από πρωταγωνιστή σε διαφήμιση συνοικιακού μπεργκεράδικου σε τελειωμένο τηλεοπτικό σταθμό τοπικής εμβέλειας. Η ιστορία όμως έγραψε ότι ο Foulke κατάφερε πολλά περισσότερα. Και μπορεί να άφησε αυτή τη μάταιη ζωή σε ηλικία 42 μόλις ετών (με επίσημη αιτία θανάτου την κίρρωση), το σίγουρο όμως είναι πως έφυγε χορτάτος.
sombrero.gr
-
Η Αγγλία έδιωξε τον Μπόρις Τζόνσον γιατί τον θεωρούσε ανίκανο, έβαλε στη θέση του την Λιζ Τρας, 1,5 μήνα μετά την απομακρύνει ενώ αυτή δήλωνε μια μέρα πριν πως δεν πρόκειται να φύγει και τώρα θέλει να φέρει ξανά πίσω τον Μπόρις Τζόνσον! Αυτή δεν είναι χώρα, αυτή είναι ΠΑΕ της Σούπερ Λιγκ.
Και για να προλάβουμε σχόλια με πιθανές προτάσεις, όχι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να δεχτούν οι Άγγλοι έναν Ιρλανδό για πρωθυπουργό.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/311603815_10160700959800931_1999330561514229543_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=_PNRFd80GFYAX-CZ3VY&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT8LZ9oqzZniDA6rsLMiQIF1544dcNf1TEwqiN6kevn-IA&oe=63594EE4)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/p.10160700959835931/10160700959835931/?type=3)
-
Ο Βιτσάι Σριβανταναπράμπα, έφυγε απο την ζωή στις 27 Οκτωβρίου 2018.
Ο πρόεδρος της Λέστερ, που έμεινε στην ιστορία!
'Ενας μεγάλος παράγοντας και ένας μεγάλος άνθρωπος!
Ξεπλήρωσε το χρέος των 100 εκατομμυρίων που είχε η Λέστερ, όταν την αγόρασε.
Έκανε δωρεά δύο εκατομμυρίων δολαρίων στο τοπικό παιδιατρικό νοσοκομείο.
Έκανε δωρεά ενός εκατομμυρίου δολαρίου στο Κεντρικό Νοσοκομείο του Λέστερ.
Έκανε δωρεά δύο εκατομμύρια δολάρια στο ιατρικό τμήμα του Πανεπιστημίου του Λέστερ.
Έχει δωρίσει 22 χιλιάδες δολάρια σε έναν τοπικό σύλλογο που μελετά πιθανές θεραπείες για μια πολύ σπάνια γενετική ασθένεια, αυτό έγινε μετά τη διάγνωση ενός νεαρού οπαδού της Λέστερ.
Σε κανονική βάση μοίραζε κασκόλ και μπύρες κατά τη διάρκεια των εντός έδρας αγώνων της Λέστερ!
Έφερε την Λέστερ πίσω στην Πρέμιερ Λιγκ και μετά την κατέκτησε.
Έχει οδηγήσει τον σύλλογο στα προημιτελικά του Champions League για πρώτη φορά στην ιστορία του
Έκανε δώρο σε κάθε παίκτη μια BMW αφού κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή!
Μάλιστα δημιούργησε μια πρωτοφανή αίσθηση κοινότητας μεταξύ συλλόγου και πόλης, αφήνοντας πίσω έναν υγιή σύλλογο εξοπλισμένο για να συνεχίσει στο υψηλότερο επίπεδο.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/311602069_495688279271180_1574997971120575495_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=pYK7ekJFR7EAX-KbtR1&_nc_oc=AQmVB0evXhM6urq32myx-ji_XiZNzsupzjY8h1pjU9Lhkp9OCw3VxD1R0_NNsphUrmzSSGndTTv6CstVrugxiJOj&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfBbnwo5MCM90HHZdOa_gGNeXAMAavVnjHtDJnsELOuWhQ&oe=636154C6)
Dieci (https://www.facebook.com/photo?fbid=495688282604513&set=a.416445183862157)
Μάλιστα δημιούργησε μια πρωτοφανή αίσθηση κοινότητας μεταξύ συλλόγου και πόλης, αφήνοντας πίσω έναν υγιή σύλλογο εξοπλισμένο για να συνεχίσει στο υψηλότερο επίπεδο.
-
Οι Beatles κυκλοφόρησαν το "Hey Jude" το 1968. Λίγο καιρό μετά ο 21χρονος Πίτερ Γκίλχαμ έπιασε δουλειά στη Μπρέντφορντ και ανέλαβε μεταξύ άλλων και το ρόλο του Dj. Μιας και στην παρέα του, που πήγαινε σε όλα τα ματς, υπήρχε μια κοπέλα που λεγόταν Τζουντ, έβαζε για χάρη της πριν από κάθε αγώνα το τραγούδι.
Μισό αιώνα αργότερα ο Πίτερ δουλεύει ακόμα στη Μπρέντφορντ, το τραγούδι έχει εξελιχθεί σε ανεπίσημο ύμνο της ομάδας και τραγουδιέται από όλο το γήπεδο πριν αλλά και μετά από τα παιχνίδια. Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι αν κατάφερε τελικά να ρίξει την Τζουντ.
Το πρώτο "Hey Jude" στην Πρέμιερ Λιγκ, μετά την άνοδο της ομάδας το καλοκαίρι του 2021:
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/hey-jude/1462365490964149/)
-
Αν σου άρεσε η πρώτη σεζόν του "Welcome to Wrexham" να σε ενημερώσουμε πως σήμερα κουβάλησε στο Κόβεντρι 4500 οπαδούς, έκανε τη μεγάλη έκπληξη και κέρδισε με 3-4 την τοπική Σίτι που αγωνίζεται στην Τσάμπιονσιπ (δηλαδή τρεις κατηγορίες πιο ψηλά!) και προκρίθηκε στους '32' του Κυπέλλου όπου πιθανόν να αντιμετωπίσει ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/323274767_3478524735806010_3400055528807647791_n.jpg?stp=cp6_dst-jpg&_nc_cat=107&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=bQOUEjcY-kAAX8J_MNA&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfBqjj14zVwUwhat_XbdcoTm1s2CzAq8upyrt-ouSPHk_w&oe=63C10C42)
Αυτή είναι η πρώτη φορά που φτάνει στην 4η φάση του Κυπέλλου μετά το 2000.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/322735930_1501863307007861_7487915232023415373_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=b4rYeJ1Qe1gAX8mdBd0&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfDw4d9XN885Jyd5Tk_Mxc9R1QV28ssLdPlqf3Npkrp0-g&oe=63BFCF68)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160939059105931/)
-
Σύμφωνα με κάποιους Σκωτσέζους αν θέλεις να δοκιμάσεις τις αντοχές σου πρέπει μια φορά να επισκεφτείς χειμωνιάτικα το γήπεδο της Αρμπρόουθ, το "πιο κρύο μέρος για να παίξεις και να δεις μπάλα στη Σκωτία".
Το γραφικό γηπεδάκι βρίσκεται κυριολεκτικά μια ανάσα από τη Βόρεια Θάλασσα και το μεγαλύτερο μέρος των κερκίδων του δεν προσφέρει καμία προστασία από το δροσερό θαλασσινό αεράκι που σκάει πάνω σου ταυτόχρονα με το κρύο και την υγρασία της περιοχής και όλα μαζί ισοπεδώνουν την άμυνα του οργανισμού σου όπως η Γερμανία την άμυνα της Βραζιλίας το 2014. Κάπως έτσι, κάτι κρύα απογεύματα του χειμώνα μετά από δυο ώρες παραμονής στο πέταλο σχεδόν εύχεσαι για τη γλυκιά λύτρωση του θανάτου ελπίζοντας πως οι φήμες για τα καζάνια της κόλασης ισχύουν.
Οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι όταν η Βόρεια Θάλασσα έχει ντέρτια το κύμα φτάνει ως τον αγωνιστικό χώρο και μπουγελώνει παίκτες και φιλάθλους με αυτό το δροσερό νεράκι που μετά από λίγη ώρα σε κάνει να μοιάζεις με τον Τζακ Νίκολσον στο φινάλε της 'Λάμψης'. Στην αρχή πιστεύαμε πως αυτό είναι ένας ακόμα σκωτσέζικος μύθος, σαν το τέρας του Λοχ Νες και την ιστορία με τον Τζιμ Μπάξτερ που υποτίθεται πως έκατσε πάνω στη μπάλα μέσα στο Γουέμπλεϊ και περίμενε τους Άγγλους να τολμήσουν να τον μαρκάρουν. Μέχρι που ανακαλύψαμε ότι υπάρχει και σε βίντεο.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/323774128_836808440718148_3353843069084780751_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=ahcPRMP6vDsAX8GAlfC&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfCt_DkXfpBnbQAB_eQlBbyCEJELFY30mwLNjENkVbsgDg&oe=63DAF76B)
"Τη δροσιά του να'χεις"
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160974625300931/?locale=el_GR)
-
Η Ντέρμπι Κάουντι υποβιβάστηκε πέρσι στην 3η κατηγορία για πρώτη φορά μετά από 36 χρόνια αλλά σε κάθε αγώνα το Πράιντ Παρκ έχει τουλάχιστον 27.000 κόσμο!
Εχθές, ένα χειμωνιάτικο βράδυ Τρίτης, 4.000 οπαδοί την ακολούθησαν στην έδρα της Πορτ Βέιλ, την είδαν να ισοφαρίζει στο 87' και λίγο μετά πανηγύρισαν σαν τρελοί το γκολ που τους χάρισε ένα αναπάντεχο διπλό.
Γιατί σαν το γκολ νίκης στο 90' δεν έχει. Ανεξαρτήτως κατηγορίας.
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/derby/1831488737223631/)
Η Έβερτον θέλει τον Μπιέλσα. Ο Μπιέλσα δεν ενδιαφέρεται. Η Έβερτον τον πιέζει. Ο Μπιέλσα πείθεται να ταξιδέψει στην Αγγλία για να μιλήσουν. Η Έβερτον του παρουσιάζει το πλάνο της. Ο Μπιέλσα το απορρίπτει και παρουσιάζει ένα δικό του πλάνο που με λίγα λόγια λέει πως χρειάζεται μερικές εβδομάδες μελέτης και ανάλυσης για να δει αν το ρόστερ της ομάδας μπορεί να προσαρμοστεί στον δικό του τρόπο παιχνιδιού. Προτείνει επίσης να αναλάβει άμεσα μαζί με τους συνεργάτες του την ομάδα U21 και τις ακαδημίες, να δει τι δυνατότητες υπάρχουν και το καλοκαίρι να πάει πανέτοιμος στην πρώτη ομάδα. Η Έβερτον δεν έχει απαντήσει γιατί οι άνθρωποι της μάλλον έχουν ακόμα το βλέμμα "τι έγινε τώρα ρε παιδιά;",
El Sombrero
-
Χτες η Ρεξαμ, η τρίτη παλιότερη ομάδα στον κόσμο, που είναι σε ερασιτεχνικές κατηγορίες, έπαιζε κύπελο εντός έδρας με τη Σέφιλντ Γουάιτχεντ.
2-2 μέχρι το 85, 3-2 στο 85 και 3-3 στο 95
Δυο τα θέματα.
Την Ρεξαμ την αγόρασε πρόσφατα ο Ράιαν Ρέινολντς, κάπου υπάρχει και μια σειρά (νομίζω Νετφλιξ)
Το δεύτερο, ο τρόπος που γίνεται το κύπελο στην Αγγλία και το πως οι Εγγλέζοι το υποστηρίζουν αυτό
Χτες το ματς ήταν Prime time τηλεοπτικό
Γιατί οι άνθρωποι ξέρουν από ποδόσφαιρο.
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/05/imago0044709634h.jpg?w=1430&ssl=1)
Χωρίς σπίτι, κάτω από τον γαλάζιο ουρανό
Ήταν ένα συγκλονιστικό ματς, από αυτά που το αγγλικό ποδόσφαιρο μας συνηθίζει στις τελευταίες αγωνιστικές του. H Κόβεντρι έπαιζε τα ρέστα της για τη σωτηρία στην Πρέμιερ Λιγκ και το πρόγραμμα την είχε φέρει να παίζει σε μια αρκετά εχθρική γι’ αυτή έδρα, σε ένα από τα τοπικά ντέρμπι των Μίντλαντς απέναντι στην Άστον Βίλα. Το παιχνίδι ξεκίνησε με ένα σκληρό τάκλιν σχεδόν στο κέντρο πριν περάσουν 10 δευτερόλεπτα, βάζοντάς μας από νωρίς στον ρυθμό του ματς. Οι “Γαλάζιοι Ουρανοί” προηγήθηκαν με τον Μαροκινό Μουσταφά Χατζί και ο ίδιος σκόραρε ξανά αργότερα με ένα υπέροχο σουτ για να κάνει το 0-2. Την ίδια στιγμή η Μίντλεσμπρο έχανε από την Μπράντφορντ και η Ντέρμπι κέρδιζε μέσα στο Ολντ Τράφορντ, αλλά μιλάμε για την πρωταθλήτρια Γιουνάιτεντ και όλοι πίστευαν ότι θα γύριζε το ματς. Θα ήταν μια ακόμα απόδραση για την Κόβεντρι που την προηγούμενη δεκαετία είχε τερματίσει αρκετές φορές 16η, 17η, μέχρι και 19η (σε 22 ομάδες) και είχε σωθεί παρά τρίχα;
Όχι ότι αυτό θα έκανε πολύ κόσμο χαρούμενο. Η Κόβεντρι είχε φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίζεται πάνω κάτω ως το κατακάθι του βαρελιού της Πρέμιερ Λιγκ. Μια ομάδα που δεν προσέφερε τίποτα το ιδιαίτερο, δεν έπαιζε καλή μπάλα και απλώς είχε προσκολληθεί στην Α’ εθνική και δεν έφευγε με τίποτα. Όλα αυτά καλά για τους ουδέτερους, αλλά όταν υποστηρίζεις την ομάδα σου και βρίσκεσαι με την πλάτη στον τοίχο, δεν κοιτάς το jogo bonito. Οι οπαδοί της Κόβεντρι ήταν ακόμα ζωντανοί και περίμεναν το θαύμα που θα τους έφερνε την τελευταία αγωνιστική να σώζονται με νίκη. Δυστυχώς γι’ αυτούς, το όνειρο κράτησε για για λίγη ώρα. Ένα γκολ του Κριστιάν Καρεμπέ έφερε την ισοφάριση για την Μπόρο, η Ντέρμπι έκανε την μεγάλη έκπληξη απέναντι στους πρωταθλητές, ενώ κι η Γουέστ Χαμ κέρδισε.
Την ίδια στιγμή, στο Βίλα Παρκ, τα πράγματα άλλαζαν. Η ομάδα του Νταβίντ Ζινολά έκανε το μεγάλο come back και γύριζε το ματς σε 3-2 εις βάρος της Κόβεντρι, με το τρίτο γκολ ένα υπέροχο τελείωμα του Πολ Μέρσον. Η λήξη του αγώνα βρήκε τους οπαδούς της Κόβεντρι να κλαίνε στις εξέδρες. Ίσως διαφεύγει στους περισσότερους, τουλάχιστον εγώ δεν το θυμόμουν, αλλά η Κόβεντρι είχε συνεχή παρουσία στην Α’ εθνική της Αγγλίας για 34 ολόκληρα χρόνια. Είχε ανέβει το καλοκαίρι του 1967 και έμεινε μέχρι και τα χρόνια της Πρέμιερ Λιγκ και εκείνον τον Μάιο του 2001. Η πώληση του Ρόμπι Κιν το προηγούμενο καλοκαίρι, η φυγή του Γκάρι ΜακΆλιστερ για το Λίβερπουλ, κενά που δεν αναπληρώθηκαν. Ο Μπέλαμι και οι υπόλοιποι παίκτες του Γκόρντον Στράχαν δεν τα κατάφεραν κι η Κόβεντρι αποχαιρέτισε τα σαλόνια.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/05/imago0044778149h-1024x683-1.jpg?w=1024&ssl=1)
Κατήφεια
Τα 34 χρόνια ήταν πολλά, αλλά ο κόσμος της ομάδας πίστευε ότι η διακοπή θα ήταν σύντομη. Η Κόβεντρι όμως, πολύ πριν τα κάνει αυτά η Σάντερλαντ και γίνει τηλεοπτική σειρά, δεν μπόρεσε να επιστρέψει. Την αμέσως επόμενη σεζόν, τερμάτισε 11η και 9 βαθμούς μακριά από τα πλέι οφ. Κι όχι μόνο. Αυτή θα ήταν η πιο καλή παρουσία της. Στη συνέχεια μετατράπηκε στην ομάδα που ήταν στην Πρέμιερ Λιγκ, ειδική στο να γλιτώνει τον υποβιβασμό και τίποτα παραπάνω, αφού τα επόμενα χρόνια τερμάτισε 19η και 20η στην Τσάμπιονσιπ. Κατέκτησε μια 8η θέση και από εκεί και πέρα τίποτα ιδιαίτερο. Μια ομάδα με οικονομικά προβλήματα που δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι. Τελικά, το 2012 τερμάτισε 23η και αφού ήταν πλέον η ομάδα με τα περισσότερα χρόνια συνεχούς παρουσίας στην κατηγορία (δεν έφτασε πάντως τα 34 χρόνια), είπε να πέσει ακόμα πιο κάτω, στη Λιγκ Ουάν. Και τι έκανε εκεί; Άρχισε να φλερτάρει ξανά με τον υποβιβασμό, κάτι που κατάφερε το 2017 όταν τερμάτισε 23η σε 24 ομάδες της Γ’ εθνικής της Αγγλίας. Νέος υποβιβασμός.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/05/imago0020313548h-1024x683-1.jpg?w=1024&ssl=1)
Την ίδια στιγμή, απέκτησε προβλήματα και με το γήπεδό της. Η Κόβεντρι ήταν μια από αυτές τις ομάδες που είχε ένα γήπεδο με τεράστια ιστορία. Το Χάιφιλντ Ρόουντ αποτέλεσε την έδρα της από το 1899. Ένα από τα πρώτα στάδια στη Βρετανία που είχε παντού καθίσματα και ένα από τα γήπεδα με τον μεγαλύτερο αγωνιστικό χώρο. Το 2005 όμως το γήπεδο εγκαταλείφθηκε. Με μια συναυλία του Έλτον Τζον, η Κόβεντρι που τότε βρισκόταν στην Τσάμπιονσιπ είπε αντίο σε ένα “παλιακό” γήπεδο που δεν μπορούσε πλέον να εξυπηρετήσει τις σύγχρονες ανάγκες. Όπως γνωρίζουμε όμως, πολλές φορές αυτές οι αποφάσεις γίνονται δίκοπο μαχαίρι. Το Χάιφιλντ Ρόουντ γκρεμίστηκε κι η Κόβεντρι μετακόμισε στη σύγχρονη Ρίκο Αρένα, ένα γήπεδο 40.000 θέσεων στο οποίο όμως η Κόβεντρι πλήρωνε ενοίκιο. Κι αν το 2005 όλα φαίνονταν διαφορετικά και ο κόσμος είχε την ελπίδα ότι θα δει ξανά την ομάδα του ψηλά (το 2006 η Κόβεντρι βγήκε 8η στην Τσάμπιονσιπ), η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.
Τα οικονομικά βάρη για τους Γαλάζιους Ουρανούς ήταν δυσβάσταχτα, οι υποβιβασμοί έκαναν τα πράγματα χειρότερα και από το 2013 άρχισε η διαμάχη με την ιδιοκτήτρια εταιρεία για το ενοίκιο, αλλά και για το ποσοστό από τα έσοδα των αγώνων. Η Κόβεντρι πλήρωνε ένα σημαντικό ποσό και είχε μηδενικά κέρδη από τα έσοδα των αγώνων. Η διαμάχη έγινε τόσο έντονη που η Κόβεντρι αναγκάστηκε να μετακομίσει και να παίζει στην έδρα της Νορθάμπτον τη σεζόν 2013-14 για να επιστρέψει μετά από ένα χρόνο στην έδρα της.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/05/imago0006709304h-1024x683-1.jpg?w=1024&ssl=1)
Ηρωικές φάτσες
Κάπου εδώ θα αρχίσετε να ρωτάτε αν ο κατήφορος είχε τέλος μετά την πτώση της στην 4η κατά σειρά ποδοσφαιρική κατηγορία της Αγγλίας ή μήπως πήγε και παρακάτω. Ναι, είχε τέλος. Για πρώτη φορά κατάφερε να ανέβει αμέσως κατηγορία. Τερμάτισε βέβαια μόλις 6η στη Λιγκ Του το 2018, αλλά στα πλέι-οφ κέρδισε Νοτς Κάουντι και Έξετερ και επέστρεψε στην Γ’ εθνική. Κάπως έτσι φτάσαμε και στη φετινή σεζόν. Με μια Κόβεντρι να είναι ξανά νομάς. Ο σύλλογος δεν τα βρήκε και πάλι με την ιδιοκτήτρια εταιρεία του γηπέδου της και βρήκε νέο σπίτι περίπου 40 χιλιόμετρα πιο μακριά, στο Σεντ Άντριουζ του Μπέρμιγχαμ. Μάλιστα, η μοίρα τα έφερε οι δύο σύλλογοι να κληρωθούν μεταξύ τους για το FA Cup και τον 4ο γύρο. Η Κόβεντρι ήταν γηπεδούχος στην έδρα του αντιπάλου της και φυσικά ο αγγλικός χαβαλές ξεκίνησε. “Δεν έχετε σπίτι, δεν έχετε σπίτι” φώναζαν οι οπαδοί των “φιλοξενούμενων”, για να πάρουν την απάντηση “καθόμαστε στις θέσεις σας”. Η Κόβεντρι στάθηκε εξαιρετικά ως ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας και θα μπορούσε να είχε κερδίσει. Το παιχνίδι ήρθε 0-0 και ο επαναληπτικός έγινε στην… έδρα του αντιπάλου, στο ίδιο γήπεδο. Η Κόβεντρι προηγήθηκε, η Μπέρμιγχαμ ισοφάρισε στο 90′, η Κόβεντρι έβαλε ξανά γκολ στην παράταση και ισοφαρίστηκε στο 120′ για να αποκλειστεί τελικά στα πέναλτι.
Ο οδυνηρός αυτός αποκλεισμός με δυο γκολ στις καθυστερήσεις ήταν σίγουρα δραματικός, αλλά η υπόλοιπη σεζόν ήταν η καλύτερη στην ιστορία του συλλόγου από το 2001. Η Κόβεντρι με τον Μαρκ Ρόμπινς προπονητή εδώ και μια τριετία (οι παλιότεροι θα τον θυμούνται μια που εκτός από φορ της Μάντσετερ Γιουνάιτεντ, πέρασε και από τον Πανιώνιο) φαίνεται τουλάχιστον αγωνιστικά να έχει μπει σε μια σειρά. Με μόλις 3 ήττες στη σεζόν και έχοντας κάνει το Σεντ Άντριους πραγματική έδρα. Παρότι εντός καθάριζε τα ματς, εκτός παρουσίαζε αδυναμίες. Τον Φεβουάριο βρισκόταν στην 5η θέση και πρώτο φαβορί για την πρωτιά ήταν η Όξφορντ. Τα συνεχή επιτυχημένα αποτελέσματα, οι μεγάλες εμφανίσεις του τερματοφύλακα Μάρκο Μαρόσι βοήθησαν και πριν τη διακοπή των πρωταθλημάτων, η Κόβεντρι σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση με πέντε βαθμούς διαφορά από τη Ρόδεραμ. Σε αντίθεση με άλλες κατηγορίες της Αγγλίας, η Γ’ διακόπηκε οριστικά (δίνοντας σίγουρα για μια ακόμα φορά ένα μεγαλειώδες φινάλε στη σεζόν της Σάντερλαντ που θα δούμε στους δέκτες μας) κι η Κόβεντρι μέσα σε τρία χρόνια πέτυχε τη δεύτερη άνοδό της. Τη στιγμή που η Τσάμπιονσιπ συνεχίζεται κανονικά, η Κόβεντρι κάνει τα πλάνα της για την επόμενη χρονιά, προχωρώντας σε μεταγραφές. Το να ανέβει στην Πρέμιερ Λιγκ είναι απλώς και μόνο ένα όνειρο αυτή τη στιγμή. Το πιο πιθανό είναι να προσπαθήσει να σταθεροποιηθεί στην Τσάμπιονσιπ. Για έναν σύλλογο που έχει μάθει εδώ και μισό αιώνα να μάχεται για την παραμονή του ανεξάρτητα από την κατηγορία, τα τελευταία χρόνια ήταν κάτι το διαφορετικό. Και μέχρι να βγουν οι νέοι Ρόμπι Κιν που θα φέρουν την ομάδα στην Πρέμιερ, χρειάζεται υπομονή. Και σίγουρα μια κανονική έδρα. Οι άνθρωποί της βρίσκονται και πάλι σε συζητήσεις για επιστροφή στην πόλη τους.
sombrero.gr
-
Του χρόνου σε αυτό το γήπεδο χωρητικότητας περίπου 10.000 θεατών, θα γίνονται αγώνες Πρέμιερ Λίγκ. Η Λούτον κατάφερε να κερδίσει την άνοδο στη πρώτη κατηγορία μετά από αγώνες πλέι οφ.
(https://www.theopinion.gr/wp-content/uploads/2023/05/FxIEKiwX0AAS6ph.jpg)
-
Δυνατός αγώνας.... Για να ΠΑΣ στις εξέδρες διασχίζεις αυλές... Καλή φάση.
-
Η έδρα της Λούτον είναι το «Κένιλγουορθ Ρόουντ» και πρόκειται για ένα από τα κρυφά «διαμάντια» όσων αφορά τα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Τόσο κρυφό που για να μπορέσουν οι θεατές να παραβρεθούν στο γήπεδο χρειάζεται να περάσουν μέσα από ακάλυπτους σπιτιών και στενά δρομάκια.
Το γήπεδο χρονολογείται από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο και δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου από τότε. Η χωρητικότητα του ξεπερνάει με το ζόρι τις 10.000 θέσεις (10.356), ενώ η κεντρική είσοδος βρίσκεται ανάμεσα σε γειτονικά σπίτια.
Ο ιδιοκτήτης της ομάδας Γκάρι Σουίτ δήλωσε χαρακτηριστικά: «Μπορεί να χρειαζόμαστε κανένα βαψιματάκι περιστασιακά, αλλά αυτή είναι η πραγματική ζωή. Αν δεν μπορείς να δεχτείς πως είναι το γήπεδό μας, δεν αγαπάς το ποδόσφαιρο. Είναι έτσι ακριβώς από τον β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ίσως και από πιο πριν, δεν καταλαβαίνω γιατί μιλά κανείς τώρα γι’ αυτό επειδή μπορεί να ανέβουμε στην Premier.
Δεν χρειάζεσαι φανταχτερό περιβάλλον για να πετύχεις. Το παλιό μπορεί να είναι και όμορφο. Μην ανησυχείτει, ο Χάαλαντ δεν θα μπαίνει από αυτή την είσοδο. Θα περπατά από την άλλη σκατένια είσοδο που έχουμε».
Η Διοίκηση της Λούτον σκοπεύει να χτίσει ένα καινούριο γήπεδο με μεγαλύτερη χωρητικότητα εφόσον η ομάδα περάσει στα σαλόνια της Πρέμιερ Λίγκ, κάτι τέτοιο όμως θα καθυστερήσει αρκετά οπότε είναι πολύ πιθανό την επόμενη χρονιά ο Χάαλαντ και ο Σαλάχ να αγωνιστούν σε μία έδρα που θα τους μείνει αξέχαστη.
-
Μάλλον για κάποιους τεχνικούς λόγους που δεν πολυκαταλαβαινω, θα παίξει σε άλλη πόλη η Luton του χρόνου, έτσι τουλάχιστον διαβάζω από δω κ από κει.... Στα χρόνια μου πάντως είχε πολύ καλή ομάδα,κ το γήπεδο τότε ένα πλαστικό τερέν (όπως κ οι QPR κ Oldham),με αποκορύφωμα το League cup που πήρε κόντρα στην arsenal σε τελικό στο παλιό wembley.....
-
αν κ έχω δει πολύ καλύτερους τελικούς στο παλιό wembley.....
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/07/bury4.jpg)
Πώς να διαλύσεις ένα σύλλογο 134 ετών (και πώς να τον αναστήσεις)
Μπορεί τα περισσότερα πρωταθλήματα να μην έχουν ξεκινήσει ακόμα αλλά για μερικές χιλιάδες ανθρώπους σε μια μικρή πόλη λίγο έξω από το Μάντσεστερ το σημαντικότερο παιχνίδι της χρονιάς διεξήχθη ήδη. Το προηγούμενο Σάββατο το Γκιγκ Λέιν στην πόλη Μπέρι άνοιξε τις πόρτες του για να φιλοξενήσει ένα φιλικό αγώνα ανάμεσα στην τοπική, ομώνυμη ομάδα και τη Μπράντφορντ.
Οι φιλοξενούμενοι επικράτησαν άνετα με 0-6 αλλά για τους περίπου 2500 ανθρώπους που βρέθηκαν στις κερκίδες, το τελικό σκορ δεν είχε καμία απολύτως σημασία. Το παιχνίδι ήταν από μόνο του μια μικρή γιορτή αφού ήταν το πρώτο που έδωσε η Μπέρι στο γήπεδο της μετά από 1526 ημέρες. Τέσσερα δύσκολα χρόνια κατά τα οποία ο σύλλογος δεν υπήρχε!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/07/bury6.jpg)
Return From The Dead: Πρώτο ματς μετά από τέσσερα χρόνια
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Όπως συμβαίνει πολύ συχνά στην Αγγλία, η Μπέρι παρά το σχετικά άγνωστο όνομα της και την εγγύτητα της πόλης με το Μάντσεστερ είναι μια ιστορική ομάδα με πιστό κοινό που προέρχεται από την τοπική κοινωνία. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της 138χρονης ιστορίας της το έχει περάσει στις χαμηλότερες κατηγορίες, στην τροπαιοθήκη της υπάρχουν δυο Κύπελλα Αγγλίας από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα και μερικά καλά πλασαρίσματα στις πρώτες θέσεις της πρώτης κατηγορίας τη δεκαετία του 1920.
Την… έγχρωμη εποχή η ομάδα δεν έχει να επιδείξει κάποια αξιοσημείωτη επιτυχία και τις λίγες φορές που το όνομα της εμφανίζεται στην επικαιρότητα συνήθως είναι για άσχημους ή περίεργους λόγους. Ή και τα δυο μαζί, στην περίπτωση της διάσημης για κάποιο διάστημα μασκότ της. Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2001 όταν η διοίκηση ανακοίνωσε πως ψάχνει εθελοντή για τη θέση της μασκότ. Σαράντα τέσσερις άνθρωποι προσφέρθηκαν να φορέσουν τη στολή του «Robbie the Bobby» και ο Τζόναθαν Πόλαρντ επιλέχθηκε ως ο καταλληλότερος. Εκ των υστέρων μπορούμε να πούμε ότι δεν θα μπορούσε να είχε γίνει χειρότερη επιλογή. Ή καλύτερη, αν είσαι θιασώτης των καλτ, γραφικών σκηνικών.
Ο 26χρονος Τζόναθαν, που το κανονικό του επάγγελμα ήταν υδραυλικός, κατάφερε μέσα στους τέσσερις μόλις μήνες που κράτησε τη θέση να αποβληθεί από το γήπεδο. Όχι μια, όχι δυο, τρεις φορές! Πώς γίνεται να αποβληθεί μια μασκότ που είναι εκεί για να διασκεδάσει τον κόσμο και να παίξει με τα μικρά παιδιά; Γίνεται, αν δώσεις το ρόλο σε κάποιον που κάτω από τη στολή αλλά και τα δικά του ρούχα κρύβει έναν θερμόαιμο οπαδό. Στην πρεμιέρα του στο νέο τοο ρόλο έδειξε τα οπίσθια του στους οπαδούς της Στόουκ, λίγο καιρό μετά προκάλεσε αναταραχή όταν έκανε χειρονομίες προς τους εκδρομείς αλλά και τον πάγκο της Μπρίστολ Σίτι ενώ στην καλύτερη παράσταση από όλες ξεκίνησε καυγά που σύντομα περιλάμβανε και αληθινές μπουνιές με τον Μπάρτλει το Γαλαζοπούλι, που όπως φαντάζεσαι από το όνομα είναι κι αυτός μασκότ (της Κάρντιφ)! “Νομίζω πως του έσπασα τη μύτη και είμαι σίγουρος ότι αύριο θα του λείπουν ένα-δυο δόντια” ήταν το θριαμβευτικό σχόλιο που έκανε αργότερα στην τοπική εφημερίδα ο νικητής μποξέρ, που σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ χρειάστηκε εφτά σεκιουριτάδες για να τον απομακρύνουν από αυτή την άτυπη μάχη για τον βαρύγδουπο τίτλο της πιο σκληρής μασκότ του πρωταθλήματος. Το πιο αστείο στην όλη υπόθεση είναι ότι τα έκανε όλα αυτά φορώντας μια στολή αστυνομικού!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/07/bury5.jpg)
Μετά την τρίτη αποβολή η διοίκηση πήρε την απόφαση να τον απομακρύνει αλλά ως τότε είχε προλάβει να γίνει φίρμα χάρη στα αγγλικά ΜΜΕ και είχε αναγκάσει τη διοργανώτρια αρχή να βγάλει μια λίστα με κανόνες σωστής συμπεριφοράς για τις μασκότ όλων των ομάδων. Τις υπόλοιπες φορές που μια είδηση που αφορά το σύλλογο ξεπέρασε τα όρια της επαρχίας του Μάντσεστερ, αυτή περιλάμβανε κάποιο οικονομικό μπλέξιμο.
Η πρώτη έλαβε χώρα στα τέλη της σεζόν 2001-02 όταν κατέρρευσε η ITV Digital. Αυτό προκάλεσε σοβαρούς τριγμούς σε όλο το οικοδόμημα του αγγλικού ποδοσφαίρου καθώς 30 από τις 72 ομάδες της Football League βρέθηκαν ξαφνικά εκτεθειμένες οικονομικά. Οι οπαδοί της Μπέρι ανέλαβαν δράση και κατάφεραν μόνοι τους να συγκεντρώσουν τις χιλιάδες λίρες που χρειάζονταν για να σωθεί η ομάδα από τη χρεοκοπία. Για να το πετύχουν έβγαλαν μέχρι και το κλασικό καλαθάκι για τις δωρεές που έχουμε δει να γυρνάει στις εκκλησίες.
Ένας από τους πρωτεργάτες στην προσπάθεια αυτή ήταν ο πατέρας των αδερφών Νέβιλ, ο Νέβιλ Νέβιλ (δεν κάνουμε πλάκα, αυτό ήταν το ονοματεπώνυμο του). Ο κύριος Νέβιλ², που έχει υπάρξει και μέλος της διοίκησης της Μπέρι, βρήκε συμπαράσταση από τα παιδιά του και χάρη στους διεθνείς τότε Γκάρι και Φιλ μια φανέλα της εθνικής Αγγλίας με τις υπογραφές όλων των παικτών πουλήθηκε σε δημοπρασία, με τα έσοδα να πηγαίνουν στην καμπάνια «Save our Shakers».
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/07/bury7.jpg)
Μερικά χρόνια αργότερα, τα δεδομένα ήταν ακόμα χειρότερα. Τη σεζόν 2012-13 και ενώ η οικονομική δυσπραγία είχε κάνει την επανεμφάνιση της και η ομάδα δυσκολευόταν να παραμείνει στην τρίτη κατηγορία, ο κτηματομεσίτης Στιούαρτ Ντέι αγόρασε το σύλλογο. Όπως συμβαίνει με τους περισσότερους γάμους, η πρώτη περίοδος ήταν μέσα στα μέλια και τα μεγάλα λόγια. Ο επιχειρηματίας ισχυρίστηκε πως έβαλε στο σύλλογο 1,5Μ λίρες που θα κάλυπταν το άνοιγμα που υπήρχε και ταυτόχρονα θα έθεταν τις βάσεις για ένα 5ετες μεγαλεπήβολο πλάνο, στο τέλος του οποίου ο Ντέι ονειρευόταν την ομάδα στην Τσάμπιονσιπ. Το πλάνο απέτυχε παταγωδώς.
Στο τέλος της πενταετίας η Μπέρι αντί να ανέβει κατηγορία, είχε πέσει στη League Two. Το χειρότερο όμως ήταν πως το άνοιγμα της είχε διογκωθεί επικίνδυνα. Τα μεγαλόπνοα σχέδια του Ντέι απαιτούσαν χρήματα που δεν είχε και τον τρόπο απόκτησης τους δεν θα τον ενέκριναν ούτε σπουδαστές του πρώτου έτους μιας οποιαδήποτε σχολής οικονομικών. Ο ιδιοκτήτης της Μπέρι πήρε μερικά δάνεια με εξωπραγματικά επιτόκια, έβαλε ως υποθήκη το γήπεδο και διοχέτευσε μέρος αυτών των χρημάτων στις υπόλοιπες επιχειρήσεις του. To περίεργο οικονομικό όραμα του περιλάμβανε ακόμα και το πάρκινγκ του γηπέδου, οι θέσεις του οποίου πουλήθηκαν σε επενδυτές που υποτίθεται θα είχαν τεράστια έσοδα από την ενοικίαση τους τα επόμενα χρόνια. (Δεν είχαν.)
Όταν όλα άρχισαν να δείχνουν πως η καταστροφή πλησιάζει, ο Στιούαρτ Ντέι έκανε αυτό που κάνει κάθε σωστός επιχειρηματίας/επενδυτής/εντερπρενέρ. Εξαφανίστηκε. Η επίσημη δικαιολογία ήταν πως “ήθελε να περάσει περισσότερο χρόνο με την οικογένεια του”. Η ανεπίσημη πρόσθετε στο τέλος της πρότασης μια παρένθεση που έλεγε “πριν την αποχωριστεί για να πάει στη φυλακή”. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή τον Δεκέμβρη του 2018, οι οπαδοί της Μπέρι ενημερώθηκαν, εκ των υστέρων, πως νέος ιδιοκτήτης του αγαπημένου τους συλλόγου ήταν ο Στιβ Ντέιλ. Πόσο του είχε κοστίσει αυτή η αγορά; Μια λίρα. (Ούτε τώρα κάνουμε πλάκα).
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/07/bury3.jpg)
Στις πρώτες του εμφανίσεις ο Ντέιλ υποσχέθηκε να καλύψει όλα τα κενά στις πληρωμές των παικτών και των εργαζομένων και να ρυθμίσει τα ολοένα και αυξανόμενα χρέη. Οι εξαγγελίες και το σοβαρό του ύφος έφεραν μια μικρή ανακούφιση στον κόσμο της ομάδας, που περισσότερο πήγαζε από την καφενειακή λογική “δεν μπορεί να είναι χειρότερος από τον προηγούμενο”. Όπως όμως πιθανόν θα έλεγε και το «Εγχειρίδιο του Σωστού Απαισιόδοξου» στο πάνω μέρος της πρώτης σελίδας: Πάντα υπάρχουν και χειρότερα.
Ο κύριος Ντέιλ με το περιποιημένο μούσι του και το κάπως αριστοκρατικό ντύσιμο του είναι ένας από αυτούς τους… οραματιστές που σε κάθε καταστροφή βλέπουν μια προοπτική για κέρδος. Προσωπικό κέρδος. Όπως έγινε γνωστό αργότερα, στο πλούσιο επιχειρηματικό βιογραφικό του έχει ένα μοναδικό στατιστικό: Οι 43 από τις 51 εταιρείες με τις οποίες σχετίστηκε, κάποια στιγμή «φούνταραν». Κι αν αναρωτιέστε για το αν νιώθει τύψεις κάποιος που δεν έχει πρόβλημα να διαλύσει έναν ιστορικό σύλλογο που εκπροσωπεί μια μικρή πόλη, ο Ντέι έδωσε την απάντηση σε μια από τις αρκετές αμφιλεγόμενες συνεντεύξεις του: “Δεν είχα πάει ποτέ μου στο Μπέρι πριν, δεν ήξερα καν ότι έχει ποδοσφαιρική ομάδα. Δεν παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Γι’αυτό και δεν έχω κανένα δισταγμό στο να τα παρατήσω όλα κάποια στιγμή και να φύγω.”
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/07/bury2.jpg)
Πάνω στην απελπισία τους, κάποιοι οπαδοί αλυσοδέθηκαν στα κάγκελα του γηπέδου, ελπίζοντας ότι έστω και την ύστατη στιγμή θα βρεθεί μια λύση και η Μπέρι θα σωθεί, γιατί “η διάλυση της ομάδας θα επηρεάσει την πόλη. Κάθε πόλη πρέπει να έχει ένα σύλλογο, που θα συσπειρώνει όλη την τοπική κοινότητα”.
Οι φίλοι της Μπέρι το κατάλαβαν αυτό την άνοιξη του 2019 όταν ο σύλλογος ξέμεινε οριστικά από λεφτά. Το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι οι απλήρωτοι και ταλαιπωρημένοι από το όλο μπάχαλο παίκτες, που κάποια στιγμή έμειναν και χωρίς νερό στο προπονητικό κέντρο, κατάφεραν εκείνη τη σεζόν να τερματίσουν στη 2η θέση της League Two και να εξασφαλίσουν την άνοδο! Μια επιτυχία που δεν εξαργυρώθηκε ποτέ. Μετά από αφόρητες πιέσεις του κόσμου και της τοπικής κοινωνίας ο Ντέιλ έβγαλε την ομάδα προς πώληση. Το ποσό που ζητούσε όμως ήταν τόσο υψηλό που οι ενδιαφερόμενοι έκαναν πίσω αμέσως. Η διοργανώτρια αρχή άρχισε να πιέζει ώστε να ολοκληρωθεί η μεταβίβαση μέσα στο καλοκαίρι για να μπορέσει να δώσει άδεια συμμετοχής στη Μπέρι αλλά ο Ντέιλ δεν έδειχνε καμία ιδιαίτερη διάθεση να επισπεύσει τη διαδικασία.
Όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και ενώ οι πρώτοι αγώνες της νέας σεζόν είχαν αναβληθεί λόγω του αδιεξόδου, δέχτηκε σχεδόν με το ζόρι να προχωρήσει σε πιο εκτεταμένες συζητήσεις με κάποιους από τους ενδιαφερόμενους. Μερικές εκατοντάδες οπαδοί βρήκαν το κουράγιο να πάνε το πρωινό της ανακοίνωσης της απόφασης στο Γκιγκ Λέιν για να κουρέψουν το χόρτο και να καθαρίσουν τις κερκίδες και τους εσωτερικούς χώρους, ελπίζοντας πως με το που θα ολοκληρωθεί η πώληση, η ομάδα θα πάρει άμεσα την έγκριση για να παίξει λίγες μέρες μετά εκεί το πρώτο ματς της σεζόν. Όπως γράψαμε όμως και στον πρόλογο, αυτό το ματς άργησε τελικά τέσσερα ολόκληρα χρόνια.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/07/bury.jpg)
Ο μεγαλύτερος εφιάλτης ενός οπαδού: Το πρωί καθάριζαν εθελοντικά το γήπεδο για τη νέα σεζόν στην 3η κατηγορία, το βράδυ έμαθαν ότι η ομάδα τους δεν έχει πρωτάθλημα να παίξει
Η συμφωνία με τους νέους αγοραστές κατέρρευσε, η προθεσμία της ομοσπονδίας έληξε και στις 27 Αυγούστου 2019 η Μπέρι έγινε η πρώτη ομάδα μετά το 1992 που αποβάλλεται από την Αγγλική Football League. Μερικά χρόνια οικονομικής κακοδιαχείρισης και δυο ιδιοκτήτες με διαφορετικά συμφέροντα από αυτά των οπαδών κατάφεραν να διαλύσουν έναν σύλλογο 134 ετών και να στερήσουν από μια μικρή πόλη την ομάδα της. Οι οπαδοί καταλογίζουν σημαντικές ευθύνες και στην ομοσπονδία, που όφειλε να ελέγξει το οικονομικό υπόβαθρο του Ντέιλ όταν αγόρασε την ομάδα. Οι διαρροές μέσα από την ομοσπονδία απαντούν σε αυτό λέγοντας ότι δόθηκε μια βιαστική και κάπως άτυπη έγκριση στην αγοραπωλησία γιατί έτσι κι αλλιώς χωρίς αυτήν η Μπέρι θα είχε χρεοκοπήσει νωρίτερα.
Οι ομάδες όμως είναι ο κόσμος τους και όσο αυτός και το πάθος του για τη μπάλα παραμένουν ζωντανά, τότε υπάρχει και ελπίδα όσο ζοφερή κι αν είναι μια κατάσταση. Λίγους μόλις μήνες αργότερα μια μερίδα οπαδών δημιούργησε μια νέα ομάδα με όνομα Μπέρι AFC που έγινε αποδεκτή από την ένωση των ομάδων στις Βορειοδυτικές κομητείες. Θα ξεκινούσε κανονικά από τη βάση της ποδοσφαιρικής πυραμίδας και τα ερασιτεχνικά της περιοχής του Μάντσεστερ και θα χρησιμοποιούσε σαν έδρα το γήπεδο της γειτονικής Ράντκλιφ. Μια άλλη ομάδα οπαδών κίνησε όλες τις νομικές διαδικασίες για να καθαρίσει το ιστορικό όνομα του συλλόγου και να ανακτηθεί η κυριότητα του γηπέδου, η ιστορία και τα διάφορα τρόπαια του που ουσιαστικά είχαν κατασχεθεί.
Μετά από κάμποσα δικαστήρια και χάρη στην εθελοντική εργασία αρκετών ανθρώπων ο στόχος επετεύχθη στα τέλη του 2022. Οι δυο ξεχωριστές οπαδικές προσπάθειες ένωσαν τελικά τις δυνάμεις τους αυτή την άνοιξη, η Μπέρι AFC έγινε η γνωστή από το 1885 Μπέρι και με το ξεκίνημα της νέας σεζόν επέστρεψε και στο γήπεδο της. Το έργο της επιστροφής στην παλιά κανονικότητα δεν θα είναι εύκολο ούτε σύντομο, αφού η ομάδα θα αγωνιστεί φέτος στην 9η κατηγορία (γι’αυτό και το ότι μαζεύτηκαν 2500 άνθρωποι για ένα φιλικό μιας ομάδας επιπέδου πρωταθλήματος παμπ αποτελεί μεγάλη υπόθεση). Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια όμως, στα οποία δεν υπήρχε καν ομάδα, ακόμα κι αυτή η προοπτική μοιάζει με ονείρωξη. Εντελώς συμπτωματικά πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε μια οικονομική είδηση που είχε ως τίτλο: “Οι δυο πρώην πρόεδροι της Μπέρι κήρυξαν πτώχευση μέσα σε λίγους μήνες ο ένας από τον άλλον”.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
-
"Τι είναι μια ομάδα;
Δεν είναι οι εγκαταστάσεις ή οι διοικούντες ή οι άνθρωποι που πληρώνονται για να την εκπροσωπούν.
Δεν είναι τα τηλεοπτικά συμβόλαια, οι ρήτρες αποδέσμευσης, τα τμήματα μάρκετινγκ ή οι σουίτες.
Είναι ο θόρυβος, το πάθος, το αίσθημα του να ανήκεις κάπου, η περηφάνια για την πόλη σου.
Είναι ένα μικρό παιδί που ανεβαίνει για πρώτη φορά τα σκαλιά του γηπέδου, κρατώντας το χέρι του πατέρα του, και κοιτάζοντας με δέος αυτό το αγιασμένο κομμάτι χλοοτάπητα από κάτω του, ερωτεύεται, χωρίς να μπορεί να κάνει διαφορετικά."
Σαν σήμερα το 2009 έφυγε από τη ζωή ο Σερ Μπόμπι Ρόμπσον.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/364621223_680772467418549_1930290531235943541_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=oJq1SKomgbsAX8vd12Y&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfC01LkHbhp1153fMhzacE0KqrBq7TTnqQ8MTrUyL2KbAw&oe=64D10353)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=681201524042310&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/02/newca.jpg?w=800&ssl=1)
Τι είναι μια ομάδα;
(…) Σε κάθε περίπτωση, τι είναι μια ομάδα;
Δεν είναι οι εγκαταστάσεις ή οι διοικούντες ή οι άνθρωποι που πληρώνονται για να την εκπροσωπούν.
Δεν είναι τα τηλεοπτικά συμβόλαια, οι ρήτρες αποδέσμευσης, τα τμήματα μάρκετινγκ ή οι σουίτες.
Είναι ο θόρυβος, το πάθος, το αίσθημα του να ανήκεις κάπου, η περηφάνια για την πόλη σου.
Είναι ένα μικρό παιδί που ανεβαίνει για πρώτη φορά τα σκαλιά του γηπέδου, κρατώντας το χέρι του πατέρα του, και κοιτάζοντας με δέος αυτό το αγιασμένο κομμάτι χλοοτάπητα από κάτω του, ερωτεύεται, χωρίς να μπορεί να κάνει διαφορετικά.
Απόσπασμα από το βιβλίο ‘Newcastle: My Kind of Toon’ του Σερ Μπόμπι Ρόμπσον
Μια μέρα σαν κι αυτή του 1933 σε ένα χωριό της Βόρειο-ανατολικής Αγγλίας γεννιόταν ο Ρόμπερτ Γουίλιαμ Ρόμπσον. Εβδομήντα έξι χρόνια αργότερα, στις 31 Ιουλίου 2009, άφηνε την τελευταία του πνοή στην ίδια περιοχή, έχοντας γίνει γνωστός με το όνομα «Μπόμπι» και έχοντας προσθέσει τον τίτλο του «Σερ» μπροστά από το ονοματεπώνυμο του, απόρροια μιας τεράστιας προπονητικής καριέρας με αρκετές επιτυχίες και στο εσωτερικό αλλά και – παραδόξως για Άγγλο προπονητή – και στο εξωτερικό.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/02/bobby_robson.jpg?resize=613%2C368&ssl=1)
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/02/JS49457996.jpg?w=615&ssl=1)
Ποδοσφαιρική ανατριχίλα, Made in Scotland
Το Λιθ είναι μια ιστορική περιοχή στα βόρεια του Εδιμβούργου, η οποία έχει προσφέρει στον πλανήτη τη Χιμπέρνιαν και τα δίδυμα αδέρφια, Τσάρλι και Κρέγκ Ρίντ, που κάποιοι ξέρουμε ως “The Proclaimers” και κάποιοι άλλοι ως “εκείνη η μπάντα που λέει εκείνο το γαμάτο, χαρούμενο τραγουδάκι που κάτι λέει για 500 μίλια“. Όπως οι περισσότεροι Σκωτσέζοι (διάσημοι ή λιγότερο γνωστοί), τα αδέρφια Ρίντ είναι φανατικοί ποδοσφαιρόφιλοι, στηρίζουν από μικρά παιδιά την αγαπημένη τους Χιμπέρνιαν, ενημερώνονται καθημερινά γι’αυτήν, ακόμα κι όταν βρίσκονται σε περιοδεία, και πρωτοστάτησαν στην προσπάθεια των οπαδών να αποκτήσουν το 51% της ομάδας, ώστε να μην εξαρτώνται από κανέναν άγνωστο εκατομμυριούχο επενδυτή.
Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των φιλάθλων μάλιστα, μπορούν να καυχιούνται ότι έχουν έναν ιδιαίτερο δεσμό με την αγαπημένη τους ομάδα, αφού αυτή χρησιμοποιεί σαν ανεπίσημο ύμνο σε αρκετά παιχνίδια ένα τραγούδι τους. Το κομμάτι λέγεται “Sunshine on Leith”, κυκλοφόρησε το 1988 και είναι ουσιαστικά το “You’ll never walk alone” της Χιμπέρνιαν.
Την Τετάρτη οι “Χίμπς” υποδεχόταν για το Κύπελλο Σκωτίας τη μεγάλη αντίπαλο τους, Χάρτς, σε ένα ακόμα ντέρμπι του Εδιμβούργου, που στο παρελθόν έχει χαρίσει μερικές, κυριολεκτικά, αδιανόητες στιγμές. Το τέλος του αγώνα βρήκε τη Χιμπέρνιαν νικήτρια με 3-1 και το γεγονός αυτό δεν μπορούσε να γιορταστεί με καλύτερο τρόπο από αυτόν (που σε αρκετούς παλιούς φίλους του σομπρέρο, πιθανόν θα θυμίσει μια παλιότερη ποδοσφαιρική ανατριχίλα προερχόμενη από ένα ιρλανδικό παραδοσιακό τραγούδι):
“My heart was broken, my heart was broken
Sorrow Sorrow Sorrow Sorrow
My heart was broken, my heart was broken
You saw it, You claimed it
You touched it, You saved it (…)”
Παρ’όλο που το συγκεκριμένο βίντεο είναι αναμφίβολα καθηλωτικό, αυτή δεν είναι η καλύτερη ‘ερμηνεία’ του συγκεκριμένου κομματιού από τους οπαδούς της ομάδας. Κάτι λιγότερο από ένα χρόνο πριν, όταν η Χιμπέρνιαν κέρδιζε το πρώτο της Κύπελλο μετά από 114 χρόνια, νικώντας με 2-3 τους Ρέιντζερς μέσα στη Γλασκώβη, περισσότεροι από 20.000 εκδρομείς-οπαδοί της παρέμειναν στις κερκίδες και μετά την απονομή και τραγούδησαν από την ψυχή τους για την μεγάλη τους καψούρα και τον ‘Αρχηγό’ που φροντίζει να υπάρχει λιακάδα στο αγαπημένο τους Λιθ.
“(…) While I’m worth my room on this earth
I will be with you
While the Chief, puts sunshine on Leith
I’ll thank Him for His work
And your birth and my birth...”
sombrero.gr
-
Μύθος πως η Μάργκαρετ Θάτσερ αποφάσισε τον πενταετή αποκλεισμό των αγγλικών συλλόγων και έλυσε οριστικά το πρόβλημα του χουλιγκανισμού
Ισχυρισμός 1
Η Μάργκαρετ Θάτσερ αποφάσισε τον πενταετή αποκλεισμό των βρετανικών ομάδων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Συμπέρασμα 1
Στις 2 Ιουνίου 1985, η UEFA ανακοίνωσε τον επ' αόριστο αποκλεισμό των αγγλικών ομάδων από την Ευρώπη. Το επόμενο διάστημα ακολούθησαν κάποιες χαλαρώσεις. Τελικά, όλοι οι αγγλικοί σύλλογοι υπέστησαν πενταετή αποκλεισμό, πλην της Λίβερπουλ που αποκλείστηκε για έξι χρόνια. Είχε προηγηθεί ανακοίνωση της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Βρετανίας (FA) στις 31 Μαΐου 1985, με την υποστήριξη της πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ, ότι αποσύρει τους αγγλικούς συλλόγους από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, σε μία κίνηση που αποσκοπούσε στο να προλάβει την απόφαση της UEFA. Οι αγγλικές ομάδες, ωστόσο, αναμενόταν να αγωνιστούν σε μεγάλες διοργανώσεις την επόμενη χρονιά. Κάτι τέτοιο, τελικά, ανετράπη οριστικά από την απόφαση της UEFA.
Ισχυρισμός 2
Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλυσε οριστικά το ζήτημα του χουλιγκανισμού στην Αγγλία.
Συμπέρασμα 2
Η Μάργκαρετ Θάτσερ προσπάθησε να πατάξει τον χουλιγκανισμό μέσα από τη θέσπιση δύο νομοθετημάτων τα οποία κρίθηκαν σε αρκετά σημεία τους αντιπαραγωγικά, χωρίς άλλες ριζικές αλλαγές. Το αγγλικό ποδόσφαιρο άρχισε να αναμορφώνεται χάρη στη μαζική αποδοχή που γνώρισε η τελική αναφορά του δικαστή Peter Taylor, ύστερα από την τραγωδία στο Hillsborough το 1989. Τα μέτρα ασφαλείας που πρότεινε κατέστησαν υποχρεωτική την ανακατασκευή των γηπέδων ώστε, μεταξύ άλλων, να διαθέτουν καθίσματα, μετατρέποντάς τα σε ασφαλείς χώρους. Επιπλέον, η ίδρυση της Premier League το 1992 και η μετατροπή του αγγλικού ποδοσφαίρου σε τηλεοπτικό γεγονός οδήγησε στη διεύρυνση του κοινού και στη μεγάλη εισροή κεφαλαίων προς τους συλλόγους, οι οποίοι με τη σειρά τους συνέβαλαν στον εκσυγχρονισμό του θεσμού.
Στον απόηχο της δολοφονίας του 29χρονου Μιχάλη Κατσουρή, κατά τη διάρκεια συμπλοκής με χούλιγκανς της Ντιναμό Ζάγκρεμπ έξω από το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας στις 7 Αυγούστου 2023, επανήλθε στην επικαιρότητα το ζήτημα της πάταξης του φαινομένου του χουλιγκανισμού. Πολλοί χρήστες, αλλά και δημοσιεύματα του ηλεκτρονικού Τύπου, έκαναν λόγο για το παράδειγμα της Αγγλίας, αναφερόμενοι στη Μάργκαρετ Θάτσερ ως την πολιτικό που έλυσε οριστικά το πρόβλημα του χουλιγκανισμού και αναμόρφωσε το βρετανικό ποδόσφαιρο. Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκαν ότι “η Μάργκαρετ Θάτσερ αποφάσισε τον αποκλεισμό των αγγλικών ομάδων από διεθνείς οργανώσεις” και επέβαλε μια σειρά δραστικών μέτρων που οδήγησαν στην πάταξη του φαινομένου. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Ας δούμε αναλυτικά τι ισχύει.
Παραδείγματα αναρτήσεων:
Σε πολλές αναρτήσεις βλέπουμε τον ακόλουθο ισχυρισμό:
Η Σιδηρά Κυρία αποφάσισε χωρίς να υπολογίσει πολιτικό κόστος να λύσει μία και καλή το αιώνιο πρόβλημα του χουλιγκανισμού. Η απόφαση της Θάτσερ προέβλεπε πενταετή αποκλεισμό των βρετανικών ομάδων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Σε άλλες αναρτήσεις συναντάμε την αναφορά σε μια σειρά μέτρων που θεσπίστηκαν από τη Θάτσερ και τα οποία παρουσιάζονται ως αποτελεσματικά στην καταπολέμηση του χουλιγκανισμού:
«Πρέπει να καθαρίσουμε τον χουλιγκανισμό και θα περάσουμε ξανά τη θάλασσα για να παίξουμε σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, μόνο αν και όταν τελειώσουμε με αυτό το πρόβλημα», είχε πει τότε η Θάτσερ.
Το νομόσχεδιο προέβλεπε
Απαραίτητη χρήση των καμερών στο γήπεδο
Κατάργηση των θέσεων για όρθιους θεατές
Απαγόρευση πώλησης αλκοόλ στο γήπεδο
Κάρτα φιλάθλου που υποχρεούτο κάθε ομάδα να εκδίδει
Κάθε σύλλογος έπρεπε να γνωρίζει τα πλήρη στοιχεία κάθε μέλους των οπαδών που ανήκαν σε σύνδεσμο της ομάδας
Το συγκεκριμένο κείμενο προέρχεται από παλαιότερο δημοσίευμα του ενημερωτικού ιστότοπου iefimerida.gr (8.4.2013), με τίτλο “Οταν η Θάτσερ έδιωξε τους χούλιγκαν από τα γήπεδα”.
(https://media.ellinikahoaxes.gr/uploads/2023/08/FireShot-Capture-1408-%CE%9F%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B7-%CE%98%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B5%CF%81-%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CF%89%CE%BE%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%B1-iefimerida.gr_-www.iefimerida.gr-side-1024x223.jpg)
Αποσπάσματα του άρθρου που ανακυκλώνονται από τους χρήστες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, Πηγή
Τι ισχύει
Στις 29 Μαΐου 1985, στο στάδιο Heysel των Βρυξελλών, 39 οπαδοί της Γιουβέντους έχασαν τη ζωή τους ύστερα από βίαιες συμπλοκές που ξέσπασαν εντός του γηπέδου μεταξύ οπαδών της Λίβερπουλ και των Ιταλών, ενώ συνολικά τραυματίστηκαν 600 άτομα.
Ως αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων, η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ προσπάθησε να πείσει τον πρόεδρο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αγγλίας, Bert Millichip, να αποσύρει τους αγγλικούς συλλόγους από την Ευρώπη προτού αυτοί εκδιωχθούν, όπως αναφέρουν δημοσιεύματα της εποχής.
(https://media.ellinikahoaxes.gr/uploads/2023/08/FireShot-Capture-1385-Thatcher-set-to-demand-FA-ban-on-games-in-Europe-Special-reports-_-archive.ph_.jpg)
Πηγή
Πράγματι, στις 31 Μαΐου 1985, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας ανακοίνωσε την απόσυρση των αγγλικών ομάδων από την Ευρώπη για έναν χρόνο.
(https://media.ellinikahoaxes.gr/uploads/2023/08/FireShot-Capture-1416-TimesMachine_-June-1-1985-NYTimes.com-timesmachine.nytimes-1024x652.jpeg)
“Οι Άγγλοι εγκατέλειψαν το Ευρωπαϊκό Ποδόσφαιρο για έναν χρόνο“, Πηγή: The New York Times
Δύο ημέρες αργότερα, στις 2 Ιουνίου 1985, η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA (Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών) συνεδρίασε στη Βασιλεία της Ελβετίας απ’ όπου ανακοίνωσε τον επ’ αόριστο αποκλεισμό των αγγλικών ποδοσφαιρικών συλλόγων από τις διοργανώσεις της Ευρώπης. [πηγή]
“Η απόφαση να αποκλειστούν οι αγγλικοί σύλλογοι από τις διοργανώσεις συλλόγων της UEFA για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα ελήφθη σκόπιμα για να δοθεί ευελιξία. Υποψιαζόμαστε ότι η απαγόρευση θα είναι για δύο ή τρία χρόνια, αλλά θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί, διότι προφανώς κάποιοι σύλλογοι μπορεί να αποδείξουν ότι έχουν πολιτισμένους οπαδούς και θα μπορούσαν να τους επιτραπεί να συμμετέχουν σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στο μέλλον η UEFA δεν θα στέλνει μικρές φωτοβολίδες και πυροτεχνήματα. Όλα θα τιμωρούνται και θα τιμωρούνται με κυρώσεις. Πρέπει να ενεργήσουμε με υποδειγματικό τρόπο. Το οφείλουμε στη μνήμη των 38 ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους ως θύματα της βάρβαρης βίας στις Βρυξέλλες”.
Jacques Georges, Πρόεδρος UEFA (1983-1990)
Τελικά, οι αγγλικές ομάδες αποκλείστηκαν για πέντε χρόνια, εκτός από τη Λίβερπουλ, της οποίας η ποινή – αρχικά επ’ αόριστον – καθορίστηκε στα δέκα χρόνια και αργότερα μειώθηκε σε έξι. [πηγή]
Η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ – από κοινού με το υπουργικό συμβούλιο – αποδέχθηκε πλήρως την απόφαση του αποκλεισμού. Στις 3 Ιουνίου 1985, μία ημέρα μετά την απόφαση του αποκλεισμού από την UEFA, η Θάτσερ σε δήλωσή της για την τραγωδία στο Heysel ανέφερε τα εξής:
“Υπό αυτές τις συνθήκες, η Κυβέρνηση χαιρέτισε την αρχική απόφαση της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας να αποσύρει τους αγγλικούς συλλόγους από τη συμμετοχή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις της επόμενης περιόδου, και κατανοούμε πλήρως την επακόλουθη απόφαση της UEFA να απαγορεύσει στους αγγλικούς συλλόγους τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για αόριστο χρονικό διάστημα, και πιστεύουμε ότι είναι σωστή. Αυτή η απόσυρση δίνει στις αγγλικές ποδοσφαιρικές αρχές την ευκαιρία να εισαγάγουν αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση της βίας και να πείσουν τις άλλες χώρες ότι το έχουν κάνει”.
Συνεπώς, την απόφαση για πενταετή αποκλεισμό των αγγλικών συλλόγων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις έλαβε η UEFA και όχι η πρωθυπουργός της Αγγλίας Μάργκαρετ Θάτσερ.
Λήψη μέτρων ενάντια στον χουλιγκανισμό
Η δεκαετία του ’80 ήταν γεμάτη τραγωδίες και πολυάριθμα περιστατικά χουλιγκανισμού, που έφεραν στην επιφάνεια την παρακμάζουσα κατάσταση των αγγλικών γηπέδων και ιδίως την ελλιπή τους ασφάλεια.
Στις 13 Μαρτίου 1985 έλαβε χώρα ένα από τα χειρότερα περιστατικά ποδοσφαιρικού χουλιγκανισμού, τα επεισόδια στο Λούτον, στα οποία συμμετείχαν και οπαδοί της Millwall, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή του γηπέδου.
Τότε ήταν η πρώτη φορά που επιβλήθηκε το μέτρο της κάρτας μέλους αποκλειστικά για τους φιλάθλους της Λούτον, από τον πρόεδρο της ομάδας, David Evans, προσωπικό φίλο της Θάτσερ.
Στις 19 Μαρτίου 1985, η Θάτσερ επέστρεψε με ένα πακέτο προτάσεων που προέβλεπαν, μεταξύ άλλων, απαγόρευση του αλκοόλ, κάρτα μέλους για τους φιλάθλους, καλύτερα κάγκελα και κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης.
(https://media.ellinikahoaxes.gr/uploads/2023/08/FireShot-Capture-1398-e8e62e492b4a1a43cd16-77325458036aa340f9e5dfc158bde804.ssl_.cf2_.rackcdn.com_.jpg)
Οι κυβερνητικές προτάσεις μετά τα επεισόδια στο Λούτον, Πηγή
Ωστόσο, στις 11 Μαΐου 1985 ξέσπασε η πυρκαγιά στο γήπεδο της Μπράντφορντ, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα της τρίτης κατηγορίας, σκοτώνοντας 56 ανθρώπους. Βίντεο ντοκουμέντο της εποχής μπορείτε να δείτε εδώ.
Το τραγικό συμβάν κατέδειξε, μεταξύ άλλων, πως η κυβερνητική πρόταση για υψηλότερα κάγκελα που είχε παρουσιαστεί από την κυβέρνηση Θάτσερ προσέκρουε σε μία από τις σημαντικότερες παραμέτρους ασφαλείας, καθώς στο γήπεδο Μπράντφορντ όσοι βρίσκονταν κοντά στους φράκτες κάηκαν ζωντανοί ή τραυματίστηκαν σοβαρά. [πηγή]
Την ίδια περίοδο είχε συσταθεί ομάδα εργασίας (Working Group) υπό την εποπτεία του τότε Υπουργού Αθλητισμού Neil Macfarlane. Σε αναφορά του, στις 24 Ιουλίου 1985, συμπυκνώνει τις δράσεις που είχαν λάβει μέχρι στιγμής τόσο η κυβέρνηση όσο και οι αθλητικοί σύλλογοι.
Η πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση της Θάτσερ για την πάταξη του χουλιγκανισμού εκφράστηκε μέσα από δύο νομοθετήματα: 1) το Sporting Events (Control of Alcohol) Act 1985 (Νόμος περί Αθλητικών Εκδηλώσεων), τον νόμο που απαγόρευσε την κατανάλωση αλκοόλ στα γήπεδα και 2) το Public Order Act 1986 (Νόμος περί Δημόσιας Τάξης), τον νόμο που επέτρεψε στην αστυνομία να ελέγχει τις κινήσεις των οπαδών, να περιορίζει τις συναθροίσεις διαδηλωτών και να συλλαμβάνει για “ανάρμοστη συμπεριφορά” όσους κατά την κρίση της έθεταν σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, ακόμα και αν η συμπεριφορά τους δεν ήταν παράνομη. [πηγή]
Τα δύο αυτά νομοθετήματα αποτέλεσαν τα βασικά μέτρα που λήφθηκαν από την κυβέρνηση Θάτσερ, στα οποία, ωστόσο, έχει ασκηθεί έντονη κριτική από ποικίλες πλευρές. Ο βασικότερος αντίλογος στις πολιτικές της Θάτσερ υποστηρίζει πως η τότε πρωθυπουργός αντιμετώπιζε το ποδόσφαιρο και τον χουλιγκανισμό ως ένα ζήτημα “νόμου και τάξης”, παραγνωρίζοντας τους παράγοντες της ελλιπούς ασφάλειας και της υποβάθμισης των ποδοσφαιρικών γηπέδων, οι οποίοι αποτέλεσαν τις κυριότερες αιτίες για τις τραγωδίες που συνέβησαν εντός των ποδοσφαιρικών γηπέδων τη δεκαετία του ’80. [πηγή] [πηγή]
Παράλληλα, οι περισσότεροι σύλλογοι είχαν αρχίσει να εγκαθιστούν κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης (CCTV), ένα μέτρο που είχε πολλούς εμπνευστές ήδη από το 1984:
(https://media.ellinikahoaxes.gr/uploads/2023/08/FireShot-Capture-1399-Full-text-of-_Football-spectator-violence-_-report-of-an-official-wo_-archive.org_.jpg)
Πρόταση Ομάδας Εργασίας του Υπουργείου Περιβάλλοντος, 1984 Πηγή
Σύμφωνα με τα Εθνικά Αρχεία που ήρθαν στη δημοσιότητα το 2014, μετά το πέρας των 30 ετών, η κυβέρνηση Θάτσερ επιθυμούσε τη γενικευμένη εφαρμογή της κάρτας μέλους, ένα μέτρο που συζητιόταν πολύ έντονα ήδη από το 1985 μεταξύ των κυβερνητικών κύκλων. (Μέρος των αρχείων της εποχής μπορεί να διαβαστεί εδώ).
(https://media.ellinikahoaxes.gr/uploads/2023/08/FireShot-Capture-1389-side.jpg)
Δύο επιστολές προς τη Μάργκαρετ Θάτσερ τον Ιούλιο του 1985 για το θέμα της κάρτας μέλους από τον ειδικό σύμβουλό της Hartley Booth (αριστερά) και από τον Υπουργό Αθλητισμού Neil Macfarlane (δεξιά)
Τελικά, η εθνική ταυτότητα μέλους (National Memebership Scheme) θεσπίστηκε το 1989, μέσα από το Football Spectators Act 1989, αλλά αποσύρθηκε πολύ γρήγορα, καθώς κρίθηκε επικίνδυνη για την ασφάλεια, ύστερα από την τελική αναφορά του δικαστή Peter Taylor για την τραγωδία στο γήπεδο Χίλσμπορο του Σέφιλντ, στις 15 Απριλίου 1989, όταν, κατά τη διάρκεια ενός ημιτελικού αγώνα για το Κύπελλο Αγγλίας, 97 άνθρωποι καταπλακώθηκαν μέχρι θανάτου, εξαιτίας του υπερβολικού συνωστισμού και του αποτυχημένου ελέγχου της αστυνομίας.
Αντίστοιχα, η αναφορά ανέδειξε και την αντιπαραγωγικότητα του Νόμου περί Αθλητικών Εκδηλώσεων του 1985 για την απαγόρευση του αλκοόλ:
Η κατανάλωση αλκοόλ πριν από τους αγώνες αυξήθηκε παράλληλα με την αύξηση του χουλιγκανισμού. […] Η έλευση των σούπερ μάρκετ με τα off-licence παρείχε πολυάριθμα σημεία πώλησης κονσερβοποιημένης μπύρας- έτσι έγινε εύκολη η κατανάλωση αλκοόλ στον αγώνα και στο δρόμο προς αυτόν, είτε οι τοπικές παμπ ήταν ανοιχτές είτε όχι. Τέλος, εκτός από τον χρόνο και το αλκοόλ που ήταν διαθέσιμα, αναπτύχθηκε μια στάση απέναντι στο ποτό στο Ηνωμένο Βασίλειο που δεν συναντάται στον ίδιο βαθμό αλλού – μια λατρεία της υπερβολικής κατανάλωσης […] και παραμένει έτσι παρά τη νομοθεσία που απαγορεύει την πώληση ή την κατοχή αλκοόλ σε ποδοσφαιρικά γήπεδα και τη μεταφορά αλκοόλ σε δημόσια και μισθωμένα οχήματα που κατευθύνονται σε τέτοια γήπεδα.
The Hillsborough Stadium disaster. 15 April 1989. Inquiry by the Rt Hon Lord Justice Taylor. Final Report, σελ. 9.
Οι απαρχές της αναμόρφωσης του βρετανικού ποδοσφαίρου
Η τραγωδία του Χίλσμπορο αποτέλεσε ορόσημο για την αναμόρφωση του αγγλικού ποδοσφαίρου και ανέδειξε πως τα προηγούμενα μέτρα είχαν ελάχιστη πρακτική εφαρμογή και αποτελεσματικότητα.
Η δεκαετία του 1980 ήταν ίσως μεγαλύτερη πρόκληση για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Αγγλία από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Εκείνη η δεκαετία ήταν πραγματικά το ναδίρ με τις τραγωδίες και τον χουλιγκανισμό. Το ποδόσφαιρο κατηγόρησε την κυβέρνηση, η κυβέρνηση κατηγόρησε το ποδόσφαιρο. Αλλά το Χίλσμπορο έβαλε όλους στην ίδια σελίδα. Τα γήπεδα βελτιώθηκαν, το ίδιο και η αστυνόμευση και η επιτήρηση, ήρθε το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης και πήραμε κάποια νομοθετική βοήθεια για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του κοινού.
Gordon Taylor, διευθύνων σύμβουλος της Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών, The Athletic
Η τελική αναφορά του δικαστή Peter Taylor περιλάμβανε 76 προτάσεις για την ασφάλεια των αγωνιστικών χώρων, μεταξύ των οποίων η υποχρεωτική μετατροπή όλων των σταδίων της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας σε στάδια καθήμενων (all-seated stadia) μέχρι το 1994.
(https://media.ellinikahoaxes.gr/uploads/2023/08/FireShot-Capture-1405-All-seated-football-stadia-Sports-Grounds-Safety-AuthoritySports-G_-sgsa.org_.uk_.jpg)
Πηγή
Παράλληλα, ο δικαστής Taylor πρότεινε πως όλα τα γήπεδα που έχουν οριστεί βάσει του νόμου περί ασφάλειας των αθλητικών χώρων Safety of Sports Grounds Act 1975 θα πρέπει να επιτρέπουν στους θεατές να κάθονται μόνο σε καθίσματα, με αντιστοίχιση εισιτηρίων-θέσεων, ενώ κατάργησε τους περιμετρικούς φράκτες.
Όλα τα καρφιά ή παρόμοιες κατασκευές στις περιμετρικές ή ακτινικές περιφράξεις και όλα τα τμήματα που προεξέχουν ή που επιστρέφουν προς τα μέσα προς τους θεατές, πρέπει να αφαιρούνται.
The Hillsborough Stadium disaster. 15 April 1989. Inquiry by the Rt Hon Lord Justice Taylor. Final Report, σελ. 77.
Ως αποτέλεσμα της έκθεσης Taylor, οι περισσότεροι σύλλογοι ανακαίνισαν ή ανακατασκεύασαν τα γήπεδά τους ενώ άλλοι έχτισαν νέα γήπεδα σε διαφορετικές τοποθεσίες. [πηγή]
Στις 20 Φεβρουαρίου 1992 ιδρύεται η Premier League, με την απόσχιση των μεγαλύτερων συλλόγων από τη Football League.
Αρκεί να δείτε πόσο γρήγορα βελτιώθηκαν τα πράγματα – τα γήπεδα, οι εγκαταστάσεις των μέσων ενημέρωσης, η διάθεση εισιτηρίων για τους φιλάθλους εκτός έδρας, ό,τι θέλετε – για να καταλάβετε ότι (η απόσχιση) ήταν το σωστό.
Mike Foster, πρώτος γενικός γραμματέας της Premier League, The Athletic
Η ίδρυση της Premier League συνοδεύτηκε από την οικονομική εκτόξευση των μεγάλων συλλόγων, ύστερα από την εξαγορά των δικαιωμάτων τους από τον σταθμό BSkyB, μετέπειτα Sky, του Rupert Murdoch, με τη συμφωνία τα κέρδη να κατανέμονται ισομερώς μεταξύ των συλλόγων-μελών, κάτι που δεν ίσχυε όσο όλες οι ομάδες βρίσκονταν κάτω από τη Football League.
Εξαιτίας αυτής της πρωτοβουλίας το ποδόσφαιρο μετατράπηκε σε τηλεοπτικό γεγονός, αυξάνοντας ταυτόχρονα και τη συμμετοχή του κόσμου και αλλάζοντας τη σύνθεση του κοινού.
“Το ποδόσφαιρο είχε ξαναγίνει cool και αυτό έφερε ένα νέο κοινό στο παιχνίδι”.
Mike Foster, πρώτος γενικός γραμματέας της Premier League, The Athletic
“Ξαφνικά πολύ περισσότερες γυναίκες έρχονταν στο παιχνίδι. Πριν από αυτό ήταν πολύ ανδροκρατούμενο”.
Chantal Stanley, ατζέντης του David Ginola και του Frank Leboeuf, The Athletic
(https://media.ellinikahoaxes.gr/uploads/2023/08/FireShot-Capture-1406-How-did-the-Premier-League-change-English-football_-%E2%80%93-The-Athletic_-archive.ph_-911x1024.jpg)
Η προοδευτική αύξηση του ποσού επένδυσης για τη δικαιώματα της Premier League, Πηγή
Μία ακόμη σημαντική παράμετρος της αλλαγής ήταν η προσωπική πρωτοβουλία των ιδιοκτητών των αγγλικών συλλόγων, οι οποίοι είχαν επενδύσει προσωπικά στο πρωτάθλημα και επιθυμούσαν να ανεβάσουν τα στάνταρ των ομάδων τους σε όλους τους τομείς.
“Ξέρω ότι ο κόσμος εστιάζει στα χρήματα, αλλά στις συναντήσεις τότε υπήρχαν μεγάλες προσωπικότητες, μεγάλες φωνές, όπως ο Σερ Τζον Χολ (της Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ), ο Νταγκ Έλις (της Άστον Βίλα), ο Άλαν Σούγκαρ (της Τότεναμ), ο Κεν Μπέιτς (της Τσέλσι)… όλοι ήθελαν να βελτιώσουν το προϊόν. Τους ανήκαν οι σύλλογοι, οπότε ήταν διαφορετικά από ό,τι τώρα, όπου στις συνεδριάσεις παρίστανται οι υπάλληλοι, η δυναμική ήταν διαφορετική. Είχες πραγματικά την αίσθηση ότι αυτοί οι ιδιοκτήτες είχαν επενδύσει προσωπικά στο πρωτάθλημα”.
Mike Foster, πρώτος γενικός γραμματέας της Premier League, The Athletic
Τέλος, παρόλο που τα τελευταία χρόνια η βία που εκδηλώνεται στα γήπεδα κινείται πτωτικά, τα πιο πρόσφατα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι οι συλλήψεις κατά την αγωνιστική περίοδο 2021-2022 ήταν περίπου 59% υψηλότερες από εκείνες της ποδοσφαιρικής περιόδου 2018-2019 (πριν από την COVID-19) και συγκρίσιμες με τα επίπεδα που παρατηρήθηκαν κατά τις αγωνιστικές περιόδους 2011-2012-2013-2014, υποδηλώνοντας μια ανησυχητική άνοδο της βίας στα γήπεδα, ιδιαίτερα μετά το τέλος της πανδημίας.
(https://media.ellinikahoaxes.gr/uploads/2023/08/FireShot-Capture-1407-Football-related-arrests-and-banning-orders-England-and-Wales_-2021_-www.gov_.uk_.jpg)
Πηγή
Συμπέρασμα
Δεν αληθεύει ο ισχυρισμός ότι η Μάργκαρετ Θάτσερ αποφάσισε τον πενταετή αποκλεισμό των αγγλικών ομάδων από την Ευρώπη. Η απόφαση αυτή λήφθηκε στις 2 Ιουνίου 1985 από την UEFA, η οποία αρχικά επέβαλε επ’ αόριστο αποκλεισμό, με την κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ να στηρίζει την απόφαση αυτή. Στην περίοδο από το 1985 έως το 1989 θεσπίστηκαν δύο νομοσχέδια για την απαγόρευση του αλκοόλ και την ενίσχυση της αστυνόμευσης, χωρίς άλλες ριζικές αλλαγές. Η αναμόρφωση του βρετανικού ποδοσφαίρου τοποθετείται χρονικά ύστερα από τη δημοσίευση των 76 προτάσεων της τελικής αναφοράς του δικαστή Peter Taylor, ο οποίος γνωμοδότησε για την ασφάλεια των γηπέδων, που οδήγησε στην υποχρεωτική ανακατασκευή των γηπέδων ώστε να διαθέτουν καθίσματα. Η ίδρυση της Premier League το 1992 συνέβαλε στη μετατροπή του ποδοσφαίρου σε εμπορικό προϊόν αυξάνοντας τα κέρδη των συλλόγων και βελτιώνοντας τόσο τις συνθήκες όσο και τη συμπεριφορά του κοινού.
https://www.ellinikahoaxes.gr/2023/08/17/mythos-pos-i-margkaret-thatser-apofasise-ton-pentaeti-apokleismo-ton-anglikon-syllogon-kai-elyse-oristika-to-provlima-tou-chouligkanismou/
-
-
Η ιαχή «γκολ», ο πλημμυρισμένος από ευτυχία εγκέφαλος των επόμενων δευτερολέπτων, η αγκαλιά με τον φίλο δίπλα σου, το χοροπηδηχτό με τον άγνωστο μπροστινό που ίσως ανήκει σε διαφορετική κοινωνική τάξη και σε διαφορετική γενιά, μπροστά στο παιχνίδι και στο γκολ όλοι είναι ίδιοι και ίσοι, το χαι φάιβ που απορρέει χαρά με τον άγνωστο παραδιπλανό, που πιθανόν δεν έχεις ξαναδεί, ούτε θα ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου,
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.
- Για τους 5-6 που ίσως δεν το κατάλαβαν, το βίντεο είναι το 2ο γκολ της Λίβερπουλ στο 93' στο χθεσινό 1-2 στο Νιούκαστλ.
- Όπου "γκολ" βάλτε "γιεεεεααα" γιατί... Άγγλοι.
- Το απόσπασμα είναι από αυτό το παλιότερο κείμενο μας: https://www.sombrero.gr/2015/05/this-is-football/
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/newcastle-liverpool/2109475169396958/)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/09/86801206_rabbihowell-teamphoto.webp)
Ράμπι Χάουελ: ένας ανένταχτος, πρωτοπόρος από το Σέφιλντ
Στα μέσα του 1860 ένα καραβάνι Ρομά έφτασε στην περιοχή Ντορ στο Σέφιλντ. Στις μέρες μας μιλάμε για ένα πολυτελές προάστιο, εκείνη όμως την εποχή η περιοχή ήταν καλή επιλογή μόνο για τους κάθε λογής «απόκληρους» της Αγγλίας. Τον Οκτώβριο του 1867 θα έρθει στον κόσμο ο Ράμπι Χάουελ και θα μεγαλώσει ανάμεσα σε λάσπες και αυτοσχέδιες καλύβες. Πρόσφυγας στον ίδιο του τον τόπο. Ο πατέρας του για να ζήσει την οικογένεια έφτιαχνε αχυρένιες σκούπες, που τις πουλούσε από σπίτι σε σπίτι και ο μικρός θα μαγευτεί από αυτό το νέο σπορ που είχε αρχίσει να διαδίδεται στη χώρα και που εκείνες τις πρώιμες μέρες δεν ήταν για την τάξη του, τους φτωχούς, αλλά για τους πλούσιους και ισχυρούς. Το ποδόσφαιρο είναι το βασίλειο όπου η ανθρώπινη συντροφικότητα εκφράζεται στο φως του ήλιου, έχει πει απολύτως εύστοχα ο Αντόνιο Γκράμσι και κάπως έτσι, κάτω από τον ήλιο του Σέφιλντ και πάνω σε λασπωμένα τερέν ένα μικρό παιδάκι, που μετά βίας έφτανε τότε το 1.50, άρχισε να ερωτοτροπεί με τις πρώτες μπάλες που του έφτιαχνε από κουρέλια ο πατέρας του. Τα χρόνια πέρασαν, ο μικρός δεν πήγε στο σχολείο και δεν έμαθε γράμματα και κάπως έτσι άρχισε να εργάζεται ως ανθρακωρύχος, παίζοντας παράλληλα ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο σε ομάδες όπως η Έκλεσφιλντ (ομάδα του χωριού του) και λίγο αργότερα η αρκετά πιο γνωστή, για εκείνη την εποχή, Ρόδεραμ Σουίφτς, πριν υπογράψει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ το 1890.
Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα το ποδόσφαιρο που ήταν ένα αριστοκρατικό και αστικό σπορ γινόταν αντιληπτό στο κοινό ως dribbling game (παιχνίδι της ντρίμπλας), κάτι που ήταν απολύτως λογικό μιας και οι αρχικοί του πρωταγωνιστές ήταν αθλητές από τα καλύτερα πανεπιστήμια της βρετανικής αριστοκρατίας με πρώτο τους μέλημα την ατομική προβολή. Τα πρώτα ποδοσφαιρικά άρθρα της εποχής θεωρούσαν μάλιστα ως αδυναμία την πάσα, και την αποδοκίμαζαν, κάτι που άρχισε να αλλάζει σταδιακά όταν το ποδόσφαιρο μεταφέρθηκε στους εργατικούς συλλόγους, από το 1870 κι έπειτα, μετατρέποντας το άθλημα από ελιτίστικο σε λαϊκό. Το dribbling game είχε αρχίσει να γίνεται passing game (ομαδικό παιχνίδι της πάσας). Η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ εκείνης της εποχής ήταν μία από τις καλύτερες ομάδες που κατάφερε να αποθεώσει αυτό το νέο στιλ, έχοντας ως ηγέτη στον άξονά της τον Ράμπι Χάουελ. Έναν παίκτη με μοναδικό ταλέντο που μπορούσε, χάρη και στις απίστευτες αντοχές του, να οργανώσει άψογα το παιχνίδι πάντα σε τρομερή ισορροπία με τις αμυντικές του αρετές, βάζοντας πάντα το σύνολο κάτω από την προσωπική προβολή. Μαζί με τους θρυλικούς Έρνεστ Νίντχαμ και Τόνι Μόρεν θεωρούνταν ως η καλύτερη μεσαία γραμμή στο πρωτάθλημα, φτάνοντας ακόμα και στην εθνική Αγγλίας (σε μια περίοδο που τα διεθνή παιχνίδια ήταν ελάχιστα και μόνο με χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου) κατακτώντας φυσικά και το πρωτάθλημα της περιόδου 1897-1898, και σφραγίζοντας την εξαιρετική παρουσία τους στα γήπεδα της εποχής. Αν ανατρέξουμε στις σημαντικότερες μορφές του αγγλικού ποδοσφαίρου εκείνης της περιόδου θα διαπιστώσουμε ότι ο Χάουελ μάλλον δεν έχει εισπράξει την προβολή που άξιζε σε συνάρτηση με την ποδοσφαιρική του αξία. Ήταν άλλωστε -εκτός του μοναδικού του ταλέντου- ο πρώτος επαγγελματίας Άγγλος, με καταγωγή Ρομά, ποδοσφαιριστής και ο πρώτος που κατάφερε να φορέσει την φανέλα με τα «Τρία Λιοντάρια». Κι όμως, ακόμα και στη wikipedia η χρονολογία της γέννησής του είναι λανθασμένη. Δεν είναι τυχαίο επίσης πως απολύθηκε από την Σέφιλντ μόλις δύο εβδομάδες πριν πανηγυρίσει το πρωτάθλημα του 1898 ενώ ήταν ο απόλυτος ηγέτης της μεσαίας γραμμής, σε μια απόφαση – σκάνδαλο για την εποχή.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/09/rab-howell-footballer-14400335.jpg.webp)
Υπάρχουν πολλές θεωρίες γύρω από εκείνη την απόφαση. Η πρώτη που διέρρευσε και επικράτησε εύκολα στον οργισμένο όχλο, όπως συνήθως συμβαίνει, ήταν πως ο Χάουελ είχε «στήσει» αγώνες κατά της ομάδας του. Υπήρξε μάλιστα ένα παιχνίδι απέναντι στη Σάντερλαντ όπου είχε σκοράρει δύο αυτογκόλ και ήταν αυτά που οδήγησαν στην ήττα. Η δεύτερη ήταν ότι παράτησε τη γυναίκα του και τα τρία τους παιδιά για μια άλλη γυναίκα, κάτι που μια ομάδα όπως η Σέφιλντ Γουνάιτεντ που είχε «χτιστεί» σύμφωνα με σκληρές χριστιανικές γραμμές δεν μπορούσε να το συγχωρήσει ακόμα και στο μεγάλο της αστέρι. Μετά από χρόνια, με τον Έρνεστ Νίντχαμ να κυκλοφορεί βιβλίο για εκείνα τα χρόνια, ρίχνοντας φως σε πολλά μελανά σημεία, και να μην κάνει καμία αναφορά περί στημένων αγώνων, και με τον Χάουελ να έχει πάρει μεταγραφή για τους «κόκκινους» του Λίβερπουλ, έχοντας στο πλάι του όχι τη γυναίκα του και τα παιδιά τους αλλά μια άλλη γυναίκα, το μυστήριο είχε λυθεί και οι όποιες θεωρίες, μάλλον, είχαν βρει τις απαντήσεις τους στην παρουσία δίπλα του.
Με τα χρώματα της Λίβερπουλ ο Χάουελ αγωνίστηκε από το 1898 μέχρι και το 1901 έχοντας ηγετικό ρόλο στις δύο πρώτες του σεζόν. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του απέναντι στην Άστον Βίλα και η τύχη τα έφερε έτσι ώστε αυτές οι δύο να παλεύουν για το πρωτάθλημα μέχρι και την τελευταία αγωνιστική, με τους «villains» τελικά να το κατακτούν με μόλις δύο βαθμούς περισσότερους. Η επόμενη σεζόν ήταν ένα «ναυάγιο» για τη Λίβερπουλ, τερματίζοντας στη 10η θέση, με το πρωτάθλημα να καταλήγει και πάλι στην εκπληκτική Άστον Βίλα. Οι «κόκκινοι» έφτασαν τελικά στο πρωτάθλημα, που ήταν και το πρώτο της πλούσιας ιστορίας τους, τη σεζόν 1900-1901. Ήταν η τελευταία σεζόν του Χάουελ στο Λίβερπουλ με τον ίδιο να έχει παραγκωνιστεί από τη βασική ενδεκάδα χωρίς ουσιαστικά να έχει συμμετοχές. Πλέον στα 33 του, με τις καλές του μέρες να ανήκουν στο παρελθόν και την καταγωγή του -που δυστυχώς δημιουργούσε αρκετά εμπόδια- σε συνδυασμό και με το επαναστατικό του χαρακτήρα του, η Πρέστον θα τον πιστέψει και θα του δώσει επαγγελματικό συμβόλαιο. Αυτό έμελε να είναι και το τελευταίο του.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/09/86802987_headstone1-768x432.jpg)
Το ιστορικό κλαμπ αγωνιζόταν τότε στην 2η κατηγορία και με βλέψεις για την άνοδο. H παρουσία ενός τόσο σπουδαίου -και έμπειρου- ποδοσφαιριστή θα το βοηθούσε να πετύχει το στόχο του. Ο Χάουελ ήταν όντως εξαιρετικός και ηγετικός αλλά η Πρέστον δεν κατάφερε τελικά να πάρει την άνοδο τερματίζοντας στην 3η θέση (με τις δύο πρώτες ομάδες να ανεβαίνουν). Ο Χάουελ αγωνίστηκε στο Deepdale μέχρι και το 1903 όταν σε ένα παιχνίδι απέναντι στη Μπέρνλι, σε ένα σοκαριστικό τάκλιν, έσπασε το πόδι του. Ο ήχος που ακούστηκε από το σπάσιμο έφτασε να πάρει μυθικές διαστάσεις και να συζητιέται, πάντα με τις απαραίτητες «σάλτσες» για πάρα πολλά χρόνια. Ο τραυματισμός, για κάποιον που ήταν στα 36 και με την ιατρική να βρίσκεται έτη φωτός πίσω από αυτή των ημερών μας, ήταν απαγορευτικός για να του δώσει το δικαίωμα να συνεχίσει το ποδόσφαιρο και κάπως έτσι μπήκαν άδοξα οι τίτλοι τέλους μιας σπουδαίας καριέρας. Με τον πρώην ποδοσφαιριστή να βρίσκεται χωρίς κανένα εισόδημα και με σοβαρό πρόβλημα στο εγχειρισμένο του πόδι, η Πρέστον διοργάνωσε ένα φιλικό παιχνίδι οικονομικής βοήθειας τον Οκτώβριο του 1903 ζητώντας από την πρώτη ομάδα του, εκείνη που μαζί της είχε τις καλύτερες μέρες του, την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ δηλαδή, να αγωνιστεί απέναντί της. Τελικά το μίσος για τον Χάουελ υπερίσχυσε του χριστιανικού της υπόβαθρου και κάπως έτσι η Λίβερπουλ πήρε τη θέση της βοηθώντας να μαζευτεί ένα αρκετά σημαντικό ποσό για να ορθοποδήσει και πάλι ο πρώην σπουδαίος, διεθνής ποδοσφαιριστής. Ο Χάουελ αγάπησε μάλιστα τόσο πολύ το Πρέστον που συνέχισε να ζει εκεί, δουλεύοντας σε ένα μικρό μαγαζάκι ως πωλητής φρούτων μέχρι και το τέλος της ζωής του, λίγο πριν συμπληρώσει το 70ο έτος της ηλικίας του. Πέθανε μάλιστα τόσο άσημος, και μόνος, που στον τάφο του, στο παλιό Κοιμητήριο του Πρέστον δεν υπήρχε πλάκα που να αναφέρει το όνομά του μέχρι και το 2015, όταν μετά από δημοσιογραφική έρευνα και με τη βοήθεια ενός δισέγγονου του, βρέθηκε το σημείο και έγιναν οι ανάλογες ενέργειες ώστε να αποκτήσει το ελάχιστο που αξίζει να έχει κάποιος όταν αφήνει αυτόν εδώ τον κόσμο. Ένα όνομα και μια χρονολογία.
Σε μια Πρέμιερ Λιγκ που πρωτοστατεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κάθε μορφής ισότητα, εντός των γηπέδων της, η καταγωγή του Ράμπι Χάουελ δεν θα ήταν πρόβλημα για κανέναν. Πριν 100 (και βάλε) χρόνια το να είναι κάποιος τσιγγάνος και να βρεθεί ως κορυφαίος σε ένα άθλημα που ανήκε ακόμα στην «ελίτ» ήταν κάτι σπουδαίο και πρωτοποριακό και είναι πραγματικά λυπηρό που ποδοσφαιριστές όπως ο ίδιος, με το πέρασμα τόσων ετών, δεν έχουν πάρει ακόμα το μερίδιο που πραγματικά αξίζουν στον αγώνα ώστε να αλλάξουν οι λάθος νοοτροπίες, ανοίγοντας παράλληλα δρόμους για ένα σωρό σπουδαίους ποδοσφαιριστές (και αθλητές γενικότερα) που ακολούθησαν και θα συνεχίσουν να ακολουθούν. Απ’ την άλλη, η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ των δικών μας ημερών δεν έχει σχέση με την ομάδα που έκανε πρωταθλητισμό στα πρώτα χρόνια του αγγλικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, έχοντας ως πρωταρχικό στόχο την παραμονή στα λαμπερά φώτα της Πρέμιερ Λιγκ. O ένας βαθμός, σε πέντε αναμετρήσεις, δεν είναι καθόλου καλή συγκομιδή, ακόμα και για μία ομάδα που έχει ως στόχο την παραμονή, και η αναμέτρηση με την Νιουκάστλ αναμένεται αρκετά δύσκολη όσο και το έργο της ομάδας που κάποτε μεγαλούργησε φορώντας την φανέλα της ένας φτωχός, ταπεινός και καταφερτζής τσιγγάνος.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Πριν από το χθεσινό παιχνίδι της με τη Φλίτγουντ, η Τσέλτεναμ Τάουν μετρούσε 10 αγώνες πρωταθλήματος (3η κατηγορία της Αγγλίας) χωρίς γκολ! Που σημαίνει πως δεν έχει βάλει ακόμα γκολ φέτος, παρ'ότι έχουμε πιάσει Οκτώβριο.
Γι'αυτό το λόγο οι πιστοί αλλά απελπισμένοι οπαδοί της, που δεν ήθελαν η ομάδα τους να ισοφαρίσει το ρεκόρ αγώνων χωρίς γκολ στο αγγλικό ποδόσφαιρο (που είναι 11), σήκωσαν πίσω από την εστία ένα πλακάτ που έγραφε "Στοχεύστε εδώ".
Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια τους, οι παίκτες τους με το ζόρι σημάδεψαν εστία δυο φορές όλες κι όλες σε 90', η Τσέλτεναμ ηττήθηκε με 0-2 και αυτοί έφυγαν ξανά από το γήπεδο χωρίς να φωνάξουν "γκο...", όχι, άκυρο, Άγγλοι είναι οπότε "γιέεεαα".
Για να είμαστε δίκαιοι, μπορεί η ομάδα να μην έχει βρει ακόμα δίχτυα φέτος στο πρωτάθλημα αλλά οι παίκτες της έχουν πετύχει γκολ στο Λιγκ Τρόφι, στην ήττα με 4-1 από τη Μπρίστολ Ρόβερς. Για την ακρίβεια, όχι οι παίκτες της. Ένας παίκτης της Μπρίστολ το έβαλε στην εστία της ομάδας του: https://youtu.be/u7CIpe6iGNg?si=5sxcAZBTcv4Eg6gG&t=75
El Sombrero (φωτογραφίες) (https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/pfbid02b5H6wv4g73ep4XgPzcnPaDvX7PUc98YNXRGLN5cUrE3BFgT6zbHkCp7KPQMEoaQml?locale=el_GR)
-
Αν μπορείς να δεις μόνο ένα βίντεο σήμερα, ας είναι αυτό της Νόριτς για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας.
#YouAreNotAlone
Για την Ελλάδα:
Η Γραμμή 10306 λειτουργεί δωρεάν και ανώνυμα όλο το 24ωρο.
Απευθύνεται σε πολίτες κάθε φύλου και κάθε ηλικίας για οποιοδήποτε θέμα ψυχικής υγείας τους απασχολεί (π.χ. άγχος, οικογενειακά ζητήματα, πένθος, κρίση πανικού). https://10306.gr/
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/norwich/1556569951815709/)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/10/dork.jpg)
Ντόρκινγκ Γουόντερερς: Η ομάδα με τις 12 ανόδους
Ένα από τα θετικά επακόλουθα της ενασχόλησης του Ράιαν Ρέινολντς και του Ρομπ ΜακΕλχένι με τη Ρέξαμ (την οποία έχουμε αναλύσει σε παλιότερο κείμενο που έγινε και επεισόδιο στο podcast «Εl Sombrero stories»), είναι και η προώθηση ενός ποδοσφαιρικού κόσμου, αυτού των πολύ χαμηλών κατηγοριών της Αγγλίας, που σπάνια προβάλλεται παραέξω, πόσο μάλλον σε ένα παγκόσμιο κοινό που παρακολουθεί με ενδιαφέρον το νέο χόμπι των αστέρων του Χόλιγουντ. Κάπως έτσι και χάρη σε ένα μικρό αφιέρωμα που συμπεριλήφθηκε στη δεύτερη σεζόν της σειράς «Welcome to Wrexham» ανακαλύψαμε την ιστορία της Ντόρκινγκ Γουόντερερς, της οποίας την ύπαρξη αγνοούσαμε μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες.
Μέχρι τώρα είχαμε διαβάσει για περιπτώσεις παικτών ή προπονητών που ξεκίνησαν από πολύ χαμηλά και κατάφεραν αρκετά γρήγορα να φτάσουν σε ένα πολύ πιο προβεβλημένο επίπεδο, όπως και περιπτώσεις ομάδων που σε κάποια φάση της ιστορίας τους αναρριχήθηκαν ταχύτατα, πετυχαίνοντας μερικές συνεχόμενες ανόδους. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2023 όμως για να συναντήσουμε ένα σενάριο που έχει πρωταγωνιστή έναν τύπο που φτιάχνει μια ομάδα από το τίποτα και την οδηγεί σε κατηγορίες που δεν θα περίμενες ποτέ να φτάσει. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον Μαρκ Γουάιτ και το δημιούργημα του.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/10/dork6.jpg)
Στα τέλη των 90s o Μαρκ, που τότε εργαζόταν στον τραπεζικό τομέα αφού οι δοκιμές που είχε κάνει μικρός στις ακαδημίες της Φούλαμ δεν είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα, και η παρέα του πήραν μια μεγάλη απόφαση. Μιας και η ομάδα που υποστήριζαν, η Γουίμπλεντον, αντιμετώπιζε μια μικρή κρίση ταυτότητας που συνοδευόταν από οικονομικά και διοικητικά προβλήματα (που λίγα χρόνια μετά θα οδηγούσαν στη διάλυση της), η μικρή αυτή κομπανία των ποδοσφαιρόφιλων, με ηλικίες που κυμαίνονταν μεταξύ 25-30 ετών, αποφάσισε να προσθέσει μια ακόμα δραστηριότητα στα ελεύθερα τότε σαββατοκύριακα της. Η σκέψη, που ήταν εξαιρετικά απλή, έπεσε σε μια από τις κλασικές συνάξεις για κατανάλωση αλκοόλ, εκεί δηλαδή που γεννιούνται συχνά οι καλύτερες ή χειρότερες ιδέες: “Μήπως να φτιάξουμε μια ομάδα για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε;”
Έτσι, το 1999 γεννήθηκε η Ντόρκινγκ Γουόντερερς από τον Μαρκ Γουάιτ και τέσσερις ακόμα φίλους του. Τι ήταν η Ντόρκινγκ Γουόντερερς; Μια κλασική ένωση φίλων και γνωστών, από αυτές που στην Αγγλία αποκαλούνται “ομάδες παμπ”, που το μόνο που την ξεχώριζε από τις ομάδες που φτιάχνεις με τους δικούς σου κολλητούς για να παίξετε μια φορά στο τόσο σε ένα 5Χ5 είναι ότι εκεί τα πράγματα ήταν ένα κλικ πιο επίσημα, αφού ο νέος σύλλογος εντάχθηκε στη χαμηλότερη δυνατή κατηγορία της περιοχής του. Όλα τα υπόλοιπα ήταν παρόμοια με αυτά της δικής σου φάσης με το 5Χ5. Η παρέα έψαχνε ουσιαστικά κάτι για να σκοτώνει ευχάριστα την ώρα της και να της δίνει μια καλή δικαιολογία για να κατεβάσει μερικές ακόμα μπύρες στο τέλος της ημέρας. Η γνωστή σε όλους μας λογική: “Αθληθήκαμε και σήμερα άρα δικαιούμαστε να ξεδώσουμε και λίγο το βράδυ”.
Η ενδεκάδα συμπληρωνόταν με όσους γνωστούς και φίλους είχαν διάθεση, κουράγιο και ελεύθερο χρόνο την ημέρα που ήταν προγραμματισμένος ο αγώνας, οι προπονήσεις ήταν από λίγες έως ελάχιστες ενώ σαν ας την πούμε έδρα χρησιμοποιούσαν ένα ανοιχτό, κοινόχρηστο γήπεδο σε ένα χωριό 5 χιλιόμετρα έξω από το Ντόργκινγκ, το οποίο μπορούσες να νοικιάσεις πληρώνοντας 50 λίρες για δυο ώρες, με την προϋπόθεση όμως ότι πρέπει να πας λίγο νωρίτερα για να περάσεις μόνος σου τα δίχτυα στις εστίες. “Όλα ξεκίνησαν ως μια ακόμα μορφή κοινωνικοποίησης. Η αρχική πρόθεση ήταν να έχουμε κάπου να ξεδίνουμε παίζοντας μπάλα και μετά το παιχνίδι να απολαμβάνουμε καμιά μπύρα” δηλώνει ο Γουάιτ, ο μοναδικός από τους ιδρυτές που ασχολείται ακόμα καθημερινά με την ομάδα από αρκετά διαφορετικά πόστα.
Μέχρι εδώ η ιστορία δεν διαφέρει σε τίποτα από οποιαδήποτε άλλη φρέσκια «Sunday league team», όπως επίσης αποκαλούν αυτές τις ομάδες οι Βρετανοί. Η διαφοροποίηση ήρθε λίγους μόλις μήνες αργότερα όταν η ομάδα άρχισε να κερδίζει. Και να ανεβαίνει κατηγορία. Και μετά συνέχισε να κερδίζει. Και να ανεβαίνει ξανά. Και (σχεδόν) δεν έχει σταματήσει μέχρι και σήμερα!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/10/dork2.jpg)
Η απίθανη πορεία προς τα πάνω
Σε αυτά τα 24 χρόνια ύπαρξης, η Ντόρκινγκ Γουόντερερς έχει κερδίσει την άνοδο 12 φορές, ένα εξωπραγματικό νούμερο που αποτελεί και ρεκόρ στην Αγγλία, και δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ. Μια ομάδα που ξεκίνησε από τον πάτο της πυραμίδας του αγγλικού ποδοσφαίρου (πιο πάτος δεν γίνεται, αφού μιλάμε ουσιαστικά για την 17η κατηγορία!), από το λεγόμενο και ποδόσφαιρο πάρκου, βρίσκεται από πέρσι στη National League, δηλαδή την 5η κατηγορία, κοινώς μια άνοδο μακριά από το φουλ επαγγελματικό ποδόσφαιρο και σε επίπεδο που τίθεσαι αντιμέτωπος με ιστορικούς συλλόγους, όπως η Νοτς Κάουντι, και επαγγελματικές ομάδες με γήπεδα που κάποιες φορές ξεπερνούν και τις 10.000 θέσεις.
Πώς το κατάφερε αυτό; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει ικανοποιητικά σε αυτό το ερώτημα. Ακόμα και ο ιθύνων νους της, ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από όλα όσα συμβαίνουν στην ομάδα από την πρώτη της μέρας μέχρι και σήμερα, ο πρώην παίκτης-νυν προπονητής-ιδρυτής-ιδιοκτήτης και πρόεδρος της Μαρκ Γουάιτ, δεν έχει κάποια πειστική απάντηση. “Απλώς κερδίζουμε”!
Στις πολλές συνεντεύξεις και αφιερώματα που έχει κληθεί να συμμετάσχει τα τελευταία χρόνια, ο Γουάιτ υποστηρίζει ότι ποτέ κανένας τους δεν μπορούσε να σκεφτεί μια τέτοια εξέλιξη και ότι σταδιακά το χόμπι και η φάση της πλάκας μετατράπηκε σε κάτι αισθητά πιο σοβαρό χωρίς να αντιληφθεί και ο ίδιος το ακριβώς σημείο που πραγματοποιήθηκε αυτή η μετάβαση.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/10/dork7.jpg)
Στα δεξιά ο Μαρκ Γουάιτ
Ένα από τα κομβικά σημεία ήταν σίγουρα η μετακόμιση από το δημοτικό γήπεδο σε ένα δικό τους γήπεδο λίγο έξω από το Ντόρκινγκ το 2007, όταν η ομάδα έφτασε σε μια κατηγορία με μεγαλύτερες απαιτήσεις στο γηπεδικό σκέλος. Μόνο που στη θέση του “γηπέδου” βάλτε τη λέξη “χωράφι”. Ένα χωράφι στη μέση του πουθενά, χωρίς ρεύμα και νερό σε κοντινή απόσταση. Παίκτες, συγγενείς, εθελοντές, γνωστοί και φίλοι δούλεψαν για μήνες εκεί, έφτιαξαν μια μικρή κατασκευή που θα λειτουργούσε ως αποδυτήρια, έστησαν μια μικρή κερκίδα και δημιούργησαν από το τίποτα ένα γήπεδο που το μόνο που είχε αρχικά ήταν ένα σκοινί γύρω-γύρω που οριοθετούσε τον αγωνιστικό χώρο!
Όταν οι προβιβασμοί συνεχίστηκαν και οι απαιτήσεις της ομοσπονδίας έγιναν πιο σοβαρές (μαζί με το επίπεδο των προπονήσεων και τον αριθμό των ανθρώπων και των εθελοντών που ασχολούνταν με το κλαμπ), δηλαδή το 2018 που έφτασαν στην 6η κατηγορία, οι Γουόντερερς εγκατέλειψαν τον χώρο αυτό και μετακόμισαν στο γήπεδο του Ντόρκινγκ, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι η ομάδα της μικρής πόλης (17.000 κάτοικοι) είχε διαλυθεί ένα χρόνο πριν. Όπως και στην προηγούμενη περίπτωση, ο νέος χώρος απαιτούσε αρκετή δουλειά αφού ήταν σχεδόν εγκαταλελειμμένος για μεγάλο διάστημα. Μετά από πολλές ώρες δουλειάς των φίλων, συγγενών και εθελοντών και κάμποσα χρήματα, κατά βάση από την τσέπη του Γουάιτ, μετατράπηκε σε ένα αξιοπρεπέστατο μικρό γήπεδο που σήμερα μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 3.000 θεατές.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/10/dork4.jpg)
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι όλη αυτή η επένδυση σε χρόνο και χρήμα (“φυσικά και δεν γίνεται για τα λεφτά, δεν βγάζω τίποτα ενώ βάζω συνέχεια από την τσέπη μου” δήλωσε πρόσφατα ο Γουάιτ, που εκτός από άνθρωπος για όλες τις δουλειές στην ομάδα του είναι και ιδιοκτήτης μιας εταιρείας μάρκετινγκ που δραστηριοποιείται στο γειτονικό Λονδίνο) συνοδεύεται από συνεχόμενες αγωνιστικές επιτυχίες που ενισχύουν το δέσιμο με την τοπική κοινότητα. Οι επιτυχίες προσελκύουν συνεχώς νέους φιλάθλους από μια μικρή πόλη που είχε ξεμείνει από την πατροπαράδοτη, βρετανική, ποδοσφαιρική διασκέδαση και χάρη σε αυτές οι παίκτες του Γουάιτ αγωνίζονταν πέρσι μπροστά σε 2.000 περίπου θεατές σε κάθε αγώνα. Μια εντυπωσιακή εξέλιξη αν σκεφτούμε ότι τα πρώτα χρόνια, που ο νυν προπονητής φορούσε ακόμα τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, έξω από τις γραμμές του γηπέδου μετά βίας στέκονταν 5-10 κοντινοί τους άνθρωποι.
Η νοοτροπία του νικητή, που με κάποιο μαγικό τρόπο έχει ποτίσει εξ αρχής το DNA της ομάδας, έγινε αντικείμενο συζήτησης στη 2η σεζόν του «Welcome to Wrexham», που είναι αφιερωμένη στην περσινή σεζόν της Ρέξαμ στην 5η κατηγορία. Μια σεζόν που η Ντόρκινγκ Γουόντερερς, αν και νεοφώτιστη, έκανε αυτό που ξέρει πολύ καλά. Προσαρμόστηκε εύκολα στις απαιτήσεις της νέας κατηγορίας, κέρδισε όσα περισσότερα παιχνίδια μπορούσε, παρ’ότι είχε ένα από τα μικρότερα μπάτζετ του πρωταθλήματος, και τελικά έμεινε μακριά από τη μάχη του υποβιβασμού, τερματίζοντας σε μια χαλαρή θέση λίγο κάτω από τη μέση της βαθμολογίας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/10/dork3.jpg)
Όλα αυτά με τον κατά τα άλλα βγαλμένο από καλτ καταστάσεις ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, Γουάιτ στον πάγκο να κυκλοφορεί με το αγαπημένο του καπέλο και το γούρικο του τζιν, να εκστομίζει τα “φάκινγκ” προς παίκτες και διαιτητές με ρυθμούς που θα ζήλευε και ο Νιλ Γουόρνοκ και να κερδίζει τα 15′ δημοσιότητας του στον αγώνα με τη Ρέξαμ, όταν μετά τη βαριά ήττα με 5-0 έκανε μια δήλωση που έγινε αμέσως viral: “Η άμυνα μας τα έκανε σκατά σήμερα. Είμαστε σε μια φάση που νομίζω πως αν πέφταμε σε ένα βαρέλι γεμάτο με βυζιά, θα βγαίναμε έξω πιπιλίζοντας τον αντίχειρά μας”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/10/dork5.jpg)
Φωτογραφία από το ματς με τη Ρέξαμ
Η φετινή χρονιά έχει ξεκινήσει για τους ερασιτέχνες του Ντόρκινγκ (ανάμεσα τους υπάρχει ένας γυμναστής, ένας σοβατζής κι ένας ταχυδρόμος) ακόμα καλύτερα, με την ομάδα να βρίσκεται στη μέση της βαθμολογίας της National League και αρκετά κοντά (4 μόλις βαθμούς) στις θέσεις που οδηγούν στα πλέι οφ ανόδου! Η μετάβαση στον φουλ επαγγελματισμό δεν είναι εύκολη αλλά ο σύλλογος κάνει ό,τι μπορεί για να γίνει όσο πιο ομαλή γίνεται, αυξάνοντας συνεχώς τις μικρές χορηγίες της, κυρίως από μικρο-επιχειρηματίες της περιοχής.
Μετά από όλη αυτή την ξέφρενη πορεία, από τον σαββατιάτικο χαβαλέ του φουλ ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου μέχρι μια κατηγορία που έχει ομάδες που το μπάτζετ τους πλησιάζει και το ένα εκατομμύριο λίρες, το ενδεχόμενο να τη δούμε κάποτε ακόμα και στη League Two ή τη League One απέναντι σε θρυλικές ομάδες του αγγλικού ποδοσφαίρου δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ο ίδιος ο Μαρκ Γουάιτ, που έχει χαρακτηριστεί ως “ο άνθρωπος που παίζει Football Manager στην πραγματική ζωή”, δεν θέλει να το φωνάζει αλλά είναι ηλίου φαεινότερο ότι το πιστεύει ακράδαντα και το περιμένει να συμβεί κάποια στιγμή. Και όταν έχεις ήδη 12 ανόδους στο βιογραφικό σου ως ιδιοκτήτης-πρόεδρος-προπονητής κανένας δεν μπορεί να σε αποκαλέσει υπερβολικό ή αιθεροβάμων.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Πένθος στην Αγγλία! «Έφυγε» ο μύθος, Σερ Μπόμπι Τσάρλτον
Ο θρύλος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Εθνικής Αγγλίας, Σερ Μπόμπι Τσάρλτον, έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών.
Ο Τσάρλτον θεωρείται ένας από τους κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών για τους «κόκκινους διάβολους», με τη φανέλα των οποίων πέτυχε 249 γκολ σε 758 εμφανίσεις από το 1956 ως το 1973. Κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1968 και τρεις τίτλους στην First Division. Ο μύθος της Αγγλίας σήκωσε με την Εθνική ομάδα το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 και έβαλε 49 γκολ, επίδοση που αποτέλεσε ρεκόρ από το 1970 μέχρι το 2015.
«Με μεγάλη λύπη αναφέρουμε ότι ο Σερ Μπόμπι αναπαύθηκε τις πρωινές ώρες του Σαββάτου» αναφέρεται στην ανακοίνωση της οικογένειάς του. «Θέλουμε να πούμε ‘ευχαριστώ’ σε όσους βοήθησαν για τη φροντίδα του και σε όλους τους ανθρώπους που τον στήριξαν. Θα θέλαμε να ζητήσουμε να γίνουν σεβαστές αυτές οι στιγμές για την οικογένεια».
Ανακοίνωση έβγαλε φυσικά και η Γιουνάιτεντ. «Ο Σερ Μπόμπι ήταν ήρωας για εκατομμύρια ανθρώπους, όχι μόνο στο Μάντσεστερ ή στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά σε όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Ο σύλλογος στέλνει συλλυπητήρια στη σύζυγό του, Νόρμα, τις κόρες τους και όσους τον αγάπησαν».
https://www.filathlos.gr/podosfairo-premier-league-ethnikes-omades-manchester-united/744613-penthos-stin-agglia-efyge-o
-
Το Σάββατο περίπου 3.000 οπαδοί της, αγαπημένης αρκετών παικτών του FM, Πλίμουθ έκαναν τα 800 χλμ πήγαινε-έλα στο Λέστερ για να στηρίξουν την ομάδα τους που βρίσκεται κοντά στις τελευταίες θέσεις της Τσάμπιονσιπ. Εκείνο ήταν το 10ο ταξίδι τους φέτος εκτός έδρας. Πόσες φορές γύρισαν σπίτι με τη νίκη; Καμία. Πόσα γκολ έφαγαν το Σάββατο; Τέσσερα και μάλιστα από νωρίς.
Εχθές η ομάδα τους έπαιζε ξανά εκτός. Αν και καθημερινή, κάτι παραπάνω από 2.000 έκαναν κι αυτό το ταξίδι. Άλλα 800 χλμ πήγαινε-έλα ως την έδρα της ΚΠΡ με επιστροφή ξημερώματα Πέμπτης. Εκεί είδαν την ομάδα τους να βγάζει όλο το ματς στα σκοινιά αφού βρέθηκε να παίζει με παίκτη λιγότερο από το 25' (η ΚΠΡ τέλειωσε το παιχνίδι με 29 σουτ και 76% κατοχή). Οι παίκτες κράτησαν το 0-0, η Πλίμουθ πήρε το πονταλάκι, ο κόσμος τους αποθέωσε στο τέλος για την προσπάθεια τους και έδωσε ραντεβού για την επόμενη εκδρομή, για την επόμενη κερκίδα, για την επόμενη πίκρα ή για το επόμενο ηρωικό Χ.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/410099147_765143842314744_7724271956730120906_n.jpg?stp=cp6_dst-jpg&_nc_cat=102&ccb=1-7&_nc_sid=3635dc&_nc_ohc=qp4Imtva2a4AX9NLQV2&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfDNGOAOXn26yYbbF_bU7hTJyQhdUoBShAm2_7AXt8YskA&oe=658033FD)
Το βίντεο με τους παίκτες να αποθεώνονται μετά το τέλος του αγώνα:
https://twitter.com/ChrisErrington1/status/1735054846049264061
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=765143852314743&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Οι οπαδοί της Τσέλσι τραγούδησαν και χθες στο Γκούντισον Παρκ το υποτιμητικό “Feed the Scousers, Let them know it's Christmas time”, στον ρυθμό του “Feed the World” από το Band Aid του 1984. Είναι κάτι που συνηθίζουν οι φιλοξενούμενοι οπαδοί όταν επισκέπτονται το Λίβερπουλ, θέλοντας να πικάρουν τους αντιπάλους τους, κόκκινους και μπλε, θυμίζοντάς τους ότι είναι «φτωχοί» και «δεν έχουν να φάνε».
Η Έβερτον από την πλευρά της, κάθε φορά που το σύνθημα ακουγόταν από τους φιλοξενούμενους έδειχνε στα μάτριξ του γηπέδου το σύμβολο της φιλανθρωπικής οργάνωσης που ίδρυσαν από κοινού οπαδοί της Έβερτον και της Λίβερπουλ το 2015 και πριν από κάθε αγώνα συγκεντρώνει τρόφιμα έξω από τα γήπεδα των δύο συλλόγων για να τα δώσει στις τράπεζες τροφίμων της πόλης του Λίβερπουλ που καθημερινά βοηθούν ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Στον αγωνιστικό χώρο, οι γηπεδούχοι επικράτησαν με 2-0.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/408869796_763304355832026_3118889122309298253_n.jpg?stp=dst-jpg_p552x414&_nc_cat=110&ccb=1-7&_nc_sid=3635dc&_nc_ohc=-G1OWtHWJjcAX9W4GGa&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfBUPYXil0SC0-1Zr6WWQW1uk5-A9lHHa2Le_gszp45L9Q&oe=6580A4E1)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=763304359165359&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα για τις τράπεζες τροφίμων και τη σύνδεση τους με το ποδόσφαιρο, εδώ ένα παλιότερο κείμενο για τη Νιούκαστλ και το "I, Daniel Blake" την ταινία του Κεν Λόουτς:
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/03/SGP_NEC_010417FOOD12JPG.jpg?w=615&ssl=1)
“Το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο”
Ο Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας 59χρονος Άγγλος που μετά από το θάνατο της γυναίκας του ζει μόνος του σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Νιούκαστλ. Μετά από ένα έμφραγμα που παθαίνει εν ώρα εργασίας, ο γιατρός του τον ενημερώνει πως οι εξετάσεις του έδειξαν πως πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει να δουλεύει. Σε αντίθεση με τον γιατρό του όμως, το κράτος τον θεωρεί ακόμα ικανό να εργαστεί και γι’αυτό αρνείται να του δώσει το σχετικό επίδομα για λόγους υγείας. Προσπαθώντας να βρει το δίκιο του, χωρίς όμως να χάσει την αξιοπρέπεια του, και ταυτόχρονα έναν τρόπο να επιβιώσει χωρίς δουλειά ο κύριος Μπλέικ γνωρίζει κι άλλους ανθρώπους στην ίδια θέση μ’αυτόν και μπλέκει με την γραφειοκρατία και ένα σύστημα που αδιαφορεί προκλητικά για την κατάσταση του, όπως ακριβώς κάνει και για χιλιάδες άλλους μη προνομιούχους πολίτες.
Ο Ντάνιελ Μπλέικ δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο. Είναι ο χαρακτήρας-πρωταγωνιστής της εξαιρετικής περσινής ταινίας “Ι, Daniel Blake” του 80χρονου πλέον Κεν Λόουτς, που για μια ακόμα φορά καταπιάνεται με ένα επίκαιρο κοινωνικό πρόβλημα, παρουσιάζοντας το χωρίς κινηματογραφικές ωραιοποιήσεις και ενοχλητικές δραματικές υπερβολές.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/03/foodbank.jpg?resize=477%2C248&ssl=1)
Μια από τις πιο δυνατές σκηνές της ταινίας διαδραματίζεται σε μια τράπεζα τροφίμων του Νιούκαστλ, στην οποία καταφεύγει ο κύριος Μπλέικ και μια άνεργη μητέρα που ψάχνει τρόπος να ταΐσει το παιδί της. Σε μια τέτοια τράπεζα τροφίμων, όλως τυχαίως στην ίδια πόλη, βρέθηκαν στα τέλη Γενάρη οι οπαδοί της Νιούκαστλ (που εκτός όλων των άλλων είναι και γνωστοί χαβαλέδες), οι οποίοι προθυμοποιήθηκαν να βοηθήσουν στη συλλογή τροφίμων. Η συνεργασία των δυο πλευρών επισημοποιήθηκε με μια φιλανθρωπική εκδήλωση στις 26 Ιανουαρίου, στην οποία οι παρευρισκόμενοι συγκέντρωσαν χρήματα και παρακολούθησαν την, τόσο σχετική, ταινία του Λόουτς. Αλλά η βοήθεια τους δεν περιορίστηκε σ’αυτό.
Πριν από τα εντός έδρας παιχνίδια της Νιούκαστλ οι οπαδοί συγκεντρώνουν έξω από το γήπεδο τρόφιμα, τα οποία στη συνέχεια παραδίδονται στην τοπική τράπεζα τροφίμων για να διατεθούν σε ανθρώπους που τα έχουν άμεση ανάγκη. Η ανταπόκριση των οπαδών είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακή. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ανθρώπων του οργανισμού, στα τρία παιχνίδια, με Ντέρμπι, Μπρίστολ και Φούλαμ, οι φίλοι της Νιούκαστλ μάζεψαν περισσότερους από 8 τόνους φαγητού, μια ποσότητα που βοήθησε περίπου 700-1000 ανθρώπους την εβδομάδα (εκ των οποίων ένα 50% υπολογίζεται πως είναι ανήλικοι) να φάνε ένα ζεστό γεύμα ή να πάρουν ένα δέμα φαγητού για το σπίτι.
Σύμφωνα με τον υπεύθυνο της συγκεκριμένης τράπεζας φαγητού, Μάικ Νίξον: “Η βοήθεια δεν αφορά μόνο το ότι οι άνθρωποι βρίσκουν κάτι να φάνε. Είναι και μια μορφή κοινωνικής αλληλεπίδρασης, ένα μέρος όπου νιώθουν ζεστασιά κι ότι δεν είναι απομονωμένοι και ξεχασμένοι από την κοινωνία”. Σύμφωνα με τα δικά του στατιστικά, ένα 60% των ανθρώπων που ζητάνε βοήθεια, το κάνουν μόνο μια φορά (οι περισσότεροι επειδή αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα στη λήψη των επιδομάτων, όπως ακριβώς ο Ντάνιελ Μπλέικ) και μόνο ένα 10% επισκέπτεται συχνά την τράπεζα.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/03/newcastle2.jpg?resize=480%2C320&ssl=1)
Η στήριξη της Νιούκαστλ δεν σταματάει όμως στην αλληλεγγύη των οπαδών (οι οποίοι πάντως ανακοίνωσαν εχθές ότι θα συνεχίσουν κανονικά τη συγκέντρωση τροφίμων κι αυτό το Σάββατο, πριν από το παιχνίδι με τη Γουίγκαν). Την προηγούμενη εβδομάδα, η τράπεζα τροφίμων φιλοξένησε έναν ξεχωριστό εθελοντή. Ο 22χρονος μέσος της ομάδας, Ισαάκ Χέιντεν, που έχει κερδίσει μια θέση στην 11αδα του Ράφα Μπενίτεθ και είναι διεθνής με όλες τις μικρές εθνικές της Αγγλίας, όταν έμαθε για τη δράση των οπαδών προσφέρθηκε να βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορούσε. Κάπως έτσι, επισκέφτηκε ένα μεσημέρι την τράπεζα, βοήθησε στη μεταφορά και τοποθέτηση των κιβωτίων, σέρβιρε φαγητό και τσάι, μοίρασε σακούλες με βασικά είδη σε ανθρώπους που τα είχαν ανάγκη και είπε την άποψη του για το θέμα:
“Αυτό που έχουν κάνει οι οπαδοί είναι πραγματικά ξεχωριστό. Πρέπει να υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ των οπαδών, των παικτών και της πόλης. Εμείς οι παίκτες είμαστε εξαιρετικά προνομιούχοι και τυχεροί που κάνουμε κάτι που αγαπάμε. Ξέρουμε όμως ότι υπάρχουν και άνθρωποι λιγότεροι τυχεροί και γι’αυτό θέλουμε να βοηθήσουμε. Όλοι ξέρουμε ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή. Τη μια στιγμή μπορεί να παίζεις στο ‘Σέντ Τζέιμς Παρκ’ και την επόμενη να χτυπήσεις σοβαρά και να είσαι τελειωμένος. Όπως μπορεί να συμβεί σε κάθε δουλειά. Το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσει ανθρώπους. Θα ήθελα να υπάρξουν κι άλλες τέτοιες ιδέες”.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/03/newcastle.jpg?resize=480%2C320&ssl=1)
“Football can be more than football”. Μια τόσο απλή κουβέντα ενός 22χρονου ποδοσφαιριστή η οποία συνοψίζει όλο αυτό το εγχείρημα των φιλάθλων της Νιούκαστλ, που προσπαθούν να συνδυάσουν την αγάπη τους για την ομάδα της πόλης τους με μια σημαντική βοήθεια προς κάποιους συμπολίτες τους, που μπορεί για διάφορους λόγους να βρέθηκαν σε μια δύσκολη θέση αλλά, πάνω απ’όλα, παραμένουν άνθρωποι. Όπως χαρακτηριστικά λέει άλλωστε ο υπέροχος Ντάνιελ Μπλέικ στην ταινία:
“Δεν είμαι φυγόπονος, απατεώνας, ζητιάνος ή κλέφτης. Δεν είμαι αριθμός ασφάλισης ή μια κουκκίδα στην οθόνη ενός υπολογιστή. Δεν περπατώ σκυφτός αλλά κοιτάω τον γείτονα μου στα μάτια και τον βοηθάω αν μπορώ. Ούτε ζητώ, ούτε δέχομαι ελεημοσύνη. Με λένε Ντάνιελ Μπλέικ. Είμαι άνθρωπος, όχι σκυλί. Απαιτώ να μου φέρονται με σεβασμό. Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ είμαι ένας πολίτης. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο”.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/03/blake.jpeg?resize=477%2C273&ssl=1)
sombrero.gr
-
"Ξεκίνησα να παίζω Football Manager αρκετά νωρίς, όταν ήμουν στις μικρές εθνικές, γιατί τότε είχα πολύ ελεύθερο χρόνο. Όπως οι περισσότεροι, λάτρευα να παίρνω μικρές ομάδες και να τις πηγαίνω όσο πιο ψηλά γίνεται. Η επιλογή μου ήταν η Σάουθεντ Γιουνάιτεντ, μόνο και μόνο γιατί το όνομα της έμοιαζε λίγο με αυτό της Σάουθ Μέλμπουρν, της ομάδας στην οποία έπαιζα παλιά. Τους έφτασα ως το Τσάμπιονς Λιγκ αλλά με απέλυσαν έξι μήνες μετά, την ώρα που εγώ περίμενα πως θα μου φτιάξουν άγαλμα.
Έχω δοκιμάσει να πάρω και μεγάλες ομάδες αλλά εκεί η επιτυχία δεν σε γεμίζει τόσο. Γι'αυτό επικεντρωνόμουν στο να ανακαλύψω τον επόμενο σταρ. Εννοείται πως έχω μπει κι εγώ, όπως όλοι, στη διαδικασία να πάρω κάποια στιγμή τον Φρέντι Αντού και η αλήθεια είναι πως ήταν απίστευτος."
(Άγγελος Ποστέκογλου)
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/410850532_767059832123145_4669530154207604521_n.jpg?stp=dst-jpg_p180x540&_nc_cat=110&ccb=1-7&_nc_sid=3635dc&_nc_ohc=ariqvR8ZQT4AX8wdnyK&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfAqhdfA3YjU2DQPDKI-UvvYnyOr2igVPGDUSg9zBkfTtg&oe=658939C5)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=767059835456478&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Η Τσέστερ εδρεύει στα βορειοδυτικά της Αγγλίας και αποτελεί τη συνέχεια της ιστορικής Τσέστερ Σίτι που ιδρύθηκε το 1875. Η πιο γνωστή ιδιαιτερότητα της είναι πως το γήπεδο της βρίσκεται ακριβώς πάνω στα σύνορα με την Ουαλία.
Για την ακρίβεια, ο αγωνιστικός χώρος και σχεδόν όλες οι κερκίδες είναι σε ουαλικό έδαφος ενώ στην Αγγλία βρίσκονται η κεντρική είσοδος, το πάρκινγκ και τα γραφεία που στεγάζονται δίπλα. Αυτό κάποιες φορές προκαλεί μπερδέματα, όπως τον Γενάρη του 22', την περίοδο του COVID δηλαδή, τότε που οι Άγγλοι επέτρεπαν στον κόσμο να πάει στο γήπεδο αλλά οι Ουαλοί όχι!
Καθόλου περίεργα, ο μεγαλύτερος εχθρός της είναι μια ουαλική ομάδα, η γειτονική Ρέξαμ, με την οποία μισιούνται αυθεντικά. Οπότε καταλαβαίνετε πόσο αμήχανα και άσχημα θα ένιωσαν το 2020 όταν δυο πολύ διάσημοι αστέρες του Χόλιγουντ αποφάσισαν να επενδύσουν τα λεφτά τους και να κάνουν γνωστό σε όλο τον κόσμο έναν μικρό σύλλογο από μια περιοχή που δεν ήξεραν καν πως υπάρχει κι αυτός ο σύλλογος δεν ήταν ο δικός τους αλλά αυτός των «σιχαμένων γειτόνων» μόλις 19 χλμ μακριά!
Με τα λεφτά των γιάνκηδων η Ρέξαμ επέστρεψε στις επαγγελματικές κατηγορίες και φέτος κυνηγάει την άνοδο στην 3η εθνική την ίδια ώρα που οι φίλοι της Τσέστερ τη μισούν από απόσταση, παραμένοντας κολλημένοι στην 6η κατηγορία. Η οπαδική αγάπη όμως δεν στέκεται σε τέτοιες... ατυχίες.
Το Σάββατο η ομάδα τους έπαιζε στην έδρα της Σκάνθορπ και δεν γινόταν να είναι μόνη της. Πάνω από 1100 οπαδοί της την ακολούθησαν κι εκεί, είδαν ένα χορταστικό 2-2, το γλέντησαν όσο μπορούσαν στα γκολ της και μαζί με τους φίλους των γηπεδούχων έσπασαν το ρεκόρ προσέλευσης: 7511 εισιτήρια σε αγώνα 6ης κατηγορίας!
Εδώ μπορείτε να δείτε ολόκληρο το βίντεο:
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/chester/1761359234375392/?locale=el_GR)
-
Το 2001 οι φίλοι της ιστορικής Γουίμπλεντον είδαν μια κοινοπραξία από επενδυτές άσχετους με τη μπάλα να τους κλέβει την ομάδα, να τη μεταφέρει σε άλλη πόλη και να τη μεταμορφώνει σε ΜΚ Ντονς. Ένα χρόνο μετά κάποιοι εξ αυτών αποφάσισαν να ιδρύσουν μια νέα Γουίμπλεντον, σαν αυτή που υποστήριζαν μια ζωή. Μόνοι τους.
Η προσπάθεια τους ξεκίνησε από τον πάτο του αγγλικού ποδοσφαίρου αλλά μέσα σε μερικά χρόνια κατάφεραν και επέστρεψαν στις επαγγελματικές κατηγορίες, έφτιαξαν το δικό τους γήπεδο στον ίδιο χώρο που βρισκόταν το παλιό της και φέτος παίζουν στη League Two. Στην ίδια κατηγορία βρίσκεται και η ΜΚ Ντονς, που δυο δεκαετίες μετά έχει ακόμα πρόεδρο τον τύπο που τους έκλεψε το σύλλογο.
Το Σάββατο οι δυο ομάδες συναντήθηκαν στο νέο γηπεδάκι της Γουίμπλεντον, σε ένα ντέρμπι μίσους διαφορετικό από τα άλλα, που συνήθως καταλήγει με νικήτρια την πιο ισχυρή ομάδα. Αυτή που οι οπαδοί της Γουίμπλεντον δεν καταδέχονται να ονοματίσουν αφού χρησιμοποιεί το δικό τους παρατσούκλι, το "Ντονς". Όχι όμως αυτή τη φορά.
Εχθές οι οπαδοί που βρέθηκαν εκείνο το βράδυ του Μαΐου του 2002 στην παμπ και πήραν την πολύ δύσκολη απόφαση να φτιάξουν την αγαπημένη τους ομάδα από την αρχή, κέρδισαν. Με 1-0. Με γκολ στο 94'. Τη συνέχεια τη φαντάζεστε...
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/100064574058594/videos/1517735279083658/?__so__=permalink&locale=el_GR)
-
Στα 70s και στις αρχές των 80s το Ίπσουιτς έζησε μεγάλες στιγμές. Μέσα σε μια δεκαετία το καμάρι της πόλης, που είχε προπονητή τον Μπόμπι Ρόμπσον, τερμάτισε εφτά φορές στην πρώτη 4αδα, κέρδισε το κύπελλο Αγγλίας, σήκωσε το ΟΥΕΦΑ και έφτασε ως τα προημιτελικά του κυπελλούχων. Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, η ομάδα χάθηκε κάποια στιγμή από το προσκήνιο και βρέθηκε ακόμα και στην 3η κατηγορία.
Σήμερα όμως η πόλη γιορτάζει ξανά. Η Ίπσουιτς επιστρέφει στην Πρέμιερ Λιγκ μετά από 22 χρόνια. Οι παίκτες του Κίραν ΜακΚένα κέρδισαν για δεύτερη σερί σεζόν την άνοδο κι από εκεί που πέρσι έπαιζαν με τη Φόρεστ Γκριν Ρόβερς και την Τσέλτεναμ Τάουν σε λίγο καιρό θα υποδέχονται τη Σίτι, τη Λίβερπουλ και την Άρσεναλ!
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/421943534_856137299882064_5484413800317205583_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=nau8f3CaMREQ7kNvgH3pQQg&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfCvjhGFm47SMSt_RvfG-q9jyuAvtfhP0SMUy6cU9eZNuA&oe=663EEB14)
Στα 37 του είναι ο 2ος πιο νέος προπονητής στις τέσσερις πρώτες κατηγορίες της Αγγλίας κι όμως έχει 15 χρόνια εμπειρίας. Ο περιζήτητος Κίραν ΜακΚένα που πέτυχε back-to-back ανόδους:
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=856137303215397&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Το 2019 η Μπέρι, που τότε αγωνιζόταν στην 3η κατηγορία, έγινε η πρώτη ομάδα μετά το 1992 που αποβάλλεται από την αγγλική Football League. Μερικά χρόνια οικονομικής κακοδιαχείρισης και δυο τραγικοί ιδιοκτήτες κατάφεραν να διαλύσουν έναν σύλλογο 134 ετών και να στερήσουν από μια μικρή πόλη την ομάδα της.
Οι ομάδες όμως είναι ο κόσμος τους και όσο αυτός και το πάθος του για τη μπάλα παραμένουν ζωντανά τότε υπάρχει ελπίδα όσο ζοφερή κι αν είναι μια κατάσταση. Λίγους μόλις μήνες αργότερα μια μερίδα οπαδών δημιούργησε μια νέα ομάδα με όνομα Μπέρι AFC που θα ξεκινούσε από τη βάση της (ατέλειωτης) αγγλικής ποδοσφαιρικής πυραμίδας και τα ερασιτεχνικά της περιοχής του Μάντσεστερ.
Φέτος η Μπέρι αγωνίζεται στην 9η κατηγορία και πριν λίγες μέρες κέρδισε την Τσάρνοκ Ρίτσαρντ με 1-0 και πέρασε στον τελικό των πλέι οφ ανόδου. Το βίντεο με τα πανηγύρια και το «Twist and Shout» των Beatles μετά το τέλος του αγώνα θα μπορούσε κάλλιστα να μπει σε ένα παγκόσμιο, ποδοσφαιρικό λεξικο δίπλα στη λέξη οπαδισμός.
Περισσότεροι από 4.000 άνθρωποι πήγαν το βράδυ μιας Τρίτης (την ίδια ακριβώς ώρα που παιζόταν ένας ημιτελικός Τσάμπιονς Λιγκ) για να στηρίξουν την ομάδα τους σε έναν αγώνα 9ης κατηγορίας. Ένατης κατηγορίας!
Μια μασκότ που προκαλεί αντιπάλους, παίζει ξύλο και αποβάλλεται 3 φορές (!), οπαδοί που δένονται με χειροπέδες στο γήπεδο, ένας απατεώνας ιδιοκτήτης που πουλάει ακόμα και τις θέσεις πάρκινγκ κι ένας δεύτερος που αγοράζει μια ομάδα με μια λίρα!
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/bury-fc/417832731037193/?locale=el_GR)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/imago1044747992h-2048x1536.jpg)
Μια ταινία, ένας διαγωνισμός Football Manager και μια ιστορική άνοδος: η Μπρόμλι στη League Two
Λίγο έξω από το Λονδίνο υπάρχει το Μπρόμλι, μια πόλη που για πρώτη φορά αναφέρεται το μακρινό 862. Περίπου 300 χρόνια αργότερα, το Μπρόμλι απέκτησε άδεια να έχει αγορά, έγινε αυτό που λέγεται market town, ενώ το γεγονός ότι απέκτησε σιδηροδρομικό σταθμό το 1858 βοήθησε ακόμα περισσότερο στην ανάπτυξή του και στο να υπάρχει και σήμερα στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου. Το Μπρόμλι δεν είναι ιδιαίτερα διάσημο και ψάχνοντας στο λήμμα της Wikipedia αυτό που ξεχώρισε στα δικά μου μάτια είναι ότι το διάσημο σκετσάκι των Monty Python με τίτλο “Spam” (από το οποίο προέρχεται και ο σημερινός όρος για τα ανεπιθύμητα μηνύματα) υποτίθεται ότι έλαβε χώρα σε ένα καφέ του Μπρόμλι. Α, ναι. Κι ότι έζησε εκεί ο μικρός Ντέιβιντ Μπάουι.
Το Μπρόμλι, ως μέρος της Αγγλίας που σέβεται τον εαυτό του, δεν γίνεται να μην έχει και ομάδα ποδοσφαίρου. Και επειδή μιλάμε για Αγγλία, δεν μιλάμε για κάποια καινούρια ομάδα. Η τοπική Bromley F.C. έχει μια ιστορία από το 1892, αλλά δεν θα την έλεγε κανείς ένδοξη. Τα “κοράκια” έχουν περάσει τον σχεδόν 1,5 αιώνα ζωής τους στα χαμηλά. Στα πολύ πολύ χαμηλά. Και αυτό που έζησαν ανήμερα του Πάσχα (για εμάς) του 2024 ήταν κάτι μοναδικό. Ήταν ο τελικός των πλέι οφ της National League. Ο τελικός δηλαδή του κορυφαίου μη επαγγελματικού πρωταθλήματος του αγγλικού ποδοσφαίρου, της 5ης εθνικής κατηγορίας στην Αγγλία, με έπαθλο την άνοδο στη League Two, την αντίστοιχη Δ’ εθνική. Ίσως η σημαντικότερη σε δυσκολία άνοδος μετά από αυτή από την Championship στην Premier League. Ένας τελικός που σε μια χώρα που σέβεται το ποδόσφαιρο, γίνεται με κάθε επισημότητα στο Γουέμπλεϊ κι ας μη γεμίζει. Ο κόσμος που πηγαίνει το ζει σαν να είναι τελικός Τσάμπιονς Λιγκ. Έτσι λοιπόν, η Μπρόμλι αντιμετώπισε στον τελικό της ανόδου των μπαράζ τη Σόλιχαλ Μουρς. Πριν πάμε όμως στο συγκεκριμένο παιχνίδι, θα ταξιδέψουμε σε μια άλλη ιστορία, λίγους μήνες πριν.
Τον περασμένο Νοέμβριο, το βιντεοπαιχνίδι Football Manager 2024 σε συνεργασία με το Xbox έκανε έναν διαγωνισμό. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν όσοι θα κατάφερναν να κατακτήσουν ένα εθνικό πρωτάθλημα στο παιχνίδι και να ξεκλειδώσουν το αντίστοιχο achievement. Έπαθλο; Ένας τυχερός νικητής θα μπορούσε να πιάσει δουλειά στην Μπρόμλι από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο του 2024. Ο τίτλος της δουλειάς ήταν “Support Performance Tactician” και μπορεί να μην ήταν ρόλος πρώτου προπονητή στην Μπρόμπλι (ο Άντι Γούντμαν δεν είχε να φοβηθεί για τη θέση του), αλλά ο νικητής θα γινόταν κανονικό μέλος του επιτελείου της ομάδας. Όπως έλεγε η ανακοίνωση “δεν χρειάζεται κάποιο εντυπωσιακό βιογραφικό ή πτυχίο στην ανάλυση, αλλά ένα βίντεο 1 λεπτού στο οποίο οι συμμετέχοντες θα εξηγούσαν γιατί αξίζουν να προσληφθούν“. Ο διαγωνισμός δεν ήταν κάποιο εμπορικό τρικ, ήταν αληθινός και η Μπρόμλι έκανε και συνέντευξη με τους βασικούς υποψήφιους, πρωταθλητές στο FM.
Από το σαλόνι και την κονσόλα, στους πάγκους
Στον διαγωνισμό μάλιστα υπήρχε βίντεο με τον κόουτς της Μπρόμλι να καλεί τον κόσμο να πάρει μέρος. Νικητής ήταν ο νιγηριανής καταγωγής Νέιθαν Ογοουλάμπι. Ο νεαρός Νέιθαν κέρδισε τον διαγωνισμό από το σαλόνι του σπιτιού της μαμάς του (με την ίδια να γκρινιάζει ότι το μόνο με το οποίο ασχολείται όλη μέρα ο κανακάρης της είναι η μπάλα). Η όλη ιστορία θα ολοκληρωθεί με ένα μικρό ντοκιμαντέρ τριών επεισοδίων, με μόνο το 1ο επεισόδιο να έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής και να είναι αυτό που βλέπετε παραπάνω. Ο Νέιθαν έγινε υπάλληλος της Μπρόμλι με μισθό £13,15 την ώρα, αφού εντυπωσίασε τους ανθρώπους του συλλόγου ανάμεσα στους 10 βασικούς υποψηφίους που πέρασαν από interview. Πήγε στα γραφεία του συλλόγου, γνώρισε συναδέλφους και προϊστάμενους και σήκωσε μανίκια.
Όταν ο Νέιθαν έγινε και επίσημα μέλος της Μπρόμπλι, η ομάδα ήταν σε κρίσιμο σημείο. Βρισκόταν στη 2η θέση του ομίλου της, δύσκολο να ακολουθήσει την πρωτοπόρο Τσέστερφιλντ, η οποία και τελικά πήρε την απευθείας άνοδο, αλλά με σοβαρές πιθανότητες για συμμετοχή στα πλέι-οφ ανόδου. Και μπορεί να μιλάμε για χαμηλό επίπεδο ποδοσφαίρου, αλλά ακόμα και τόσο χαμηλά, στην Αγγλία οι σύλλογοι προσπαθούν να είναι οργανωμένοι. Ο Νέιθαν δεν ήρθε σε κάποια ομάδα που δεν γνωρίζει τι είναι η ανάλυση δεδομένων ή το σκάουτινγκ του αντιπάλου. Είχε υπαλλήλους που εργάζονται σε αυτό και ο νικητής του διαγωνισμού προστέθηκε στο ήδη υπάρχον τιμ.
Μπορεί για τον ίδιο να ήταν μια μοναδική εμπειρία, αλλά για τους ανθρώπους της Μπρόμλι ήταν η πραγματική τους δουλειά και για τον κόσμο της ομάδας η μεγάλη ευκαιρία για μια ιστορική άνοδο. Ο κόουτς Γούντμαν υπήρξε τερματοφύλακας στις ακαδημίες της Κρίσταλ Πάλας, αλλά δεν έκανε ποτέ καριέρα σε υψηλό επίπεδο, παίζοντας σε 11 διαφορετικούς συλλόγους σε μικρότερες κατηγορίες. Ήταν ο Άλαν Πάρντιου που του έδωσε την ευκαιρία για κάτι καλύτερο, όταν τον φώναξε να γίνει προπονητής τερματοφυλάκων στη Γουέστ Χαμ. Ο Γούντμαν τον ακολούθησε στη συνέχεια σε Τσάρλτον, Νιούκαστλ και Κρίσταλ Πάλας, ενώ αργότερα πέρασε και από την Άρσεναλ, μέχρι να αρχίσει καριέρα πρώτου προπονητή το 2017. Εγκατάλειψε το σταφ της Άρσεναλ για να γυρίσει στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, αλλά όπως λέει κι ο ίδιος στην Τέλεγκραφ, ήθελε να γίνει πρώτος προπονητής γιατί πίστευε στον εαυτό του. Τον ενοχλούσε όταν του έλεγαν ότι σπάνια οι προπονητές τερματοφυλάκων γίνονται προπονητές και έτσι παράτησε μια σίγουρη δουλειά σε έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Ευρώπης για να πάει στα αλώνια των ημι-ερασιτεχνικών της Αγγλίας. Σε αυτό είχε και τη στήριξη του Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ με τον οποίο είναι κολλητοί και μάλιστα ο κόουτς της Αγγλίας έχει βαφτίσει τον γιο του.
Στην Μπρόμλι ο Γούντμαν βρήκε έναν συμμαζεμένο και οργανωμένο σύλλογο, αλλά όχι πλούσιο. Η ομάδα έχει από τα χαμηλότερα μπάτζετ της κατηγορίας και ο στόχος είναι να βρίσκει παίκτες διψασμένους για το κάτι παραπάνω. Η πιο διάσημη στιγμή του συλλόγου ήταν πιθανότατα το 2018, όταν κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η ταινία The Bromley Boys, βασισμένη στο βιβλίο (με τον όχι και τόσο σύντομο τίτλο) The Bromley Boys: The True Story of Supporting the Worst Football Club in Britain. Και ο τίτλος δεν είναι τόσο υπερβολικός. Είναι η αληθινή ιστορία του συγγραφέα Ντέιβ Ρόμπερτς που με την Αγγλία στο μεθύσι της χαράς του Μουντιάλ του 1966 αποφασίζει να ασχοληθεί πιο ενεργά με το ποδόσφαιρο και την ομάδα της περιοχής του την Μπρόμπλι (τη στιγμή που ο πατέρας του βρίσκει το ποδόσφαιρο εντελώς άχρηστο). Ο Ντέιβ ακολουθεί πιστά την Μπρόμλι που βρίσκεται στη χειρότερη δυνατή κατάσταση, στον πάτο της Isthmian League, κάνοντας ένα τεράστιο σερί με ήττες. Δεν έχουμε δει την ταινία, ούτε έχουμε διαβάσει το βιβλίο, αλλά το δεύτερο έχει σχετικά καλές κριτικές.
Η Μπρόμλι του Γούντμαν όμως δεν έχει μεγάλη σχέση με αυτή του βιβλίου και της ταινίας, καθώς αγωνιστικά είναι από τις πιο καλές ομάδες τα τελευταία χρόνια. Η καλή δουλειά του Γούντμαν από το 2021 και μετά στον σύλλογο τον έφερε να δέχεται προτάσεις από υψηλότερες κατηγορίες, αλλά ο ίδιος δείχνει ευγνωμοσύνη στον πρόεδρο του συλλόγου και δεν θέλει να φύγει πριν πετύχει κάτι μεγάλο. Έτσι, στο τέλος της κανονικής διάρκειας του φετινού πρωταθλήματος, η Μπρόμπλι τερμάτισε 3η, με κύριο όπλο της την καλή αμυντική λειτουργία, μία από τις καλύτερες στην κατηγορία με 49 γκολ παθητικό σε 46 ματς. Αφού στον ημιτελικό απέκλεισε την Άλτριντσαμ από το Μάντσεστερ έφτασε στον μεγάλο τελικό της 5ης Μαΐου μπροστά σε πάνω από 23.000 φιλάθλους στο Γουέμπλεϊ.
Η Μπρόμπλι προηγήθηκε δυο φορές με τον αρχισκόρερ της Μάικλ Τσικ, αλλά και τις δύο φορές η χαρά κράτησε για λίγο. Εφτά και δέκα λεπτά μέχρι η Σόλιχαλ Μουρς να βρει γκολ ισοφάρισης και τις δύο φορές. Το παιχνίδι πήγε στην παράταση, κάτι που είναι ο κανόνας τα τελευταία χρόνια στον τελικό ανόδου της Nation League και τελικά στα πέναλτι, καθώς η Μπρόμλι είχε δύο δοκάρια στον έξτρα χρόνο. Στα πέναλτι, ο αρχηγός Μπάιρον Γουέμπστερ έκανε κάτι περίεργο. Άλλαξε περιβραχιόνιο και έβαλε ένα που έγραφε EFL, ένα περιβραχιόνιο της παραπάνω κατηγορίας δηλαδή, θέλοντας να δείξει τη σιγουριά του για την άνοδο και έτσι να επηρεάσει και τους αντιπάλους, ως ο εκτελεστής του κρίσιμου χτυπήματος.
Ολόκληρη η διαδικασία των πέναλτι
Ο αντίπαλος τερματοφύλακας προσπάθησε και αυτός με τη σειρά του να κάνει τα δικά του mind games όταν και του είπε “ξέρω πού θα εκτελέσεις”, αλλά όπως δήλωσε ο Γουέμπστερ μετά το τέλος του αγώνα, αυτό ήταν ψέμα, γιατί ακόμα κι ο ίδιος δεν ήξερε. Δεν είχε αποφασίσει ακόμα. Έστησε την μπάλα, χαμογέλασε με μεγάλη σιγουριά, σήκωσε το φρύδι και έστειλε την μπάλα στο βάθος της εστίας και μαζί της την ομάδα των 132 ετών ιστορίας για πρώτη φορά στη League Two. «Δεν είμαστε η καλύτερη ομάδα, αλλά έχουμε μεγάλη καρδιά. Είμαστε μια τίμια ομάδα με παίκτες που πολεμούν ο ένας για τον άλλον. Ήμουν σίγουρος στα πέναλτι γιατί έχω το καλύτερο τέρμα της κατηγορίας. Γνώριζα ότι θα πιάσει ένα-δύο», είπε ο κόουτς για τον Γκραντ Σμιθ που έκανε δύο αποκρούσεις συνολικά.
twitter (https://twitter.com/footballontnt/status/1787169742597345456?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1787169742597345456%7Ctwgr%5Ec6d47118df8706e87194da3278805bfd98d02523%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fblog.stoiximan.gr%2Fbromley-fc%2F)
Ο αρχηγός με το περιβραχιόνιο της League Two και το χαμόγελο της επιτυχίας
Η Μπρόμλι έχει τώρα πολλή δουλειά μπροστά της. Η διαφορά στη νέα κατηγορία είναι μεγάλη και θα πρέπει να γίνει μεγάλη προσπάθεια για να τα καταφέρει. Για αρχή, θα πρέπει να αντικαταστήσει το τεχνητό χορτάρι στο γήπεδό της. Όσο για τον Νέιθαν, το συμβόλαιό του λήγει τον Μάιο και δεν ξέρουμε αν υπάρχει πρόθεση να ανανεωθεί. Σίγουρα πάντως, από το σαλόνι της μαμάς βρέθηκε να ζει την μπάλα στην ίσως πιο αγνή της μορφή και μάλιστα να είναι κομμάτι της πιο ιστορικής στιγμής ενός συλλόγου που ιδρύθηκε το μακρινό 1892. Δεν την λες και άσχημη εμπειρία.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Αυτός εδώ ο κυριούλης
Ben Foster (https://en.wikipedia.org/wiki/Ben_Foster_(footballer))
Τερματοφύλακας που έχει παίξε πρέμιερ λιγκ και στην εθνική Αγγλίας ασχολείται με τα σόσιαλ.Έχει κανάλι στο youtube με αρκετές φάσεις μέσα από το γήπεδο με κάμερο go pro.Γενικά έχει αρκετό περιεχόμενο μέσα από τα γήπεδα,τα αποδυτήρια και διάφορα άλλα.
Foster has a verified YouTube channel called "Ben Foster – The Cycling GK", which he started in 2020 during the UK's COVID-19 lockdown. He posts cycling videos and matchday vlogs, including GoPro footage of the games in the back of his goal;[106][107] he occasionally wears an Insta360 camera fastened to his chest to provide a first-person viewpoint.[108] As of April 2023, the channel has amassed over 1.43 million subscribers and over 138 million views.[109] He also has a podcast called "Fozcast – The Ben Foster Podcast", which he hosts with Tom Ochoa.[110][111] Foster also has a golf channel called "The Golfing GK",[112] and hosts a debate show on his channel called "The Football Fill-In", which began during the 2022–23 Premier League season.[113]
https://www.youtube.com/@thecyclinggk/featured
-
Match Day Vlog at Man Utd vs Liverpool!
-
🫶 𝞞𝞘 𝞞𝞟𝞐𝞓𝞞𝞘 𝞟𝞞𝞤 𝞛𝞐𝞕𝞔𝞧𝞐𝞜 𝞚𝞔𝞥𝞣𝞐 𝞒𝞘𝞐 𝞣𝞖𝞜 𝞟𝞞𝞚𝞖 𝞣𝞞𝞤 𝞐𝞜𝞣𝞘𝞟𝞐𝞚𝞞𝞤 𝞣𝞞𝞤𝞢
🏴 Χθες, 750 οπαδοί της Σεντ Μίρεν από την Σκωτία κάνανε ένα ταξίδι μέχρι την Νορβηγία και το Μπέργκεν για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα στην Ευρώπη.
✊ Η Σεντ Μίρεν δεν είναι καμιά υπερδύναμη του Σκωτσέζικου Ποδοσφαίρου. Πέρσι τερμάτισε πέμπτη στο πρωτάθλημα και σε ευρωπαϊκή διοργάνωση είχε να αγωνιστεί από το 1987. Αυτό δεν είχε καμία σημασία, όμως. Οι οπαδοί ήταν δίπλα της σε αυτόν τον ιστορικό αγώνα για το Κόνφερενς Λιγκ εναντίον της Μπραν και, μάλιστα, δεν έμειναν εκεί. Απέδειξαν, γι άλλη μια φορά, ότι το ποδόσφαιρο σε κάποιες χώρες είναι μέσο αλληλεγγύης, οι σύλλογοι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινότητας και της τοπικής κοινωνικής δράσης.
📥 Οι 750 της Σεντ Μίρεν, λοιπόν, διοργάνωσαν παράλληλα με το ταξίδι, έναν έρανο, μαζεύοντας 2800 λίρες (3300 ευρώ), τα οποία και δώρισαν σε ένα τοπικό φιλανθρωπικό ίδρυμα του Μπέργκεν, της πόλης δηλαδή που φιλοξενούσε τον αγώνα της ομάδας τους.
👏 «Ως οπαδοί της Σεντ Μίρεν δεν ταξιδεύουμε και πολύ συχνά, γι'αυτό είχαμε την ιδέα να συγκεντρώσουμε κάποια λεφτά και να τα δώσουμε σε μια τοπική φιλανθρωπική οργάνωση. Έτσι θα βοηθήσουμε όσους έχουν ανάγκη και επίσης θα αφήσουμε το σημάδι μας με ωραίο τρόπο στην πόλη που μας φιλοξενεί».
#ποδοσφαιρικόςρομαντισμός
The football Romantics
-
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η Γλασκώβη ήταν ένας από τους βασικότερους προορισμούς των Ιρλανδών που εγκατέλειπαν άρον-άρον τη χώρα τους μετά τον Μεγάλο Λιμό που προκλήθηκε από τον περονόσπορο της πατάτας που κατέστρεψε ένα μεγάλο κομμάτι των καλλιεργειών. Χιλιάδες πεινασμένοι άνθρωποι με δυο βαλίτσες στα χέρια έφταναν στη Σκωτία ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή. Σε μια προσπάθεια να στηρίξει αλλά και να συσπειρώσει όλους αυτούς τους μετανάστες, στις 6 Νοεμβρίου του 1887 ο Ιρλανδός ιερέας Μπράδερ Γούλφριντ πρότεινε την ίδρυση ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου. Τα έσοδα του θα ενίσχυαν το φιλόπτωχο ταμείο του συσσιτίου που είχε ιδρύσει με το όνομα «Τραπέζι για τα φτωχά παιδιά».
Σήμερα η Σέλτικ κλείνει 137 χρόνια ζωής και χθες το βράδυ το γιόρτασε με αυτό το πολύ ωραίο κορεό και μια μεγάλη νίκη με 3-1 επί της γερμανικής ομάδας της Ρεντ Μπουλ.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/465656241_990264053136054_5658753256201986482_n.jpg?stp=cp6_dst-jpg&_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=gEhtelZcMAQQ7kNvgHnQyAX&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=AzBJdzvAhkfozMWHR_0hJm4&oh=00_AYCsjYxLZqUGq2LoCxfhCCzzk3ckle4IrzGTYXJY6bwhmw&oe=67341D8F)
Για τους φίλους των podcasts στα Sombrero stories by Stoiximan μπορείτε να βρείτε ένα επεισόδιο με τίτλο «Μια φιλία στις ρίζες μιας τεράστιας έχθρας» για την ίδρυση της Σέλτικ και την πολύ ιδιαίτερη σχέση που είχε τα πρώτα χρόνια με τη μετέπειτα μεγάλη εχθρό της, τη Ρέιντζερς:
https://open.spotify.com/show/6vr1soO9vzKDvEGSeWQ6Bd
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=990264049802721&set=a.601410508688079)
-
Ο γυμνόστηθος κύριος στη μέση είναι πλέον ίσως η πιο γνωστή φυσιογνωμία στα Αγγλικά γήπεδα, όντας ένα ζωντανό τοτέμ για όλα τα αγγλικά στερεότυπα. Το όνομά του είναι Πολ Γκρέγκορι, όμως είναι πιο γνωστός ως "Τάνγκο" ή "Τάνγκο-μαν" και είναι αφοσιωμένος οπαδός της Σέφιλντ Γουένστντει και της Εθνικής Αγγλίας.
Ο Πολ πέρσι ένιωσε έναν από τους μεγαλύτερους πόνους που μπορεί να νιώσει άνθρωπος καθώς έχασε την κόρη Λόρεν του μετά από χρόνια ασθένεια. Μέσα στις σκοτεινές αυτές στιγμές όμως, ο "Τάνγκο" βρήκε τη δύναμη να ξεκινήσει μια καμπάνια για να βεβαιωθεί πως υπάρχουν απινιδωτές σε κάθε μία από τις τέσσερις γωνίες καθενός από τα 92 γήπεδα στις επαγγελματικές κατηγορίες της Αγγλίας.
Στις 21 Δεκεμβρίου, όταν και θα συμπληρωθεί ένας χρόνος χωρίς την Λόρεν, θα παρουσιαστούν προς τιμήν της οι 4 απινιδωτές στο Χίλσμπορο, την έδρα της Σέφιλντ Γουένστντει, ως φόρος τιμής στη μνήμη της.
Το ποσό που πρέπει να μαζευτεί είναι μεγάλο όμως ο "Τάνγκο" είναι αποφασισμένος:
"Είναι πολύ δύσκολο αλλά με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αφήσουμε κάτι πίσω στη μνήμη της, οφείλουμε να την κρατήσουμε ζωντανή"
Σύμφωνα με στατιστικές οι πιθανότητες ενός ανθρώπου να επιζήσει από καρδιακή προσβολή εκτός νοσοκομείο είναι 1 στις 10. Με την σωστή ενημέρωση, εκπαίδευση και εξοπλισμό, μπορούμε να βελτιώσουμε αυτές τις πιθανότητες.
#1InEveryCorner #Egglezoi #IronFoot
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/469553961_1183847623560105_2320261334345170629_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=01wizc2_9jsQ7kNvgEdCdGD&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=A0VITrxL2Cea32UMZiXWFXl&oh=00_AYCVaGTLX1OG3eGhXN0qb0YVSuhBxMvpRFEDWvhhggV_MA&oe=675D0D2D)
Οι Εγγλέζοι (https://www.facebook.com/photo?fbid=1183864036891797&set=a.595494822395391)
Donations made to the #OneInEveryCorner campaign will fund life saving defibrillators in and around each corner of every stadium or sporting arena.
The project is part of a collaboration between cardiac healthcare charity Red Sky Foundation and Lauren's Legacy set up by popular Sheffield Wednesday super fan Paul Gregory best known as "Tango" by Owls fans in memory of his beloved daughter Lauren Walker, who tragically passed away after being unwell for quite some time.
Lauren had travelled around the country with her Dad to football games, and was well known to the football community.
Red Sky Foundation have already placed over 800 defibrillators in communities, city centres, schools and workplaces in many parts of the UK as part of a long term strategy to help reduce the number of deaths from sudden cardiac arrest. Each year the charity raises funds to donate life saving defibrillators to grassroots sports teams and it has already begun to place public accessible units at a handful of stadiums and the mission is to ensure every supporter donating towards this project will help to make their football club a safer place to visit.
Donations made to Red Sky Foundation will see hundreds of automated external defibrillators (AED) and external storage cabinets installed in and around stadiums across the country. Once installed, the AED's will be accessible 24 hours a day, if required, to millions of people visiting stadiums receiving the life saving devices.
#OneInEveryCorner will give fans who may suffer a cardiac arrest in and around EVERY stadium a fighting chance. Only 1 in 10 people survive an out of hospital cardiac arrest. Early CPR and a defibrillator can give someone a greater chance of survival.
Your donation will save lives! Please give what you can and help save every heartbeat.
Thank you for your support.
https://redskyfoundation.enthuse.com/cf/oneineverycorner?fbclid=IwY2xjawHEGOdleHRuA2FlbQIxMAABHRMJzvKw7cB7dcs2lONXl8_0Blp3D8QArnFTgnX10sv4npO9K_yJCvQs8g_aem_vKHxeD0SwTNNGJCUNn0WQQ
-
O Μάικλ Σιν είναι ένας Ουαλός ηθοποιός με δεκάδες ταινίες στο βιογραφικό του. Μια από αυτές είναι και το «The Damned United» στo οποίo υποδύθηκε εξαιρετικά τον μοναδικό Μπράιαν Κλαφ. Αυτές τις μέρες το όνομα του επέστρεψε στο προσκήνιο για κάτι που δεν έχει σχέση με τον κινηματογράφο.
Κάνοντας μια έρευνα για τις τράπεζες και τα δάνεια εξοργίστηκε με αυτά που ανακάλυψε. Το ντοκιμαντέρ που προέκυψε ασχολείται κυρίως με το σκοτεινό σύστημα πίσω από τις πωλήσεις κόκκινων δανείων από τις τράπεζες σε «καρχαρίες» που θησαυρίζουν αγοράζοντας τα προβληματικά δάνεια πάμφθηνα. Δεν περιορίστηκε όμως στα συμπεράσματα και τις προτάσεις του ντοκιμαντέρ. Βρήκε και έναν τρόπο να βοηθήσει κάποιους ανθρώπους.
Έφτιαξε μια σχετική εταιρεία και, όπως ακριβώς κάνουν κάποιοι τοκογλύφοι, αγόρασε από τις τράπεζες σε πολύ χαμηλότερη τιμή 900 μικρά δάνεια αξίας 1 εκατομμυρίου συνολικά. Δάνεια απλών ανθρώπων που δυσκολεύονταν να τα αποπληρώσουν. Τους ανθρώπους αυτούς δεν τους γνώριζε. Το μόνο που ήξερε είναι ότι μένουν στην περιοχή του, στη νότια Ουαλία. Τι έκανε μετά; Τα διέγραψε!
Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που εκμεταλλεύεται τη φήμη και τα χρήματα του για να βοηθήσει άλλους. Από το 2021 έχει ανακοινώσει ότι όσα χρήματα βγάζει από τις ταινίες του θα τα διαθέτει σε τέτοιους σκοπούς (πχ. για ένα διάστημα ήταν ο χορηγός μιας γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου στην πατρίδα του). Πριν από αυτό όμως είχε ήδη βάλει για τα καλά το χέρι στην τσέπη όταν χρειάστηκε να πάρει ένα μεγάλο δάνειο ο ίδιος, βάζοντας υποθήκη το σπίτι του, για να μπορέσει η Ουαλία να διοργανώσει το παγκόσμιο κύπελλο των αστέγων!
Όπως τα περισσότερα παιδιά στη Μ. Βρετανία ο Σιν ήθελε μικρός να γίνει ποδοσφαιριστής και ίσως να μπορούσε να κυνηγήσει το όνειρο του αν οι γονείς του δεν απέρριπταν, λόγω απόστασης, την πρόταση της Άρσεναλ που ήθελε να τον εντάξει στις ακαδημίες της σε ηλικία 12 ετών. Το πάθος του για τη μπάλα δεν έσβησε ποτέ. Λίγο καιρό μετά το ρόλο του ως Μπράιαν Κλαφ, έπαιξε συμπαίκτης με τον Ζιντάν, τον Γκιγκς και τον Φίγκο σε ένα κατάμεστο Όλντ Τράφορντ για τον φιλανθρωπικό αγώνα Soccer Aid, στον οποίο διαιτητής ήταν ο Κολίνα. Όχι απλά έπαιξε. Ήταν αυτός που φορούσε το περιβραχιόνιο ενώ ευστόχησε και σε πέναλτι.
Στην ερώτηση για το αν αυτή ήταν η πιο αξέχαστη ποδοσφαιρική στιγμή του, απάντησε: "Εννοείται πως ήταν μια απίστευτη εμπειρία αλλά αυτό που μάλλον δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι όταν έπαιξα μπάλα σε προσφυγικούς καταυλισμούς με παιδιά που ήταν πρώην στρατιώτες. Μιλάμε για παιδιά που έχουν ζήσει μερικές πολύ τραυματικές καταστάσεις, που δεν μπορούν ούτε να μιλήσουν γι'αυτά που έχουν βιώσει. Αν ξαφνικά εμφανίσεις μια μπάλα όμως, το πρόσωπο τους αλλάζει. Είναι κλισέ πως το ποδόσφαιρο είναι μια παγκόσμια γλώσσα που φέρνει κοντά τους ανθρώπους αλλά πιστέψτε με, είναι αλήθεια. Η μπάλα ανοίγει δρόμους επικοινωνίας."
Αυτή η εμπειρία αποτέλεσε την αφορμή για να ασχοληθεί και με το Μουντιάλ των αστέγων. Όταν οι διοργανωτές του τουρνουά του 2019 αντιμετώπισαν οικονομικό πρόβλημα ο Σιν βγήκε μπροστά. "Έχω την ευκαιρία να κερδίζω χρήματα δουλεύοντας όσο θέλω. Δεν υπήρχε περίπτωση να απογοητεύσω όλους αυτούς τους ανθρώπους που περίμεναν με ανυπομονησία να παίξουν σε αυτή τη διοργάνωση. Οι άνθρωποι αυτοί εκπροσωπούν με αυτόν τον τρόπο τη χώρα τους, ταξιδεύουν στο εξωτερικό για πρώτη φορά στη ζωή τους, νιώθουν μέλη μιας ομάδας, βάζουν γκολ για τη χώρα τους. Αυτή η εμπειρία αλλάζει ζωές. Το έχω δει να συμβαίνει. Είπα ότι θα στηρίξω την προσπάθεια και θα το κάνω με κάθε κόστος".
Χάρη στα λεφτά του Σιν περίπου 500 άνθρωποι από 50 χώρες ταξίδεψαν στην Ουαλία και έζησαν αυτή την ιδιαίτερη εμπειρία του δικού τους Παγκοσμίου Κυπέλλου. Όταν μετά το σκηνικό με τη διαγραφή των δανείων ρωτήθηκε γιατί τα κάνει όλα αυτά, η απάντηση του ήταν: "Δεν τα κάνω επειδή θέλω οι άνθρωποι να πιστεύουν ότι είμαι υπέροχος. Θέλω να μπορούμε να φανταστούμε μια εναλλακτική σε αυτό, γιατί αυτό δεν λειτουργεί. Και με τον δικό μου μικρό τρόπο, προσπαθώ να δημιουργήσω τη δική μου εναλλακτική. Δεν χρειάζεται να είναι τα πράγματα όπως είναι".
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/484791692_1084740437021748_91792420081483525_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=70nyo57WbjwQ7kNvgGsldzR&_nc_oc=Adj-_itQMpigqaSuNQiqwg_ieKJm7FgS6YujkOLd4Zgt69-suHfRayUEWcFSO3cb4AkaVyK7E12-f-zpRdKqyXhu&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=l2u8ctLDzMBqKQJZZLZA8Q&oh=00_AYHO3n9t36O0ga11-8_WLU6Cuk1ti8iCqL_OkGuTOs2ZUw&oe=67DE5EDE)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=1085219586973833&set=a.601410508688079)
-
Την περίπτωση Ρέξαμ την έχουμε αναλύσει διεξοδικά στο παρελθόν.
Δυο Χολιγουντιανοί σταρ αποφάσισαν, για τους δικούς τους λόγους, να αγοράσουν μια ομάδα από την Ουαλία που ήταν κολλημένη εδώ και χρόνια στις ημι-επαγγελματικές κατηγορίες της Αγγλίας, έριξαν χοντρά λεφτά για τα δεδομένα της κατηγορίας, βοήθησαν να πάρει τα πάνω της μια μικρή πόλη που περνούσε μια δύσκολη φάση, έφτιαξαν το γήπεδο και κατάφεραν εν τέλει να την ανεβάσουν επιτέλους στη League Two.
Στη συνέχεια την ανέβασαν σερί στην 3η κατηγορία και σήμερα πέτυχαν κάτι που δεν έχει ξανακάνει καμία άλλη ομάδα στις Τοπ-5 κατηγορίες της Αγγλίας. Κέρδισαν για τρίτη συνεχόμενη φορά την άνοδο και τη νέα σεζόν θα παίξουν στην Τσάμπιονσιπ, για πρώτη φορά μετά από 43 χρόνια!
Και μετά σου λένε ότι οι ιστορίες του Χόλιγουντ είναι υπερβολικές.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/492529022_1120012170161241_188913807159469320_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=P6DQceDX3-AQ7kNvwFdOlzf&_nc_oc=Adn7LW6t6rTFCOgNQy1qXEMnqXl6iEo20YV_Qc3tj5urn9J4Rd574JQ-Mj2GcKS1vqj5yRd1S4q7flbClk7hGeTJ&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=JsT12ze_nO36eHbhjtjNCA&oh=00_AfErKeUAqUdoO8xt0k0goTYxYnYHE1SpEvX7joWnAjAZLg&oe=68131AE0)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1120012166827908&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
96ο λεπτό. 0-0. Τελευταίο ματς της σεζόν. Το γήπεδο είναι τίγκα με 24.000 κόσμο. Η Μπράντφορντ θέλει ένα γκολ για να ανέβει κατηγορία. Μερικά δευτερόλεπτα πριν το τέλος η μπάλα μπαίνει επιτέλους στα δίχτυα, ο ασυγκράτητος κόσμος μπαίνει στο γήπεδο (πριν σφυρίξει τη λήξη ο διαιτητής!), ο αγώνας μπαίνει με χρυσά γράμματα στην ιστορία της πόλης.
Το ποδόσφαιρο παραμένει ένας χώρος παραγωγής μαγικών αναμνήσεων, ακόμα κι αν αυτές αφορούν ένα γκολ που σου έδωσε άνοδο από την 4η κατηγορία!
Η γιορτή στην πόλη:
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/494910311_1125879256241199_8949216838477048034_n.jpg?_nc_cat=107&ccb=1-7&_nc_sid=bd9a62&_nc_ohc=VHUd7FAfOtUQ7kNvwEouLUE&_nc_oc=AdneLrHFFc1UDgGfS0LGh9WCV8WVLBnN48lygpU9zZlhGx14dGrEKmqIr5EtioTS26Dv9hblvn8PGKmK3p-khSfp&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=BB3EYpELXjJoornudQIN1Q&oh=00_AfEk5Y9ZFZRgoLfoeeaN_pkGif6BNKZLwAcf7_1aBMqIrg&oe=681D08D4)
Η ίδια στιγμή από την κανονική μετάδοση:
&t=546s
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1786562508591158/?locale=el_GR)
-
Σχεδόν 120 χρόνια ιστορίας. 1ο κύπελλο Αγγλίας.
Κρίσταλ Πάλας 2024-25.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/499534100_1135402285288896_8358731138821274351_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=2_G7H2hVr38Q7kNvwEDEaQ_&_nc_oc=AdmIXza1Rt3L5nmTD3SkKIavcJ96ssU4o2IeujS9xPWzDYxCd-NQQQ7o_UYKIRh6jKOSrEqkcSqwQiU_VUTOYI6H&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=kT7klXWHlN-2qeY5R0UJ4A&oh=00_AfJO-9qASpDlEOXa9429iVb_c4_mVhT2FxNXIPLN1izVAg&oe=682E9FC5)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1135402281955563&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Μπράβο στην Κρυστάλαρα Παλατίου! Γουστάρω όλες μα όλες τις ομάδες της Αγγλίας εξαιρώντας μόνο την μισητή μανστεστερ γιουνάιτεντ.
Πρώτα από όλα γουστάρουμε Πιτερμποράρα και μετά Τσελσάρα!
Για όσους δεν ξέρουν , η Κρυστάλ Παλατίου είναι από το Λονδίνο. Όπως και άλλες 12-13 ομάδες! Αρσεναλ,Τσέλσι,Τότεναμ,Μίλγουολ,Τσάρλτον Αθλητική, Κουήνς Πάρκ Ρέιντζερς,Μπρέντφορντ,Κρυστάλ Παλατίου,Γουέστ Χαμ,Φούλαμ. Φυσικά ξεχνάω και άλλες πιό άσημες.
-
Όποιος έχει δει τη σειρά «Sunderland 'Til I Die» ξέρει τι έχουν περάσει οι οπαδοί της Σάντερλαντ τα τελευταία χρόνια. Για όποιον δεν ξέρει, να πούμε επιγραμματικά ότι οι «μαυρόγατες» κατρακύλησαν μέσα σε δυο χρόνια από την Πρέμιερ Λιγκ στην 3η κατηγορία, κόλλησαν εκεί για μερικά χρόνια και φέτος κλείσαν 8ετια μακριά από την πρώτη κατηγορία. Όλα αυτά την ώρα που οι μεγάλοι τους αντίπαλοι στο Νιούκαστλ έπαιζαν στο Τσάμπιονς Λιγκ και σήκωσαν πρόσφατα και κούπα.
Αυτή την περίοδο το να είσαι Σάντερλαντ σήμαινε ότι θα υποφέρεις. Όπως έγραψε κι ένας αρθρογράφος της: "Αυτός είναι ο τρόπος της Σάντερλαντ. Κάθε φορά που εμφανίζεται μια ουγγιά ελπίδας και αισιοδοξίας αναρωτιέσαι πώς θα γίνει και θα στραβώσουν όλα. Η ελπίδα τα κάνει χειρότερα. Όπως λέει και η γνωστή ατάκα: Είναι η ελπίδα που δεν αντέχω." Είναι φυσικά περιττό να πούμε ότι σε όλο αυτό το γολγοθά ο σύλλογος είχε δίπλα του συνέχεια πάνω από 30.000 φιλάθλους (φέτος άγγιξε τους 40.000) σπάζοντας και κάποια ρεκόρ προσέλευσης στην 3η κατηγορία.
Το μαρτύριο ολοκλήρωθηκε σήμερα με έναν άκρως ηδονικό τρόπο. Δέκα μέρες μετά τον ημιτελικό των πλέι οφ, από τον οποίο προκρίθηκε με γκολ στην τελευταία φάση, η Σάντερλαντ κέρδισε και τον τελικό στο Γουέμπλει με ανατροπή και γκολ στο 95'.
Οι «μαυρόγατες» επιστρέφουν επιτέλους στην Πρέμιερ Λιγκ και οι οπαδοί τους το γιόρτασαν τραγουδώντας μαζί με τον Έλβις ένα από τα αγαπημένα τους κομμάτια που τελειώνει με αυτούς τους στίχους:
«Take my hand
Take my whole life too
For I can't help falling in love with you»
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/524401580626503/)
-
Την έβλεπα την ματσάρα και εννοείται πως ήμουν με Σάντερλαντ!! Μέχρι το 75' ήταν καθολικά ανώτερη η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ , ωστόσο ξύπνησε η μηχανή και έγινε η ανατροπή στην παράταση !!!
Σήμερα στις 15:01 μην χάσετε τον τελικό ανόδου Λιγκ 1 μεταξύ Τσάρλτον Αθλέτικ και Λέιτον Όριεντ στο οτε3, ο νικητής ανεβαίνει τσάμπιονσιπ!! Θα είμαι με την ομάδα του Λονδίνου φυσικά, την Τσάρλτον!
ΥΓ. Α ρε Πιτερμποράρα μου πως κατήντησες έτσι να τερματίσεις στις χαμηλές θέσεις της Λιγκ 1 , ενώ μέχρι πέρσι έμπαινες στα μπαράζ ανόδου για την άνοδο στην τσαμπιονσιπ...
ΥΓ2 Η Οξφορδάρα μας σώθηκε και παραμένει τσαμπιονσιπ!
ΥΓ3 Την Δευτέρα 26/5 μην χάσετε τον τελικό ανόδου Λιγκ 2 μεταξύ AFC Wimbledon και Ουόλσολ!! Ο νικητής ανεβαίνει Λιγκ 1, εννοείται είμαστε με Γουίμπλεντον, ΒΙΝΙ ΤΖΟΟΥΝΣ!!!
-
Το θέμα δεν είναι τόσο το ίδιο το παιχνίδι που οκ μπορείς να το δεις.Είναι η νοοτροπία του κόσμου εκεί αλλά και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.
-
Το θέμα δεν είναι τόσο το ίδιο το παιχνίδι που οκ μπορείς να το δεις.Είναι η νοοτροπία του κόσμου εκεί αλλά και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.
Μα για να αφουγκραστείς λιγάκι την νοοτροπία τους πρέπει πρώτα να το δείς, μετά να πας αγγλία κτλπ κτλπ... Εννοείται πως ο νούμερο 1 λόγος που τους γουστάρω είναι διότι η νοοτροπία του "αγάπα την ομάδα του τόπου/γειτονιάς σου" έχει βρει πλήρη εφαρμογή εκεί... και πως να μην βρει δηλαδή αφού εκεί γεννήθηκε το ποδόσφαιρο το 1857 με πρώτη ομάδα την σέφιλντ γουενσντέι νομίζω.
Είχα πάει στο γήπεδο της τσέλσι.. κορυφή... αλλά σε παμπ τους δεν πήγα δεν πρόλαβα...
-
Δεν είναι μόνο στην Αγγλία.Είναι και σε άλλες χώρες.Αργεντινή,Βραζιλία και γενικά λατινική Αμερική.Γερμανία,Ιταλία (είδαμε τι έγινε στην Νάπολι ας πούμε),Ισπανία.Γενικά στηρίζουν τις ομάδες τους.
Αν η Μπορντό ήταν ελληνική ομάδα,θα είχε διαλυθεί γιατί είχε λαμόγια πρόεδρους που την υποβίβασαν στα τοπικά και την διέλυσαν.Εκεί έχει κόσμο δίπλα της και ανεβαίνει ξανά.
-
Ιταλικό Αγγλικό Ισπανικό πρωτάθλημα για αυτό τον λόγο ειναι απο τα αγαπημένα μου, ωστόσο δεν τα ανέφερα γιατί είμαστε στο αγγλικό θέμα.
Πρόβλεψη Τσάρλτον - Λέιτον Όριεντ 3-2
-
Μέγαλη μου γκάφα, επίσης η Λέιτον Όριεντ είναι λονδρέζικη!!
𝞖 𝞚𝞔𝞘𝞣𝞞𝞜 𝞞𝞠𝞘𝞔𝞜𝞣 𝞔𝞟𝞘𝞢𝞣𝞠𝞔𝞥𝞔𝞘 𝞔𝞙𝞔𝞘 𝞟𝞞𝞤 𝞣𝞖𝞢 𝞐𝞝𝞘𝞕𝞔𝞘 - 𝞙𝞐𝞘 𝞖 𝞢𝞖𝞛𝞔𝞠𝞘𝞜𝞖 𝞛𝞔𝞠𝞐 𝞔𝞘𝞜𝞐𝞘 𝞟𝞞𝞚𝞚𝞐 𝞟𝞔𝞠𝞘𝞢𝞢𝞞𝞣𝞔𝞠𝞐 𝞐𝞟𝞞 𝞔𝞜𝞐𝞢 𝞣𝞔𝞚𝞘𝞙𝞞𝞢 𝞐𝞜𝞞𝞓𝞞𝞤
💔 Το ημερολόγιο έγραφε 2014, όταν η Λέιτον Όριεντ έφτασε μια ανάσα από την άνοδο στην Championship. Ο τελικός των πλέι οφ στο Γουέμπλεϊ απέναντι στη Ρόδεραμ όμως, κατέληξε σε πίκρα: ήττα στα πέναλτι, με την άνοδο στην δεύτερη κατηγορία να χάνεται την τελευταία στιγμή.
📉 Από εκεί ξεκίνησε μια σκοτεινή περίοδος για τον δεύτερο αρχαιότερο ποδοσφαιρικό επαγγελματικό σύλλογο του Λονδίνου: διαδοχικοί υποβιβασμοί, οικονομική αστάθεια, διοικητικά λάθη και ένας Ιταλός επιχειρηματίας που κατηγορήθηκε για φοροδιαφυγή και στην καρέκλα της άλλαξε 11 προπονητές σε δύο χρόνια… Το 2017, η ομάδα των «O's» έφτασε στο χαμηλότερο σημείο της ιστορίας της: υποβιβάστηκε από τη League Two και βρέθηκε εκτός επαγγελματικού ποδοσφαίρου, στη National League και την πέμπτη κατηγορία, για πρώτη φορά μετά από 112 χρόνια.
✊ Αλλά ακόμα και τότε, δεν λύγισε. Ο πιστός λαός της, οι κάτοικοι του Ανατολικού Λονδίνου, διαμαρτυρήθηκαν δυναμικά, φώναξαν, μποϊκόταραν, μπήκαν ακόμα και στον αγωνιστικό χώρο για να σώσουν την ομάδα τους από την ανίκανη ιταλική διοίκηση.
🆙 Το 2019, η Λέιτον Όριεντ επέστρεψε στην Football League και τις επαγγελματικές κατηγορίες. Νέα διοίκηση και ένας χρυσός άνθρωπος στον πάγκο της, ο Τζάστιν Έντινμπουργκ. Αυτός ήταν που ζωντάνεψε ξανά τον ιστορικό σύλλογο, με την κατάκτηση της National League, την επιστροφή στην League Two και τον τελικό του FA Trophy.
⬛ Όμως η μοίρα δεν είχε τελειώσει μαζί της. Ο προπονητής που την επανέφερε εκεί που πραγματικά ανήκει, ο αγαπημένος Τζάστιν Έντινμπουργκ, πέθανε λίγες μέρες μετά την άνοδο, βυθίζοντας τον σύλλογο και την ποδοσφαιρική κοινότητα στο πένθος.
👏 Από τότε, η Λέιτον Όριεντ παλεύει ξανά, παίζοντας ωραίο ποδόσφαιρο. Στην καρδιά της προσπάθειας, ξεχωρίζουν και Κύπριοι ή Αγγλοκύπριοι ποδοσφαιριστές, όπως ο Ρούελ Σωτηρίου, που φόρεσε και το εθνόσημο της Κύπρου και o Έκτωρ Κυπριανού.
🏟️ Σήμερα, 11 χρόνια μετά, επιστρέφει στο Γουέμπλεϊ για να διεκδικήσει την άνοδό της στην Championship. Αντίπαλος της μια άλλη ιστορική ομάδα του Λονδίνου, η Τσάρλτον. Στην εξέδρα, πάνω από 30.000 πιστοί φίλαθλοι των «O's».
❤️ Ό,τι κι αν γίνει απόψε, η Λέιτον Όριεντ έχει ήδη νικήσει. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από μια λαμπρή επιστροφή μέσα από το σκοτάδι.
#LeytonOrient
#PlayOffFinal
#LeagueOne
#Τσίλι
(https://imgur.com/a/hCz3Qpp)
https://www.facebook.com/photo?fbid=1321431526468380&set=a.595494815728725
-
Το λονδρέζικο ντέρμπι ανόδου έληξε, νικήτρια η Τσάρλτον με το σκόρ να διαμορφώνεται από το 31' , με απευθείας εκτέλεση φάουλ έξω από την μεγάλη περιοχή. Έτσι μετά από 5 χρόνια απουσίας , η Τσάρλτον επιστρέφει στην Τσάμπιονσιπ!
-
🔴⚪ “Κάποιοι ήρωες φοράνε κάπες. Ο δικός μας φορούσε φανέλα της Σάντερλαντ.”
Η φωτογραφία είναι από τη μέρα που γράφτηκε ιστορία. Τη μέρα που η Σάντερλαντ γύρισε εκεί που ανήκει — στην Premier League. Χιλιάδες οπαδοί πλημμύρισαν τους δρόμους, με καπνογόνα, τραγούδια και δάκρυα χαράς. Μα ανάμεσά τους, στον ουρανό, ένα παιδικό χαμόγελο φώτισε την καρδιά όλων μας.
Ο Μπράντλεϊ Λόουερι, το μικρό αγόρι που πάλεψε γενναία με τον καρκίνο, έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένας φίλαθλος της Σάντερλαντ. Έγινε σύμβολο αγνής αγάπης, ελπίδας και δύναμης.
Διαγνώστηκε με νευροβλάστωμα μόλις 18 μηνών. Πάλεψε με γενναιότητα, χωρίς ποτέ να χάσει το χαμόγελό του. Το πρόσωπό του έγινε γνωστό σε όλη την Αγγλία — και η συγκινητική του φιλία με τον Τζερμέιν Ντεφόου άγγιξε καρδιές σε όλο τον κόσμο.
Ο Μπράντλεϊ “έφυγε” το 2017, σε ηλικία μόλις 6 ετών, αλλά δεν έφυγε ποτέ από την ψυχή της ομάδας. Είναι το αιώνιο παιδί της Σάντερλαντ, και σήμερα, στη στιγμή του θριάμβου, είναι κι αυτός εκεί — μαζί μας.
Με δύο αντίχειρες σηκωμένους, όπως έκανε πάντα.
Με φανέλα, χαμόγελο και μια θέση για πάντα στην καρδιά μας.
Αυτός ο προβιβασμός είναι και δικός σου, μικρέ ήρωα.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/500033294_679393734803821_2948482065019938769_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=aa7b47&_nc_ohc=OLprflszJ_cQ7kNvwFRm39s&_nc_oc=AdkDUdN7K73yAVcSCT311XibUfT2QVBBLZ515kZH1TkmMMIO_YQQzEgMbWu0Xi4xX14DxVnpSVm2HMbAZC4LT99f&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=s0Zjf11qXd_k6D76uoOkZg&oh=00_AfJtMr0HpmqKJ88WvBBtebcAkq9DX0OdpiuNueTVrnVyRQ&oe=683A542F)
Φανέλες / Εμφανίσεις αντάλλαξε πάρε δώσε κ.α. (https://www.facebook.com/groups/1098243267657825/?multi_permalinks=1888617605287050&hoisted_section_header_type=recently_seen)
-
(https://inews.co.uk/wp-content/uploads/2025/05/SEI_252757319.jpg?crop=0px%2C73px%2C1200px%2C677px&resize=1200%2C675)
Sunderland’s bid for promotion driven by memory of Bradley Lowery
Like thousands of Sunderland fans leading a mass exodus from Wearside this weekend, the Lowery family will step on a train bound for London with Wembley tickets in hand.
Dad Carl, mum Gemma, eldest son Kieran and three-year-old daughter Gracie see Sunderland as not just a football club but “a way of life”.
“It’s not just football,” Gemma tells The i Paper. “It’s a community and it means everything.”
She knows this better than most. As the mum of Bradley Lowery, the six-year-old who captured the imagination of the football world for his brave fight against a rare type of cancer, returning to Wembley is bittersweet.
His absence as they walk on Wembley Way – he passed in 2017, sparking an outpouring of support worldwide – will be keenly felt, as it is every day. But his legacy, and the way Sunderland and their supporters continue to support the foundation set up in his name, is everything that is good about the game.
Sunderland’s Dan Ballard celebrates his dramatic last minute winner against Coventry (Photo: Getty)
Bradley would have been 14 last week and it says much about Sunderland supporters that every time the club has an important game – and they don’t come much bigger than Saturday’s Championship play-off final against Sheffield United – the foundation’s inbox overflows with messages of goodwill and support.
Speaking to Gemma this week, one parent of young children to another, it is almost impossible to comprehend what she has been through. But listening to her talk about the Bradley Lowery Foundation and what it has done for children and families who are going through something similar to their “nightmare” is nothing short of inspirational.
“I always feel he’s close to me when Sunderland have these big games,” she says.
“I think about Bradley every single day. His foundation allows me to be able to think about him every day and use his life as a positive rather than think about the negatives that happened.
“But on games that are so important, such as last week and this week coming up to Wembley, he’s right at the forefront of my mind. But it’s not just my mind, I think it’s all of the supporters who think about him.
“The amount of support we’ve had this week has been incredible and it’s just beautiful to know that seven years on, my boy is still making such an impact.
“I know for a simple fact that he would be with us this weekend, celebrating down Wembley Way.”
The foundation has raised a staggering £7m in eight years, from big donations (the club made £120,000 by wearing and selling “For Bradley” red and white shirts) to small fundraising from fans inspired by their son.
Among the countless good causes that have been supported are autism dogs for children, funding treatment, specialist equipment and extensions and a new holiday home in Scarborough for families of terminally ill or sick children to “make memories”.
Gemma is acutely aware that Bradley, who was a mascot for England, packed so much into his young life that others in his position aren’t able to.
That is why she is so proud that Sunderland provide an executive box every year which families of ill children can use to create the sort of special times she had with Bradley.
“I know the pain I went through, I know the stress I went through fundraising and trying to look after a sick child,” Gemma says.
“I know the stress I went through trying to work out what the best treatment was for him and how I’d get him there so the whole point of doing the charity is to take that pain away from the parents so they can focus on the child and the stress gets away from them.
“Making memories is huge for me.”
At Wembley this weekend, she won’t be alone in taking time to think of a loved one who can’t be there. That Bradley’s name continues to do so much good, rightly, is a source of immense pride.
“He went to Wembley, he was mascot there and that brings back some beautiful memories,” she says.
“It can be quite overwhelming and it can be very sad – there’s no getting away from that – but the positives outweigh the negatives.”
For more information about the Bradley Lowery Foundation and the work it does, visit To make a donation go here:
Source link
zifmstereo.co.zw
-
Άλλη μια αγαπημένη μου ομάδα που ανέβηκε στην Λιγκ 1.
𝝜 𝝘𝝤𝝪𝝞𝝡𝝥𝝠𝝚𝝢𝝩𝝤𝝢 𝝚𝝥𝝞𝝨𝝩𝝦𝝚𝝫𝝚𝝞 𝝨𝝩𝝜𝝢 𝗟𝗘𝗔𝗚𝗨𝗘 𝗢𝗡𝗘❗
Μια απ’ τις πιο αγαπητές ομάδες του αγγλικού ποδοσφαίρου, η Γουίμπλεντον, πανηγύρισε σήμερα στο Γουέμπλεϊ την άνοδό της στη League One, επικρατώντας στον τελικό των πλέι-οφ της τέταρτης κατηγορίας.
Ηττημένη; Η Γουόλσολ.
Μια ομάδα που τον Ιανουάριο ήταν στην κορυφή της κατηγορίας, είχε μάλιστα +14 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο.
Από τότε, κέρδισε μόλις 5 από τα τελευταία 24 παιχνίδια, κατρακύλησε στην 4η θέση και... σήμερα γνώρισε την ήττα, παραμένοντας γι άλλη μια σεζόν στην League Two.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές «καταρρεύσεις» στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Αντίθετα, η Γουίμπλεντον, ολοκλήρωσε ένα υπέροχο ποδοσφαιρικό ταξίδι, επικρατώντας στον τελικό με 1-0, με γκολ του Ιπολίτε στο 45'+2'!
(https://i.ibb.co/jvfBVVzH/image.jpg) (https://ibb.co/qMjX00Cx)
Βίνι Τζόουνς!!
Πηγή : https://www.facebook.com/photo?fbid=1322461226365410&set=a.595494815728725
-
Ήταν 28 Μαΐου 2002 όταν μια παρέα απελπισμένων οπαδών της Γουίμπλεντον που τα έπινε σε μια παμπ πήρε τη μεγάλη απόφαση να ιδρύσει μια νέα ομάδα που θα αντικαθιστούσε αυτή που τους είχαν «κλέψει». Μια ομάδα που θα ξεκινούσε από την 9η κατηγορία και θα γινόταν η νέα Γουίμπλεντον. Η δική τους Γουίμπλεντον.
Είναι 26 Μαΐου 2025 και περισσότεροι από 30.000 (!) φίλοι της Γουίμπλεντον πήγαν στο Γουέμπλεϊ και πανηγύρισαν την άνοδο της ομάδας στην 3η κατηγορία, δηλαδή μια κατηγορία πάνω από αυτή που θα αγωνίζονται του χρόνου αυτοί που τους πήραν την ομάδα.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/2103117980171904)
-
Την άνοιξη του 1937, στον πρώτο χρόνο δηλαδή του ισπανικού εμφυλίου, η Χώρα των Βάσκων δέχτηκε μαζική αεροπορική επίθεση από τους συμμάχους του Φράνκο. Πάνω από 70 βομβαρδιστικά των ναζί και της ιταλικής αεροπορίας επιτέθηκαν σε πόλεις της περιοχής, ισοπέδωσαν αμέτρητα κτίρια και σκότωσαν εκατοντάδες ανθρώπους. Ακόμα κι αν δεν έχεις πετύχει φωτογραφίες από τότε, σίγουρα έχεις δει τον πίνακα «Γκερνίκα» που εμπνεύστηκε ο Πικάσο από την ισοπέδωση της ομώνυμης πόλης.
Σε μια προσπάθεια να σώσουν τουλάχιστον τα παιδιά τους, χιλιάδες οικογένειες τα έστειλαν εκτός Ισπανίας, σε χώρες που προσφέρθηκαν να τα φιλοξενήσουν. Μια από αυτές ήταν και η Ουαλία. Από τα 236 παιδιά που ταξίδεψαν εκεί με πλοίο, τα 56 βρήκαν ένα νέο, ασφαλές σπίτι κοντά στο Νιούπορτ. Εκεί, τα επόμενα χρόνια δημιούργησαν μια παιδική ομάδα, τη Basque Boys FC, που λέγεται πως ήταν ανίκητη στην κατηγορία της.
Για να τιμήσει και να υπενθυμίσει τη σύνδεση των δυο περιοχών η Νιούπορτ Κάουντι, που αγωνίζεται στην αγγλική 4η κατηγορία, συνεργάστηκε με την Αθλέτικ Μπιλμπάο και έβγαλε μια φανέλα επηρεασμένη από αυτή των Βάσκων. Μια φανέλα που στο πίσω μέρος έχει τη φράση «Το 1937 όταν ο βασκικός λαός χρειαζόταν βοήθεια, η Ουαλία ανταποκρίθηκε».
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/518384678_1184142730414851_204308846651952589_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=rI1UYuoBZD4Q7kNvwHAJFTM&_nc_oc=AdnpAKUKStNYtttZoNVPG2-Lw8Dd7ebGrskrCJbddE5B2LmA6p1QIjTcH_GgeU0zeUuXxA5MGhaD3Lfjm8iN2xcW&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=86uQk5wr5typNGZUqzCduA&oh=00_AfRgnZU2u7ibHhTxwGlv-r8ig8IdWm2yiJUOUoBxRVFFqA&oe=68845D0A)
Στη φανέλα αναγράφονται διακριτικά τα ονόματα των παιδιών αλλά και των οικογενειών που τα φιλοξένησαν.
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=1184184750410649&set=a.601410508688079)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/07/imago1026042975.jpg)
Ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε το πρώτο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και άλλα πολλά
Το Μπέρμιγχαμ των αρχών του περασμένου αιώνα, ο περισσότερος κόσμος το γνωρίζει από τους τηλεοπτικούς Peaky Blinders. Τη σειρά που έκανε μεγάλη επιτυχία και δείχνει την ιστορία μιας νεανικής συμμορίας λίγο μετά το τέλος του 1ου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η σειρά βασίζεται πολύ αδρά σε μια αληθινή συμμορία που υπήρχε στην πόλη της Αγγλίας και τα μέλη της ασχολούνταν με ληστείες, εκβιασμούς, παράνομα στοιχήματα και έλεγχο του τζόγου, χονδρικά από το 1880 μέχρι και το 1920. Το Μπέρμιγχαμ ήταν μια ταχέως αναπτυσσόμενη πόλη εκείνη τα χρόνια, με τον πληθυσμό της να μεγαλώνει συνεχώς. Μια πόλη ευκαιριών για πολλούς, νόμιμα ή παράνομα.
Την ίδια εποχή, στην πόλη των δυτικών Μίντλαντς μετακόμιζε ένας Σκωτσέζος με όνομα Γουίλιαμ ΜακΓκρέγκορ. Γεννημένος το 1846 στο Μπράκο, ο ΜακΓκρέγκορ έκανε τη μαθητεία του στα υφάσματα στην πατρίδα του και αποφάσισε να κυνηγήσει το μέλλον του ως πωλητής υφασμάτων. Το 1870 μετακόμισε στην Αγγλία και το Μπέρμιγχαμ, για να ασχοληθεί με αυτό που “σπούδασε”. Μαζί του όμως πήρε και την αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Για πρώτη φορά είχε δει έναν αγώνα στο χωριό του μεταξύ ντόπιων και μιας ομάδας που την έφτιαξαν τεχνίτες που περνούσαν από εκεί. Φυσικά, το ποδόσφαιρο τότε απείχε πολύ από αυτό που βλέπουμε σήμερα, ήταν ακόμη ένας συνδυασμός ράγκμπι και ποδοσφαίρου, χωρίς πολλή τακτική, πάσες και συστήματα. Στο Μπέρμιγχαμ, ο ΜακΓκρέγκορ άνοιξε ένα κατάστημα στην περιοχή Άστον, αλλά παράλληλα ασχολήθηκε και με το ποδόσφαιρο και συγκεκριμένα την ομάδα Κάλθροπ, την οποία είχαν φτιάξει δύο δικαστικοί υπάλληλοι, Σκωτσέζοι κι αυτοί. Ήταν τόσο ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο που τις ημέρες των αγώνων έκλεινε το μαγαζί του και πήγαινε να δει τα ματς, για να γυρίσει το απόγευμα και να ανοίξει ξανά. Στο κατάστημά του φυσικά πουλούσε και ποδοσφαιρικές στολές.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/07/imago774592494-768x502.jpg)
Το Old Crown υπάρχει και στις ημέρες μας και είναι η πιο παλιά παμπ της πόλης, φτιαγμένη το 1368.
Σημερινά της τμήματα βρίσκονται εκεί από τον 16ο αιώνα.
Το συγκεκριμένο σχέδιο δείχνει πώς ήταν το Old Crown το 1865, στα χρόνια του ΜακΓκρέγκορ
Το ενδιαφέρον ενός Σκωτσέζου για την μπάλα δεν ήταν καθόλου περίεργο. Το αντίθετο. Η Σκωτία τότε ήταν πρωτοπόρος στο ποδόσφαιρο, τόσο από άποψη ενδιαφέροντος, όσο και στην εξέλιξη του αθλήματος με κανόνες, αλλά και με τον τρόπο ποδοσφαίρου σε τακτικό επίπεδο. Οι μάχες με την Αγγλία ήταν τεράστιες και πολλοί Σκωτσέζοι έπαιζαν μπάλα στην Αγγλία. Το 1892, η Λίβερπουλ κατέβασε απέναντι στη Ρόδεραμ ομάδα που την αποτελούσαν αποκλειστικά Σκωτσέζοι, μια ομάδα που έμεινε γνωστή ως “η ομάδα των Μακ”.
Το 1874 στην περιοχή του Άστον, ιδρύθηκε η Άστον Βίλα που θα γινόταν μια από τις πιο ιστορικές ομάδες της χώρας. Τρία χρόνια μετά, οι άνθρωποι του συλλόγου προσκάλεσαν τον ΜακΓκρέγκορ στην “επιτροπή διαχείρισης”. Ο Σκωτσέζος δεν αρνήθηκε, καθώς η ομάδα βρισκόταν στην ίδια γειτονιά με το κατάστημά του και διέθετε έντονο σκωτσέζικο στοιχείο. Γρήγορα έγινε πολύ σημαντικός άνθρωπος της Βίλα, βοηθώντας την διοικητικά με πολλούς τρόπους.
Λίγο μετά την ένταξή του στον σύλλογο, έγινε διαχειριστής και καθοδήγησε τη Βίλα με επιτυχία μέσα σε οικονομικές δυσκολίες. Έφτασε στο σημείο να αποθηκεύσει τρόπαια του συλλόγου σε δικό του χώρο για να τα κρατήσει μακριά από τους δικαστικούς επιμελητές που ενδεχομένως θα προχωρούσαν σε κατάσχεση, εξαιτίας των χρεών. Εντάχθηκε στο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου και το 1880 έγινε πρόεδρος της Άστον Βίλα. Ήταν ενεργός και πολιτικά, μέλος του Φιλελεύθερου κόμματος, αντιπάλου των Συντηρητικών πριν τη δημιουργία των Εργατικών. Βέβαια, επειδή ακριβώς πρώτη του προτεραιότητα ήταν το ποδόσφαιρο, το 1882 σταμάτησε να είναι μέλος του κόμματος για να αφοσιωθεί στην μπάλα. Το λιοντάρι στο σήμα της Βίλα είναι μια ακόμα απόδειξη της παρουσίας του ΜακΓκρέγκορ και των Σκωτσέζων στον σύλλογο, καθώς έχει άμεση σχέση με το σκωτσέζικο “Lion Rampant” της Σκωτίας. Το 1886, η Άστον Βίλα έγραψε ιστορία, καθώς επί της ουσίας θεσμοθέτησε τον ρόλο του προπονητή. Ο Σκωτσέζος Ράμσεϊ έγινε ο πρώτος προπονητής με αμοιβή, μια ακόμα συμβολή του ΜακΓκρέγκορ στο ποδόσφαιρο, που έβαλε τις βάσεις για μια από τις σημαντικότερες θέσεις στις ποδοσφαιρικές ομάδες.
Παρά το μεγάλο και συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο, οι ομάδες έβλεπαν τα οικονομικά τους να είναι μονίμως σε δύσκολη κατάσταση. Φυσικά ήδη υπήρχε το FA Cup, το κύπελλο Αγγλίας, ο αρχαιότερος θεσμός του κόσμου που υπάρχει μέχρι και σήμερα. Το κύπελλο είχε ξεκινήσει από το 1870 και ήταν η μεγάλη διοργάνωση της χώρας. Πολλά παιχνίδια όμως ήταν μεταξύ ομάδων με τεράστια διαφορά δυναμικότητας και ο κόσμος δεν πήγαινε να δει συντριβές. Παράλληλα, μόλις τελείωνε το κύπελλο, το ενδιαφέρον του κόσμου μειωνόταν και μαζί μειώνονταν τα εισιτήρια και οι εισπράξεις. Τα φιλικά που γίνονταν στο μεσοδιάστημα δεν ήταν οργανωμένα και συχνά ακυρώνονταν. Οι ομάδες δυσκολεύονταν πολύ να πληρώνουν τους παίκτες τους, καθώς δεν είχαν καθόλου έσοδα. Οι διοικήσεις έδιναν μάχη για να βρίσκουν πόρους και να επιβιώνουν. Την ίδια στιγμή, ο κόσμος συχνά πήγαινε στο γήπεδο για να δει μπαλίτσα, αλλά τελικά συναντούσε κλειδωμένες πόρτες, καθώς ο αγώνας είχε ακυρωθεί τελευταία στιγμή.
Ο Γουίλιαμ ΜακΓκρέγκορ έψαχνε συνεχώς τρόπους για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες. Αλλά και η υπομονή είχε τα όριά της. Το 1888 είδε για πέντε συνεχόμενα Σάββατα να ακυρώνονται τα φιλικά της Βίλα και κατάλαβε ότι ένας σύλλογος δεν μπορούσε να επιβιώνει με αυτόν τον τρόπο. Έτσι, στις 2 Μαρτίου, έκατσε και έγραψε μια επιστολή, απευθυνόμενος σε άλλες πέντε ομάδες της εποχής. Μπλάκμπερν Ρόβερς, Πρέστον Νορθ Εντ, Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον και Μπόλτον Γουόντερς πήραν το γράμμα. Ο πρόεδρος της Βίλα πρότεινε τη δημιουργία μιας διοργάνωσης με εγγυημένους αγώνες. Ο ΜακΓκρέγκορ τους κάλεσε να συναντηθούν στο Λονδίνο για να συζητήσουν για το μέλλον του ποδοσφαίρου.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/07/imago7990473-768x600.jpg)
Φίλαθλοι της Άστον Βίλα σε αγώνα της το 1900
Πράγματι, η συνάντηση έγινε με συνολικά δέκα ομάδες και οι σύλλογοι συμφώνησαν για μια νέα και τελική συνάντηση στο Μάντσεστερ. Ο ΜακΓκρέγκορ πρότεινε τον τίτλο “Association Football Union” για διοργάνωση, αλλά απορρίφθηκε γιατί έμοιαζε με τον τίτλο του ράκγμπι και επιλέχθηκε ο τίτλος “the Football League”, παρότι ο ΜακΓκρέγκορ δεν συμφωνούσε τόσο με τον όρο League. Οι ιδρυτικοί σύλλογοι έγιναν 12: Άκρινγκτον, Άστον Βίλα, Μπλάκμπερν, Μπόλτον, Μπέρνλι, Ντέρμπι, Έβερτον, Νοτς Κάουντι, Πρέστον, Στόουκ, Γουέστ Μπρομ και Γουλβς. Η ιδέα και η επιστολή του ΜακΓκρέγκορ οδήγησαν στη δημιουργία του πρώτου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου στον κόσμο.
Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1888 έγιναν οι πρώτοι αγώνες και ο άνθρωπος πίσω από αυτή την ιδέα έγινε πρόεδρος τόσο της Λίγκας, όσο και της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αγγλίας. Στο πρωτάθλημα, κάθε ομάδα θα έπαιζε με όλες τις άλλες από δύο φορές, εντός και εκτός και το σύστημα ήταν 2 βαθμοί για τη νίκη και 1 για την ισοπαλία (αν και προτάθηκε επίσης 1 βαθμός για τη νίκη και κανένας για ισοπαλία). Το 1890, το παράδειγμα του ΜακΓκρέγκορ και της Αγγλίας ακολούθησε η Σκωτία που διοργάνωσε το δικό της πρωτάθλημα και σιγά σιγά αυτό έγινε σε πολλές χώρες του κόσμου, μια ιδέα που εξαπλώθηκε με τα χρόνια σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ο ΜακΓκρέγκορ συνέχισε και τα επόμενα χρόνια από διάφορες θέσεις να βοηθά στο ποδόσφαιρο, τη Βίλα, το πρωτάθλημα και την Ομοσπονδία (την οποία υποστήριζε σαν απόλυτη αρχή του αθλήματος). Επί των ημερών του η Βίλα έγινε η πρώτη ομάδα από τα Μίντλαντς που θα κατακτούσε το κύπελλο Αγγλίας, το 1897 και το ποδόσφαιρο άρχισε να γίνεται κάτι πολύ πιο οργανωμένο και να αλλάζει.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/07/imago1052799756-768x578.jpg)
ο ποδόσφαιρο του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με την εποχή του ΜακΓκρέγκορ
Αυτό που είναι εντυπωσιακό για τον ΜακΓκρέγκορ είναι ότι παρότι ουσιαστικά έβαλε τις βάσεις για το σύγχρονο επαγγελματικό ποδόσφαιρο και ο ίδιος ήταν ένας επιχειρηματίας, το ενδιαφέρον του για το ποδόσφαιρο δεν είχε επίκεντρο τα χρήματα. Δεν τον απασχολούσε τόσο το οικονομικό, αλλά το ίδιο το ποδόσφαιρο. Ο ίδιος ήταν πίσω και από τη δημιουργία και της 2ης εθνικής, δηλαδή επί της ουσίας είχε συμβολή στο σύστημα “πυραμίδας” του ποδοσφαίρου που ακολουθούν οι περισσότερες χώρες στον κόσμο. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο ίδιος δεν έπαιζε ποδόσφαιρο. Δεν ήταν καλός, δεν μπορούσε να παίξει και όπως είχε πει: «Δοκίμασα να παίξω όταν ήμουν πολύ μικρός, αλλά μετά έπρεπε να μείνω στο κρεβάτι για μια βδομάδα». Κι όμως, το λάτρευε και ήθελε να το δει να γίνεται καλύτερο για όλους. Ποδοσφαιριστές, θεατές και συλλόγους.
Το μόνο που δεν κατάφερε ήταν να απομακρύνει το αλκοόλ από το άθλημα. Ο ΜακΓκρέγκορ ήταν φανατικά εναντίον του αλκοόλ, δεν το έβαζε στο στόμα του και σίγουρα δεν ενθουσιαζόταν από τη συνήθεια των ποδοσφαιριστών να χάνουν προπονήσεις για να πάνε σε καμία παμπ. Προσπάθησε μάλιστα να διοργανώνει κοινωνικές συγκεντρώσεις και μουσικές εκδηλώσεις, ώστε οι παίκτες να πηγαίνουν εκεί κάθε Δευτέρα για να αποφεύγουν το ποτό. Αυτή ήταν μια μάχη που έχασε παταγωδώς, με τη βόλτα στην παμπ να γίνεται συνήθεια για τους παίκτες στην Αγγλία μέχρι και στις μέρες μας.
Είναι άγνωστο πώς θα αντιμετώπιζε το σημερινό ποδόσφαιρο ο ΜακΓκρέγκορ. Σίγουρα θα ήταν υπερήφανος που έβαλε το λιθαράκι του (ή για να είμαστε ακριβείς, μια τεράστια πέτρα) για να γίνει το ποδόσφαιρο αυτό που είναι τώρα, αλλά το έβλεπε πάντα ως ένα παιχνίδι, μια διασκέδαση και η σημερινή παντοκρατορία των πλουσίων δεν ήταν κάτι που θα τον ενθουσίαζε. Μπορεί να ήταν από τους πρωτοστάτες στη μετατροπή της Βίλα σε “ΠΑΕ”, παρά τις διαμαρτυρίες πολλών, μια που υποστήριζε ότι αυτό ήταν το μέλλον, αλλά στόχος του ήταν πάντα η επιβίωση του ποδοσφαίρου και όχι το ποδόσφαιρο ως επιχείρηση. Το πρωτάθλημα που δημιούργησε έφερε πολλά έσοδα στις ομάδες, ουσιαστικά μετέτρεψε το άθλημα/παιχνίδι σε μια βιομηχανία, αλλά σκοπός ήταν να σωθούν οι ομάδες και να μην κρύβουν τα ασημικά τους από τους δικαστικούς επιμελητές. Δεν είναι τυχαίο ότι πρωτοστάτησε στο να μοιράζονται οι ομάδες τις εισπράξεις των αγώνων, μια πρακτική που διατηρήθηκε για πολλές δεκαετίες, έτσι ώστε όλοι να ευνοούνται κατά τον ίδιο τρόπο από τη δημοφιλή του αθλήματος. Ήθελε έναν πραγματικό συνεταιρισμό ομάδων που θα βοηθούσαν η μία την άλλη, ώστε το ποδόσφαιρο να είναι βιώσιμο. Η οπτική του για το ποδόσφαιρο ήταν διαφορετική από αυτό που βλέπουμε σήμερα. Για χρόνια ήταν εναντίον των μεταγραφών και υποστήριζε ότι κάθε ομάδα πρέπει να εκπροσωπεί την τοπική της κοινότητα, με παίκτες που θα προέρχονται από τις περιοχές τους.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/07/imago1967681-600x779.jpg)
Τον Μάιο του 1910, ο ΜακΓκρέγκορ αρρώστησε και μεταφέρθηκε σε γηροκομείο. Με την υγεία του να επιδεινώνεται, εμφανίστηκε για τελευταία φορά δημόσια σε μια συνεδρίαση επιτροπής τον Δεκέμβριο του 1910. Λίγες ημέρες αργότερα θα έφευγε από τη ζωή. Μια μεγάλη απώλεια για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Θα πει κανείς «μα καλά, κάποιος δεν θα το σκεφτόταν να γίνει ένα πρωτάθλημα;» Ναι ίσως. Αλλά μπορεί να ήταν αργά. Όσο περίεργο να ακούγεται για μας σήμερα ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να μην ήταν αυτή η παγκόσμια γλώσσα, η θρησκεία για εκατομμύρια ανθρώπους, ο κίνδυνος ήταν πιθανός εκεί στις αρχές του 1900. Το εξηγεί καλύτερα ο ίδιος ο ΜακΓκρέγκορ:
«Πιστεύω πραγματικά ότι το ποδόσφαιρο θα είχε περάσει πολύ μεγάλη κρίση και η δημοφιλία του θα είχε μειωθεί, αν δεν είχε ιδρυθεί το πρωτάθλημα. Δεν λέω ότι το ποδόσφαιρο θα είχε πεθάνει γιατί το ποδόσφαιρο δεν θα πεθάνει ποτέ. Θα ήταν και πάλι ένας τρόπος να περνάνε τα παιδιά τον χρόνο τους, αλλά πιθανώς θα υπήρχε κάποιο άλλο παιχνίδι που θα είχε γίνει πιο δημοφιλές»
Φανταστείτε να βλέπαμε όλοι σήμερα φανατικά κρίκετ ή να μαλώναμε για τις ομάδες μας στο μπάντμιντον. Εξαιτίας του ΜακΓκρέγκορ και άλλων ανθρώπων, το ποδόσφαιρο έφτασε σήμερα να κυριαρχεί. Συχνά συμβαίνει με την πάροδο των ετών τα ονόματα πρωτοπόρων να ξεχνιούνται. Αλλά επίσης συχνά συμβαίνει να υπάρχουν και άνθρωποι που φροντίζουν να κρατούν τις μνήμες ζωντανές. Το 2008, μετά από ψηφοφορία, ο ΜακΓκρέγκορ ήταν ένας από τους 12 πρώτους ανθρώπους που μπήκαν στο Hall of Fame της Άστον Βίλα, όταν αυτό δημιουργήθηκε. Ο σύλλογος φίλων της Βίλα το 2009 συγκέντρωσε χρήματα για να χτιστεί ένα άγαλμα του ΜακΓκρέγκορ έξω από το Βίλα Παρκ (αυτό στην αρχή του κειμένου). Και το 2011 μάζεψε και πάλι χρήματα για να καλλωπιστεί και να καθαριστεί ο τάφος του. Ο πρόεδρος για να εξηγήσει αυτή την κίνηση είπε: «Πριν τον ΜακΓκρέγκορ δεν υπάρχει καμία σιγουριά για τους θεατές. Τα παιχνίδια μπορούσαν να ακυρωθούν ανά πάσα στιγμή, πριν δημιουργηθεί ένα πρωτάθλημα και σωστά δομημένοι σύλλογοι». Κάθε φορά που ξεκινά η νέα Πρέμιερ Λιγκ ή οποιοδήποτε άλλο πρωτάθλημα στον κόσμο, ένας Σκωτσέζος που πουλούσε υφάσματα στο Μπέρμιγχαμ δικαιώνεται.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/2015-07-01-donpatriciofull.jpg?w=1200&ssl=1)
Ο Ιρλανδός που έσωσε την Μπαρτσελόνα
Μπλέχτηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά σκάνδαλα, έσωσε την Μπαρτσελόνα από τον αφανισμό, οδήγησε την Μπέτις στην κατάκτηση του μοναδικού της πρωταθλήματος, χάρισε στην πατρίδα του τον πρώτο της τίτλο.
Τον έλεγαν και Πάτρικ και Ο΄Κόνελ, πατρίδα του δεν μπορεί παρά να ήταν η Ιρλανδία. Μια Ιρλανδία πάμφτωχη, καθολική, με άσβεστο μίσος για τον Άγγλο δυνάστη. Έτσι, όταν το 1909, ο 22χρονος «Πάντι» άφησε τη Σέλτικ Μπέλφαστ για τη Σέφιλντ Γουένσντεϊ και τις πέντε λίρες μηνιάτικο που του έταξαν, έγραψε στους γονείς του για να τους ζητήσει συγγνώμη: «Δεν είμαι προδότης. Αγόρασαν τον ποδοσφαιριστή, όχι τις πεποιθήσεις μου. Τους μισώ αλλά λατρεύω τα λεφτά τους».
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/1458224832_118107_1458229442_album_grande.jpg?resize=250%2C340&ssl=1)
Το 1914, κι ενώ κορυφώνονται οι αψιμαχίες γύρω από τη νομοθετική πράξη για τη μερική αυτοδιάθεση της Ιρλανδίας, η ποδοσφαιρική της ομάδα διεκδικεί για πρώτη φορά τον τίτλο στο British Home Championship, το πρωτάθλημα των εθνοτήτων που συγκροτούσαν το Ηνωμένο Βασίλειο. Με σημερινούς όρους, κάτι σαν παγκόσμιο πρωτάθλημα, δηλαδή. Οι Ιρλανδοί παίζουν το τελευταίο τους ματς με τη Σκοτία στο Μπέλφαστ και δεν πρέπει να χάσουν. Παίζουν χωρίς τον καλύτερό τους παίκτη, ο τερματοφύλακάς τους σπάει την κλείδα του και μένουν με δέκα –μην πούμε με εννιά και κάτι, καθώς κι ο αρχηγός Ο΄Κόνελ σπάει το χέρι του αλλά αρνείται να βγει. Στο 70΄ η Σκοτία ανοίγει το σκορ, η υπόθεση μοιάζει χαμένη μέχρι που ο πονεμένος κι ηρωικός Πάντι δίνει την ασίστ και ο συμπαίκτης του Σαμ Γιανγκ ισοφαρίζει. Οι Ιρλανδοί στέφονται πρωταθλητές αφήνοντας πίσω τους Άγγλους, τους οποίους είχαν ήδη διαλύσει 3-0 στο Μίντλεσμπρο.
Το ίδιο καλοκαίρι, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα δώσει χίλιες λίρες για να τον αποκτήσει. Γρήγορα θα γίνει ο πρώτος Ιρλανδός αρχηγός της ομάδας, η οποία, βέβαια, δεν έχει ακόμη την αίγλη που γνωρίζουμε –για την ακρίβεια, τίποτε δεν ήταν όπως το γνωρίζουμε. Τόσο, που όταν το 1915 η Γιουνάιτεντ κινδυνεύει με υποβιβασμό και παίζει με τη Λίβερπουλ, παίκτες των δυο ομάδων, μαζί με έναν ξέμπαρκο της Σίτι, στήνουν το αγώνα σε μια παμπ. Το 2-0 δίνει 7 προς 1 στους μπουκμέικερς: να μια ευκαιρία να βγει χαρτζιλίκι σε εποχές πολύ δύσκολες. Έχει αρχίσει ο πόλεμος, το πρωτάθλημα θα διακοπεί, οι περισσότεροι παίκτες θα φύγουν στο μέτωπο, μερικοί ίσως δεν ξαναπαίξουν ποτέ ούτε ποδόσφαιρο, ούτε στοίχημα.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/PatrickOConnellManUtd1914.jpg?resize=540%2C297&ssl=1)
Η Λίβερπουλ τρώει ωραιότατα τα δυο γκολ αλλά το στήσιμο είναι τόσο φανερό που οι φίλαθλοι γιουχάρουν και οι παίκτες που δεν είναι στο κόλπο πλακώνονται με αυτούς που είναι. Σε κάποια φάση η Γιουνάιτεντ κερδίζει πέναλτι, και παραδόξως, καθώς δεν το συνηθίζει, αναλαμβάνει να το χτυπήσει ο Πάντι: στέλνει την μπάλα επιδεικτικά κόρνερ. Μετά το ματς θα αποκαλύψει το στήσιμο και θα κατονομάσει οχτώ ενόχους. Ένας από αυτούς θα αποπειραθεί να αυτοκτονήσει δυο φορές, δεν θα πάψει να λέει ότι είναι αθώος κι ότι υπήρξε θύμα της εκδίκησης του Ιρλανδού, ένας άλλος θα σκοτωθεί στον πόλεμο, όλοι θα τιμωρηθούν με ισόβιο αποκλεισμό.
Μετά τον πόλεμο, ο Ο΄Κόνελ κι η βαριά φήμη που πια τον συνοδεύει περιπλανιούνται σε διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες. Το 1922, κι ενώ στην Ιρλανδία ξεσπάει εμφύλιος, ο Πάντι εξαφανίζεται, αφήνοντας τη γυναίκα και τα τέσσερα παιδιά τους. Σε λίγους μήνες, η ανήσυχη οικογένεια αρχίζει να παίρνει με το ταχυδρομείο μυστηριώδεις φακέλους με ισπανικές πεσέτες. Ο γιος του, Ντάνιελ, θα ξαναβρεί τα ίχνη του το 1955, ρωτώντας παίκτες της Εθνικής Ισπανίας που είχαν έρθει στο Δουβλίνο για φιλικό αν έχουν ακουστά έναν Ο΄Κόνελ –είχαν.
Η δεύτερη ζωή του Πάντι αρχίζει, λοιπόν, στην Ισπανία, στη Ρασίγκ Σανταντέρ και κατόπιν στην Οβιέδο. Γίνεται προπονητής και μάλιστα πολύ καλός. Οι μέθοδοί του θεωρούνται επαναστατικές –δίδαξε, λέγεται, στους Ισπανούς το τεχνητό οφσάιντ σύμφωνα με τους τότε νέους κανονισμούς. Το 1931 κατεβαίνει στην Ανδαλουσία κι αναλαμβάνει την Μπέτις, την δεύτερη και περιφρονημένη ομάδα της Σεβίλλης. Ο Πάντι, που έχει γίνει πια «Δον Πατρίθιο», συναντά ξανά και τον έρωτα, στο πρόσωπο μιας Ιρλανδής, την οποία και παντρεύεται –το ότι ήταν ήδη παντρεμένος είναι λεπτομέρεια– αγαπιέται με πάθος από τους οπαδούς και τους παίκτες της Μπέτις κι αλλάζει την ιστορία της. Την επόμενη χρονιά την ανεβάζει στην πρώτη κατηγορία και το 1935, πράγμα ανήκουστο, την οδηγεί στο πρώτο και μοναδικό της πρωτάθλημα μπροστά από τη Ρεάλ Μαδρίτης –που τότε λέγεται απλώς Μαδρίτη, καθώς από το 1931 η χώρα είναι αβασίλευτη δημοκρατία. Όπλα της Μπέτις του Ο΄Κόνελ η σφιχτή άμυνα κι η ομαδικότητα. Στο τελευταίο ματς θέλει νίκη. Αντίπαλος η παλιά αγαπημένη Ρασίγκ Σανταντέρ. Ο θρύλος λέει ότι ο Δον Πατρίθιο συνάντησε τους παλιούς του παίκτες και τους είπε, εν ολίγοις, ότι δεν υπάρχει λόγος να παίξουν με πολύ πάθος. Οι της Ρασίγκ απάντησαν πως, ίσα ίσα, ο πρόεδρός τους τούς είχε τάξει πριμ νίκης χίλιες πεσέτες στον καθένα, καθώς ήταν οπαδός της Μαδρίτης. Όπως και να έχει, οι Σεβιλλιάνοι κερδίζουν 5-0.
Κάπου εδώ αρχίζει η επόμενη ζωή του Ιρλανδού. Αναλαμβάνει την Μπαρτσελόνα, την οποία οδηγεί το 1936 στον τελικό του Κυπέλλου. O περιπλανώμενος Ιρλανδός συναντά έναν ακόμη πόλεμο. Το καλοκαίρι του 1936 ξεσπάει ο Ισπανικός Εμφύλιος. Ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα και βουλευτής Τζουζέπ Σουνιόλ δολοφονείται από τους ανθρώπους του Φράνκο. Ο Δον Πατρίθιο βρίσκεται στην Ιρλανδία, αλλά δεν διστάζει να γυρίσει πίσω στην ταραγμένη Βαρκελώνη. Την επόμενη σεζόν η Μπαρτσελόνα κερδίζει τη Μεσογειακή Λίγκα, το πρωτάθλημα που οργάνωσαν οι ομάδες της ελεύθερης ζώνης –οι Καταλανοί ζητούν ακόμη την αναγνώριση του τίτλου από την ισπανική ομοσπονδία. Αντιμετωπίζει όμως ανυπέρβλητα οικονομικά προβλήματα. Τον Απρίλιο του 1937, καταφτάνει μια πρόταση από την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Ένας παλιός μπασκετμπολίστας της ομάδας, επιχειρηματίας πλέον στο Μεξικό, καλεί την Μπαρτσελόνα για μια σειρά φιλικών αγώνων. Ο Ο΄Κόνελ δέχεται αμέσως. Σε αυτό το ταξίδι βλέπει, όπως κι οι περισσότεροι παίκτες, μια λύση για τη σωτηρία της ομάδας αλλά και για τη δική τους επιβίωση. Αυτός είχε την ιδέα τα λεφτά της αμοιβής (15.000 δολλάρια) να κατατεθούν σε γαλλική τράπεζα ώστε να μην πέσουν ποτέ στα χέρια των ισπανικών αρχών. Κατάφερε να βγάλει από την κόλαση του εμφυλίου ακόμη και τον κηπουρό του γηπέδου, ο οποίος συνόδεψε την ομάδα ως μασέρ –«δεν είναι τίποτα δύσκολο, θα σου δείξω εγώ τι θα κάνεις».
Η τουρνέ στο Μεξικό λίγη σημασία έχει. Μια τοπική εφημερίδα έγραψε: «Ίσως η Μπαρτσελόνα να μην είναι η καλύτερη ισπανική ομάδα, από όσες όμως ομάδες ήρθαν στο Μεξικό είναι εκείνη που κέρδισε τους περισσότερους φίλους. Δεν παίζει μόνο ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά έχει και παίκτες που συμπεριφέρονται σαν σωστοί τζέντλεμεν». Μετά το Μεξικό οι Καταλανοί τζέντλεμεν πηγαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο τέλος της τουρνέ, η οποία διήρκεσε όχι τρεις εβδομάδες όπως ήταν προγραμματισμένο αλλά τρεις μήνες, ελάχιστοι θα γυρίσουν πίσω. Οι περισσότεροι θα μείνουν στο Μεξικό, άλλοι θα πάνε στη Γαλλία. Η Μπαρτσελόνα όμως είχε σωθεί και ο προπονητής της θα μείνει στη μνήμη των φίλων της ως ο άνθρωπος που την έσωσε.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/poc-featured.png?w=700&ssl=1)
Ο Ο΄Κόνελ θα γυρίσει στην πατρίδα του. Μεταπολεμικά θα ξαναδουλέψει προπονητής στην Ισπανία χωρίς ποτέ να γνωρίσει τις επιτυχίες του παρελθόντος. Θα πεθάνει το 1959 στο Λονδίνο και θα θαφτεί ανώνυμος στο καθολικό κοιμητήριο του Κένσαλ Γκριν. Το 2015 η οικογένειά του οργάνωσε μια εκστρατεία ώστε να συγκεντρωθούν χρήματα για την κατασκευή τάφου με το όνομά του. Ανάμεσα σε αυτούς που βοήθησαν βρίσκουμε τον Γιόχαν Κρόιφ, τον Μπόμπι Τσάρλτον, τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, τον Πάολο Μαλντίνι, τον Φραντζ Μπεκενμπάουερ, τον Κένι Νταλγκλίς, τον Λούις Φίγκο. Πορτρέτο του βρίσκεται στο Μουσείο της Μπαρτσελόνα και ένα μεγάλο γκράφιτι προς τιμήν του στο Μπέλφαστ. Όπως γράφει πλέον στον τάφο του: «Τον θυμούνται πολλοί στην Ιρλανδία, την Αγγλία, την Ισπανία». Και αλλού.
Ο Ντάνιελ Ο΄Κόνελ κατάφερε τελικά να συναντήσει τον εξαφανισμένο πατέρα του. Λέγεται η μόνη ερώτηση που του έκανε εκείνος ήταν: «Ντάνιελ, πες μου κάτι. Η Μάντσεστερ τι έκανε;». Ποιος ξέρει, ίσως να το είχε παίξει στο στοίχημα.
sombrero.gr
-
Είναι Πέμπτη βράδυ κι εσύ και 2500 άλλοι τρελοί πηγαίνετε εκτός έδρας για να δείτε την Μπόλτον, που κάποτε έφερνε Χ μέσα στην έδρα της Μπάγερν, πετούσε έξω την Ατλέτικο και έφτανε στους 16 του UEFA αλλά τώρα είναι μόνιμα κολλημένη στην 3η κατηγορία, να αντιμετωπίζει τη Χάντερσφιλντ.
Πριν προλάβετε να κάτσετε στις θέσεις σας η ομάδα τρώει γκολ. Το σκορ μένει 1-0 ως το 92', η 10η σερί εκτός έδρας εκδρομή χωρίς νίκη είναι προ των πυλών κι εσείς καταριέστε το κωλοπαίχνιδο που σας έχει φάει τη ζωή και σκέφτεστε πως έχει χαλάσει άλλο ένα σ/κ πριν καν ξημερώσει η... Παρασκευή.
Τότε ξαφνικά στο 93' η ομάδα σας ισοφαρίζει και ενώ ακόμα πανηγυρίζετε βγαίνει ξανά στην αντεπίθεση, κάνει το 1-2 (το γκολ στο βίντεο), ακολουθεί ακόμα μεγαλύτερος χαμός στην κερκίδα κι εσείς κουρασμένοι αλλά ευτυχισμένοι συμφωνείτε με τους φίλους σας πως αυτός είναι ο ωραιότερος μαζοχισμός που υπάρχει.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/1482141153095537?locale=el_GR)
-
Το 2015 η Σέφιλντ Γουένσντεϊ πουλήθηκε στον Ταϊλανδό εκατομμυριούχο Ντεϊφόν Τσανσίρι. Τον πρώτο καιρό όλα ήταν ρόδινα και η ομάδα ενισχύθηκε μεταγραφικά. Όταν όμως πέρασε ο «μήνας του μέλιτος» άρχισαν τα προβλήματα.
Χωρίς να ξέρεις τίποτα για τον τύπο, καταλαβαίνεις πως έχεις μπλέξει όταν μια μέρα ανακαλύπτεις ότι έγραψε στην κεντρική κερκίδα το... όνομα του! Η κακοδιαχείριση προκάλεσε χρέη, αυτά σύντομα συσσωρεύτηκαν και η κατάσταση ξέφυγε. Η ομάδα τιμωρήθηκε αρκετές φορές, οι παίκτες ήταν απλήρωτοι ενώ εδώ και καιρό ο κόσμος διαμαρτυρόταν μαζικά ζητώντας την αποχώρηση του.
Ένας σύλλογος με ιστορία 158 χρόνων κινδυνεύει με χρεοκοπία. Ως ύστατη λύση κάποιοι οπαδοί έκαναν μποϊκοτάζ. Αρκετοί από αυτούς δεν πατούσαν στο γήπεδο και δεν αγόραζαν από τη μπουτίκ. Μια ομάδα που ακόμα και στην 3η κατηγορία είχε 27.000 θεατές/αγώνα, έφτασε να παίζει κάποια ματς σε άδειες κερκίδες φέτος στην Τσάμπιονσιπ.
Οι διαμαρτυρίες και οι πιέσεις από τον κόσμο και τους πιστωτές έπιασαν τόπο. Πριν λίγες μέρες η ομάδα μπήκε σε καθεστώς οικονομικής διαχείρισης με προσωρινή διοίκηση που έχει στόχο να κρατήσει ζωντανό το σύλλογο και να βρει νέο ιδιοκτήτη. Αν και η ομάδα πάει καρφί για υποβιβασμό (αφού έχει τιμωρηθεί με -12 βαθμούς) η αλλαγή κλίματος ήταν έκδηλη.
Με το που έγινε γνωστή η είδηση εκατοντάδες οπαδοί έσπευσαν στη μπουτίκ για να στηρίξουν την προσπάθεια. Εκεί αγόραζαν ό,τι έβρισκαν, μπλούζες, κασκόλ, καπέλα, τα πάντα, μόνο και μόνο για να μπουν λεφτά στα ταμεία. Mέσα σε δυο μέρες στη μπουτίκ ξοδεύτηκαν πάνω από 200.000 λίρες και το γήπεδο στο επόμενο ματς ήταν γεμάτο. Η Σέφιλντ Γουένσντεϊ κινδυνεύει ακόμα αλλά ο κόσμος της κάνει ό,τι μπορεί για να τη σώσει τώρα που επέστρεψε στα χέρια του.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/571452825_1271353591693764_339646989236840219_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=Gny31UzS-NcQ7kNvwHu2LBY&_nc_oc=AdnhQ3tj-tt15fEX5FNCYWAsfVDJMOo6JCmgXvwq1rRc9PY7Ug4EJtbr55fK6kdvPIb9NQc2uHnYgxvxDGdKPB60&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=oWyRI-liAXvw1nC0B9jNtw&oh=00_AfdAQXKXokDOSki5BGsjoJvfxSEP42cWS6-1aCRILLMo_w&oe=6905A6A9)
Λίγες μόνο ώρες μετά την ανακοίνωση κάποιοι υπάλληλοι του συλλόγου πήγαν στην κερκίδα και άρχισαν να ξηλώνουν τα καθίσματα για να μη φαίνεται το όνομα του!
El Sombrero (φωτογραφίες) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1271404031688720&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
Σας θυμίζει κάτι;
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/11/imago1068299593.jpg)
Ο Τόνι Μπλουμ και η Χαρτς: Ένας περίεργος «γάμος»
Τον Ιούνιο που μας πέρασε ο Τόνι Μπλουμ απέκτησε το 29% των μετοχών της Χαρτς. Αναμενόμενα, η πληροφορία πέρασε στα ψιλά. Το σκωτσέζικο πρωτάθλημα δεν φημίζεται για τους θαυμαστές του εκτός συνόρων, η Χαρτς δεν έχει το μέγεθος της Σέλτικ ή της Ρέιντζερς και το όνομα του Μπλουμ δεν κάνει ιδιαίτερη αίσθηση σε έναν μέσο αναγνώστη, παρ’ ότι οι φίλοι του αγγλικού ποδοσφαίρου το γνωρίζουν πολύ καλά. Αν και φαινομενικά η εξέλιξη αυτή μοιάζει απολύτως φυσιολογική, εδώ και χρόνια το ποδόσφαιρο έχει κατακλυστεί από ανθρώπους με λεφτά που επενδύουν σε ομάδες με τις οποίες δεν είχαν προηγουμένως καμία σχέση, το συγκεκριμένο ταίριασμα είχε κάποιες ιδιαιτερότητες που ήταν αξιοπρόσεκτες από την πρώτη στιγμή. Γιατί τα δυο μέρη που συνεργάστηκαν… «δεν είναι σαν τους άλλους», που θα λέγαμε λαϊκά.
Η Χαρτς είναι μια από τις δυο μεγάλες ομάδες της πρωτεύουσας της Σκωτίας, του Εδιμβούργου. Μια μεγάλη πόλη στερημένη από επιτυχίες, καθώς στο ποδόσφαιρο της χώρας κουμάντο κάνει η Γλασκώβη. Η τελευταία φορά που κατέκτησε το πρωτάθλημα μια ομάδα που δεν τη λένε Σέλτικ ή Ρέιντζερς το ημερολόγιο έγραφε 1985. Όπως οι περισσότερες σκωτσέζικες ομάδες, η Χαρτς πέρασε από αρκετές φουρτούνες και όταν τα οικονομικά προβλήματα έγιναν βουνό, το 2013, ξεκίνησε μια διαδικασία εκκαθάρισης. Η ομάδα τιμωρήθηκε με αφαίρεση βαθμών και απαγόρευση μεταγραφών και μια προσωρινή διοίκηση κλήθηκε να βρει λύσεις για να αποφύγει τη χρεοκοπία. Μην έχοντας άλλη επιλογή, ο κόσμος βγήκε μπροστά, στήριξε με όποιο τρόπο μπορούσε και έσωσε το σύλλογο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/11/imago1068367308.jpg)
Μετά από αυτή την εμπειρία οι οπαδοί αποφάσισαν να κάνουν το βήμα παραπάνω και να αναλάβουν τη διοίκηση. Ένα εγχείρημα που έχουμε δει κι αλλού στην Ευρώπη, χωρίς να συνοδεύεται πάντα από θετικά αποτελέσματα. Το γκρουπ “Foundation of Hearts”, που είχε δημιουργηθεί το 2010 όταν όλοι κατάλαβαν πως η ομάδα οδεύει προς το γκρεμό, συσπείρωσε χιλιάδες φιλάθλους και με τα χρήματα που μαζεύτηκαν από τις συνδρομές και τις δωρεές των πιο ευκατάστατων, πήρε τα ηνία, παρουσιάζοντας ένα βιώσιμο σχέδιο που ικανοποίησε τους πιστωτές και τις αρμόδιες αρχές. Με απλά λόγια, οι οπαδοί ανέλαβαν την ομάδα μέσω ενός ιδρύματος/φορέα/οργανισμού (μπορείς να το πεις όπως θέλεις) που περιλαμβάνει σήμερα πάνω από 8.000 φιλάθλους-μέλη. Αυτοί εκλέγουν τους ανθρώπους που θέλουν να τους εκπροσωπήσουν και να «τρέξουν» την ομάδα.
Χάρη σε αυτούς και τη σωστή διαχείριση τους η Χαρτς στάθηκε ξανά στα πόδια της, επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία, τερμάτισε τρεις φορές στην 3η θέση μέσα στην τελευταία δεκαετία και μέχρι και σήμερα παραμένει ο μεγαλύτερος ποδοσφαιρικός σύλλογος που ανήκει σε οπαδούς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πώς γίνεται σε μια ομάδα που ανήκει στους οπαδούς να προστεθεί κι ένας ξένος λεφτάς που δεν έχει καμία σύνδεση με αυτή; Γίνεται, όταν μιλάμε για τον Τόνι Μπλουμ.
Όπως έχουμε δει σε παλιότερα αφιερώματα, ο 55χρονος Άγγλος επιχειρηματίας δεν είναι ο κλασικός επενδυτής που συναντάμε σήμερα στο άθλημα. Αφού έφτιαξε την περιουσία του στα 90s και τα 00s, o Μπλουμ μπήκε στο ποδόσφαιρο το 2009 με πρώτο στόχο να βοηθήσει την ομάδα της περιοχής του. Ο παππούς του ήταν αντιπρόεδρος της Μπράιτον στα 70s, ο θείος του ήταν κι αυτός μέλος της διοίκησης και όλη η φαμίλια υποστηρίζει παραδοσιακά τους «γλάρους». Με τα λεφτά αλλά και τις γνώσεις του, καθώς θεωρείται ειδικός στον τομέα των data και των αναλύσεων, η Μπράιτον έγινε μια άλλη ομάδα. Ανέβηκε στην Πρέμιερ Λιγκ μετά από 34 χρόνια, καθιερώθηκε εκεί, τερμάτισε τρεις φορές μέσα στην πρώτη δεκάδα, βγήκε στην Ευρώπη και έφτασε μέχρι τους 16 του Γιουρόπα Λιγκ.
Όταν το 2018 ανακοίνωσε πως ετοιμάζεται να αγοράσει και μια ομάδα από τη 2η κατηγορία του Βελγίου, όλοι πίστεψαν πως ήθελε ένα παράρτημα. Ένα φυτώριο για τη Μπράιτον που ταυτόχρονα θα του πρόσφερε λύσεις στα γραφειοκρατικά προβλήματα που πιθανόν θα δημιουργούσε ένα Brexit. Η πρόβλεψη έπεσε έξω. Η Ουνιόν Σεν-Ζιλουάζ, ένας κοιμώμενος γίγαντας του βελγικού ποδοσφαίρου, ακολούθησε τη δική της ρότα εκμεταλλευόμενη τις ικανότητες του νέου της ιδιοκτήτη αλλά και των συνεργατών του που τοποθέτησε σε καίριες θέσεις. Ο Μπλουμ και οι άνθρωποι του έφεραν μαζί τους την τεχνογνωσία της Πρέμιερ Λιγκ, την εμπειρία τους από την επιτυχία της Μπράιτον και ένα πολύπλοκο σύστημα αξιολόγησης νέων ποδοσφαιριστών που αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η ανανεωμένη Ουνιόν.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/11/imago1050298101.jpg)
Ο Τόνι Μπλουμ με το κασκόλ της Σεν-Ζιλουάζ
Μέσα σε τρία χρόνια η ομάδα επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία μετά από πολλές δεκαετίες και στις τέσσερις σεζόν που είναι εκεί βρίσκεται μόνιμα στις πρώτες θέσεις, κέρδισε το πρωτάθλημα, το κύπελλο και ένα Σούπερ Καπ. Επιπλέον, παίζει σταθερά στην Ευρώπη, έφτασε ως τα προημιτελικά του Γιουρόπα και φέτος αγωνίζεται στη League Phase του Τσάμπιονς Λιγκ. Για να μην έχει θέματα με την UEFA, o νέος ιδιοκτήτης παραχώρησε κάποια στιγμή το μεγαλύτερο μερίδιο από τις μετοχές του αλλά παρ’ ότι δεν κατέχει πλέον την πλειοψηφία, όλοι ξέρουν ότι ο σύλλογος μεταμορφώθηκε και συνεχίζει να πρωταγωνιστεί με συγκεκριμένο πλάνο χάρη σε αυτόν.
Αυτό που αξίζει να διευκρινιστεί είναι ότι όλο αυτό συντελέστηκε χωρίς να χρειαστούν τσουβάλια με λεφτά και χωρίς να γίνει η Ουνιόν ένα παρακλάδι της Μπράιτον. Όλα αυτά τα χρόνια η αγγλική ομάδα έχει δανείσει στους Βέλγους πολύ λίγους παίκτες ενώ τα λεφτά που έχουν δοθεί από τη νέα ιδιοκτησία για μεταγραφές είναι ελάχιστα, ακόμα και σε σχέση με τις υπόλοιπες βελγικές ομάδες. Στα 4,5 αυτά χρόνια που η Ουνιόν είναι στην πρώτη κατηγορία έχει ξοδέψει συνολικά 61 εκατομμύρια για μεταγραφές. Αυτό τη φέρνει στην 5η θέση στη λίστα με τις δαπάνες των ομάδων και χιλιόμετρα μακριά από την πρώτη της λίστας, Μπριζ, που έχει δαπανήσει πάνω από 200 εκατομμύρια. Για την ακρίβεια, ο τελικός απολογισμός των μεταγραφών είναι άκρως θετικός, αφού από τις πωλήσεις την ίδια περίοδο έχουν μπει στα ταμεία πάνω από 150 εκατομμύρια. Η Ουνιόν αγοράζει φτηνά, εντοπίζοντας έγκαιρα τα μεγάλα ταλέντα σε σχετικά υποανάπτυκτες ποδοσφαιρικά χώρες, χάρη στο σύστημα που έχει φτιάξει ο Μπλουμ, και στη συνέχεια πουλάει ακριβά, εκμεταλλευόμενη και το καλό όνομα που έχει αποκτήσει το βελγικό ποδόσφαιρο στη μεταγραφική αγορά τα τελευταία χρόνια. Κι όλα αυτά συνδυαζόμενα με αγωνιστικές επιτυχίες που δεν είχαν ζήσει ποτέ οι οπαδοί της.
Η περίπτωση της Χαρτς είναι αρκετά διαφορετική και αποτελεί μάλλον μια νέου είδους πρόκληση για τον Άγγλο. Η συμφωνία που έκανε με τους οπαδούς που διαχειρίζονται το σύλλογο είναι ξεκάθαρη: Ο Μπλουμ αγόρασε το 29% των μετοχών αλλά αυτές δεν συνοδεύονται με δικαιώματα ψήφου. Κοινώς, όλες οι αποφάσεις θα συνεχίσουν να παίρνονται από τους ανθρώπους που έχουν επιλέξει οι φίλοι της Χαρτς. Ο σύλλογος παραμένει στα χέρια των ανθρώπων του, ανεξάρτητος και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο δέσιμο με τις άλλες δυο ομάδες του νέου μετόχου.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/11/imago1068304876.jpg)
Τι φέρνει πρακτικά η είσοδος του; Τεχνογνωσία και εμπειρία. Το ταβάνι των οπαδών μιας τέτοιας ομάδας που βρίσκονται ξαφνικά στη διοίκηση είναι συγκεκριμένο και χαμηλό. Το ταβάνι του Μπλουμ όμως όχι. Με την εμπλοκή του η Χαρτς γίνεται η πρώτη σκωτσέζικη ομάδα που έχει πρόσβαση στο Jamestown Analytics, το φημισμένο εργαλείο δεδομένων που έχει φτιάξει μια από τις εταιρείες του και το οποίο έχει βοηθήσει πολύ τη Μπράιτον, την Ουνιόν αλλά και άλλους συλλόγους που το χρησιμοποιούν. Όπως και στο Βέλγιο έτσι και στη Σκωτία ο Άγγλος δεν έχει σκοπό να αρχίσει να πετάει εκατομμύρια από την περιουσία του. Θέλει να ανεβάσει επίπεδο την ομάδα με καλύτερη διαχείριση προσώπων, να τη βγάλει στην Ευρώπη, να σταθεροποιηθεί εκεί, ώστε να αυξηθούν τα έσοδα και οι χορηγίες, και μετά να κάνει το επόμενο βήμα, δηλαδή να χτυπήσει στα ίσα τους δυο κολοσσούς της χώρας.
Σε αυτό το πλαίσιο η Χαρτς κινήθηκε πολύ προσεκτικά στο μεταγραφικό παζάρι, παρά τις νέες μεγάλες βρετανικές «πλάτες» που είχε αποκτήσει. Το καλοκαίρι ξόδεψε όλα κι όλα 3,4 εκατομμύρια για μεταγραφές, λιγότερα ακόμα κι από την Αμπερντίν. Ένα νούμερο της πλάκας μπροστά σε αυτά των Σέλτικ και Ρέιντζερς που έδωσαν πάνω από 50 εκατομμύρια. Στο Εδιμβούργο κατέφτασαν o επιθετικός Κλαούντιο Μπράγκα από τη 2η κατηγορία της Νορβηγίας, ο Αλέξανδρος Κυζιρίδης από το πρωτάθλημα Σλοβακίας, ένας μέσος από τη Σάντα Κλάρα, ένας εξτρέμ που έπαιζε στην 4η κατηγορία της Ιταλίας και μερικοί ακόμα ελεύθεροι με παρόμοια φτωχά φαινομενικά βιογραφικά.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/11/imago1068304904.jpg)
O 25χρονος εξτρέμ Αλέξανδρος Κυζιρίδης ήρθε με ελεύθερη μεταγραφή από το πρωτάθλημα της Σλοβακίας και έχει 5 γκολ και 5 ασίστ σε 14 συμμετοχές όλες τις διοργανώσεις
Τρεις μήνες αργότερα κι ενώ έχουν παιχτεί 11 αγωνιστικές η Χαρτς είναι αήττητη, με 9 νίκες και 2 ισοπαλίες και μόνη πρώτη στη βαθμολογία με διαφορά 9 βαθμών από τη Σέλτικ, η οποία όμως έχει έναν αγώνα λιγότερο. Ο Μπράγκα και ο Κυζιρίδης έχουν ήδη συνεισφέρει 14 γκολ (από 7 γκολ+ασίστ ο καθένας), επιβεβαιώνοντας, σε πρώτη τουλάχιστον φάση, πως το σκάουτινγκ και το σύστημα εντοπισμού που εγκατέστησε ο Μπλουμ δουλεύουν και εκεί.
Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι η Χαρτς θα αντέξει ως το τέλος και θα ολοκληρώσει αυτή την τεράστια έκπληξη. Αν και το μομέντουμ μοιάζει ιδανικό, μιας και οι δυο μεγάλοι φαίνεται να βρίσκονται σε κακή κατάσταση, το παρελθόν μας έχει διδάξει πως κάποια στιγμή μέσα στη σεζόν η κανονικότητα επιστρέφει και ο τίτλος καταλήγει στα γνωστά χέρια. Γι’αυτό και η Σέλτικ παραμένει ακόμα το πρώτο φαβορί. Ο στόχος όμως δεν ήταν η πρώτη θέση από την πρώτη κιόλας σεζόν. Όπως αποκάλυψε πρόσφατα ένα από τα μέλη της διοίκησης, το πλάνο που παρουσιάστηκε στη διοίκηση από τον Μπλουμ μιλούσε για επιτυχίες σε βάθος τριετίας. Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να επιστρέψει τη νέα σεζόν η ομάδα στην Ευρώπη, να αυξήσει έτσι τα έσοδα και την ελκυστικότητα της και μετά να ανεβάσει σταδιακά τον πήχη.
Όσο για τον ίδιο τον Μπλουμ, στην αρχή της σεζόν είχε δηλώσει: «Αν δεν έχουμε κερδίσει το πρωτάθλημα τα επόμενα 10 χρόνια, θα είμαι πολύ απογοητευμένος. Μέχρι να γίνει αυτό όμως θέλω να είμαστε μέσα στην κουβέντα για τους διεκδικητές του τίτλου στην αρχή κάθε σεζόν». Με κάποιο σχεδόν μαγικό τρόπο, το δεύτερο το έχει καταφέρει ήδη μέσα σε ελάχιστους μήνες.
blog.stoiximan.gr
el sombrero
Οι περιπέτειες του Μπλουμ
Επίσης οι περιπέτειες της Χαρτς που θα μπορούσαν να γίνουν οδηγός για εμάς.
-
Το περασμένο Σάββατο ο Νόρμαν Μπάρκερ έκανε κάτι που αγαπούσε πολύ. Πήγε στο γήπεδο να παρακολουθεί την ομάδα του, την Τσάρλτον. Πήγαινε στο γήπεδο από το 1968 και ήταν κάτοχος διαρκείας για πάνω από τρεις δεκαετίες. Οι οπαδοί της ομάδας τον ήξεραν ως “Headphones Norm” γιατί φορούσε ακουστικά συνέχεια (για να μαθαίνει τα αποτελέσματα) και τον ξεχώριζαν από το γιλέκο με τις ποδοσφαιρικές κονκάρδες. Ήταν μια ωραία μορφή που είχε ψηφιστεί και οπαδός της χρονιάς το καλοκαίρι που μας πέρασε.
Στο 13ο λεπτό του αγώνα ένιωσε αδιαθεσία και παρά τις πρώτες βοήθειες και τη μεταφορά του στο νοσοκομείο, έφυγε από τη ζωή στα 68 του, σκορπίζοντας τη θλίψη στον κόσμο της ομάδας. Φίλαθλοι, παίκτες και η διοίκηση της Τσάρλτον μίλησαν με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτόν. Έξω από το γήπεδο, στη θύρα που πήγαινε, φίλοι της ομάδας άφησαν λουλούδια. Στον χθεσινό αγώνα υπήρχε αφιέρωμα στο πρόγραμμα του αγώνα, στη θέση του υπήρχε ένα κασκόλ, στο 13ο λεπτό όλο το γήπεδο χειροκρότησε για να πει αντίο και στον φωτεινό πίνακα το σήμα της Τσάρλτον συνοδεύτηκε από τα ακουστικά του.
Γιατί ο Νόρμαν δεν ήταν απλώς ένας οπαδός, ήταν ένας από τους ανθρώπους που δίνουν ταυτότητα στην ομάδα τους, που είναι η ψυχή του συλλόγου.
Ο ίδιος είχε πει σε συνέντευξή του ότι δεν ήξερε την ομάδα, μέχρι που μετακόμισε παιδάκι στην περιοχή το 1968. Και όσοι από εμάς έχουμε διαρκείας στην αγαπημένη μας ομάδα για πολλά χρόνια, σίγουρα καταλαβαίνουμε απόλυτα τα λόγια του: «Κάθομαι δίπλα στους ίδιους ανθρώπους εδώ και 20 χρόνια. Είναι σαν μια δεύτερη οικογένεια για μένα. Το σπίτι μακριά από το σπίτι. Όταν υπάρχει ματς το Σάββατο, ξέρω ότι πρέπει να είμαι εκεί. Οι ώρες που περνάμε εκεί, που γελάμε, είναι σαν μαγνήτης για μένα».
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/595283034_1307746568054466_4397321311758441041_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=GfNBYfASNVYQ7kNvwGiM2wI&_nc_oc=AdlXDOBwWU8iDtifQBhN2lpWT_DeTl6qb7UnWktuSMRdeKwqgX_f9_t3t15ANMa76lOjZoLKVPWrj3e5Z4QOzwxq&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=jtoITHfjRM4ZUHmqKbB-Jg&oh=00_AflpWk_e_73KL0qFeQWDwEvXRXxmtsh26-SRPD_jmrfiEA&oe=6940E6B1)
Περισσότερες εικόνες μπορείτε να δείτε εδώ:
https://www.instagram.com/p/DSEzHphiNVY/?img_index=3
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1307746564721133&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Σάββατο μεσημέρι στη μικρή πόλη του Χέντνεσφορντ των 18.000 κατοίκων.
Mε τη θερμοκρασία στους 4°C σχεδόν 5.000 άνθρωποι πήγαν στο γήπεδο για να υποστηρίξουν τη Χέντνεσφορντ Τάουν. Ανάμεσα τους και περίπου 600 φίλοι της φιλοξενούμενης Γιουνάιτεντ οφ Μάντσεστερ. Οι γηπεδούχοι ανακοίνωσαν το sold out πριν την έναρξη. Το παιχνίδι έληξε 1-1.
Όλα αυτά στην 7η κατηγορία της Αγγλίας.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/608235075_1321335843362205_4878078143433841035_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=-imm-UF9yMIQ7kNvwFHpavn&_nc_oc=AdnhRVkvFz42ZLKrAfvpS1NdtYBSOHCjEJ_7bqD-UKD7dB4SHACgAj4M4Wm3YLHmGB8Oqg6waDf88CUwUhWiS1Zu&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=laI7EsHTf8uCWfOuPxAJqg&oh=00_Afnt_h-E6RKaussvJMokLTRzo-LMh0ugjEdW3buZgcVjKw&oe=69583BD0)
Η Γιουνάιτεντ οφ Μάντσεστερ είναι φυσικά η ομάδα που έφτιαξαν οι οπαδοί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που δεν συμφωνούσαν με την πώληση του συλλόγου στους Αμερικάνους. Παλιότερα είχαμε ανεβάσει ένα μικρό ντοκιμαντέρ σχετικά με το θέμα, που κυκλοφόρησε το 2013:
https://www.sombrero.gr/2013/08/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%ac%ce%b9%cf%84%ce%b5%ce%bd%cf%84-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%ac%ce%bd%cf%84%cf%83%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81/
Η φωτογραφία είναι του Lewis Mckenna. Μπορείτε να χαζέψετε αρκετές εικόνες από τον αγώνα και τις κερκίδες στη σελίδα του στο flickr:
https://www.flickr.com/photos/156862260@N07/albums/72177720331130905/
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1321335840028872&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Αγγλία: Έλιωναν με φλόγιστρο τον πάγο στο «MKM Stadium»
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2026-01/flogistro12_1.webp?itok=QSYOisQf)
Απίστευτο σκηνικό στην Championship, με τους ανθρώπους της Χαλ να προσπαθούν να λιώσουν τον πάγο με... φλόγιστρο.
Η έντονη χιονόπτωση προκάλεσε προβλήματα στα γήπεδα της Αγγλίας με αρκετά παιχνίδια της Championship να αναβάλλονται. Το πρόβλημα ήταν αρκετά έντονο στο «MKM Stadium» που οδήγησε σε αναβολή του αγώνα Χαλ - Γουότφορντ λόγω του πάγου που είχε καλύψει τον αγωνιστικό χώρο. Viral έγινε το στιγμιότυπο με το προσωπικό του σταδίου να προσπαθεί να καθαρίσει τον πάγο χρησιμοποιώντας φλόγιστρα, ενώ άλλοι προσπαθούσαν με φτυάρια.
Οι παίκτες ενημερώθηκαν για την αναβολή κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης, κάτι που ήταν απαραίτητο για την ασφάλεια τους, ενώ ενημερώθηκαν και οι φίλαθλοι 15 λεπτά πριν ξεκινήσει το ματς. Ο διαιτητής Άντονι Μπάκχαους έκρινε τον αγωνιστικό χώρο κατάλληλο για την διεξαγωγή του αγώνα, ενώ ακολούθησε και η απόφαση της Χαλ, αφού ήρθε σε συνεννόηση με τις αρμόδιες αρχές. Αρκετά σημεία του σταδίου, κυρίως οι γύρω περιοχές θεωρήθηκαν υπερβολικά επικίνδυνα λόγω του πάγου, οδηγώντας έτσι στην αναβολή του αγώνα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
gazzetta.gr
Τι να μας πούνε τα γατάκια
-
Αν δυσκολεύεστε να θυμηθείτε γιατί λένε πως το κύπελλο προσφέρει συγκινήσεις και γεννάει ιστορικές στιγμές, στη φωτογραφία βλέπουμε κάποιους παίκτες της Μάκλσφιλντ, στην αγκαλιά ή στους ώμους οπαδών. Οι ποδοσφαιριστές αυτοί είναι ημιεπαγελματίες που δεν τους ξέρουν ούτε οι πιο φανατικοί του βρετανικού ποδοσφαίρου, βρίσκονται κάπου στη μέση της βαθμολογίας στην 6η κατηγορία (στην οποία ανέβηκαν φέτος) και αντίπαλοι τους είναι ομάδες όπως η Κιντερμίνστερ Χάριερς, η Σπένιμουρ Τάουν και η Κέρζον Άστον.
Όλα αυτά μέχρι εχθές. Γιατί από σήμερα θα είναι πρώτα από όλα (και για πάντα) "οι τοπικοί ήρωες που έφτασαν στους 32 του κυπέλλου Αγγλίας στέλνοντας σπίτι της την κάτοχο του τροπαίου Κρίσταλ Πάλας", μια ομάδα που παίζει στην Ευρώπη και βρίσκεται 117 θέσεις πιο ψηλά στην πυραμίδα του αγγλικού ποδοσφαίρου.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/613431111_1331098462385943_7369765727872316700_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=5Z71Ob0_1yIQ7kNvwGln7Us&_nc_oc=AdmmWLkY9D7Z3FgJ92lOAdTb1WLLIT14GEvazqndaTfz987FpWlzWO3dOAFhIjU0p54HwlYn61uyFNltO4dKkde4&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=YS149dIlb58H6J1512sCqg&oh=00_Afr1EeiaR6iUWS8ECxqlYynbRF2cZEuYF0mFKfIJKYciaA&oe=6969DFAB)
Να προσθέσουμε ότι η γνωστή Μάκλσφιλντ Τάουν διαλύθηκε το 2020 λόγω χρεών με απόφαση δικαστηρίου. Όλα τα περιουσιακά στοιχεία του club διατέθηκαν προς πώληση και αποκτήθηκαν από τον μεγαλομέτοχο της Στοκπορτ. Αυτός με την βοήθεια του Ρόμπι Σάβατζ (μέσος σε Λεστερ, Μπλάκμπερν , Γιουνάιτεντ μεταξύ άλλων) επανίδρυσαν τον σύλλογο και ξεκίνησαν από την 9η κατηγορία καταφέρνοντας 3 ανόδους σε 4 σεζόν.
ΥΓ κάποτε είχα βγάλει μια δεκαετία στο FM11 με την Μακλσφιλντ Τάουν φτάνοντας ακόμη και στην κορυφαία διοργάνωση.
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1331098459052610&set=a.601410508688079)
-
Εκεί που νομίζαμε πως η ιστορία της πρόκρισης της Μάκλσφιλντ επί της Κρίσταλ Πάλας δεν μπορεί να γίνει πιο επική (ή γραφική), έγινε γνωστό πως όταν ο διαιτητής σφύριξε για τελευταία φορά και εκατοντάδες φίλαθλοι μπούκαραν στο χόρτο, ο σέντερ μπακ έφυγε καρφί για το κυλικείο και επέστρεψε λίγο αργότερα για να πανηγυρίσει με τον πιο βρετανικό τρόπο που υπάρχει: Με μια μπύρα στο χέρι!
Την ίδια ώρα σε κάποιο άλλο σημείο του γηπέδου ο ιδιοκτήτης της ομάδας (της 6ης κατηγορίας υπενθυμίζουμε) έκανε δηλώσεις στην τηλεόραση και εξηγούσε πώς ξεκινήσαν όλα: "Η αλήθεια είναι πως αγόρασα την ομάδα μετά από τέσσερις σερί ημέρες που έπινα. Δεν θυμάμαι καν να την αγοράζω! Όλα έγιναν σε 24 ώρες. Δεν είχα κανένα σχέδιο και καμία ιδέα για το πώς να διοικήσω μια ομάδα. Είναι από αυτά που κάνεις όταν είσαι ντίρλα. Και δείτε πού είμαστε τώρα!"
Πιο καλτ δεν γίνεται.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/614592861_1331247725704350_5259349444099523544_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=-LePJqoFcrEQ7kNvwGsyR9a&_nc_oc=Adl5G6vnn-TwFia5OAETXItNQphqF7uv9Sg8morC88LgHwIcmosmzYtk_kFQmeJiXSjd7g1NYCgu5MUqgLdeH75I&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=f0UMC0ZLn1kRg5bvasNvkQ&oh=00_AfoLep_R26ILd4firX7cffuhv1kF0Ps7hxUkFeS65DOxDg&oe=6969C38F)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1331247722371017&set=a.601410508688079)
-
Το ντέρμπι Σαουθάμπτον-Πόρτσμουθ, ο προδότης Ρέντναπ και κάτι πάπιες
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/20012026/3f426204-9fe6-453e-b123-61860e980368.jpg?format=webp)
Το Πόρτσμουθ και το Σαουθάμπτον είναι δυο παράκτιες πόλεις στη νότια Αγγλία που απέχουν μεταξύ τους 30 χιλιόμετρα. Και οι δύο είναι ιστορικά λιμάνια, με διαφορετικό όμως προσανατολισμό. Το Σαουθάμπτον αναπτύχθηκε ως εμπορικό λιμάνι, σε αντίθεση με το Πόρτσμουθ που το χρησιμοποιεί ως έδρα το βασιλικό ναυτικό. Με τον καιρό ανάμεσα στις δυο γειτονικές πόλεις αναπτύχθηκε μια μορφή αντιπαλότητας που, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, πηγάζει από κάτι που έγινε δεκαετίες πριν και μεταφέρεται σαν παράδοση από γενιά σε γενιά.
Ένα από τα πιο γνωστά σημεία τριβής μεταξύ τους ήταν (και παραμένει σε κάποιο βαθμό) το θέμα των απεργιών των ναυτεργατών. Οι κάτοικοι του Πόρτσμουθ τονίζουν συχνά μια ιστορία που λέει πως σε μια από τις μεγάλες απεργίες των ναυτεργατών του λιμανιού τους, οι εταιρείες επιστράτευσαν κάποιους ναυτεργάτες από το Σαουθάμπτον που δεν είχαν αντίρρηση να σπάσουν την απεργία και να καλύψουν τα κενά των συναδέλφων τους. Η ιστορία αυτή αναφέρεται σχεδόν στα περισσότερα αφιερώματα για την κόντρα των δυο πόλεων. Το περίεργο είναι ότι δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από πουθενά.
Οι φίλοι της Σαουθάμπτον υποστηρίζουν ότι όλο αυτό είναι ένας μύθος που δεν στηρίζεται σε καμία ιστορική απόδειξη. Ίσα ίσα, αυτοί έχουν μια δική τους εκδοχή, την οποία ανέλυσε σε κάποιο παλιότερο αφιέρωμα του BBC, μια ιστορικός της περιοχής. Σύμφωνα με αυτή, μετά τη βύθιση του Τιτανικού, ναύτες από το Σαουθάμπτον που δούλευαν στο αδελφό πλοίο του, το Ολίμπικ, κατέβηκαν σε απεργία λόγω της έλλειψης σωστικών λέμβων. Τότε λιμενεργάτες από το Πόρτσμουθ συμφώνησαν να πάρουν τη θέση των ομολόγων τους και μάλιστα για να αποφύγουν δυσάρεστες συναντήσεις με τους ντόπιους πήγαν μέσα στη νύχτα στο Σαουθάμπτον μέσω θαλάσσης.
Παρά την αντιπαλότητα αυτή, υπήρχαν και στιγμές που οι δυο πόλεις αλληλοστηρίχθηκαν. Όταν το Σαουθάμπτον δέχθηκε επίθεση από γερμανικά βομβαρδιστικά στο ξεκίνημα του Β’ ΠΠ οι πρώτοι που έσπευσαν μέσα στη νύχτα να βοηθήσουν ήταν οι πυροσβέστες από το Πόρτσμουθ. Αυτή η παράξενη σχέση μεταφέρθηκε και στο ποδόσφαιρο. Αν και εκτός Αγγλίας δεν είναι τόσο δημοφιλές, το Σαουθάμπτον-Πόρτσμουθ θεωρείται ένα από τα καλά ντέρμπι της χώρας. Το «ντέρμπι της νότιας ακτής» πέρασε κι αυτό από διάφορα στάδια. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα η έχθρα ανάμεσα στις ομάδες ήταν έντονη και, όπως περιγράφει ένας ιστορικός από το Πόρτσμουθ: “Συχνά στα παιχνίδια στο Φράτον Παρκ οι οπαδοί της Πόρτσμουθ υποδέχονταν τους φιλοξενούμενους με πέτρες”. Στη συνέχεια και για αρκετές δεκαετίες η κατάσταση ηρέμησε, οι δυο πλευρές ήρθαν πιο κοντά και υπάρχουν καταγραφές πως πολλοί φίλοι της Σαουθάμπτον πανηγύρισαν την κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 1939 από την Πόρτσμουθ!
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/21012026/723d7ee6-e64e-40e2-9121-aa5a3d833669.jpg)
Η ειρηνική περίοδος κράτησε περίπου μέχρι τα τέλη των 60s. Από εκεί και έπειτα οι δυο σύλλογοι έγιναν ξανά άσπονδοι εχθροί, τα επεισόδια και τα διάφορα οπαδικά σκηνικά πολλαπλασιάστηκαν και τις μέρες των μεταξύ τους παιχνιδιών η τοπική αστυνομία έχει αυξημένο φόρτο εργασίας. Σε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ του 2005 βλέπουμε τους αστυνομικούς να ξεκινάνε την περιπολία στο σταθμό των τρένων από τις 5 τα χαράματα, με στόχο να καταφέρουν να εντοπίσουν τους σεσημασμένους φασαριόζους που είχαν σκοπό να πάρουν το τρένο από νωρίς για να πάνε στη γειτονική πόλη για το ντέρμπι.
Παρά την αντιπάθεια που τρέφουν ο ένας για τον άλλον, περισσότεροι από 50 ποδοσφαιριστές έχουν φορέσει τη φανέλα και των δυο. Στους προπονητές όμως η λίστα είναι πολύ πιο μικρή. Εκεί τα ονόματα είναι όλα κι όλα δυο. Ένας είναι ο Άλαν Μπολ. Ο δεύτερος είναι μια από τις μεγαλύτερες μορφές του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ο Χάρι Ρέντναπ. Σε αντίθεση όμως με τον Μπολ, που πήγε στη Σαουθάμπτον πέντε χρόνια μετά το πέρασμα του από την Πόρτσμουθ, ο Ρέντναπ έκανε κάτι αρκετά πιο τολμηρό. Άλλαξε στρατόπεδο μέσα σε μερικές μέρες! Γι’ αυτό και απέκτησε το δικό του κεφάλαιο στην ιστορία του ντέρμπι.
Τον Νοέμβριο του 2004 ο Ρέντναπ έκλεινε 2,5 χρόνια στον πάγκο της Πόρτσμουθ. Στην πρώτη του ολοκληρωμένη σεζόν εκεί είχε τερματίσει στην πρώτη θέση της Τσάμπιονσιπ και την είχε οδηγήσει στην Πρέμιερ Λιγκ μετά από 16 χρόνια απουσίας. Στη δεύτερη σεζόν οι επιτυχίες συνεχίστηκαν, με την παραμονή στην πρώτη κατηγορία. Στην τρίτη σεζόν όμως εμφανίστηκαν κάποια δυσεπίλυτα προβλήματα. Η ρήξη του προπονητή με τον ιδιοκτήτη ήρθε στο πρώτο τρίμηνο του πρωταθλήματος και δεν οφειλόταν σε αγωνιστικούς λόγους. Ο ιδιοκτήτης Μίλαν Μάνταριτς προσέλαβε τον Βέλιμιρ Ζάετς για τη θέση του αθλητικού διευθυντή χωρίς να μιλήσει πρώτα με τον Ρέντναπ, αυτός έγινε έξαλλος και στις 24 Νοεμβρίου υπέβαλλε την παραίτηση του. Οι φίλοι της Πόρτσμουθ έμαθαν ξαφνικά ένα πρωί πως ο προπονητής που τους ανέβασε είναι πια παρελθόν. Το χειρότερο χτύπημα δεν είχε έρθει ακόμα.
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/21012026/e89e05d6-81e5-45f0-b78d-15a6885073c9.jpg)
Δυο μόλις εβδομάδες μετά τη φυγή του ο Ρέντναπ επανήλθε στην επικαιρότητα. Ήταν ακόμα στη νότια Αγγλία αλλά όχι στο Πόρτσμουθ. Είχε μεταβεί τριάντα περίπου χιλιόμετρα πιο δυτικά. Στο Σαουθάμπτον! Το σοκ ήταν φυσικά μεγάλο. Από όλες τις πιθανές επιλογές στον πλανήτη, είχε διαλέξει τη χειρότερη για τους φίλους της Πόρτσμουθ. Ο ίδιος θυμάται: “Ήμουν χωρίς δουλειά και μια μέρα με πήραν τηλέφωνο από τη Σαουθάμπτον. Δεν το σκέφτηκα πολύ. Χρειαζόμουν μια δουλειά, έμενα ήδη στην περιοχή, οπότε γιατί όχι; Τελικά αποδείχτηκε μια κακή κίνηση. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλο είναι το μίσος μεταξύ τους”. Η συνειδητοποίηση ήρθε λίγο καιρό αργότερα, με άσχημο τρόπο.
Οι φίλοι της Πόρτσμουθ στοχοποίησαν τον πρώην τεχνικό, τον αποκαλούσαν “Ιούδα” και “προδότη”, σήκωναν πανό με ευχές να “σαπίσει στην κόλαση” και το χειρότερο απ’ όλα, τηλεφωνούσαν συνεχώς στο σπίτι του και του μετέφεραν προφορικά τα συναισθήματα που έτρεφαν πια γι’ αυτόν με όχι πολύ κομψό τρόπο. “Ήταν φρικτό. Το τηλέφωνο δεν σταματούσε να χτυπάει και τα μηνύματα που άφηναν ήταν τρομακτικά. Ακόμα κι έξω όμως, όταν έκανα βόλτα δίπλα στη θάλασσα, πετύχαινα πολύ συχνά βάρκες με ψαράδες από το Πόρτσμουθ που με έβριζαν ασταμάτητα.”
Με την επιλογή της Σαουθάμπτον ο Ρέντναπ δεν πήγε μόνο στη μεγάλη αντίπαλο αλλά και σε μια αντίζηλο για το στόχο της παραμονής. Το έργο του εκεί ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Οι «Άγιοι» είχαν μόνο 2 νίκες στα πρώτα 16 ματς και αποτελούσαν ένα από τα μεγάλα φαβορί για τον υποβιβασμό. Το κλίμα ήταν τόσο κακό που ακόμα και η αλλαγή προπονητή δεν έφερε τα κλασικά θετικά αποτελέσματα του πρώτου καιρού. Ο Ρέντναπ έκανε την πρώτη του νίκη δυο μήνες αργότερα αλλά ούτε κι αυτή ήταν αρκετή για να γίνει μια σωστή επανεκκίνηση. Η ταφόπλακα μπήκε γι’ αυτόν με το χειρότερο δυνατό τρόπο.
Στα τέλη Απριλίου η Σαουθάμπτον πήγε να παίξει στο Πόρτσμουθ σε ένα ντέρμπι παραμονής. Ένα παιχνίδι που έμεινε γνωστό ως “το ντέρμπι του Ρέντναπ”, αφού εκείνη ήταν η πρώτη φορά που ο «προδότης» επέστρεφε στην πόλη. Εξαιτίας των αμέτρητων απειλών που είχε δεχθεί, η αστυνομία είχε οργανώσει ειδικό σχέδιο προστασίας των φιλοξενούμενων. Αυτό τελικά επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και την αυτοσυγκέντρωση τους. “Δεν ήταν καθόλου ευχάριστη μέρα” λέει ο ίδιος. “Νομίζω ότι οι παίκτες ήταν τρομοκρατημένοι πριν καν βγουν στο χόρτο. Είχαμε τη SAS συνέχεια δίπλα μας, είχαμε ελικόπτερα που πετούσαν από πάνω ακολουθώντας το πούλμαν. Ήταν μια φρικτή εμπειρία για όλους μας”.
Με τον εξαγριωμένο κόσμο να τα δίνει όλα από την κερκίδα, τον Ρέντναπ να γιουχάρεται ασταμάτητα και τους αντιπάλους φανερά ανασφαλείς η Πόρτσμουθ έκανε περίπατο και κέρδισε με 4-1, με δυο γκολ του γνωστού μας Λούα-Λούα. Ενός παίκτη που είχε πάει στην Πόρτσμουθ χάρη στον Ρέντναπ. Για την ακρίβεια, όλο το ρόστερ αποτελούταν από «παιδιά του Ρέντναπ», αφού αυτός τους είχε επιλέξει τα προηγούμενα χρόνια. Λίγες εβδομάδες αργότερα η Σαουθάμπτον είπε και επίσημα αντίο στην Πρέμιερ Λιγκ, την ώρα που η Πόρτσμουθ έσωζε μια ακόμα σεζόν τερματίζοντας 16η.
Το κεφάλαιο Ρέντναπ για το ντέρμπι όμως δεν είχε ολοκληρωθεί. Στις αρχές Δεκεμβρίου της επόμενης σεζόν, δηλαδή ένα χρόνο ακριβώς από τις μέρες που έκανε τη διαδρομή από το Πόρτσμουθ στο Σαουθάμπτον, ο Άγγλος τεχνικός έκανε την αντίστροφη πορεία! Σε μια δεύτερη σερί απρόβλεπτη εξέλιξη, ο «προδότης» άφησε την Σαουθάμπτον και επέστρεψε στο Πόρτσμουθ, σε ένα περίεργο ρόλερ κόστερ συναισθημάτων για όλους τους εμπλεκόμενους. Η νέα μετακόμιση δεν ήταν φυσικά τόσο απλή υπόθεση. Αν και οι σχέσεις του με τη διοίκηση πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, οι άνθρωποι της Σαουθάμπτον δεν ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν τον προπονητή τους να φύγει έτσι απλά, ειδικά όταν ήξεραν πως στόχος του ήταν να επιστρέψει στους «άλλους». Αν τον θέλουν, πρέπει να πληρώσουν, ήταν το μήνυμα που έστειλαν εξ αρχής. Ο Ρέντναπ ήθελε διακαώς να γυρίσει στην Πόρτσμουθ, που είχε μείνει χωρίς προπονητή, αλλά οι συζητήσεις μεταξύ των δυο πλευρών έπεφταν σε τέλμα. Ο λόγος; Οι πάπιες.
Σε μια συνέντευξη του ο Ρέντναπ προσπάθησε να ξεδιαλύνει την μπερδεμένη κατάσταση: “Δεν έχω παραιτηθεί αλλά οι μέρες μου εδώ έχουν τελειώσει. Ξέρω πως η Σαουθάμπτον θέλει κάποια αποζημίωση και η Πόρτσμουθ προτίθεται να τη δώσει αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να βρουν τον πρόεδρο της Πόρτσμουθ γιατί είναι συνέχεια εκτός γραφείου πυροβολώντας πάπιες!” Για μερικές μέρες το σήριαλ αποτελούσε βασικό θέμα σε αρκετά ΜΜΕ, με τα ρεπορτάζ να έχουν ως επίκεντρο το ότι ο πρόεδρος δεν σήκωνε τα τηλέφωνα γιατί ήταν εξαφανισμένος κάπου στην εξοχή κυνηγώντας πάπιες. Η εξαφάνιση του καθυστέρησε τη συμφωνία και εξόργισε την πλευρά της Πόρτσμουθ αλλά εν τέλει οι δυο πλευρές έκατσαν, έστω και απρόθυμα, στο ίδιο τραπέζι και συμφώνησαν στη μετακίνηση, με δεδομένο ότι δεν υπήρχε άλλη βολική και για τους δυο λύση.
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/21012026/b34da0bc-23f3-4fdd-acd9-e276d71a7783.jpg)
Αναμενόμενα, η επιστροφή στο Φράτον Παρκ δεν προκάλεσε θετικά συναισθήματα στους πάντες. Η προδοσία ήταν πολύ πρόσφατη για να την ξεχάσει ο κόσμος. Όπως συμβαίνει συχνά, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Ο χρόνος και οι νίκες. Με τον Ρέντναπ στον πάγκο η ομάδα κατάφερε να σωθεί για άλλη μια σεζόν, αν και στα μισά της χρονιάς αυτό φαινόταν εξαιρετικά δύσκολο. Η χαρά της παραμονής επισκίασε με τον καιρό όλα τα αρνητικά συναισθήματα. “Ήξερα όταν επέστρεφα από τη Σαουθάμπτον πως δεν θα κέρδιζα ξανά εύκολα τους πάντες, αλλά μην ξεχνάμε πως έχω ανεβάσει την ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ και την κράτησα εκεί δύο φορές” δήλωνε στο τέλος του πρωταθλήματος ο Ρέντναπ που λίγα χρόνια αργότερα, το 2008, θα οδηγούσε την Πόρτσμουθ στην κατάκτηση του κυπέλλου, του πρώτου τροπαίου της μετά από πάνω από μισό αιώνα και του τελευταίου μέχρι σήμερα.
Όσο για τις σχέσεις των δυο διοικήσεων που έφτασαν στα άκρα εκείνες τις μέρες που ο Ρέντναπ έψαχνε τρόπους να επιστρέψει στο Πόρτσμουθ; Λίγες εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της μεταγραφής, τα Χριστούγεννα του 2005, στο γήπεδο της Σαουθάμπτον έφτασε ένα δέμα. Στα στοιχεία του αποστολέα υπήρχε η διεύθυνση των γραφείων της Πόρτσμουθ ενώ ως παραλήπτης φαινόταν ο πρόεδρος της Σαουθάμπτον. Όταν το άνοιξαν οι υπάλληλοι των γραφείων, βρήκαν μέσα μια πάπια, έτοιμη για το φούρνο! Ο υπεύθυνος επικοινωνίας της Σαουθάμπτον αρκέστηκε να σχολιάσει πως “είναι καθαρά μια ανάλαφρη χειρονομία που ταιριάζει με το πνεύμα των Χριστουγέννων, τίποτα άλλο”. Το αν ήταν δώρο συμφιλίωσης ή κάποια μορφή βρετανικής καζούρας παραμένει μέχρι και σήμερα ανοιχτό προς συζήτηση.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Πηγαίνεις στο γήπεδο να δεις Μίλγουολ-Τσάρλτον για τη 2η κατηγορία και ανακαλύπτεις πως πίσω σου κάθεται ο Γκάρι Όλντμαν.
Δίπλα στον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις!
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/621342668_1341891701306619_2512914166063340914_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=YlcpMpYgak8Q7kNvwFhB7Tg&_nc_oc=AdkX48TJXVNzHfihoUQyIdxovxmDqdlUArtCokHg-d66Jso6FtSGbMqUQwQKMMqEhes3x3WwzaNYnGJvd94exil-&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=42Wmh6aqkQr2CHtCEGzunA&oh=00_AfrkUsnQEiHM3VnCa1jGMTtp5S2B3dqwva7iCnySo1jnfg&oe=697C423A)
Για την ιστορία, ο μπαμπάς του Γκάρι Όλντμαν κάποτε έπαιξε στη Μίλγουολ:
https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/pfbid0373iqJk1zk5uVADh2JDgfXkMAqNw1AeWKnbnTTR817ceHPP1Lo4iTv1HpgD8LJReel
"Μετά το τέλος του πολέμου η μητέρα μου είχε μια πανσιόν στην οποία έμεναν κυρίως ποδοσφαιριστές της περιοχής που έπαιζαν στη Μίλγουολ. Το αστείο είναι ότι μόλις πριν λίγα χρόνια μου είπε για πρώτη φορά ότι ο πατέρας μου ήταν ποδοσφαιριστής και ότι έπαιξε και στην πρώτη ομάδα της Μίλγουολ. Κάθε φορά που πηγαίνω στην Αγγλία για γυρίσματα βλέπω ό,τι μπορώ από αγώνες, γιατί με χαλαρώνει. Τα παιδιά μου παίζουν συνέχεια ποδόσφαιρο, είναι μεγάλη υπόθεση πλέον στις ΗΠΑ."
(Γκάρι Όλντμαν)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1341891697973286&set=a.601410508688079)
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/06/millwall_fans_celebrate_as_steve_morison_of_millwall_scores_thei_827694.jpg?w=1430&ssl=1)
Η Μίλγουολ, ένας αστυνομικός, μια ταινία και ένα βιβλίο
Ταξιδεύουμε πίσω στη δεκαετία του 1980. Η Αγγλία και το ποδόσφαιρό της μαστίζονται από το φαινόμενο του χουλιγκανισμού. Το πρόβλημα θα γίνει διεθνές, θα σοκάρει όλη την Ευρώπη με τα γεγονότα του Χέιζελ. Οι αγγλικές ομάδες θα μείνουν εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων τα επόμενα χρόνια και η κυβέρνηση θα ψάξει τρόπους για να καταπολεμήσει το πρόβλημα. Μια προσέγγιση είναι μέσω της αστυνομίας. Από το 1985 και μετά, αρκετοί μυστικοί αστυνομικοί θα διεισδύσουν στα firms των ομάδων (αυτό που αντίστοιχα εμείς θα λέγαμε συνδέσμους, αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο), προσπαθώντας να συλλέξουν στοιχεία, να βρουν τους υπαίτιους και να προστατέψουν το ποδόσφαιρο της χώρας. Απώτερος σκοπός το Μουντιάλ του 1990. Μπορεί το 1986 το ταξίδι στο Μεξικό να μην είναι τόσο εύκολο και απλό για τους χουλιγκαν, αλλά η Ιταλία είναι μια μπίρα δρόμος. Πρέπει μέχρι τότε το πρόβλημα να έχει συμμαζευτεί κάπως.
Αστυνομικοί ξεκινούν μια δεύτερη ζωή και προσπαθούν να διεισδύσουν ανάμεσα στους οπαδούς ομάδων όπως η Τσέλσι, η Άρσεναλ, η Γουέστ Χαμ, η Σίτι και η Γιουνάιτεντ του Μάντσεστερ και φυσικά η Μίλγουολ. Μπορεί εκείνα τα χρόνια για πολύ κόσμο οι Bushwackers να ήταν δυο υπεργραφικοί Νεοζηλανδοί που έδιναν σόου στα ρινγκ του “κατς” στο WWE, στην Αγγλία όμως το ίδιο όνομα δεν προκαλούσε θυμηδία, αλλά τρόμο. Ήταν το όνομα της διαβόητης firm της Μίλγουολ που ξεκίνησε τα 70s που θα έγραφε ιστορία μαζί με άλλα καλόπαιδα της άλλων ομάδων. Και η αιτία που η ζωή του Τζέιμς Μπάνον άλλαξε για πάντα. Μάλλον προς το καλύτερο, όπως θα δούμε στο τέλος.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/06/Main-482138.jpg?w=590&ssl=1)
Ο Τζέιμς Μπάνον στις μέρες μας
Ο Μπάνον ήταν γιος αστυνομικού που θα μπορούσε άνετα να είχε καταλήξει στην άλλη πλευρά του νόμου. Φασαριόζος από μικρός, αποβλήθηκε από το σχολείο και τελικά τον κέρδισε ο νόμος και η τάξη, ακολουθώντας τελικά τα βήματα του πατέρα του. Τα ταλέντα του Μπάνον τον έκαναν ιδανικό υποψήφιο για να εισχωρήσει στους οπαδούς της Μίλγουολ στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, την περιοχή που ήξερε καθώς μεγάλωσε εκεί. Μελέτησε πολύ, διάβασε την ιστορία της Μίλγουολ και μαζί με τον συνεργάτη του Κρις προσέγγισαν τους οπαδούς της Μίλγουολ. Ο ίδιος ήταν μόλις 21 ετών και δύσκολα μπορούσε κάποιος να φανταστεί ότι ήταν αστυνομικός. Ο αρχιφύλακας Κρις ήταν ο “γαμπρός” του. Για να τα καταφέρουν να μπουν για τα καλά μέσα στους χούλιγκαν έπρεπε να συμμετέχουν σε “πεσίματα” σε οπαδούς της Πάλας και της Γουέστ Χαμ. Ο Μπάνον διηγείται χαρακτηριστικά ότι μια φορά στο τρένο αναγκάστηκε να παρακολουθεί χωρίς να μπορεί να αντιδράσει, έναν οπαδό της Μίλγουολ με τον οποίο προσπαθούσε να χτίσει φιλία να δέρνει έναν άτυχο άνθρωπο που υποστήριζε την Κρίσταλ Πάλας (είχε ένα σηματάκι στο πέτο) και βρισκόταν στο τρένο μαζί με την οικογένειά του. «Όρμηξε πάνω του, του έδωσε μια μπουνιά και μετά του έριξε 3-4 ακόμα μπροστά στα παιδιά του που πρέπει να ήταν 4 και 6 ετών. Άρχισα να τραγουδάω το “No one likes us” και κάπως έτσι σταμάτησε.»
No one likes us, no one likes us
No one likes us, we don’t care!
We are Millwall, super Millwall
We are Millwall from The Den!!!
Οι ιστορίες του Μπάνον είναι πολλές. Πιο τρομακτική αυτή που διηγείται για τους 15 οπαδούς της Μίλγουολ που βρέθηκαν μέσα σε μια κερκίδα με 8.000 οπαδούς της Άρσεναλ (https://www.youtube.com/watch?v=5ltxbTAKLuo). Δεν βρέθηκαν εκεί κατά λάθος, πήγαν επίτηδες για να δείξουν ότι δεν μασάνε. Όταν τραγούδησαν το γνωστό σύνθημα, αμέσως όλοι απομακρύνθηκαν, οι 15 απομονώθηκαν και το γήπεδο πάγωσε. Ήταν αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα σιγής πριν τον χαμό. Οι (με αυτοκτονικές τάσεις) οπαδοί της Μίλγουολ βρέθηκαν μόνοι τους περιτριγυρισμένοι από τον κόσμο της Άρσεναλ. Το ξύλο ξεκίνησε, ο Μπάνον βρέθηκε μέσα στο γήπεδο, τον συνέλαβαν, αλλά αυτός που τον έπιασε ήταν μάλλον κάποιος άπειρος αστυνομικός. Αντί να τον οδηγήσει στη σήραγγα και σε κάποια κλούβα, τον πήγε χωρίς να καταλάβει προς τους 10.000 οπαδούς της Μίλγουολ. Ο αστυνομικός άρχισε να φοβάται βλέποντας τις αντιδράσεις των συνοπαδών, χαλάρωσε το κράτημά του και ο Μπάνον ξέφυγε, πήδηξε μέσα στο κοινό των “συνοπαδών” του ως ένας ροκ σταρ και κάπως έτσι ο θρύλος του στο οπαδικό κίνημα μεγάλωσε (ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει, οι οπαδικές ιστορίες ξύλου είναι πάντα εξίσου αξιόπιστες με αυτές των ψαράδων για το πόσο μεγάλο ψάρι έπιασαν).
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/06/www.islingtongazette.co_.jpg?w=889&ssl=1)
Το ιστορικό ματς κυπέλλου του 1988 το οποίο διηγείται παραπάνω ο Μπάνον. Έμεινε γνωστό ως “η Μάχη του Χάιμπουρι” και είχε ως αποτέλεσμα 48 συλλήψεις, ένα κατεστραμμένο βαγόνι τρένου και δυο σπασμένες παμπ. Όλα ξεκίνησαν όταν κάποιοι οπαδοί της Μίλγουολ πήγαν επίτηδες στην εξέδρα των αντιπάλων. Η Άρσεναλ κέρδισε με 2-0.
Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, ήταν πολλές φορές που ο Μπάνον κινδύνεψε να φάει σοβαρό ξύλο και άλλες τόσες οι φορές που παραλίγο η μυστική του ταυτότητα να τιναχτεί στον αέρα. Μια τέτοια έγινε όταν ένας αστυνομικός με τον οποίο γνωρίζονταν από παλιά τον είδε και πήγε να τον χαιρετίσει έξω από το γήπεδο. Ο Μπάνον που κρατούσε στα χέρια ένα παγωτό (είχε κεράσει όλο το παρεάκι παγωτά), για να σώσει την κατάσταση έριξε το παγωτό στη μούρη του συναδέλφου του. Στη συνέχεια υπέμεινε την εικονική σύλληψη και κάπως έτσι έσωσε την ψεύτικη ταυτότητά του. Μια ταυτότητα σύμφωνα με την οποία ήταν ο Τζιμ Φορντ, 21 ετών, με φιλενάδα και παιδί και… διακοσμητής (ναι, η φαντασία της λονδρέζικης αστυνομίας κάπως ξέφυγε εδώ).
Φυσικά, όπως φαντάζεται κανείς, ήταν πολύ δύσκολο να μπει μέσα σε ένα γκρουπ ατόμων τέτοιων ενδιαφερόντων, να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και γίνει μέλος τους. Χρειάστηκαν πολλές ώρες στην παμπ των Bushwackers, όπου ο Μπάνον άρχισε να πηγαίνει μαζί με τον Κρις σε άσχετες ώρες αρχικά ώστε να έρθει σε επαφή με το προσωπικό της, να δημιουργήσει από εκεί μια σχέση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και στη συνέχεια, με την έναρξη της ποδοσφαιρικής σεζόν, να πλησιάσει και τους ίδιους τους χούλιγκαν. Με την πάροδο του χρόνου τα κατάφερε, αλλά όπως είπαμε και πριν, έπρεπε αρκετές φορές να προσπαθήσει για να μην προδώσει την ταυτότητά του.
Σε μια περίπτωση, τα παλικάρια της Μίλγουολ του είπαν να κάνει πλάκα σε έναν γνωστό μικροέμπορο ναρκωτικών που βρισκόταν στην ίδια παμπ μαζί τους. Του είπαν να παραστήσει τον αστυνομικό και να τον συλλάβει. Πράγματι, ο Μπάνον το έκανε και όπως λέει ο ίδιος το έκανε τόσο πειστικά που οι θαμώνες της παμπ πάγωσαν. Ο ίδιος, για να δικαιολογηθεί, είπε ότι τα είχε μάθει τόσο καλά και πειστικά βλέποντας μια σειρά στην τηλεόραση. Όπως λέει σε συνέντευξή του στην Independent ήταν μια από τις φορές που ο συνεργάτης του τον κατηγόρησε ότι απολαμβάνει υπερβολικά πολύ τον ρόλο του.
Το τρέιλερ της ταινίας Ι.D.
Με αυτό το πρόβλημα καταπιάνεται και η cult ταινία I.D. του 1995. Μια από τις πιο γνωστές ταινίες για χούλιγκαν, δείχνει τα χρόνια της πλέον, το I.D. γυρίστηκε το 1995 και ασχολείται με έναν μυστικό αστυνομικό που μπαίνει μέσα στους χούλιγκανς. Το σενάριο είναι βασισμένο στα πραγματικά γεγονότα και σε έναν βαθμό στα όσα έγραψε ο Μπάνον για την εμπειρία του από το 1987 ως το 1989. Θεωρείται από τις καλύτερες που βγήκαν για το συγκεκριμένο θέμα, όπως είπαμε δεν έχει γεράσει καλά, αλλά βλέπεται ακόμη καθώς σε αρκετά σημεία είναι αρκετά ωμή και ρεαλιστική. Πολλά από τα όσα έχει πει ο Μπάνον βρίσκονται μέσα εκεί, αν και έχουν αλλάξει πράγματα όπως ονόματα ορισμένων ομάδων (της Μίλγουολ για παράδειγμα), γηπέδων και φυσικά των firms.
Ο Μπάνον υποστηρίζει ότι δεν υποκίνησε και δεν ξεκίνησε ποτέ κάποιον καβγά και ότι συνεχώς ακροβατούσε πάνω σε μια πολύ λεπτή γραμμή. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν είχε συμμετοχή σε επεισόδια. «Ποτέ δεν έτρεξα πάνω σε κάποιον να τον χτυπήσω, αλλά αν κάποιος ερχόταν πάνω μου και ήθελε να με χτυπήσει, πίστεψέ με, θα τον χτυπούσα πρώτος», θα πει στη Sun. Μετά από δύο χρόνια η επιχείρηση ήρθε σε άδοξο τέλος. Η αστυνομία, φοβούμενη τις ανορθόδοξες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν και το γεγονός ότι πολλά στοιχεία αμφισβητήθηκαν στο δικαστήριο, μάζεψε πίσω τον Μπάνον (και όλους τους συναδέλφους του) και μάλιστα τον έβαλε σε δουλειά γραφείου (που όπως ξέρει όποιος έχει δει έστω και μία τηλεοπτική σειρά με αστυνομικούς, είναι ό,τι χειρότερο μετά από το να τους απαγορέψεις να τρώνε ντόνατ). Ο Μπάνον μπήκε 21 ετών στους Bushwackers και στα 23 βρέθηκε σε ένα γραφείο (σαν τον Βικ Μάκι στο αγαπημένο The Shield). Δεν το άντεξε και παραιτήθηκε.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/06/ByiB8ShIIAA2AsA.jpg?w=600&ssl=1)
Από τις ημέρες του Μουντιάλ του 1990
Ο Μπάνον ήθελε να κάνει τη μεγάλη ζωή. Πέρασε διάφορες φάσεις στη ζωή του, δουλεύοντας ως γαλατάς, μέχρι να γράψει αυτό που θα ήταν η βάση για την ταινία I.D. στην οποία ήθελε μάλιστα να παίξει. Πέρασε στον τομέα των ανακαινίσεων, έκανε επενδύσεις, αλλά τίποτα δεν τον γέμιζε με την αδρεναλίνη που ένιωθε όπως όταν ήταν στους Bushwackers. Ήθελε διασημότητα. Μετά από πολλά οικονομικά πάνω και κάτω, αποφάσισε να επενδύσει ξανά στην προσωπική του ιστορία. Αυτή τη φορά σε βιβλίο. Το Running with the Firm (https://books.google.gr/books/about/Running_with_the_Firm.html?id=-a9lAQAAQBAJ&source=kp_book_description&redir_esc=y) έγινε τελικά best seller και από τότε η ζωή του βασίζεται σε αυτή την επιτυχία. Εκπομπές, συνεντεύξεις, podcasts, ντοκιμαντέρ, μέχρι και stand up κάνει. Όπου μπορεί να βρεθεί και να μιλήσει για εκείνη τη διετία, θα πάει. Είναι ο κλασικός τύπος που θα ξεζουμίσει κάθε ευκαιρία για μερικά χρήματα και διασημότητα. Προσπαθεί να κάνει το άκρως πετυχημένο βιβλίο του ταινία (με μια αναζήτηση που κάναμε, ακόμα δεν έχει γυριστεί), να γράψει κι άλλα βιβλία (πάντα με εγκληματίες) που θα μεταφερθούν στην τηλεόραση και γενικά να μιλάει για τις εμπειρίες του. Ο χουλιγκανισμός τελικά καταπολεμήθηκε σε μεγάλο ποσοστό στην Αγγλία, όχι βέβαια χάρη στη βοήθεια του Τζέιμς Μπάνον. Το 1990 στο Μουντιάλ της Ιταλίας περίπου 5.000 Άγγλοι οπαδοί πήγαν… εξορία στη Σαρδηνία στη φάση των ομίλων αρχικά και απομονώθηκαν, τα επεισόδια περιορίστηκαν, αλλά η πορεία της Αγγλίας μέχρι τον ημιτελικό τους έφερε και στην ηπειρωτική Ιταλία.
sombrero.gr
-
Την τελευταία φορά που κατέκτησε στη Σκωτία το πρωτάθλημα μια ομάδα που δεν λέγεται Σέλτικ ή Ρέιντζερς ο Φέργκιουσον δεν είχε μετακομίσει στο Μάντσεστερ, στην κορυφή των charts βρισκόταν η Μαντόνα και ο Τζόρτζ Μάικλ, ο Μέσσι δεν είχε γεννηθεί, η λέξη Τσερνόμπιλ δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν και στην Ελλάδα πρώτος σκόρερ ήταν ο Θωμάς Μαύρος.
Με γκολ στο 88' η Χαρτς, μια ομάδα που έχει ως ιδιοκτήτες τους οπαδούς της, κέρδισε προχθές τη Χιμπέρνιαν στο ντέρμπι του Εδιμβούργου και παρέμεινε για μια ακόμα εβδομάδα στην κορυφή της βαθμολογίας.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/634771793_1358384112990711_8117670809139913063_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=qWrFgJvWMDsQ7kNvwE2faLU&_nc_oc=AdmUfFm0Vc0dQp9Td7g-Sxwf1gvgmqBmRXDcLeGwrbFtYkGhDG0AmVPAC50JcYH3Na9Cz9bLC5rlM6DscLyuKzVB&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=i5QQyT9TOBo11iaZiAXyWQ&oh=00_AfuuM3CLbQaj_7ynfrYNYRoDlwieY_IgZ0zNMO-4nkDcew&oe=6993CD1F)
Η αναφορά στον Φέργκιουσον δεν είναι τυχαία, καθώς ήταν ο τελευταίος που έσπασε το δίπολο. Εδώ μπορείτε να ακούσετε ένα επεισόδιο για τα πρώτα, σκληρά χρόνια του στους πάγκους. Μια ιστορία γεμάτη αλκοόλ, καυγάδες και σκωτσέζικη γραφικότητα.
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1358384106324045&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Σηκώνεσαι από τον καναπέ Τρίτη βράδυ μέσα στο κρύο του Φλεβάρη, περνάς 2-3 ώρες στους δρόμους από το Σαουθάμπτον ως το Λέστερ, μπαίνεις στο γήπεδο, τρως το πρώτο γκολ με το καλημέρα, το δεύτερο στο 13', στο μισάωρο είσαι πίσω με 3-0 από μια ομάδα που παλεύει να μην πέσει στην 3η κατηγορία (!) και αναγκαστικά κάθεσαι εκεί ζοχαδιασμένος, έτοιμος να πιείς το πικρό ποτήρι ως το τέλος.
Κάποια στιγμή η ομάδα σου ξυπνάει, κάνει μια επική αντεπίθεση, ισοφαρίζει σε 3-3 στο 87' και στο 6ο λεπτό των καθυστερήσεων αρχίζεις εκστασιασμένος τα "OH MY GOD! OH MY GOD!" με μια φωνή που βγαίνει με το ζόρι πλέον, σαν πιστός που βιώνει ένα θαύμα και βρίσκει ξανά το νόημα της ύπαρξης σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στο οποίο τέτοιες μέρες δέκα χρόνια πριν τα θαύματα γίνονταν με τη σέσουλα.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/1452842546188077?locale=el_GR)
-
Οι στρατιώτες επιβιβάζονται στα ελικόπτερα υπό τον ήχο μιας τρομπέτας, κάθονται πάνω στα κράνη τους ("Για να μη μας τινάξουν τα @@ στον αέρα"), τα ελικόπτερα ταξιδεύουν πάνω από τη θάλασσα, ο αντισυνταγματάρχης Μπιλ Κίλγκορ δίνει την εντολή να ξεκινήσει η μουσική ("Παίξτο δυνατά, ας χορέψουμε") και τα πλάνα ντύνονται ηχητικά με το επιβλητικό «Ride of the Valkyries» του Βάγκνερ. Όποιος έχει δει τη σκηνή, ειδικά σε κάποια προβολή στο σινεμά, σίγουρα δεν έχει ξεχάσει την αίσθηση που του άφησε.
Το «Αποκάλυψη τώρα» διαρκεί περίπου 2,5 ώρες. Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ εμφανίζεται βαριά-βαριά 11-12 λεπτά! Αυτά του αρκούν για να συμπυκνώσει σε μια ακραία φιγούρα όλη την αμερικάνικη αλαζονεία αλλά και την παράνοια, τη φρίκη και τον κυνισμό του πολέμου του Βιετνάμ. Ισορροπώντας μαεστρικά ανάμεσα στην καρικατούρα και τον αυθεντικά επικίνδυνο διοικητή, στα λίγα λεπτά που τον βλέπουμε πρωταγωνιστεί στη σκηνή των ελικοπτέρων, ριζώνει στη μνήμη σου με την εικόνα του ημίγυμνου παλαβού με το καπέλο του ιππικού που ενώ σκάνε δίπλα του εχθρικά πυρά αυτός στέκεται αγέρωχος και συζητάει για το σερφ και κατοχυρώνει μια θέση στην ιστορία του κινηματογράφου εκστομίζοντας την ατάκα «Λατρεύω τη μυρωδιά της ναπάλμ το πρωί».
Το ότι κέρδισε το βραβείο BAFTA, τη Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ με μια εμφάνιση λίγων λεπτών δεν είναι το πιο αξιοπερίεργο της μεγάλης καριέρας του. Το πιο παράξενο είναι πως ένας τύπος γεννημένος στην Καλιφόρνια που μεγάλωσε στις ΗΠΑ των 50s και των 60s συνδέθηκε με κάποιο τρόπο με το ποδόσφαιρο (το κανονικό, όχι το αμερικάνικο), δήλωνε με καμάρι ότι έχει δει όλα τα Μουντιάλ από την εποχή του Πελέ (έβγαλε μέχρι και βίντεο, στα 91 του, να παρακολουθεί το Μουντιάλ του 2022), έδωσε στο σκύλο του το όνομα του αγαπημένου του Σκωτσέζου ποδοσφαιριστή και έφτασε να παίξει τον προπονητή όχι σε μια αλλά σε δυο ταινίες! Η μια είναι μια σχετικά αδιάφορη, αμερικάνικη, αθλητική κωμωδία με τον Γουίλ Φάρελ. Η άλλη είναι το «A Shot at Glory», μια ταινία που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως υπάρχει.
Στα 68 του ο Ντιβάλ με τις 100+ ταινίες και τα αρκετά βραβεία στην πλάτη αποφασίζει πως θέλει να παίξει σε μια ταινία για το σκωτσέζικο ποδόσφαιρο. (Όχι, δεν διάβασες λάθος. Για το σκωτσέζικο ποδόσφαιρο γράφει). Είναι δε τόσο ψημένος με την ιδέα που αναλαμβάνει ο ίδιος την παραγωγή και για λόγους... σκάουτινγκ γίνεται για αρκετούς μήνες θαμώνας στους αγώνες της Ρέιθ Ρόβερς. Στην ταινία υποδύεται, με σκωτσέζικη προφορά που κλέβει την παράσταση (όχι απαραίτητα θετικά), έναν προπονητή που φτάνει με μια ομάδα 2ης κατηγορίας από ένα χωριό στον τελικό του κυπέλλου Σκωτίας απέναντι στη Ρέιντζερς.
Η παρουσία του Ντιβάλ σε μια σκωτσέζικη, ποδοσφαιρική b-movie του σωρού είναι από μόνη της μια τεράστια έκπληξη. Αλλά δεν είναι η μόνη. Η δεύτερη είναι ότι στην ταινία συμμετέχει, ως ο Αμερικάνος ιδιοκτήτης της ομάδας, και ο Μάικλ Κίτον! Η τρίτη είναι ότι το ρόλο του «κακού» προπονητή της Ρέιντζερς παίζει ο επίσης πολυβραβευμένος Μπράιαν Κοξ! H τέταρτη πως τη μουσική της ταινίας έγραψε ο σπουδαίος Μαρκ Νόπφλερ των Dire Straits.
Και η τελευταία είναι η εμφάνιση σε πολύ βασικό ρόλο του, πασίγνωστου στη Σκωτία, ποδοσφαιριστή Άλι Μακόιστ, που τότε βρισκόταν στο τελείωμα της καριέρας του. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως ο Μακόιστ είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Ρέιντζερς αλλά στην ταινία υποδύεται έναν πρώην θρύλο της Σέλτικ. Όποιος γνωρίζει το επίπεδο της έχθρας ανάμεσα στις δυο ομάδες καταλαβαίνει πόσο αλλόκοτη επιλογή ήταν αυτή. Για τους υπόλοιπους που βρέθηκαν τυχαία σε αυτή τη σελίδα, αρκεί να πούμε πως ο Μακόιστ αργότερα δήλωσε πως σε όλα τα γυρίσματα που χρειάστηκε να υποδυθεί τον παίκτη της Σέλτικ από κάτω φορούσε μια φανέλα της Ρέιντζερς για να μην ακουμπάει το δέρμα του την πράσινη φανέλα!
Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών. Κάποιοι θα τον θυμούνται για το πώς έκλεψε την παράσταση στο «Αποκάλυψη τώρα», κάποιοι για τους ρόλους του στο «Νονό» και σε τόσες άλλες γνωστές ταινίες. Οι Σκωτσέζοι θα τον θυμούνται για εκείνη τη φορά που παράτησε για λίγο το Χόλιγουντ για να οδηγήσει τη φανταστική Κιλνόκι στον τελικό του κυπέλλου Σκωτίας.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/638130960_1362770365885419_8171293462709277926_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=c8ya7eMbvbUQ7kNvwFnbVfp&_nc_oc=AdlPuZBisBFcpAsaLKg68uwlcVQQFQdENPaGZMJBd3BcLl2ylt4MJHHcZxooKtSLCyGCYy1e2EuTgBMhsnuOt41a&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=uKr0GA_20GGhq6Yhb5csMg&oh=00_Afs-BVOgJJ_PKG8IHxvMFnP8esL5HKqwXXjWjLNV5hpSPw&oe=699A3488)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1362770359218753&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
(https://nbozionelos.gr/wp-content/uploads/2026/02/638433925_1414270127380567_908557657838868578_n-1140x641.jpg)
Στο βόρειο Δουβλίνο υπάρχει ένας σύλλογος που επιμένει να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Η Μποέμιανς αγωνίζεται στο ταπεινό «Dalymount Park», ένα γήπεδο 4.000 θέσεων στριμωγμένο ανάμεσα σε κατοικίες και ένα παρακμασμένο εμπορικό κέντρο. Καμία σχέση με τα γυάλινα, αποστειρωμένα υπερσύγχρονα στάδια της εποχής. Ρωγμές στο τσιμέντο, παλιά εξέδρα, καθαρή αίσθηση γειτονιάς.
Στα χαρτιά, η Μποέμιανς θα έπρεπε να είναι υποσημείωση. Ένας μικρός ιρλανδικός σύλλογος, χωρίς ευρωπαϊκές δόξες και μεγάλα συμβόλαια. Στην πράξη, έχει εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για το πώς μπορεί να λειτουργεί ένα κλαμπ σε μια περίοδο που το ποδόσφαιρο κυριαρχείται από επενδυτικά κεφάλαια, πολυϊδιοκτησίες και στρατηγικές εξωραϊσμού εικόνας.
Η Μποέμιανς ιδρύθηκε το 1890 και από τότε παραμένει 100% στα χέρια των μελών της. Περίπου 3.000 μέλη έχουν δικαίωμα ψήφου για τις αποφάσεις του συλλόγου και μπορούν να θέσουν υποψηφιότητα για το διοικητικό συμβούλιο. Ένα μέλος, μία ψήφος. Ούτε μεγαλομέτοχοι, ούτε αφεντικά με απεριόριστο ταμείο. Η διοίκηση, οι προπονητές, οι εργαζόμενοι και δεκάδες εθελοντές κρατούν τον σύλλογο όρθιο καθημερινά, με τη λογική του θεματοφύλακα και όχι του ιδιοκτήτη.
Η έμφαση στην κοινότητα δεν είναι σύνθημα για τα κοινωνικά δίκτυα. Μέσα από ετήσιες δράσεις, όπως η χριστουγεννιάτικη συλλογή παιχνιδιών, έχουν συγκεντρωθεί εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για οικογένειες που το χρειάζονται. Χώροι του γηπέδου διατίθενται σε τοπικές οργανώσεις αντί για εταιρική φιλοξενία, ενώ τρέχουν προγράμματα κατά του ρατσισμού και δράσεις για άτομα με αναπηρία. Οι παίκτες συμμετέχουν ενεργά, δεν είναι αποκομμένοι από τη γειτονιά.
Δεν ήταν όμως πάντα όλα ρόδινα. Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, παρά το γεγονός ότι παρέμεινε σωματείο μελών, η Μποέμιανς λειτούργησε με λογική που θύμιζε ιδιωτικό κλαμπ. Κυνήγησε την άμεση επιτυχία και την πλήρωσε. Στο γήπεδο κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα στην πρώτη δεκαετία του αιώνα, αλλά χωρίς πλούσιο χρηματοδότη να καλύπτει τις ζημιές, τα οικονομικά εκτροχιάστηκαν. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Ντάλιμαουντ χάθηκε, τα χρέη διογκώθηκαν και η επιβίωση μπήκε σε αμφισβήτηση.
Ο Ντάνιελ Λάμπερτ, διευθύνων σύμβουλος του συλλόγου, το περιγράφει ωμά. Για ένα διάστημα ξεχάστηκε ο κοινωνικός ρόλος του κλαμπ. Όταν τελείωσαν τα χρήματα, έγινε σαφές ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η απάντηση δεν ήταν ένα ρίσκο μεγαλύτερου δανεισμού, αλλά μια επιστροφή στις ρίζες. Από εκεί και πέρα, η στρατηγική άλλαξε. Η επιβίωση δεν θα ερχόταν μόνο από τρόπαια. Έπρεπε ο κόσμος να νιώθει περηφάνια και σύνδεση που να ξεπερνά το αποτέλεσμα της Κυριακής. Το μοντέλο με προτεραιότητα την κοινότητα δεν προέκυψε ως επικοινωνιακή καμπάνια. Ήταν όρος ύπαρξης.
Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο μοιάζει συχνά με χρηματοοικονομικό προϊόν, η Μποέμιανς θυμίζει ότι μπορεί να παραμένει και κοινωνικός θεσμός. Μικρό γήπεδο, περιορισμένα έσοδα, αλλά καθαρή ταυτότητα. Και αυτό, στο σημερινό περιβάλλον, την κάνει πιο ενδιαφέρουσα από πολλούς «γίγαντες».
nbozionelos.gr
-
Οι παίκτες της Γκέιτσχεντ χαιρετάνε έναν-έναν τους 152 εκδρομείς οπαδούς τους μετά από το διπλό στην έδρα της Τρούρο Σίτι.
To ταξίδι από το Γκέιτσχεντ στο Τρούρο είναι 1.500χλμ (πήγαινε-έλα)!
Η Γκέιτσχεντ ήταν πριν το ματς τελευταία.
Στην 5η κατηγορία.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/4392158897683514?locale=el_GR)
-
Όλοι λογικά έχετε ακούσει πως στη Σκωτία η Χαρτς προσπαθεί να κάνει το αδιανόητο και να σπάσει το μονοπώλιο των Σέλτικ και Ρέιντζερς. Δεν είναι όμως η μόνη ευχάριστη έκπληξη της σεζόν.
Η Μάδεργουελ έχει έδρα σε μια μικρή πόλη 32.000 κατοίκων και ανήκει στον κόσμο της. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Το 76% των μετοχών το κατέχουν οι οπαδοί, οι οποίοι «τρέχουν» τα πάντα. Είναι μια ομάδα που έδωσε φαγητό στα παιδιά της πόλης που έμειναν χωρίς δωρεάν γεύματα στις γιορτές, ανανέωσε τζάμπα τα διαρκείας όσων τη στήριξαν στην πανδημία και βοήθησε οικογένειες που κάηκε το σπίτι τους. Με απλά λόγια, ένας σύλλογος που μπορεί να μην κερδίζει τίτλους αλλά προσπαθεί να στηρίξει με όποιον τρόπο μπορεί την τοπική κοινωνία.
Με ελάχιστα χρήματα στην τσέπη (μιλάμε για μια ομάδα που δεν έχει δώσει ποτέ πάνω από 450.000 ευρώ για μεταγραφή) κάνει φέτος μια αγωνιστική υπέρβαση. Έχει την καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα, τους τελευταίους 4 μήνες έχει χάσει μόνο μια φορά (!) και τρέχει ένα σερί 8 αγώνων χωρίς ήττα!
Αν κερδίσει και το παιχνίδι με τη Νταντί που αναβλήθηκε θα πάει στο -1 από τη Σέλτικ, στο -3 από τη Ρέιντζερς και στο -7 από την κορυφή της βαθμολογίας κι όλα αυτά σε ένα πρωτάθλημα που δεν είναι συνηθισμένο σε τέτοια πολυκοσμία στις πρώτες θέσεις.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/642733752_1369573531871769_1511031500133957197_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-7&_nc_sid=13d280&_nc_ohc=sIwiBinS1hsQ7kNvwECqVC7&_nc_oc=AdnqOZynd6meokSuAfBa5-GvlcHD0cWSr53Jg7K_hW65AAdiDxnRRJLhECvQXPhnS3yiYVc741Ru0XyHMzrXkAhM&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=XrimfzRbLuY7msRdKgkpBg&oh=00_AftQ2SAEbpgPjc-fHXRpqlK25gX7KkTxQ4F__hAqjbpwog&oe=69A4E9D4)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1369573528538436&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2026/02/80089060_10158308186290931_6020197736874246144_n.jpg?w=1200&ssl=1)
Μια μικρομεσαία ομάδα με πολύ μεγάλη καρδιά
Το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου 2020 η πυροσβεστική υπηρεσία του Μάδεργουελ είχε αρκετή δουλειά, αφού η πόλη γιόρταζε τη νύχτα του Γκάι Φωκς με αμέτρητα πυροτεχνήματα και πολύ αλκοόλ. Μια από τις πιο σοβαρές κλήσεις που έλαβε εκείνη τη μέρα αφορούσε μια φωτιά που είχε ξεσπάσει στις στέγες δυο γειτονικών σπιτιών. Οι πυροσβέστες κατάφεραν να ελέγξουν μετά από αρκετή ώρα τη φωτιά αλλά η ζημιά που είχε ήδη προκληθεί ήταν μεγάλη. Οι δυο οικογένειες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να ψάξουν για μια νέα προσωρινή στέγη.
Την επόμενη κιόλας μέρα οι γείτονες ανέλαβαν δράση, ξεκινώντας έναν έρανο για να μαζευτούν χρήματα αλλά και αντικείμενα που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν όσα κάηκαν. Πριν περάσουν αρκετές ώρες, η καμπάνια τους δέχτηκε μια τεράστια ώθηση. Η ομάδα της πόλης, η Μάδεργουελ, προώθησε δυναμικά την ενέργεια σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό από αυτό της συγκεκριμένης γειτονιάς και ζήτησε από τους οπαδούς της να στηρίξουν με όποιον τρόπο μπορούν. Μέσα σε λίγες μέρες συγκεντρώθηκε ένα μεγάλο ποσό (πενταψήφιο νούμερο) που διατέθηκε άμεσα στις δυο άτυχες οικογένειες.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2026/02/615417619_1408634613950551_3270800250195620906_n.jpg?w=1080&ssl=1)
Το να ενδιαφέρεται μια ποδοσφαιρική ομάδα πρώτης κατηγορίας, που εκείνη τη σεζόν αγωνιζόταν και στην Ευρώπη, να βοηθήσει μια τυχαία οικογένεια που αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα πιθανόν ηχεί κάπως περίεργα στα αυτιά των περισσότερων ανθρώπων. Όχι όμως σε αυτούς που μένουν κοντά στην περιοχή του βόρειου Λαναρκσάιρ, όπου βρίσκεται η μικρή πόλη Μάδεργουελ των 32.000 κατοίκων. Η τοπική ομάδα δεν είναι μια συνηθισμένη ομάδα. Είναι ένας σύλλογος με πολύ ειδική σχέση με τους οπαδούς του αλλά και την περιοχή του.
Την ιδιαιτερότητα του την αντιλαμβάνεσαι πάρα πολύ εύκολα, ψάχνοντας απλά σε ποιον ανήκει. Από τον Οκτώβριο του 2016, όταν και ο σύνδεσμος φιλάθλων «Well Society» πήρε στα χέρια του το 76% των μετοχών, η Μάδεργουελ ανήκει στους οπαδούς της, διοικείται από τους οπαδούς της, στηρίζεται εξολοκλήρου από τους οπαδούς της και στηρίζει με κάθε τρόπο τους οπαδούς της. Αυτή η λεπτομέρεια στο τέλος είναι το κερασάκι στην τούρτα αυτού του ιδιαίτερου πρότζεκτ. Τη φράση “η ομάδα είναι οι οπαδοί της” την έχουμε ακούσει άπειρες φορές αλλά σε λίγες περιπτώσεις βρίσκει τόσο πιστή εφαρμογή όπως εδώ.
Το περιστατικό με τη φωτιά είναι μόνο ένα από τα δεκάδες στα οποία ο σύλλογος απέδειξε πόσο ψηλά τοποθετεί την ιδέα της αλληλεγγύης και της κοινωνικής ευαισθησίας. Η γκάμα των ενεργειών είναι πολύ μεγάλη. Από ειδικές εκδηλώσεις για ηλικιωμένους φιλάθλους με προβλήματα άνοιας μέχρι διαφήμιση και προώθηση με κάθε τρόπο (ακόμα και με τοποθέτηση του αριθμού πάνω στη φανέλα) της τηλεφωνικής γραμμής παρέμβασης για την αυτοκτονία.
Από περιπτώσεις που οι ποδοσφαιριστές της εμφανίστηκαν χωρίς πρόσκληση σε μετακόμιση ενός χώρου που συλλέγει έπιπλα για άπορες οικογένειες και βοήθησαν να μεταφερθούν τα διάφορα αντικείμενα, μέχρι οικονομική στήριξη στο δήμο της πόλης για να μπορέσει να στολίσει τους δρόμους για τις γιορτές των Χριστουγέννων, ελπίζοντας πως έτσι θα φτιάξει την ψυχολογία των κατοίκων σε αυτή την άσχημη περίοδο.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2026/02/JS68755085.jpg?w=1200&ssl=1)
Δυο αμυντικοί της Μάδεργουελ φωτογραφίζονται μαζί με άλλους εθελοντές αφού έχουν βοηθήσει στη μετακόμιση σε ένα χώρο με έπιπλα για άπορες οικογένειες
Ο Άλαν Μπάροους, που από απλός οπαδός μετατράπηκε σε διοικητικό στέλεχος της αγαπημένης του ομάδας, εξηγεί τη θεωρία πίσω από το όλο εγχείρημα: “Όλη η ουσία σε μια ομάδα που ανήκει στον κόσμο της βρίσκεται στο να υπάρχει συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ αυτής και του κόσμου. Προσπαθούμε να βάλουμε τους φιλάθλους μας στο κέντρο κάθε απόφασης που παίρνουμε. Θέλουμε να ενεργούμε υπεύθυνα και σαν εταιρεία που είμαστε αλλά και σαν ποδοσφαιρικός σύλλογος. Αυτό αναρωτηθήκαμε εξ αρχής. Τι είδους σύλλογο θέλουμε. Φυσικά το να κερδίζουμε τα παιχνίδια είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αλλά για μια ομάδα σε μια περιοχή σαν τη δική μας, στα δικά μας μάτια είναι εξίσου σημαντικό το να χρησιμοποιούμε αυτή τη δύναμη που μας δίνει ο σύλλογος για καλό σκοπό.”
Η αναφορά στην συγκεκριμένη περιοχή δεν είναι τυχαία. Το Μάδεργουελ, που από τις αρχές των 90s υποφέρει από το κλείσιμο της βαριάς βιομηχανίας στην οποία στηριζόταν, έχει ένα από μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας στη Σκωτία. Τον Δεκέμβριο του 2019 υπολογιζόταν πως περισσότερα από 6.500 παιδιά της ευρύτερης περιοχής δικαιούνταν δωρεάν σχολικά γεύματα, καθώς ήταν μέλη σε οικογένειες με πάρα πολύ χαμηλό εισόδημα. Το πρόβλημα με αυτό το πρόγραμμα, όπως είδαμε και στην ιστορία που προέκυψε με τον Μάρκους Ράσφορντ, εντοπίζεται στο ότι την περίοδο των γιορτών, που τα σχολεία κλείνουν, τα γεύματα σταματάνε. Ο σύλλογος βγήκε μπροστά ξανά. Για όλη την περίοδο των γιορτών η Μάδεργουελ πρόσφερε στο γήπεδο της καθημερινά ζεστά γεύματα για τα παιδιά αυτά, σε ένα περιβάλλον σχεδιασμένο ειδικά γι’ αυτό το σκοπό, όπου τα πιτσιρίκια μπορούσαν εκτός από το να φάνε, να παίξουν και να γνωρίσουν άλλα παιδιά. Μια πρωτοβουλία που επαναλήφθηκε κι άλλες φορές από τότε.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2026/02/2a799c20-aa94-11f0-aa13-0b0479f6f42a.jpg?w=999&ssl=1)
Μια “μικρομεσαία” ομάδα της Σκωτίας βάζει τα γυαλιά σε πολύ μεγαλύτερες ομάδες με πολλαπλάσια μπάτζετ που καταλήγουν να στοχεύουν περισσότερο σε ένα παγκόσμιο κοινό και να αγνοούν τους ανθρώπους της περιοχής τους που σε πολλές περιπτώσεις είναι και ο βασικός λόγος που υπάρχουν ακόμα μετά από τόσες δεκαετίες. Αν και οι αγωνιστικές επιτυχίες της Μάδεργουελ είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού (φέτος θα κλείσει 30 χρόνια από τον τελευταίο της τίτλο, το κύπελλο Σκωτίας που κατέκτησε το 1991) ο κόσμος της παραμένει κοντά της, αναγνωρίζοντας εκτός των άλλων την αξία και τη σημασία που έχει για την τοπική κοινωνία. Οι 5-6.000 θεατές που πηγαίνουν κατά μέσο όρο στο Φιρ Παρκ μπορεί να μην ακούγονται πολλοί αλλά αποτελούν ουσιαστικά το 15% της πόλης. Και η ομάδα δεν τους ξεχνά, ούτε τους αντιμετωπίζει σαν απλούς πελάτες.
Όπως έγινε γνωστό στην αρχή του καλοκαιριού, όσοι στήριξαν το σύλλογο πέρσι αγοράζοντας διαρκείας για μια σεζόν κατά την οποία ήξεραν ότι πιθανότατα δεν θα επιτρεπόταν να βρεθούν στις κερκίδες, μπορούν να ανανεώσουν τη θέση τους για φέτος τζάμπα! Σαν να μην έφτανε αυτό, τον Ιούλιο η διοίκηση επανήλθε στο θέμα των διαρκείας εστιάζοντας σε ένα άλλο μέρος του κόσμου, που ζορίζεται πολύ οικονομικά ειδικά αυτή την εποχή που η ανεργία έχει αυξηθεί κι άλλο λόγω της πανδημίας.
&embeds_referring_euri=https%3A%2F%2Fwww.sombrero.gr%2F&source_ve_path=MjM4NTE
Η Μάδεργουελ κάλεσε τους οπαδούς της να συνεισφέρουν οικονομικά ώστε κάποιοι από τους μη προνομιούχους φιλάθλους της ομάδας να μπορούν να βλέπουν τα φετινά εντός έδρας παιχνίδια της δωρεάν. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή. Μέσα σε λίγες μέρες συγκεντρώθηκαν περισσότερες από 60.000 λίρες, ένα ποσό που ανέλαβε να διπλασιάσει αυτόματα ο σύλλογος. Με αυτόν τον τρόπο υπολογίζεται ότι περίπου 1.000 φίλοι της ομάδας που έχουν οικονομικό πρόβλημα θα δώσουν φέτος κανονικά το παρών στο γήπεδο στους αγώνες της σκωτσέζικης Πρέμιερσιπ και θα την ενισχύσουν στην προσπάθεια της να επιστρέψει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Η θέση της διοίκησης σε όλα αυτά αποτυπώνεται στα λόγια του Μπάροους: “Μπορεί να μην έχουμε πάρα πολλούς οπαδούς αλλά ξέρουμε πως αυτοί που έχουμε είναι πολύ πιστοί στο σύλλογο και έτοιμοι να βοηθήσουν όποιον έχει δυσκολίες. Ειδικά σε αυτή την περιοχή και αυτή την εποχή το να βλέπω ανθρώπους που θέλουν να στηρίξουν τους συνανθρώπους τους έστω και μέσω μιας ποδοσφαιρικής ομάδας μου προκαλεί μεγάλη χαρά. Χάρη σε αυτή τη γενναιοδωρία, κάποιες οικογένειες που δεν θα μπορούσαν αλλιώς να ανταπεξέλθουν οικονομικά τώρα μπορούν να έρθουν στο Φιρ Παρκ κάθε δεύτερο σ/κ, να περάσουν καλά και να νιώσουν μέρος της ομάδας και της κοινωνίας.” Όπως έχουμε δει και σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, για παράδειγμα στις συνεργασίες κάποιων αγγλικών συλλόγων με τις τράπεζες τροφίμων της περιοχής τους, το ποδόσφαιρο μπορεί και πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο.
sombrero.gr
Θα μπορούσε άραγε ο ΠΑΣ να γίνει κάτι αντίστοιχο;;;Αλήθεια με αυτόν τον τρόπο άραγε οι 2000-25000 στο Ζωσιμάδες θα μπορούσαν να γίνουν περισσότεροι;Άραγε έτσι θα έχτιζες μια μεγαλύτερη κοινωνία γύρω από την ομάδα που θα συνδεθεί μαζί της και θα μείνει μαζί της στις χαρές και στις λύπες.Γιατί απλά δεν θα είναι απλώς μια ομάδα που παίζει 2 φορές τον μήνα αγώνα στην πόλη.
-
"To βάπτισμα μου στο γήπεδο έγινε το 1968 σε ένα Χιμπέρνιαν-Μάδεργουελ. Καθόμασταν ψηλά στην κερκίδα και οι παίκτες φαίνονταν μικροσκοπικοί από εκεί αλλά η ατμόσφαιρα ήταν τρομερή κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που έγινα οπαδός των Χιμπς.
Υπάρχει μια... φήμη που λέει ότι συνήθως όσοι χαρακτήρες παθαίνουν κάτι κακό στα βιβλία μου εντελώς τυχαία είναι οπαδοί της Χαρτς. Η αλήθεια είναι ότι δέχομαι αρκετή κριτική για αυτό. Θυμάμαι ένας ηθοποιός με το που είδε το σενάριο στο «Crime», μια σειρά που γυρίζαμε, ήρθε και παραπονέθηκε, "γιατί με έκανες οπαδό της Χαρτς", επειδή ήξερε ότι θα του συμβούν άσχημα πράγματα.
Όταν γράφω για περιοχές όπως το Λιθ, η ομάδα είναι τόσο μεγάλο κομμάτι της κοινότητας που κυριολεκτικά δεν μπορείς να γράψεις για αυτά τα μέρη χωρίς να μιλήσεις για τη Χιμπέρνιαν.
Μέχρι και σήμερα ανανεώνω το διαρκείας μου κάθε χρόνο, παρ' ότι δεν μπορώ να πηγαίνω σε πολλά παιχνίδια. Η εμπειρία του γηπέδου παραμένει ξεχωριστή. Το να συναντώ εκείνο το τσούρμο από τρελούς καργιόληδες με τους οποίους πηγαίνουμε παρέα όλα αυτά τα χρόνια. Οι παρανοϊκές φιλοσοφίες τους έχουν διαμορφώσει πολλές από τις απόψεις μου για τη ζωή. Τους λατρεύω τους μπάσταρδους και κάποιοι από αυτούς έχουν επηρεάσει χαρακτήρες στα βιβλία μου.
Η κουλτούρα του ποδοσφαίρου εξακολουθεί να είναι πραγματικά σημαντική για μένα. Στην παμπ πριν τον αγώνα συναντάω από εμπόρους ναρκωτικών του κέντρου μέχρι προγραμματιστές υπολογιστών των προαστίων και οτιδήποτε στο ενδιάμεσο. Από πάμπλουτους επιχειρηματίες μέχρι τύπους που γεμίζουν τα ράφια στα σούπερ μάρκετ. Άνθρωποι που πιθανόν δεν θα είχαν κρατήσει ποτέ επαφή αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο."
(Ίρβαϊν Γουέλς, Σκωτσέζος συγγραφέας)
Μια τέτοια μέρα 30 χρόνια πριν έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους το «Trainspotting», που είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Γουέλς.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/641123557_1367835915378864_4237968106143741146_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-7&_nc_sid=13d280&_nc_ohc=p4zbpKssNXwQ7kNvwFI_Sad&_nc_oc=AdnBJV_nE9Jv5V5PFjKmdsVHZEF-liRDxYCzp2mri2mOGjFxM5-oJ3NaD3eqhJSVjhzQCQ2wwj-bQzMFnPbLdPLc&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=mNqgmo32WDsZWC9hQTtYmA&_nc_ss=8&oh=00_Afv5ps_6W83zGGmJjGSQ6XcBQKwhrznFmkSpQvhL5OWBnw&oe=69A7D453)
Η εναρκτήρια σκηνή με τα πλάνα από το 5Χ5 που είναι στην ουσία μια πρώτη ματιά στον χαρακτήρα του κάθε πρωταγωνιστή:
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1368045772024545&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Στα τέλη των 70s ο Τόνι Ινσένζο, ένας έφηβος από μια μονογονεϊκή οικογένεια που ζούσε σε συγκρότημα κοινωνικών κατοικιών στο Λονδίνο, κατάλαβε ότι το να βλέπει κάθε σ/κ την αγαπημένη του ΚΠΡ δεν του αρκούσε. Ήθελε να δει κι άλλα γήπεδα, να μάθει κι άλλες ομάδες και να ζήσει την εμπειρία κι άλλων κατηγοριών. Γι' αυτό έβαλε στόχο να παρακολουθήσει έναν αγώνα σε όσο το δυνατόν περισσότερα γήπεδα της Αγγλίας.
Σήμερα ο Τόνι είναι 62 ετών και πριν λίγες μέρες ολοκλήρωσε ένα ασύλληπτο ποδοσφαιρικό «ταξίδι». Σε αυτά τα περίπου 50 χρόνια έχει επισκεφτεί τα γήπεδα όλων των ομάδων των πρώτων 10 κατηγοριών της Αγγλίας αλλά και αυτών στις 4 επαγγελματικές κατηγορίες της Σκωτίας!
Σύμφωνα με τον ίδιο: «Το ποδόσφαιρο είναι κομμάτι της ζωής μου και θέλω ένα 2ωρο το σ/κ να το περνάω σε κάποιο γήπεδο. Έχω πάει σε μέρη που δεν θα επισκεπτόμουν ποτέ αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο. Πανέμορφα μικρά χωριά στο Ντέβον, απομακρυσμένα παραθαλάσσια μέρη στα βορειοανατολικά, παντού. Είναι πολύ διασκεδαστικό να ταξιδεύεις σε όλη τη χώρα και να γνωρίζεις ανθρώπους. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν αυτό το ταξίδι ξεχωριστό».
Κι επειδή σαν σωστός, άρρωστος ποδοσφαιρόφιλος κρατάει και αναλυτικό αρχείο, το γήπεδο που ολοκλήρωσε το εγχείρημα έχει δίπλα του τον αριθμό... 2.689!
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/667549339_1404801885015600_3075128792677964220_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=13d280&_nc_ohc=q0-SAiww4B0Q7kNvwHXfiAT&_nc_oc=AdqFQ7QPPmHrbeSbouNPqWFuNjjOwDSXaJduhUTMXaMHb6OBgd3IbnbVgJN5HJQjP19REXOmT2dTRpKITltreLX-&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=o-uve5upGxbAVtbONNUAsA&_nc_ss=7a389&oh=00_Af2VGD5NKqvx4-Z262MEXI41DKC41tgkSeiJvFhfaYZUUw&oe=69DD79AE)
Μπορείτε να μάθετε περισσότερα στο πρόσφατο αφιέρωμα που του έκανε το BBC:
https://www.bbc.com/sport/football/articles/cqj920d1wndo
Ο Τόνι πριν από μερικές μέρες, έξω από το τελευταίο γήπεδο της «αποστολής» του:
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/668478903_1404819905013798_454619809359940268_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-7&_nc_sid=a0f3c3&_nc_ohc=VJfY0AvIe9wQ7kNvwE6WgVv&_nc_oc=AdqmNNIwtfrAunLLm_V-LC6mK8_kBi9EkF5qVV_3xLOwwAhz3tO6_1lrwWkRbeiPpyuCZS1ngbQdxmk-Zc7a8Vz2&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=qtY6zccCfwl5dI2ef3G4Mw&_nc_ss=7a389&oh=00_Af3MfMbu2Xv5tinqFpVXLDpTHP-fVvFmQfh2dmG1n7dBqw&oe=69DD8656)
Μια από τις πρώτες σελίδες του ημερολογίου του:
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/666624851_1404820061680449_1598465754945786720_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=a0f3c3&_nc_ohc=dfBsHDFKFpcQ7kNvwHKEmLc&_nc_oc=Adq5h3G7AtvzhgdM7EayTst6cZwnpaZLvexgu7YETffGWUExaYSCKjkao7WZHNtG95uFnbWjvOW_3t3qE2vq-XUH&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=ojwBXzwfnMYWOf0GttWflA&_nc_ss=7a389&oh=00_Af3TqsyTQhAlbIiy1JGdOUWaWxpWsv4vKfZBMCc4CUZZRg&oe=69DDA41A)
El Sombrero (φωτογραφίες) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1404801881682267&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Ήταν άνοιξη του 2001 όταν ένας φίλος της Κόβεντρι σήκωσε αυτό το χαρτόνι στον αγώνα που έστειλε την ομάδα του στη 2η κατηγορία μετά από 34 σερί χρόνια στην Πρέμιερ Λιγκ.
Στη συνέχεια η Κόβεντρι πέρασε 11 χρόνια κολλημένη στην Τσάμπιονσιπ, καταστράφηκε οικονομικά, το γήπεδο της γκρεμίστηκε, μετακόμισε σε ένα πιο σύγχρονο που όμως ανήκει στο δήμο, έφτασε πολύ κοντά στη χρεοκοπία, υποβιβάστηκε στην 3η κατηγορία, έμεινε άλλα 5 χρόνια εκεί, μάλωσε για το ενοίκιο του γηπέδου, ξεσπιτώθηκε, έπαιζε μια ολόκληρη χρονιά τα εντός έδρας σε μια άλλη πόλη, 45χλμ μακριά, κάποιοι οπαδοί της από αντίδραση πήγαιναν ως εκεί αλλά δεν έμπαιναν στο γήπεδο και έβλεπαν τα ματς από ένα διπλανό λόφο(!), αργότερα βρέθηκε ξανά χωρίς γήπεδο και αναγκάστηκε να παίξει δυο σεζόν στο Μπέρμιγχαμ, αναπόφευκτα έπεσε ακόμα πιο κάτω, στη League Two, και έπρεπε να φτάσει το 2018 για να αρχίσει να ανεβαίνει κατηγορίες, έστω και με πολύ αργό ρυθμό. Μέχρι και ο οπαδός που σήκωσε το μικρό πανό μετακόμισε και τώρα ζει στην Αυστραλία.
Όπως λένε όμως, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Έστω και με καθυστέρηση 25 ετών η πρόβλεψη του... δικαιώθηκε. Η Κόβεντρι του Φρανκ Λάμπαρντ και των χιλιο-ταλαιπωρημένων οπαδών θα παίζει του χρόνου στην Πρέμιερ Λιγκ.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/672131675_1412177614278027_7301478339414797344_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=13d280&_nc_ohc=LY5dFK8k-dcQ7kNvwGruk7R&_nc_oc=AdpiMiYwUSgtwCZlaxxhbjIf1ocS3UYg15Ga5YJZs31FPKEJDcrBD1s0GGajsZvtRzbWn_dyq8PZfC_B00PVV1gY&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=LKjUuxXu56d9R35QcM_n5A&_nc_ss=7a389&oh=00_Af0aDAJG8AoHNqGB4AxzA0hwF7gTfCHnInPednATW4DV2A&oe=69EA7F58)
Η Κόβεντρι και ο ανεπίσημος ύμνος της, το «We'll Live and Die in These Towns»:
https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1523686118361655/
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1412177607611361&set=a.601410508688079)
-
Η 5η κατηγορία της Αγγλίας είναι μια από τις πιο ζόρικες. 24 ομάδες κοντράρονται αλλά μόνο μια παίρνει απ' ευθείας το εισιτήριο για τις επαγγελματικές κατηγορίες. Πριν λίγα χρόνια η Νοτς Κάουντι έκανε μια απίθανη σεζόν με 107 πόντους και μόλις 3 ήττες σε 46 ματς κι όμως χρειάστηκε να μπει στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πλέι οφ!
Κάτι αντίστοιχο έγινε και φέτος. Γιορκ Σίτι και Ρότσντειλ έκαναν μια τέλεια σεζόν με 100+ πόντους αλλά μόνο μια θα ανέβαινε απ'ευθείας. Η μοίρα τα έφερε έτσι που οι δυο τους έπαιζαν μαζί την τελευταία αγωνιστική. Τον τελευταίο μήνα όλοι περίμεναν αυτόν τον «τελικό». Η αύρα του ματς απέκτησε επικές διαστάσεις όταν η Ρότσντειλ κρατήθηκε ζωντανή στη μάχη της ανόδου πριν λίγες μέρες με ένα λυτρωτικό γκολ στο 99' κι ενώ είχε δεχτεί γκολ πιο πριν στο 92'!
Μετά από τέτοιο χτίσιμο κλίματος δεν γινόταν ο «τελικός» να απογοητεύσει. Η Ρότσντειλ αγωνιζόταν στην έδρα της αλλά η Γιορκ Σίτι έπαιζε για δυο αποτελέσματα (Χ2). Κι ενώ το παιχνίδι πήγαινε για ξενέρωτη σούπα, με το 0-0 να παραμένει ως το τέλος, στο 95' οι γηπεδούχοι σκόραραν. Aκολούθησε ο κακός χαμός. Τα πανηγύρια κράτησαν 6 λεπτά! Το ματς όμως δεν είχε τελειώσει. Υπήρχε ένα λεπτό ακόμα.
Η Γιορκ Σίτι βγήκε όλη μπροστά, στο 13ο λεπτό των καθυστερήσεων έγινε μια σέντρα σε μια περιοχή που φιλοξενούσε εκείνη τη στιγμή 19 παίκτες, ακολούθησε μια κοντινή κεφαλιά, μια απόκρουση του τερματοφύλακα, ένα σουτ από πολύ κοντά και μια νέα απόκρουση πάνω στη γραμμή που όμως δεν κράτησε όλη την μπάλα εκτός εστίας. Ακριβώς το είδος του γκολ που φαντάζεσαι να μπαίνει σε 5η κατηγορία μπήκε στο 103' σε αγώνα που κρίνει άνοδο από την 5η κατηγορία!
Τη συνέχεια την βλέπετε στο βίντεο...
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/2198059104292229)