PAS.gr Forum
Αθλητικά => άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο => Μήνυμα ξεκίνησε από: tauri_7 στις Κυρ 04 Δεκ 2011 11:42
-
Ακόμη ένας από τους μεγάλους ποδοσφαιριστές του παρελθόντος έφυγε από την ζωή! Ο Σόκρατες άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της Κυριακής (04.30) στο νοσοκομείο «Αλμπερτ Αϊνστάιν» στο Σάο Παόλο υποκύπτοντας σε σηψαιμικό σοκ.
«Το νοσοκομείο Άλμπερτ Αϊνστάιντ ενημερώνει με βαθιά θλίψη τον θάνατο του πρώην ποδοσφαιριστή Σόκρατες στις 4.30 τα ξημερώματα από σηψαιμικό σοκ», αναφέρει το ιατρικό ανακοινωθέν το οποίο εξέδωσε το νοσοκομείο και ενημερώνει για τον θάνατο του «γιατρού».
Ο Σόκρατες αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα με την υγεία του, τους τελευταίους μήνες. Είχε μεταφερθεί εκτάκτως σε νοσοκομείο δύο φορές, στο τρέχον έτος. Οι γιατροί έκαναν λόγο για γαστρεντερική αιμορραγία, αποδίδοντας την στην μεγάλη του αδυναμία το ποτό.
Όπως αναφέρουν τα βραζιλιάνικα ΜΜΕ, το βράδυ της Πέμπτης ο Σόκρατες ένιωσε αδιαθεσία κατά τη διάρκεια γεύματος σε εστιατόριο του Σάο Πάολο. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Υποβλήθηκε σε εξετάσεις από τις οποίες διαπιστώθηκε ότι η λοίμωξη στο γαστρεντερικό συστήμα είχε εξαπλωθεί και σε άλλα όργανα.
www.sport-fm.gr (http://www.sport-fm.gr)
Mεγάλη παιχτούρα ο επονομαζόμενος και "λευκός Πελέ" !!! Τον θυμάμαι απο το Μουντιάλ του 1986 στο Μεξικό όπου έκανε μεγάλες εμφανίσεις με την Βραζιλία. Καλό του ταξίδι....
-
TRIBUTE SOCRATES BRAZIL BRASIL 1982 1986 Worldchampionship legend (http://www.youtube.com/watch?v=9QxLS8MUEqw#)
Brazil 1982 - A tribute to the art of football (http://www.youtube.com/watch?v=jnoz4NuYMU8#)
-
(http://www.calciobidoni.it/immagini/socrates.jpg)
Aντίο ρε παίχτουρα
-
εριχνε πινελιες της Βραζιλιανικης ποδοσφαιρικης τεχνης στον πρασινο καμβα των γηπεδων κ μας εκανε να κολλαμε στην ΤV περμενοντας με ανυπομονησια να τον δουμε...
καλο ταξιδι...
-
Δεν θυμάμαι και πολλά από το μουντιαλ του 82. Θυμάμαι όμως Ζίκο-Σόκρατες να κεντάνε. Σε ένα ποδόσφαιρο πιο αγνό, χωρίς πολύπλοκα συστήματα, χωρίς σκοπιμότητες και προπονητές super-star...Χωρίς 3 αμυντικά χαφ, χωρίς βοήθειες στα εξτρεμ, με δίδυμα επιθετικούς, 10ρια που να μην μαρκάρουν αλλά να μιλάνε στην μπάλα και να της λένε ''μωρή πόρνη θα πας με αυτή την ταχύτητα στα 2 μέτρα από τον Socrates" και αυτός θα το κολλήσει.
Θυμάμαι χαρτάκια Panini της Fiorentina με Socrates και Antognoni να μας κλέβουν πρωταθλήματα.
Γίνεται να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω?
Brasil 1982 - The 11 Greatest Goals (4Dfoot) (http://www.youtube.com/watch?v=zZxvYy5-ekI#)
-
Mεγάλη παιχτούρα ο επονομαζόμενος και "λευκός Πελέ"
Καλά ωρέ, δεν βρέθκε ένας να με διορθώσει για τν μαλακία που 'γραψα;;;; Άλλος ήταν ο λευκός Πελέ, όλα πιτσιρίκια είστε εδώ μέσα;;;
Τhnx bulux ;)
-
Αρχηγός της καλύτερης ομάδας την οποία έχω παρακολουθήσει ποτέ σε Mundial από το 1974 έως σήμερα... Το 2-3 από την Ιταλία εκτιμώ ότι είναι ίσως η σημαντικότερη ήττα του ποδοσφαίρου ως δεξιοτεχνία έναντι του ποδοσφαίρου της σκοπιμότητας... (Για να είμαι πάντως δίκαιος ακόμα κι η catenatsio-Ιταλία του 82 αν εμφανιζόταν σήμερα θα ήταν μακράν η πιό φαντεζί ομάδα του 2012 !)
Είναι να απορεί κανείς πώς σχεδόν όλοι οι "μεγάλοι" των παιδικών μας χρόνων καταλήγουν θύματα εξαρτήσεων ...
-
Οταν ήμουν κουτσκο νόμιζα πως ήταν Ελληνας ! :P
Λόγω φιλέλληνα πατέρα είχε το Ελληνικό όνομα.
Ενας απ τους λόγους που έγινα Φιορεντίνα μικρός.
Τεράστιος παίκτης (αν και τον θυμάμαι λίγο απο το 1982 και μετα).
Πάει στο πάνθεον τον μεγάλων παικτών.
-
Αντίο μεγάλε Αρχηγέ.Εκεί που πηγαίνεις δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει φθορά δεν υπάρχουν πάθη...Παίρνεις μαζί μόνο το απίστευτο ταλέντο και τη μαγεία σου!Μας αφήνεις την ανάμνηση της μεγάλης ποδοσφαιρικής πανδαισίας που τόσο απλόχερα μας χαρίσατε. Σε ευχαριστούμε!
-
Ο ιατροφιλόσοφος, ο αγωνιστής της δημοκρατίας, ο ποδοσφαιριστής πρότυπο!!!
-
Ενα εξαιρετικό κείμενο απ τον Χ. Χαραλαμπομπουλο για τον Σόκρατες.
Το ποδόσφαιρο της Ουτοπίας
Ενα από τα πράγματα που το Βατικανό δεν αντέχει να ακούει είναι η Θεολογία της απελευθέρωσης. Εκείνο το ιδεολογικό μονοπάτι του μαρξισμού, που τον παντρεύει με την χριστιανική διδασκαλία. Η μπορεί να συμβαίνει και το αντίστροφο. Η Θεολογία της απελευθέρωσης είναι πολύ δημοφιλής στην Λατινική Αμερική και οι εκπρόσωποί της, ιερείς ή και καρδινάλιοι, μπορούν από την λειτουργία να βρεθούν στην διαδήλωση και το αντίστροφο. Ενσαρκώνουν μία ρήση του Σαρτρ για τον μαρξισμό, σύμφωνα με την οποία «αριστερά, είναι να βλέπεις τα πράγματα από την πλευρά των αδύνατων». Για τους εκπροσώπους της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, η θρησκεία είναι η πρόφαση να μιλήσουν για την κοινωνική ανισότητα και να την πολεμήσουν. Και από ανισότητα και φτώχεια στην Λατινική Αμερική, υπάρχει περίσσευμα.
Αν η Θεολογία της Απελευθέρωσης είχε εκπρόσωπό της στο παιχνίδι, στο ποδόσφαιρο, αυτός δεν μπορούσε να ήταν άλλος από τον Σόκρατες. Δεν ήταν απλά μόνο ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Και άλλοι είναι. Ο Βραζιλιάνος αγαπούσε το παιχνίδι, τόσο, που δοκίμαζε τις αντοχές και τα όριά του, κυρίως έξω από τις τέσσερις γηρααμμές του γηπέδου. Ηταν από τους εμπνευστές της «δημοκρατίας της Κορίνθιανς», ένα πείραμα αυτοδιαχείρησης στο ποδόσφαιρο, μία ουτοπία, όπου όλες οι επιλογές, από το μεσημεριανό φαγητό των ποδοσφαιριστών μέχρι και την σύνθεση της εντεκάδας, ήταν ζητήματα που έμπαιναν σε ψηφοφορία. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του πειράματος, που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1978 όταν ο Σόκρατες πήγε στην Κορίνθιανς, ήταν πως επιχειρήθηκε τον καιρό που η Βραζιλία ήταν δέσμια μάς στρατιωτικής χούντας.
Ο Σόκρατες, που αμέσως μετά το μουντιάλ του 82 ετοιμαζόταν να δώσει καθυστερούμενα μαθήματα για το πτυχίο της ιατρικής, ήταν αυτός που επεισε τους συμπαίκτες του να γράψουν πάνω στις φανέλες τους, το σύνθημα «ψηφίστε στις 15», καθώς οι εκλογές του Νοεμβρίου του 1979 ήταν το πρώτο βήμα εκδημοκρατισμού της Βραζιλίας. Ο Γιατρός, ποτέ δεν υπήρξε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Επαιζε μπάλα γιατί του άρεσε το παιχνίδι. Οπως του άρεσε το ποτό, ιδίως με φίλους και το κάπνισμα. Οπως του άρεσε το διάβασμα και το γράψιμο. Ετοίμαζε ένα μυθιστόρημα φαντασίας με άξονα το παγκόσμιο κύπελλο του 2014 και αναρωτιέμαι αν θα δούμε κάτι από αυτό. Εστω και τις σημειώσεις του. Ο Σόκρατες, ήξερε ότι το ποδόσφαιρο, όπως η θεολογία, όπως ο ακτιβιμός και η πολιτική δράση, όπως το γράψιμο, όλα αυτά είναι διαφορετικές γλώσσες για να μιλήσεις στους ανθρώπους. Αλλά να τους μιλήσεις για πράγματα που έχουν σημασία. Για την ανισότητα, την φτώχεια, την υπεράσπιση των αδύνατων, ένα καλύτερο κόσμο που είναι εφικτός. Ενα λαμπρότερο αύριο. Ο Σόκρατες, που οι συμπαίκτες του αποκαλούσαν «φιλόσοφο», είναι ο εκπρόσωπος της ουτοπίας. Οχι γιατί έδινε απαντήσεις. Σήμερα, όλοι δίνουν ακόμη κι οι υπολογιστές. Ο Σόκρατες ήξερε να θέτει τις σωστές ερωτήσεις.
Και ήταν τόσο σοφός, που βρίσκεται στο ίδιο σκαλί με τον έλληνα φιλόσοφο Κώστα Αξελό ο οποίος υποστήριζε ότι ο άνθρωπος μαθαίνει τον κόσμο και απελευθερώνεται με το παιχνίδι και την περιπλάνηση. Και ο Σόκρατες, από τα ξημερώματα της Κυριακής της 3ης Δεκεμβρίου, με ένα τσιγάρο στο στόμα, μία μπάλα στο αριστερό πόδι, το βαλιτσάκι του γιατρού στο δεξί και μία καινούργια ουτοπία στο μυαλό, θα βρίσκεται όπου του κάνει κέφι. Γιατί γνωρίζει τον στίχο του ποιητή που λέει ότι «κανείς χάρτης του κόσμου δεν είναι πλήρης αν λείπει από αυτόν η νήσος ουτοπία».
http://theinsiders.gr/2011/12/04/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B1%CF%82/ (http://theinsiders.gr/2011/12/04/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B1%CF%82/)
-
:-? :-? :-?
:( :( :( :( :(
-
sentragoal.gr
O φιλέλληνας επαναστάτης!
Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΑΜΠΑΤΖΗ
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι τον Σόκρατες, πέρα από το ελληνικό όνομά του, είναι το πόσο έμοιαζε στον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.
Πολλοί έχουν συνδέσει τον Κουβανό επαναστάτη με τον Ντιέγκο Μαραντόνα, ωστόσο η παρουσία και η προσωπικότητα του Βραζιλιάνου καλλιτέχνη, που έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Κυριακής (4/12), απέδειξε ότι αυτός ήταν ο μεγάλος αναρχικός του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.
Ανθρωπος που σπούδασε ιατρική, με ειδικότητα στη φαρμακευτική, έκανε διδακτορικό στη φιλοσοφία, έπαιξε θέατρο, αρθρογράφησε -όχι μόνο για το ποδόσφαιρο- σε πολλά έντυπα, ενώ δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για την Ελλάδα, απόδειξη το όνομά του αλλά και η επιλογή του να βαφτίσει τα τρία από τα έξι παιδιά του Σωκράτη, Σοφοκλή και Σωσθένη. Διόλου τυχαίο και το Φιντέλ Κάστρο που έδωσε στον τέταρτο γιο του.
Ο Σόκρατες θύμιζε... Γερμανό!
Ο Σόκρατες πρέπει να είναι ο μοναδικός Βραζιλιάνος που μπορούσε να κοντρολάρει τα συναισθήματά του εντός αγωνιστικού χώρου. Δεν έφτανε σε ακρότητες ακόμη και όταν σκόραρε, θύμιζε μάλλον… Γερμανό στις αντιδράσεις του.
Τον ενδιέφερε κυρίως η ομορφιά του παιχνιδιού παρά το αποτέλεσμα και γι' αυτό ίσως έμελλε να είναι ο αρχηγός της μίας εκ των δύο ομάδων (η άλλη ήταν η Ουγγαρία του 1954) που άξιζαν να σηκώσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο αλλά δεν τα κατάφεραν.
O φιλέλληνας επαναστάτης!
Το 1982 απέτυχε στο Μουντιάλ της Ισπανίας να φτάσει με τη Βραζιλία στα ημιτελικά, ωστόσο τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς κατέκτησε το πρωτάθλημα με την Κορίνθιανς.
Η μεγαλύτερη νίκη για τον ίδιο όμως δεν ήταν αυτή. Επεισε τη διοίκηση εκείνη την εποχή ότι στις αποφάσεις έπρεπε να έχουν λόγο και οι ποδοσφαιριστές. Κατάφερε στις μπλούζες της ομάδας να μην υπάρχει χορηγός, αλλά στην πλάτη να αναγράφεται η λέξη «δημοκρατία». Σε κάποιο παιχνίδι μάλιστα η Κορίνθιανς βγήκε στο γήπεδο καλώντας τους οπαδούς να ψηφίσουν στις εκλογές του 1982.
«Είδα την κοινωνία που είχε τα πάντα»
«Αυτή ήταν η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα μου» είχε δηλώσει πολλά χρόνια αργότερα. «Το ποδόσφαιρο μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα τα ανθρώπινα όντα. Ηξερα μέχρι τότε ότι υπήρχαν άνθρωποι που υπέφεραν από τη φτώχεια. Είδα όμως και την άλλη πλευρά της κοινωνίας, που είχε τα πάντα…»
Όλα αυτά ήταν μια σειρά από αντιδράσεις στο στρατιωτικό καθεστώς που ζούσε η Βραζιλία επί πολλά χρόνια. Δεν ήταν δηλαδή μόνο τα μηνύματα στην κορδέλα που φορούσε στο κεφάλι του ο Σόκρατες.
Στην Βραζιλία υποστηρίζουν ακόμη ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο χάθηκε το 1982, διότι σε αντίθεση με την αυστηρή πειθαρχεία που υπήρχε στην ομάδα του 1970, ο Σόκρατες είχε «επιβάλλει» -σε συνεννόηση με τον ομοσπονδιακό προπονητή Τελέ Σαντάνα- ένα πιο χαλαρό πρόγραμμα προετοιμασίας. Ο σκοπός ήταν ξεκάθαρος και αποτελούσε στάση ζωής για τον… αρχαίο Ελληνα: «Πάνω από όλα η απόλαυση του παιχνιδιού.»
«Ηταν σαν Ελληνας Θεός»
Ο σημερινός προπονητής της Αστον Βίλα, Αλεξ ΜακΛις, είχε αντιμετωπίσει τη Βραζιλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 και ακόμη θυμάται τι συνέβη πριν και μετά τον αγώνα. «Θυμάμαι όταν τον είδα στο τούνελ για την έξοδο στον αγωνιστικό χώρο πόσο επιβλητικό και αρχοντικό ύφος διέθετε. Ηταν πραγματικά σαν Ελληνας θεός. Όπως δεν θα ξεχάσω μετά τη λήξη του ματς, όπου είχαμε ηττηθεί 4-1, το πώς εμφανίστηκε για το ντόπινγκ κοντρόλ. Εμείς είχαμε πάει με δύο μπουκάλια νερό και ο Σόκρατες ήρθε με δύο μπίρες στο ένα χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο…»
Βέβαια, στην επιστροφή της εθνικής ομάδας από την Ισπανία εκείνο το καλοκαίρι, μετά το αποκλεισμό από την Ιταλία, ο κόσμος ζητούσε το κεφάλι του Σαντάνα στο πιάτο, όχι αυτό του Σόκρατες ή του γκολκίπερ Βάλντιρ Πέρεζ, που ήταν ο αρνητικός πρωταγωνιστής εκείνης της συγκλονιστικής ομάδας.
«Είχαμε την πιο όμορφη γυναίκα, αλλά δεν...»
Η εξήγηση που έδωσε ο ίδιος για την ήττα σε εκείνο το ματς με την «σκουάντρα ατζούρα» έκανε πολλούς να γελάσουν. «Είχαμε κατακτήσει την πιο όμορφη γυναίκα στον πλανήτη, όμως δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα μαζί της. Συμβαίνουν αυτά στη ζωή και στον αθλητισμό. Πάντως εκείνη την ομάδα θα τη θυμάστε πάντα γιατί έχασε, όχι επειδή νίκησε…»
Ο Σόκρατες, όπως έγραψαν πολλοί συμπατριώτες του πριν αλλά και μετά το θάνατό του, ήταν ένας αντικομφορμιστής και πιθανότατα ο τελευταίος ρομαντικός του ποδοσφαίρου. Λάτρευε την μπάλα, όπως το αλκοόλ και το τσιγάρο, γι' αυτό έπαιζε μέχρι τα 50. Ηταν πιο (ώριμα) αντιδραστικός από τον Μαραντόνα, περισσότερο μαρξιστής από τον Μπράιτνερ και του άρεσε να φιλοσοφεί όπου και αν βρισκόταν, αρκεί να είχε καλή παρέα. Ταυτόχρονα ήταν αυτοκαταστροφικός όσο και ο Τζορτζ Μπεστ. Ετσι ήταν όμως πάντοτε οι μεγάλοι καλλιτέχνες...
Αντίο, δόκτορα...
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΜΙΧ. ΓΚΙΟΥΛΕΝΟΓΛΟΥ & ΔΗΜ. ΚΑΡΑΜΦΥΛΛΙΔΗΣ
Για χρόνια έπινε το δικό του «κώνειο». Ο «θάνατος», στον οποίο επέβαλε τον εαυτό του, αργός και βασανιστικός.
Η κατάχρηση του αλκοόλ έχει τούτη την... παρενέργεια. Υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος και ήλπιζε πως τα προβλήματά του τελείωσαν.
Η εσπευσμένη είσοδός του στο νοσοκομείο του Σάο Πάουλο, το «Αλμπερτ Αϊνστάιν», το βράδυ της Πέμπτης, λόγω τροφικής δηλητηρίασης από μοσχάρι, ήταν και η τελευταία. Το νήμα της ζωής του «κόπηκε» από σηπτική καταπληξία.
Η εικόνα του, λίγες ημέρες προτού χάσει τη ζωή του στα 57 του χρόνια, καταβεβλημένη. Οχι για όλους.
Οι περισσότεροι θέλουν να θυμούνται τον Σόκρατες ως τον πανύψηλο (σχεδόν ξερακιανό) ποδοσφαιριστή, με το αρχοντικό παράστημα, την επιμελημένη αφάνα και την μπαντάνα στο κεφάλι που ζητούσε «δικαιοσύνη». Οσοι τον πρόλαβαν να αγωνίζεται, θα πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς.
Ο ίδιος επαναλάμβανε πως εκείνη η ομάδα της Βραζιλίας, η οποία δεν κατάφερε να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 στην Ισπανία, ήταν η καλύτερη όλων των εποχών. Στην ιστορία έμεινε ως «η καλύτερη που δεν κέρδισε το Μουντιάλ».
Αντίο, δόκτορα...
Εκείνο το «άγιο δισκοπότηρο» δεν κατέληξε ποτέ στα χέρια του. Ούτε η μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη. Μόλις μία σεζόν στη Φιορεντίνα, προτού γυρίσει στην αγαπημένη του Βραζιλία. Δεν μετάνιωσε ποτέ γι' αυτό. Εξάλλου, συνήθιζε να συνδέει το ποδόσφαιρο με τη διασκέδαση. Και στην Ευρώπη, όπως έχει δηλώσει επανειλημμένα, δεν ήταν χαρούμενος.
Κάτοχος πτυχίου αθλητικού γιατρού, σπάνιο για ποδοσφαιριστή, δεν άσκησε ποτέ το λειτούργημά του. Αρκέστηκε μόνο να κλωτσάει την μπάλα. Και το έκανε διαβολεμένα καλά. Ποτέ του δεν ήταν ο πιο γρήγορος του γηπέδου. Ηταν πάντοτε, όμως, ο πιο περίτεχνος.
Η επική αναμέτρησή του με τη Γαλλία του Μισέλ Πλατινί, κάτω από τον καυτό μεξικάνικο ήλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, έχει μείνει στην ιστορία. Στο τέλος, ο Δόκτορ ήταν ο χαμένος, αστοχώντας στην πρώτη εκτέλεση πέναλτι...
Το ταλέντο έφυγε, η σκέψη μένει
Στο τελευταίο του άρθρο για το περιοδικό «Carta Capital» ο Σόκρατες ήταν σκεπτικός για τις επιπτώσεις που θα έχει η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 στη Βραζιλία. Στο κλίμα και στην οικονομία. Ασκησε κριτική στους συμπατριώτες του γιατί δεν δίνουν την απαραίτητη προσοχή στη μετά Μουντιάλ εποχή.
Ενα μόνο παράδειγμα ενός ανθρώπου με ιδιαίτερη σκέψη στον κόσμο του ποδοσφαίρου, που χαρακτηρίζεται συντηρητικός. Πέραν του αναμφισβήτητου ταλέντου του, ο θρύλος του Σόκρατες επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο για τις πολιτικές πεποιθήσεις του και την περίφημη «Δημοκρατία της Κορίνθιανς».
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η «Τιμάο» άλλαξε διοίκηση. Ο νέος πρόεδρος Βαλντεμάρ Πίρες επέλεξε ως διευθυντή του ποδοσφαιρικού τμήματος τον κοινωνιολόγο Αντίλσον Μοντέιρο Αλβες. Εκείνος βρήκε στα αποδυτήρια τον Σόκρατες αρχίζοντας μια επανάσταση.
Από εκεί κι έπειτα ακολούθησε η αυτοδιαχείριση. Ποδοσφαιριστές, τεχνικό τιμ, υπάλληλοι και διοίκηση αποφάσιζαν για τα πάντα -μεταγραφές, απολύσεις, ενδεκάδα, έσοδα, έξοδα κ.ά.- ψηφίζοντας.
Το σημαντικό: η ψήφος του φροντιστή μ' αυτήν του προέδρου είχε το ίδιο βάρος. Το 1982 και το 1983 η πιο δημοφιλής ομάδα της Βραζιλίας -τότε- κατέκτησε δύο πολιτειακά πρωταθλήματα του Σάο Πάουλο και το σύστημα λειτουργίας της αποτέλεσε ξεκάθαρη απειλή για το δικτατορικό καθεστώς της χώρας, όπως και οι φράσεις στη φανέλα της: «δικαιώματα τώρα» και «εγώ θέλω να ψηφίσω πρόεδρο».
Στις 8 Δεκεμβρίου κάνει πρεμιέρα ντοκιμαντέρ για εκείνο το κίνημα με τίτλο «Ser Campeao e detalhe: Democracia Corintiana» (σ.σ. «το να είσαι πρωταθλητής είναι λεπτομέρεια: Κορινθιακή Δημοκρατία). Ο Σόκρατες έφυγε, η σκέψη του μένει. Μπορείς να χάσεις ή να κερδίσεις, αλλά πάντα με δημοκρατία, όπως ήταν το σύνθημα εκείνης της Κορίνθιανς.
ΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ
1954: Ο Σόκρατες γεννιέται στο Μπελέμ Ντο Παρά, στις 19 Φεβρουαρίου.
1974: Κάνει το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Μποταφόγκο–Σάο Πάουλο.
1978: Γίνεται μέλος της Κορίνθιανς, στην οποία θα «γράψει» σχεδόν 300 συμμετοχές.
1979: Φοράει για πρώτη φορά τη φανέλα της Βραζιλίας. Συνολικά θα σημειώσει 60 συμμετοχές και 22 γκολ.
1982: Φοράει το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο Μουντιάλ της Ισπανίας, αλλά η «σελεσάο» αποτυγχάνει να κερδίσει το τρόπαιο.
1984: Μεταγράφεται στη Φιορεντίνα.
1986: Επιστρέφει στη Βραζιλία και τη Φλαμένγκο. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικό, αλλά χάνει στα πέναλτι, στον προημιτελικό, απ' τη Γαλλία.
1989: Επιστρέφει στην Μποταφόγκο–Σάο Πάουλο.
2004: Σε ηλικία 50 ετών συμφωνεί με την άσημη αγγλική ομάδα Γκράφορντ Τάουν για συμβόλαιο ενός μήνα, με την ιδιότητα παίκτη–προπονητή. Συμμετέχει σε μία αναμέτρηση για 12 λεπτά.
2008: Εγινε μέλος του βραζιλιάνικου «Χολ οφ Φέιμ»
2011: Πεθαίνει στο Σάο Πάουλο.
Η επιλογή του ονόματός του δεν ήταν τυχαία. Ο πατέρας του ήταν λάτρης της αρχαίας Ελλάδας και του φιλόσοφου Σωκράτη. Δεν δυσκολεύτηκε να βρει το όνομα του γιου του. Και εκείνος φρόντισε να το γράψει στην ιστορία, προσθέτοντας και ολίγο από το «cool» ύφος του.
Οταν επισκέφτηκε την Ελλάδα, πριν από λίγα χρόνια, βούρκωσε από συγκίνηση όταν επισκέφτηκε διάφορα μνημεία και έλεγε πως αισθάνεται σαν να έχει περπατήσει ξανά στα ίδια σημεία! Πίσω του άφησε τη γυναίκα του και τα έξι παιδιά του.
«Ασχημος τρόπος να ξεκινήσεις την ημέρα. Αναπαύσου εν ειρήνη, δόκτορ» ήταν το μήνυμα του Ρονάλντο στο Twitter, ενώ ο Ριβάλντο έγραψε: «Είναι δύσκολο να ξυπνάς και να μαθαίνεις ότι ο δρ. Σόκρατες πέθανε». Για μία «χαμένη ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα» έκανε λόγο ο Ντενίλσον.
-
ΕΙΔΕΧΘΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΑΝΕΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ
Μαχαίρωσε παίκτη και τον αποκεφάλισαν!
Δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους... Ερασιτεχνικός αγώνας ποδοσφαίρου στην νοτιοανατολική Βραζιλία οδήγησε σε σειρά αποτρόπαιων εγκλημάτων, καθώς όπως αναφέρει ο Τύπος της χώρας ένας ποδοσφαιριστής μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από τον διαιτητή της αναμέτρησης, ενώ οι φίλοι και οι συγγενείς του ποδοσφαιριστή για να πάρουν εκδίκηση αποκεφάλισαν τον διαιτητή κι έβαλαν το κεφάλι του σε πάσαλο!
Συγκεκριμένα ο 20χρονος διαιτητής Οκτάβιο ντα Σίλβα Κατανέντε Τζόρνταν μαχαίρωσε τον 31χρονο ποδοσφαιριστή Χοσενίρ ντος Σάντος Αμπρέου μετά από διαπληκτισμό που είχαν σε αγώνα που έλαβε χώρα στις 30 Ιουνίου για ένα σκληρό φάουλ και για μια κλωτσιά του παίκτη στον διαιτητή!
Ο ποδοσφαιριστής διακομίστηκε στο νοσοκομείο όπου απλά διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ωστόσο, με το που έγινε αντιληπτό το συμβάν από τους συγγενείς και τους φίλους του ποδοσφαιριστή, εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο και λιντσάρισαν τον διαιτητή! Το συμβάν όμως δεν έληξε εκεί... Αφού τον διαμέλισαν του έκοψαν το κεφάλι και το κάρφωσαν σε έναν πάσαλο!
Πήρε εξιτήριο από την κλινική ο Ανέν
H FIFA απέβαλε το Καμερούν!
Αρπάχτηκε με τον Καπέλο ο Μέσι και ακυρώνει την περιοδεία!
Τα ειδεχθή αυτά εγκλήματα έλαβαν χώρα στην Σάντα Ινιές του Μαρανάο με τον αστυνομικό διευθυντή της περιοχής, Βάλτερ Κόστα να μην αποκαλύπτει πολλά στοιχεία και να τονίζει ότι υπάρχει έρευνα σε εξέλιξη.
«Αναφορές από αυτόπτες μάρτυρες μας κατέδειξαν κάποια άτομα, που βρίσκονταν στο γήπεδο την ώρα που λάμβανε χώρα το τραγικό αυτό συμβάν. Θα ταυτοποιήσουμε τους δράστες και θα τους φέρουμε προ των ευθυνών τους. Ένα έγκλημα δεν απαλείφεται με ένα άλλο. Ενέργειες σαν κι αυτή δεν συνάδουν με τους νόμους που διέπουν ένα κράτος».
Σύμφωνα με την αστυνομία τρεις δράστες έχουν ταυτοποιηθεί κι ένας εξ αυτών, έχει συλληφθεί. Ο Λουίζ Μοράες Σόουζα συνελήφθη το πρωί της Πέμπτης, ενώ αναζητούνται δυο ακόμα γνωστά άτομα στην κοινωνία της μόλις 26.000 κατοίκων πόλης, ο Πιρόλο κι ο Τσικίνιο.
Οι έρευνες της αστυνομίας συνεχίζονται, ενώ οι αρχές έχουν στη διάθεσή τους βίντεο και φωτογραφίες από το συμβάν...
απο Sentragoal.gr
-
http://atexnos.gr/o-tse-kai-kapia-mantoureira/?utm_campaign=shareaholic&utm_medium=facebook&utm_source=socialnetwork
-
Κοίτα να δεις η Μαντουρέιρα!!!! Έλα μωρή ομαδάρα!!!
-
76 τελικά οι νεκροί στο αεροπορικό δυστύχημα στην Κολομβία
Στους 76 ανέρχονται τελικά οι νεκροί του αεροπορικού δυστυχήματος στην Κολομβία. Στην πτήση μεταξύ άλλων επενέβαινε η ομάδα της Βραζιλιάνικης ομάδας Chapecoense.
Οι επιζώντες ανέρχονται σε 5. Σε αυτούς περιλαμβάνονται τρεις ποδοσφαιριστές, ο τερματοφύλακας Alan Luciano Ruschel, και οι Marcos Danilo Padilha και Jacson Ragnar Follmann. Οι άλλοι δύο επιζήσαντες είναι η αεροσυνοδός Ximena Suarez και ο δημοσιογράφος Rafael Henzel, ο οποίος αν και δεν βρίσκεται στην λίστα των επιβατών, επιβεβαιώθηκε ως διασωθείς.
Οι πρώτες πληροφορίες θέλουν τον πιλότο να αναγκάζεται να αδειάσει καύσιμα στον αέρα, προκειμένου να αποφύγει την έκρηξη λόγω ηλεκτρικής βλάβης.
από emea.gr
-
Ο τερματοφύλακας δυστυχώς εξέπνευσε στο νοσοκομείο.
Μεγάλο κρίμα για όλους τους.
-
Η Νασιονάλ ζητάει να απονείμουν στην Σαπεκοένσε τον τίτλο!
Συγκινητική κίνηση από την ομάδα του Μεντεγίν, που ζήτησε να τιμηθούν έτσι οι αδικοχαμένοι της τραγωδίας της Κολομβίας.
Σε μία πολύ συγκινητική κίνηση προχώρησε η ομάδα της Ατλέτικο Νασιονάλ, η οποία επρόκειτο να αντιμετωπίσει στον τελικό του Copa Sudamericana την Σαπεκοένσε.
Ο σύλλογος από το Μεδεγίν, ζήτησε από την διοργανώτρια αρχή, να απονείμει το Κύπελλο στον σύλλογο από τη Βραζιλία, προκειμένου να τιμήσει έτσι την μνήμη των αδικοχαμένων μελών αυτής, αλλά και τους υπόλοιπους επιβαίνοντες στο μοιραίο αεροπλάνο που συνετρίβη στην Κολομβία.
από Gazzetta.gr
-
Συγκλόνισε ο ακρωτηριασμένος πορτιέρο της Σαπεκοένσε
Με δάκρυα στα μάτια, καθηλωμένος στο καροτσάκι και γνωρίζοντας πως η καριέρα του έλαβε άδοξα και πολύ πρόωρα τέλος, ο Τζάκσον Φόλμαν συγκλόνισε στο πρώτο παιχνίδι της Σαπεκοένσε μετά την αεροπορική τραγωδία...
Ο μόλις 24 ετών ποδοσφαιριστής, ήταν εκ των ελάχιστων επιζώντων στα βουνά της πόλης Μεντεγίν όπου έπεσε το αεροπλάνο το οποίο μετέφερε την αποστολή της Σαπεκοένσε στην Κολομβία για τον πρώτο τελικό του Κόπα Σουνταμερικάνα απέναντι στην Ατλέτικο Νασιονάλ, στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη.
Από το δυστύχημα, ο Φόλμαν έχασε το δεξί του πόδι και κινδύνευσε να χάσει και το αριστερό και πλέον η καριέρα του κάπου εδώ έχει ολοκληρωθεί...
Το βράδυ του Σαββάτου, η νέα γενιά της Σαπεκοένσε, μαζί με τους Φόλμαν, Χέλιο Νέτο και Ράσελ που βγήκαν ζωντανοί από τα συντρίμμια, βρέθηκαν στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου της ομάδας πριν από το φιλικό με την Παλμέιρας, στο πρώτο ματς του ανδρικού τμήματος της «Σάπε» μετά την τραγωδία και ο πορτιέρο του συλλόγου ήταν εκείνος που συγκλόνισε άπαντες...
από Gazzetta.gr
-
Μη και πέρασε κι από μας, τον θμάται κανένας ρα;
tvxs.gr
(http://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2017/12/223220-kaizer.jpg)
Το όνομά του θα μπορούσε να αποτελεί εναλλακτικό ορισμό της απάτης. Ο Βραζιλιάνος, Κάρλος Ενρίκε Ραπόζο, γνωστός με το ψευδώνυμο «Κάιζερ», είχε μια ποδοσφαιρική «καριέρα» 20 χρόνων, σε διάφορες ομάδες, όχι μόνο μην έχοντας παίξει έστω και ένα λεπτό μπάλα, άρα, φυσικά και δίχως να έχει βάλει έστω ένα γκολ, αλλά και μην έχοντας ιδέα από ποδόσφαιρο. Τουλάχιστον όχι για επαγγελματικό επίπεδο.
‘Οση γνώση όμως ποδοσφαίρου του έλειπε, άλλο τόσο θράσος του περίσσευε.
Όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του στην Βραζιλία, έτσι και εκείνος ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής. Γεννημένος σε φτωχή οικογένεια ονειρευόταν πλούτη και ανέσεις. Και το ποδόσφαιρο στην Βραζιλία ήταν ο πιο δημοφιλής εν δυνάμει τρόπος να αποκτηθούν.
Στα 15 του μπαίνει στις ακαδημίες της «Μποταφόγκο» με την φιλοδοξία να παίξει επαγγελματικά. Συνειδητοποιώντας ότι δεν έχει τέτοιες ικανότητες, δεν απογοητεύθηκε. Αντίθετα, αποφάσισε να κατακτήσει με κάθε μέσο το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
(http://im1.7job.gr/sites/default/files/article/2017/12/223220g-ngiguylj_95pzbw85ur_ba-article.jpg)
Η στρατηγική του Κάιζερ ήταν τόσο απλή όσο και αποτελεσματική. Για αρχή έγινε φίλος με πολλά ανερχόμενα αστέρια του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, όπως ο Ρομάριο, ο Μπράνκο κ.ά.
Κάθε φορά που εκείνοι υπέγραφαν τα συμβόλαιά τους, ο Κάιζερ τους παρακαλούσε να βάλουν και μια λεξούλα και για την αφεντιά του. Οι ποδοσφαιριστές έπειθαν τους υπεύθυνους των ομάδων να δώσουν μερικούς δοκιμαστικούς μήνες στον «ταλαντούχο νεαρό».
Μετά την υπογραφή του συμβολαίου, ο Κάιζερ έβαζε σε εφαρμογή το δεύτερο μέρος του σχεδίου. Έλεγε στον προπονητή ότι δεν ήταν σε φόρμα εκείνη την στιγμή και θα χρειαζόταν κάποιο χρόνο να φτάσει σε καλή φυσική κατάσταση. Ακολουθούσε η περίοδος της μεγάλης ζωής: Βόλτες, γυναίκες, πάρτι, με τον «αέρα» του «αστέρα» του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου.
Μετά από κανένα μήνα, ο Κάιζερ εμφανιζόταν για πρώτη φορά στις προπονήσεις, όπου έθετε σε εφαρμογή το επόμενο μέρος του σχεδίου. «Ζητούσα πάσα και μετά έστελνα την μπάλα στην άκρη. Μετά έλεγα ότι ένιωσε έναν οξύ πόνο στα πλευρά και για τις επόμενες εβδομάδες βρισκόμουν στο ιατρικό κέντρο. Τότε δεν υπήρχε έλεγχος και οι πάντες με πίστευαν» έλεγε αργότερα ο ίδιος.
Στη συνέχεια ο Κάιζερ «ζύμωνε» την δημοφιλία του μεταξύ των συμπαικτών του. «Εκείνες τις εποχές οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν δικαίωμα να αφήνουν το ξενοδοχείο πριν το παιχνίδι. Μερικές μέρες πριν την έλευση της ομάδας, έκλεινα μερικά δωμάτια και προσκαλούσα κοπέλες. Όταν έφταναν οι παίκτες δεν χρειαζόταν να το σκάσουν μυστικά για να περάσουν καλά».
Οι παίκτες και οι προπονητές τον θεωρούσαν απλώς ως «άτυχο νέο» που «υπέφερε» από τραυματισμούς. Ενίοτε, ωστόσο, η αλήθεια έβγαινε στην επιφάνεια. Την εποχή που βρισκόταν στην «Μποταφόγκο», ο Κάιζερ βρήκε από κάπου ένα κινητό τηλέφωνο, ιδιαίτερα σπάνιο εκείνη την εποχή. Το κουβαλούσα συνέχεια μαζί του και έκανε ότι μίλαγε στα αγγλικά, κάνοντας ότι συζητά με ξένες ποδοσφαιρικές ομάδες. Καθώς κανείς από τους συμπαίκτες του δεν γνώριζε αγγλικά, τον πίστευαν. Κανείς, εκτός από τον γιατρό της ομάδας. Ο οποίος τον «μυρίστηκε» και όταν ο Κάιζερ ήταν στο ντουζ εξέτασε το τηλέφωνό του, για να ανακαλύψει ότι ήταν… παιχνίδι.
Μετά από αυτό ο Κάιζερ αναγκάστηκε να αλλάξει ομάδα, όχι όμως και τακτική. Την οποία ακολούθησε και στην «Φλαμένγκο» και στην «Βάσκο ντα Γκάμα» και σε όσες, πολλές, ομάδες ακολούθησαν.
(http://im1.7job.gr/sites/default/files/article/2017/12/223220g-534zv-uroqntmn6bguu9bq-default.jpg)
Ωστόσο, στην «Μπανγκού» και ενώ βρισκόταν στο στάδιο της… «φυσικής κατάστασης», αίφνης, ο προπονητής τον ενέταξε στην βασική ενδεκάδα. «Με διαβεβαίωσε ότι θα κάθομαι στον πάγκο, αλλά η ομάδα έχανε και ξαφνικά μου είπε να μπω αλλαγή». Ο Κάιζερ κατάλαβε ότι με το που θα ακουμπήσει την μπάλα θα καταλάβαιναν οι πάντες την απάτη. Έπρεπε κάτι να σκεφτεί και γρήγορα. Και σκέφτηκε.
«Παρατήρησα ότι οι οπαδοί μας, μας έβριζαν. Κατευθύνθηκα προς τις κερκίδες και άρχισα να τους βρίζω κι εγώ». Φυσικά, αμέσως ο Κάιζερ πήρε κόκκινη κάρτα και αποβλήθηκε, χωρίς να έχει παίξει καν. Ο πρόεδρος της ομάδας, ο Καστόρ ντε Αντράντε, ζήτησε εξηγήσεις, αλλά ο Κάιζερ τις είχε έτοιμες. «Ο θεός μου έδωσε πατέρα αλλά πέθανε» είπε στον πρόεδρο. «Αλλά μου έδωσε άλλον, μου έδειξε τον ντε Αντράντε. Και δεν πρόκειται να επιτρέψω σε κανέναν να λέει τον πατέρα μου κλέφτη. Γι’ αυτό πήγα να καθαρίσω».
Ο ντε Αντράντε συγκινήθηκε τόσο πολύ από τα λόγια του Κάιζερ, που τον επιβράβευσε με νέο, εξάμηνο συμβόλαιο. Μετά από μερικά χρόνια ο Κάιζερ αποφάσισε να προχωρήσει ακόμη παραπέρα. Βλέποντας πως πολλοί Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές έπαιζαν πλέον σε ευρωπαϊκές ομάδες, αποφάσισε να τους ακολουθήσει και υπέγραψε συμβόλαιο με την γαλλική «Γκαζελέκ». Δεν υπολόγισε όμως κάτι: Εκατοντάδες οπαδοί της ομάδας πήγαν στην προπόνηση να δουν τα «θαύματα» που θα έκανε ο Βραζιλιάνος «αστέρας» της ομάδας του.
Ο Κάιζερ δεν ήθελε να απογοητεύσει τους οπαδούς και δεν μηχανεύθηκε κάποιο από τα κόλπα του για να ξεφύγει. Απλά πήρε μια μπάλα και την πέταξε προς το μέρος τους. Μετά κι άλλη, κι ακόμη μία. Οι οπαδοί ήταν ενθουσιασμένοι. Ο προπονητής δεν είχε άλλη λύση από το να βάλει στον Κάιζερ να κάνει μερικές απλές ασκήσεις γυμναστικής. Ο Κάιζερ παρέμεινε στην γαλλική ομάδα μερικά χρόνια ακόμη, ώσπου επέστρεψε στην πατρίδα του, το Ρίο ντε Τζανέιρο.
Σήμερα ο Κάιζερ δίνει συνεντεύξεις και απολαμβάνει τον μύθο του. Τι από όσα λέει είναι αλήθεια ή όχι, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Όπως για παράδειγμα το ότι έπαιζε στην «Ιντεπεντέντε» όταν η ομάδα κατέκτησε το κύπελο Λιμπερταδόρες το 1984. ‘Η, ότι το παρατσούκλι του δόθηκε λόγω της ομοιότητάς του με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ. Όπως και να έχει, ο ίδιος συνοψίζει την καριέρα του ως εξής: «Αν ήμουν περισσότερο αφοσιωμένος στην δουλειά μου και περισσότερο στοχοπροσηλωμένος, θα μπορούσα να φτάσω ακόμη πιο μακριά. Πολύ πιο μακριά».
-
Γνωστή ιστορία εδώ και χρόνια.Ο συγκεκριμένος μπορεί να μην ήρθε στα μέρη μας αλλά τόσοι που έχουν έρθει μπορεί να είναι και σαν αυτόν κάποιοι.
-
Έχουμε και στην Ελλάδα κάτι φυντάνια.....
-
Η ενσάρκωση του Πίου. B-)
-
αφού δεν ήρθε στο Ελλάδα μεταγραφή,να γίνει τσ πτάνας στο αεροδρόμιο,είναι απατεώνας μεσαίου βεληνεκούς.....
-
Συγκινητική επίσκεψη των επιζώντων της Σαπεκοένσε στο σημείο της τραγωδίας
Οι μνήμες ξύπνησαν, αλλά όφειλαν να βρεθούν στο σημείο όπου χάθηκαν οι συμπαίκτες τους. Οι τρεις επιζώντες ποδοσφαιριστές της Σαπεκοένσε, επισκέφτηκαν τη βουνοπλαγιά στην οποία ξεκληρίστηκε η βραζιλιάνικη ομάδα...
Ήταν τέλη Νοέμβρη, όταν η πτήση για το σημαντικότερο, μέχρι εκείνη τη στιγμή, παιχνίδι στην ιστορία της «Σάπε», δεν έφτασε ποτέ στην προορισμό της...
Η Σαπεκοένσε θα έπαιζε τον πρώτο από τους δύο τελικούς του Κόπα Σουνταμερικάνα απέναντι στην Ατλέτικο Νασιονάλ, όμως δεν το έκανε ποτέ. Ο σύλλογος ξεκληρίστηκε στην τραγωδία της Μεντεγίν...
Έξι μήνες μετά, οι Άλαν Ράσελ, Χέλιο Νέτο και Τζάκσον Φόλμαν, οι μοναδικοί επιζώντες από εκείνη την ομάδα, επισκέφθηκαν το σημείο με την ευκαιρία της αναμέτρησης της ανανεωμένης, πλέον, Σαπεκοένσε, κόντρα στην Ατλέτικο Νασιονάλ για το Ρεκόπα Σουνταμερικάνα και τίμησαν τη μνήμη των αδικοχαμένων συμπαικτών τους...
από Gazzetta.gr
-
Η μεγαλύτερη οπαδική εκδρομή όλων των εποχών
Υπάρχουν πολλές χώρες στις οποίες το ποδόσφαιρο λατρεύεται υπερβολικά αλλά ελάχιστες πλησιάζουν το επίπεδο της λατρείας που απολαμβάνει το παιχνίδι στη Βραζιλία. Κι αυτό είναι ένα δεδομένο που το γνωρίζουν σχεδόν όλοι, ακόμα κι αν δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ στη Λατινική Αμερική, ακόμα κι αν οι γνώσεις τους για το ποδόσφαιρο περιορίζονται στα πολύ βασικά.
Γιατί η Βραζιλία είναι το ποδόσφαιρο. Δεν το ανακάλυψε αυτή, δεν το προώθησε αυτή, δεν όρισε τους κανόνες του αυτή αλλά από τη στιγμή που το γνώρισε, το αγκάλιασε, το γέμισε με τη μαγεία της, του “άλλαξε τα φώτα“, το έκανε δικό της, όπως ο Johnny Cash έκανε δικό του το “Hurt” των ΝΙΝ.
Οι ομάδες του Μουντιάλ 2014: Βραζιλία
Μιλάμε για μια χώρα στην οποία οι άνθρωποι παίζουν ποδόσφαιρο σε γήπεδα φτιαγμένα σε εκτάσεις που γεωμετρικά (!) δεν δικαιολογούν την ύπαρξη γηπέδου, σε φαβέλες που κυριαρχεί η φτώχεια και η εξαθλίωση και σε γήπεδα που πλέουν πάνω σε ποτάμια. Μια χώρα που όλα ερημώνουν όταν παίζει η εθνική ομάδα και που ένα ματς μπορεί να φτιάξει ή να καταστρέψει τη ζωή ενός ανθρώπου. Μια χώρα στην οποία υπάρχει τερματοφύλακας με ένα μόνο πόδι και προπονητής που είναι τυφλός! Μια χώρα στην οποία δυο οπλισμένοι τύποι σταμάτησαν μια μέρα του 1999 ένα αμάξι για να το κλέψουν και μόλις αντιλήφθηκαν πως στο πίσω κάθισμα καθόταν ο Πελέ, χαμογέλασαν, του έκαναν την χαρακτηριστική κίνηση με τον αντίχειρα ψηλά που μεταφράζεται παγκοσμίως ως «όλα καλά», ζήτησαν ευγενικά συγγνώμη, έκαναν μεταβολή και έφυγαν.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/inva2-500x290.jpg)
Σε αυτή τη χώρα λοιπόν, που μπορεί να ανακαλέσει ανά πάσα στιγμή άπειρες τέτοιες ιστορίες, αυτό που έγινε το 1976 μοιάζει σαν απόλυτα φυσιολογική διέξοδος του υπέρμετρου πάθους χιλιάδων ανθρώπων. Κι ας φαίνεται τόσο εντυπωσιακό ως προς το μέγεθος του.
Τον Δεκέμβρη εκείνης της χρονιάς το πρωτάθλημα Βραζιλίας έφτανε στο τέλος του. Τέσσερις ομάδες διεκδικούσαν τον τίτλο και βάσει του περίεργου συστήματος διεξαγωγής (μην με κοιτάς με αυτό το απορημένος ύφος, για τη Βραζιλία μιλάμε) ύστερα από μια σειρά φάσεων με ομίλους, ο πρωταθλητής θα έβγαινε μετά από μονό τελικό, του οποίου το ζευγάρι επίσης θα κρινόταν μετά από μονούς ημιτελικούς. Το ένα ζευγάρι ήταν Ιντερνασιονάλ-Ατλέτικο Μινέιρο. Το άλλο, το οποίο έμεινε και στην ιστορία τελικά, ήταν το Φλουμινένσε-Κορίνθιανς που θα διεξαγόταν στην έδρα των γηπεδούχων, το περιβόητο Μαρακανά.
Λίγες ημέρες πριν το παιχνίδι οι πρόεδροι των δυο ομάδων συναντήθηκαν για τα διαδικαστικά και τότε ακούστηκε από τον πρόεδρο της Κορίνθιανς η κουλή ατάκα «Θέλω 80.000 εισιτήρια». Η πρώτη απάντηση του προέδρου της Φλουμινένσε ήταν φυσικά του στυλ «Είσαι τρελός; Δεν γίνεται να σου δώσω τόσα» για να ακολουθήσει το αποστομωτικό επιχείρημα «πληρώνω προκαταβολικά». Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Οι δυο πρόεδροι αποφάσισαν να κάνουν κοινές εμφανίσεις σε τηλεόραση και ράδιο και σε μια από αυτές ο πρόεδρος της Φλουμινένσε (που είχε φτιάξει μια υπερομάδα αστέρων, η οποία είχε κερδίσει το παρατσούκλι «οδοστρωτήρας», για ευνόητους λόγους) δήλωσε ειρωνευόμενος πως «ακόμα και τους νεκρούς από τους τάφους τους να φέρουν στο Μαρακανά για να τους υποστηρίξουν, η Φλουμινένσε θα κερδίσει» ενώ σε κάποια άλλη αμφισβήτησε έντονα ότι μπορεί η Κορίνθιανς να πουλήσει όλα αυτά τα εισιτήρια, άποψη στην οποία βασιζόταν και η απόφαση του να δεχτεί την απίστευτη πρόταση του αντίπαλου προέδρου. Το φυτίλι είχε ήδη ανάψει. Η συνέχεια περιγράφεται μόνο με μια λέξη: τρέλα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/inva3-500x312.jpg)
Το παιχνίδι είχε οριστεί για την Κυριακή 5 Δεκέμβρη. Την Παρασκευή 52.000 εισιτήρια ταξίδεψαν στο Σάο Πάουλο για να διατεθούν από διάφορα σημεία πώλησης στους οπαδούς της Κορίνθιανς. Τα εισιτήρια εξαφανίστηκαν σε 3 (ΤΡΕΙΣ) ώρες! Τα υπόλοιπα διατέθηκαν σε κάποιες άλλες πόλεις αλλά και στο ίδιο το Ρίο, σε ειδικά εκδοτήρια. Λίγο τα 22 χρόνια υπομονής από τον τελευταίο τίτλο της ομάδας, λίγο οι προκλητικές δηλώσεις του προέδρου της Φλου ξεσήκωσαν τους οπαδούς της Κορίνθιανς που σαν αφηνιασμένοι έψαχναν κάθε πιθανό τρόπο για να φτάσουν στο Ριο, που απέχει κοντά στα 450 χιλιόμετρα από το Σάο Πάουλο.
Όπως είναι φυσικό, μιας και μιλάμε για μια μετακίνηση που έλαβε χώρα 40 χρόνια πριν, τα ακριβή νούμερα των οχημάτων που έκαναν τις τρεις εκείνες ημέρες τη διαδρομή Σάο Πάουλο-Ρίο δεν υπάρχουν. Υπάρχουν φυσικά αμέτρητες εκτιμήσεις που μιλάνε για περισσότερα από 500 ναυλωμένα λεωφορεία αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως οι οπαδοί ταξίδεψαν με όλους τους πιθανούς τρόπους. Κι όταν λέμε όλους, εννοούμε όλους! Με πτήσεις της γραμμής, με πτήσεις τσάρτερ, με πλοία, με τρένα, με λεωφορεία της γραμμής, με εταιρικά λεωφορεία που τις καθημερινές μετέφεραν τους εργάτες στα εργοστάσια (τα οποία δάνεισαν στους εργάτες οι ίδιες οι εταιρείες της πόλης), με νοικιασμένα βανάκια, με αυτοκίνητα, με μοτοσυκλέτες, με ωτοστόπ, με ποδήλατα (!), ακόμα και με τα πόδια για κάποια κομμάτια της διαδρομής! Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι το παιχνίδι θα μεταδιδόταν κανονικά από την τηλεόραση.
Το μεγαλύτερο μέρος των εκδρομέων έφτασε στο Ρίο το Σάββατο και κατασκήνωσε κυριολεκτικά όπου βρήκε, σε παραλίες και αλάνες. Κάποιοι από αυτούς έκαναν τόσα χιλιόμετρα χωρίς να έχουν καν εισιτήριο κι έτσι κατέληξαν να ψάχνουν όλη την πόλη για απούλητα «μαγικά χαρτάκια». Ορισμένοι εξ αυτών των τρελών που έκαναν ολόκληρο ταξίδι χωρίς σίγουρη θέση στο γήπεδο ήταν τόσο απελπισμένοι που πήγαν να ζητήσουν εισιτήρια από τα γραφεία της Φλουμινένσε! Παραδόξως όλες εκείνες τις ημέρες σημειώθηκαν ελάχιστες συμπλοκές οπαδών και φασαρίες.
Η προσπάθεια της αστυνομίας να ελέγξει όλο αυτό το χαμό ονομάστηκε «Επιχείρηση Κορίνθιανς» και δεν στέφθηκε, όπως είναι λογικό, με απόλυτα επιτυχία καθώς το μποτιλιάρισμα που προκλήθηκε εκείνο το σαββατοκύριακο στην περιοχή του Ρίο έφτανε σε κάποια σημεία τα δέκα χιλιόμετρα. Η συνοικία γύρω από το Μαρακανά βάφτηκε κανονικά στα χρώματα της Κορίνθιανς και ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε είναι ότι μια μέρα πριν το ματς όλα τα μαγαζιά της περιοχής είχαν ξεμείνει από αλκοόλ και τσιγάρα. Εκατοντάδες οπαδοί πήγαν στο ξενοδοχείο που διέμενε η ομάδα και την συνόδεψαν μέχρι το γήπεδο. «Ένιωθα σαν ξένος στην ίδια μου την πατρίδα» έγραψε σοκαρισμένος την άλλη μέρα στο άρθρο του στην εφημερίδα O Globo ο Νέλσον Ροντρίγκεζ, ένας από τους πιο διάσημους Βραζιλιάνους συγγραφείς και φανατικός οπαδός της Φλου.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/inva-500x333.jpg)
Οι τελευταίοι εκδρομείς κατέφτασαν στο Ρίο την Κυριακή το πρωί. Οι πόρτες του Μαρακανά άνοιξαν τέσσερις ώρες πριν τη σέντρα και το γήπεδο γέμισε ασφυκτικά μέσα σε λιγότερο από δυο ώρες. Επίσημα στο γήπεδο βρισκόταν 146.043 άνθρωποι. Ανεπίσημα ο αριθμός ξεπερνούσε τις 160.000, αφού μόνο 12-13.000 υπολογίζεται πως ήταν τα παιδιά κάτω των 14 ετών που μπήκαν τζάμπα. Και αν το συνολικό νούμερο δεν είναι και τόσο τρομερό για τα δεδομένα του Μαρακανά, η εικόνα της πλευράς των φιλοξενούμενων ήταν μοναδική. Ο αριθμός φυσικά δεν μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια, ειδικά όταν μιλάμε για κερκίδες με στριμωγμένους όρθιους, αλλά σχεδόν κανένας δεν μιλάει για κάτω από 70.000 κόσμο που υποστήριζε την Κορίνθιανς! (Ενημερωτική άσχετη-σχετική σημείωση: Στην Ελλάδα υπάρχουν όλες κι όλες εφτά πόλεις με περισσότερους από 70.000 κατοίκους.) Κάποιοι τους ανεβάζουν στους 80.000 αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Η ιστορία είχε γραφτεί ακόμα και με την πιο συντηρητική εκτίμηση. Αυτή ήταν – και είναι ακόμα – η μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών στον πλανήτη. Σύμφωνα με τα αμέτρητα αφιερώματα (ανάμεσα τους κάποια ντοκιμαντέρ και τουλάχιστον ένα βιβλίο) που ακολούθησαν η εκδρομή αυτή, γνωστή πλέον ως «Invasão Corinthiana» δηλαδή η «εισβολή των Κορίνθιανς», κέρδισε και μια θέση στα ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη μετατόπιση ανθρώπων σε καιρό ειρήνης.
Φυσικά στο επίκεντρο όλης αυτής της τρελής ιστορίας υπήρχε και ένας αγώνας. Παρά το γεγονός ότι η Φλου είχε πολύ ανώτερη ομάδα, γεμάτη με διεθνείς παίκτες, η Κορίνθιανς κατάφερε να πάρει την πρόκριση για τον τελικό στα πέναλτι, αφού το ματς έληξε 1-1. (Για την ιστορία η Κορίνθιανς έχασε στον τελικό από την Ιντερνασιονάλ με 2-0 και οι οπαδοί της περίμεναν έναν ακόμα χρόνο μέχρι να πανηγυρίσουν επιτέλους έναν τίτλο, το Πρωτάθλημα Παουλίστα του 1977.) Κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει πόσο βοηθάει μια ομάδα η παρουσία των φιλάθλων της αλλά δεν χρειάζεται να είσαι και υπερβολικά ρομαντικός για να σκεφτείς ότι κάποιο ρόλο θα έπαιξε στην αγωνιστική αυτή υπέρβαση το γεγονός ότι οι παίκτες της Κορίνθιανς βγήκαν να παίξουν σε μια από τις πιο επιβλητικές έδρες του κόσμου, 450 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους και είδαν το μισό γήπεδο να τους αποθεώνει και να τους παροτρύνει.
sombrero.gr
και στα δικά μας
-
Η τελευταία μεγάλη Βραζιλία
Η Βραζιλία του 1982, η αφελής ομάδα με την προβληματική άμυνα και τον ανεπαρκή τερματοφύλακα, η ομάδα που πήγε στα γήπεδα της Ισπανίας προσαρμοσμένη στη ρομαντική φιλοσοφία του προπονητή της και του αρχηγού της, που εστίαζε κυρίως στο θέαμα και όχι τόσο στο αποτέλεσμα, η ομάδα που αγαπούσε τα τακουνάκια, η τελευταία, πιθανόν, εθνική ομάδα που αγαπήθηκε με τόσο πάθος από εκατομμύρια ανθρώπους διαφορετικής εθνικότητας, η ομάδα που οπτικοποίησε το joga bonito, η ομάδα που με την αποτυχία της ουσιαστικά έκλεισε ένα μεγάλο, όμορφο και γεμάτο φαντασία και τέχνη κεφάλαιο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, η τελευταία πραγματικά κουλ ομάδα, η Βραζιλία του σπουδαίου Τέλε Σαντάνα και του μεγάλου Σώκρατες…
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/12/socrates.jpg)
…του μεγάλου Σώκρατες που εχθές, τη μέρα που η αγαπημένη του Κορίνθιανς, με την οποία κάποτε προσπάθησε να κάνει κοινωνική επανάσταση μέσω του ποδοσφαίρου, κατακτούσε το πρώτο της πρωτάθλημα Βραζιλίας μετά από έξι χρόνια, μας αποχαιρέτησε μια για πάντα, αφήνοντας πίσω μια θρυλική ποδοσφαιρική εικόνα που ξεχειλίζει φινέτσα και στυλ και μια αντιεπαγγελματική (ή «αντιαθλητική», όπως ο ίδιος τη χαρακτήριζε), ρέμπελη υπόσταση πίσω από αυτήν, την οποία περιγράφει άψογα και με ελάχιστες κουβέντες ο Σκωτσέζος Άλεξ ΜακΛίς, που τον συνάντησε στο αντιντόπινγκ κοντρόλ μετά το τέλος του αγώνα Βραζιλία-Σκωτία (4-1) στο Μουντιάλ του 1982:
«Μας είχε ζητηθεί να δώσουμε δείγμα για το τεστ και καθόμασταν και παιδευόμασταν εκεί για δυο ώρες. Πίναμε συνέχεια νερό προσπαθώντας να τα καταφέρουμε. Τότε μπήκε μπήκε μέσα ο Σώκρατες με ένα τσιγάρο στο στόμα και δυο μπουκάλια μπύρας στο ένα χέρι. Έδωσε δείγμα με τη μια, μας κοίταξε, μας είπε ‘παίξατε καλά, καλή τύχη’ και έφυγε.»
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/12/corinthians-500x333.jpg)
Οι παίκτες της Κορίνθιανς, ο πάγκος και όλοι οι θεατές αποχαιρετούν τον Σώκρατες με τον αγαπημένο του τρόπο πανηγυρισμού, κρατώντας υψωμένη τη δεξιά γροθιά τους
sombrero.gr
Η Κορινθιακή δημοκρατία
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/11/socr.jpg)
Κάτι μέρες σαν κι αυτές τον Νοέμβρη του 1982 στην, υπό στρατιωτική δικτατορία από το 1964, Βραζιλία οι παίκτες της Κορίνθιανς έβγαιναν στον αγωνιστικό χώρο για ένα ακόμα παιχνίδι έχοντας γραμμένο στις φανέλες τους το σύνθημα «Ψηφίστε στις 15», προτρέποντας τον φοβισμένο λαό να συμμετάσχει στις επερχόμενες εκλογές της χώρας. Δεν ήταν όμως η πρώτη, ούτε και η τελευταία φορά που η ομάδα ύψωνε το ανάστημα της ενάντια στη χούντα που εξουσίαζε για χρόνια την Βραζιλία.
Λίγο καιρό πριν, στις εκλογές του συλλόγου ο κόσμος της ομάδας είχε κληθεί να ψηφίσει μεταξύ της απερχόμενης διοίκησης και μιας νέας ομάδας ανθρώπων με επικεφαλής τον Βαλντεμάρ Πιρές και ηγετική φιγούρα στο χόρτο αλλά και έξω απ’ αυτό τον μεγάλο Σώκρατες. Το ‘Κίνημα της Κορινθιακής Δημοκρατίας’, όπως μετέπειτα ονομάστηκε από καλλιτέχνες και διανοούμενους που το στήριξαν βλέποντας σ’ αυτό την πιο σοβαρή μορφή αντίδρασης στη χώρα, ανέλαβε τελικά την ομάδα και στα τρία χρόνια που άντεξε (μέχρι τη φυγή του Σώκρατες για την Ιταλία το 1984, όταν και απορρίφθηκε από τη βουλή η πρόταση για αλλαγή του συντάγματος και επαναφορά των ελεύθερων εκλογών) κατάφερε να γράψει τη δική του ξεχωριστή σελίδα στην παγκόσμια ιστορία του ποδοσφαίρου.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/11/Soc.jpg)
Με μια φιλοσοφία που στηριζόταν στο μότο ‘Κέρδισε ή χάσε, αλλά πάντα δημοκρατικά’ και στο σκεπτικό ότι για όλες τις κινήσεις του συλλόγου – από τις μεταγραφές και τα διάφορα διοικητικά-αγωνιστικά θέματα μέχρι το τι θα φάει η ομάδα και τι ώρα θα γίνει οτιδήποτε – πρέπει να λαμβάνεται με την ίδια ακριβώς βαρύτητα η άποψη όλων, από τον πρόεδρο μέχρι τον βοηθό προπονητή και τον τελευταίο παίκτη, η Κορίνθιανς εφάρμοσε την πρώτη και μοναδική στα χρονικά κανονική δημοκρατία στα πλαίσια μιας ομάδας.
Τα δυο κερδισμένα πρωταθλήματα της επαρχίας του Σάο Πάολο το 1982 και το 1983 και οι αρκετοί ύμνοι για το θεαματικό, επιθετικό ποδόσφαιρο που έπαιζε ήταν απλά οι ενδο-γηπεδικές επιτυχίες του απίστευτου πειράματος της παρέας του Σώκρατες. Το γεγονός ότι η ομάδα έβγαινε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας στα περισσότερα παιχνίδια διάφορα πανό με πολιτικά μηνύματα (όπως ένα που έγραφε ‘Θέλω να ψηφίσω για πρόεδρο’ ή ένα ακόμα πιο λιτό και περιεκτικό που περιλάμβανε μόνο μια λέξη, λέξη σχεδόν απαγορευμένη στη χώρα εκείνη την εποχή: ‘Democracia’) αγνοώντας επιδεικτικά τις απειλές της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας και η γενικότερη παραδοχή ότι όλο αυτό το αντικαθεστωτικό πανηγύρι που λάμβανε χώρα σε κάθε παιχνίδι της ομάδας έβαλε κι αυτό ένα μικρό λιθαράκι στην πτώση της χούντας το 1985, ήταν με διαφορά τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του πιο ρομαντικού ποδοσφαιρικού κινήματος που εμφανίστηκε ποτέ.
Ένα κίνημα με άτυπο αρχηγό μια από τις πιο ξεχωριστές προσωπικότητες στην ιστορία του παιχνιδιού, που εκτός από κανονικός γιατρός, φανατικός καπνιστής και πότης, φιλόσοφος, φαντεζί παίκτης και ηγέτης εντός γηπέδου ήταν και η φωνή του απλού λαού της Βραζιλίας σε πολλά σοβαρά κοινωνικά θέματα, από αυτό της διεξαγωγής ελεύθερων εκλογών μέχρι την έλλειψη υποδομών σε παιδεία και υγεία. «Αν οι άνθρωποι δεν έχουν τη δύναμη να πούνε αυτό που θέλουν, θα το πω εγώ γι’αυτούς. Όσο ήμουν ποδοσφαιριστής τα πόδια μου ενίσχυαν τη φωνή μου» έλεγε ο Σώκρατες μετά την απόσυρση του από το ποδόσφαιρο, το οποίο υπηρέτησε έχοντας πάντα σαν βασική αρχή την ιδέα: «H ομορφιά έρχεται πρώτη. Η νίκη έρχεται μετά. Αυτό που έχει σημασία είναι η ευχαρίστηση». Και όσοι θυμούνται τη Βραζιλία του 1982 καταλαβαίνουν τι εννοούσε.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/11/socrates.jpg)
sombrero.gr
-
και στα δικά μας
Εμείς κάτι ανάλογο πράξαμε το 1974. Τα άλλα γράφτηκαν στα σχόλια κάτω από το άρθρο στο φουμπου.
-
Δεν ήταν μετακίνηση τότε.Αθηναίοι ήταν.
-
Ήταν και παραηταν. Μην μειώνουμε την ιστορία μας.
Ηπειρώτες Αθηναίοι δεν είναι δα και λίγο, και είχαν πάει και από εδώ.
-
Μετακίνηση ήταν στο Αλκαζάρ.Όχι αυτό.Αυτό δεν μειώνει το τι έγινε εκείνη την ημέρα.Άλλωστε σαν δεύτερη έδρα η Αθήνα ξεκίνησε προ ΠΑΣ και συνέχισε και με τον ΠΑΣ.Είναι σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μας έτσι και αλλιώς.
-
Ασχετο αμα δεν το ξερετε.....Η Κορινθιανς πηρε το ονομα της απο την Κορινθο,δεν ειναι ψεμα
Απο ενα Βραζιλιανο αρχαιλογο που εκανε ανασκαφες στην αρχαια Κορινθο..Μου κανει εντυπωση πραγματικα
-
Ασχετο αμα δεν το ξερετε.....Η Κορινθιανς πηρε το ονομα της απο την Κορινθο,δεν ειναι ψεμα
Απο ενα Βραζιλιανο αρχαιλογο που εκανε ανασκαφες στην αρχαια Κορινθο..Μου κανει εντυπωση πραγματικα
Το μεγαλείο του ελληνισμού.
-
Ασχετο αμα δεν το ξερετε.....Η Κορινθιανς πηρε το ονομα της απο την Κορινθο,δεν ειναι ψεμα
Απο ενα Βραζιλιανο αρχαιλογο που εκανε ανασκαφες στην αρχαια Κορινθο..Μου κανει εντυπωση πραγματικα
Δεν νομιζω.
-
Η Κορίνθιανς (πορτογαλικά: Corinthians)[1] είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην Σάο Πάολο. Ιδρύθηκε το 1910 από μετανάστες που είχαν εθνικότητα Πορτογάλων, Ιταλών και Ισπανών. Το όνομα τους προήλθε από την πρώην αγγλική ομάδα ποδοσφαίρου αλλά πρόσθεσαν στο τέλος του ονόματος το αγγλικό s ώστε να ξεχωρίζουν οι ομάδες μεταξύ τους.
Βικι
-
Όπως οι περισσότερες αργεντίνικες ομάδες έχουν ονομασίες αγγλικές γιατί πρακτικά το πόδοσφαιρο εκει το φέραν οι Άγγλοι ( βλέπε riverplate κτλπ) έτσι και η λέξη Κορίνθιανς είναι ουσιαστικά το Κορίνθιοι άρα είναι ελληνικής προέλευσης.
-
Εδώ κολλάει ένα πανί που είχαν βγάλει οι Βραζιλιάνοι παλιότερα προς την Αγγλία σε κάποιο mundial, "η Αγγλία εφεύρε το ποδόσφαιρο, η Βραζιλία το διδάσκει".
-
Ασχετο αμα δεν το ξερετε.....Η Κορινθιανς πηρε το ονομα της απο την Κορινθο,δεν ειναι ψεμα
Απο ενα Βραζιλιανο αρχαιλογο που εκανε ανασκαφες στην αρχαια Κορινθο..Μου κανει εντυπωση πραγματικα
Ουι τριαρι ο τζες
-
Όπως οι περισσότερες αργεντίνικες ομάδες έχουν ονομασίες αγγλικές γιατί πρακτικά το πόδοσφαιρο εκει το φέραν οι Άγγλοι ( βλέπε riverplate κτλπ) έτσι και η λέξη Κορίνθιανς είναι ουσιαστικά το Κορίνθιοι άρα είναι ελληνικής προέλευσης.
Και παλι δεν νομιζω.
-
Κορινθιανς:
Founded in 1910 by five railway workers, Corinthians was inspired by the London-based club Corinthian Football Club
Κορινθιαν Φουτμπολ Κλαμπ:
The first proposed name for the club was the "Wednesday Club", but this was changed to the "Corinthian Football Club" on the suggestion of Harry Swepstone
Χάρης Σουεπστον:
Nicknamed the 'Little Pilgrim' by the press, Swepstone has the dubious distinction of conceding 18 goals in just six international matches as England goalkeeper, despite keeping two clean sheets, after making his debut in a 5–4 defeat to Scotland at Hampden Park
Swepstone was a founder-member of the famous amateur team Corinthian, established in 1882, and is credited as suggesting the team's name
Εχει πολύ ενδιαφέρον η ιστορία τς εγγλεζας Κορίνθιαν.
Η οποία κρατάει το ρεκόρ της πιο μεγάλης νίκης εναντίον της Μάνσεστερ Γιουν. με ...11-3 (ή της πιο βαριάς ήττας της ΜU)
...επειδή ένας τζέντλεμαν δεν θα έκανε ποτέ ένα εσκεμμένο φάουλ, όταν στη Κορίνθιαν καταλογιζόταν πέναλτι, ο τέρμας, ακούμπαγε στο δοκάρι κι απλά παρακολουθούσε τη μπάλα να πηγαίνει στα δίχτυα.
Όταν κέρδιζε πέναλτι, ο αρχηγός πήγαινε και το βάραγε πάνω από το οριζόντιο δοκάρι...
Από την Κορίνθιαν, πήρε το άσπρο μπλουζάκι η Ρεάλ και το όνομα η Παουλίστας.
-
http://www.loutrakiblog.gr/2012/10/blog-post_4908.html
http://streetlife1.blogspot.com/2017/03/blog-post_597.html
Κοιτα μπορει Παγουρενκο να κραζω την πολη που μενω,αλλα σιγουρα στην αρχαιοτητα ως πολη ειχε την μεγαλυτερη αιγλη ακομα και απο την Αθηνα....Απο ιστορικης αποψης η Κορινθος ηταν πολη με την μεγαλυτερη οικονομικη δυναμη του τοπου και βεβαιως πολη γνωστη για τα ροζ σκανδαλα,εξου και το παρατσουκλι λαιδες....Οταν κατακτηθηκε η ελληνικη περιχη απο του Ρωμαιους,πρωτη δουλεια των Ρωμαιων ηταν να εξαφανιζουνε την Κορινθο γιατι δεν μπορουσσανε να διαννοηθουνε πως μια πολη σαν την Κορινθο ειχε περισοτερο φραγκο απο οτι ειχε η ιδια η Ρωμη
Πραγματικα εχει τρομερη ιστορια αυτη η περιοχη,ασχετως αμα πλεον ειναι ατελειωτο μπουρδελο πλεον,και το λεω κυριολεκτικα,να και κατι συνδεομαστε με το παρελθον αλλα και μεταφορικα
Απο αρχαιολογο πηρανε το ονομα τους,τωρα μπορει να ηταν εγγλεζος,παντως ειναι ειναι γνωστο πως το ονομα Κορινθιας εχει σαν βαση την αρχαια Κορινθο
-
Οι πηγές δεν αναφέρουν κάτι.Οπότε προς το παρόν δεν έχει Κόρινθο.Άσχετα με την ιστορία της πόλης.
Λοκέ ξέχασες κάτι ακόμα σημαντικό αν λάβουμε υπόψη την εποχή
Fielded the first Black player to play Association Football at international level, Andrew Watson[11]
The next non-white person to receive a full international cap for Scotland was Paul Wilson in 1975. The next black person selected to play for Scotland after Andrew Watson was Nigel Quashie in 2004, 120 years later.
-
Το ονομα το εχει παρει απο την Κορινθο,μην επιμενεις......
Αυτες οι πηγες τσαμπα λες να τις εβαλα...Η οταν ο Σοκρατες αναφεροντανε στην Κορινθιακη δημοκρατια μιας και ψαγμενος και μορφωμενος ,λες να το αναφερε στην τυχη?
Περι αρχαιολογου και αυτο ειναι σιγουρο,απλως μπορει να ηταν εγγλεζος ασχετα αμα δεν αναφερεται σε πηγες σε αυτη την τοπικη τραβα βρες ομαδα στην αγγλια
Εδω ρε εχουνε παρει ονομασια ποσες πολεις την ονομασια τους,πανεπιστημια,ξενοδοχεια και εγω δεν ξερω τι αλλο,σε ξενες χωρες απο την Κορινθο...Λες να ηταν δυσκολο για ομαδα..Μοναχα στην ΗΠΑ παιζει να ειναι πανω απο καμια εικοσαρια πολεις με το ιδιο ονομα
Στα μπρικια μου για την Κορινθο στο ειπα,αλλα μην επιμενεις για πραγμα το οποιο θεωρειτε δεδομενο και το γνωριζουνε ολοι εδω κατω..........
Γραψε λαθος εικοσι ειπα?
List of locations named after Corinth
From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to navigationJump to search
Due to its ancient history and the presence of St. Paul the Apostle in Corinth, several locations all over the world have been named after the city.
United States
Corinth, Bullock County, Alabama
Corinth, Clay County, Alabama
Corinth, Cullman County, Alabama
Corinth, Randolph County, Alabama
Corinth, Walker County, Alabama
Corinth (Plantersville), Alabama
Corinth, Bradley County, Arkansas
Corinth, Howard County, Arkansas
Corinth, Polk County, Arkansas
Corinth, Yell County, Arkansas
Corinth, Coweta and Heard Counties, Georgia
Corinth, Sumter County, Georgia
Corinth, Walker County, Georgia
Corinth, Humboldt County, Iowa
Corinth, Williamson County, Illinois
Corinth, Osborne County, Kansas
Corinth, Humboldt County, Iowa
Corinth, Grant, Harrison, and Scott Counties, Kentucky
Corinth, Logan County, Kentucky
Corinth, Lincoln Parish, Louisiana
Corinth, Penobscot County, Maine
Corinth, Kent County, Michigan
Corinth, Phelps County, Missouri
Corinth, Alcorn County, Mississippi
Corinth, Perry County, Mississippi
Corinth, Big Horn County, Montana
Corinth (town), New York
Corinth (village), New York
Corinth, Chatham County, North Carolina
Corinth, Nash County, North Carolina
Corinth, Rutherford County, North Carolina
Corinth, Williams County, North Dakota
Corinth, Oconee County, South Carolina
Corinth, Saluda County, South Carolina
Corinth, Texas
Corinth, Vermont
Corinth, West Virginia
Corinth-Holder (Hocutts Crossroads), North Carolina
Brazil
Corinto, Minas Gerais
Colombia
Corinto, Cauca
El Salvador
Corinto, Morazán
Nicaragua
Corinto, Chinandega
St. Lucia
Corinth, Gros Islet
-
Η πηγή που έφερες απλά κάνει μια αναφορά χωρίς στοιχεία.Αναφέρει και μια πιθανότερη εκδοχή αλλά χωρίς στοιχεία γενικά.Στην κατηγορίες της Αγγλίας αναφέρουν ελληνικά ονόματα αλλά δεν προκύπτουν από Ελλάδα μεριά.
https://en.wikipedia.org/wiki/Corinthian_League_(football)
https://en.wikipedia.org/wiki/Athenian_League
https://en.wikipedia.org/wiki/Spartan_South_Midlands_Football_League
Από εκεί και πέρα το σημαντικό δεν είναι πως προέκυψε το όνομα αλλά ότι έκανε ο Σώκρατες αλλά και τι κατάφεραν οπαδικά τότε.Πηγή έμπνευσης ίσως και για την δική μας ομάδα.
-
Δηλαδη το Θ στα αγγλικα ειναι πολυ διαδεδομενο και ολος αυτο το ονομα το εβγαλαν τυχαια...
Με κανεις να ψαχνω τωρα
-
Ψάξε και αν βρεις κάτι παρουσίασε το.
-
Corinthian or Corinthians may refer to: A demonym relating to the port of Corinth in Greece; Corinthian order, a classical order of ancient Greek ... Corinthian-Casuals F.C., English football club formed by Corinthian F.C. and Casuals F.C.; Corinthian F.C. ... This page was last edited on 3 February 2018, at 10:13 (UTC)
Κατσε θα βρω και αλλα....
https://books.google.gr/books?id=XXW4DAAAQBAJ&pg=PT145&lpg=PT145&dq=corinthians+brazil+from+greek+name&source=bl&ots=cxhhuxbWih&sig=K4NxsAgPiMACanxh2lBg02OIs3s&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjf4pjclI7fAhWDCOwKHVi6AX4Q6AEwA3oECAcQAQ#v=onepage&q=corinthians%20brazil%20from%20greek%20name&f=false
-
Mην επιμενεις fon αφου το ξερει ο αyuto και ολη η Κορινθος καποια στιγμη θα το μαθουν και στην Βραζιλια απο πηραν το ονομα τους να ενημερωσουν το επισημο σαιτ τους.
-
https://books.google.gr/books?id=nybY_N00vZQC&pg=PT15&lpg=PT15&dq=corinthians+brazil+greece&source=bl&ots=n4N0-pneVP&sig=4aQTfiQ-ZsC3ES1vmVyruZUCQbc&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjBzsLflY7fAhWrqIsKHcyAB9AQ6AEwDnoECAoQAQ#v=onepage&q=corinthians%20brazil%20greece&f=false
Επισημαινετο κυριε ξερολιξ σε αυτους τους ξενους που τα γραφουνε οχι σε εμενα.....
Σου ειπα αμα ψαξω θα βρω πανω απο πενηντα πηγες...Γιατι ξερεις οτι δεν κοιταω πηγες ποτε,μονο σε φαση προκληση
Και ναι η ονομασια τους απο την αρχαια Κορινθο προερχεται,οσο και να χτυπας το κωλο σου.....
Ψεματα αφου το αμφισβητει ο φον
https://www.jstor.org/stable/40257497?seq=1#page_scan_tab_contents
Ουτε ο Σοκρατες φαντασου δεν γνωριζει τι του γινεται
http://archive.wilsonquarterly.com/essays/socrates-corinthians-and-democracy
-
Αν είναι να γκουγκλάρεις Σώκρατες δημοκρατία Κόρινθος και να ποστάρεις ότι άκυρο βγάζει,να σου πούμε έχεις δίκιο να σχολάμε.Μην το ζαλίζουμε πολύ.Το θέμα δεν είναι από που προήρθε το όνομα αλλά κάποια πράγματα που είναι σημαντικότερα και μπορεί κάποιος να τα διαβάσει παραπάνω.Μετά απλώς σε βάζουν σε σκέψεις τα κείμενα.Σε προβληματίζουν.
Before I am charged with unfair labeling, let me make clear that I am talking not about ancient Greece but 20th-century Brazil. The Corinthians under discussion rarely, if ever, travel by boat, and this particular Socrates, while given to philosophizing, is a popular soccer player.
"Corinthian Democracy," to come directly to the point, refers to a political movement conceived by team administrators and soccer players in an attempt to alter the managementllabor relations of the "Corinthians," a club in Siio Paulo, Brazil's great southern industrial city. The movement seized headlines for the first time in 1982, on the eve of elections for the club presidency. It did so because of the soccer stars involved and also because of certain resemblances between the club's internal politics and the larger Brazilian political arena.
Από την πηγή του Αγιούτο..
Στο μεταξύ στην αρχαία Κόρινθο δεν είχαν δημοκρατία.
Στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. καταλύθηκε το πολίτευμα της αριστοκρατίας και εγκαθιδρύθηκε Τυραννία με πρώτο Τύραννο τον Κύψελο. Τον Κύψελο τον διαδέχτηκε ο Περίανδρος που χαρακτηρίστηκε ένας από τους επτά σοφούς της Αρχαϊκής περιόδου. Τον Περίανδρο τον διαδέχτηκε ο ανηψιός του Ψαμμήτιχος, ο οποίος δολοφονήθηκε τρία χρόνια αργότερα και επανήλθε το καθεστώς της αριστοκρατίας.
Τα επόμενα χρόνια η Κόρινθος ανέπτυξε έντονο εμπορικό ανταγωνισμό με την Αθήνα που οδήγησε στο ξέσπασμα του Πελοποννησιακού πολέμου. Η Κόρινθος συγκρότησε συμμαχία με τη Σπάρτη και άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, εναντίον της Αθήνας, προσφέροντας στη συμμαχία τον ισχυρό της στόλο, το μοναδικό στην αρχαία Ελλάδα που μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Αθηναϊκό.
Μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, στην Κόρινθο ξέσπασε εμφύλιος μεταξύ ολιγαρχικών και δημοκρατικών. Η επικράτηση των δημοκρατικών έστρεψε την Κόρινθο σε συμμαχία με την Αθήνα, καθώς και με τη Θήβα. Η νέα συμμαχία συγκρούστηκε με τη Σπάρτη και ο πόλεμος αυτός έγινε γνωστός ως Κορινθιακός πόλεμος. Ο πόλεμος αυτός τελείωσε το 386 π.Χ. με την Ανταλκίδειο ειρήνη.
Το 365 π.Χ. κατέλαβε την εξουσία ο Τιμοφάνης,στην Κόρινθο και κυβέρνησε τυραννικά. Στις παρακλήσεις και νουθεσίες του αδερφού του Τιμολέοντα, ο Τιμοφάνης δεν έδωσε σημασία κι έτσι ο Τιμολέων έλαβε μέρος σε συνωμοσία, που είχε ως αποτέλεσμα τον φόνο του τυράννου. Η Κόρινθος απαλλάχθηκε από την τυραννία και αρκετοί πολίτες θεωρούσαν τον Τιμολέοντα τυραννοκτόνο ενώ άλλοι, μεταξύ αυτών και η μητέρα του, αδελφοκτόνο.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B1_%CE%9A%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%82
Κανένας φιλόλογος μας βρίσκεται;;;; :P :P :P
-
Τις αλλες πιο πανω ,που αναφερουνε ομαδες Βραζιλιανικες με το προθεμα κορινθιανς που εχει παρει το ονομα τους απο την Αρχαια Κορινθο,απαρατηρητες σου περασανε φανταζομαι
-
Τις αλλες πιο πανω ,που αναφερουνε ομαδες Βραζιλιανικες με το προθεμα κορινθιανς που εχει παρει το ονομα τους απο την Αρχαια Κορινθο,απαρατηρητες σου περασανε φανταζομαι
Ισχυρίστηκες κάτι συγκεκριμένο.Για έναν αρχαιολόγο που έδωσε το όνομα της Κορίνθου στην Κορίνθιανς.Αν έχεις πηγές για το πολύ συγκεκριμένο θέμα να το δούμε.Αλλιώς να σου πούμε έχεις δίκιο να σχολάμε.
Σε νήμα σαν αυτό....έλεος...
-
έναν αρχαιολόγο που έδωσε το όνομα της Κορίνθου στην Κορίνθιανς
Μαναχά ένας;
In 1910, the football in Brazil was an elitist sport. The top clubs were formed by people who were part of the upper classes. Among them were Club Athletico Paulistano, São Paulo Athletic Club,[1] and Associação Atlética das Palmeiras.[2] Lower class society excluded from larger clubs founded their own minnow clubs and only played "floodplain" football.
Buckling the trend, a group of five workers of the São Paulo Railway, more precisely Joaquim Ambrose and Anthony Pereira (wall painters), Rafael Perrone (shoemaker), Anselmo Correia (driver) and Carlos Silva (general laborer)...
ΠΕΝΤΕ αρχαιολόγοι ήντουσαν. Το γράφει καθαρά. Με ονόματα και διευθύνσεις.
Και συνεχίζει και αναφέρει πως εμπνεύστηκαν από την αρχαία Κόρινθο το όνομα
residents of the neighborhood of Bom Retiro. It was August 31, 1910. when these workers were watching a match featuring an London-based club touring Brazil, Corinthians FC.
After the match, while the group returned home, The men spoke of partnerships, business idea's, and general dreams of grandeur. In the mind of each one surfaced a great idea: the foundation of a club, after several exchanges in a lively argument, a common ground led those athletes the same dream. The arguments led to the conclusion that they would meet the next day to make a dream into reality.
September 1, 1910. In anticipation of heavy rains, the group agreed to meet after sundown in public sight. That night at 8:30 pm, on Rua José Paulino ("Rua dos Imigrantes" (Immigrants Street)), underneath the glow of an oil lamp the five workers reunited alongside their guest and neighbors from Bom Retiro. That night the club was founded, alongside its board of directors who elected Miguel Bataglia as the first club president.
September 5, 1910, 8 pm at the residence of President Bataglia, the discussion on a club name began. the first ideas for the name of the club were full of Brazilian national spirit: Carlos Gomes Football Club and Futebol Clube Santos Dumont.
However, these prominent Brazilian names were put aside after the English amateur team they had witnessed a few day earlier Corinthian ,
which donned pink and brown shirts and won all six games in São Paulo and Rio de Janeiro during an exhibitional tour of Brazil. The name would stand Sport Club Corinthians Paulista as an homage to the great British club.
Πόσο πιο καθαρά να το πει?
και συνεχίζει για να επανέλθουμε και στο θέμα, αφού τέλος 5 αρχαιολόγοι π δούλευαν στους αρχαίους σιδηρόδρομους τόδωκαν το όνομα γιατί βρήκαν μια σιδηροδρομική αρχαία γραμμή σε κορινθιακό ρυθμό:
It was then that President Bataglia declared "Corinthians will be a team of the people, by the people and for the people," a claim in reference to the previous "elite"-only football culture in Brazil at the time. The claim stuck and is still used to this day with Corinthians being known as the "Time do Povo" or the "Team for the People".
To buy the first ball, a bill traveled all over the neighborhood, it was necessary raise Rs$6000 to acquire the main instrument of the team. Directors board policy stated that only club associates could donate. This promoted many to officially join the club and forgo their morning coffee to aid the club. Nickel by nickel the money slowly trickled in. Fortune struck when the donations of Rs$200 and a mountain of pennies was all that was required to secure the ball.
On the counter of a shop on Rua de Sao Caetano, directors poured the pennies, two hundred réis, and the haggling necessary for the regulation football. Everyone wanted to get their hands on the cherished ball that would roll across the São Paulo floodplain, parading the sacrifice that led a group of idealists to transform São Paulo Football. Effectively ending the elitism of Paulista Football and initiating its inclusion of all social classes, the beginning of Modern Football in São Paulo. This sport was once solely reserved only for a particular social group. At the time it was not popularly embraced, due to a curtain that divided the rich from the impoverished students and illiterate.[3]
Corinthians played their first match on September 10, 1910, away against União da Lapa, a respected amateur club in São Paulo; and despite being defeated by 1–0, this match would mark the beginning of a successful era as an amateur club.
On September 14, Luis Fabi scored Corinthians' first goal against Estrela Polar, another amateur club in the city, and Corinthians won their first game 2–0.
Ξεροκέφαλε Φον, ΠΑΣ να διαλύσεις κι αυτό το θέμα, έλεος!
Α ρ χ α ι ο λ ό γ ο ι.-
-
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/0/0b/TheCorinthian.jpg)
-
Σχολασε η κουβεντα νομιζω με την ξεροκεφαλια σου
http://www.desenredo.com.br/Gerais/Corinthians.htm
http://origemdequasetudo.blogspot.com/2010/01/corinthians-origem-do-nome.html
Κανε μεταφραση λοιπον απο Πορτογαλεζικη γλωσσα,και θα βρεις αμετρητες πηγες λοιπον.....Φανταζομαι επιτελους πειστηκες,δεν πιστευω να το συνεχισεις
Και ναι αρχαιλογος θα ητανε εγγλεζος ειπα Βραζιλιανος το ειπα χωρις να δω πηγες.......Αυτο ειναι δεδομενο και το λενε οι ανθρωποι που ασχολουνται με την ιστορια της αρχαις Κορινθου που ειναι κωμοπολη πανω απο την Κορινθο,εσυ τι λες να του καρφωσε στα καλα του καθουμενου να βαλανε ονομα μιας αρχαιας πολης της Ελλαδος
-
Είπαμε λήξαν το θέμα.
Οπως αναφέρει ΚΑΘΑΡΑ και το λινκ στα πορτογαλέζικα:
O time foi fundado em 1910 por operários do Bom Retiro, o nome é uma homenagem ao Corinthian Casuals Football Club, time de estudantes ingleses que veio ao Brasil para participar de amistosos e divulgar o esporte pelo mundo
το οποίο μεταφραζόμενο στα Αγγλικά λέει:
The team was founded in 1910 by Bom Retiro workers. The name is a tribute to Corinthian Casuals Football Club, a team of English students who came to Brazil to participate in friendly matches and spread the sport around the world.
δηλαδή στα ελληνικά:
Η ομάδα, ιδρύθηκε το 1910, από εργάτες του Bom Retiro. Το ονομα είναι φόρος τιμής στην Κορινθιαν, μια ομάδα από Αγγλους μαθητές που ήρθαν στη Βραζιλία για να συμμετέχουν σε φιλικά παιχνίδια και να διαδώσουν την ιδέα του αθλήματος στον κόσμο
Τέλος, το ξεκαθάρισε πλήρως ο αγιούτος, μην επανέλθει κανείς αμφισβητώντας τον νονό Αρχαιολόγο.
-
ναι αλλα την κορινθιαν την αγγλικη την ονομασαν λογω της κορινθου B-) B-) B-)
-
Επειδη ο φον δεν ξερει..
Την ιστορια της Κορινθου επρεπε να την ζηλευει η Αρχαια Αθηνα και η Σπαρτη
Απλα οι τυποι που λογιζονται ως Κορινθιοιοι πλεον ειναι απαραδεκτοι...........Απλως ο Κορινθιος αντιπρωπσωπευει το μεσο ελληνα,μιζα,διαφθορα,σπιτι στι αιγειαλο,λιοστασια σε αρχαιολογικους χωρους,αρχαιοκαπηλοι,και ολα τα κακα που αντιπρωσωπεουμε σαν κρατος
Εχει γινει νουμερο ενα τουριστικος τοπος σε αρχαια η Ακροπολη και οι Μυκηνες που αντικειμενικα δεν φτουρανε μια .αλλα καλα να τα παθουνε γιατι ο Κορινθιος ειναι καβατζοπουστες και ολοι κοιτανε το συμφερον τους με αποτελεσμα το μεγα ναο του Απολλλωνα στην Αρχαια Κορινθο (επιβηλτικο σαν την Ακροπολη)να το ξερουνε μονο οι ντοπιοι και οσοι ξεκαρφωτοι τουριστες που ερχονται
https://youtu.be/6SNlStAcKdM
Πραγαμτικα το βιντεο δεν δειχνει ουτε το 30% απο αρχαιολογια μερη.........Και ας μην ξεχναμε δεν δειχνει Νεμεα,Σικυωνα(κιατο),Ξυλοκαστρο,φενεος,Γκουρα(δηλαδη τον μισο νομο κορινθιας)και και και στο βιντεο απο αρχαιες τοποθεσιες αλλα δειχνει μονο το περιξ της Κορινθου
Σβηστε τα απο πανω
-
ναι αλλα την κορινθιαν την αγγλικη την ονομασαν λογω της κορινθου B-) B-) B-)
Tο πιο πιθανο.
Η ερωτηση που μενει τωρα ειναι μια:
Απο που πηρε η κορινθος το ονομα της?
Ξεκινηστε... :P :P :P
-
Κορη του Ανθους
Δικια μου εποιινοηση μολις τωρα B-)
https://youtu.be/YnOtMo-wdJg
Εχω φαει σουμα σαν πιτσιρικας με το ποδηλατο ακομα το θυμαμαι απο εκει,απο την Ακροκορινθο με λιγα λογια απο την Αρχαια Κοορινθο εφτασα στην συγχρονη Κορινθο που πιανει θαλασσα :))
-
https://youtu.be/6SNlStAcKdM
Πραγαμτικα το βιντεο δεν δειχνει ουτε το 30% απο αρχαιολογια μερη.........Και ας μην ξεχναμε δεν δειχνει Νεμεα,Σικυωνα(κιατο),Ξυλοκαστρο,φενεος,Γκουρα(δηλαδη τον μισο νομο κορινθιας)και και και στο βιντεο απο αρχαιες τοποθεσιες αλλα δειχνει μονο το περιξ της Κορινθου
Κοιτα ανακαλυψεις που εκανε ο Βραζιλιανος αρχαιολογος
-
Δεν ειναι ουποπια....
Αρχαιολογοι δουλεουνε μεχρι απο τα νησια Παλαου λογου χαρη................Μην σου φαινεται παραξενο Παστακη,εσυ νομιζεις οτι κανω πλακα
Αυτο το καιρο που συζηταμε μιας και γειτνιαζει το επαγγελμα μου με αρχαιλογους(ενα θα σου πω κανω κατι αυτη την στιγμη που θα το δωσω για Ολλανδια εχε υπομονη που θα το βγαλω φωτο εδω μεσα,μην προτρεχεις γιατι μπορει να ειμαι ξεροκεφαλος αλλα θα καταλαβεις γιατι,υπομονη μονο..Το μονο που θα σου πω οτι σχετιζεται με εμας ),εχει σκασει εδω και ενα μισο χρονο γκρουπακι απο Εγγλεζους,Κινεζους και Ινδους και βεβαιως με συνεργασια με εμας,για την ανακαλυψη του μεγαλυτερου λιμανιου της αρχαιας Ελλαδος που ειναι στο Λεχαιο,δεκα χιλιομετρα εξω απο την Κορινθο
Πως σου φαινεται παραξενο αμα ηταν καποιο Βραζιλιανος αρχαιολογος?
Οι Αρχαιολογοι ειναι χομπι και καψουρα δεν εχει εθνη
-
Αμα ειναι κανναβη ξεχνα την Ολλανδια,θα την σπρωξουμε εδω να οικονομησουμε
-
Μπα θα καταλαβεις,ποσω για το πουτσο νοοτροπια εχουμε......
Και θεοποιουμε καποια πραγματακια ενω δεν αξιζε,και ναι μιλαω για τον ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ
Τελος τα βοηθηματα,και πολλα ειπα B-)
Στο μελλον αυτα οταν και το ποσταρω γιατι θελει διαδικασια , και θα αναφερθω αναλυτικοτερα περι Ολλανδιας
-
Επίβεβαιωνω και εγώ ότι ο αγιουτος όντως κάτι ετοιμάζει καλό και σπάνιο κιόλας!!
Το όνομα σου δεν μου είπες ακόμα ρεε
-
Δεν τα ξερετε καλά
Οι Ανουνάκι φτιαξαν την ομάδα.
https://twitter.com/joankik_1/status/1071136416778936321
-
Ένα πρωτάθλημα που δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/12/flum-500x333.jpg)
Πρωτάθλημα 2012.
Η Φλουμινένσε κατακτάει το τέταρτο πρωτάθλημα της ιστορίας της και οι οπαδοί της, που υπολογίζονται περίπου στα τέσσερα εκατομμύρια, ξεχύνονται στους δρόμους για να πανηγυρίσουν. Μεγάλος πρωταγωνιστής και ήρωας της ομάδας αναδεικνύεται ο Φρέντ που πετυχαίνει 20 γκολ και ανακηρύσσεται πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος.
Πρωτάθλημα 2013.
Λίγες μόλις μέρες μετά τη συμπλήρωση ενός ημερολογιακού έτους η Φλουμινένσε γίνεται η πρώτη πρωταθλήτρια Βραζιλίας που υποβιβάζεται την αμέσως επόμενη χρονιά στη δεύτερη κατηγορία. Ο Φρέντ δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυα του παρακολουθώντας από την κερκίδα (όντας τραυματίας εδώ και καιρό) το τελευταίο παιχνίδι του πρωταθλήματος. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η ομάδα υποβιβάζεται από την πρώτη κατηγορία.
—–
Πρωτάθλημα 2009.
Δέκα μόλις παιχνίδια πριν το τέλος του πρωταθλήματος μια μαθηματική μελέτη που δημοσιοποιείται σε κάποιο Βραζιλιάνικο σάιτ δίνει στην ουραγό της βαθμολογίας Φλουμινένσε 2% πιθανότητα για να σωθεί. Παρά το εντυπωσιακό σερί νικών που ακολουθεί, μέχρι και την προτελευταία αγωνιστική η Φλου βρίσκεται συνεχώς στις θέσεις υποβιβασμού (την ίδια ώρα που στο Κύπελλο Σουνταμερικάνα έφτανε στον τελικό, τον οποίο και έχανε από μια ομάδα που την είχε κερδίσει μια χρονιά πριν και στον τελικό του Λιμπερταδόρες!). Με μια ισοπαλία στο φινάλε της χρονιάς μέσα στην έδρα της Κορτίμπα το θαύμα ολοκληρώνεται και η Φλουμινένσε παραμένει στην κατηγορία.
Πρωτάθλημα 2010.
Μερικές μόλις μέρες μετά τη συμπλήρωση ενός ημερολογιακού έτους από την περίοδο που βρισκόταν στην τελευταία θέση της βαθμολογίας η Φλουμινένσε πανηγυρίζει το τρίτο πρωτάθλημα της ιστορίας της και το πρώτο μετά το μακρινό 1984. Η λογική πηγαίνει περίπατο για μια ακόμα φορά, το Βραζιλιάνικο πρωτάθλημα κερδίζει αρκετούς ακόμα πόντους στον τομέα της προβλεψιμότητας.
—–
Πρωτάθλημα 1997.
Η Φλουμινένσε βρίσκεται σε τραγική αγωνιστική κατάσταση, τελειώνει τη σεζόν με μόλις 4 νίκες και υποβιβάζεται στη δεύτερη κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της επίσημα και δεύτερη φορά ανεπίσημα, καθώς είχε υποβιβαστεί και την αμέσως προηγούμενη σεζόν αλλά με διάφορες εξώποδοσφαιρικές πιέσεις το σύστημα άλλαξε και η ομάδα παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία.
Και μετά από αυτό το γρήγορο πέρασμα από την αλλοπρόσαλλη πορεία της Φλουμινένσε φτάνουμε στη μαγεία:
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/12/brazil2000-500x667.jpg)
Πρωτάθλημα 2000 γνωστό και ως ‘Κύπελλο Ζοάο Χαβελάνζε’.
Λόγω νομικών θεμάτων και εκκρεμοτήτων που είχαν προκύψει από το σύστημα υποβιβασμού της προηγούμενης χρονιάς το πρωτάθλημα του 2000 βρίσκεται στον αέρα μέχρι και την τελευταία στιγμή, καθώς η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας αρνείται να το διοργανώσει από τη στιγμή που δεν έχει βρεθεί κάποια λύση στα δικαστήρια. Μπροστά στον, τεράστιο και βγαλμένο από τους χειρότερους εφιάλτες, κίνδυνο να μείνει η χώρα χωρίς εθνικό πρωτάθλημα για μια ολόκληρη χρονιά, δεκατρείς από τις πιο ιστορικές ομάδες της χώρας αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και μέσω μιας οργάνωσης που είχαν δημιουργήσει το 1987 να διοργανώσουν αυτές το πρωτάθλημα.
Κάπου σ’ αυτό το σημείο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πρέπει να υπάρχει σε κάποια καφενεία της Βραζιλίας κάποιος θρύλος που να περιγράφει το πως ακριβώς σχεδιάστηκε αυτή η διοργάνωση, θρύλος ο οποίος λογικά θα πηγαίνει κάπως έτσι:
Μια μέρα έντεκα άνθρωποι, μαθηματικοί και φιλόσοφοι, πρώην ποδοσφαιριστές και διαφημιστές, άνθρωποι από πολλούς διαφορετικούς επαγγελματικούς κλάδους και διάφορα κοινωνικά στρώματα, κλειδώθηκαν σ’ ένα δωμάτιο που δεν είχε ούτε τηλέφωνο, ούτε παράθυρα. Εφτά μέρες μετά, όταν οι υπεύθυνοι της ‘οργάνωσης των 13′ ξεκλείδωσαν την πόρτα βρήκαν στο δωμάτιο μόνο έναν άνθρωπο σε κατάσταση τρέλας. Δεν μπορούσε να επικοινωνήσει, δεν μπορούσε να συντάξει προτάσεις, δεν μπορούσε να εστιάσει το βλέμμα του. Είχε μόνιμα καρφωμένο στο πρόσωπο του το χαμόγελο της μούρλας ενώ κάποιοι πιο θρησκόληπτοι ισχυρίζονται ότι αν τον παρατηρούσες προσεκτικά, στην κόρη του ματιού του σχηματιζόταν το σήμα του Διαβόλου. Το δωμάτιο μύριζε θειάφι. Στο χέρι του κρατούσε μερικές σελίδες με ακατάληπτα σχέδια και βελάκια. Κανένας δεν έμαθε τι απέγιναν οι υπόλοιποι, κανένας δεν έμαθε τι απέγινε μετά ο τελευταίος επιζών, το μόνο που ξέρουν όλοι είναι ότι τα σκαριφήματα που υπήρχαν σ’ εκείνα τα χαρτιά έγιναν λίγο καιρό μετά το ‘Κύπελλο Ζοάο Χαβελάνζε’.
Το πειραματικό πρωτάθλημα ξεκίνησε τον Ιούλιο και σ’ αυτό συμμετείχαν 116 (εκατόν δέκα έξι) ομάδες και αν κάποιος αναρωτιέται γιατί τόσες η απάντηση είναι, προφανώς, «γιατί δεν υπήρχαν άλλες επαγγελματικές ομάδες στη χώρα για να τις προσθέσουν κι αυτές». Επειδή ήταν χρονικά αδύνατο ακόμα και για τους Βραζιλιάνους να παίξουν όλοι με όλους, οι ομάδες χωρίστηκαν σε τρία γκρουπ κι επειδή είναι τόσο προβλέψιμο και απλό το να υπάρχει ένα κοινό σύστημα για όλους, κάθε γκρουπ είχε το δικό του σύστημα διεξαγωγής, διαφορετικό αριθμό συμμετεχόντων και διαφορετικό αριθμό ομάδων που θα προχωρούσαν στην επόμενη φάση, που με απλά λόγια σημαίνει ότι αν ήθελες να παρακολουθήσεις ένα Σαββατοκύριακο τη συνολική δράση του πρωταθλήματος χρειαζόσουν το λιγότερο μια μέρα ρεπό από τη δουλειά σου και ένα αναλυτικό εγχειρίδιο, ώστε να μπορέσεις να αποκτήσεις εικόνα του τι γίνεται σε κάθε γκρουπ.
Στο πρώτο γκρουπ, το επονομαζόμενο και ‘Μπλε’, μπήκαν όλες σχεδόν οι μεγάλες ομάδες της χώρας, συμπεριλαμβανομένης και της Φλουμινένσε η οποία προσκλήθηκε ουσιαστικά σ’ αυτό με ρουσφετικό τρόπο (για άλλη μια φορά) παρ’ ότι ήταν ακόμα ομάδα της δεύτερης κατηγορίας. Στο γκρουπ συμμετείχαν 25 ομάδες (το οποίο όλοι γνωρίζουμε από το σχολείο ότι είναι μονός αριθμός), εκ των οποίων οι 12 πρώτες μετά από έναν ανέλπιστα απλό και ξενέρωτα φυσιολογικό γύρο αγώνων όπου όλοι αντιμετώπισαν όλους από μια φορά, προχώρησαν στην επόμενη φάση.
Στο δεύτερο γκρουπ, που ονομάστηκε και ‘Κίτρινο’, συμμετείχαν 36 ομάδες οι οποίες χωρίστηκαν σε δυο ομίλους, έτσι για τη διαφοροποίηση και για να μην μπερδέψει κατά λάθος κανένας το γκρουπ αυτό με το μπλε γκρουπ. Οι 8 πρώτοι από κάθε όμιλο προχώρησαν στη φάση των ’16’ απ’ όπου με το κλασσικό σύστημα των διπλών αγώνων και μετά και τη χρήση μικρού τελικού προέκυψαν τρεις ομάδες που θα συνέχιζαν στην επόμενη φάση του πρωταθλήματος, μαζί με τις 12 του μπλε γκρουπ.
Έχοντας ήδη δεκαπέντε ομάδες από τα δυο πρώτα γκρουπ και με δεδομένο ότι ο αλγόριθμος που είχε επινοηθεί σ’ εκείνο το θρυλικό δωμάτιο απαιτούσε 16 ‘φιναλίστ’, έμενε μια ακόμα θέση την οποία καλούταν να διεκδικήσουν όλες οι εναπομείναντες ομάδες, που κατά βάση ήταν οι μικρότερες ομάδες της χώρας που τις παλιές, καλές, παραδοσιακές εποχές αγωνιζόταν στην τρίτη εθνική. Έτσι στο τρίτο γκρουπ, με την πρωτότυπη ονομασία ‘Πράσινο και άσπρο’ (Περίμενες ένα χρώμα στο όνομα ε; Χα! Στην φέραμε. Γιατί; Γιατί έτσι.), συμμετείχαν 55 ομάδες που αρχικά χωρίστηκαν σε δυο υπο-γκρουπ τα οποία με τη σειρά τους ‘έσπασαν’ το ένα σε 4 ομίλους των 7 ομάδων και το άλλο σε 3 ομίλους των 7 κι έναν ‘ψωριάρικο’ όμιλο των 6 ομάδων. Οι 3 πρώτοι κάθε ομίλου προχώρησαν στη δεύτερη φάση, κατά την οποία σχηματίστηκαν 6 νέοι όμιλοι! Οι πρώτοι από κάθε όμιλο καθώς και οι δυο καλύτεροι δεύτεροι προχώρησαν στην τρίτη φάση, κατά την οποία (ακόμα και το άγαλμα του Χριστού του Λυτρωτή στο Ρίο έχει κλείσει τα ανοιχτά χέρια του, τα έχει βάλει στο πρόσωπο και γελάει με δάκρυα) σχηματίστηκαν δυο νέοι όμιλοι. Οι πρώτοι από κάθε όμιλο συναντήθηκαν σε νέο όμιλο σε διπλό τελικό και ο νικητής πήρε το κύπελλο απλά το ένα και τελευταίο εισιτήριο για την επόμενη φάση του πρωταθλήματος.
Μετά από έναν απροσδιόριστο συνολικό αριθμό αγώνων, ο οποίος δεν αποκλείεται να είναι συμπτωματικά ο αριθμός 666, οι δεκαέξι ομάδες που επέζησαν απ’ όλο το παραπάνω κομψοτέχνημα της ανθρώπινης παράνοιας αναμετρήθηκαν σε διπλά παιχνίδια στα οποία σε περίπτωση ίδιου αποτελέσματος ίσχυε το κλασσικό προβάδισμα του εκτός έδρας γκολ για να προκύψει στο τέλος το ζευγάρι του τελικού, το οποίο αποτελούσαν η Σαο Καετάνο και η Βάσκο. Στο πρώτο παιχνίδι, χάρη σ’ ένα γκολ του Ρομάριο (ο οποίος πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι με 20 γκολ ήταν, αλλά και δεν ήταν, πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος – μπέρδεμα που προέκυψε, και θα παραμείνει αιώνια άλυτο, επειδή ποτέ δεν συμφωνήθηκε απ’ όλους αν θα μετρήσουν τα γκολ των αγώνων των γκρουπ που είχαν ομάδες μικρότερης δυναμικότητας) η Βάσκο πήρε πολύτιμο 1-1 και με νίκη στον επαναληπτικό θα περνούσε στην επόμενη φάση κατακτούσε τον τίτλο. Όμως ένα τέτοιο πρωτάθλημα δεν θα μπορούσε να τελειώσει τόσο απλά και φυσιολογικά. Στο 23ο λεπτό του δεύτερου τελικού μετά από επεισόδια στις κερκίδες, ένας φράχτης κατέρρευσε, 168 άνθρωποι τραυματίστηκαν και ο διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει το ματς.
Το παιχνίδι επαναλήφθηκε αρκετές μέρες μετά, στα μέσα Γενάρη του 2001, και με πρωταγωνιστή τον Ρομάριο και τον Ζουνίνιο Περναμπουκάνο η Βάσκο κέρδισε 3-1 και στέφθηκε πρωταθλήτρια της πιο απίστευτης διοργάνωσης που έχει σκεφτεί και υλοποιήσει ποτέ ανθρώπινος νους, μιας διοργάνωσης τόσο γραφικά άρρωστης που θα πρέπει να συμπεριληφθεί με κάποιο τρόπο σ’ ένα dvd δεδομένων το οποίο θα αποσταλεί μ’ ένα διαστημικό σκάφος, απ’αυτά που καταλήγουν να περιπλανιούνται αέναα στο Γαλαξία μας, ώστε αν ποτέ το ανακαλύψει κάποιος εξωγήινος να ξέρει που θα μπλέξει αν αποπειραθεί να επικοινωνήσει μαζί μας.
sombrero.gr
-
Ο Ζοάο Σαλντάνια και η... Αριστερή επανάσταση των πέντε 10αριών
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2018-12/ffff.jpg?itok=bZ2ZvisP)
Παιδί που κουβαλούσε όπλα, πολέμιος του φασισμού και εκείνος που έστησε τη θρυλική Σελεσάο για το Μουντιάλ του 1970. Ο Γιώργος Καραμάνος γράφει για τον πιο αδικημένο στην ιστορία της ποδοσφαιρικής Βραζιλίας.
Ηταν μόλις έξι ετών, όταν μέσα στο παλτό του μετέφερε πιστόλια στα πρωτοπαλίκαρα του Αλεγκρέτε στην επαρχία του Ρίο Μπράνκο ντο Σουλ. Κανείς δεν θα μπορούσε τότε να φανταστεί ότι ο Ζοάο, εκείνος ο μικρός γιος του Γκασπάρ Σαλντάνια, ηγέτη του Επαναστατικού Κόμματος, θα γινόταν μία μέρα ο άνθρωπος που θα έφτιαχνε την Βραζιλία των πέντε 10αριών. Εκείνη που μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970, θα έμενε στην ιστορία ως η κορυφαία Εθνική όλων των εποχών.
Επαναστάτης από την κούνια του γνώρισε τον πόλεμο τόσο ως παιδί, όσο και στα 18 του ως πολεμικός ανταποκριτής βραζιλιάνικων εφημερίδων στην Απόβαση της Νορμανδίας που θα σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Εμαθε έτσι να λέει και να γράφει την αλήθεια και να μην μπορεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Διαδοχικά θα περνούσε από το πολιτικό γράψιμο στο αθλητικό και τη δεκαετία του 1950 θα θεωρούνταν ο κορυφαίος αρθρογράφος για το ποδόσφαιρο στη χώρα της μπάλας.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-12/b50fac9379c84c005c33a99b351ee421678cdf7b1bfdf7ddfde55643394e3994.jpg)
Μόνο που θα έμενε πάντοτε δακτυλοδεικτούμενος. Εκείνος ήταν πάντα ένα εξέχων μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βραζιλίας, μα η χώρα μαστιζόταν διαδοχικά από δικτατορίες. Αυτός ήταν και ο σκληρός λόγος που λίγα χρόνια νωρίτερα τον υποχρέωσε να μην μπορεί παίξει ξανά ποδόσφαιρο. Ως παίκτης της Μποταφόγκο δεν υπήρξε κάτι σπουδαίο, μα σε μία αντιδικτατορική διαδήλωση έφαγε σφαίρα στο πόδι και δεν έπαιξε ποτέ στη ζωή του.
Κάποια στιγμή ανέλαβε για δύο χρόνια την Μπότα και την οδήγησε στον Περιφερειακό τίτλο του Καριόκα (ευρύτερο Ρίο ντε Τζανέιρο). Μόνο που οι κομμουνιστικές πεποιθήσεις του δεν του επέτρεψαν να εργαστεί ξανά σε πάγκο από το 1959. Επέστρεψε στο γράψιμο, ώσπου συνέβη κάτι απίστευτο ακριβώς 10 χρόνια μετά. Η Βραζιλία μετά το κάζο στο Μουντιάλ του 1966, βίωνε τεράστια ποδοσφαιρική κρίση. Απαντες ήταν χωρισμένοι σε Ρίο και Σάο Πάολο, σε σημείο να υπάρχει τρομερή κριτική εκατέρωθεν και να μην μπορεί κανείς να ενώσει το χάσμα.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-12/apele1.jpg)
Μία μέρα του 1969 χτύπησε το τηλέφωνο του Ζοάο Σαλντάνια. Στην άλλη άκρη της γραμμής βρισκόταν ο διαβόητος Ζοάο Χαβελάνζε. Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας του ζητούσε να αναλάβει την Εθνική για το Μουντιάλ του 1970. Οπως του εξήγησε, οι λόγοι για τους οποίους επιλέχτηκε ήταν δύο: Αρχικά άπαντες εκτιμούσαν τις γνώσεις του για το παιχνίδι και κατά συνέπεια, επειδή ήταν ο Νο1 αρθρογράφος, ο Τύπος δεν θα ασκούσε πλέον τόσο έντονη κριτική στην ομάδα. Ο Σαλντάνια δέχτηκε και ξεκίνησε το στήσιμο.
Μπροστά του είχε μόλις έναν χρόνο για να εργαστεί. Αμέσως έκανε τις επιλογές του. Διάλεξε 22 παίκτες, και μοίρασε ξεκάθαρα τους ρόλους. Θα υπήρχαν 11 βασικοί και 11 αναπληρωματικοί με διακριτούς ρόλους και όλοι μαζί θα έτρεχαν να γίνουν ένα δυνατό σύνολο για τα γήπεδα του Μεξικό. Στα πρώτα εννέα παιχνίδια στην προκριματική φάση και τα φιλικά, μέτρησε ισάριθμες νίκες, ρεκόρ που θα ξεπερνούσε μόνο η Ισπανία του Βιθέντε Ντελ Μπόσκε το 2009. Ολα ήταν τέλεια. Ο Τύπος αποθέωνε, η χώρα πίστευε πλέον σε μία Εθνική και όλοι ήταν ευτυχισμένοι.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-12/joao-saldanha.jpg)
Μόνο που υπήρχε ένα τεράστιο πρόβλημα που δεν γινόταν να αλλάξει. Ο Σαλντάνια ήταν Αριστερός και στη Βραζιλία κυβερνούσε δικτατορικά ο Εμίλιο Γκαραστάζου Μέντιτσι. Ο τελευταίος πίεζε διαρκώς τον Χαβελάνζε να αντικαταστήσει τον ομοσπονδιακό εκλέκτορα, ο οποίος μιλούσε πάντα ανοικτά με συμπάθεια για τον Στάλιν, τον Μάο και τον Τσε. Η αφορμή δόθηκε από τον ίδιο τον δικτάτορα. Ο Μέντιτσι ήθελε στην αποστολή για το Μουντιάλ έναν παίκτη που είχε μείνει εκτός, τον επιθετικό της Ατλέτικο Μινέιρο, Νταρίο.
Ούτε αυτή τη φορά γινόταν να μην μιλήσει φωναχτά ο Σαλντάνια: «Θα συμβούλευα τον Πρόεδρο να αφήσει σε εμένα την επιλογή των παικτών κι εκείνος να φροντίσει καλύτερα την επιλογή του υπουργικού συμβουλίου του». Λίγες ώρες αργότερα ο Χαβελάνζε θα τον καλούσε στο τηλέφωνο και θα του ανακοίνωνε την απόλυσή του. Απέμεναν ελάχιστες μέρες πριν το ταξίδι στο Μεξικό και στη θέση του αναλάμβανε ο ξεκάθαρα πιο politically correct, Μάριο Ζαγκάλο. Ο τελευταίος πήρε μαζί του τον Νταρίο, μα δεν τον έριξε ούτε λεπτό σε αγώνα.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-12/1499194267737.jpg)
Εκτός αυτού, ο Ζαγκάλο δεν πείραξε απολύτως τίποτα. Η βασική του 11άδα ήταν αυτή που έστησε ο προκάτοχός του: Φέλιξ, Μπρίτο, Πλάζα, Κλοντοάλντο, Εβεράλντο, Κάρλος Αλμπέρτο, Ζαϊρζίνιο, Ζέρσον, Τοστάο, Πελέ, Ριβελίνο, οδήγησαν την Βραζιλία στο να παίξει το ομορφότερο παιχνίδι που έχει παρουσιαστεί ποτέ σε τελική φάση. Μόνο που εκείνη η ομάδα με τα πέντε 10άρια (Πελέ, Τοστάο, Ριβελίνο, Ζέρσον, Ζαϊρζίνιο) θα μείνει για πάντα στην ιστορία ως δημιούργημα του Ζοάο Σαλντάνια, του ίσως κορυφαίου προπονητικού μυαλού (σ.σ.: μαζί με τον Τέλε Σαντάνα), που πάντοτε φώναζε υπέρ της ισότητας, κατά του φασισμού και που προσπαθούσε να εξηγήσει σε όλους ότι δεν ήταν... προπονητής.
Και αφού έζησε όλη τη ζωή του μεταξύ μπάλας και πολέμων, την... παρέδωσε όπως της έπρεπε: κατά τη διάρκεια μετάδοσης στα γήπεδα της Ιταλίας το 1990, σχολιάζοντας την αγαπημένη του Βραζιλία στο Μουντιάλ!
gazzetta.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/socrates.jpeg)
O αιώνιος ηγέτης της Κορίνθιανς
“Θέλω να πεθάνω μια Κυριακή που η Κορίνθιανς θα κερδίσει ένα τρόπαιο.”
Σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές, η δήλωση αυτή έγινε το 1983 κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης. Δυστυχώς αυτή η πληροφορία δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Οι συγγενείς και οι φίλοι του λένε πάντως πως η ατάκα αυτή ειπώθηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, μετά από κάποιο κλασικό ξενύχτι που περιλάμβανε μπόλικο αλκοόλ, πολλά τσιγάρα, καλή μουσική και ατέλειωτες ώρες συζήτησης. Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν πράγματι η ευχή αυτή εκστομίστηκε πραγματικά ή αν ήταν ένα ακόμα κομμάτι του τεράστιου μύθου που συνοδεύει τον παίκτη, το σίγουρο όμως είναι ότι ο Σόκρατες Μπραζιλέιρο Σαμπάιο δε Σόουζα Βιέιρα ντε Ολιβέιρα άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 57 ετών σ’ένα νοσοκομείο του Σαο Πάουλο τα ξημερώματα της Κυριακής 4 Δεκεμβρίου 2011.
Το ίδιο απόγευμα η Κορίνθιανς αντιμετώπιζε την Παλμέιρας και ήθελε ένα βαθμό για να πανηγυρίσει το 5ο πρωτάθλημα της ιστορίας της. Το παιχνίδι ήταν κακό αλλά οι γηπεδούχοι πέτυχαν το στόχο τους και με ένα ξενέρωτο 0-0 κατέκτησαν τον τίτλο. Πριν από την έναρξη του αγώνα (και όλων των αγώνων εκείνης της αγωνιστικής) κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή. Κατά τη διάρκεια του οι παίκτες της Κορίνθιανς, το τεχνικό της τιμ και όλοι οι οπαδοί στις κερκίδες στεκόταν όρθιοι με τη δεξιά γροθιά σηκωμένη, μια κίνηση που συνήθιζε να κάνει ο Σόκρατες μετά από κάποιο γκολ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/corinthians.jpg)
Όπως αποκάλυψε ο τηλεοπτικός φακός, αρκετοί από τους θεατές, ειδικά οι πιο ηλικιωμένοι, δεν άντεξαν και ξέσπασαν σε κλάματα. Η Κορίνθιανς δεν έχασε απλά έναν σπουδαίο παλαίμαχο, έχασε τον παντοτινό ηγέτη της, που την πήρε από το χέρι και την μετέτρεψε σε κάτι μεγαλύτερο από ένα ποδοσφαιρικό σύλλογο. Και το έκανε αυτό με τον δικό του τρόπο, έναν τρόπο που δεν μπορούσαν στην αρχή να αποδεχτούν ούτε οι ίδιοι οι οπαδοί της.
Ήταν Αύγουστος του 1978 όταν ο Σόκρατες έμπαινε για πρώτη φορά στο προπονητικό κέντρο της Κορίνθιανς. Η μεταγραφή του από τη Μποταφόγκο είχε προκαλέσει αίσθηση στη Βραζιλία, μιας και στο κυνήγι του παίκτη, που θεωρούταν ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της χώρας, βρισκόταν και η Σαο Πάουλο. Όταν ο 24χρονος μέσος έκανε τις πρώτες του δηλώσεις, η πρώτη ερώτηση ήταν η αναμενόμενη, αυτή που ακούμε ακόμα και σήμερα σχεδόν σε κάθε μεταγραφή: “Ήταν το παιδικό όνειρο σου να παίξεις στην Κορίνθιανς;”
Εκεί λοιπόν, μπροστά από δεκάδες δημοσιογράφους, τις τηλεοπτικές κάμερες και αρκετούς οπαδούς που είχαν πάει για να υποδεχτούν το νέο απόκτημα της ομάδας, ο Σόκρατες απάντησε με απόλυτη ειλικρίνεια, δείχνοντας ότι δεν είναι ένας συνηθισμένος παίκτης που θα πει αυτά που θέλει να ακούσει ο κόσμος: “Όχι, δεν ήμουν ποτέ οπαδός της Κορίνθιανς. Ίσα-ίσα, υποστήριζα πάντα τη Σάντος του Πελέ. Αλλά τώρα είμαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και ήρθα εδώ για να βοηθήσω την ομάδα και να κάνω τη δουλειά μου”. (Όσοι γνώριζαν τον Σόκρατες, δεν παραξενεύτηκαν καθόλου απ’αυτή την… κρίση ειλικρίνειας. Μιλάμε άλλωστε για έναν παίκτη που μετά από ένα πέναλτι που καταλογίστηκε υπέρ του, πλησίασε τον διαιτητή και του είπε ότι δεν υπήρχε καμία παράβαση, με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η εκτέλεση.) Το πρώτο ‘χτύπημα’ είχε δοθεί από την πρώτη κιόλας μέρα. Οι οπαδοί της Κορίνθιανς σάστισαν.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/socrates5.jpg)
Από τη μέρα της ίδρυσης της, η Κορίνθιανς είχε συνδυαστεί με τους φτωχούς, τους εργάτες, τους μετανάστες και τους Αφρο-Βραζιλιάνους της πόλης που προερχόταν συνήθως από τις φτωχές βόρειες περιοχές της χώρας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ιδρύθηκε το 1910 από μια παρέα που περιλάμβανε εργάτες, μπογιατζήδες και τσαγκάρηδες, που για να αγοράσουν την πρώτη τους μπάλα χρειάστηκε να κάνουν έρανο σε όλη τη γειτονιά. Με τα χρόνια η ομάδα μεγάλωσε, απέκτησε τεράστιο κοινό (αυτή τη στιγμή είναι 2η σε οπαδούς στη Βραζιλία, με το νούμερο να ξεπερνάει τα 30 εκατομμύρια!) και κατέκτησε αρκετούς τίτλους στην περιφέρεια του Σαο Πάουλο. Η αγάπη και η τρέλα των οπαδών για την ομάδα ήταν τέτοια, που ακόμα και τη μεγάλη περίοδο που η ‘Τιμάο’ έμεινε μακριά από οποιονδήποτε τίτλο (από το 1954 έως το 1977), οι οπαδοί της αυξάνονταν συνεχώς.
Στο μυαλό των ‘Πιστών’, όπως είναι το όνομα ενός εκ των μεγαλύτερων συνδέσμων, οι παίκτες της Κορίνθιανς πρέπει πάνω απ’όλα να έχουν πάθος, να ζούνε για την ομάδα όπως αυτοί και να δίνουν τα πάντα στο γήπεδο. Η μαγική λέξη γι’αυτούς ήταν η “raça”, που είναι ένας συνδυασμός πίστης, δέσμευσης και θάρρους. Σύμφωνα με ένα δημοσιογράφο της εποχής, στο δίλημμα “Τι προτιμάτε; Έναν ταλαντούχο παίκτη-αρτίστα που θα μπορεί να κάνει το κάτι παραπάνω και ταυτόχρονα θα προσφέρει και θέαμα ή ένα τίμιο παίκτη-εργάτη, με περιορισμένες δυνατότητες που όμως θα τρέχει ασταμάτητα και θα πέφτει σε κάθε φάση με αυτοθυσία;” οι περισσότεροι θα διάλεγαν ασυζητητί τον δεύτερο.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ήταν αναπόφευκτο πως ο Σόκρατες έμοιαζε τελείως αταίριαστος. Ένας ψηλός, αδύνατος, τύπος με εμφάνιση χίπη, που δεν πανηγύριζε τα περισσότερα γκολ του, που συνήθιζε να ξενυχτάει ακόμα και πριν από τους αγώνες, που θεωρούσε το ποδόσφαιρο κάτι μεταξύ χόμπι και τέχνης που πρέπει να παίζεται με μαεστρία και να έχει στόχο την ομορφιά, που έδειχνε χαλαρός και άνετος (σε βαθμό που κάποιοι το εκλάμβαναν ως αδιαφορία) ακόμα και στα πιο κρίσιμα παιχνίδια, που μισούσε το τρέξιμο, που μέχρι πριν ένα χρόνο στη Μποταφόγκο εμφανιζόταν μόνο στους αγώνες γιατί οι περισσότερες προπονήσεις έπεφταν πάνω στα μαθήματα ιατρικής που σπούδαζε ταυτόχρονα σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια της χώρας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/socrates4.jpg)
Μέσα στα επόμενα χρόνια, η σχέση του Σόκρατες με αρκετούς από τους οπαδούς της ‘Τιμάο’ θα περνούσε από αμέτρητα κύματα. Κάποιες φορές θα τον λάτρευαν σαν Θεό, ειδικά όταν οδηγούσε την ομάδα σε συνεχόμενες νίκες, κάποιες άλλες θα τον μισούσαν με πάθος, φτάνοντας σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και στο να σπάσουν το αμάξι του και να τον αναγκάσουν να φυγαδευτεί από τα αποδυτήρια με τη βοήθεια της αστυνομίας. “Ο πρώτος καιρός στην Κορίνθιανς ήταν τρομακτικός. Ήταν όλα πολύ επιθετικά. Υπέφερα όσο ποτέ ξανά στη ζωή μου. Ήταν σαν να σε πατάει ένα φορτηγό, ξανά και ξανά. Κάθε μέρα!”
Η πρώτη επιτυχία θα έρθει το 1979, όταν ο Σόκρατες θα πανηγυρίσει τον πρώτο του τίτλο, το Καμπεονάτο Παουλίστα (εκείνη την εποχή τα περιφερειακά πρωταθλήματα με τα πολλά μαζεμένα τοπικά ντέρμπι είχαν ακόμα μεγαλύτερη δυναμική από το εθνικό πρωτάθλημα). Με 25 γκολ σε 52 ματς, εκ των οποίων ένα στον τελικό απέναντι στην Πόντε Πρέτα, ο ‘Γιατρός’ θα κερδίσει για πρώτη φορά τους οπαδούς και θα αποδείξει ότι μπορεί να καθοδηγήσει το σύλλογο χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει το στυλ του. Παρά την τεράστια πίεση του κόσμου αποκλειστικά για νίκες, το παιχνίδι του θα παραμείνει ίδιο: Εγκεφαλικό, χαλαρό, χωρίς πολλές εξάρσεις, με πολλές πινελιές θεάματος. Τα τακουνάκια θα γίνουν το σήμα κατατεθέν του και θα τα τελειοποιήσει τόσο, που σ’ένα φιλικό για φιλανθρωπικό σκοπό θα βγάλει όλο το παιχνίδι ακουμπώντας τη μπάλα μόνο με τακουνάκι!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/socrates3.jpeg)
Οι κόντρες και οι διαμάχες πάντως θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια και όχι μόνο με τους οπαδούς. Οι περισσότερες και πιο μεγάλες θα είναι με τον πρόεδρο, Βισέντε Ματέους, που για χρόνια ήταν το απόλυτο αφεντικό στην Κορίνθιανς, έχοντας αποκτήσει και το παρατσούκλι “μικρός δικτάτορας”. Οι διαφωνίες του Σόκρατες με τον Ματέους θα γίνουν ρουτίνα, θα οδηγήσουν ουκ ολίγες φορές τον ‘Γιατρό’ σε διάφορες ριζοσπαστικές αποφάσεις, όπως το να αρνηθεί να προπονηθεί, να αρνηθεί να παραλάβει τα μπόνους του και να απειλήσει να φύγει από την ομάδα και τελικά θα καταλήξουν στο κίνημα που θα τον ρίξει από την εξουσία και θα μεταφέρει την ευθύνη της λήψης όλων των αποφάσεων σε όλα τα μέλη του συλλόγου (από τον αρχηγό μέχρι τον φροντιστή και τη μαγείρισσα, όλοι είχαν δικαίωμα ψήφου), ένα κίνημα που όλος ο πλανήτης πλέον γνωρίζει ως ‘Κορινθιακή Δημοκρατία’.
Όσο η ‘Κορινθιακή Δημοκρατία’ γινόταν πιο γνωστή και ξεπερνούσε τα στενά όρια του ποδοσφαίρου σε μια χώρα που πλησίαζε τα 20 χρόνια κάτω από διδακτορικό καθεστώς, στο χόρτο ο Σόκρατες και οι συμπαίκτες του ανέβαζαν στροφές συνεχώς. Σύμφωνα με αρκετούς εξ αυτών, το ιδιαίτερο αυτό πρότζεκτ επηρέασε και την απόδοση όλων, αφού ένιωθαν πλέον ότι είναι χρέος τους να πετύχουν και αγωνιστικά, μιας και η Κορίνθιανς είχε πλέον στραμμένα πάνω της όλα τα φώτα της προσοχής και ήταν καθημερινό αντικείμενο σχολιασμού και σε αθλητικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Κανένας δεν ήθελε να καταρρεύσει μια τόσο σημαντική προσπάθεια σε μια τόσο κρίσιμη πολιτικά περίοδο για τη χώρα, εξαιτίας μιας αγωνιστικής αποτυχίας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/socrates2.jpg)
Μέσα στα επόμενα χρόνια η Κορίνθιανς πρωταγωνιστούσε παντού, αφού εκτός από τα κοινωνικά μηνύματα που περνούσε σε κάθε παιχνίδι της, κέρδισε δυο συνεχόμενες φορές το πρωτάθλημα Παουλίστα, το 1982 και το 1983, συνδυάζοντας το μάλιστα με ωραίο, επιθετικό ποδόσφαιρο. Ο Σόκρατες τέλειωσε και τις δυο χρονιές μέσα στους πρώτους σκόρερ της ομάδας, βρίσκοντας δίχτυα και στους δυο τελικούς με τη Σαο Πάουλο. “Εκείνη ήταν η καλύτερη ομάδα που έχω παίξει επειδή ξέφευγε από το ποδόσφαιρο. Οι πολιτικές μας νίκες είναι πολύ πιο σημαντικές από τις νίκες μας ως παίκτες. Ένα ματς τελειώνει στο 90′ αλλά η ζωή συνεχίζεται”.
Με τα κατορθώματα του εντός γηπέδου και την ηγετική παρουσία του εντός και εκτός του χόρτου, ο ‘Γιατρός’ κατάφερε όχι μόνο να κερδίσει τον κόσμο της ομάδας αλλά να αλλάξει σε μεγάλο βαθμό και το ποδοσφαιρικό DNA της. Για πρώτη φορά στην ιστορία της η Κορίνθιανς είχε κάποιον που ξεχώριζε τόσο απ’όλους τους υπόλοιπους, κάποιον παίκτη αρτίστα που έκανε τη διαφορά χωρίς να χρειαστεί ποτέ να υπερβάλλει, κάποιον που έβγαινε μπροστά με αυτοπεποίθηση και ψυχραιμία και έδειχνε το δρόμο. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές κινήσεις του Σόκρατες, εκτός από τον πανηγυρισμό με τη σηκωμένη γροθιά, ήταν αυτή που έπαιρνε τη μπάλα στα χέρια μετά από ένα γκολ που δεχόταν η ομάδα του και την πήγαινε στη σέντρα, κάνοντας νόημα σε όλο το γήπεδο να ηρεμήσει, λέγοντας ουσιαστικά πως όλα είναι υπό έλεγχο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/socrates6.jpeg)
Λίγους μήνες μετά την κατάκτηση του δεύτερου συνεχόμενου τίτλου, την άνοιξη του 1984, ο Σόκρατες είπε ουσιαστικά αντίο στην αγαπημένη του, πλέον, Κορίνθιανς. Η μεγάλη προσπάθεια τόσων ετών ώστε να προκηρυχθούν ξανά ελεύθερες εκλογές είχε φτάσει στο πιο κομβικό της σημείο. Λίγες μέρες πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία, περισσότεροι από 1 εκατομμύριο άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Σαο Πάουλο για να υπενθυμίσουν στους εκπροσώπους τους στη Βουλή πως η πλειοψηφία θέλει η χώρα να επιστρέψει στη δημοκρατία.
Ανάμεσα στους ομιλητές βρισκόταν και ο Σόκρατες, για τον οποίο κυκλοφορούσε η φήμη ότι βρίσκεται στο στόχαστρο αρκετών Ιταλικών ομάδων, που του πρόσφεραν πολλά περισσότερα χρήματα από αυτά που έπαιρνε στην πατρίδα του. Μέσα σε κλίμα ευφορίας και αισιοδοξίας, ο αρχηγός της Κορίνθιανς βγήκε μπροστά σ’όλο αυτό τον κόσμο και ανακοίνωσε πως αν η πρόταση υπερψηφιστεί, θα απορρίψει τις προτάσεις που έχει και θα παραμείνει στη Βραζιλία, για να βοηθήσει κι αυτός όπως μπορεί τη χώρα στην προσπάθεια που θα κάνει να επιστρέψει στη δημοκρατία και την κανονικότητα. Η ανακοίνωση συνοδεύτηκε από αμέτρητες κραυγές ενθουσιασμού. Η χαρά δεν κράτησε όμως πολύ.
H τροπολογία δεν πέρασε για μόλις 22 ψήφους. Περισσότεροι από 100 βουλευτές απείχαν από τη διαδικασία, λόγω άμεσων ή έμμεσων απειλών που είχαν δεχτεί από το καθεστώς όλο το προηγούμενο διάστημα. Η Βραζιλία έπρεπε να περιμένει πέντε ακόμα χρόνια για να ζήσει ελεύθερες εκλογές. Λίγους μήνες μετά από την ιστορική εκείνη συγκέντρωση, ο Σόκρατες έμπαινε στο αεροπλάνο για τη Φλωρεντία. Η αποχώρηση του σήμαινε και το τέλος της ‘Κορινθιακής Δημοκρατίας’, αφού χωρίς αυτόν απέναντι του ο πρώην πρόεδρος Βισέντε Ματέους ανέκτησε γρήγορα την εξουσία στην ομάδα.
Μέσα στις επόμενες δεκαετίες η Κορίνθιανς γιγαντώθηκε κι άλλο και κέρδισε σχεδόν τα πάντα. Εφτά πρωταθλήματα Βραζιλίας, 3 Κύπελλα Βραζιλίας, 30 πρωταθλήματα Παουλίστα, ένα Λιμπερταδόρες και 2 Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων. Ο μόνος τίτλος που της λείπει είναι το Κόπα Σουνταμερικάνα, το οποίο διεκδικεί φέτος (την Πέμπτη το βράδυ αντιμετωπίζει την Ντεπορτίβο Λάρα και αν προκριθεί πηγαίνει στους ’16’). Πριν λίγους μήνες στο γήπεδο της έκανε ξανά την εμφάνιση του ο μεγάλος Σόκρατες, έστω και με τη μορφή αγάλματος στις κερκίδες. Κάποιοι οπαδοί εκμεταλλεύτηκαν την περίσταση και έφτιαξαν στα γρήγορα ένα πανό, που είχε σηκωθεί για πρώτη φορά τον Δεκέμβρη του 1983 από τον ‘Γιατρό’ και τους συμπαίκτες του. Αυτό έλεγε: “Να κερδίζεις ή να χάνεις, αλλά πάντα με δημοκρατία”.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Λίγο πριν εμφανιστεί ο Σώκρατες, ένας άλλος παίκτης που σπούδαζε ιατρική βρισκόταν στο επίκεντρο της προσοχής στη Βραζιλία. Ο Αφονσίνιο κέρδισε τίτλους με τη Μποταφόγκο, φτάνοντας να γίνει ακόμα και αρχηγός της, αλλά μετά από μια έντονη διαφωνία με τη διοίκηση κατέληξε το 1970 δανεικός στην Ολάρια. Όταν επέστρεψε είχε μακριά μαλλιά και γένια, μια εικόνα που δεν ενέκριναν οι άνθρωποι της Μποταφόγκο. Ο Αφονσίνιο δεν δέχτηκε να τα κόψει και η διοίκηση τον έθεσε εκτός ομάδας, αρνούμενη να τον πουλήσει. Σε μια εποχή που στη Βραζιλία υπήρχε στρατιωτική δικτατορία και οι παίκτες δεν είχαν κανένα εργασιακό δικαίωμα, ο Αφονσίνιο δεν μάσησε. Πήγε την υπόθεση στα δικαστήρια και ένα χρόνο μετά, προς έκπληξη όλων, κέρδισε το δικαίωμα να πάει όπου θέλει, μια ιστορική απόφαση για το ποδόσφαιρο της χώρας. Η νίκη του πανηγυρίστηκε από όλους τους αθλητές και έγινε τραγούδι και ντοκιμαντέρ. Λίγο καιρό μετά ο Πελέ τον χαρακτήρισε "τον μόνο ελεύθερο άνθρωπο στη Βραζιλία".
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/62013458_10157773949430931_3088996038980141056_n.jpg?_nc_cat=108&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=915eaf52143fca3b4fd4863fa376691d&oe=5D9E0D2A)
El Sombrero
-
Το ταξίδι του Θαλή
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/20768052_1606059249457817_2865194942863466055_n-500x370.jpg)
Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η τρέλα ενός οπαδού για την ομάδα του; Ποιες θυσίες και ποια ταλαιπωρία μπορεί να υπομείνει; Και κυρίως, με τι αντίκρυσμα; Την προπερασμένη Κυριακή είχαμε τα προημιτελικά της Δ’ εθνικής της Βραζιλίας. Ένα πρωτάθλημα που ξεκινάει με 68 ομάδες που παίζουν σε… 17 ομίλους χωρισμένους με γεωγραφικά κριτήρια με τις 32 να προκρίνονται. Από εκεί και πέρα το σύστημα είναι σαν κυπέλλου, με διπλά ματς. Κάπως έτσι έφτασε στους «8» η Εσπόρτε Κλουμπ Σάο Ζοσέ από το Πόρτο Αλέγκρε και αντιμετώπισε την Ατλέτικο Ακρεάνο.
Στο πρώτο ματς στο Πόρτο Αλέγκρε η Σάο Ζοσέ μπροστά σε περίπου 300 οπαδούς της (εκ των οποίων μόλις 122 είχαν πληρώσει εισιτήριο) έχασε με 0-1 μετά από ένα κόρνερ των φιλοξενούμενων. Ανάμεσα σε αυτούς τους οπαδούς βρισκόταν και ο Θαλής Ένγκελ (τουλάχιστον έτσι το προφέρω εγώ γιατί έχει πλάκα να είναι μισό ελληνικό και μισό τραγούδι των Rammstein). Με το 0-1 η πρόκριση για τα ημιτελικά της Δ’ εθνικής ήταν μάλλον χαμένη υπόθεση. Μιλάμε για μια ομάδα με λίγους νοματαίους για οπαδούς που έχει ως μεγαλύτερη επιτυχία δύο πρωταθλήματα Β’ εθνικής του τοπικού Καμπεονάτο Γκαούτσο, το τελευταίο πριν 30κατι χρόνια. Με λίγα λόγια, καμία ελπίδα για κάτι καλό. Κι όμως, ο Θαλής αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να χάσει την εκτός έδρας ρεβάνς για την πρόκριση στα ημιτελικά.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/Screenshot-2017-08-20-11.21.19-500x385.png)
-Μάνα πάω στο ματς
-Εφόδια για τέσσερις μέρες να πάρεις
Πριν πείτε «σιγά ρε μεγάλε, είχα πάει κι εγώ με την ομάδα μου από το χωριό σε εκτός έδρας», ας κάνουμε λίγη Γεωγραφία. Το Πόρτο Αλέγκρε βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας, σχετικά κοντά στην Ουρουγουάη. Η έδρα της Ατλέτικο Ακρεάνο είναι στο Ρίο Μπράνκο της επαρχίας Άκρε, στα βορειοδυτικά της χώρας, κοντά στο… τριεθνές με Περού και Βολιβία. Μιλάμε για μια απόσταση 4.000 χιλιομέτρων με το αυτοκίνητο ή πτήση περίπου 6,5 ωρών με το αεροπλάνο. Ο Θαλής φυσικά δεν έχει αυτοκίνητο, ούτε χρήματα για μια τόσο μεγάλη πτήση. Έτσι, αφού παρακολούθησε το πρώτο ματς, μπήκε την Τετάρτη στο βραζιλιάνικο ΚΤΕΛ από το Πόρτο Αλέγκρε μέχρι τη Φλοριανόπολις της Σάντα Καταρίνα [μικρή σημείωση, ο Θαλής δεν ζει στο Πόρτο Αλέγκρε, είχε ήδη κάνει περίπου 500 χιλιόμετρα για το πρώτο ματς]. Πήγε στο σπίτι του, έφτιαξε τα πράγματά του και έφυγε για τον σταθμό. Μόνο που όταν έφτασε είδε ότι το λεωφορείο ήταν γεμάτο και δεν υπήρχαν εισιτήρια.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/f_8c745291-e901-4512-a194-c71e3088207c_3-500x344.jpg)
Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Ρίο Μπράνκο
Οι περισσότεροι στη θέση του θα τα παρατούσαμε κάπου εκεί. Όχι όμως ο 22χρονος ήρωας της ιστορίας μας. Μην έχοντας πολλές επιλογές αναγκάστηκε να πάρει άλλο λεωφορείο για να αλλάξει μετά διαδρομή σε άλλη πόλη. Φυσικά αυτή η 2η επιλογή ήταν με περισσότερα χιλιόμετρα, δεκάδες στάσεις σε κάθε χωριό της βραζιλιάνικης υπαίθρου και είχε και μια βλάβη του λεωφορείου, με αποτέλεσμα οι επιβάτες να περιμένουν ώρες για να έρθει καινούριο. Ο Θαλής έκανε μπάνιο σε κάποιες στάσεις, έτρωγε ελαφριά σνακ από τις προμήθειές του και έκανε υπομονή. Παρά την ταλαιπωρία, έφτασε στον προορισμό του το πρωί της Κυριακής μετά από 4 ημέρες συνολικά στο δρόμο και πήγε κατευθείαν στο ξενοδοχείο της αγαπημένης του ομάδας. Εκεί βρήκε άλλον έναν συνοπαδό του (που είχε την οικονομική άνεση να πάρει αεροπλάνο) και τους περιποιήθηκαν οι οπαδοί της τοπικής Ρίο Μπράνκο (μεγάλης αντιπάλου της Ατλέτικο που φυσικά στήριζαν τους φιλοξενούμενους) με ένα μπάρμπεκιου με τις ευχές να προκριθεί η Σάο Ζοσέ.
Δυστυχώς για τον Θαλή το ματς δεν είχε καλό αποτέλεσμα. Η Σάο Ζοσέ έφαγε γκολ μόλις στο 6′, ισοφάρισε αργότερα, αλλά με το τελικό 1-1 αποκλείστηκε. Ο Θαλής ετοιμάστηκε να πάρει τον πικρό δρόμο της επιστροφής, κάτι που όλοι όσοι έχουμε ταξιδέψει μετά από ήττα σε εκτός έδρας ματς γνωρίζουμε ότι είναι από τα πιο ζόρικα πράγματα στον κόσμο. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Το επόμενο λεωφορείο έφευγε τη Δευτέρα. Ο φίλος μας, χωρίς λεφτά και με μια βαλίτσα, έπρεπε να μείνει στο δρόμο. Ευτυχώς όμως γι’ αυτόν, κάποιοι ποδοσφαιριστές της ομάδας συγκινήθηκαν από την περιπέτεια και κυρίως την αγάπη του οπαδού για τον μικρό σύλλογο, μάζεψαν χρήματα και του τα έδωσαν μαζί με κάποια τρόφιμα.
Ο Θαλής όχι μόνο κατάφερε να βρει ξενοδοχείο να μείνει την Κυριακή το βράδυ, αλλά χάρη στους παίκτες της αγαπημένης του ομάδας (μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για παίκτες Δ’ εθνικής Βραζιλίας και για χρήματα από το υστέρημά τους, μια τεράστια κίνηση για φτωχούς ανθρώπους) πήρε μόλις ένα λεωφορείο και στη συνέχεια κατάφερε να βρει αεροπορικό εισιτήριο από το Πόρτο Βέγιο μέχρι την πατρίδα του μειώνοντας κατά πολύ την ταλαιπωρία. Ο Θαλής θα μπορούσε να υποστηρίζει μια από τις δυο τεράστιες ομάδες του Πόρτο Αλέγκρε, ομάδες που σηκώνουν πρωταθλήματα, Λιμπερταδόρες, παίζουν καλή μπάλα, έχουν τεράστιες ποδοσφαιριστές, διάλεξε όμως μια μικρή ομάδα. «Ο πατέρας μου είναι Γκρέμιο, η μητέρα μου είναι Ιντερνασιονάλ και δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί υποστηρίζω μια ομάδα Δ’ εθνικής.» Όσο δε για την απορία αν θα το ξαναέκανε, ο Θαλής είναι κάθετος. «Όπου κι αν παίζει η ομάδα, ακόμα κι αν πρέπει να πάω με λεωφορείο, θέλω να είμαι εκεί. Πλέον είμαι ακόμα πιο σίγουρος για την επιλογή μου, διάλεξα τη σωστή ομάδα να υποστηρίζω. Οι ποδοσφαιριστές μού έδωσαν ότι μπορούσαν. Χάρη σε αυτούς βρήκα δωμάτιο και εισιτήριο, συγκινήθηκα από την κίνησή τους και παραλίγο να βάλω τα κλάματα όταν μου το είπαν.»
sombrero.gr
-
Όταν η Γκρέμιο έπαιξε τρεις αγώνες σε μια μέρα
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/07/gremio7-500x295.jpg)
Αρχές 1994. Στην αίθουσα συνεδριάσεων της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ δεν πέφτει καρφίτσα. Το βασικό θέμα συζήτησης έχει αποφασιστεί σε μια προηγούμενη συνεδρίαση: Οι ομάδες της 1ης κατηγορίας του Καμπεονάτο Γκαούτσο, του πρωταθλήματος της συγκεκριμένης πολιτείας δηλαδή, πρέπει να μειωθούν. Ο μεγάλος στόχος είναι η διοργάνωση του 1995 να έχει μόλις 14 ομάδες, αντί για τις 23 που συμμετέχουν στο τουρνουά του 1994.
Οι συζητήσεις κρατάνε ώρα, οι ιδέες που πέφτουν στο τραπέζι είναι πολλές και όλοι συμφωνούν πως πρέπει να βρεθεί μια δίκαιη διαδικασία ξεσκαρταρίσματος, μιας και οι ομάδες που θα υποβιβαστούν είναι πάρα πολλές. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή, ακούγεται μια φωνή από το βάθος της αίθουσας: «Το πιο σωστό είναι να παίξουν όλοι με όλους, μέσα και έξω». Η πρόταση συνοδεύεται από επιφωνήματα επιδοκιμασίας. Όλοι με όλους. Λογικό, σωστό και απλό. Η λύση βρέθηκε, εύκολα και γρήγορα. Μόνο που πάντα υπάρχει ένα πνεύμα αντιλογίας. «Συγγνώμη ρε παιδιά αλλά αυτό που λέτε δεν γίνεται. Μιλάμε για 44 ματς για κάθε ομάδα. Και αρκετές από αυτές συμμετέχουν και σε πόσες άλλες διοργανώσεις φέτος. Πως θα προλάβουν; Δεν βγαίνει το πρόγραμμα».
Οι περισσότεροι σιωπούν. Η λήξη της συνεδρίασης αναβάλλεται προσωρινά. Ένας τύπος, από αυτούς τους μορφωμένους, «που έχουν βγάλει το σχολείο», βγαίνει μπροστά κρατώντας ένα χαρτί γεμάτο πράξεις ανώτερων μαθηματικών και ζητάει το λόγο επιτακτικά. «Συγγνώμη κύριοι αλλά γιατί δεν βγαίνει; Κάνω εδώ τους υπολογισμούς και δεν βλέπω κανένα πρόβλημα. Πόσες μέρες έχει ένας χρόνος;» «365» απαντάει κάποιος. «Τέλεια. Και πόσα περίπου παιχνίδια θα παίξει μια ομάδα που συμμετέχει σε όλες τις διοργανώσεις;» «Κάπου στα 90-100» απαντάει κάποιος άλλος. «Άψογα. Κάνω εδώ τις αφαιρέσεις και βλέπω ότι όχι μόνο προλαβαίνουν αλλά μας μένουν και πάρα πολλές κενές μέρες. Προσωπικά δεν βλέπω κανένα πρόβλημα». Ακολουθεί αποθέωση. Κάποιοι χειροκροτούν όρθιοι, κάποιοι άλλοι φωνάζουν «μπράβο». Η λογική υπερίσχυσε και πάλι, το πρόβλημα λύθηκε, το Καμπεονάτο Γκαούτσο του 1994 ξεκινάει θριαμβευτικά.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/07/gremio5-500x416.jpg)
Η πρώτη σέντρα έγινε στις αρχές Μαρτίου. Τον πρώτο καιρό όλα κύλησαν ομαλά. Οι μεγάλες ομάδες της περιφέρειας, όπως η Γκρέμιο και η Ιντερνασιονάλ, προσάρμοσαν το ρόστερ τους ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει σε όλες τις διοργανώσεις (περιφερειακό πρωτάθλημα, εθνικό πρωτάθλημα, Κύπελλο Βραζιλίας, διοργανώσεις της CONMEBOL). Οι ομάδες δεν έδειχναν διάθεση να αγνοήσουν κανένα τίτλο. Εκείνα τα χρόνια τα περιφερειακά πρωταθλήματα με τα μαζεμένα τοπικά ντέρμπι αποτελούσαν συχνά μεγαλύτερο γεγονός κι από το εθνικό πρωτάθλημα της Βραζιλίας, το οποίο κρατούσε μόνο 4 μήνες.
Όταν όμως το καλοκαίρι έφυγε και τα πανηγύρια από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από τη ‘σελεσάο’ κόπασαν (εννοείται φυσικά πως το πρωτάθλημα δεν διακόπηκε κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ των ΗΠΑ) άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια ανησυχίας. Οι ‘μεγάλοι’ του πρωταθλήματος άρχισαν να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του φοιτητή που χρωστάει πολλά μαθήματα από διαφορετικά εξάμηνα. Οι αγώνες των διαφορετικών διοργανώσεων άρχισαν να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον. Στην αρχή οι αναβολές ήταν εύκολες. Με τον καιρό τα περιθώρια άρχισαν να στενεύουν. Και κάπου εκεί στο φθινόπωρο σήμανε γενικός συναγερμός.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/07/gremio6-500x321.jpeg)
Η αίθουσα συνεδριάσεων γέμισε και πάλι. «Κάτι δεν πήγε καλά. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι αλλά το θέμα τώρα είναι ότι το πρωτάθλημα τελειώνει σε λίγους μήνες και κάποιες ομάδες έχουν να δώσουν ακόμα πάρα πολλούς αγώνες. Τι θα κάνουμε;» Η ομοσπονδία έπεσε ξανά σε περισυλλογή. Τότε ο γνωστός μορφωμένος τυπάς, με το μικρό μολύβι περασμένο στο αυτί, βγήκε και πάλι μπροστά. «Συγγνώμη κύριοι συνάδελφοι. Αλλά ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα μας; Δεν μας φτάνουν οι μέρες; Πόσες ώρες έχει κάθε μέρα;» «24» απάντησε κάποιος με σίγουρο ύφος. «Ωραία. Και πόσο διαρκεί ένα ματς;» «2 ώρες το πολύ» πρόσθεσε κάποιος άλλος. «Ακριβώς. Άρα με μερικές απλές πράξεις βλέπω ότι σε μια μέρα χωράνε πολλά παιχνίδια. Χρόνος υπάρχει άφθονος κύριοι, γιατί πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό;». Η επιστήμη είχε μιλήσει πάλι, τα νούμερα δεν γίνεται να κάνουν λάθος, το Καμπεονάτο Γκαούτσο του 1994 θα ολοκληρωνόταν κανονικά στην ώρα του.
Λίγες μέρες μετά από αυτή την αποθέωση του ορθολογισμού, ανακοινώθηκε το πρόγραμμα των τελευταίων αγωνιστικών. Για να καλυφθούν τα κενά κάποιες ομάδες έπρεπε να παίζουν κάθε μέρα κι έναν αγώνα, αρκετές φορές και σε διαφορετικές πόλεις. Κάποιες άλλες καλούνταν να παίξουν δυο αγώνες την ίδια μέρα. Και το αποκορύφωμα: Στις 11 Δεκεμβρίου η Γκρέμιο θα αντιμετώπιζε τρεις (3) αντιπάλους μέσα σε 6 ώρες!
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/07/gremio-500x315.jpg)
Ακούγεται αδύνατο αλλά δεν είναι. H Γκρέμιο είχε μείνει ήδη πολύ πίσω στη μάχη του τίτλου, άρα τα παιχνίδια εκείνης της μέρας ήταν ουσιαστικά αδιάφορα γι’αυτήν, οπότε οι άνθρωποι της αποδέχτηκαν την πρόκληση με τη λογική «μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει». Ο, άγνωστος τότε, Λουίς Φελίπε Σκολάρι κλήθηκε να κατεβάσει τρεις διαφορετικές ομάδες σε μια μέρα. Η αρχή έγινε στις 2 το μεσημέρι. Αντίπαλος ήταν η Αϊμορέ. Μιας και το καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά στη Βραζιλία και η θερμοκρασία είχε ξεπεράσει τους 40 βαθμούς Κελσίου, στη μέση του πρώτου ημιχρόνου ο διαιτητής πήρε την περίεργη απόφαση να διακόψει το παιχνίδι για 3 λεπτά για να δροσιστούν οι παίκτες, μια ενέργεια που μπορεί να είναι συνηθισμένη πλέον αλλά τότε ήταν πρωτάκουστη. Η Γκρέμιο χρησιμοποίησε στο πρώτο αυτό ματς κυρίως πιτσιρικάδες και αναπληρωματικούς και ο αγώνας έληξε 0-0.
Την ώρα που οι δυο ενδεκάδες αποχωρούσαν, στον αγωνιστικό χώρο έμπαιναν 22 νέοι παίκτες. Στις 4 ήταν προγραμματισμένο το Γκρέμιο-Σάντα Κρουζ. Σ’αυτό το ματς ο Σκολάρι χρησιμοποίησε και αρκετούς βασικούς και αυτό είχε ως αποτέλεσμα το θέαμα να είναι πιο υποφερτό. Η Γκρέμιο κέρδισε με 4-3 χάρη σ’ένα γκολ που μπήκε στις καθυστερήσεις του αγώνα.
Λίγα λεπτά μετά το τέλος κι αυτού του παιχνιδιού, ακούστηκε το πρώτο σφύριγμα του τρίτου αγώνα. Αντίπαλος της Γκρέμιο ήταν αυτή τη φορά η Μπραζίλ ντε Πελότας. Η Μπραζίλ είχε φτάσει στο γήπεδο νωρίς το μεσημέρι αλλά είχε φάει πόρτα στα αποδυτήρια, καθώς δεν υπήρχε ελεύθερος χώρος για να αλλάξουν οι παίκτες της. Για να περάσει η ώρα, οι ποδοσφαιριστές της πήγαν και έκατσαν στις κερκίδες, απ’όπου και παρακολούθησαν το προηγούμενο παιχνίδι, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα παγωτά που τους κέρασε ο προπονητής τους, Ερνέστο Γκουέδες.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/07/gremio2.jpg)
Η Γκρέμιο κατάφερε να κερδίσει και αυτό το ματς, με 1-0, κλείνοντας αυτό το ποδοσφαιρικό φεστιβάλ με απολογισμό δυο νίκες και μια ισοπαλία. Για τις ανάγκες αυτής της περίεργης μέρας, ο Σκολάρι είχε καλέσει 42 παίκτες απ’όλες τις βαθμίδες του συλλόγου. Απ’αυτούς χρησιμοποίησε συνολικά 34 ποδοσφαιριστές. Τρεις εξ αυτών έπαιξαν σε ένα ματς βασικοί και σε ένα άλλο ως αλλαγή. Ανάμεσα τους και ο 18χρονος τότε Έμερσον, που στη συνέχεια της καριέρας του πέρασε από τη Ρεάλ, τη Γιουβέντους, τη Ρόμα και τη Μίλαν. Το ξεκίνημα του τρίτου παιχνιδιού καθυστέρησε λίγα λεπτά εξαιτίας του, καθώς έπρεπε να αλλάξει φανέλα, αφού από απροσεξία είχε ξεμείνει με αυτή που φορούσε στη δεύτερη αναμέτρηση. Όπως θυμάται ο ίδιος: «Χωρίς αμφιβολία ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέρα και μια περίεργη εμπειρία. Οι ομιλίες πριν από κάθε αγώνα ήταν πάρα πολύ σύντομες γιατί ήταν τέλος της σεζόν, ο καιρός ήταν ζεστός και τα παιχνίδια δεν είχαν καμία σημασία για εμάς.» (Σε αντίθεση με τη Γκρέμιο, οι αντίπαλοι της είχαν βαθμολογικό ενδιαφέρον, αφού και οι τρεις ήταν κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού.)
Το μαρτύριο των παικτών του Σκολάρι δεν τέλειωσε όμως εκεί. Δυο μέρες μετά χρειάστηκε να ταξιδέψουν στην Πελότας για να αντιμετωπίσουν την ομώνυμη ομάδα. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στις 17 Δεκεμβρίου με τη Γκρέμιο να μετράει 11 αγώνες μόνο μέσα στον Δεκέμβρη και 95 συνολικά εκείνη τη χρονιά. Δεν ήταν όμως η μόνη. Το ίδιο βασανιστήριο πέρασαν κι άλλες ομάδες. Η Ζουβεντούδε, που τερμάτισε 2η, πέντε βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Ιντερνασιονάλ, έδωσε στο φινάλε της σεζόν 11 αγώνες σε 11 μέρες! Το ξεχωριστό κατόρθωμα της Γκρέμιο με τα τρία επίσημα παιχνίδια σε μια μέρα, της χάρισε μια θέση στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ενώ το Καμπεονάτο Γκαούτσο εκείνης της χρονιάς έμεινε γνωστό ως «Το ατέλειωτο πρωτάθλημα».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/07/gremio3-500x453.jpeg)
[Encore]
(Οι αναγνώστες που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες και αυτοί που προέρχονται από δύσκολο 10ωρο στη δουλειά καλό είναι να αποχωρήσουν σ’αυτό το σημείο. Ας μείνουν μόνο οι μάχιμοι αναγνώστες, τα αρρωστάκια, οι Ι1 και Ι2 του Σομπρέρο, που διαβάζουν για «λατινοαμερικάνικο σύστημα διεξαγωγής» και αμέσως φτερουγίζει η καρδούλα τους.)
Κάποιος μπορεί σ’αυτό το σημείο να ρωτήσει: «Γιατί είπαμε έγιναν όλα αυτά;» Για να μειωθούν οι ομάδες της πρώτης κατηγορίας. «Και πως έγινε το πρωτάθλημα μετά;» Αυτή είναι μια καλή ερώτηση. Κλείστε τη μουσική, πιείτε μια καλή γουλιά αλκοόλ, πάρτε βαθιά ανάσα, συγκεντρωθείτε και ξεκινάμε. Κυρίες και κύριοι, αυτό είναι το Καμπεονάτο Γκαούτσο του 1995:
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/07/gremio4.jpg)
Η 1η κατηγορία αποτελείται από τις 14 ομάδες που επέζησαν από το μαρτύριο της προηγούμενης χρονιάς ενώ η 2η κατηγορία έχει 10 ομάδες. Το πρωτάθλημα ξεκινάει τον Φλεβάρη και όλοι παίζουν με όλους, μέσα και έξω. Μέχρι εδώ όλα απλά και ανθρώπινα. Μετά ξεκινάει το γλέντι. Οι 2 τελευταίοι της πρώτης κατηγορίας υποβιβάζονται αυτόματα στη 2η ενώ οι 6 πρώτοι προκρίνονται αυτόματα στην επόμενη φάση, εκεί που ουσιαστικά θα διεκδικήσουν και το πρωτάθλημα. Μια φάση που έχει το όνομα «Οκταγωνικός τελικός». Γιατί οκταγωνικός; Γιατί περιλαμβάνει 8 ομάδες. Μα πως είναι 8 ομάδες, αφού πέρασαν οι 6 πρώτοι; Μην προσπαθήσετε να προβλέψετε την απάντηση. Μάταιος κόπος. Δεν χωράει τόση φαντασία σε έναν μέσο ανθρώπινο εγκέφαλο.
Οι δυο τελευταίοι που συμπληρώνουν την οχτάδα που θα διεκδικήσει το πρωτάθλημα προέρχονται από τη 2η κατηγορία! (Επαναλαμβάνουμε την πρόταση γιατί σίγουρα θα προσπαθήσετε να την ξαναδιαβάσετε.) Οι δυο τελευταίοι που συμπληρώνουν την οχτάδα που θα διεκδικήσει το πρωτάθλημα προέρχονται από τη 2η κατηγορία! Πως προέκυψαν αυτοί οι δυο; Εννοείται πως όχι με τον κλασικό τρόπο «ήταν απλά οι 2 πρώτοι της βαθμολογίας». Οι 6 πρώτοι της 2ης κατηγορίας πέρασαν σε μια δεύτερη φάση. Εκεί, και την ώρα που οι τελευταίοι 4 έπαιζαν μεταξύ τους για το ποιοι θα υποβιβαστούν στην 3η κατηγορία, χωρίστηκαν σε δυο ομίλους των 3 ομάδων που έπαιξαν μεταξύ τους μέσα και έξω. Οι νικητές των 2 αυτών ομίλων δεν κέρδισαν απλά την άνοδο τους στην 1η κατηγορία αλλά αυτόματα μπήκαν στην τελική φάση για να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς! Ανήκουστο; Ναι. Παράλογο; Ναι. Πτοήθηκε κανείς; Όχι.
Έτσι, στο τέλος της σεζόν οι 6 πρώτοι της 1ης κατηγορίας και οι 2 που προέκυψαν από τη 2η κατηγορία χωρίστηκαν ξανά σε δυο ομίλους, όπου όλοι έπαιξαν με όλους, μέσα και έξω. Οι 2 πρώτοι των ομίλων προχώρησαν στην επόμενη φάση, την επονομαζόμενη και ‘Τελική φάση’, εκεί που με διπλά παιχνίδια διεκδίκησαν μια θέση στον, επίσης διπλό, τελικό, τον οποίο για την ιστορία κέρδισε η Γκρέμιο, πιθανόν σαν ανταμοιβή για την ταλαιπωρία που πέρασε την προηγούμενη σεζόν.
Καταλήγοντας, και με μια προσεκτική ματιά των δεδομένων, παρατηρούμε ότι η Εσπορτίβο βρισκόταν την τελευταία αγωνιστική στην 6η θέση της 2ης κατηγορίας, μια μόλις θέση πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Με ένα λάθος αποτέλεσμα θα πάλευε στα μπαράζ για να μην πέσει στην 3η κατηγορία. Με ένα καλό αποτέλεσμα, βρέθηκε στα πλέι οφ ανόδου και από εκεί πέρασε αυτόματα και άμεσα στην τελική φάση της 1ης κατηγορίας, όπου και διεκδίκησε το πρωτάθλημα (!), ένα μόλις μήνα μετά τη μέρα που βρισκόταν μια ανάσα απ’το να υποβιβαστεί στην 3η κατηγορία! Γιατί όπως είπε κάποτε εκείνος ο έξυπνος κυριούλης με τα ατίθασα άσπρα μαλλιά (όχι εσύ Πιερ (https://twitter.com/sombrerogr/status/1109906754496811008)): «Η λογική μπορεί να σε πάει από το Α στο Β. Η φαντασία σε πηγαίνει παντού».
sombrero.gr
-
Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, τόσο που κάποιοι λένε ότι έχει σκοράρει περισσότερα γκολ από τον Πελέ. Ο Άρθουρ Φρίντενραϊχ ήταν ο σκόρερ του τελικού στο πρώτο Κόπα Αμέρικα της Βραζιλίας, αλλά στη συνέχεια αντιμετώπισε το ρατσισμό και έμεινε για χρόνια εκτός εθνικής, μέχρι να επιστρέψει και να θριαμβεύσει ξανά.
Ο μιγάς με τα πράσινα μάτια
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/09/friedenreich-500x313.jpg)
Το 1919 η Βραζιλία κέρδισε την Ουρουγουάη με 1-0 και αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής στα γήπεδα του Ρίο ντε Τζανέιρο. Αυτός ήταν και ο πρώτος της τίτλος και αποκτούσε ακόμα μεγαλύτερη σημασία αν συνυπολογίσουμε πως το ποδόσφαιρο της χώρας ήταν σε εμβρυακό στάδιο και σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Επίσης κουβαλούσε μαζί του και ένα σωρό ταξικά προβλήματα που έκαναν ακόμα δυσκολότερη την όλη κατάσταση. Αυτό φυσικά και δεν επηρέασε τον κόσμο που ξεχύθηκε στους δρόμους για να πανηγυρίσει το σπουδαίο γεγονός. Μπροστά μπροστά δεν δέσποζε καμία σημαία, και κανένα λάβαρο, αλλά αυτό το ρόλο τον είχε αναλάβει ένα λασπωμένο παπούτσι. Ένα λασπωμένο παπούτσι με μια δεμένη μικρή ταμπελίτσα πάνω του που έγραφε: ο glorioso pe de Friendenreich. Το δοξασμένο παπούτσι του Φρίντενραϊχ. Ο Άρθουρ Φρίντενραϊχ ήταν ο μοναδικός σκόρερ της αναμέτρησης κάτι που τον είχε αναγάγει, όπως και ήταν λογικό, σε λαϊκό ήρωα για το Βραζιλιάνικο έθνος. Το εν λόγω παπούτσι μάλιστα έγινε τόσο διάσημο που μπήκε ως έκθεμα στη βιτρίνα του πιο ξακουστού, και ακριβού, κοσμηματοπωλείου στο κέντρο της πόλης. Εκεί μπορούσε να το θαυμάσει ο καθένας, χωρίς φυσικά να έχει το δικαίωμα να το αγγίξει, όπως δεν μπορούσε να «αγγίξει» και τα κοσμήματα, ως ένα από τα πιο σημαντικά κειμήλια της εποχής. Ίσως και το πιο σημαντικό.
Ο Άρθουρ Φρίντενραϊχ γεννήθηκε το 1892 στο Σάο Πάολο, στη γωνία που σχημάτιζαν οι περιοχές Βιτόρια, που σημαίνει νίκη και η Τριούμφο που σημαίνει θρίαμβος. Γιος ενός Γερμανού επιχειρηματία, που είχε μεταναστεύσει εκεί χρόνια πριν, και μιας φτωχής μαύρης υπηρέτριας, και ήταν ο πρώτος μιγάς ποδοσφαιριστής της Βραζιλίας. Εκείνα τα χρόνια, με το ποδόσφαιρο να είναι ερασιτεχνικό, όπως έγραψα και νωρίτερα, δικαίωμα να παίξουν σε αυτό είχαν μόνο οι προνομιούχοι λευκοί της χώρας. Ο Φρίντενραϊχ δεν είχε γεννηθεί λευκός, ούτε και μαύρος. Ήταν μιγάς. Η καταγωγή και η θέση του πατέρα του στην κοινωνία του έδινε όμως το «ύψιστο δικαίωμα» ώστε να κλωτσά μια μπάλα και να παίζει μαζί της. Η εξαιρετική του τεχνική και η αλεγρία που ήταν εμφανέστατη στο παίξιμό του, σε συνδυασμό με την φοβερή του κορμοστασιά, δεν άργησαν να του δώσουν τα προσωνύμια Τίγρης και Μαύρο Διαμάντι. Αν και αυτό που ήταν ακόμα πιο εύηχο, και ρεαλιστικό, ήταν αυτό που έβλεπαν τα κορίτσια κυρίως της εποχής και δεν ήταν άλλο από το «Ο μιγάς με τα πράσινα μάτια».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/09/Arthur-Friedenreich-in-1930-500x291.jpg)
Ένας ιδιαίτερος δηλαδή συνδυασμός. Κάποιος γεννημένος από δύο διαφορετικούς στο χρώμα ανθρώπους που, εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν και το πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Κάθε άλλο. Για την ιστορία ο Άρθουρ Φρίντενραϊχ θεωρείται και είναι, ακόμα και στις μέρες μας, ο σπουδαιότερος σκόρερ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ακόμα και από τον σπουδαίο Πελέ. Έχει σκοράρει 1329 γκολ σε 1229 παιχνίδια την ίδια ώρα που ο Πελέ μετράει 1279 και είναι επίσης κάποιος που άλλαξε κατά πολύ τον τρόπο που έβλεπαν οι Βραζιλιάνοι και κατ’ επέκταση και ο υπόλοιπος πλανήτης το άθλημα. Ο Πελέ πάντως συνηθίζει αστειευόμενος, ακόμα και σήμερα, να δηλώνει πως τα γκολ του Φρίντενραϊχ είναι 1229 σε 1329 παιχνίδια. Την αλήθεια, επισήμως, δεν πρόκειται να την μάθουμε ποτέ μιας και τα αρχεία χάθηκαν, μυστηριωδώς, την δεκαετία του ’60 όταν και πέθανε ο κολλητός του, και συμπαίκτης του σε πολλές ομάδες, Μάριο ντε Αντράντε. Ο μοναδικός άνθρωπος δηλαδή που είχε καταγεγραμμένα όλα τα παιχνίδια και όλα τα γκολ αναλυτικά σε πλήρη συνεργασία με τον πατέρα του διάσημου ποδοσφαιριστή.
Η ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε το 1909 στην ομάδα «Γερμανία», μια ομάδα που είχαν δημιουργήσει Γερμανοί μετανάστες και που έπαιζε φιλικά παιχνίδια με άλλες ομάδες λευκών, κυρίως, τα πρωινά της Κυριακής. Το σπάνιο ταλέντο του φυσικά και δεν μπορούσε να τον εγκλωβίσει σε μια τόσο μικρή ομάδα και κάπως έτσι δεν άργησαν οι κρούσεις για μεταγραφές από μεγαλύτερες και πιο οργανωμένες ομάδες. Μέχρι το 1929, όταν και πήγε να αγωνιστεί στην σπουδαία Σάο Πάολο, είχε προλάβει να αναδειχθεί πρώτος σκόρερ με πέντε (5) διαφορετικές ομάδες στο πρωτάθλημα της περιοχής, κάτι που φυσικά και αποτελεί αξεπέραστο ρεκόρ μέχρι και στις μέρες μας. Αλλά δεν ήταν μόνο η σπάνια αίσθηση, και το ταλέντο του, στο να τελειώνει τις φάσεις σκοράροντας με το τσουβάλι τα γκολ αλλά και η μοναδική του ικανότητα στο να ντριμπλάρει τους αντιπάλους αμυντικούς με τέτοια μάλιστα μαεστρία που θεωρείται από μεγάλη μερίδα βραζιλιάνων καλύτερος ακόμα και από τον θρυλικό Γκαρίντσα. Ο πρώτος παίκτης που καθιέρωσε τον κλασικό βραζιλιάνικο τρόπο παιχνιδιού που στις μέρες μας είναι γνωστός ως Joga Bonito, «το όμορφο παιχνίδι», ήταν αυτός. Το παιδάκι που ήθελε μισή ώρα πριν από κάθε παιχνίδι ώστε να ισιώσει το άφρο μαλλί του για να μην χλευαστεί από το κοινό, εκείνος ο μιγάς που τους χάρισε το πρώτο τους μετάλλιο.
Ήταν ο πρώτος που περιφρόνησε ηθελημένα τις συντηρητικές τακτικές των Άγγλων και το κορυφαίο σύστημα της εποχής, το πασίγνωστο 2-3-5, που είχε φτάσει και στη Βραζιλία και το χρησιμοποιούσαν και οι εκεί ομάδες. Ένα σύστημα που ήθελε στην επίθεση πέντε (5) παίκτες να κυνηγούν κυρίως βαθιές μπαλιές. Αυτός έβαλε τον εαυτό του στην επίθεση, έχοντας όμως τέσσερις παίκτες πίσω του, στην ευθεία, ή έχοντας ως στήριγμα κάποιον με παρόμοια χαρακτηριστικά, σε δυάδα, σε ένα πρώιμο 2-4-2-2. Και αυτό πολύ απλά επειδή ήθελε να βρίσκει περισσότερους χώρους για να ντριμπλάρει στο «ένας με ένας». Μάλιστα αυτό ήρθε σε πλήρη εφαρμογή, για πρώτη φορά, απέναντι σε Άγγλους, στο ντεμπούτο του με τα χρώματα της χώρας, όταν και η εθνική Βραζιλίας έδωσε το πρώτο της διεθνές παιχνίδι απέναντι στην Έξετερ, το 1914, επικρατώντας μάλιστα με 2-0. Τότε ήταν και η πρώτη φορά που ο κόσμος κατάλαβε πως εκτός από ένας χαρισματικός ποδοσφαιριστής ήταν και ένας σπουδαίος μαχητής, μένοντας στην αναμέτρηση ακόμα και μετά από μια βίαιη κλωτσιά που είχε δεχθεί στο πρόσωπο, χάνοντας τα δυο του μπροστινά δόντια και αγωνιζόμενος με αφόρητους πόνους μέχρι και το τελικό σφύριγμα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/09/af1-1741203.jpg)
Ο Άρθουρ Φρίντενραϊχ ήταν ο πρώτος σπουδαίος σταρ του ποδοσφαίρου μιας χώρας που έχει γεννήσει αμέτρητους από δαύτους. Ο ποδοσφαιριστής που όπου έπαιζε γίνονταν κυριολεκτικά πανζουρλισμός. Αυτός που όταν μάγευε, στα τέλη του 1920, στην Παουλιστάνο, ουσιαστικά ώθησε το ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό κοινό να απαιτήσει μια περιοδεία της ομάδας για να μπορέσει να τον δει από κοντά να κάνει τα ζογκλερικά του με την μπάλα στα πόδια. Ο διάσημος αθλητής του ποδοσφαίρου που όταν κυκλοφορούσε, φορώντας τα πανάκριβα κοστούμια του στα καλύτερα νυκτερινά κλαμπ για να πιει τα ακριβά ποτά του και να φλερτάρει δίχως κανένα όριο με κάθε θηλυκό, υπήρχαν γύρω του ακόμα και σωματοφύλακες ώστε να εμποδίζουν τα πλήθη που ήθελαν απλά να τον ακουμπήσουν, ικετεύοντας για ένα αυτόγραφο. Ο μιγάς πρωταθλητής έπεσε όμως θύμα του προέδρου της χώρας, Επιτάσιο Πεσσόα, όταν ο δεύτερος αποφάσισε το 1920 και το 1921 να μην επιτραπεί στους μαύρους Βραζιλιάνους παίκτες να πάρουν μέρος στην εθνική. Ο λόγος; «Να μη χαλάσει η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και να δείξει η Βραζιλία το καλό της πρόσωπο». Τελικά πείστηκε να δώσει «χάρη» στον Φρίντενραϊχ το 1922 κι η Βραζιλία κατέκτησε τον τίτλο.
Το σπουδαιότερο όμως από όλα στην τεράστια καριέρα του «μιγά με τα πράσινα μάτια» ήταν ότι έφερε στο μεγαλοπρεπές στάδιο των λευκών, που ήταν γεμάτο από κανόνες και σκουριασμένες τακτικές, την ασέβεια και τον τρόπο παιχνιδιού των παιδιών σκούρου χρώματος που έμαθαν να διασκεδάζουν κλωτσώντας, σαν να χορεύουν πολλές φορές, μια κουρελιασμένη μπάλα στα προάστια. Εκεί δηλαδή που γεννήθηκε ένα στυλ γεμάτο φαντασία. Ένα στυλ που προτιμά την ευχαρίστηση από το αποτέλεσμα. Ένα στυλ άναρχο που πάντα θα προσφέρει καλύτερο θέαμα ακόμα και από την πιο οργανωμένη επίθεση. Ένα στυλ ποδοσφαίρου που πηγάζει από ένα πλούσιο σε συναισθήματα λαό που όταν τα εξωτερικεύει αυτά μετατρέπονται σε ποίηση. Ποδοσφαιρική ποίηση. Αυτή η πλαστικότητα και η ποικιλομορφία που χαρακτηρίζει τους Βραζιλιάνους και που είναι δυσνόητη πολλές φορές για τους Ευρωπαίους. Τότε που, ευτυχώς για το άθλημα, «καταργήθηκαν όλες οι ποδοσφαιρικές γωνίες» όπως έγραψε και ο Γκαλεάνο, δίνοντας τη θέση τους στην ελευθερία. Σε μια πιο αφηρημένη Τέχνη ενός νέου ποδοσφαιρικού καμβά μακριά από κάθε συμβατική έννοια. Μια ελευθερία που έγινε όμορφη στο μάτι και έρωτας στην καρδιά και στο μυαλό για τον απλό φίλο του αθλήματος και που -ευτυχώς- συνεχίζει να συγκινεί ακόμα και στις μέρες μας.
sombrero.gr
-
Ο Άλαν Ρούσελ έβαλε γκολ στον θάνατο
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-10/gettyimages-856003310.jpg?itok=l-X6AS7B)
Επέζησε στην τραγωδία της Σαπεκοένσε, σηκώθηκε στα πόδια του, έπαιξε μπάλα και σχεδόν τρία χρόνια μετά αφιέρωσε σε εκείνους που δεν τα κατάφεραν το πρώτο του γκολ στο Brazileirao. Ο Θάνος Σαρρής γράφει για τον Άλαν Ρούσελ.
«Οι επιζώντες ήταν ο Φόλμαν, ο Άλαν Ρούσελ και ο Νέτο. Δυστυχώς ο Φόλμαν έχασε το ένα του πόδι, αλλά αυτή την περίοδο κάνει θεραπείες και στο μέλλον θα αποτελέσει μέρος του ποδοσφαιρικού μας τιμ. Ελπίζουμε πως ο Άλαν Ρούσελ και ο Νέτο θα είναι διαθέσιμοι να αγωνιστούν σε 40 μέρες και λόγω αυτή της πεποίθησης που έχουμε τους δηλώσαμε στη λίστα για το Copa Libertadores. Η σκέψη μας είναι και θα είναι να τους δώσουμε τη δυνατότητα να παίξουν ξανά, θα είναι κάτι πραγματικά σπουδαίο». Τον Μάρτιο του 2017 ο Βάγκνερ Μαντσίνι, ο προπονητής που ανέλαβε να οδηγήσει την Σαπεκοένσε στην επόμενη μέρα, μιλούσε αποκλειστεικά στο gazzetta.gr για τον τρόπο που το πνεύμα της «Σάπε» έμεινε ζωντανό μέσω του ποδοσφαίρου, για τους επιζήσαντες της μοιραίας πτήσης 2933 και τον ρόλο τους στην επόμενη μέρα του δυστυχήματος της 28ης Νοεμβρίου του 2016.
Ανάμεσα σε κείνους που η Σαπεκοένσε έμελε να σημαδέψει για πάντα, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, ήταν ο Άλαν Ρούσελ. Ένας από τους μόλις τρεις. Οι υπόλοιποι 71 δεν τα κατάφεραν. Ο αριστερός μπακ της ομάδας εκείνης ήταν ο πρώτος που βρέθηκε στα συντρίμμια. Ο πρώτος που άκουσε ότι ίσως δεν περπατήσει ποτέ ξανά, λόγω της ζημιάς στη σπονδυλική στήλη, του σπασμένου ισχύου και του ποδιού. Πέραν του σωματικού, σε πνευματικό επίπεδο, το βάρος της διαχείρισης από μόνο του ήταν τεράστιο. Όμως ο Ρούσελ δεν τα έβαλε κάτω.
Χρειάστηκε εννιά μέρες για να σηκωθεί, μετά από μια σειρά επεμβάσεων στο Μεδεγίν. Το υποσχέθηκε, όταν είδε πως περπάτησε ξανά: «Θα κάνω τα πάντα για να παίξω και πάλι ποδόσφαιρο. Θα χρειαστεί υπομονή, αλλά θα δώσω τα πάντα για να κάνω αυτούς τους ανθρώπους χαρύμενους», έλεγε μετά την θριαμβευτική υποδοχή που του επιφύλασσε πίσω στη Σάντα Καταρίνα. Τον Φεβρουάριο ξεκίνησε σιγά-σιγά να προπονείται μαζί με τον Νέτο. Και ο Βάγκνερ Μαντσίνι τους δήλωσε στη λίστα. Το καλοκαίρι, έβγαζε κανονικά το πρόγραμμα και το φιλικό τουρνουά που είχε προγραμματιστεί στη Βαρκελώνη ήταν για τους διοικούντες ιδανικό για την επιστροφή του. Ο ίδιος, πάντως, ήταν ξεκάθαρος: «Δεν θέλω να με λυπούνται. Αν είναι να συνεχίσω την καριέρα μου, θέλω να είμαι ικανός να αγωνιστώ σε καλό επίπεδο. Αν δω πως δεν είμαι, θα το ξανασκεφτώ. Δεν θέλω να γίνω εργαλείο του μάρκετινγκ, αλλά αθλητής σαν τους άλλους».
Όπως είχε προαναγγείλει ο Μαντσίνι, ο Βραζιλιάνος βρήκε το σθένος να επιστρέψει στα γήπεδα. Πάτησε χορτάρι στο Καμπ Νόου στο Joan Gamper Trophy με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα. Είχαν περάσει 252 ημέρες. Ο Ρούσελ φόρεσε το περιβραχιόνιο, πήρε βαθιά ανάσα και μπήκε στο γήπεδο, όπου γνώρισε την αποθέωση μαζί με τους συμπαίκτες του. Πήρε ενθύμιο μια φανέλα με αφιέρωση του Μέσι και ένα χειροκρότημα που ζέστανε την ψυχή του. Όπως οι λάμες και οι βίδες στήριξαν το σώμα, η αγάπη και η υποστήριξη που λάμβανε κράτησαν όρθιο το πνεύμα. Μαζί με τη δίψα για να καθιερωθεί ξανά στα γήπεδα. Για τον ίδιο, αλλά και για όλους εκείνους που άφησαν την τελευταία τους πνοή στην Κολομβία. Η ζωή πλέον είχε διαφορετικό νόημα. «Μόνο και μόνο το ότι μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ ξανά. Αυτό είναι το σημαντικό. Θέλω να δείξω στον κόσμο να γιορτάζει τη ζωή, να του δείξω τη χαρά του να ζεις, να δουλεύεις, να κάνεις αυτό που αγαπάς. Τη χαρά του να είσαι ζωντανός».
Ο Ρούσελ συνέχισε. Βρήκε δίχτυα σε φιλικό με την Ρόμα τον Σεπτέμβριο. Σκόραρε τον Φεβρουάριο του '19 στο ματς με την Ερσίλιο Λουζ για το περιφερειακό πρωτάθλημα της Σάντα Καταρίνα. Δεν είχε όμως σκοράρει στο Μπραζιλεϊράο, τη μεγάλη λίγκα. Και έβλεπε ότι όσο περνούσε ο καιρός, δεν θα είχε και πολλές ευκαιρίες να το κάνει. Γι' αυτο και αποφάσισε να αποχωρήσει από τη Σαπεκοένσε. «Νομίζω πως πολλοί με βλέπουν ως επιζήσαντα μόνο και όχι ως ποδοσφαιριστή. Εδώ έπαιζα λίγο και δεν μπορούσα να δείξω ότι ότι πραγματικά είχα επιστρέψει. Παρότι έχω παίξει στο Σουδαμερικάνα, στο Μπραζιλεϊράο και στο Λιμπερταδόρες, πολύς κόσμο δεν παρακολουθεί τι γίνεται στο ποδόσφαιρο του Σαπεκό και δεν με έβλεπαν ως "κανονικό" αθλητή. Οπότε ευχαριστώ την Γκόιας για τη νέα πρόκληση που μου έδωσε. Θα κάνω τα πάντα για να δείξω ότι η καριέρα μου είναι και πάλι κανονική».
twitter (https://twitter.com/FootyAccums/status/894822799503757312?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E894822799503757312&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Fplanetfootball%2Fafieromata%2Farticle%2F1401094%2Fo-alan-roysel-evale-gkol-ston-thanato)
Chapecoense captain & survivor of the tragedy; Alan Ruschel pictured with Leo Messi, after last night's friendly. pic.twitter.com/qFAigol1wy
— Footy Accumulators (@FootyAccums) August 8, 2017
Ο λόγος που επέλεξε την Γκόιας, ήταν πως στον πάγκο της βρισκόταν ένας παλιός γνωστός. Ο Νέι Φράνκο, ο οποίος πριν ήταν στην «Βερδάο» και είχε δει με τα μάτια του τη δίψα του 30χρονου για ποδόσφαιρο. «Τη χρονιά αυτή έπαιξα περισσότερο από τότε που έγινε το πρωτάθλημα. Από τότε που έφυγε ο Νέι δεν είχα πολλές ευκαιρίες. Νομίζω ότι ήταν το άτομο που με έπεισε να έρθω στη Γκόιας. Θεωρώ ότι είμαι στην καλύτερη στιγμή μου μετά το ατύχημα. Σωματικά και ψυχολογικά. Αυτό με ώθησε στο να φύγω από τη Σαπεκοένσε. Ήθελα ο κόσμος να έχει μια νέα εικόνα για μένα. Ήθελα να συνεχίσω το ποδόσφαιρο». Συνάντησε, παράλληλα και αρκετούς πρώην συμπαίκτες. Η απόφαση είχε ληφθεί. Θα έφευγε από το Νότο για δεύτερη μόλις, φορά στη ζωή του. Με κίνητρο ξανά το ποδόσφαιρο, παρότι υπήρχε κόσμος που του έλεγε πως δεν μπορούσε να φανταστεί την Σαπεκοένσε χωρίς εκείνον. Ο δεσμός του με την ομάδα θα παρέμενε άρρηκτος, όμως έπρεπε να γυρίσει σελίδα.
H νέα oμάδα του ξεκίνησε εντυπωσιακά στη βραζιλιάνικη Serie A και αυτό βοήθησε την ψυχολογία του, χωρίς να παίρνει αέρα. Ήταν χαρακτηριστικό πως ξεκαθάριζε ότι στόχος είναι η παραμονή, μιας και πέρυσι η «Εσμεραλδίνο» σώθηκε δύσκολα. O Ρούσελ έκανε ντεμπούτο απέναντι στην Ιντερνασιονάλ στα αριστερά της μεσαίας γραμμής, πήρε σερί ματς ως αλλαγή. Έπειτα, έκατσε για λίγο στον πάγκο, πήρε ξανά συμμετοχές. Ήταν μέρος του rotation. Ο στόχος του ήταν να παίξει όσο το δυνατόν περισσότερα ματς.
Έπρεπε να περιμένει μέχρι τον Οκτώβριο του 2019 για να βρει δίχτυα στο Μπραζιλεϊράο για πρώτη φορά μετά την τραγωδία. Με αντίπαλο την Κρουζέιρο, στο πρώτο του ενενηντάλεπτο. «Δουλεύω καθημερινά για να τα καταφέρω. Ήταν το δεύτερο γκολ μου γκολ μετά την τραγωδία», δήλωσε χαρακτηριστικά, για να προσθέσει: «Ήθελα να βγω έξω και να αναπνεύσω καθαρό αέρα, να δείξω ότι πραγματικά επέστρεψα στις υψηλές προπονήσεις. Είμαι πολύ χαρούμενος που βοηθάω την Γκόιας, μια ομάδα που με αγκάλιασε και ο καλύτερος τρόπος για να της το ανταποδώσω είναι μέσα στον αγωνσιστικό χώρο».
Μετά το τέλος του αγώνα, όταν οι σφυγμοί είχαν πέσει, αφιέρωσε το τέρμα στη σύζυγό και τον γιο του, που ήταν συνεχώς στο πλευρό του. Στη Γκόιας που τον δέχθηκε, στον προπονητή και στους συμπαίκτες του. Τη στιγμή που σκόραρε όμως υπήρχαν συγκεκριμένοι αποδέκτες. Ήταν 71. Και τους έδειξε με τα χέρια σηκωμένα στον ουρανό....
http://www.gazzetta.gr/planetfootball/afieromata/article/1401094/o-alan-roysel-evale-gkol-ston-thanato
βίντεο εντός
-
Από το 2013 ένα δημοκρατικό κίνημα έχει πάρει εν μέρει τον έλεγχο της βραζιλιάνικης Μπαΐα. O πρόεδρος εκλέγεται από τους οπαδούς, οι τιμές των εισιτηρίων έπεσαν, τα μέλη και η προσέλευση στο γήπεδο αυξήθηκαν, το χρέος μειώθηκε και η ομάδα παίρνει συνεχώς θέση σε διάφορα κοινωνικά ζητήματα, στηρίζοντας με διάφορους τρόπους τους αυτόχθονες, τις γυναίκες και το κίνημα κατά του ρατσισμού. Για το σκοπό αυτό έχει δημιουργηθεί ένα γκρουπ από επιλεγμένους οπαδούς (καθηγητές, κοινωνιολόγοι, μέλη από όλες τις κοινωνικές ομάδες κτλ.) που μαζί με τη διοίκηση αποφασίζουν με ποιο κοινωνικό ή και περιβαλλοντικό θέμα θα ασχοληθεί ο σύλλογος.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/73258823_10158203759580931_6389715196645998592_o.jpg?_nc_cat=1&_nc_oc=AQlL7qjQivXPd0e-y6YIvnHZappHl57EIbetDhkt_rWTCpY8qOBTsNRyUWFssndD1Y0&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=a1d914e95bc7158942ed1f186290b80e&oe=5E5CB074)
El Sombrero
-
Μαύρη μέρα για την Κρουζέιρο η χθεσινή. Η ομάδα που ανέδειξε τον Ρονάλντο, τον Μαικόν και τον Ντίντα υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της. Οι μοναδικές βραζιλιάνικες ομάδες που δεν έχουν πέσει ποτέ κατηγορία είναι πλέον η Φλαμένγκο, η Σάντος και η Σάο Πάολο.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/76695234_10158275739265931_4584164709808209920_n.jpg?_nc_cat=1&_nc_ohc=UDcITE30nKoAQlYb62uwf7q2yVrpqGaotDGmYaFbHDQaQkVTSjQG9Z4Bg&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=d317721afa5b596186aad033dab951ed&oe=5E6AF807)
El Sombrero
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/garr.jpg?w=800&ssl=1)
Ο Γκαρίντσα και τα τρία καλύτερα λεπτά στην ιστορία του ποδοσφαίρου
Λίγες μέρες πριν ξεκινήσει το Μουντιάλ του 1958 στην Σουηδία η εθνική ομάδα της Βραζιλίας, ένα τσούρμο προβληματικών ανθρώπων σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των γιατρών, ταξίδεψε στην Ιταλία για να δώσει ένα φιλικό προετοιμασίας. Αντίπαλος της ήταν η Φιορεντίνα, η οποία την εποχή εκείνη πρωταγωνιστούσε στο Ιταλικό πρωτάθλημα, έχοντας στη σύνθεση της και έξι Ιταλούς διεθνείς.
Δεκά πέντε λεπτά πριν τη λήξη του φιλικού, και ενώ το σκορ ήταν ήδη 0-3 για τους φιλοξενούμενους, ένας Βραζιλιάνος με σπονδυλική στήλη σαν σίγμα τελικό πήρε τη μπάλα στη δεξιά πλευρά της επίθεσης, προσπέρασε τρεις αμυντικούς και τον τερματοφύλακα με χαρακτηριστική άνεση, μπροστά στο άδειο τέρμα περίμενε έναν εκ των αμυντικών να επιστρέψει, με μια τέλεια προσποίηση τον εξουδετέρωσε ξανά, στέλνοντας τον να πέσει κάτω για δεύτερη φορά και αφού συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε κάποιος άλλος τρόπος για να διασκεδάσει κι άλλο, περπάτησε με τη μπάλα μέσα στην εστία, την άφησε να περάσει τη γραμμή για τέταρτη φορά και στη συνέχεια την πήρε στα χέρια και ψύχραιμα έκανε μεταβολή για να πάει να την τοποθετήσει στο κέντρο για τη σέντρα. Ήταν η πρώτη φορά που άνθρωποι εκτός Βραζιλίας γινόταν μάρτυρες του φαινομένου ‘Γκαρίντσα’ σε μια από τις πιο γνωστές και χαρακτηριστικές παραστάσεις του.
Σε πλήρη αντίθεση με τους άναυδους Ιταλούς που δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν οι άνθρωποι της εθνικής Βραζιλίας δεν μπορούσαν να αποδεχθούν μια τέτοια ερασιτεχνική και παιδική συμπεριφορά την οποία κάλλιστα θα μπορούσε να επαναλάβει ο Γκαρίντσα στα παιχνίδια του Μουντιάλ. Κι έτσι ο παίκτης με τα στραβά και ανομοιόμορφα πόδια (το αριστερό του ήταν έξι εκατοστά κοντύτερο) που έπασχε εκ γενετής από πολιομυελίτιδα είδε τα πρώτα δυο ματς της διοργάνωσης από τον πάγκο. Μέχρι που έφτασε η ώρα των Ρώσων.
Σε μια εποχή που ένα μεγάλο μέρος της ενημέρωσης αποτελούταν από φήμες που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα οι Ρώσοι ήταν φόβητρο για κάθε αντίπαλο. Με τον Λεβ Γιασίν στην εστία και παίκτες οι οποίοι χάρη σε σύγχρονες, για την εποχή, μεθόδους προπόνησης φημολογούνταν πως μπορούσαν να τρέχουν ασταμάτητα για 180 λεπτά, αποτελούσαν ένα μεγαθήριο που πήγε στη Σουηδία με ξεκάθαρο στόχο να κατακτήσει το Κύπελλο, έχοντας κερδίσει ήδη δυο χρόνια πριν το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης. Οι αισθητά κατώτεροι σωματικά αλλά και στον τομέα της φυσικής κατάστασης Βραζιλιάνοι πίστευαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή απ’ το να προσπαθήσουν να αιφνιδιάσουν τους αντιπάλους. Και για να το πετύχουν αυτό χρειαζόταν και τον Γκαρίντσα.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/garrincha.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)
Το απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1958 η Βραζιλία έκανε σέντρα έχοντας στην ενδεκάδα της για πρώτη φορά τον 25χρονο τότε Γκαρίντσα και τον 18χρονο ανερχόμενο αστέρα Πελέ και η ιστορία του Βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου αλλά και του ποδοσφαίρου γενικότερα απέκτησε ένα νέο ορόσημο. Τα επόμενα 180 δευτερόλεπτα χαρακτηρίστηκαν από τον ευυπόληπτο Γάλλο δημοσιογράφο Gabriel Honnot ως “τα τρία καλύτερα λεπτά στην ιστορία του ποδοσφαίρου”. Στη διάρκεια αυτών οι Βραζιλιάνοι πρόλαβαν και είχαν δυο δοκάρια, ένα με τον Γκαρίντσα κι ένα με τον Πελέ ενώ σκόραραν και μια φορά με τον Βαβά ύστερα από ασίστ του Πελέ. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο ίδιο διάστημα ο Γκαρίντσα προσπέρασε τον προσωπικό του αντίπαλο Κουτνέτζοφ τέσσερις φορές ξεσηκώνοντας τους Σουηδούς στην κερκίδα που δεν ήξεραν αν έπρεπε να αποθεώσουν τον Βραζιλιάνο ή να γελάσουν με τους δύσμοιρους Ρώσους. Ένας από τους μεγαλύτερους Βραζιλιάνους συγγραφείς, ο Νέλσον Ροντρίγκεζ περιέγραψε τις στιγμές εκείνες με προτάσεις που τα λένε όλα:
Πιστέψτε με φίλοι μου: ο αγώνας Βραζιλία-Ρωσία κρίθηκε μετά από μόλις τρία λεπτά. Και σημειώστε ότι η Βραζιλία ήθελε απλά μια ισοπαλία. Αλλά ο Γκαρίντσα δεν πιστεύει στην ισοπαλία. Εκτόξευσε τον εαυτό του στον αντίπαλο σαν σφαίρα που φεύγει από όπλο. Ντρίπλαρε έναν, ντρίπλαρε κι άλλον, ντρίπλαρε ακόμα και το μούσι του Ρασπούτιν.
Φίλοι μου, η αποσύνθεση της Ρωσικής άμυνας ξεκίνησε ακριβώς τη στιγμή που ο Γκαρίντσα ακούμπησε για πρώτη φορά τη μπάλα. Φαντάζομαι την τεράστια έκπληξη των Ρώσων μπροστά σ’ αυτό το αγόρι με τα κυκλικά πόδια που πήγε για να ανατρέψει όλες τις αντιλήψεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Πως να μαρκάρεις αυτόν που δεν μαρκάρεται; Πως να νιώσεις το ανεπαίσθητο; Σε μια στιγμή αγανάκτησης ο αντίπαλος του κοίταξε τον Γκαρίντσα, τα στραβά πόδια του Γκαρίντσα και κατέληξε: “Δεν υπάρχει”.
Το τέλος του αγώνα βρήκε τους Βραζιλιάνους νικητές μόνο με 2-0, παρ’ ότι καταγράφηκαν περισσότερες από 30 φάσεις στην εστία του Γιασίν ο οποίος κατάφερε και κράτησε το σκορ σε λογικά επίπεδα.
Μετά το παιχνίδι ρώτησαν τον Γκαρίντσα κάτι για τον προσωπικό του αντίπαλο. Δεν είχε ιδέα ποιος ήταν, όπως γενικότερα δεν είχε ιδέα για πολλά πράγματα. Ήταν ο μεγαλύτερος ερασιτέχνης που έπαιξε ποτέ επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Ήταν αγράμματος, ψυχολογικά ασταθής, άρρωστα μέθυσος όπως ο πατέρας του, δεν μπορούσε να διαβάσει τα συμβόλαια που υπέγραφε, δεν είχε την ικανότητα να διαχειριστεί τα λεφτά που έβγαζε, τις περισσότερες φορές δεν γνώριζε ποια ομάδα αντιμετώπιζε, δεν τον απασχολούσαν καν βασικές λεπτομέρειες του ποδοσφαίρου. Όταν η Βραζιλία νίκησε στον τελικό εκείνης της διοργάνωσης τη Σουηδία, κατακτώντας το πρώτο της τρόπαιο, ο Γκαρίντσα απορούσε προς τι όλος ο χαμός, πιστεύοντας ότι το σύστημα διεξαγωγής ήταν σαν το Βραζιλιάνικο πρωτάθλημα και ότι έπρεπε να αντιμετωπίσουν όλες τις ομάδες και δεύτερη φορά. Παρ’ όλα αυτά τα… μικρο-θεματάκια του, όσοι πρόλαβαν να τον θαυμάσουν να παίζει συμφωνούν στο ότι δεν έχει υπάρξει άλλος ποδοσφαιριστής που να προκαλεί τόση ανόθευτη χαρά στους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ομάδας και εθνικότητας.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/garincha.jpg?resize=552%2C377&ssl=1)
Από εκείνη τη μέρα του Ιουνίου του 1958 μέχρι το καλοκαίρι του 1966 που αποσύρθηκε από την εθνική έπαιξε 50 παιχνίδια με τη φανέλα της Βραζιλίας στα οποία η Σελεσάο έχασε μόνο μια φορά, από την εθνική Ουγγαρίας στο Μουντιάλ της Αγγλίας, σ’ ένα παιχνίδι στο οποίο αγωνίστηκε παρ’ ότι ήταν τραυματίας και το οποίο έμελλε να είναι και το τελευταίο του! Όσες φορές συνυπήρξε με τον Πελέ στην ενδεκάδα η Βραζιλία δεν ηττήθηκε ποτέ.
Μια μέρα σαν τη σημερινή, στις 20 Ιανουαρίου του 1983 ο δεύτερος μεγαλύτερος θρύλος που έβγαλε ποτέ η πιο προικισμένη ποδοσφαιρικά χώρα του πλανήτη πέθανε στο Ρίο από κίρρωση του ήπατος, ζώντας τα τελευταία του χρόνια ολομόναχος, σε μια κατάσταση μόνιμης μέθης, πάμφτωχος και κατεστραμμένος σωματικά και ψυχολογικά. Στην ταφόπλακα του είναι χαραγμένη η επιγραφή “Εδώ αναπαύεται εν ειρήνη αυτός που ήταν η χαρά των ανθρώπων – ο Μανέ Γκαρίντσα”. Σ’ ένα τοίχο εκεί κοντά κάποιος έχει γράψει με σπρέι “Σ’ ευχαριστούμε Γκαρίντσα που έζησες”.
sombrero.gr
-
Ο γιατρός της μπάλας, που προσπάθησε να γιατρέψει το ποδόσφαιρο από τις σύγχρονες πληγές του
Είναι ζήτημα κατά πόσο μπορούμε να θεωρήσουμε το ποδόσφαιρο τέχνη, σαν τη ζωγραφική, τον κινηματογράφο, κοκ. Υπάρχουν όμως κάποιοι ποδοσφαιριστές που κερδίζουν δικαιωματικά την ιδιότητα του καλλιτέχνη, κι ένας από αυτούς είναι ο Σόκρατες, όχι μόνο επειδή ζωγράφιζε στο γήπεδο, αλλά και για τη συνολική στάση ζωής του.
Είναι ζήτημα κατά πόσο μπορούμε να θεωρήσουμε το ποδόσφαιρο τέχνη, σαν τη ζωγραφική, τον κινηματογράφο, κοκ. Υπάρχουν όμως κάποιοι ποδοσφαιριστές που κερδίζουν δικαιωματικά την ιδιότητα του καλλιτέχνη, κι ένας από αυτούς είναι ο Σόκρατες, όχι μόνο επειδή ζωγράφιζε στο γήπεδο, αλλά και για τη συνολική στάση ζωής του.
Ο Σόκρατες ήταν ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που δεν ακολουθούσε κανένα από τους βασικούς κανόνες του σύγχρονου, επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Κάπνιζε μανιωδώς και προσπάθησε να βάλει στη θέση της τυφλής πειθαρχίας σε έναν αρχηγό-ειδικό-προπονητή, την πειθαρχία στις συλλογικές αποφάσεις της ομάδας και των μελών της που συζητούσαν όλοι μαζί πώς θα έπαιζαν και τι έπρεπε να κάνουν σε κάθε περίπτωση.
Δεν μπορώ να πω ότι πρόλαβα το Σόκρατες να παίζει. Έχω μόνο μια θολή ανάμνηση ενός μουσάτου με κοντό παντελονάκι, που μου θύμιζε ένα μέλος των Bee Gees -όπως ο Τζ. Μπεστ θεωρούνταν ο πέμπτος Beetle. Ενώ τα μούσια και η μακριά χαίτη ήταν σημεία άλλων καιρών, πιο προοδευτικών κι ονειροπόλων, που αγαπούσαν πιο πολύ το τρίχωμα και τους ανδρικούς μηρούς, σε αντίθεση με τους σημερινούς, όπου μπλέξαμε τα μπούτια μας και ασχολούμαστε με τρίχες.
Τι μπορεί να ήταν όμως ο Σόκρατες για μια γενιά που δεν τον πρόλαβε; Καταρχάς μια απόδειξη ότι οι καλοί φεύγουν πρώτοι -όπως πχ ο Λένιν κι ο Γκεβάρα. Και είναι εντελώς βέβαιο, σα νομοτέλεια, πωςω ο Πελέ πχ -που εμφανίστηκε σε αναπηρικό καροτσάκι στην πρόσφατη κλήρωση του Μουντιάλ- θα πεθάνει σε βαθιά γεράματα ή πως ο Πολ Μακάρτνεϊ θα είναι ο τελευταίος Beetle που θα επιζήσει.
Η Βραζιλία του Σόκρατες το 82′ ήταν κατά πολλούς η καλύτερη σελεσάο όλων των εποχών, καλύτερη κι από αυτήν του Πελέ το 70′, έπεσε όμως πάνω στην Ιταλία του Ρόσι κι έμεινε βασίλισσα χωρίς στέμμα, θυμίζοντας το δικό μας αγώνα, όσων παλεύουν για κάποια ιδανικά και κάποιες αρχές, χωρίς να περιμένουν κάποια προσωπική ανταμοιβή. Παίζουν για την ομορφιά του αγώνα, εντός και (κυρίως) εκτός γηπέδων, κι όχι για τη νίκη πάση θυσία και με κάθε μέσο, θεμιτό κι αθέμιτο. Υφίστανται όμως κάθε θυσία, με πνεύμα αυταπάρνησης (κι αυτή είναι μια βασική διαφορά με όσους περιμένουν τη μετά θάνατον δικαίωση κι ανταμοιβή).
Το βασικό δίδαγμα του Μουντιάλ του 82′ είναι πως δε νικάει πάντα ο καλύτερος ή έστω ο πιο θεαματικός. Το ποδόσφαιρο μοιάζει με τη ζωή, κυρίως γιατί είναι κατά κανόνα άδικο κι αναπαράγει, σχεδόν σαν καθρέφτης, την κοινωνική ανισότητα σε άλλο επίπεδο.
Οι παίκτες γίνονται μηχανές γκολ και κερδών, ανθρώπινο κεφάλαιο που υπάγεται στο νόμο της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης στα μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης, που μαζεύουν όλα τα μεγάλα αστέρια. Αλλιώς οι συμπατριώτες του Σόκρατες, θα έπαιζαν ακόμα με πορτοκάλια στις αμμουδιές του Ρίο, ή στις φαβέλες της γειτονιάς τους και δε θα τους μαθαίναμε ποτέ.
Ακόμα και στη Σοβιετική Ένωση κράτησε μια μερική ισχύ αυτός ο νόμος, αλλά εκεί είχε ρυθμιστικό χαρακτήρα, λειτουργούσε εκτός εμπορίου, και οι καλύτεροι παίκτες πήγαιναν στην ομάδα του στρατού, της αστυνομίας, των σιδηροδρομικών κοκ. Ο σοσιαλισμός εξάλλου δεν είναι κατά του συγκεντρωτισμού, αλλά υπέρ μιας διαφορετικής ποιότητας, με άλλο περιεχόμενο, στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Ώσπου ήρθαν οι “άνεμοι της αλλαγής” και σκόρπισαν στους πέντε ανέμους τα Μινγκ του Λομπανόφσκι και άλλες κόκκινες αρμάδες, φέρνοντας στον Πειραιά τον Ούγγρο Ντέταρι, και λίγο αργότερα την τρόικα Σαβίτσεφ-Λιτόφτσενκο-Προτάσοφ, ως καρπό της Περεστρόικα και των οικονομικών ανοιγμάτων της.
Την ίδια περίπου χρονιά, ο Σόκρατες πήρε μεταγραφή για την Ευρώπη (Φιορεντίνα), αλλά δεν άντεξε περισσότερο από ένα χρόνο. Μερικά χρόνια αργότερα, κατέληξε κι αυτός στο λιμάνι, ως βετεράνος, για να γραφτεί μέλος της… Πειραϊκής συμμετοχικής δημοκρατίας ενός άλλου Σωκράτη, με την Ιντρακόμ. Ένα απλό κακέκτυπο της αρχαίας Αθηναϊκής και της σύγχρονης Κορινθιακής δημοκρατίας, που είχε καθιερώσει ο ίδιος ο Σόκρατες, στην ομάδα της Βραζιλιάνικης Κορίνθιανς.
Ο Σόκρατες έλεγε για τους ποδοσφαιριστές πως διαθέτουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στους εργοδότες τους, που δεν υπάρχει σε άλλους χώρους: είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές που φαίνονται προς τα έξω. Έτσι, έκανε με το δικό του τρόπο πράξη το σύνθημα, ‘εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά’ κι εφάρμοσε για μια τριετία στην Κορίνθιανς ‘σύστημα αυτοδιαχείρισης’, όπου όλες οι αποφάσεις παίρνονταν από τους ίδιους τους παίκτες, με ψηφοφορίες. Ενώ οι φανέλες τους είχαν γραμμένο το σύνθημα «δημοκρατία», ως σύμβολο αντίστασης στη βραζιλιάνικη δικτατορία.
«Δημοκρατία για ποιον, όμως;» ίσως πουν κάποιοι κι από μια άποψη θα ‘χουν δίκιο. Όπως εκείνα περίπου τα χρόνια στα καθ’ ημάς που κάποιοι ρωτούσαν τον Παπακωνσταντίνου: “χαιρετίσματα σε ποια εξουσία, σύντροφε Βασίλη; Και στη σοσιαλιστική δηλαδή…;”
Ακόμα κι αν ο ορίζοντας του αριστερού Σόκρατες δεν πήγαινε πολύ μακριά, αυτό δε μειώνει σε κάτι το εγχείρημα της κορινθιακής δημοκρατίας του σόκρατες. Ο χώρος του ποδοσφαίρου φτιάχνει ως επί το πλείστω παίκτες-στρατιωτάκια, χωρίς προσωπικότητα, που δεν ξέρουν καλά-καλά να πουν δυο κουβέντες. Μακάρι να είχε κι άλλους, τέτοιους καλλιεργημένους, σαν τον Σόκρατες, κι ας ήταν και Μαοϊκοί σαν τον -περίπου σύγχρονό του- Γερμανό, Μπράιτνερ.
Το σύστημα έχει βρει στο ποδόσφαιρο την κότα με τα χρυσά αυγά. Οι σύλλογοι μετεξελίσσονται κατ’ εικόνα κι ομοίωση των επχιειρήσεων. Η κρίση δεν αφήνει περιθώρια για ρομαντισμούς, καθαρές φανέλες χωρίς διαφήμιση κι αυτοδιαχειριστικά πειράματα. Κι ίσως ο Σόκρατες να έφυγε αυτήν ακριβώς την περίοδο, στις 4 Δεκεμβρίου του 2011, γιατί δεν άντεχε να πίνει καθημερινά αυτό το κώνειο, βλέποντας το ποδόσφαιρο που αγάπησε να αργοπεθαίνει.
Κι άφησε πίσω του μεγάλα ερωτήματα, χωρίς απάντηση. Μπορεί να χωρέσει η άμιλλα στο σύγχρονο πρωταθλητισμό; Μπορούν να υπάρξουν ερασιτεχνικές νησίδες στον καπιταλισμό; Οι ομάδες λαϊκής βάσης είναι απλώς μια αντιδραστική ουτοπία; Και ποια πρέπει να είναι η παρέμβασή μας στα γήπεδα και τους φιλάθλους, για να μην τους αφήνουμε βορά στους φασίστες και τους χουλιγκάνους;
Αλλά αυτό είναι ένα άλλο, ξεχωριστό κεφάλαιο.
http://www.katiousa.gr/athlitismos/o-giatros-tis-mpalas-pou-prospathise-na-giatrepsei-podosfairo-apo-tis-sygchrones-pliges-tou/
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/%CE%B5%CE%B5%CE%B5-650x350.jpg)
Eurico Miranda: Ιστορίες ενός δημαγωγού προέδρου
Η προεδρία κι η εκπροσώπηση ενός συλλόγου από τη θέση ισχύος δεν είναι όσο εύκολη δουλειά όσο ίσως φαίνεται σε κάποιον εξωτερικό. Υπάρχουν οι περιπτώσεις όπου είτε τα συμφέροντα, είτε η τρελή αγάπη για το σύλλογο, είτε οτιδήποτε άλλο, κάνουν τον πρόεδρο γνωστό πέραν από τους κύκλους της ομάδας για τους λάθος λόγους. Ο Eurico Miranda, που διετέλεσε πρόεδρος της Vasco da Gama δύο φορές μέχρι και το 2018, μπορεί να αποκαλύψει αρκετές από τις παθήσεις της μετά-δικτατορικής ποδοσφαιρικής Βραζιλίας, που ακόμη διοικούνταν απολυταρχικά.
«Αρχές; Αυτά είναι για φιλοσόφους», είχε δηλώσει στο παρελθόν ο ίδιος ο Eurico. Εκεί που όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι έβλεπαν μία απεχθή φιγούρα εξουσίας, οι «Vascainos» έβλεπαν τον αρχηγό τους, τον γενναίο ηγέτη που σκοπός του είναι να πάει την ομάδα μπροστά, σε βάρος όλων των αντιπάλων που προσπαθούν να τους σαμποτάρουν.
Γέννημα θρέμμα του Ρίο ντε Τζανέιρο, ήρθε στον κόσμο από Πορτογάλους γονείς στις 7 Ιουνίου 1944. Οι γονείς του τον έστειλαν σε σχολείο Ιησουιτών και με την αποφοίτησή του, σπούδασε νομική στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο. Πριν αποκτήσει ιδιαίτερη δύναμη στην αγαπημένη του ομάδα, στα 70s είχε εργαστεί στην αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen, απ’ όπου είχε αποχωρήσει υπό ένα πέπλο μυστηρίου σχετικά με τη διαχείριση των οικονομικών της εταιρείας. Με τη Vasco είχε πρωτομπεί στα διοικητικά από το 1967, στα 23 του. Εν μέσω δικτατορίας άργησε να αποκτήσει δύναμη. Μέχρι το 1980 ήταν σύμβουλος στην ομάδα και στα επόμενα χρόνια προσπάθησε αρκετές φορές να εκλεχθεί πρόεδρος, χωρίς όμως επιτυχία, ακόμα. Από το 1986 μέχρι και το 2000, κρατούσε τη θέση του αντιπροέδρου της ομάδας. Πως την αξιοποίησε;
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/%CF%81%CF%81%CF%81-768x584.png)
Ο Eurico Miranda στους αγώνες, ήταν ένα τυπικό παράδειγμα παθιασμένου, αθυρόστομου οπαδού. Η θέση δύναμης που είχε δε τον σταματούσε, αλλά μάλλον τον ενθάρρυνε, να νιώθει άνετα να κάνει οτιδήποτε θελήσει. Είτε περιοριζόταν σε μία οξύθυμη φιγούρα οπαδού, είτε καταχραζόταν τη δύναμη που είχε. Το 1999 η Vasco da Gama φιλοξενούσε την Paraná κι αφού ο διαιτητής είχε αποβάλει τρεις παίκτες των γηπεδούχων, ο ισχυρός τους άντρας δε μπορούσε να ανεχτεί άλλο τη κατάσταση. Εισβάλει στο γήπεδο εξοργισμένος με τις αποφάσεις του διαιτητή, με τον τελευταίο στο τέλος να αναγκάζεται να διακόψει τον αγώνα. Ο ίδιος ποτέ δε φάνηκε να θεώρησε πως έκανε κάτι λάθος. Ο διαιτητής αδικούσε παράφορα την ομάδα του και έδρασε για να την υπερασπιστεί. Για τον ίδιο, όπως έλεγε, το συμφέρον της Vasco ήταν πάνω απ’ όλα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Μεταφερόμαστε στις 30 Δεκεμβρίου 2000. Μέσα στην αφόρητη, καλοκαιρινή ζέστη του Ρίο, η Vasco υποδέχεται την, αντικειμενικά μικρότερη São Caetano του Σάο Πάουλο, για το δεύτερο κομμάτι του τελικού πρωταθλήματος, όπως διοργανωνόταν τότε η διοργάνωση. Το πρώτο σκέλος είχε λήξει ισόπαλο με 1-1 και πλέον η Vasco στην έδρα της, είχε το πάνω χέρι. Το São Januário είναι γεμάτο και δε πέφτει καρφίτσα. 21 λεπτά από την έναρξη, ο διαιτητής αναγκάζεται να διακόψει προσωρινά τον αγώνα. Όχι, δεν εισέβαλε ξανά ο αντιπρόεδρος της Vasco, όμως έγινε κάτι χειρότερο. Κομμάτι μίας εξέδρας κατέρρευσε με αποτέλεσμα δεκάδες κόσμου να παρασυρθούν προς τα κάτω και να τραυματιστούν. Σύντομα αμέτρητοι οπαδοί βρέθηκαν στον αγωνιστικό χώρο, σε μία προσπάθειά τους να συνέλθουν και να καταλάβουν κι οι ίδιοι τι συνέβη. Αφού έφτασαν ασθενοφόρα και ελικόπτερα στο γήπεδο, η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο πόλεμο παρά ποδοσφαιρικό τελικό.
Κι εκείνη είναι η στιγμή που εμφανίζεται κι ο ίδιος. Με ιδιαίτερη ορμή φωνάζει στους γιατρούς κι απαιτεί να καθαριστεί ο χώρος από φιλάθλους και οχήματα ώστε να συνεχιστεί ο αγώνας. «Τίποτα σοβαρό δε συνέβη. Αλλά κάτι θα μπορούσε να συμβεί αν δε συνεχιστεί το παιχνίδι. Θέλω αυτά τα γ*μημένα ασθενοφόρα να φύγουν από δω!». Ο πρόεδρος της São Caetano προτείνει να ακυρωθεί το παιχνίδι. Η ώρα περνάει με την κατάσταση να μη μπορεί να ελεγχθεί, μέχρι ο διαιτητής να αποφασίσει την οριστική, αυτή τη φορά, διακοπή του αγώνα, ζητώντας από τους παίκτες να αποχωρήσουν για τα αποδυτήρια. Εκείνη την ώρα μαθαίνεται ότι παρέμβη ο κυβερνήτης της πολιτείας του Ρίο, Anthony Garotinho, και ζήτησε ο ίδιος να παρθεί αυτή η απόφαση. Ο Eurico είναι έξαλλος. Αφού στολίσει τον κυβερνήτη στις κάμερες των δημοσιογράφων, φεύγει για τα αποδυτήρια, παίρνει τους παίκτες του από το χεράκι και τους ξαναβγάζει έξω, βρίσκουν το τρόπαιο του νικητή και με πρωτομάστορα τον ίδιο, αρχίζουν να πανηγυρίζουν και να κάνουν το γύρο του θριάμβου. Κανείς δε φαίνεται να πιστεύει την έλλειψη ντροπής και την αναισθησία που κουβαλάει ο ίδιος, με κάποιους οπαδούς να φωνάζουν ρυθμικά «Eu-ri-co!». Η τελική αναφορά μέτρησε 168 τραυματίες, δύο σοβαρά, κανέναν νεκρό. Ο αγώνας επαναλήφθηκε τρεις βδομάδες μετά, με τη Vasco αυτή τη φορά να κερδίζει κανονικά με 3-1 και να στέφεται πρωταθλήτρια Βραζιλίας για τέταρτη και τελευταία φορά μέχρι και σήμερα. Ο ίδιος ο Eurico κατηγορήθηκε για το ατύχημα αφού εκείνη τη μέρα στο γήπεδο παρευρέθηκαν περισσότεροι φίλαθλοι από την επίσημη χωρητικότητά του, κάτι που φαίνεται να προκάλεσε την υποχώρηση της εξέδρας. Βάση κανονισμού, η Vasco θα έπρεπε να τιμωρηθεί και το τρόπαιο να πάει στη São Caetano, κάτι που δεν έγινε ποτέ. Στον επαναληπτικό του 3-1, ο Eurico είχε ακόμη έναν άσσο κάτω απ’ το μανίκι του. Στην είσοδο των ομάδων, οι φανέλες της Vasco φέρουν το λογότυπο του καναλιού SBT, ανταγωνιστές της Globo που μεταδίδει τον αγώνα. Η Vasco δεν είχε για χορηγό την SBT, ήταν ακόμη ενάντια στους κανονισμούς να είναι χορηγός ένα τηλεοπτικό κανάλι. Πιθανότατα δεν ζήτησαν καν την άδειά τους, απλά η ομάδα ετοίμασε φανέλες με ένα λογότυπο που ήξεραν ότι το αντίπαλο κανάλι θα ήταν αναγκασμένο να μεταδώσει καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα. Ο Eurico είχε βρει ξανά τρόπο να κάνει επίδειξη της δύναμής του, κι αυτό επειδή τον κανάλι τον κατηγορούσε για ληξιπρόθεσμα χρέη από δάνειο προς το ίδιο. Κανείς άλλον δεν είχε τολμήσει να τα βάλει με την Globo. Στα πανηγύρια με τη λήξη της αναμέτρησης, ο Romário, που αγωνιζόταν τότε στη Vasco, δήλωσε: «Αφιερώνω αυτόν τον τίτλο στον Eurico. Είναι ο νούμερο ένα φίλαθλος της Vasco. Συμπεριφέρεται στον σύλλογο σαν γιο. Οι πατεράδες πάντα θέλουν το καλύτερο για τους γιους τους». Τέσσερις μέρες μετά, ήταν η τελετή της έναρξης της πρώτης προεδρίας του Eurico, που θα κρατούσε μέχρι το 2008. Ο ίδιος ποτέ δεν αρνήθηκε ότι κέρδισε τη θέση με παραθυράκι στους κανόνες της προεδρικής εκλογής.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/%CF%81%CE%B5%CF%86-768x432.png)
Άλλες αυθαίρετες επιδείξεις της δύναμής του ήταν όταν απέλυσε τον προπονητή του, Oswaldo de Oliveira στα αποδυτήρια, μετά από αγώνα με την Cruzeiro. Ο Oswaldo έκανε το λάθος να αγκαλιαστεί με τον αντίπαλο προπονητή, αλλά και να διαφωνήσει με τον Eurico για την ώρα της έναρξης της προπόνησης για την επόμενη μέρα. Δε γινόταν να βλέπει τις εντολές του να αγνοούνται με τέτοιο, προκλητικό τρόπο. Είχε ακόμη απαγορεύσει την είσοδο στο γήπεδο σε δημοσιογράφους που τον κατέκριναν και σε μερικούς αγώνας δεν άφηνε φιλοξενούμενους να κάνουν ζέσταμα. Το 1997 είχε στείλει γράμμα στο οποίο έγραφε ότι η ομάδα «δεν είναι υπεύθυνη για τη σωματική ασφάλεια δημοσιογράφων που την έχουν κατακρίνει». Όταν παρέμβη η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δήλωσε ότι το πρόβλημα είναι ότι ο πρόεδρός της υποστηρίζει την αντίπαλο Flamengo. Στο μυαλό του, ο ίδιος ήταν το θύμα.
Η δύναμη και λαοφιλία που απολάμβανε στους κύκλους της ομάδας τον βοήθησαν να φτάσει να έχει δύναμη και εκτός των ορίων του συλλόγου. Με μία προεκλογική εκστρατεία καθόλα αφιερωμένη σε υποσχέσεις για την Vasco, κατάφερε να μπει στο Κογκρέσο της Βραζιλίας ως Ομοσπονδιακός Αναπληρωτής. Εκμεταλλεύτηκε την δύναμη της ομάδας στο έπακρο και χρησιμοποιούσε το μότο «Οι Vascainos ψηφίζουν έναν Vascaino». Ακόμη και τα χρήματα της καμπάνιας, ήρθαν κυρίως από την, επίσης διεφθαρμένη, Βραζιλιάνικη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου του Ricardo Teixeira.
Σαν πολιτικός, ήταν όπως θα τον περίμενε κανείς. Δημαγωγός, φωνακλάς και τραμπούκος. Ίσως και να ήταν ο μόνος πολιτικός που ήταν εκεί για αποκλειστικά ποδοσφαιρικούς σκοπούς. «Οι σύλλογοι στην Βραζιλία είναι διαφορετικοί απ’ ότι στην Αγγλία. Εδώ ο σύλλογος είναι το μόνο πράγμα που έχει κάποιος. Πρέπει να το υπερασπιστώ αυτό». Ακούγεται αλτρουιστικό, αλλά…
Όταν κάποιος σε διασκέψεις έλεγε κάτι με το οποίο διαφωνούσε, γελούσε δυνατά και φώναζε «Δε ξέρεις τίποτα». Μετά από μία νίκη στο Buenos Aires ενάντια στην River Plate με 4-1, εμφανίζεται στο Κογκρέσο και σαν σχολιαρόπαιδο κάνει πλακίτσες, ενώ σηκώνει τα δύο του χέρια, δείχνοντας τέσσερα δάχτυλα στο ένα χέρι κι ένα δάχτυλο στο άλλο. Η καλή διάθεση βέβαια δεν τον σταμάτησε από το να κάνει τα δικά του. Απαγόρευσε στους παίκτες να κάνουν δηλώσεις στον τύπο, οι ίδιοι έφτασαν στο αεροδρόμιο με το χέρι να καλύπτει το στόμα τους, ώστε να δώσουν το μήνυμα σε όλους.
To 1998 o Pelé προσπαθεί να περάσει έναν νέο νόμο («Pelé law»), προκειμένου οι ομάδες να εκμοντερνίσουν το πεπαλαιωμένο μοντέλο διοίκησής τους και να σταθούν καλύτερα στα μοντέρνα στάνταρ του αθλήματος. Αυτό προδιέθεται διαφάνεια στα οικονομικά των συλλόγων, που για τον Eurico ήταν κόκκινος συναγερμός. Πάλεψε όσο κανείς άλλος τον Pelé και κατάφερε να αλλάξει τόσο πολύ τις αρχικές του προτάσεις, ώστε στο τέλος ο ίδιος ο Pelé να μη θέλει να συμπεριληφθεί το όνομά του στο τελικό αποτέλεσμα.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/%CE%B7%CE%B3%CE%B7-768x576.png)
Οι ομάδες στην Βραζιλία, τουλάχιστον τότε, ήταν μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί κι υποτίθεται ότι δεν έβγαζε τίποτα από την θέση που κατείχε. Την ίδια στιγμή, ο ίδιος κατοικούσε σε ρετιρέ καλής γειτονιάς του Ρίο, είχε βίλα στα προάστια, καλό αυτοκίνητο και κότερο αξίας 150 χιλιάδων. Το 1997 ισχυρίστηκε ότι γυρνούσε σπίτι κουβαλώντας εισπράξεις από εισιτήρια 30 χιλιάδων, όταν του επιτέθηκαν και τον λήστεψαν. Αναμενόμενα, τα χρήματα δεν βρέθηκαν ποτέ. Εκτός των αθλητικών, ο μόνος άλλος λόγος που ήταν πολιτικός είναι το άσυλο που τον προστάτευε από τη σύλληψη. Το 2001 το Κογκρέσο συγκάλεσε την πρώτη Ερευνητική Επιτροπή με αντικείμενο το ποδόσφαιρο για διάφορες ύποπτες κινήσεις στα διοικητικά του κι ο Eurico ήταν ένας από τους κατηγορούμενους της τελικής αναφοράς, όμως λόγω της θέσης του δε μπορούσε να πάθει τίποτα. Το 2002 απέτυχε να επανελεγχθεί και ξεκίνησε να δέχεται απανωτές μηνύσεις. Ο ίδιος ποτέ δεν απολογήθηκε, ούτε έδειξε την παραμικρή μεταμέλεια για οποιαδήποτε πράξη του.
Παρά την καθολική δαιμονοποίηση που δέχθηκε, η αντιμετώπιση από τους φίλους της Vasco, την πλειοψηφία τουλάχιστον, ήταν διαφορετική. Οι «Vascainos» δεν ενδιαφέρονταν που είναι αγενής. Ήταν ο ήρωάς τους, ο καπετάνιος στο πλοίο της ομάδας. «Όσο περισσότερο με κατακρίνουν, τόσο με αγαπούν οι φίλοι της Vasco». Πίστευε ότι άλλες ομάδες, όπως η Flamengo, παίρνουν περισσότερη δημοσιότητα. Ότι μεταχειρίζονται τη Vasco με αδιαφορία και αυτό ήταν που προσπαθούσε να αλλάξει.
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/dd-768x510.jpg)
Η Βραζιλία έχει βγάλει πολλούς δημαγωγούς ηγέτες, πολιτικούς που συνεχώς επιδεικνύουν αυθαίρετα τη δύναμή τους, μάλλον απομεινάρι των εποχών αποικιακής δουλείας ή/και της εικοσαετούς δικτατορίας. Φυσικά βέβαια δεν υπόκεινταν μόνο ο συγκεκριμένος σε αυτή την περιγραφή. Πίσω από κλειστές πόρτες, φαινόταν ότι μόνο οι μεγάλες ομάδες του Ρίο και του Σάο Πάουλο είχαν δύναμη κι αξία. Οι υπόλοιπες βρίσκονταν εκεί απλά για να γεμίζουν τη θέση και να εξυπηρετούν συμφέροντα για τις επαρχίες που εκπροσωπούσαν, όποτε χρειαζόταν. Όταν το 1997 η Vasco έπαιζε την μικρή Itaperuna στο πρωτάθλημα του Ρίο κι η τελευταία κέρδιζε 2-1 παίζοντας και καλό ποδόσφαιρο, ο διαιτητής ξαφνικά αποβάλει τρεις παίκτες της, και κάθε φορά που πλησίαζε το αντίπαλο τέρμα, την έβγαζαν οφσάιντ. Διαμαρτυρόμενος, ο Matta, παίκτης της Vasco(!), έβγαλε ό,τι φορούσε και μπήκε μέσα στο γήπεδο. Τιμωρήθηκε με ένα χρόνο και δύο μήνες, την μεγαλύτερη τιμωρία που κάποιος ποδοσφαιριστής είχε δεχθεί μέχρι τότε. Όχι ότι υπήρχε κάποια μυστική συμφωνία μεταξύ ομάδων και διαιτητών, αλλά ο κάθε διαιτητής ήξερε ότι παίζοντας καλά και υπέρ των ομάδων με δύναμη, είχε περισσότερες πιθανότητες να κληθεί να σφυρίξει και σε επόμενους αγώνες.
Όντας ένας από τους παρίες του ποδοσφαίρου, ο Eurico Miranda, ήταν καταδικασμένος να φαίνεται σαν ένα σύμβολο δύναμης χωρίς ντροπή, όλα αυτά που η σύγχρονη Βραζιλία προσπαθεί να αφήσει πίσω της. Οι εξοργιστικές τακτικές του δείχνουν ότι μαχόταν και για κάτι παραπάνω από τη Vasco, μαχόταν για το status quo, τον τρόπο που διαχειρίζονταν οι σύλλογοι στη Βραζιλία. Τουλάχιστον, θα μπορούσε να πει κανείς, ήταν ειλικρινής και δεν έκρυψε αυτό που είναι. Το 2002, αφού χάσει τη θέση του στο Κογκρέσο επικεντρώνεται στην θέση της προεδρίας και μέχρι το τέλος το 2008 τρέχει στα δικαστήρια πολύ περισσότερες φορές απ’ ότι θα ήθελε. Καταδικάζεται μεταξύ άλλων σε φυλάκιση για επίθεση στον δημοσιογράφο Carlos Monteiro, ποινή που καταφέρνει να αλλάξει σε πρόστιμο. Εξελέγη ξανά πρόεδρος της Βάσκο μεταξύ 2014-2018 και πέθανε στις 12 Μαρτίου 2019, σε ηλικία 74 ετών από καρκίνο στον εγκέφαλο. Στην κηδεία του παρευρέθηκε πλήθος ανθρώπων του ποδοσφαίρου και οπαδών της Vasco, για το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο που, αναμφισβήτητα, συνέδεσε το όνομά του με την ομάδα με τα ασπρόμαυρα.
Συντάκτης: Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/04/luciano.jpg?w=673&ssl=1)
Παίζοντας με ξένη ταυτότητα: η μοναδική ιστορία του Εριμπέρτο/Λουσιάνο
Στις λατινοαμερικάνικες σαπουνόπερες, γνωστές και ως τελενοβέλας, υπάρχουν διάφορα τεχνάσματα που οι σεναριογράφοι χρησιμοποιούν. Ένα από τα κλασικά κόλπα είναι αυτό του διαβολικού δίδυμου αδερφού που εμφανίζεται και κλέβει την ταυτότητα ενός ήρωα, οδηγώντας σε ένα σωρό παρεξηγήσεις, μέχρι να έρθει η νέμεσις και ο αγαπημένος χαρακτήρας να δικαιωθεί. Στο ποδόσφαιρο τα πράγματα είναι πιο απλά. Κάποιες φορές έχουμε παραποιημένα χαρτιά, κυρίως σε χώρες της Αφρικής ώστε τα ταλέντα να φανούν ότι είναι μικρότερης ηλικίας. Σε άλλες περιπτώσεις, έχουμε κοινούς απατεώνες όπως στην ιστορία του διαβόητου Κάρλος Κάιζερ, αλλά και φυσικά του “χειρότερου επιθετικού της Πρέμιερ Λιγκ” του Σενεγαλέζου Αλί Ντία. Στην περίπτωση του Βραζιλιάνου Εριμπέρτο όμως έχουμε μια άλλη μοναδική περίπτωση. Εκεί που δύο ποδοσφαιριστές έσονται εις σάρκα μίαν. Αυτή είναι η ιστορία του Εριμπέρτο ή αλλιώς Λουσιάνο Σικέιρα ντε Ολιβέιρα.
&feature=emb_title
Identity theft is not a joke.
Η κωμικοτραγική ιστορία έλαβε χώρα στη Βραζιλία στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ο ποδοσφαιριστής later και formerly known as Εριμπέρτο (θα καταλάβατε στη συνέχεια) ήταν ένα φτωχόπαιδο στο Ρίο ντε Τζανέιρο που ορφάνεψε σε μικρή ηλικία. Το όνειρό του ήταν γίνει ποδοσφαιριστής και η αλήθεια είναι ότι είχε μεγάλο ταλέντο. Δούλευε σε ένα σούπερ μάρκετ για να μπορεί να επιβιώνει και με τη βοήθεια της αδερφής του και του γαμπρού του συμπλήρωνε ένα εισόδημα για τα πολύ βασικά. Ένιωθε άσχημα όμως, ένιωθε ότι ήταν βάρος στο νιόπαντρο ζευγάρι. Όταν ο καθηγητής σε σχολή ποδοσφαίρου και ατζέντης Ρενίνσον Γκόμες Μπαρέτο Φίλιο ανάκαλυψε τον Λουσιάνο εντυπωσιάστηκε από τα προσόντα του. Ένας γρήγορος ποδοσφαιριστής που φαινόταν να έχει ταλέντο. Ήταν όμως χειμώνας του 1995, ο Λουσιάνο έκλεινε τα 20 του και η ηλικία του ήταν απαγορευτική για να δοκιμαστεί στους συλλόγους της χώρας. Τα 20 είναι ποδοσφαιρικά γεράματα στη βαριά βιομηχανία παραγωγής ταλέντων της Βραζιλίας. Το τι ακολούθησε στη συνέχεια έχει διάφορες εκδοχές. Εμείς θα ακολουθήσουμε αυτή με βάση τις βραζιλιάνικες πηγές και τις… δικαστικές αποφάσεις.
Ο Ρενίνσον κι ο Λουσιάνο αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και πήγαν στο σπίτι του Εριμπέρτο Κονσεϊσάο ντα Σίλβα κάνοντας μια πρόταση στην οικογένειά του. Ο Εριμπέρτο ήταν γεννημένος τον Ιανουάριο του 1979 και ο Λουσιάνο τον Δεκέμβριο του 1975. Ο 16χρονος Εριμπέρτο φιλοδοξούσε να γίνει κι αυτός ποδοσφαιριστής. Ο μάνατζερ Ρενίνσον του υποσχέθηκε μια μελλοντική καριέρα και παράλληλα μια στήριξη για την οικογένεια, αν έδινε την ταυτότητά του στον Λουσιάνο και όταν λέμε ταυτότητα δεν εννοούμε απλά την κάρτα (άλλωστε ο Λουσιάνο πήρε όχι απλώς την ταυτότητα, αλλά και το διαβατήριο και οτιδήποτε άλλο επίσημο χαρτί είχε ο Εριμπέρτο, μέχρι και το εκλογικό βιβλιάριο). Ο Λουσιάνο Σικέιρα ντε Ολιβέιρα έγινε Εριμπέρτο Κονσεϊσάο ντα Σίλβα. Μέσα σε ένα απόγευμα ξανάνιωσε, έγινε 16 χρονών και άρχισε τις δοκιμές σε διάφορες ομάδες. Κάπως έτσι τελικά πέρασε από τα τεστ της Παλμέιρας και έγινε μέλος της ακαδημίας της.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/04/eribertio-Calcio-2000-Issue-28-March-2000-102.jpg?resize=500%2C611&ssl=1)
Ως Εριμπέρτο στην Μπολόνια
Το ταλέντο του ήταν μεγάλο και ο Λουσιάνο/Εριμπέρτο στα 23/20 του έφτασε και στην πρώτη ομάδα της Παλμέιρας, μια που ο τότε προπονητής της Φελίπε Σκολάρι εκτίμησε τα προσόντα του. Σκόραρε και πέντε φορές με τη φανέλα του ιστορικού συλλόγου, ενώ έφτασε και μέχρι την Κ21 της Βραζιλίας (αν και ήταν 23 όπως είπαμε). Το όνομά του (το ψεύτικο) έφτασε μέχρι την Ιταλία και η Μπολόνια διέθεσε ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό για να τον κάνει δικό της. Ο Εριμπέρτο δεν τα κατάφερε όμως καλά και δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί. Οι ντρίμπλες του ήταν εντυπωσιακές, αλλά η απόδοσή του εντός αγωνιστικού χώρου ασταθής. Εκτός αγωνιστικού χώρου, η συμπεριφορά του ακόμα πιο μέτρια. Συλλαμβάνεται να οδηγεί μεθυσμένος, αλλά και (σύμφωνα με αναφορές σε ιταλικές σελίδες) να έχει μπει στο αντίθετο ρεύμα στον περιφερειακό της Μπολόνια. Παίζει σε συνολικά 55 αγώνες, κατακτά το Ιντερτότο, αλλά μετά από μία διετία φεύγει για το μέρος που θα αποτελούσε την ποδοσφαιρική του Ιθάκη, τη Βερόνα. Η Κιέβο τον παίρνει δανεικό και με εξαιρετικές εμφανίσεις κερδίζει μαζί της σε μια μόλις χρονιά την άνοδο για τη Serie A. Ο δανεισμός γίνεται συνιδιοκτησία. Όσοι τον θυμούνται, μιλούν για ένα εξαιρετικό δεξί εξτρέμ. Στα αριστερά παίζει ο Μανφρεντίνι, στα δεξιά ο ίδιος και όπως θα έλεγε και ο Αλέφαντος, οι δυο σαΐτες δίνουν φτερά στην Κιέβο.
Η Κιέβο όχι απλώς σώζεται στο ντεμπούτο της στη Σέριε Α, αλλά γίνεται γνωστή σε όλη την Ευρώπη, καθώς κατακτά την 5η θέση και κερδίσει την έξοδο στο ΟΥΕΦΑ. Ο Λουίτζι Ντελνέρι παίζει ένα αρκετά επιθετικό 4-4-2 με τα άκρα να κάνουν όλη τη δουλειά, οι ουδέτεροι λατρεύουν το όσα πάνε και όσα έρθουν της “Κιέβο των θαυμάτων” (που τελειώνει με 57 γκολ και την 4η καλύτερη επίθεση, αλλά ταυτόχρονα 52 γκολ παθητικό). Το Τσάμπιονς Λιγκ χάνεται για μόλις έναν βαθμό. Μανφρεντίνι και Κοράντι φεύγουν και ο Εριμπέρτο φαίνεται ότι θα ακολουθήσει τον πρώτο στη Λάτσιο. Εκεί όμως έρχεται η αποκάλυψη από τον ίδιο. Οι λόγοι και πάλι άγνωστοι. Κάποιοι λένε ότι ο Λουσιάνο είχε πέσει θύμα εκβιασμού από μαφιόζους. Άλλοι, ότι ο πραγματικός Εριμπέρτο και η οικογένειά του απειλούσαν ότι θα προβούν σε αποκαλύψεις. Ας μην ξεχνάμε ότι ο πραγματικός Εριμπέρτο ήταν σαν να μην υπάρχει πλέον, δεν μπορούσε να κάνει τίποτα επίσημο πίσω στην πατρίδα του, χωρίς τα χαρτιά του. Ειδικά από τη στιγμή που ο Λουσιάνο είχε γίνει γνωστός. Κι αυτή η εκδοχή αμφισβητείται πάντως, καθώς ο Λουσιάνο υποστηρίζει ότι όλα αυτά τα χρόνια στήριζε οικονομικά την οικογένεια του θύματος.
&feature=emb_title
Ας παραβλέψουμε την κακή ανάλυση,
Ο Λουσιάνο επιμένει ότι ήταν οι τύψεις, η δυσκολία να ζει σε ένα ψέμα που τον οδήγησαν σε δημόσια παραδοχή. Αν και βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για τη μεταγραφή του στη Λάτσιο, είχε σχεδόν κλείσει, πήρε μαζί με τη γυναίκα του την απόφαση. «Το όνομά μου δεν είναι Εριμπέρτο, είναι Λουσιάνο. Δεν είμαι 23 ετών, είμαι 27. Δεν θέλω ο γιος μου να μεγαλώσει με ένα ψεύτικο όνομα», λέει στην απολογία του. Πίσω στη Βραζιλία η υπόθεση καταλήγει στα δικαστήρια, ο Εριμπέρτο κερδίζει μια σημαντική αποζημίωση από τον Λουσιάνο. Στην Ιταλία, ο (και επίσημα πλέον) Λουσιάνο δεν έχει ποινικές συνέπειες. Η Π.Ο. όμως τον τιμωρεί για ένα χρόνο για την απάτη. Ο συμπαίκτης του στην Μπολόνια, ιστορικός τερματοφύλακας Παλιούκα λέει: “πάντα κάναμε πλάκα στα αποδυτήρια ότι μοιάζει μεγαλύτερος”, φαίνεται τελικά πως δικαιώθηκαν. Οι πονόψυχοι Ιταλοί μειώνουν τελικά την ποινή του στο τετράμηνο. Ο Ντελνέρι σαν στοργικός πατέρας λέει ότι ο Λουσιάνο το έκανε εξαιτίας της φτώχειας και ότι όλοι τον περιμένουν με ανοιχτές αγκαλιές πίσω στη Βερόνα. Πράγματι, ο Λουσιάνο επιστρέφει κανονικά στην Κιέβο τον Ιανουάριο του 2003, προλαβαίνει να παίξει σε μισή σεζόν και κατακτά την άκρως τιμητική 7η θέση, μόλις έναν βαθμό από την έξοδο στην Ευρώπη.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/04/eri.jpeg?resize=480%2C301&ssl=1)
Και Εριμπέρτο και Λουσιάνο
Η… χριστιανική μεταμέλεια δεν στοιχίζει στον Λουσιάνο, το αντίθετο. Η Ίντερ τον αποκτά με μορφή δανεισμού τον επόμενο χρόνο, αλλά ο Λουσιάνο δεν βρίσκει πολλές ευκαιρίες στο Μιλάνο. Παίζει μόλις 7 φορές σε πρωτάθλημα και κύπελλο και γυρίζει εκεί που τον αγαπούν. Φορά αποκλειστικά τη φανέλα της Κιέβο από το 2004 ως το 2013. Γνωρίζει τον υποβιβασμό, αλλά κατακτά και πάλι την άνοδο. Παίζει σχεδόν μέχρι τα 38 του στη Βερόνα, συμπληρώνει 250 συμμετοχές εκεί. Άλλοτε βασικός, άλλοτε αναπληρωματικός, αλλά πάντα ένας πιστός στρατιώτης της Κιέβο. Κλείνει την καριέρα του με λίγες συμμετοχές στη Μάντοβα, αλλά σίγουρα περήφανος που μπορεί ο ίδιος, αλλά κι ο γιος του να κυκλοφορούν με το πραγματικό τους όνομα. Κι ας έκανε τις καλύτερες εμφανίσεις του ως Εριμπέρτο. Μετά το τέλος της καριέρας του, ο Λουσιάνο επέστρεψε στη Βραζιλία έχοντας αρκετά χρήματα για να μπορεί να ζήσει με κάτι παραπάνω από αξιοπρέπεια. Ασχολείται με την προπονητική κι η ιστορία του είναι από αυτές που κινείται στα γκρίζα όρια της ηθικής. Εκεί που ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αν δεν είχε κάνει την απάτη, δεν θα έπαιζε ποτέ μπάλα. Για να το κάνει όμως, καταδίκασε έναν άλλον άνθρωπο (έστω κι αν αυτός συμφώνησε) σε μια ζωή δίχως ταυτότητα.
sombrero.gr
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/07/Dada%CC%81-Maravilha-selec%CC%A7a%CC%83o-70.jpg?w=792&ssl=1)
Νταντά: Το Θαύμα της θέλησης
Η Ολλανδία έχει τον Κρόιφ, η Βραζιλία έχει τον Νταντά Μαραβίγια [=Θαύμα]. Για να εξηγούμαστε: δε μιλάμε για ποδοσφαιρικό ταλέντο και χάρη, διότι αυτά, όσο τα είχε σε αφθονία ο αέρινος Γιόχαν, τόσο έλειπαν από τον πεισματάρη Βραζιλιάνο· εκείνο όμως που τους ενώνει είναι οι εύστοχες ή, εν πάση περιπτώσει, οι διασκεδαστικές ατάκες και μια κάποια, χμ, ακλόνητη πίστη στις δυνατότητές τους.
Ο Νταντά -πλήρες όνομα Ντάριο Ζοζέ ντος Σάντος, εναλλακτικό παρατσούκλι «το Κολιμπρί»- μάς άφησε για παράδειγμα μια φράση που συνοψίζει την απίστευτη καριέρα του: «Δυο πράγματα δεν ξέρει να κάνει ο Νταντά: να παίζει μπάλα και να μη βάζει γκολ». Κι αν κάποιος μείνει με την απορία αν κατάλαβε σωστά αυτή την κάπως περίπλοκη φράση, υπάρχει και η εξήγηση: «Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να σκοράρω που δεν είχα χρόνο να μάθω ποδόσφαιρο».
Ακολουθεί η ιστορία ενός από τα μεγαλύτερα λαϊκά είδωλα μιας χώρας που γνωρίζει από μπάλα, ενός παγκόσμιου πρωταθλητή που σκόραρε γύρω στα χίλια γκολ κάνοντας κοντρόλ με το πηγούνι ή με το καλάμι. Του συνέβησαν και τα δύο στην πρώτη επαφή του με την μπάλα σε ένα φιλικό της Ατλέτικο Μινέιρο με τη Σοβιετική Ένωση. με αποτέλεσμα οι θεατές να πιάνουν την κοιλιά τους από τα γέλια· αμέσως μετά έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα, να σκοράρει και μάλιστα δυο φορές: Ντάριο-Ε.Σ.Σ.Δ. 2-1. Όταν βγήκε αλλαγή λόγω τραυματισμού, όλο το γήπεδο τον αποθέωνε. Όπως έλεγε: «Δεν υπάρχουν άσχημα γκολ, άσχημο είναι να μη βάζεις γκολ».
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/07/727x541.jpeg?w=727&ssl=1)
Ο Νταντά, πριν επιδοθεί στην αισθητική φιλοσοφία, υπήρξε ένα πολύ δυστυχισμένο παιδάκι κι ένας απελπισμένος έφηβος. Πέντε χρονών, είδε τη σχιζοφρενή μάνα του να λούζεται με βενζίνη και να πέφτει στη φωτιά· προσπάθησε να τη σώσει αλλά δεν τα κατάφερε. Ο πάμφτωχος πατέρας του τον βάζει, μαζί με τα δυο του αδέλφια, σε ορφανοτροφείο. Ο μελλοντικός δαιμόνιος σκόρερ τα βγάζει πέρα δουλεύοντας λούστρος ή κάνοντας μικροκλοπές. Από το ορφανοτροφείο περνάει στο αναμορφωτήριο και από κει στις ένοπλες ληστείες στους δρόμους του Ρίο ντε Τζανέιρο. Μια νύχτα, ένα από τα υποψήφια θύματά του, βγάζει πιστόλι. Ο Ντάριο τη γλτώνει αλλά ο φίλος και σύντροφός του στο έγκλημα ξεψυχά στα χέρια του. Αποφασίζει ότι πρέπει πια να μπει στον ίσιο δρόμο. Τη νύχτα θα δει στον ύπνο του τη μαμά του να τον διαβεβαιώνει ότι όλα θα πάνε καλά αν βρει έναν τίμιο τρόπο να βγάζει το ψωμί του. Την άλλη μέρα, απένταρος και πεινασμένος, θα υποκύψει ξανά στον πειρασμό και θα ληστέψει δυο περαστικές. Επιστροφή στο αναμορφωτήριο. «Μου άρεσε να κάνω το κακό, να βλέπω τους άλλους να υποφέρουν όπως εγώ». Απόπειρα αυτοκτονίας, αποτυχημένη κι αυτή όπως μοιάζει να είναι η ζωή του, κι ας είναι μόλις 16 χρονών.
Με ποιο επάγγελμα μπορεί να ασχοληθεί ένας δεκαεξάρης που το μόνο που έμαθε είναι να τρέχει γρήγορα για να ξεφύγει από την αστυνομία και να πηδάει ψηλά για να μπουκάρει από τα ανοιχτά παράθυρα; Αποφασίζει να δοκιμάσει να παίξει ποδόσφαιρο, στην ίδια ηλικία πάνω κάτω που ο συμπατριώτης του Πελέ κέρδιζε ήδη το πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο. Πώς του ήρθε η ιδέα; Άκουσε στο ραδιόφωνο πόσα κερδίζουν οι ποδοσφαιριστές. «Έκανα την τελευταία μου κλοπή για να αγοράσω μια μπάλα, έπαιζα τόσο χάλια που οι άλλοι με δέχονταν μόνο αν έφερνα τη δική μου». Ακόμη κι έτσι, δε γλιτώνει την καζούρα. Ο φοβεροί και τρομεροί αδερφοί Αντούνιες, σταρ της αλάνας και μελλοντικοί επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, διασκεδάζουν βάζοντάς τον να μαρκάρει το μικρό τους αδερφάκι, τον εννιάχρονο Αρτούρ -που θα γίνει γνωστότερος μεγαλώνοντας ως Λευκός Πελέ ή Ζίκο. Δεν τα καταφέρνει ούτε με το πιτσιρίκι αλλά παίρνει μια σημαντική απόφαση: αλλάζει θέση κι από αμυντικός περνάει στο κέντρο της επίθεσης. Τέλος τα αναιδή παιδάκια, τα μαρκαρίσματα, οι ντρίπλες, ζήτω η μοναξιά της μικρής περιοχής: το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να σπρώχνει την μπάλα στο τέρμα. «Δε φοβάμαι τίποτε, απλώς σουτάρω κι ας πετύχω τον διαιτητή ή τις διαφημιστικές πινακίδες. Μετά περιμένω να ξαναπάρω την μπάλα. Οι συμπαίκτες μου δεν έχουν παρά να μου τη δώσουν και μετά να έρθουν να πανηγυρίσουμε το γκολ». Εξάλλου, θα αναπτύξει και μια θεωρία: «Στο γήπεδο υπάρχουν εννιά θέσεις και δυο επαγγέλματα: τερματοφύλακας και σέντερ φορ».
Η αρχή στη νέα του θέση είναι εξίσου δύσκολη, βέβαια. «Παιδί μου, δεν κάνεις για την μπάλα, ψάξε καμιά κανονική δουλειά»: μιλάει ο Ζεντίλ Καρντόζο, ο σπουδαίος προπονητής που ανέδειξε τον Γκαρίντσα, και το «παιδί» στο οποίο απευθύνεται είναι ο κρεμανταλάς που παρουσιάστηκε να δοκιμαστεί στην Ατλέτικο Κάμπο Γκράντε, μια ομάδα του Ρίο. Ο ίδιος ο Νταντά, με την απελπισία και την αποφασιστικότητα που δίνει η πείνα, δεν καταλαβαίνει από τέτοια μικρο-εμπόδια. Ήταν ο καλύτερος επιθετικός της ομάδας του κοιτώνα 22 στο αναμορφωτήριο, γιατί να μην τα καταφέρει και σε μια κανονική ομάδα; Εντάξει, γκρέμιζε όποιον εμφανιζόταν μπροστά του και σκόραρε κυρίως με μύτους αλλά σημασία έχει η θέληση. Και δυο δεξιότητες που θα καλλιεργήσει ακόμη περισσότερο τα επόμενα χρόνια, η ασυναγώνιστη ταχύτητά του και η μοναδική του ικανότητα να στέκεται θαρρείς στον αέρα για να πιάσει κεφαλιά. «Τρία πράγματα στέκονται ακίνητα στον αέρα: το κολιμπρί, το ελικόπτερο κι ο Νταντά» –σύμφωνα με τον ποιητή Σωτήρη Κακίση, πρέπει να προσθέσουμε τον Μίμη Παπαϊωάννου, τον Νίκο Γκάλη και τον Τζούλιους Έρβινγκ, αλλά αυτά θα γίνουν αργότερα.
Ο Νταντά συνεχίζει τις προσπάθειες, αγνοώντας τις δυσκολίες και τον χλευασμό: δουλεύει εργάτης και βάζει για πρώτη φορά ποδοσφαιρικά παπούτσια στα πόδια του στα 19. Κάποια στιγμή θα τον εκτιμήσει επιτέλους η Κάμπο Γκράντε και ο νέος της προπονητής, ο Γκραντίμ, που παρατηρεί μεν το οφθαλμοφανές, έναν εντυπωσιακά άτεχνο ποδοσφαιριστή σε μια χώρα όπου τέτοιοι σπανίζουν, αλλά και κάτι άλλο: ο Ντάριο είναι φαρμάκι μπροστά στο τέρμα. Του κάνει ένα τρίμηνο (!) συμβόλαιο: «Στο υπόσχομαι, αν έχω να φάω, θα βάζω συνέχεια γκολ». Σε μια σεζόν, κατά την οποία, προφανώς, το φαγητό δεν έλειπε πια από το τραπέζι του, ο Ντάριο καταφέρνει να πραγματοποιήσει το όνειρό του: πείθει όλον τον κόσμο ότι μπορεί να παίξει επαγγελματικό ποδόσφαιρο και μάλιστα αξιώσεων. Μετά από ένα ματς με τη Βάσκο ντα Γκάμα, ο Ζεντίλ Καρντόζο -τον θυμάστε; αυτός που λίγα χρόνια πριν είχε πει «δεν μπορεί το παλικάρι»- προβλέπει με μεγάλη επιτυχία το μέλλον: «Έκανα μια φορά λάθος, δεν θα κάνω δεύτερη: θα γίνεις ένας από τους μεγαλύτερους Βραζιλιάνους γκολτζήδες».
Την επόμενη χρονιά, το 1969, ο Μαραβίγια παίρνει μεταγραφή για την Ατλέτικο Μινέιρο. Στο Μπέλο Οριζόντε θα νιώσει για πρώτη φορά ότι τον αγαπούν, αν και χρειάστηκε να περάσει λίγος καιρός· ο προπονητής του, ο απαιτητικός Ντοριβάλ Γιούστριχ Κνίπελ, τον εμπιστεύεται, τον βάζει να προπονείται σκληρά -διακόσια σουτ και άλλες τόσες κεφαλιές από τις 6 το πρωί κι αμέσως μετά κανονική προπόνηση με την υπόλοιπη ομάδα- και οι οπαδοί τον λατρεύουν. Βοηθούν σε αυτό τα 29 γκολ που θα πετύχει στο πρωτάθλημα της ομόσπονδης πολιτείας Μίνας Ζεράις και τα 61 συνολικά της σεζόν. Θα βγει πρώτος σκόρερ, όπως θα ξαναβγεί πολλές φορές στη ζωή του -έντεκα συνολικά, τις τρεις από αυτές στο εθνικό πρωτάθλημα.
Με την Ατλέτικο Μινέιρο και προπονητή τον Τέλε Σαντάνα θα παίξει το 1971 στο ιστορικό, πρώτο εθνικό πρωτάθλημα Βραζιλίας. Ο μεγάλος προπονητής πίστεψε σ΄αυτόν, κι αυτό φανερώνει πολλά: «Πολλοί σφάλλουν σχετικά με την αξία του Ντάριο αλλά είναι πολύτιμος. Όταν ήρθε στη Μινέιρο δεν ήξερε να κάνει κοντρόλ ή να δώσει μια σωστή πάσα αλλά οι τοποθετήσεις του ήταν πάντα τέλειες και διευκόλυνε αφάνταστα τους συμπαίκτες του. Και φυσικά, παραμένει άφθαστος στο ψηλό παιχνίδι».
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/07/telc3aa-dadc3a1.jpg?resize=345%2C510&ssl=1)
Τέλε Σαντάνα και Ντάριο Μαραβίγια
Η Ατλέτικο, αφού αποκλείσει όσα φαβορί βρέθηκαν στον δρόμο της, μεταξύ άλλων την συμπολίτισσα Κρουζέιρο με δυο γκολ του Ντάριο, αντιμετωπίζει στον τελικό την Μποταφόγκο του Ζαϊρζίνιο. Οι δημοσιογράφοι των εφημερίδων του Ρίο τον προκαλούν. Κακή ιδέα, η καριέρα του Μαραβίγια μπορεί να συνοψιστεί σε ένα σχήμα δράσης-αντίδρασης: ειρωνείες, κοροϊδίες, προκλήσεις στις οποίες το Θαύμα απαντάει, ακόμη πιο πεισμωμένος, με γκολ. Και με δηλώσεις: «Είπαν για μένα ότι σκοράρω μόνο στο Μινεϊράο. Ο Νταντά δεν σκοράρει μόνο εκεί που δεν υπάρχει οξυγόνο» -ο άνθρωπος μόλις έχει κατακτήσει τη Σελήνη. Στο Μαρακανά κάνει το τελικό 1-0 με μια διαστημική κεφαλιά. Η Αθάνατη Ομάδα της Ατλέτικο Μινέιρο αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Βραζιλίας. «Το χρωστούσα στους οπαδούς μας· πολλοί ήρθαν με άλογα μέχρι το Ρίο».
Είναι πολύ δύσκολο, ως γνωστόν, να είμαστε σίγουροι για οτιδήποτε σχετικά με τα βραζιλιάνικα αστρονομικά ρεκόρ σκοραρίσματος αλλά πιθανότατα ο Νταντά έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι περισσότερα γκολ από αυτόν έχουν βάλει μόνο ο Πελέ κι ο Ρομάριο -σύμφωνα με άλλες πηγές, πρέπει να προσθέσουμε και τον μυθικό Αρτούρ Φρίντενραϊχ. Για τον αριθμό τους, 926 εκ των οποίων 499 με κεφαλιά, δεν παίρνουμε όρκο αλλά ο Μαραβίγια ίσως έχει κάποιο δίκιο στο εξής: «Αν υπολογίζαμε μόνο τα γκολ με το καλάμι, θα ήμουν αδιαμφισβήτητα πρώτος». Κατέχει πάντως σίγουρα ένα ρεκόρ, αυτό των περισσότερων γκολ σε ένα ματς: δέκα σε μια αναμέτρηση του περναμπουκάνο. Φοράει τη φανέλα της Σπορτ Ρεσίφε, το αθώο θύμα είναι η Σάντο Αμάρο και το προηγούμενο ρεκόρ με οχτώ γκολ το κατείχε ο Πελέ -που του έστειλε, λέει, συγχαρητήριο τηλεγράφημα. Από ένα σημείο κι έπειτα βάφτιζε τα γκολ του, ώστε να τα θυμάται ένα-ένα, «σα να ήταν παιδιά μου». Έτσι υπήρξαν τέσσερα γκολ Σελήνη, σε ένα ματς που έπαιξε ενώ η υφήλιος παρακολουθούσε τα κατορθώματα της αποστολής Απόλλο 11, ένα γκολ Ανεξαρτησία, τη μέρα που η Βραζιλία γιόρταζε τα 150 χρόνια της, ένα γκολ Ζεμπού -ένα βοοειδές με εντυπωσιακά οπίσθια- που το έβαλε με το αντίστοιχο σημείο του σώματός του, ένα γκολ Τραβόλτα το 1977, όταν βγήκε ο Πυρετός το Σαββατόβραδο, ένα γκολ Γηροκομείο, όταν αμφισβήτησαν την ικανότητα του να παίζει ακόμη κι όταν πλησίαζε τα 40 κλπ.
Γενικά, τη δεκαετία του 1970 και ένα μεγάλο μέρος της επόμενης, ο Ντάριο θα γυρίσει τη Βραζιλία κερδίζοντας τίτλους και βάζοντας γκολ. Θα κερδίσει ένα εθνικό πρωτάθλημα με την Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε το 1976 -θα σκοράρει φυσικά στον τελικό απέναντι στην Κορίνθιανς- και πολλά ομοσπονδιακά πρωταθλήματα: θα ξαναγυρίσει στην Ατλέτικο για ένα ακόμη πρωτάθλημα της Μίνας Ζεράις το 1978, θα κερδίσει το πρωτάθλημα του Ρίο (1973), του Περναμπούκο (1975), της Μπαΐα (1981), της Γκοϊάς (1983), της Αμαζόνας (1984).
Πριν απ΄όλα αυτά, η μοίρα επιφυλάσσει στο χαμίνι του Ρίο έναν ακόμη, κάπως γλυκόπικρο θρίαμβο.
1969: η Σελεσάο με τον Πελέ, τον Τοστάο, τον Γκέρσον τον Ζαϊρζίνιο κλπ., δηλαδή με μια από τις ωραιότερες ομάδες που εμφανίστηκαν στον πλανήτη, προετοιμάζεται για το Μουντιάλ του 1970 στο οποίο έχει προκριθεί πετυχαίνοντας μόνο νίκες στα προκριματικά. Παίζει ένα φιλικό με την Ατλέτικο στο κατάμεστο Μινεϊράο. Θα χάσει 2-1. Εννοείται πως ο Ντάριο βάζει το νικητήριο γκολ. Τη μαγική χρονιά 1969, ο Ντάριο βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου.
Λαϊκό αίτημα: να κληθεί στην Εθνική το Θαύμα, γνώμη που συμμερίζεται κι ο πρόεδρος της χώρας, ο δικτάτορας στρατηγός Εμίλιο Μέντισι. Ο προπονητής, Ζοάο Σαλντάνια, παρατσούκλι «ο Ατρόμητος», δε συμφωνεί: «Εγώ δε διαλέγω τους υπουργούς του, να με αφήσει να διαλέξω τους παίκτες μου!». Λίγο που ο Σαλντάνια είναι κομμουνιστής, λίγο που αρνείται να σφίξει το χέρι του δικτάτορα σε μια επίσημη εκδήλωση, λίγο το χατήρι του Νταντά, ο άνθρωπος που αναμόρφωσε την Εθνική Βραζιλίας μετά το φιάσκο του 1966, απολύεται λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο και την θέση του παίρνει ο τυχερός Μάριο Ζαγκάλο. Ο πραγματιστής Ζαγκάλο δεν έχει πρόβλημα να καλέσει τον Ντάριο στην Εθνική ή να τον χρησιμοποιήσει σε ένα φιλικό με την Αυστρία· να τον βάλει να παίξει σε επίσημο ματς ή ακόμη και να καθίσει στον πάγκο θα αποδειχτεί πολύ δυσκολότερο. Στο Μεξικό, ο Νταντά θα παρακολουθήσει την πορεία προς τον τίτλο της Βραζιλίας ως προνομιούχος θεατής. Λίγο πριν τον τελικό, ανακοινώνει στα αποδυτήρια ότι είδε στο όνειρό του πως θα κερδίσουν με τρία δικά του γκολ. Γνωρίζουμε ότι όνειρά του δεν βγαίνουν πάντα. Δε θα παίξει ούτε στον τελικό αλλά θα κερδίσει κι αυτόν τον τίτλο, του παγκόσμιου πρωταθλητή. «Φίλε μου, είσαι φαινόμενο. Δεν ξέρεις να κάνεις κοντρόλ, μια σωστή πάσα, μια σέντρα, εν ολίγοις δεν ξέρεις μπάλα, κι όμως βρίσκεσαι εδώ, ανάμεσά μας. Σου βγάζω το καπέλο!»: σαρκάζει ο Πελέ, που δεν χρωστά καλή κουβέντα σε κανέναν -γι΄αυτό και δεν πιστεύω την ιστορία με το τηλεγράφημα- μόνο που ο Νταντά δεν καταλαβαίνει τίποτε: τα έχει ήδη πει όλα μόνος του και πολύ καλύτερα.
Ποιο να ήταν άραγε το μυστικό αυτής της περίεργης καριέρας; Η θέληση, ναι, η αλτικότητα, επίσης, η καλή αθλητική ζωή, ο αυτοσαρκασμός οπωσδήποτε. Ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος έχει μια ακόμη θεωρία. Ο Ντάριο, λοιπόν, πριν από κάθε ματς, συχνά και στο ημίχρονο, έκανε σεξ, κι αν δεν βόλευε να βρει αμέσως μια παρτενέρ, το έκανε μόνος του, στο ντους: «Μετά αισθανόμουν ανάλαφρος».
Το διάστημα, που τόσο γοήτευε τον Ντάριο, του κατέστρεψε, πάλι σύμφωνα με τον ίδιο, και τη ζωή. Μια νύχτα του 1981, στην Μπαΐα, ένας ιπτάμενος δίσκος στάθηκε πάνω από τον κήπο του. «Έκατσε τρία λεπτά. Μετά όλα άλλαξαν. Με χώρισε η γυναίκα μου μετά από 26 χρόνια ανέφελης ευτυχίας, καταστράφηκα οικονομικά… Ελπίζω να ξανάρθει για να μου δώσει πίσω όσα μου πήρε» -προφανώς, αυτό έγινε, καθώς, όπως είδαμε παραπάνω, στη συνέχεια κέρδισε μερικούς ακόμη τίτλους, έβαλε άφθονα γκολ και σήμερα, ακμαίος και πολύ αγαπητός, ζει στο Μπέλο Οριζόντε και σχολιάζει συχνά τα ματς της Σελεσάο.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/07/2020-07-21.png?w=715&ssl=1)
Ο Ντάριο Μαραβίγια, όπως ο τρίτος αστροναύτης του Απόλλο 11, δεν πάτησε ποτέ στη Σελήνη ή στο χορτάρι του γηπέδου Αζτέκα στον τελικό του 1970. Αλλά έτσι κι αλλιώς, όπως είπε ο μεγάλος Βραζιλιάνος συγγραφέας και αρρωστάκι της Ατλέτικο Μινέιρο Ρομπέρτο Ντρουμόντ: «Υποθέτω πως ο Θεός μάς έστειλε τον Νταντά, σαν άγγελο με ποδοσφαιρικά παπούτσια, για να μας χαρίσει την ευτυχία. Ο Μαραβίγια ήταν από άλλο πλανήτη».
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/11/p71-Arena-de-Sao-Paulo.jpg?w=968&ssl=1)
Το φιλικό των εκατό ετών
Κάπου στις αρχές του προηγούμενου αιώνα οι βρετανικές ομάδες έπαιζαν συχνά τον ρόλο του ποδοσφαιρικού ιεραπόστολου. Ταξιδεύοντας σε μέρη που ακόμα το “όμορφο παιχνίδι” ήταν στα σπάργανα, η παρουσία τους έκανε ακόμα πιο δημοφιλές το άθλημα. Ειδικά στη Ν. Αμερική πολλές από τις ομάδες χρωστούν την ύπαρξή τους σε Ευρωπαίους που μετανάστευσαν ή σε κάποιες ομάδες από το νησί. Μία από αυτές είναι η ομάδα της Κορίνθιανς με την οποία έχουμε ασχοληθεί ουκ ολίγες φορές στο Σομπρέρο.
Η ιστορική ομάδα του Σάο Πάουλο οφείλει την ύπαρξή της στην τουρνέ μιας αγγλικής ομάδας με όνομα Κορίνθιαν από το Λονδίνο. Η ιστορία γουικιπίντια λέει ότι το 1904 κέρδισε την Γιουνάιτεντ με 11-3 σκορ που ακόμα και σήμερα αποτελεί την μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία της ομάδας του Μάντσεστερ (και μεταξύ μας δύσκολα να καταρριφθεί). Η ασπρόμαυρη ομάδα είχε κάνει το μακρινό ταξίδι το 1910 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αντιμετωπίζοντας διάφορες ομάδες της Βραζιλίας και είχε εντυπωσιάσει τόσο που πέντε Βραζιλιάνοι αποφάσισαν να ιδρύσουν την αντίστοιχη ομάδα στη Βραζιλία. Οι Άγγλοι επέστρεψαν για μια τουρνέ ξανά το 1913 και προγραμμάτισαν ένα φιλικό με την Κορίνθιανς για τον Αύγουστο του 1914. Μόλις όμως το καράβι έπιασε λιμάνι (ωραίες εποχές για να παίζει μπάλα ο Ντένις Μπέργκαμπ) ενημερώθηκαν ότι είχε ξεσπάσει ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι τέσσερεις έφεδροι ποδοσφαιριστές έφυγαν αμέσως για την πατρίδα, ενώ στη συνέχεια οι συμπαίκτες τους αποφάσισαν κι αυτοί να γυρίσουν και να καταταχθούν. Το φιλικό ματαιώθηκε και οι περισσότεροι εκ των ποδοσφαιριστών πέθαναν στην ώρα του καθήκοντος κατά τη διάρκεια του πολέμου.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/11/dsc04510.jpg?w=1430&ssl=1)
Εκατό χρόνια μετά η Κορίνθιανς έχει κερδίσει πέντε πρωταθλήματα Βραζιλίας και ένα Λιμπερταδόρες, ενώ η Κορίνθιαν λέγεται από το 1934 Κορίνθιαν-Κάζουαλς και παίζει μπροστά σε 100-200 άτομα κάπου στην ας πούμε 8η εθνική της Αγγλίας. Οι άνθρωποι της αγγλικής ομάδας χρειάζονται τα χρήματα για να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ για τον σύλλογό τους και οι Βραζιλιάνοι δέχτηκαν με χαρά να βοηθήσουν. Έτσι, στις 25 Ιανουαρίου η Κορίνθιανς θα αντιμετωπίσει την Κορίνθιαν-Κάζουαλς στο Σάο Πάουλο μπροστά σε αρκετές χιλιάδες θεατές με τα έσοδα να πηγαίνουν υπέρ του ντοκιμαντέρ αλλά και του ταξιδιού των Άγγλων (ευτυχώς αυτή τη φορά με αεροπλάνο). Οι Άγγλοι που στην σύνθεσή τους δεν έχουν μεγάλα ονόματα, δεν φοβούνται μια βαριά συντριβή. Οι Βραζιλιάνοι θα το δουν ως ένα φιλικό προετοιμασίας, αλλά και τιμής στην ιστορία τους για το ματς που δεν έγινε ποτέ το 1914. Εμείς ας ελπίσουμε απλά ότι δεν θα ξεκινήσει ένας καινούριος πόλεμος κατά την ώρα του ταξιδιού από το Λονδίνο στη Βραζιλία.
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/05/brazil1958.jpg?w=894&ssl=1)
Ενα τσούρμο ‘προβληματικοί’ στην κορυφή του κόσμου
Η ομάδα της Βραζιλίας το 1958 που αγωνίστηκε στο Μουντιάλ της Σουηδίας απαρτιζόταν από λευκούς, μαύρους και μιγάδες. Οι μαύροι παίκτες ήταν τόσο περήφανοι για το χρώμα τους, που ο Ντίντι παραλίγο να αποκλειστεί γιατί η γυναίκα του ήταν λευκή. Πέρα από τις φυλετικές διαφορές της εποχής, ενδιαφέρον είχε ο ιατρικός έλεγχος των 33 παικτών της αποστολής. Στο βιβλίο του ‘The Beautiful Game’, ο Κρις Τέιλορ αναφέρει ότι ο οδοντογιατρός της ομάδας βρήκε 470 (!) χαλασμένα δόντια και χρειάστηκε να κάνει 32 εξαγωγές! Ακόμη, διαγνώστηκαν αναιμία, παράσιτα, σκουλήκια, σύφιλη και χρόνιες δυσλειτουργίες του πεπτικού. Στο δε ψυχολογικό τεστ στο οποίο υποβλήθηκε η ομάδα ο Γκαρίντσα πάτωσε με 38/123! Ο ψυχολόγος συνέστησε επίσης να αποκλειστεί ο νεαρός Πελέ από την αποστολή γιατί “σε τόσο νεαρή ηλικία δεν θα μπορούσε να συμπεριφερθεί με τον απαιτούμενο τσαμπουκά”. Η ιστορία όμως είχε άλλη γνώμη: Η Βραζιλία ισοπέδωσε την Σουηδία με 5-2, χάρη κυρίως στον Γκαρίντσα και στον Πελέ.
World Soccer Magazine
sombrero.gr
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/zico5x0flu-002.jpg?w=1184&ssl=1)
Ο “λευκός Πελέ” Ζίκο κι η μεγαλύτερη κλοπή στη Βραζιλία
Πώς είναι να είσαι μια από τις ομάδες με τους περισσότερους οπαδούς στον κόσμο, αλλά να μην έχεις πολλές διεθνείς επιτυχίες παρά τους εγχώριους τίτλους σου; Οι οπαδοί της Φλαμένγκο υποστηρίζουν ότι είναι οι περισσότεροι στη Βραζιλία με ένα νούμερο που αγγίζει τα 39 εκατομμύρια. Παρ’ όλα αυτά, έχει από το 1981 να κατακτήσει ένα σπουδαίο διασυλλογικό, διεθνές τρόπαιο. Το 1981 που μια απίστευτη πορεία λατινοαμερικάνικης τρέλας με επεισόδια, ξύλο, αποβολές, αμφισβητούμενες διαιτητικές αποφάσεις, παρασκήνιο και το μεγαλείο του Ζίκο (του “λευκού Πελέ”) την έφερε να κατακτά το πρώτο και μοναδικό μέχρι τώρα Κόπα Λιμπερταδόρες της.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά όμως. Στο Λιμπερταδόρες εκείνης της χρονιάς συμμετείχαν 21 ομάδες που έπαιξαν σε 5 γκρουπ των 4. Αν σας λείπει μια ομάδα είναι η Νασιονάλ που σαν νικήτρια της προηγούμενης διοργάνωσης πέρασε χωρίς αγώνα στην επόμενη φάση. Σε ένα μαγικό σύστημα που τα ματς όχι απλώς δεν γίνονταν την ίδια ώρα, αλλά γίνονταν και με διαφορά πολλών ημερών, η Φλαμένγκο έμεινε στο τέλος με 2 ματς λιγότερα και 3 βαθμούς λιγότερους από την Ατλέτικο Μινέιρο, με τη νίκη να δίνει 2 βαθμούς. Ενώ η Μινέιρο είχε τελειώσει τους αγώνες της, η Φλαμένγκο ταξίδευε στην Παραγουάη και μέσα σε τρεις μέρες έπαιξε με Ολίμπια και Σέρο Πορτένιο. Έφερε μια νίκη και μια ισοπαλία και ισοβάθμησε με την Μινέιρο. Καθώς τα μεταξύ τους ματς είχαν λήξει 2-2 και δεν μετρούσε κάτι άλλο (όπως π.χ. διαφορά τερμάτων ή καλύτερη επίθεση όπου η Φλαμένγκο υπερτερούσε), αποφασίστηκε να γίνει μπαράζ μεταξύ των δύο ομάδων της Βραζιλίας.
Εκτός από το χορτάρι που είτε έχει σημάδια εξωγήινων, είτε κουρεύτηκε από κηπουρό υπό την επήρεια ψυχοτρόπων, βλέπουμε ένα από τα πιο ιστορικά παιχνίδια στην ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου (για τους λάθος λόγους, από το 1.05 και μετά).
Το παιχνίδι έγινε στο ουδέτερο Σέρα Ντουράδα στις 9 Αυγούστου και έμεινε στην ιστορία του νοτιοαμερικάνικου ποδόσφαιρου, με τους οπαδούς της Μινέιρο (και άλλων ομάδων) να το λένε «η μεγαλύτερη κλοπή στην ιστορία του ποδοσφαίρου». Μόλις στο 10′ για ένα φάουλ πάνω στο Ζίκο, σκληρό μεν, αλλά όχι τόσο τρομερό, ο Βραζιλιάνος διαιτητής Ζοσέ Ράιτ απέβαλε απευθείας τον καλύτερο παίκτη της Μινέιρο, τον Ρεινάλντο. Λίγα λεπτά αργότερα η Ατλέτικο Μινέιρο κέρδισε ένα φάουλ, ο Έντερ έτρεξε να μαζέψει την μπάλα, ο διαιτητής την σταμάτησε με το πόδι, ο Έντερ έπεσε πολύ ελαφρά πάνω του (και μάλλον χωρίς πρόθεση όπως φαίνεται στο βίντεο) κι ο Ράιτ έδειξε τη 2η απευθείας κόκκινη. Ο Έντερ έπεσε κάτω σαν το εξώφυλλο του Πλατούν, οπαδοί μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο, τα πράγματα ξέφυγαν κι ο Ράιτ που είχε πάρει φόρα έβγαλε ακόμα δύο απευθείας κόκκινες, φυσικά σε παίκτες της ίδιας ομάδας. Η Ατλέτικο Μινέιρο συνέχισε με επτά κι οι αστυνομικοί είχαν κάνει κλοιό γύρω από τον αγωνιστικό χώρο. Ο τερματοφύλακας της Μινέιρο έπεσε κάτω τραυματίας ή κάνοντας τον τραυματία, αλλά ο Ράιτ πήγε κι έβγαλε έξω το ιατρικό τιμ για να συνεχιστεί το παιχνίδι. Με τον τερματοφύλακα ακόμα κάτω, ο Ράιτ ολοκλήρωσε το έργο του βγάζοντας στο 37′ την πέμπτη κόκκινη κάρτα σε ποδοσφαιριστή της Μινέιρο επειδή κρατούσε την μπάλα και δεν συνέχιζε το ματς (επαναλαμβάνω με τον τερματοφύλακα ακόμα ξαπλωμένο). Φυσικά το παιχνίδι διακόπηκε αφού η Μινέιρο έμεινε με έξι παίκτες κι η Φλαμένγκο πήρε στα χαρτιά μια πρόκριση μαύρη κηλίδα στην ιστορία της. Από τότε οι δυο ομάδες ανέπτυξαν μια μεγάλη έχθρα.
Ένας από τους σπουδαιότερους Βραζιλιάνους όλων των εποχών, ίσως λίγο αδικημένος από άποψη αναγνώρισης.
Επειδή όμως πρέπει να ασχοληθούμε και με μπάλα, η Φλαμένγκο στην επόμενη φάση (που έγινε με δυο ομίλους των τριών για να προκύψουν οι δυο ομάδες του τελικού) έκανε έναν υγιεινό περίπατο με τέσσερις νίκες σε τέσσερα ματς και απολογισμό 10-2 γκολ απέναντι σε Ντεπορτίβο Κάλι και Χόρχε Βίλστερμαν. Ο Ζίκο (ένα χρόνο πριν το Μουντιάλ της Ιταλίας όπου μαζί με Σώκρατες, Φαλκάο, Έντερ και τους άλλους χάρισαν στιγμές ποδοσφαιρική μαγείας) οδήγησε εκ του ασφαλούς τη Φλαμένγκο στον τελικό. Εκεί που όλα αρχικά φαίνονταν πολύ εύκολα. Αντίπαλος, η ομάδα έκπληξη της διοργάνωσης, η παντελώς άσημη τότε Κομπρελόα από τη Χιλή. Οι “αλεπούδες της ερήμου”, μια ομάδα από μια μικρή πόλη μεταλλωρύχων είχε κερδίσει το πρωτάθλημα μόλις τρία χρόνια μετά την ίδρυσή της και έφτανε στον τελικό του Λιμπερταδόρες στα τέσσερα χρόνια κάνοντας εξαιρετικές εμφανίσεις και εντυπωσιάζοντας.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/71211572-768x576.jpg?resize=480%2C360&ssl=1)
Σαν βγεις στον πηγαιμό για Καλαμά, πάρε νερό μαζί σου.
Η Φλαμένγκο όμως δεν άφηνε τίποτα στην τύχη. Η μεγάλη δύναμη της Κομπρελόα ήταν το γήπεδό της, σε υψόμετρο 2.200 μέτρων στην πόλη Καλαμά που βρίσκεται μέσα σε έρημο και έχει σύμφωνα με τη γουικιπίντια έναν από τους χαμηλότερους μέσους όρους βροχόπτωσης στον κόσμο (5 χιλιοστά το χρόνο). Το υψόμετρο σε συνδυασμό με τη σκόνη από την έρημο κάνουν τις συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες. Η Φλαμένγκο έκανε διαμαρτυρία στην CONMEBOL και απείλησε μάλιστα να να δηλώσει ως έδρα το… προπονητικό της κέντρο αν δεν άλλαζε το γήπεδο. Η μικρούλα (αλλά όχι φτωχή) Κομπρελόα έφτασε μέχρι να προτείνει και χρήματα στη Φλαμένγκο για να μην καταθέσει αίτημα, αλλά οι Βραζιλιάνοι δεν πείστηκαν κι η έδρα άλλαξε, παρά την έφεση των Χιλιανών. Ήταν μια ακόμα εξωαγωνιστική νίκη της Φλαμένγκο.
Πριν το πρώτο παιχνίδι οι Βραζιλιάνοι έλεγαν ότι θα βάλουν έξι γκολ, ενώ κυκλοφορούσαν δηλώσεις του Πελέ που αναρωτιόταν “ποια είναι η Κομπρελόα”. Μπροστά σε 93.000 θεατές στο Μαρακανά, η Φλαμένγκο κέρδιζε από το 1ο ημίχρονο με 2-0 χάρη σε δυο γκολ του Ζίκο, ενώ είχε χάσει σωρεία ευκαιριών με τους αμυντικούς και τον τερματοφύλακα της Κομπρελόα να τη σώζουν. Το γκολ του Μερέγιο όμως έκανε το τελικό σκορ 2-1 και έδωσε ελπίδες στους Χιλιανούς.
Η ρεβάνς είχε 60.000 κόσμο στο Σαντιάγο κυρίως οπαδούς των τοπικών Κόλο Κόλο και Ουνιβερσιδάδ, αλλά και ηρωικούς οπαδούς της Κομπρελόα που έκαναν τα περίπου 1.500 χιλιόμετρα απόσταση από την έρημο στην πρωτεύουσα. Η Κομπρελόα έκανε ό,τι μπορούσε για να κατακτήσει το κύπελλο. Ο Ζίκο σε συνέντευξή του θυμάται εκείνους τους τελικούς και τους αποκάλεσε τη νίκη του ποδοσφαίρου επί της βίας. Οι Χιλιανοί μετά τα όσα είχαν γίνει για την έδρα, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο. Ο θρύλος (που υποστηρίζει ο Ζίκο) λέει ότι ο αρχηγός και αμυντικός των Χιλιανών Μάριο Σότο κρατούσε μια πέτρα στο χέρι του σε όλο το ματς και χτυπούσε τους Βραζιλιάνους όποτε μπορούσε. Οι Λίκο και Αντίλιο της Φλαμένγκο αποχώρησαν με τα κεφάλια τους μέσα στο αίμα. Αναφέρεται ότι μέχρι κι ο δικτάτορας Πινοσέτ που βρισκόταν στην εξέδρα δεν μπορούσε να πιστέψει τη βιαιότητα του Σότο. Οι Χιλιανοί αρνούνται την ύπαρξη της πέτρας, αλλά παραδέχονται ότι ο Σότο είχε… δαγκώσει αρκετά αυτιά (!!). Η Κομπρελόα είχε τις φάσεις της πάντως και τελικά στο 79′, ο σκόρερ και του πρώτου ματς Μερέγιο με ένα φοβερό χτύπημα φάουλ έκανε το 1-0. Με τα εκτός έδρας γκολ να μην μετρούν, δεν είχαμε παράταση ή πέναλτι, αλλά οδηγηθήκαμε σε τρίτο παιχνίδι.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/2011-423489761-81-15733-01.jpg_20140320.jpg?resize=581%2C334&ssl=1)
Ο Ανσέλμο φυγαδεύεται από την αστυνομία.
Ο τύπος της Βραζιλίας είχε ήδη ασκήσει κριτική στη Φλαμένγκο που κατέβηκε πολύ αμυντικά στο δεύτερο παιχνίδι. Το τρίτο παιχνίδι έγινε στο ουδέτερο Μοντεβιδέο και το μισοάδειο Σεντενάριο. Εκεί ο Ζίκο αποφασισμένος να μη χάσει τον τίτλο, σκόραρε ξανά δυο φορές και έφτασε τα 11 γκολ στη διοργάνωση βγαίνοντας πρώτος σκόρερ. Ανάλογα από πού διαβάζεις την ιστορία, η διήγηση διαφέρει. Οι Βραζιλιάνοι μιλάνε για την επικράτηση της ποιότητας. Οι Χιλιανοί λένε ότι οι Βραζιλιάνοι και έπαιζαν σκληρά, αλλά και έκαναν συνέχεια θέατρο επηρεάζοντας το διαιτητή. Κανείς όμως δεν αρνείται αυτό που έκανε ο Βραζιλιάνος προπονητής Καρπετζιάνι. Με το ματς να έχει κριθεί λίγα λεπτά πριν το τέλος, αφού η Κομπρελόα δεν μπορούσε να αντιδράσει, πέρασε μέσα τον Ανσέλμο, έναν πολύ αξιόλογο και ποιοτικό ποδοσφαιριστή. Η εντολή του όμως δεν ήταν “να κρατήσει μπάλα”, όπως κάποιος αθώος θα νόμιζε. Του είπε: «Μπες και πάρε εκδίκηση από τον Σότο». Ο Ανσέλμο μπήκε μέσα κι έδωσε εν ψυχρώ μια μεγαλοπρεπή γροθιά στον Σότο χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο Ανσέλμο αποβλήθηκε φυσικά απευθείας και στον κακό χαμό που ακολούθησε αποβλήθηκε κι ο ίδιος ο Σότο που έψαχνε εκδίκηση, ένας αναπληρωματικός της Φλαμένγκο κι ο αντιπρόεδρος (!) του συλλόγου που συνελήφθη από την αστυνομία της Ουρουγουάης και έφαγε και αρκετές.
Το παιχνίδι έληξε με 2-0 κι η Φλαμένγκο πανηγύρισε το πρώτο της Κόπα Λιμπερταδόρες. Παρ’ ότι πρωταγωνιστής ήταν ο Ζίκο, στην υποδοχή αυτός που αποθεώθηκε από τον κόσμο ήταν ο Ανσέλμο, με ένα ιστορικό πανό που έγραφε “Ανσέλμο ο Εκδικητής”. Από την άλλη πλευρά κι οι παίκτες της Κομπρελόα επέστρεψαν στην έρημο εν μέσω αποθέωσης για τον άθλο τους. Η διοργάνωση του 1981 ήταν μια από τις πιο σκληρές, πιο αμφισβητούμενες και πιο ιστορικές του Κόπα Λιμπερταδόρες.
sombrero.gr
-
Όσο θυμάται τον εαυτό του ο Μαριβάλντο δεν έχανε σχεδόν ποτέ εντός έδρας αγώνα της Σπορτ Ρεσίφε. Ακόμα κι όταν μετακόμισε σε μια γειτονική πόλη, κάθε σ/κ έπαιρνε το λεωφορείο και πήγαινε στο γήπεδο. Όταν το 2016 έχασε τη δουλειά του όμως τα πράγματα ζόρισαν. Τα λεφτά δεν έφταναν ούτε για το εισιτήριο του λεωφορείου. Η τρέλα όμως δεν γιατρεύεται κι έτσι μια μέρα ο Μαριβάλντο ξεκίνησε να περπατάει. Με ένα σακίδιο, ένα αδιάβροχο κι ένα μπουκάλι νερό, περπατάει κάθε φορά 60 χλμ για να βρεθεί στο γήπεδο! Εκεί πάντα βρίσκει κάποιον να του δώσει ένα εισιτήριο για να μπει μέσα. Όταν το παιχνίδι τελειώνει, ξενυχτάει σε ένα 24ωρο μίνι μάρκετ κάνοντας παρέα στους υπαλλήλους και τα χαράματα παίρνει το δρόμο της επιστροφής. "Ο κόσμος με βλέπει και σκέφτεται ότι επειδή δεν έχω λεφτά είμαι δυστυχισμένος. Όχι. Είμαι απλός άνθρωπος, είμαι χαρούμενος. Όλο αυτό το κάνω γιατί αγαπώ την ομάδα μου."
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p180x540/131896950_10159392563120931_4218905429725828649_o.jpg?_nc_cat=101&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=sFhLB3dRNq4AX-GBib7&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=6&oh=85ffaffebf3e1bba90a28b037310e972&oe=60033BEF)
Στα χθεσινά βραβεία της FIFA ο Μαριβάλντο (που έγινε διάσημος στη Βραζιλία όταν έγραψε γι'αυτόν ένας δημοσιογράφος που τον πέτυχε τυχαία στο δρόμο) κέρδισε το βραβείο του καλύτερου οπαδού. Η Σπορτ τον κάλεσε στα γραφεία της για να δει εκεί την τελετή ενώ του χάρισε και ένα διαρκείας (κάποιοι οπαδοί του έκαναν δώρο ένα ποδήλατο). Η αντίδραση του όταν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα και λίγο πριν τον πάρουν τα ζουμιά ήταν: "Μαριβάλντο; Μαριβάλντο; Είπαν πράγματι Μαριβάλντο! Εγώ είμαι αυτός!"
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p640x640/131906349_10159392607195931_6271160771348449548_o.jpg?_nc_cat=106&ccb=2&_nc_sid=1480c5&_nc_ohc=ww9gezT165gAX9_oiRg&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=6&oh=1687b251148fdfc79ce3233159f001ab&oe=60012613)
El Sombrero
-
Το 2012 και μετά από έναν αγώνα Γκρέμιο-Σάντα Κρουζ ο 25χρονος Τιάγκο Ρες έγινε θέμα στη Βραζιλία καθώς ήταν ο μόνος οπαδός των φιλοξενούμενων στο γήπεδο. "Πριν μπω ρώτησα τον σεκιουριτά αν έχει μπει κανένας άλλος δικός μας. Μου είπε όχι. Υπέθεσα πως απλά θα έχουν αργήσει οπότε πήγα και κάθισα στο κέντρο του πετάλου. Όταν ξεκίνησε το ματς κατάλαβα ότι τελικά θα το δω μόνος αλλά δεν πτοήθηκα και πανηγύρισα έξαλλα το γκολ μας." Αν και προηγήθηκε, η Σάντα Κρουζ έχασε αναμενόμενα με 4-1. Μέσα στα επόμενα χρόνια ο Ρες έπιασε δουλειά στην ομάδα και κατέληξε να γίνει πρόεδρος της. Πριν λίγες μέρες κέρδισε τον πρώτο τίτλο στην 107χρονη ιστορία της, το κύπελλο της περιφέρειας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, που της εξασφαλίζει τη συμμετοχή στο Κύπελλο Βραζιλίας.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/134053437_10159414926490931_5250756461648685662_o.jpg?_nc_cat=105&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=qwjMVL92rhwAX9B9TnV&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=bd1dec38390712b16ee632e15a738931&oe=600E1A87)
El Sombrero
-
To 2016, o Άλαν Ρούσελ βρισκόταν στο μοιραίο αεροπλάνο με την αποστολή της Σαπεκοένσε. 71 άτομα έχασαν τη ζωή τους στο δυστύχημα και μόλις τρεις ποδοσφαιριστές επέζησαν. Το 2021 ο Ρούσελ, αρχηγός πλέον της Σαπεκοένσε, σήκωσε το κύπελλο του πρωταθλητή της Β' εθνικής Βραζιλίας.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/144490766_10159511506990931_1396176030406949023_o.jpg?_nc_cat=1&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=-zRRrjwbqO4AX_C3rjZ&_nc_oc=AQnLW03xkoWBK3D4Ck15-bnJnbxaHFCpBB28QQVG4tq2RZ64vm17DzlY4y9eQUmD2nc&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=61582d1cf501ed201fa8a1be0b0efaa0&oe=603C9F29)
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/imago0027918660h-2048x1365.jpg)
Όταν τα γουρούνια τραγουδάνε
Η κουλτούρα στο ποδόσφαιρο της Ν. Αμερικής διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από αυτή της Ευρώπης. Πράγματα που εδώ θα τα θεωρούσαμε υπερβολικά ή προσβλητικά, εκεί συχνά μετατρέπονται σε φυσιολογικά. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και τα παρατσούκλια των ομάδων. Ομάδες που αποκαλούνται “Λεπροί” ή “Κότες” χωρίς ντροπή, σύλλογοι που παίρνουν μια προσβολή και την μετατρέπουν σε παράσημο. Φτάνοντας στον τελικό του φετινού περσινού Κόπα Λιμπερταδόρες, τoν βραζιλιάνικο εμφύλιο μεταξύ Παλμέιρας και Σάντος, είναι πολύ εύκολο να βρούμε αρκετές ιστορίες που συνδέουν τις δύο ομάδες. Το Σάο Πάουλο, η πιο πολυπληθής περιοχή της Βραζιλίας, μια πόλη με 12 εκατομμύρια κατοίκους και μια ευρύτερη σύγχρονη μητροπολιτική περιοχή που αγγίζει τα 30 εκατομμύρια, διαθέτει τέσσερις πολύ σημαντικές ομάδες: Κορίνθιανς, Παλμέιρας, Σάο Πάουλο και Σάντος. Κι αν το μεγάλο ντέρμπι, το μεγάλο μίσος, έχει να κάνει με τα Ντέρμπι Παουλίστα μεταξύ Κορίνθιανς και Παλμέιρας, το ζευγάρι του φετινού τελικού του Κόπα Λιμπερταδόρες, έχει τη δική του ιστορία και άμεση σχέση με το πώς μια προσβολή μετατράπηκε σε τίτλο τιμής.
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Τον Απρίλιο του 1969, η Κορίνθιανς ζει μια μεγάλη τραγωδία. Ήταν Δευτέρα 28 του μηνός, όταν ο αριστερός μπακ Εντουάρντο και ο δεξιός μπακ Λίντου επέστρεφαν από ένα εστιατόριο. Κι οι δυο παίκτες ήταν βασικοί στην “Τιμάο” και είχαν αγωνιστεί στο ματς απέναντι στη Σάο Μπέντο για το πρωτάθλημα Παουλίστα. Μετά την επιστροφή της αποστολής στις εγκαταστάσεις της Κορίνθιανς, αρκετοί παίκτες πήγαν για φαγητό μαζί, ανάμεσά τους κι οι δύο πλάγιοι μπακ. Στον δρόμο γίνονταν έργα, ο φωτισμός ήταν κακός και ο Λίντο που οδηγούσε τον σκαραβαίο του και είχε πάρει το δίπλωμά του μόλις πριν 4 μήνες, έχασε τον έλεγχο του οχήματος, με αποτέλεσμα αυτό να προσκρούσει σε μια κολόνα. Το αυτοκίνητο αναποδογύρισε τρεις φορές κι οι δυο ποδοσφαιριστές πετάχτηκαν από τα καθίσματά τους. Όταν το ασθενοφόρο έφτασε ήταν πολύ αργά, οι δυο αθλητές ήταν νεκροί. Το ακόμα πιο τραγικό ήταν ότι κάποιοι είχαν κλέψει χρήματα και ρολόγια από τα πτώματά τους.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/arq_43120.jpg)
Φωτογραφία από εφημερίδα της εποχής
Η Κορίνθιανς και το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο βυθίστηκαν στη θλίψη. Ο 25χρονος Εντουάρντο είχε φορέσει τη φανέλα της Κορίνθιανς 71 φορές, σκοράροντας 15 γκολ. Ο 21χρονος Λίντου ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος, είχε προλάβει να φορέσει 36 φορές τη φανέλα της ομάδας του και είχε μεγάλη έφεση στο σκοράρισμα. Η κηδεία τους έγινε παρουσία πολλών χιλιάδων οπαδών του συλλόγου. Με το πρωτάθλημα Παουλίστα να βρίσκεται σε εξέλιξη και τη διορία για να δηλωθούν παίκτες να έχει λήξει, η Κορίνθιανς κατάθεσε αίτημα στην Π.Ο. του Σάο Πάουλο να της επιτραπεί να δηλώσει δύο άλλους παίκτες για να αντικαταστήσουν τους Λίντου και Εντουάρντο. Για να γίνει δεκτό το αίτημα, έπρεπε η απόφαση να είναι ομόφωνη από όλους τους συλλόγους. Έτσι λοιπόν, οι ομάδες ξεκίνησαν να ψηφίζουν και οι τέσσερις πρώτες ψήφισαν υπέρ της Κορίνθιανς. Ο πέμπτος όμως κατά σειρά σύλλογος ψήφισε αρνητικά. Όσοι γνωρίζουν από βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο, θα έχουν υποψιαστεί ήδη το όνομά του.
Η Σοσιεδάδε Εσπορτίβα Παλμέιρας ιδρύθηκε στο Σάο Πάουλο ως Παλέστρα Ιτάλια το 1914 (από την ελληνική λέξη “παλαίστρα”). Ένας σύλλογος με σκοπό να συγκεντρώσει την πολυπληθή ιταλική κοινότητα του Σάο Πάουλο σε μία ομάδα. Η Παλμέιρας θα γινόταν ένας από τους πιο σημαντικούς συλλόγους στη Βραζιλία, μια ομάδα με πολλούς τίτλους και τεράστια οπαδική μάζα και θα δημιουργούσε ένα από τα πιο παθιασμένα ντέρμπι στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Αυτό με την Κορίνθιανς. Η κόντρα μεταξύ των δύο συλλόγων ήταν τεράστια, με αποτέλεσμα η Παλμέιρας να φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο μικρότητας, με τον πρόεδρό της να μη δίνει το ΟΚ στους αντιπάλους να αντικαταστήσουν τους νεκρούς ποδοσφαιριστές. Η ψηφοφορία σταμάτησε εκεί, παρότι οι υπόλοιποι σύλλογοι θα ψήφιζαν υπέρ της αλλαγής. Αρκούσε η ψήφος της Παλμέιρας για να λήξει κάθε συζήτηση.
Η Κορίνθιανς περνούσε τότε δύσκολα χρόνια και συμπλήρωνε μια ολόκληρη 15ετία μακριά από το πρωτάθλημα Παουλίστα. Το 1969 όμως όλα φαίνονταν να αλλάζουν, καθώς είχε κερδίσει όλα τα ντέρμπι και είχε τους περισσότερους βαθμούς στο πρωτάθλημα. Δυστυχώς όμως για την Τιμάο, εκείνη τη χρονιά είχε αλλάξει ο τρόπος διεξαγωγής και πλέον το πρωτάθλημα γινόταν με δυο ομίλους και μια τελική φάση με τις τέσσερις πρώτες ομάδες. Η Κορίνθιανς, που ήταν το μεγάλο φαβορί μέχρι εκείνη τη στιγμή με 12 νίκες σε 15 ματς, άρχισε να καταρρέει, κατάφερε να μπει στην τελική φάση, αλλά εκεί απέναντι σε Σάντος, Παλμέιρας και Σάο Πάουλο βγήκε τελευταία με 0 νίκες, 3 ισοπαλίες και 5 ήττες. Το τραγικό δυστύχημα και όσα ακολούθησαν, έκαναν τον τίτλο να χαθεί. Οι οπαδοί χρειάστηκε να περιμένουν μέχρι το 1977 για να κατακτήσουν ξανά το τοπικό πρωτάθλημα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/imago0006934986h-2048x1365.jpg)
Το ιστορικό Εστάδιο Παλέστρα Ιτάλια, λίγο πριν γκρεμιστεί οριστικά το 2010
Όπως καταλαβαίνει κανείς, το μίσος γιγαντώθηκε. Ήδη, από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τη Βραζιλία να στέκεται απέναντι στις δυνάμεις του Άξονα, οι Ιταλοί μετανάστες στη Βραζιλία δεν ήταν και πολύ δημοφιλείς. Το παρατσούκλι “πόρκο”, γουρούνι, ακουγόταν συχνά για όσους είχαν ιταλική καταγωγή. Η Παλέστρα Ιτάλια άλλωστε, αναγκάστηκε να αλλάξει όνομα γι’ αυτόν τον λόγο, καθώς υπήρχε απόφαση από την κυβέρνηση ώστε να μην υπάρχει κανένας οργανισμός με όνομα που θα σχετίζεται με τις χώρες του άξονα. Η ομάδα αντιμετώπισε το φάσμα της διάλυσης, καθώς ούτε το Παλέστρα Σάο Πάουλο έγινε αποδεκτό και κινδύνευσε να σβηστεί από τον χάρτη και τα περουσιακά της στοιχεία να δοθούν σε άλλους συλλόγους. Σχεδόν την τελευταία στιγμή, ο σύλλογος μετατράπηκε σε Παλμέιρας και διασώθηκε.
Με τα χρόνια να περνούν και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει λήξει, το προσβλητικό “γουρούνια” είχε κάπως ξεθωριάσει. Εκείνη όμως η ψηφοφορία και η στάση της Παλμέιρας το έφεραν ξανά στη μόδα. Η ιστορία λέει ότι ο πρόεδρος της Κορίνθιανς αποκάλεσε τους ανθρώπους της Παλμέιρας (σε ελεύθερη μετάφραση) “γουρούνια με μαύρη ψυχή”. Η δήλωση κυκλοφόρησε από τους δημοσιογράφους και υιοθετήθηκε αμέσως από τον κόσμο της Κορίνθιανς. Στο επόμενο ματς των δύο ομάδων, που έγινε στο στάδιο Μορουμπί, οι οπαδοί της Τιμάο πήραν μαζί τους ένα γουρούνι και το άφησαν να τρέχει στο γήπεδο, φωνάζοντας “πόρκο, πόρκο” για τους αντιπάλους. Το υποτιμητικό σύνθημα θα συνόδευε για πολλά χρόνια την Παλμέιρας στα γήπεδα.
Το ματς Παλμέιρας-Σάντος που έφερε μια νέα εποχή
Μέχρι που ένας έξυπνος άνθρωπος αποφάσισε να πάρει το όπλο των… εχθρών και να το κάνει όπλο της Παλμέιρας. Βρισκόμαστε στο 1983 και ο διευθυντής μάρκετινγκ του συλλόγου, Ζοάο Ρομπέρτο Γκομπάτο, ρίχνει την ιδέα για να γίνει μασκότ της ομάδα το γουρούνι (για πολλά χρόνια μασκότ ήταν ένας παπαγάλος). Παρά την πρωτοποριακή ιδέα του Γκομπάτο, οι υψηλά ιστάμενοι άνθρωποι της διοίκησης απέρριψαν την ιδέα με συνοπτικές διαδικασίες. Αντίθετα, η ιδέα άρεσε αρκετά σε μεγάλη μερίδα του κόσμου. Από την επόμενη σεζόν μάλιστα, κάποιοι πουλούσαν πορσελάνινα γουρουνάκια στους οπαδούς. Οι πωλήσεις ήταν πολύ καλές και σιγά σιγά το γουρουνάκι άρχισε να μπαίνει περισσότερο στην καθημερινότητα του συλλόγου. Ο Γκομπάτο ήξερε ότι δεν θα έπειθε ποτέ τη διοίκηση, οπότε αποφάσισε να προσεγγίσει τους οργανωμένους, η δύναμη του κόσμου είναι τεράστια στη Λ. Αμερική. Η περίφημη “Μάντσα Βέρντε” (ελληνιστί Πράσινος Λεκές) και οι TUP συμφώνησαν με την ιδέα του Γκομπάτο. Και κάπως έτσι, η κατάλληλη στιγμή ήρθε σε ένα ντέρμπι απέναντι στη Σάντος.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/32163728_1980738188623121_5761411487545425920_n.jpg)
Μα, δεν είναι χαριτωμένο;
Η Παλμέιρας κέρδισε με 1-0 και οι οργανωμένοι οπαδοί φώναξαν για πρώτη φορά υπέρ της ομάδας το σύνθημα που μέχρι τότε αποτελούσε ντροπή. Το “πόρκο, πόρκο” από τότε θα γινόταν μια από τις αγαπημένες ιαχές των οπαδών της ομάδας. Στο επόμενο ματς, οι οργανωμένοι έκαναν τον γύρο του ταρτάν με στο γήπεδο με ένα γουρουνάκι ντυμένο στα χρώματα της ομάδας. Λίγες ημέρες αργότερα, ο ποδοσφαιριστής Ζορζίνιο φωτογραφήθηκε για ένα περιοδικό με ένα χαριτωμένο γουρουνάκι στην αγκαλιά του. Ο τίτλος: “Η Παλμέιρας σπάει το ταμπού, πάμε γουρούνι”.
Ένα από τα γουρονο-συνθήματα της Παλμέιρας
Η διοίκηση πλέον είχε λάβει το μήνυμα και έκανε το γουρούνι κομμάτι του συλλόγου. Η Παλμέιρας μετά τον παπαγάλο απέκτησε και δεύτερη μασκότ, το γουρούνι (που οφείλουμε να πούμε ότι βλέποντας και την κεντρική φωτογραφία, δεν είναι τόσο χαριτωμένο όσο αυτό που κρατούσε ο Ζορζίνιο), που πήρε και το όνομα Γκομπάτο, προς τιμήν του εμπνευστή της ιδέας. Οι αντίπαλοι οπαδοί σταμάτησαν σιγά σιγά να το χρησιμοποιούν εναντίον τους και έτσι εδώ και περίπου 25 χρόνια, το “πόρκο” αποτελεί αγαπημένη λέξη για την Παλμέιρας. Το Κλάσικο ντα Σαουντάντε του 1986 μπορεί να μην έκρινε κάποιον τίτλο, αλλά σημάδεψε για πάντα την ιστορία του συλλόγου. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβεί και σε αυτόν τον τελικό του Λιμπερταδόρες. Η Παλμέιρας αναζητά τον 2ο τίτλο της, μετά από αυτόν του 1999, ενώ η Σάντος με τις τρεις κατακτήσεις, σήκωσε το τρόπαιο για τελευταία φορά το 2011. Ο τίτλος θα πάει στην επαρχία του Σάο Πάουλο ό,τι κι αν γίνει. Αυτό που μένει, είναι να δούμε αν θα πάει στα χέρια των γουρουνιών ή των… ψαριών της Σάντος. Αλλά για τα ψάρια θα μιλήσουμε άλλη φορά.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Είσαι από τους λίγους τυχερούς που μπήκαν στο Μαρακανά για έναν τελικό Λιμπερταδόρες και στο 99ο λεπτό με τη μπάλα να φτάνει με σέντρα στην περιοχή βγάζεις ατάραχος σέλφι;
Απαγόρευση εισόδου στα γήπεδα. Για 5 χρόνια. Τουλάχιστον.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/144598642_10159518319285931_7913180996391934091_o.jpg?_nc_cat=110&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=Bp24TaXqaJgAX_bTWae&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=10201c350bb0ff3beb934da88b243caa&oe=604148FA)
https://twitter.com/DiarioOle/status/1356250497863327750
El Sombrero
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/10/pele.jpg?w=900&ssl=1)
Η μέρα που ο Πελέ σταμάτησε έναν πόλεμο
Το διάστημα 1967-1970 στη Νιγηρία μαινόταν ένας αδυσώπητος εμφύλιος. Οι κάτοικοι της περιοχής της Μπιάφρα ζητούσαν την ανεξαρτησία τους, η κυβέρνηση της χώρας δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να χάσει μια έκταση γεμάτη πετρέλαιο και το αποτέλεσμα ήταν ένας πόλεμος στον οποίο, όπως πάντα, ενεπλάκησαν κι άλλες χώρες και ο οποίος υπολογίζεται ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο (είτε στις μάχες, είτε από πείνα και ασθένειες) κόστισε τη ζωή περίπου 3 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Στα 2,5 χρόνια που κράτησε ο πόλεμος οι εχθροπραξίες σταμάτησαν επίσημα μόνο μια φορά. Τον Φλεβάρη του 1969 στην πόλη Μπενίν, που βρίσκεται στα νότια της χώρας, έφτασε η αποστολή της Βραζιλιάνικης Σάντος, η οποία εκείνα τα χρόνια συνήθιζε να κάνει περιοδείες σ’ όλο τον κόσμο εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι στη σύνθεση της είχε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του πλανήτη, τον Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο, τον οποίο όλοι ήξεραν και ξέρουν ως Πελέ. Η φήμη του Βραζιλιάνου ήταν τέτοια που η Σάντος είχε φτάσει να παίζει πάνω από 100 παιχνίδια το χρόνο κυριολεκτικά σε όλο τον κόσμο, ενώ αρκετές φορές έπαιζε έναν αγώνα και την επόμενη μέρα βρισκόταν σε άλλη χώρα έτοιμη να παίξει κι άλλον! Κι όλους αυτούς απέναντι σε αντιπάλους που θεωρούσαν πως παίζουν το παιχνίδι της ζωής τους (αρκετές φορές ο Πελέ παραπονέθηκε για σκληρά χτυπήματα που δεχόταν σε αγώνες που υποτίθεται ήταν φιλικοί) και σε γήπεδα κατάμεστα από κόσμο που ανυπομονούσαν να δούνε τον ‘Βασιλιά’.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/10/pele2.jpg?resize=489%2C296&ssl=1)
Ο ερχομός του Πελέ στη Νιγηρία ήταν τόσο μεγάλη είδηση που ακόμα και ο πόλεμος μπήκε για λίγο στην άκρη. Πριν την άφιξη της ομάδας ο πρόεδρος της κυβέρνησης, Σάμιουελ Ογκμπεμούντια, και ο συνταγματάρχης που ήταν επικεφαλής των δυνάμεων της Μπιάφρα είχαν διαβεβαιώσει τους ανθρώπους της πόλης ότι δεν θα υπάρξουν επιθέσεις κατά τη διάρκεια της παραμονής της Σάντος, κηρύσσοντας ουσιαστικά 48ωρη ανακωχή για χάρη ενός αγώνα ποδοσφαίρου. Ο κυβερνήτης της περιοχής με τη σειρά του ανακήρυξε ημιαργία τη μέρα εκείνη και επέτρεψε την ελεύθερη διάβαση από τη γέφυρα της πόλης ανεξαρτήτως προέλευσης, επιτρέποντας έτσι σε οποιονδήποτε από τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές ήθελε να παρακολουθήσει το παιχνίδι και να απολαύσει τον Πελέ, να φτάσει εύκολα στο γήπεδο.
Ο αγώνας διεξήχθη σ’ ένα κατάμεστο γήπεδο και η Σάντος κέρδισε με 2-1 μια ομάδα επίλεκτων της περιοχής. Ο Πελέ δεν σκόραρε αλλά η παρουσία του και μόνο στον αγωνιστικό χώρο αρκούσε για να ξεχαστεί για μερικές ώρες μια ολόκληρη χώρα. Όπως αποκάλυψε ο τερματοφύλακας της Σάντος αρκετά χρόνια μετά, με το που η ομάδα μπήκε στο αεροπλάνο για να ταξιδέψει για τον επόμενο σταθμό της περιοδείας της, οι μάχες συνεχίστηκαν χωρίς χρονοτριβή.
sombrero.gr
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/12/1200px-Mural_homenaje_a_Zandon%C3%A1.jpg?w=1200&ssl=1)
Φάγαμε γκολ, δώσαμε ξύλο
Οι ποδοσφαιρικοί καβγάδες μεταξύ Βραζιλιάνων και Αργεντινών δεν είναι λίγοι, ειδικά στο παρελθόν. Σε μια τέτοια ιστορία θα ταξιδέψουμε σήμερα, στο μακρινό πλέον 1995 και στο θεσμό του Σουπερκόπα Λιμπερταδόρες. Προσοχή, το Σουπερκόπα Λιμπερταδόρες δεν είναι ούτε Λιμπερταδόρες, ούτε Σούπερ Καπ της Ν. Αμερικής. Το «δικό μας» Σούπερ Καπ λέγεται Ρεκόπα Σουνταμερικάνα. Και στην ερώτηση «τι ήταν τότε το Σουπερκόπα Λιμπερταδόρες ρε μάστορα;», η απάντηση είναι: «μια επίσημη διοργάνωση της CONMEBOL που γινόταν με τη συμμετοχή παλιότερων νικητών του Λιμπερταδόρες». Κι αν κάποιος πονηρός αναγνώστης μας ρωτήσει: «μα αν έπαιρνε μια καινούρια ομάδα το Λιμπερταδόρες, άλλαζαν οι ομάδες;», η απάντηση είναι «φυσικά, οι διοργανωτές κάθε χρόνο άλλαζαν μορφή στη διοργάνωση». Αν και το θέλω πολύ, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες (τις κρατάμε για άλλη φορά) και θα συνεχίσω με την ίδια την ιστορία.
Το 1995 λοιπόν, ξεκινήσαμε με 17 ομάδες και στα προκριματικά βρέθηκαν αντιμέτωπες η Βέλεζ Σάρσφιλντ από την Αργεντινή (που υπό τον Κάρλος Μπιάνκι είχε κατακτήσει το Λιμπερταδόρες το 1994 και προστέθηκε ως 17η) κι η βραζιλιάνικη Φλαμένγκο. Οι Βραζιλιάνοι είχαν μια σούπερ τριάδα μπροστά με Σάλβιο Μπορτολίνι (που πήγε στη συνέχεια στη Ρεάλ), τον αγαπημένο Ρομάριο και τέλος τον Εντμούντο. Οι Βραζιλιάνοι παίρνουν σημαντικό πλεονέκτημα, καθώς κερδίζουν εκτός έδρας με 2-3 και περιμένουν τη Βέλεζ στη ρεβάνς. Εκεί με ένα γκολ από τον καθένα της σούπερ αυτής τριάδας, καθαρίζουν το ματς με 3-0. Ο Εντμούντο, με παρατσούκλι “Το Ζώο” (σίγουρα όχι επειδή ήταν ένα χνουδωτό κουταβάκι) προκαλεί τους Αργεντινούς. Φιλάει το χορτάρι, κάνει κινήσεις και λέει διάφορα λογάκια.
Μαγικές στιγμές νοτιοαμερικάνικης τρέλας (ο καβγάς και το ξύλο μετά το 1.15)
Στην απέναντι πλευρά βρίσκεται μεταξύ άλλων ο αμυντικός Φλάβιο Σαντονά. Ο Σαντονά είχε έρθει σε αρκετές μονομαχίες με τον Εντμούντο κατά τη διάρκεια του αγώνα και σίγουρα δεν ήταν πολύ ικανοποιημένος από την απόδοσή του. Οι κινήσεις του Εντμούντο τον έκαναν να χάσει κάθε ίχνος ψυχραιμίας. Κάπως έτσι, βρίσκεται σε μια φάση να μαρκάρει τον Εντμούντο λίγο κάτω από τη σέντρα. Ο Βραζιλιάνος είχε όρεξη για τσαλιμάκια. Ο Σαντονά όχι. Του έριξε μια καλή αγκωνιά στο πρόσωπο, ο Εντμούντο σωριάστηκε κάτω και προς έκπληξη όλων, ο Ουρουγουανός διαιτητής Ερνέστο Φιλίπι δεν έδωσε καν φάουλ. Ο Φιλίπι θα διαιτήτευε μερικά χρόνια το ιστορικό Αργεντινή-Κολομβία 0-5, όταν κι ο αστικός μύθος λέει ότι παρακαλούσε τους Κολομβιανούς να βάλουν “κι άλλο γκολ σε αυτούς τους π..τάνας γιους”, εννοώντας τους Αργεντίνους.
Η φάση συνεχίστηκε, με τον Αργεντίνο σπίκερ (τον αγαπημένο Μαριάνο Κλος) να λέει: “Μπράβο Τσίνο, ένα δεξί κροσέ ή ένα αριστερό ποτέ δεν έβλαψε κανέναν” και τα λόγια να αποδεικνύονται προφητικά. Κι αυτό, γιατί η φάση ναι μεν συνεχίστηκε, αλλά Εντμούντο και Σαντονά άρχισαν μια κοκορομαχία. Την ώρα που η βραζιλιάνικη τηλεόραση έδειχνε την επίθεση των παικτών της Βέλεζ, ο Εντμούντο έδειξε το σκορ με τα τρία δάχτυλά του και έριξε μια σφαλιαρίτσα στον Σαντονά. Ο Σαντονά απάντησε με μια δικιά του σφαλιαρίτσα και στη συνέχεια έδωσε μια μεγαλοπρεπή γροθιά που σώριασε τον Εντμούντο. Το τι έγινε από εκεί και πέρα μπορεί να το φανταστεί κανείς και να το δει στο βίντεο. Ο Ρομάριο έτρεξε και κλώτσησε τον Σαντονά σαν τον Τζάκι Τσαν, αστυνομικοί (κρατώντας κάτι ματσούκια), παίκτες, προπονητές και… διάφοροι περαστικοί έμπλεξαν σε έναν κλασικό βραζιλιανοαργεντίνικο καβγά στο γήπεδο (όπως γράφει κι ένας θεούλης στα σχόλια του παραπάνω βίντεο, το πιο περίεργο είναι ότι ο νευρικός Τσιλαβέρτ, τότε τερματοφύλακας της Βέλεζ, πήγε να χωρίσει και όχι να πλακωθεί).
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/12/romario.gif?resize=406%2C305&ssl=1)
Μια από τις κορυφαίες στιγμές τεχνικής του Ρομάριο
Όπως ήταν αναμενόμενο, το παιχνίδι διακόπηκε. Ο Ρομάριο έκανε δηλώσεις του στιλ: “όταν παίζεις με τους Αργεντίνους πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα”, ενώ ο Σαντονά είπε: «Κάθε ποδοσφαιριστής πρέπει να αναγνωρίζεται για κάτι, είτε για καλό, είτε για κακό». Μέσα στο χαμό φυσικά είχαμε και… παράπλευρες απώλειες. Ο αναπληρωματικός επιθετικός Αλοΐσιο έριξε μια μπουνιά σε έναν Αργεντινό, εκείνος έσκυψε και τελικά την έφαγε ο αμυντικός της Φλαμένγκο Κλαούντιο που μελάνιασε. Πολύ δυνατές ήταν κι οι δηλώσεις του Βραζιλιάνου προπονητή Γουάσινγκτον Ροντρίγκες που μέσες άκρες είπε κάτι σε στιλ: “Τους κερδίσαμε στην μπαλίτσα και το έριξαν στο ξύλο, αν θέλουν να παίξουμε κι άλλο, να παίξουμε. Αν θέλουν να παίξουμε ξύλο, μπορούμε να παίζουμε ξύλο μέχρι το πρωί”. Φήμες ότι έγινε αργότερα γενικός γραμματέας του ΟΗΕ δεν επιβεβαιώνονται.
Ο διαιτητής δεν απέβαλλε κανέναν, αλλά η Ομοσπονδία τιμώρησε τους παίκτες έτσι κι αλλιώς. Ρομάριο και Εντμούντο έχασαν τα δυο επόμενα παιχνίδια της Φλαμένγκο στη διοργάνωση κι ο Σαντονά έφαγε δέκα αγωνιστικές. Ο Εντμούντο χρειάστηκε να μείνει αρκετή ώρα ακόμα στο Μαρακανά πάντως, καθώς είχε κληρωθεί για έλεγχο αντιντόπινγκ και από τον μεγάλο ενθουσιασμό του δεν μπορούσε να δώσει δείγμα. Περήφανος πάντως κι αυτός δήλωσε: “το βασικό είναι ότι τους κερδίσαμε και στο ξύλο”. Χρόνια αργότερα, ο Σαντονά έδωσε συνέντευξη στο TyC και δήλωσε: «Δεν μετάνιωσα για τίποτα, αν γινόταν ξανά, θα έκανα το ίδιο. Με τον Εντμούντο το σκορ είναι 1 υπέρ μου και 1 κατά μου. Υπέρ μου είναι ότι τον χτύπησα μέσα στη Βραζιλία, κατά μου ότι τον χτύπησα από πίσω. Θα ήθελα να τον είχα χτυπήσει από μπροστά». Οι οπαδοί της Βέλεζ πάντως, έκαναν γκράφιτι τη στιγμή και την απαθανάτισαν, όπως φαίνεται στην αρχική φωτογραφία του κειμένου. Ο Σαντονά συνέχισε την καριέρα του και έμεινε (πέρα από τις αμυντικές του ικανότητες) αξέχαστος και για ένα άλλο συμβάν. Το 1998 σε ένα Βέλεζ-Ράσινγκ αποβλήθηκε στο 38′ με απευθείας κόκκινη για ένα φάουλ. Αποχωρώντας προς τα αποδυτήρια και παρ’ ότι οι περισσότεροι οπαδοί τον χειροκροτούσαν, ένας τον έβρισε. Ο Σαντονά πήγε στα αποδυτήρια, άλλαξε ρούχα, βγήκε ξανά έξω σαν κύριος, πήγε στην εξέδρα και έριξε μια μεγαλοπρεπή γροθιά στον οπαδό.
sombrero.gr
-
Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας τους ήταν εχθροί. Δυο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι που συχνά την έλεγαν ο ένας στον άλλο. "Ο Μπεμπέτο είναι άνθρωπος του σπιτιού, εγώ είμαι γάτα του δρόμου" έλεγε ο Ρομάριο που ακόμα και λίγο πριν το Μουντιάλ δήλωνε πως δεν θέλει να κάτσει δίπλα του στο αεροπλάνο. Στα γήπεδα των ΗΠΑ όμως η συνεργασία τους ήταν τόσο καλή που στις προπονήσεις τακτικής οι δυο τους συνήθως άραζαν γιατί "ξέραμε τέλεια ο ένας τον άλλον". Η σελεσάο θα φτάσει ως τον τίτλο, με τους δυο τους να έχουν συνολικά 8 γκολ και 3 ασίστ, και ο Μπεμπέτο θα προσθέσει στο βιογραφικό του ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και έναν πανηγυρισμό για το νεογέννητο παιδί του που θα μείνει στην ιστορία και θα αναγκάσει τον Ρομάριο να δηλώσει λίγο πριν τον τελικό: "Ελπίζω η γυναίκα του να βρει τρόπο να γεννήσει ακόμα ένα μέσα στις επόμενες μέρες".
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/151003331_10159555785530931_7817267110134614232_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=DQCKiIPyDTEAX8KKJaA&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=536b836cdc8cfcbcf8090a120104efb3&oe=6054B67C)
Για όσους τον θυμούνται/ξέρουν μόνο λόγω του πανηγυρισμού εκείνου, να πούμε ότι ο Μπεμπέτο είναι 6ος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Βραζιλίας, έχει βγει πρώτος σκόρερ στο ισπανικό πρωτάθλημα, στο βραζιλιάνικο πρωτάθλημα, σε Κόπα Αμέρικα και σε Ολυμπιακούς Αγώνες και ότι στην Ισπανία είχε με την Ντεπορτίβο 86 γκολ σε 131 ματς!
El Sombrero
-
Το 1909 τα αδέρφια Λεάο ίδρυσαν στο Πόρτο Αλέγκρε μια ομάδα που, σε αντίθεση με τη συμπολίτισσα Γκρέμιο, θα ήταν ανοιχτή προς όλους, ανεξαρτήτως εθνικότητας και κοινωνικής τάξης. Σαράντα δυο χρόνια μετά το τελευταίο της πρωτάθλημα και δυο αγωνιστικές πριν το φετινό φινάλε η Ιντερνασιονάλ είναι 1η, ένα βαθμό πάνω από τη Φλαμένγκο. Οι δυο ομάδες θα βρεθούν αντιμέτωπες σήμερα το βράδυ στο Μαρακανά, που σημαίνει πως αν οι φιλοξενούμενοι κερδίσουν θα στεφτούν πρωταθλητές. Γι'αυτό το λόγο περισσότεροι από 1.000 οπαδοί βρέθηκαν χθες στο αεροδρόμιο για να αποχαιρετήσουν την ομάδα, που τέσσερα χρόνια πριν έπαιζε για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της στη 2η κατηγορία.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/153291868_10159566710655931_7458016839491416083_o.jpg?_nc_cat=1&ccb=3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=PhzRx25FkkcAX__FGVX&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=c6e1959963246ee896f944ff0b80dbd3&oe=605895E9)
"Ακόμα και τότε όμως, στη χειρότερη στιγμή στα 107 χρόνια ιστορίας της ομάδας, μια δεκαετία μετά από τη μέρα που έφτανε στην κορυφή της Λατινικής Αμερικής αλλά και του κόσμου, ακόμα και με δάκρυα στα μάτια, 1500 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη τους, οι οπαδοί βρίσκουν το κουράγιο και συνεχίζουν να τραγουδάνε..."
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/12/inter-1.jpg?w=970&ssl=1)
Μαζί στην κορυφή, μαζί και στον πάτο
Απρίλιος του 1909. Τα τρία αδέρφια Λεάο, με επικεφαλής τον 28χρονο δημοσιογράφο Ενρίκε, οργανώνουν μια συνάντηση σε μια περιοχή του Πόρτο Αλέγκρε στην οποία μένουν κυρίως φοιτητές και μετανάστες. Σκοπός της συγκέντρωσης είναι η δημιουργία μιας νέας ποδοσφαιρικής ομάδας. Στην πόλη υπάρχει ήδη μια ομάδα, η Γκρέμιο, αλλά ελάχιστοι μπορούν να παίξουν εκεί καθώς, άτυπα, πρόκειται για κλειστό κλαμπ που δέχεται μόνο όσους έχουν γερμανική καταγωγή (κάτι που εκείνα τα χρόνια ήταν αρκετά συνηθισμένο στη Βραζιλία, με αντίστοιχα παραδείγματα την Σάο Πάολο των Ιταλών και τη Βάσκο των Πορτογάλων).
Περισσότεροι από 40 άνθρωποι παρευρίσκονται στη συνάντηση και συμφωνούν πως σε αντίθεση με τη Γκρέμιο, την ομάδα της μεσαίας και ανώτερης τάξης της πόλης, ο δικός τους σύλλογος θα ήταν ανοιχτός σε όλους, ανεξαρτήτως εθνικότητας και κοινωνικής τάξης. Γι’αυτό και την ονομάζουν Αθλητικός Σύλλογος Ιντερνασιονάλ.
Λίγους μόλις μήνες μετά, οι άνθρωποι της ομάδας προσκαλούν σε φιλικό τη “γειτόνισσα”. Περισσότεροι από 2000 άνθρωποι μαζεύονται για να δούνε το πρώτο παιχνίδι μεταξύ των δυο ομάδων, μια κόντρα που αργότερα θα γίνει γνωστή ως “Gre-Nal”. Η Γκρέμιο, ως πιο οργανωμένη και δυνατή, ζητάει να παίξει με τους αναπληρωματικούς της αλλά η Ιντερνασιονάλ είναι ανένδοτη: να παίξουν οι βασικοί. Το παιχνίδι λήγει 0-10 και παραμένει μέχρι και σήμερα η μεγαλύτερη νίκη της Γκρέμιο στα Gre-Nal.
Με τα χρόνια η Ιντερνασιονάλ μεγαλώνει και κερδίζει σχεδόν τα πάντα: εγχώριους τίτλους (μέχρι και σήμερα είναι η μοναδική που έχει πάρει πρωτάθλημα Βραζιλίας αήττητη), Λιμπερταδόρες, Σουνταμερικάνα και Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (νικώντας τη Μπαρτσελόνα του Ροναλντίνιο). Τα μέλη της που πληρώνουν ετήσια συνδρομή ξεπερνάνε τις 100.000, ένα νούμερο που την φέρνει στην 6η θέση παγκοσμίως και στην κορυφή της ηπείρου.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/12/inter4.jpg?resize=583%2C378&ssl=1)
Πανηγυρισμοί για το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, το 2006
Δεκέμβριος του 2016. Η Ιντερνασιονάλ βρίσκεται στη ζώνη του υποβιβασμού εδώ και καιρό και την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος φιλοξενείται στην έδρα της Φλουμινένσε. Παρ’ ότι οι ελπίδες σωτηρίας της είναι απειροελάχιστες μερικές εκατοντάδες οπαδοί της δίνουν το παρών στο ένα πέταλο, εμψυχώνουν τους παίκτες και τραγουδάνε ακατάπαυστα. Ο τερματοφύλακας Ντανίλο αποκρούει ακόμα και πέναλτι αλλά το παιχνίδι λήγει τελικά 1-1. Η Ιντερνασιονάλ υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της στη δεύτερη κατηγορία και οι οπαδοί της ξεσπούν αμέσως σε κλάματα.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/12/inter.jpg?resize=584%2C340&ssl=1)
Ακόμα και τότε όμως, στη χειρότερη στιγμή στα 107 χρόνια ιστορίας της ομάδας, μια δεκαετία μετά από τη μέρα που έφτανε στην κορυφή της Λατινικής Αμερικής αλλά και του κόσμου, ακόμα και με δάκρυα στα μάτια, 1500 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη τους (στους δρόμους της οποίας οι οπαδοί της Γκρέμιο έστηναν κανονικό πάρτι), οι οπαδοί βρίσκουν το κουράγιο και συνεχίζουν να τραγουδάνε. Και κάπως έτσι, με αυτόν τον τρόπο (τον πιο απλό για κάποιους και τον πιο δύσκολο για κάποιους άλλους), κερδίζουν μια θέση στην καρδιά μας, δίπλα ακριβώς στους συντετριμμένους οπαδούς της Ιντεπεντιέντε, που τρία χρόνια πριν, βλέποντας την ομάδα τους να υποβιβάζεται για πρώτη φορά, έκλαιγαν και τραγουδούσαν ταυτόχρονα.
Γιατί εκεί ακριβώς βρίσκεται όλη η ομορφιά και η αξία του οπαδισμού. Στις πίκρες.
sombrero.gr
-
"Ο κινηματογράφος έχει διαμορφώσει την προσωπικότητα μου. Η πιο ωραία εμπειρία ήταν όταν είδα το Interstellar στην πρεμιέρα στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ με συνοδεία ζωντανής ορχήστρας. Με είχε καλέσει ο Φάμπρεγας γιατί ήξερε ότι λατρεύω τον Νόλαν. Περπάτησα και στο κόκκινο χαλί αλλά φυσικά κανένας δεν με πρόσεξε αφού ήταν εκεί ο Νόλαν, ο Χανς Ζίμερ, η Τζέσικα Τσάστεϊν, ο Στίβεν Χόκινγκ και ο Κιπ Θορν ο φυσικός. Με είχαν βάλει να κάτσω μαζί με τον Ανρί και τον Μάικλ Κέιν και από τη χαρά μου δεν μπορούσα να μιλήσω. Δεν ήθελα να ενοχλήσω, γι'αυτό άφησα τον Ανρί να κάνει όλες τις ερωτήσεις."
(Φιλίπε Λουίς)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p640x640/153969513_10159572744505931_7485393716764863638_o.jpg?_nc_cat=110&ccb=3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=xQhRRK9KC2YAX96rqiy&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=6&oh=24c93a2582b1b003db604535c4091524&oe=605DE781)
Δικό μας παιδί.
Ο Φιλίπε Λουίς κυκλοφορεί με μπλουζάκια Breaking Bad, Guns N' Roses, Sons of Anarchy, βλέπει φανατικά ταινίες (έχει συλλογή με 2.000!), συζητάει στις συνεντεύξεις για αστροφυσική και δεν διστάζει να πάρει πολιτικές θέσεις.
Όταν τον ρωτάνε για τους ποδοσφαιριστές απαντάει: "Το 80% ζει σε μια φούσκα. Ειδικά οι νεότεροι, που πιστεύουν ότι αν κυκλοφορούν με μια φιρμάτη τσάντα, παπούτσια 400 ευρώ, ένα επιβλητικό αυτοκίνητο και 8 τατουάζ θα γίνουν αμέσως σταρ και ο κόσμος θα τους σέβεται. Ξεχνάνε εντελώς τον αληθινό κόσμο."
https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/10156803455465931
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/Webp.net-resizeimage.jpg)
Το γκρανκινιολικό, χιτσκοκικό φινάλε του πρωταθλήματος Βραζιλίας
Τον χειμώνα του 1979 ο Ελουσμάρ Μάζι γιόρταζε δυο πράγματα. Από τη μια την ενηλικίωση του, αφού εκείνη την περίοδο έκλεινε τα 18, και από την άλλη την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την αγαπημένη του ομάδα. Η Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε με ηγέτη τον Φαλκάο επικρατούσε στον τελικό της Βάσκο και πανηγύριζε το τρίτο πρωτάθλημα της ιστορίας της και ταυτόχρονα το πιο ιδιαίτερο, αφού κατακτήθηκε χωρίς ήττα, κάτι που δεν το είχε, ούτε το έχει ακόμα, καταφέρει καμία άλλη ομάδα της Βραζιλίας.
Μέσα στις επόμενες δεκαετίες ο Μάζι έγινε από ένας απλός μαθητής ένας από τους πιο ισχυρούς επιχειρηματίες του αγροτικού τομέα της χώρας, αφού η εταιρεία παραγωγής σόγιας που ίδρυσε μαζί με τον αδερφό του το 1981 γιγαντώθηκε γρήγορα, έγινε μια από τις κορυφαίες του πλανήτη, έφτασε να απασχολεί αρκετούς χιλιάδες εργαζόμενους και χάρισε και στους δυο (κυρίως στον αδερφό του που είναι ο μπροστάρης του εγχειρήματος) το παρατσούκλι “βασιλιάς της σόγιας”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/maggi2.jpg)
Την ίδια ώρα που οι δουλειές πήγαιναν κάτι παραπάνω από καλά, το… αίσθημα ζοριζόταν. Τα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν τον τίτλο του 1979 η Ιντερνασιονάλ πανηγύρισε αρκετά περιφερειακά πρωταθλήματα ενώ κατέκτησε και το κύπελλο Βραζιλίας αλλά στο πρωτάθλημα το ταβάνι της ήταν η 2η θέση. Αυτό συνεχίστηκε και με την αλλαγή του αιώνα. Στην πρώτη δεκαετία των 00s οι ‘κόκκινοι’ κατέκτησαν δυο Λιμπερταδόρες και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, νικώντας μάλιστα στον τελικό τη Μπαρτσελόνα του Ροναλντίνιο, αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να επαναλάβουν τις επιτυχίες των 70s στο εγχώριο πρωτάθλημα, παρ’ότι τερμάτισαν άλλες 3 φορές στη 2η θέση.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά το 2016 η ομάδα υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της, μια μόλις δεκαετία από τότε που έφτανε στην κορυφή του κόσμου. Η παρένθεση της 2ης κατηγορίας, μαζί με την αναμενόμενη καζούρα από τους οπαδούς της συμπολίτισσας Γκρέμιο, κράτησε μόνο ένα χρόνο και φέτος η κόκκινη πλευρά του Πόρτο Αλέγκρε ετοιμάστηκε να φορέσει επιτέλους ξανά τα γιορτινά της, αφού δυο αγωνιστικές πριν από το τέλος η Ιντερνασιονάλ ήταν μόνη πρώτη, ένα βαθμό πάνω από τη Φλαμένγκο. Τη συνέχεια τη γνωρίζουν λίγο-πολύ όλοι, αφού η σχετική είδηση έπαιξε σχεδόν παντού και, μεταξύ άλλων, βοήθησε ώστε ο αγώνας να σπάσει το ρεκόρ τηλεθέασης στην περιφέρεια του Ρίο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/maggi.jpg)
Ο Μάζι δίνει το βραβείο του MVP σε παλιότερο αγώνα της Ιντερνασιονάλ
Ο Ελουσμάρ Μάζι, στα 60 του πλέον και πάμπλουτος όπως είδαμε, προσφέρθηκε να πληρώσει από την τσέπη του τα περίπου 150.000 ευρώ που χρειαζόταν για να μπορεί να αγωνιστεί στο κρίσιμο παιχνίδι με τη Φλαμένγκο στο Μαρακανά ο αναντικατάστατος φέτος δεξιός μπακ Ρόντινει, που παίζει στην ομάδα δανεικός από τη… Φλαμένγκο. Το ποσό δόθηκε, ο Ρόντινει ξεκίνησε κανονικά βασικός και μάλιστα στα τελευταία λεπτά του πρώτου ημιχρόνου έφτασε κοντά και στο να μετατρέψει την όλη ιστορία σε μελλοντικό παραμύθι, αφού σε ένα ανέβασμα του επιχείρησε ένα σουτ από τα πλάγια, η μπάλα κόντραρε σε ένα πόδι και κατέληξε στο οριζόντιο δοκάρι. Κάπου εδώ τελειώνουν όμως τα ωραία και ρομαντικά.
Στην αρχή της επανάληψης και με το σκορ στο 1-1 ο Βραζιλιάνος σημάδεψε κατά λάθος το πόδι του Φιλίπε Λουίς αντί για τη μπάλα. Ο διαιτητής δεν είδε την παράβαση αλλά για κακή του τύχη το VAR εντόπισε την επαφή και ο Ρόντινει αποβλήθηκε. Με παίκτη λιγότερο για σχεδόν ένα ημίχρονο η Ιντερνασιονάλ δεν άντεξε στην πίεση των γηπεδούχων, ηττήθηκε με 2-1 και έχασε το δικαίωμα να ορίζει αυτή τη μοίρα της στην τελευταία αγωνιστική.
Στο… τρίτο ημίχρονο του αγώνα, ο εκνευρισμένος από τη διαιτησία Μάζι, δήλωσε πως η αποβολή ήταν μια ντροπιαστική απόφαση και φάνηκε πεπεισμένος πως η αγαπημένη του ομάδα θα καταφέρει ακόμα κι έτσι να φτάσει στον τίτλο. Για να τη διευκολύνει μάλιστα, τόνισε ότι προτίθεται να βάλει ξανά το χέρι στην τσέπη και να προσφέρει στους παίκτες της Σαο Πάουλο, που είναι η τελευταία αντίπαλος της Φλαμένγκο, ένα γενναιόδωρο πριμ σε περίπτωση νίκης.
Όπως ήταν φυσικό η δήλωση προκάλεσε αντιδράσεις, αφού ο Μάζι ήταν έτσι κι αλλιώς πρώτο θέμα στην επικαιρότητα όλες αυτές τις μέρες λόγω της ιστορίας με τον Ρόντινει (υπολογίζεται ότι στα social media μόνο αυτές τις μέρες δημιουργήθηκαν πάνω από 50 ψεύτικα προφίλ του που επικεντρώθηκαν σε σατιρικά ποσταρίσματα). Η πιο σοβαρή απ’όλες τις αντιδράσεις ήρθε από τον αντιπρόεδρο της Φλαμέγνκο που απείλησε ότι θα καταφύγει στη δικαιοσύνη, αφού η διάσημη στο παρελθόν τακτική της “άσπρης βαλίτσας”, δηλαδή η πριμοδότηση μιας ομάδας με στόχο να παίξει για να κερδίσει προς όφελος ενός τρίτου, δεν υποστηρίζεται πλέον από τους κανονισμούς στη Βραζιλία. Ο Μάζι, μετά και από προτροπή των δικηγόρων του, αναγκάστηκε να ανακαλέσει τη δήλωση του, λέγοντας πως έγινε εν βρασμώ, αλλά η αλήθεια είναι ότι αρκετοί δεν πείστηκαν πως τελικά δεν θα κάνει πράξη την επιθυμία του έστω και κρυφά. Όχι πως η Σαο Πάουλο χρειάζεται το χρηματικό κίνητρο για να χτυπήσει το, τόσο σημαντικό όπως εξελίχθηκε, παιχνίδι της τελευταίας αγωνιστικής στο Μορουμπί.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/bra3.jpg)
Η νέα ομάδα του Ερνάν Κρέσπο, που τυπικά θα κάτσει για πρώτη φορά στον πάγκο της από τη νέα σεζόν, μόνο αδιάφορη δεν είναι. Κατ’αρχάς, χρειάζεται οπωσδήποτε τη νίκη για να εξασφαλίσει την απ’ευθείας πρόκριση της στους ομίλους του Λιμπερταδόρες. Σε περίπτωση ήττας ή ισοπαλίας της και νίκης της Φλουμινένσε (παίζει με την αδιάφορη Φορταλέζα), η Σαο Πάουλο θα καταλήξει 5η και θα πρέπει σε περίπου 10 μέρες να ξεκινήσει τη νέα σεζόν και να περάσει δυο γύρους για να φτάσει στους ομίλους. Μια νίκη της εξασφαλίζει την 4η θέση, φτιάχνει λίγο το πολύ άσχημο κλίμα που έχει δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα από τις απανωτές αποτυχίες (μέχρι τον Δεκέμβρη η ομάδα ήταν φαβορί για τον τίτλο αλλά από τότε ακολούθησαν 10 παιχνίδια στα οποία κέρδισε μόνο το ένα!) και δίνει στον Κρέσπο περίπου δυο μήνες μέχρι την έναρξη των ομίλων για να δουλέψει ήσυχος με τους νέους του παίκτες.
Ο δεύτερος λόγος που οι οπαδοί της Σαο Πάουλο θέλουν οι ποδοσφαιριστές τους να τα δώσουν όλα είναι και ο πιο αναπάντεχος, αφού σχετίζεται με τον Ροζέριο Σένι, τον παλιό θρύλο της ομάδας. Ο φημισμένος τερματοφύλακας-σκόρερ που πέρασε όλη του την καριέρα στο Μορουμπί και πανηγύρισε 19 τίτλους εκεί, είναι από τον Νοέμβρη προπονητής της Φλαμένγκο και ονειρεύεται ότι μαζί της θα κατακτήσει το πρώτο του πρωτάθλημα ως τεχνικός. Η μοίρα το έφερε έτσι που για να τα καταφέρει θα πρέπει να κερδίσει την αγαπημένη του ομάδα μέσα στην έδρα της. Και οι συμπτώσεις μεταξύ των δυο αντιπάλων και του 48χρονου προπονητή δεν σταματάνε εδώ.
Η πρώτη προπονητική δουλειά του Σένι αφού κρέμασε τα γάντια του ήταν στη Σαο Πάουλο. Ο Βραζιλιάνος έκατσε στον πάγκο της για 7 μήνες και τελικά απολύθηκε μετά από μια ήττα με 2-0 από τη… (σωστά μαντέψατε) Φλαμένγκο. Δεν τελειώσαμε όμως. Όταν τον Νοέμβρη ανέλαβε τη Φλαμένγκο ο πρώτος του αγώνας εκεί ήταν με τη Σαο Πάουλο για το κύπελλο. Το αποτέλεσμα; Εντός έδρας ήττα με 1-2. Μια εβδομάδα μετά στη ρεβάνς του Μορουμπί ο αποκλεισμός οριστικοποιήθηκε με μια ακόμα ήττα, με 3-0. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τελευταία φορά που η Φλαμένγκο έφυγε νικήτρια από το γήπεδο της Σαο Πάουλο εντοπίζεται μια δεκαετία πριν ενώ ο Σένι ως προπονητής δεν έχει κερδίσει ποτέ την ομάδα με την οποία έγινε γνωστός (έχει 2 ισοπαλίες και 5 ήττες).
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/bra.jpg)
O Σένι αποχαιρετάει ως θρύλος το Μορουμπί
Το δύσκολο έργο που περίμενε τον Σένι στο Μορουμπί έτσι κι αλλιώς, γίνεται ακόμα δυσκολότερο μετά από κάποιες δηλώσεις του τις προηγούμενες εβδομάδες που δεν έκατσαν και πολύ καλά στα αυτιά των οπαδών της Σαο Πάουλο. “Έχω εργαστεί στο Σαο Πάουλο για τόσα πολλά χρόνια και είναι μια σπουδαία ομάδα αλλά εδώ είναι διαφορετική η ατμόσφαιρα” ξεκίνησε να λέει ο Σένι και συνέχισε, “το να είσαι στη Φλαμένγκο είναι διαφορετικό. Δεν γνωρίζω ακόμα καλά το Ρίο αλλά έχω καταλάβει το πόσο σημαντική είναι μια νίκη για τους οπαδούς μας. Για κάποιους από αυτούς στην φτωχή πλευρά της πόλης ίσως είναι και η μόνη τους χαρά, η μόνη μεγάλη νίκη τους στη ζωή. Γι’αυτό είναι πολύ ξεχωριστό το να δουλεύεις εδώ.”
Ο κόσμος της Σαο Πάουλο δεν φαίνεται να εκτίμησε ιδιαίτερα τον ενθουσιασμό του Σένι για τη νέα του ομάδα και αρκετοί εξ αυτών φρόντισαν να γνωστοποιήσουν την απογοήτευση τους ηλεκτρονικά, ζητώντας από τους παίκτες να κάνουν ό,τι μπορούν για να πικράνουν τον πρώην τερματοφύλακα-σημαία τους. Για να το πετύχουν αυτό αρκεί και μια ισοπαλία, αφού σε περίπτωση που αυτό το ματς έρθει Χ και η Ιντερνασιονάλ κερδίσει την αδιάφορη Κορίνθιανς εντός έδρας, οι δυο τους θα ισοβαθμήσουν στην κορυφή και εκεί η Ιντερνασιονάλ υπερτερεί λόγω καλύτερης διαφοράς γκολ.
Όποιος από τους δυο και να πανηγυρίσει απόψε το βράδυ, το σίγουρο είναι ότι για μια ακόμα χρονιά και παρά την απουσία τρομερής ποιότητας λόγω των αμέτρητων εξαγωγών ταλέντων προς την Ευρώπη, το Μπραζιλεϊράο επιβεβαιώνει ότι είναι από τα πιο απρόβλεπτα πρωταθλήματα στον κόσμο. Σε περίπτωση μάλιστα που ο τίτλος καταλήξει στο Πόρτο Αλέγκρε και την αγαπημένη ομάδα του ανοιχτοχέρη Ελουσμάρ Μάζι, η Ιντερνασιονάλ θα γίνει η 6η διαφορετική πρωταθλήτρια την τελευταία 10ετια.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Το ακυρωθέν γκολ της Ιντερνασιονάλ στο 96′ που της στέρησε το πρωτάθλημα! (vid)
Με την πλέον δραματικό τρόπο ολοκληρώθηκε το πρωτάθλημα Βραζιλία. Η Φλαμένγκο, αν και ηττήθηκε από την Σάο Πάολο, κατέκτησε τον τίτλο μετά την εντός έδρας ισοπαλίας της Ιντερνασιοναλ με την Κορίνθιανς.
Πριν την έναρξη της τελευταίας αγωνιστικής, η Φλαμένγκο ήταν στο +2 από την Ίντερνασιονάλ αλλά όλοι γνώριζαν πως το βράδυ στην έδρα της Σαο Πάολο δε θα είναι καθόλου εύκολο, σε αντίθεση με τη πιο «βατή» αποστολή της Ίντερνασιοναλ…
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/bra3.jpg)
Η Σάο Πάολο προηγούνταν της Φλαμένγκο, και με βάση την εξέλιξη των δυο αναμετρήσεων, η Ιντενασιονάλ κρατούσε την τύχη στα χέρια της στο δρόμο για το πρώτο της πρωτάθλημα μετά το 1979, αλλά δεν κατάφερε να φτάσει στη νίκη.
Στο 96′ πέτυχε γκολ το οποίο όμως σωστά ακυρώθηκε ως οφ σάιντ, με τη χρήση VAR να επιβεβαιώνει την αρχική υπόδειξη του πρώτου βοηθού.
reddit (https://www.reddit.com/r/soccer/comments/lsnuwy/internacional_disallowed_goal_in_the_final_moment/)
State Leagues
P Team M W D L G+ G- GD P Form Next
1 Flamengo Flamengo 38 21 8 9 68 48 20 71 LWWDW
?
2 Internacional Internacional 38 20 10 8 61 35 26 70 DLWLD
?
3 Atletico MG Atletico MG 38 20 8 10 64 45 19 68 WWDDL
?
4 Sao Paulo Sao Paulo 38 18 12 8 59 41 18 66 WLDWD
?
5 Fluminense Fluminense 38 18 10 10 55 42 13 64 WDWDW
?
6 Gremio Gremio 38 14 17 7 53 40 13 59 LWLWD
?
7 Palmeiras Palmeiras 38 15 13 10 51 37 14 58 LDDLW
?
8 Santos FC Santos FC 38 14 12 12 52 51 1 54 LDWWD
?
9 Atletico PR Atletico PR 38 15 8 15 38 36 2 53 WLWDD
?
10 Bragantino 38 13 14 11 50 40 10 53 WDDDW
?
11 Ceara Ceara 38 14 10 14 54 51 3 52 WWLDL
?
12 Corinthians Corinthians 38 13 12 13 45 45 0 51 DDLLD
?
13 Atletico GO Atletico GO 38 12 14 12 40 45 -5 50 WDLDL
?
14 Bahia Bahia 38 12 8 18 48 59 -11 44 WWDDL
?
15 Sport Sport 38 12 6 20 31 50 -19 42 LLDWW
?
16 Fortaleza Fortaleza 38 10 11 17 34 44 -10 41 LLLWW
?
17 Vasco da Gama Vasco da Gama 38 10 11 17 37 56 -19 41 WDLLL
?
18 Goias Goias 38 9 10 19 41 63 -22 37 LDWDW
?
19 Coritiba Coritiba 38 7 10 21 31 54 -23 31 LLWLL
?
20 Botafogo RJ Botafogo RJ 38 5 12 21 32 62 -30 27 LWLLL
?
https://repress.gr/akyrothen-gkol-tis-internasional-po/
Είσαι οπαδός της Ιντερνασιονάλ. Έχεις να πανηγυρίσεις πρωτάθλημα 42 χρόνια ενώ πρόσφατα έφαγες και την καζούρα του πρώτου σου υποβιβασμού. 5 αγωνιστικές πριν το φινάλε όμως είσαι μόνος πρώτος. Ο τίτλος μοιάζει επιτέλους δικός σου. Κι όμως. Κάνεις δυο γκέλες με αδύναμους αντιπάλους και χάνεις από τη Φλαμένγκο ενώ προηγήθηκες. Ακόμα κι έτσι, η Σαο Πάουλο σου κάνει δώρο στο τέλος και σου δίνει τον τίτλο στο πιάτο. Μένει μόνο να κερδίσεις εντός την αδιάφορη Κορίνθιανς. Και τι κάνεις; Φέρνεις 0-0 ενώ έχεις βάλει 2 γκολ και έχεις πάρει ένα πέναλτι που τα πήρε όλα πίσω το VAR!
Είσαι οπαδός της Ιντερνασιονάλ και δεν θέλεις να μιλήσεις σε άνθρωπο για τους επόμενους 6 μήνες.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/155031558_10159579428095931_1145189248334500249_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=bvMsuGbqiCEAX9UQEsy&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=37fbdd0e4bc0c4d4409694631199cc98&oe=605D4A74)
El Sombrero
Εγκεφαλικά
-
Red Bull Μπραγκαντίνο: Το μικρό «παιδί» της Red Bull… μεγάλωσε!
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/Bragantino.jpg?fit=1170%2C782&ssl=1)
Από το 2019, όταν και την ανέλαβε η εταιρεία της Red Bull, ο σύλλογος της Μπραγκαντίνο κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα της Σέριε Β, να επιστρέψει στην πρώτη κατηγορία μετά από 22 χρόνια και φέτος να προκριθεί στους ομίλους του Κόπα Σουνταμερικάνα, αποδεικνύοντας πλέον πως το μικρό «παιδί» της Red Bull… μεγάλωσε!
Συνολικά 944 γκολ, αρκετά «ανεβοκατεβάσματα» σε όλο τον βαθμολογικό πίνακα, εναλλασσόμενα συναισθήματα και φυσικά ένα… χιτσκοκικό φινάλε!
Όλα αυτά λοιπόν, θα έλεγε κανείς πως συνθέτουν το φετινό πρωτάθλημα Μπραζιλέιρο, στο οποίο η Φλαμένγκο στην τελευταία αγωνιστική, αν και «αυτοκτόνησε» στο Σάο Πάολο, «αναστήθηκε» λίγα λεπτά αργότερα στο Πόρτο Αλέγκρε χάρη του… VAR και πλέον αποτελεί κι επίσημα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά πρωταθλήτρια Βραζιλίας!
Όλα τα γκολ της τελευταίας αγωνιστικής του Μπραζιλέιρο 2020/21!
Ωστόσο, πέρα όλων των παραπάνω, θα έλεγε κανείς πως στην φετινή βραζιλιάνικη Σέριε Α εντύπωση προκάλεσε και η εξαιρετική πορεία μιας «νεοφώτιστης» ομάδας, η οποία κατάφερε να τερματίσει στην 10η θέση και να κατακτήσει επάξια την πρόκριση στην σπουδαία διοργάνωση του Κόπα Σουνταμερικάνα!
Ο λόγος φυσικά, για την «άσημη» μέχρι φέτος Red Bull Μπραγκαντίνο!
Η ομάδα του Μαουρίσιο Μπαρμπιέρι, η οποία επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος της Βραζιλίας μετά από 22 ολόκληρα χρόνια, κατάφερε όχι απλά να «σώσει» την χρονιά και να παραμείνει στην Σέριε Α αλλά πραγματοποιώντας μια απόλυτα πετυχημένη πορεία να κατακτήσει μία θέση στην δεύτερη μεγαλύτερη διοργάνωση της Λατινικής Αμερικής και παράλληλα να συνεχίσει να ζει το δικό της… παραμύθι!
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/EvHtHy6WQAA1Cug.jpg?resize=1024%2C746&ssl=1)
Στην πρώτη της χρονιά στην πρώτη κατηγορία του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος, η Red Bull Μπραγκαντίνο τερμάτισε στην 10η θέση της βαθμολογίας και κατέκτησε μία θέση στους ομίλους του Κόπα Σουνταμερικάνα!
Ένα «παραμύθι», το οποίο άρχισε μόλις δύο χρόνια πριν και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, έχοντας μάλιστα και τον δικό του «δημιουργό», την εταιρεία της Red Bull.
Ας τα πάρουμε όμως ένα – ένα!
Η «γέννηση» της Red Bull Μπραγκαντίνο
Αρχή, από την «γέννηση» της ομάδας η οποία και χρονολογείται τυπικά τον Απρίλιο του 2019, όταν και η πασίγνωστη εταιρεία της Red Bull αποφάσισε να πραγματοποιήσει το παραπάνω… βήμα στην Βραζιλία και να δημιουργήσει μία ομάδα με ευρωπαϊκό… πρεστίζ!
Η πρώτη της προσπάθεια ήταν το 2007, όταν και δημιούργησε την Red Bull Μπραζίλ, ωστόσο λίγο το όνομα της ομάδας και λίγο η παρουσία της στις μικρές κατηγορίες της χώρας είχαν ως αποτέλεσμα, το συγκεκριμένο πρότζεκτ να μην καταφέρει να φανεί κερδοφόρο, με τους ανθρώπους της εταιρείας να καταλήγουν στην λύση μιας συγχώνευσης με έναν σύλλογο ο οποίος είχε ήδη δημιουργήσει την δική του ιστορία.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/i2.jpg?resize=1024%2C576&ssl=1)
Η Red Bull Μπραζίλ και η Κλουμπ Ατλέτικο Μπραγκαντίνο αποτελούν τους… γονείς της Red Bull Μπραγκαντίνο!
Ο σύλλογος αυτός λοιπόν ήταν η Κλουμπ Ατλέτικο Μπραγκαντίνο!
«Ψάχναμε έναν σύλλογο με καλή ιστορία, αφοσιωμένους οπαδούς και δυνατή σύνδεση με την πόλη (Σάο Πάολο). Ήμασταν τυχεροί που τα βρήκαμε όλα αυτά και πολλά περισσότερα στην Μπραγκαντίνο!», ήταν τα λόγια του εκτελεστικού διευθυντή της ομάδας πλέον, Τιάγκο Σκούντο.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/f_454666.jpg?resize=1024%2C722&ssl=1)
Στιγμιότυπο από την παρουσίαση της νέας ομάδας από την Red Bull!
Έτσι, στις 5 Απριλίου του 2019 η Red Bull Μπραζίλ και η Μπραγκαντίνο συμφώνησαν να ενωθούν, με αποτέλεσμα τότε να «γεννηθεί» μία νέα ομάδα στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο και το όνομα αυτής, Red Bull Μπραγκαντίνο!
Φυσικά, η όλη διαδικασία δεν θα έλεγε κανείς πως στοίχισε και λίγα στην αυστριακή εταιρεία, η οποία «έκλεισε» το deal με τον σύλλογο του Σάο Πάολο έναντι 10 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία ισοδυναμούν με 45 εκατομμύρια βραζιλιάνικα Ρεάλ.
Ποσό, το οποίο προορίζονταν αρχικά για την χρηματοδότηση των ανακαινίσεων και την επέκταση του γηπέδου της Μπραγκαντίνο, το «Ναμπιζάο», την ανακαίνιση του προπονητικού κέντρου, την πληρωμή μισθών των παικτών και του προσωπικού αλλά και την πληρωμή δικαιωμάτων συνεργασίας.
«Είναι σημαντικό για την Red Bull να εξασφαλίσει ότι τα επόμενα χρόνια θα αναπτυχθούν περισσότεροι παίκτες σε χώρες όπως η Αμερική και η Βραζιλία, οι οποίες θεωρούνται «πηγές» για εμάς.» είχε δήλωσε τότε ο διευθύνων σύμβουλος και παγκόσμιος αθλητικός διευθυντής της Red Bull Λειψίας, Ραλφ Ράνγκνικ!
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/red-bull-bragantino-capa.png?resize=1024%2C576&ssl=1)
To σήμα της Red Bull Μπραγκαντίνο!
Και κάπως έτσι, η ίδρυση μιας νέας ομάδας στην Βραζιλία ήταν πια γεγονός!
Με το… καλημέρα στις επιτυχίες
Βέβαια όπως ήταν φυσικό, η νέα ομάδα από το Σάο Πάολο για να φτάσει στον πρωταρχικό στόχο της, ο οποίος ήταν και η άνοδος στην πρώτη κατηγορία του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος, έπρεπε πρώτα να κατακτήσει την άνοδο από την Σέριε Β.
Έτσι, το 2019 δεν άργησε να κατακτήσει και το πρώτο της τρόπαιο!
Πιο συγκεκριμένα, στο πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας για το 2019, η ομάδα με προπονητή τον Αντόνιο Κάρλος Ζάγκο όχι απλά κατάφερε να πραγματοποιήσει μία εξαιρετική πορεία αλλά ούσα η ομάδα με την καλύτερη επίθεση αλλά και άμυνα στην διοργάνωση, κατάφερε να κατακτήσει το δεύτερο πρωτάθλημα Σέριε Β στην ιστορία της μετά το μακρινό 1989 και να ανέβει στην πρώτη κατηγορία της χώρας μετά από 22 ολόκληρα χρόνια.
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/20191130191027_85.jpeg?resize=1024%2C683&ssl=1)
Έχοντας την καλύτερη επίθεση αλλά και την καλύτερη άμυνα, η Red Bull Μπραγκαντίνο κατέκτησε για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα της Σέριε Β μετά το μακρινό 1989!
Όμως, το επίτευγμα αυτό φαίνεται πως ήταν μόνο η αρχή για την νέα ομάδα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου!
Όλη η πορεία της Red Bull Μπραγκαντίνο στην Σέριε Β!
Ο στόχος της Σέριε Α που έγινε πραγματικότητα και το «σήμερα»
Και φτάνουμε λοιπόν στην φετινή Σέριε Α!
Ούσα λοιπόν, η «νεοφώτιστη» του πρωταθλήματος και για πρώτη φορά μετά από 22 ολόκληρα χρόνια στην πρώτη κατηγορία, ο στόχος της Red Bull ήταν η ομάδα να εξασφαλίσει αρχικά την άνοδο και ύστερα να «κυνηγήσει» το… κάτι παραπάνω και όπως είναι φυσιολογικό η ενίσχυση ήταν δεδομένη.
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/EvQ5ZMYXAAAec1d.jpg?resize=1024%2C690&ssl=1)
Παραμονή και το… κάτι παραπάνω ήταν οι στόχοι της ομάδας από το Σάο Πάολο στην πρώτη χρονιά της στην Σέριε Α μετά από 22 ολόκληρα χρόνια!
Έτσι, ανεβάζοντας κατά πολύ το μπάτζετ, η Red Bull Μπραγκαντίνο απέκτησε συνολικά 19 ποδοσφαιριστές πραγματοποιώντας ένα δυνατό μεταγραφικό «παζάρι», με την πιο ακριβή της μεταγραφή να αποτελεί ο Βραζιλιάνος μεσοεπιθετικός, Άρτουρ, από την Παλμέιρας, ο οποίος και στοίχισε συνολικά έξι εκατομμύρια ευρώ (27 εκατομμύρια Ρεάλ)!
Βέβαια, πέρα από ποδοσφαιριστές, ο νεοσύστατος σύλλογος της Red Bull ενισχύθηκε και στον πάγκο του, εφόσον η ομάδα πέρασε στα χέρια του Βραζιλιάνου προπονητή, Φελίπε Κονσεϊσάο, ο οποίος έχοντας στην «πλάτη» μία άκρως θετική πορεία στην δεύτερη κατηγορία με την Αμέρικα Μινέιρο αποτέλεσε τον «εκλεκτό» για την ομάδα του Σάο Πάολο!
Ωστόσο, ο νεαρός προπονητής (41 ετών) μετρώντας μόλις μία νίκη στις έξι πρώτες αγωνιστικές, δεν κατάφερε να φανεί αντάξιος του νέου αυτού «πρότζεκτ» και απομακρύνθηκε άρον – άρον, με την θέση του να αναλαμβάνει αμέσως ο επίσης Βραζιλιάνος προπονητής, Μαουρίσιο Μπαρμπιέρι!
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/50379687403-925a8add70-k.jpg?resize=1024%2C683&ssl=1)
Αν και ανέλαβε την ομάδα στην έκτη αγωνιστική του πρωταθλήματος, ο Μαουρίσιο Μπαρμπιέρι οδήγησε την Red Bull Μπραγκαντίνο στην κατάκτηση μιας θέσης στο ερχόμενο Κόπα Σουνταμερικάνα!
Και κάπου τότε, όλα άρχισαν να παίρνουν τον… δρόμο τους!
Η ομάδα κατακτούσε την μία νίκη μετά την άλλη, ο Κλαουντίνιο σκόραρε κατά… ριπάς, όντας μάλιστα στο τέλος ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 18 γκολ μαζί με τον Λουτσιάνο της Σάο Πάολο και το φινάλε του πρωταθλήματος βρήκε την Red Bull Μπραγκαντίνο στην 10η θέση της βαθμολογίας, κατακτώντας την πρόκριση στους ομίλους του Κόπα Σουνταμερικάνα!
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/Will-Claudinho-go-to-Leipzig-Understand-how-Bragantinos-relationship-with.jpg?resize=1024%2C683&ssl=1)
Πετυχαίνοντας 18 γκολ, ο Κλαουντίνιο αναδείχθηκε μαζί με τον Λουτσιάνο της Σάο Πάολο ως ο πρώτος σκόρερ της φετινής Σέριε Α!
Στα δια ταύτα λοιπόν! Έχοντας ήδη αλλάξει «σελίδα» στην ιστορία της, ο πρόεδρος της Μπραγκαντίνο, Μαρκίνιο Τσεντίντ, είχε δηλώσει κάποτε «το ποδόσφαιρο χρειάζεται περισσότερες εταιρείες όπως αυτή (Red Bull) να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Είναι δύσκολο να παίζουμε ποδόσφαιρο μόνοι μας.» και σήμερα αυτό αποδεικνύεται με περίτρανο τρόπο από την νέα ομάδα του Σάο Πάολο.
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2021/03/EtFsTD-XUAIt21v.jpg?resize=1024%2C682&ssl=1)
Όπως όλα δείχνουν, το μικρό «παιδί» της Red Bull… μεγάλωσε!
Μία ομάδα η οποία έχοντας το «βάρος» του ότι αποτελεί «παιδί» της Red Bull δείχνει με τον καλύτερο τρόπο πως πλέον… μεγάλωσε και «μεγάλωσε» για τα καλά!
Πηγές: en.wikipedia.org, transfermarkt.com, redbullbragantino.com.br
inthezone.gr
-
Το πάθος για το ποδόσφαιρο έσωσε ζωές στο Ρεσίφε
(https://fanatico.gr/wp-content/uploads/2020/12/recife-800x400.jpg)
«Κάθε Βραζιλιάνος γεννιέται με το ποδόσφαιρο στην ψυχή του», έλεγε ο Ζόρζε Πεισότο, o oποίος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη δύναμη του ποδοσφαίρου για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο γύρω από τη δωρεά οργάνων, εισάγοντας την πρωτοβουλία των «αθάνατων οπαδών» του Ρεσίφε.
Η πρωτοβουλία της Σπορτ Ρεσίφε που πραγματοποιήθηκε πριν από μερικά χρόνια έδειξε στην πράξη ότι το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα σπορ. Πόσω μάλλον σε μια χώρα που ζει κι αν αναπνέει γι’ αυτό, που βλέπει την ζωή των κατοίκων της να κινείται στην τροχιά του. Τη Βραζιλία. Για τους «αθάνατους οπαδούς» έγιναν μελέτες και case studies. Συνεργάστηκαν άνθρωποι από το χώρο του marketing και από αυτόν του ποδοσφαίρου. Και το αποτέλεσμα αποτελεί έμπνευση για ομάδες που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον δεσμό με τις οπαδικές τους βάσεις για την κοινωνική αλλαγή.
Tα τελευταία επτά χρόνια οι δωρεές οργάνων αυξήθηκαν κατά 69% στη Βραζιλία. Από τους 9.9 δωρητές ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων, έφτασαν τους 16.7, ενώ σημαντική αύξηση υπήρξε στον αριθμό των δυνητικών δωρητών, γεγονός που αποδεικνύει τη δουλειά που έγινε στην ευαισθητοποίηση. Το ποδόσφαιρο και η καμπάνια που ξεκίνησε από τα Λιοντάρια του Περναμπούκο, πιθανόν έπαιξε τον δικό της ρόλο.
Σε συνεργασία με την ομάδα του Ρεσίφε και στη συνέχεια με άλλα κλαμπ, η πρωτοβουλία της σύνδεσης του οπαδικού κινήματος με τον σκοπό αυτό πήρε σάρκα και οστά πριν από περίπου επτά χρόνια. Όπως έλεγαν χαρακτηριστικά οι άνθρωποι που ανέλαβαν να φέρουν το πρότζεκτ εις πέρας, με την έννοια των «αθάνατων οπαδών», κατάφεραν να αυξήσουν σημαντικά τους δωρητές. Η ιδέα τους είναι απλή: Να συνδυάσουν το πάθος για την ομάδα των οπαδών με την δωρεά οργάνων, αφού η καρδιά, τα μάτια και οι πνεύμονες θα συνεχίσουν να βρίσκονται αφοσιωμένα στον αγαπημένο σύλλογο του οπαδού!
Η αρχή έγινε με τη Σπορτ Ρεσίφε, οι οπαδοί της οποίας συμμετείχαν με χαρά στο πρότζεκτ. Οι κάρτες δωρητών μοιράστηκαν στο γήπεδο της ομάδας, με τις παραγγελίες να γίνονται μέσω εφαρμογής στο Facebook ή ενός απλού e-mail. Στη συνέχεια, μπήκαν στο χορό και οπαδοί άλλων ομάδων, όπως και άνθρωποι που απλά παρακινήθηκαν από την πρωτοβουλία.
Το βίντεο μάλιστα που δημιουργήθηκε για την προώθηση της καμπάνιας απέσπασε άκρως θετικά σχόλια και κέρδισε σχετικό βραβείο στις Κάννες για το περιεχόμενό του. Το πρακτορείο προσέλαβε πραγματικούς ασθενείς που ήταν σε λίστα αναμονής για κάποιο όργανο, προκειμένου να απευθυνθούν απευθείας στους οπαδούς. «Υπόσχομαι ότι τα μάτια σου θα συνεχίσουν να παρακολουθούν την Σπορτ Κλαμπ Ρεσίφε», «Υπόσχομαι ότι οι πνεύμονές σου θα συνεχίσουν να αναπνέουν για την Σπορτ Κλαμπ Ρεσίφε», «Υπόσχομαι ότι η καρδιά σου πάντα θα χτυπά για τη Σπορτ Κλαμπ Ρεσίφε», έλεγαν οι ασθενείς, με τα συγκινητικά τους μηνύματα να μιλούν απευθείας στην καρδιά των οπαδών. «Πρώτα ο Θεός, δεύτερη η Σπορτ Κλαμπ Ρεσίφε, τρίτη η οικογένεια, τέταρτη η δουλειά», ανέφερε χαρακτηριστικά ένας από αυτούς. Το βίντεο προβαλλόταν σε κάθε αναμέτρηση της ομάδας, καθώς και σε όλα τα επίσημα κανάλια επικοινωνίας της. Ξεπέρασε γρήγορα τα όρια του γηπέδου κι έφτασε σε όλη τη χώρα, πριν γίνει θέμα και στο εξωτερικό.
Ένας από τους πιο γνωστούς οπαδούς, μάλιστα, ο 69χρονος τότε Ιβάλντο Φιρμίνο Ντος Σάντος, ο οποίος είχε κάνει κι ο ίδιος μεταμόσχευση καρδιάς, έγινε ένα από τα πρόσωπα της καμπάνιας. Μέσα σε έναν χρόνο, η λίστα αναμονής για μεταμόσχευσης οργάνων στην πόλη του Ρεσίφε μηδενίστηκε, ενώ τα ποσοστά έπεσαν σε όλο το Περναμπούκο. Οι μεταμοσχεύσεις, από την άλλη, μέσα σε λίγους μήνες αυξήθηκαν κατά 50%.
Η επιτυχία της καμπάνιας έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο και πολύ γνωστοί σύλλογοι όπως Μπαρτσελόνα και η Παρί Σεν Ζερμέν επικοινώνησαν με την Σπορτ, προκειμένου να συζητήσουν για το πρότζεκτ. Μεγάλα ευρωπαϊκά δίκτυα και Media αφιέρωσαν χώρ στην πρωτοβουλία, όπως και σχετικές έρευνες και ακαδημαϊκές μελέτες. Ο Φερνάντο Φιγκέιρα, διευθυντής του προγράμματος μεταμοσχεύσεων καρδιάς στο Ίδρυμα της πολιτείας, έκανε για τετραπλασιασμό των μεταμοσχεύσεων μέσα σε έναν χρόνο, τονίζοντας ότι η πρωτοβουλία έπαιξε τον ρόλο της. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες, που η περίφημη ρήση του Μπιλ Σάνκλι ότι το ποδόσφαιρο είναι πολλά περισσότερα από ένα θέμα ζωής και θανάτου, επιβεβαιώνεται στην πράξη…
fanatico.gr
-
Ζε Ντο Ράντιο: Ο πιο ενοχλητικός οπαδός στη Βραζιλία
(https://fanatico.gr/wp-content/uploads/2021/04/zedo.jpg)
Προκάλεσε την έκρηξη του Ζαγκάλο, έγινε άρμα για το καρναβάλι και γνωστός σε κάθε αντίπαλο. Ο Ζε Ντο Ράντιο και το παλιό του ραδιόφωνο, κατάφεραν να μπουν μέχρι και στο ρεκόρ Γκίνες!
Ο Άλεξ Μπέλος, συγγραφέας του «Φουτεμπόλ», είχε περιγράψει τη Βραζιλία ως τη χώρα που «τα γραφεία κηδειών προσφέρουν φέρετρα με σήματα ομάδων, οι εξέδρες εξόρυξης πετρελαίου είναι εξοπλισμένες με γηπεδάκια 5×5 και ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος μπορεί να σε κάνει βουλευτή». Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά το σημαντικότερο άθλημα στη Βραζιλία, αλλά κάτι παραπάνω. Μέρος της ταυτότητάς τους. Και γεννά μυθικές περσόνες, είτε εντός, είτε εκτός αγωνιστικών χώρων. Ιστορίες που διαδίδονται από στόμα σε στόμα και κάποιες φορές δεν γράφονται, για να μη χαθεί η μαγεία τους. Πρόσωπα που δεν συναντάς σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Ο Ζε Ντο Ράντιο, ή κατά κόσμον Ιβάλντο Φιρμίνο ντος Σάντος, ήταν μία από αυτές.
Mε όπλο ένα ραδιόφωνο του 1961
Ο Μπέλος είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει στο Ρεσίφε. Απόστρατος αστυνομικός, με μια μαυροκόκκινη φανέλα, το χαρακτηριστικό του μουστάκι και το ραδιόφωνο που έγινε κομμάτι του ονόματός του. Κομμάτι της τρέλας του και του πονοκέφαλου που δημιουργούσε σε κάθε αντίπαλο προπονητή και τους παίκτες που κάθονταν στον πάγκο.
«Είμαι ο μοναδικός οπαδός στον κόσμο, που δεν παρακολουθεί τον αγώνα. Απλά βρίζω. Λέω τα πάντα, ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι. Είμαι, όμως, πολιτισμένος. Μετά το ματς πηγαίνω και απολογούμαι. Όλα γίνονται με παιχνιδιάρικη διάθεση. Τα κόλπα μου έχουν γίνει πλέον έθιμο. Κάποιος, κάποτε, θέλησε να ανταλλάξει το αυτοκίνητό του με το ραδιόφωνό μου. Αλλά ποτέ δεν το πουλήσω. Δεν βρίσκεις πια ραδιόφωνα σαν αυτό», έλεγε, κοιτάζοντας με καμάρι το παλιό General Electric του, με δερμάτινη επένδυση και ένα χερούλι που τον βοηθούσε να το κρατά σαν τσάντα. Ήταν ένα μοντέλο του 1961, το οποίο κράτησε μέχρι το τέλος.
Όλα ξεκίνησαν από το βάρος της συσκευής
Ο Ζε Ντο Ράντιο ξεκίνησε να πηγαίνει στο γήπεδο στις αρχές της δεκαετίας του 70’. Η Σπορτ Ρεσίφε έγινε η ομάδα του, αφού όμως είχε προηγηθεί ένας χρόνος… προδοσίας! Ο λόγος που στήριζε τη Ναούτικο ήταν για να διεκδικήσει το χέρι της αγαπημένης του Ντεομίρζα, καθώς ο πατέρας του ήταν φανατικός οπαδός της και δεν θα δεχόταν ποτέ για γαμπρό του έναν οπαδό της Σπορτ. Όταν η τάξη αποκαταστάθηκε, αφοσιώθηκε στην αγαπημένη του ομάδα.
Όπως αρκετοί την εποχή εκείνη, πήγαινε με το ραδιόφωνό του στο γήπεδο. Ήταν όμως τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το κρατήσει με το ένα χέρι δίπλα στο αυτί του. Έτσι, το στερέωσε κάποια στο τοιχίο που χώριζε την κερκίδα από τον αγωνιστικό χώρο. «Δεν το έβαλα εκεί επίτηδες, για τον θόρυβο. Στη συνέχεια κατάλαβα ότι ο ήχος ενοχλούσε την ομάδα», εξομολογούταν στον Μπέλος, όταν τον συνάντησε στο Ίλα ντο Ρετίρο. Ένας αστυνομικός του ζήτησε να το κατεβάσει, όμως γνώριζε πολύ καλά, ως πρώην αστυνομικός κι ο ίδιος, ότι δεν μπορεί κανείς να του απαγορεύσει να έχει ράδιο στο γήπεδο, οπουδήποτε κι αν στεκόταν. Η παράδοση μόλις είχε ξεκινήσει. Πάντα κοντά στον αντίπαλο πάγκο, με φωνές και το πιστό του ραδιόφωνο στραμμένο προς την ίδια κατάσταση, με τέρμα την ένταση. Δεν παρακολουθούσε λεπτό από τον αγώνα, καθώς έδινε τη δική του μάψι για να αποσυντονίσει τον αντίπαλο. Μόνο χόρευε, σε κάθε γκολ.
Το επεισόδιο με τον Ζαγκάλο
Ο Ζε Ντο Ράντιο έγινε μια καλτ μορφή του ποδοσφαίρου στο Περναμπούκο, όμως η φήμη του γιγαντώθηκε μετά το επεισόδιο που είχε με τον Μάριο Ζαγκάλο.
Ο πρώην προπονητής της Εθνικής Βραζιλίας, σ’ ένα ματς απέναντι στην Σπορτ ως προπονητής της Πορτουγκέζα, ενοχλημένος από τη βοή του ραδιοφώνου, γύρισε προς τον Ιβάλντο και του ζήτησε να το κλείσει. Εκείνος, ακούμπησε την τεράστια συσκευή στο έδαφος, αλλά δεν την έκλεισε ποτέ. Στη συνέχεια, σε τηλεοπτική μετάδοση τον αποκάλεσε ως τον πιο ενοχλητικό οπαδό στη Βραζιλία. Το 2006, ο χαρακτηρισμός έγινε… επίσημος, καθώς μπήκε στο βιβλίο με τα ρεκόρ Guiness, φέροντας τον τίτλο που του έδωσε ο Ζαγκάλο, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Κουβαλούσε, μάλιστα και χαρτί με τον χαρακτηρισμό! Ήταν τόσο αγαπητός στην πόλη, που έγινε άρμα στο καρναβάλι της.
Η νέα καρδιά και ο φόρος τιμής
Ο Ζε ντο Ράντιο έφυγε από τη ζωή το 2015, σε ηλικία 69 ετών, με την καρδιά του να μην αντέχει άλλο. Είχε υποβληθεί σε μεταμόσχευση 13 χρόνια πριν τον θάνατό του και μάλιστα είχε γίνει ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της καμπάνιας των «αθάνατων οπαδών», η οποία ευαισθητοποίησε χιλιάδες κόσμου για τη δωρεά οργάνων και έσωσε πάρα πολλές ζωές. Μάλιστα, ο δότης του διάσημου οπαδού των «λιονταριών» ήταν φίλος της Ναούτικο, με τον ίδιο χαριτολογώντας να λέει ότι από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, η καρδιά του έγινε κόκκινη, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι «η νέα μου καρδιά μεγάλωσε το πάθος μου για την Σπορτ». Η ομάδα των τίμησε, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον πιο διάσημο οπαδό της.
Στον πρώτο αγώνα μετά τον θάνατό του, η μασκότ της Σπορτ, ο Λεάο, πήρε από το χέρι τον εγγονό του Ιβάλντο, Πέντρο και μπήκαν μαζί στον αγωνιστικό χώρο, με τον κόσμο να χειροκροτά. Ήταν ο φόρος τιμής της ομάδας προς έναν οπαδό, που έγινε κομμάτι της παράδοσης…
fanatico.gr
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/lara2.jpg?w=800&ssl=1)
O μύθος του αθάνατου τερματοφύλακα της Γκρέμιο
Ο Αίρτον Γκόντοφ είναι Βραζιλιάνος δημοσιογράφος, χρονικογράφος και οπαδός της Γκρέμιο. Όταν ήταν μικρός ο πατέρας του τον πήγε μια μέρα στο κοιμητήριο του Σάο Μιγκέλ στο Πόρτο Αλέγκρε. Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στους διαδρόμους του νεκροταφείου, έφτασαν μπροστά στον τάφο που έψαχναν. Κρατώντας συνεχώς το χέρι του μπαμπά, ο μικρός Αίρτον διάβασε την επιγραφή: Εούρικο Λάρα (24 Ιανουαρίου 1897 – 6 Νοεμβρίου 1935). Τότε, ο πατέρας του ξεκίνησε τη διήγηση.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/lara2.jpg?resize=548%2C434&ssl=1)
Ο Εούρικο Λάρα γεννήθηκε στην περιοχή Ουρουγκουάιανα στη νότια Βραζιλία και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα παίζοντας ως τερματοφύλακας στην ομάδα του στρατού. Τα τρομερά αντανακλαστικά του και η σιγουριά στις εξόδους του τον έκαναν να ξεχωρίσει αμέσως. Με τον καιρό η φήμη του εξαπλώθηκε και όλοι όσοι ασχολιόταν με το ποδόσφαιρο στην πολιτεία του Ριο Γκράντε ντο Σουλ είχαν ακούσει πως κοντά στα σύνορα με την Ουρουγουάη υπάρχει ένας τερματοφύλακας που όταν παίζει η ομάδα του δεν χάνει ποτέ.
Η Γκρέμιο ήταν η πρώτη που ενδιαφέρθηκε γι’αυτόν αλλά ο Λάρα αγαπούσε τόσο το μέρος που μεγάλωσε που για να αποφύγει τη μετακόμιση στο Πόρτο Αλέγκρε προσποιήθηκε τον άρρωστο. Μετά από πιέσεις μηνών οι άνθρωποι της Γκρέμιο τον μετέπεισαν και το 1920 τον έκαναν δικό τους. Με το πέρασμα των χρόνων ο Λάρα βελτιωνόταν συνεχώς, προσθέτοντας στο παιχνίδι του και χαρακτηριστικά που ελάχιστοι τερματοφύλακες της εποχής είχαν, όπως το να παίζει εκτός περιοχής. Μ’αυτόν κάτω από τα δοκάρια η Γκρέμιο κυριάρχησε και στο τοπικό πρωτάθλημα (δεν υπήρχε τότε εθνικό πρωτάθλημα Βραζιλίας) και στο πρωτάθλημα της πολιτείας, κατακτώντας 15 τίτλους σε 15 χρόνια!
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/lara.jpg?resize=599%2C321&ssl=1)
Τα κατορθώματα του κυκλοφορούσαν σ’όλη τη χώρα αλλά πέρα από τους φιλάθλους του Πόρτο Αλέγκρε και της πολιτείας που ανήκει, ελάχιστοι άλλοι κατάφεραν να τον δούνε εν δράσει, αφού στις κλήσεις για την εθνική Βραζιλίας εκείνη την εποχή συμπεριλαμβανόταν μόνο παίκτες από την πρωτεύουσα και τις μεγάλες πολιτείες της χώρας. Έτσι οι υπόλοιποι Βραζιλιάνοι απλά άκουγαν ιστορίες για τα κατορθώματα του, όπως για τη μέρα που οι επίλεκτοι της πολιτείας αντιμετώπισαν τους επίλεκτους της πολιτείας Σάο Πάουλο. Εκεί ο Λάρα ήρθε για πρώτη φορά αντιμέτωπος με τους καλύτερους παίκτες της χώρας, ανάμεσα στους οποίους ήταν και περιβόητος Άρτουρ Φρίντενραιχ, ο πιο γνωστός Βραζιλιάνος επιθετικός της εποχής. Η ομάδα του Λάρα έχασε αναμενόμενα αλλά στο τέλος του αγώνα όλο το γήπεδο αποθέωσε τον 25χρονο τερματοφύλακα που έσωσε την εστία του σε περισσότερες από 20 περιπτώσεις!
Το φθινόπωρο του 1935 ο 38χρονος πλέον τερματοφύλακας, που είχε ήδη θέματα με την καρδιά του στο παρελθόν, έμαθε ότι πάσχει από φυματίωση. Οι γιατροί του είπαν πως πρέπει να παρατήσει άμεσα το ποδόσφαιρο και να νοσηλευτεί για όσο διάστημα χρειαστεί. Την ίδια περίοδο όμως η Γκρέμιο έδινε τα τελευταία κρίσιμα παιχνίδια που θα έκριναν το πρωτάθλημα. Ο Λάρα ήταν ο αρχηγός και ηγέτης της ομάδας, αυτός που πρόσφερε ασφάλεια σε όλους με την παρουσία του και μόνο κάτω από το τέρμα. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να την αφήσει μόνη.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/lara3.jpg?resize=610%2C294&ssl=1)
Η μοίρα το έφερε έτσι που στο τελευταίο παιχνίδι της σεζόν η Γκρέμιο αντιμετώπιζε την αιώνια αντίπαλο της, Ιντερνασιονάλ, σ’ένα ακόμα “Gre-nal”, ένα από τα πιο φανατισμένα τοπικά ντέρμπι της Λατινικής Αμερικής. Το πρωί του αγώνα ο Εούρικο Λάρα, που λίγες μέρες πριν είχε νοσηλευτεί γιατί η υγεία χειροτέρευε μέρα με τη μέρα, πήρε τη μεγάλη απόφαση να παίξει. Έφυγε από το νοσοκομείο χωρίς άδεια και εμφανίστηκε στα αποδυτήρια λίγο πριν τη σέντρα, φορώντας τη στολή της ομάδας κάτω από τα ρούχα του και λέγοντας στον προπονητή “ήρθα για να παίξω”.
Όταν η Γκρέμιο μπήκε στο γήπεδο οι οπαδοί της ξεσηκώθηκαν, βλέποντας τη γνώριμη, λατρεμένη φιγούρα του αρχηγού να βγαίνει πρώτη από τα αποδυτήρια. Υπερνικώντας όλα τα προβλήματα υγείας του, ο 38χρονος έκανε το παιχνίδι της ζωής του κρατώντας το μηδέν. Λίγο πριν το τελευταίο σφύριγμα η Ιντερνασιονάλ κέρδισε πέναλτι. Το γήπεδο σίγησε σε τέτοιο βαθμό που το μόνο που ακουγόταν ήταν ο άνεμος. Ο επιθετικός έστησε τη μπάλα, πήρε φόρα και εκτέλεσε στην αριστερή γωνία. Ο Λάρα, ο αγαπημένος παίκτης όλων των οπαδών της Γκρέμιο, βούτηξε σωστά. Η μπάλα βρήκε το στήθος του. Πέφτοντας στο έδαφος μαζί της, την αγκάλιασε. Αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που έκανε στη ζωή του. Ο Λάρα έμεινε ακίνητος στο χόρτο, αγκαλιά με τη μπάλα. Τα πανηγύρια στις κερκίδες σταμάτησαν ακαριαία, ο γιατρός που έτρεξε να τον βοηθήσει δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Η καρδιά του είχε σταματήσει. Η Γκρέμιο κέρδισε ένα πρωτάθλημα απέναντι στη μισητή της αντίπαλο αλλά έχασε για πάντα τον ηγέτη της.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/lara4.jpg?resize=573%2C364&ssl=1)
Αυτή την ιστορία άκουσε ο πιτσιρικάς Αίρτον Γκόντοφ από τον πατέρα του, όρθιος μπροστά στον τάφο του Εούρικο Λάρα. Χρόνια μετά, αφού τελείωσε τις σπουδές του και έγινε δημοσιογράφος, ανακάλυψε ότι όπως συμβαίνει αρκετές φορές με τις λατινοαμερικάνικες ποδοσφαιρικές – και όχι μόνο – διηγήσεις, η αλήθεια ήταν… λιγάκι διαφορετική. Ο Λάρα πράγματι ήταν βαριά άρρωστος την ημέρα που παίχτηκε το ντέρμπι με την Ιντερνασιονάλ που έκρινε τον τίτλο. Αγνόησε τις προσταγές των γιατρών, ξεκίνησε το παιχνίδι κανονικά και έβγαλε όλο το πρώτο ημίχρονο, σώζοντας αρκετές φορές την εστία του. Στην ανάπαυλα όμως κατέρρευσε. Οι πόνοι ήταν ανυπόφοροι. Ένα ασθενοφόρο τον μετέφερε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, απ’όπου και έμαθε αργότερα ότι η αγαπημένη του Γκρέμιο σκόραρε δυο φορές στην επανάληψη και κέρδισε τον τίτλο.
Μερικές εβδομάδες αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο. Οι γιατροί ανακοίνωσαν πως ο θάνατος του επισπεύσθηκε από το ότι τους τελευταίους μήνες αδιαφόρησε για τις συμβουλές τους και συνέχισε να παίζει. Τη μέρα της κηδείας του τα πάντα στο Πόρτο Αλέγκρε σταμάτησαν για λίγο. 30.000 άνθρωποι, ανάμεσα τους και οπαδοί της Ιντερνασιονάλ, συμμετείχαν στο τελευταίο αντίο ενός τερματοφύλακα που πρώτα έγινε αρχηγός, ύστερα ηγέτης και μετά το θάνατο του (όπως κατάλαβε από πρώτο χέρι ο Αίρτον Γκόντοφ) κανονικός μύθος.
Δυο δεκαετίες μετά, ένας από τους πιο διάσημους Βραζιλιάνους συνθέτες της εποχής, ο Λουπιτσίνιο Ροντρίγκες, κλήθηκε να γράψει τον ύμνο της Γκρέμιο. Στους στίχους του συμπεριέλαβε ένα τετράστιχο για τον “αθάνατο Λάρα”, τα ιδανικά του οποίου “οδηγούν όλο το σύλλογο μέχρι και σήμερα”. Είναι ο μοναδικός παίκτης που το όνομα του αναφέρεται σε ύμνο ομάδας στη Βραζιλία.
Η αλήθεια για όλα τα κατορθώματα του δεν θα γίνει ποτέ γνωστή. Σ’αυτές τις περιπτώσεις η ορθότητα των ιστοριών συνήθως ακροβατεί σε μια λεπτή γραμμή που χωρίζει τα πραγματικά γεγονότα από τον μύθο. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι σε έναν αγώνα έσπασε το χέρι του και συνέχισε να παίζει κανονικά μέχρι το τέλος, διώχνοντας τη μπάλα μόνο με τα πόδια και με το άλλο χέρι. Κάποιοι τραβάνε ακόμα περισσότερο το παραμύθι του τελευταίου αγώνα, λέγοντας πως ο παίκτης που χτύπησε το πέναλτι της Ιντερνασιονάλ ήταν ο αδερφός του, που μάλιστα τον προειδοποίησε πριν την εκτέλεση πως η καρδιά του δεν θα αντέξει μια τόσο έντονη κατάσταση.
Παρ’όλο που ακόμα και η αληθινή εκδοχή είναι υπέροχη και αξιομνημόνευτη από μόνη της, οι οπαδοί της Γκρέμιο δεν πρόκειται να σταματήσουν να μεταφέρουν τον μύθο, με τις εξτρά ρομαντικές πινελιές, από γενιά σε γενιά. Ο οπαδισμός άλλωστε, ευτυχώς ή δυστυχώς, περνάει κυρίως από την καρδιά και λιγότερο από το μυαλό. Στον επίλογο του αφιερώματος του για τον Λάρα, ο 56χρονος σήμερα Αίρτον Γκόντοφ έγραψε: “Η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική από αυτή που μου έμαθαν αλλά παρ’όλα αυτά κι εγώ στον γιο μου θα μεταφέρω την ιστορία ακριβώς όπως ο πατέρας μου: Κρατώντας το χεράκι του, μπροστά από τον τάφο του αξέχαστου Εούρικο Λάρα, που με φυματίωση και πρόβλημα στην καρδιά, υπερασπίστηκε την εστία του σ’ένα πέναλτι και πέθανε, χαρίζοντας ταυτόχρονα το πρωτάθλημα στη Γκρέμιο”.
sombrero.gr
-
Την προηγούμενη φορά που η Ατλέτικο Μινέιρο στέφθηκε πρωταθλήτρια Βραζιλίας, στον πάγκο της καθόταν ο Τέλε Σαντάνα και αντίπαλοι της ήταν ο Πελέ, o Ριβελίνο και ο Ζαϊρζίνιο. Πενήντα χρόνια μετά και με πρωταγωνιστή τον Χουλκ (18 γκολ, 7 ασίστ) πανηγύρισε χθες το δεύτερο πρωτάθλημα της ιστορίας της. Λίγες ώρες μετά, έβγαλε ένα ωραίο βίντεο με το οποίο καλεί τους οπαδούς της να φέρουν μαζί τους την Κυριακή στο γήπεδο φωτογραφίες των ανθρώπων που δεν πρόλαβαν να ζήσουν τον φετινό τίτλο για να δώσουν "όλοι" το παρών στο πάρτι της απονομής.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/263422122_10160143929680931_8886912890155512009_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=Awz_M2kPjhIAX-jVWhX&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=2dc185816c3e6319025cd6ad86f43bc9&oe=61AFDE62)
Η απονομή του τροπαίου θα γίνει την Κυριακή στο εντός έδρας παιχνίδι με την Μπραγκαντίνο. Εδώ το βίντεο: https://twitter.com/Atletico/status/1466545308024901636
El Sombrero
-
Η ομάδα του, η Φλαμένγκο του Πιαούι, μετρούσε 11 σερί ήττες, είχε ήδη υποβιβαστεί στη 2η κατηγορία και η πρόγνωση του καιρού έλεγε ότι θα ρίξει καρέκλες. Κι όμως, ο Φρανσίσκο Μάλτα πήρε τη σημαία του, πήγε στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Άλτος και έκατσε στην κερκίδα των φιλοξενούμενων. Ολομόναχος, κάτω από ασταμάτητη βροχή αλλά με κάτι κάκαλα να, με το συμπάθειο.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/flamengo-pi/312480894135577/)
-
Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα το ποδόσφαιρο στη Βραζιλία ήταν το άθλημα της ελίτ. Οι μαύροι, οι μιγάδες, οι αγράμματοι και οι πολύ φτωχοί ήταν στο περιθώριο και τις λίγες φορές που μια μεγάλη ομάδα επέλεγε κάποιον από αυτές τις κοινωνικές ομάδες, αυτός δεν έπαιρνε σχεδόν ποτέ χρόνο συμμετοχής στα επίσημα παιχνίδια.
Σε ένα τέτοιο αφιλόξενο περιβάλλον η Βάσκο ντα Γκάμα κατάφερε να κερδίσει το 1923 το πρωτάθλημα Καριόκα με ένα ρόστερ που περιλάμβανε αρκετούς μαύρους, μιγάδες και απλούς εργάτες από φτωχές γειτονιές. Για να αποτρέψουν παρόμοιες ανεπιθύμητες εκπλήξεις στο μέλλον οι πλούσιες ομάδες του Ρίο δημιούργησαν την άνοιξη του 1924 την ΑΜΕΑ, μια ένωση ομάδων που θα διοργάνωνε αυτή το πρωτάθλημα της περιοχής.
Αμέσως μετά έστειλαν στη Βάσκο ένα πολύ ξεκάθαρο μήνυμα: Αν ήθελε να πάρει μέρος κι αυτή θα έπρεπε να αποκλείσει τους ποδοσφαιριστές της που «δεν ταιριάζουν στην αθλητική συμπεριφορά που απαιτεί το πρωτάθλημα». Με απλά λόγια, να διώξει τους 12 παίκτες της που δεν είχαν το σωστό χρώμα, την κατάλληλη μόρφωση και ένα ικανοποιητικό εισόδημα.
Στις 7 Απριλίου 1924 στα γραφεία της ΑΜΕΑ έφτασε ένα γράμμα από τον πρόεδρο της Βάσκο. Σε αυτό ο Χοσέ Αγκούστο Πρέσες ανακοίνωνε ότι η ομάδα του δεν πρόκειται να αποκλείσει κανέναν παίκτη της για λόγους που σχετίζονται με την κοινωνική του θέση γι'αυτό και δεν θα συμμετέχει στο πρωτάθλημα.
Το γράμμα έμεινε στην ιστορία ως ορόσημο στον αγώνα κατά του ρατσισμού στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Τα επόμενα χρονιά η απόφαση άλλαξε και οι περιθωριοποιημένοι ποδοσφαιριστές συμμετείχαν κανονικά στους αγώνες.
Φέτος συμπληρώνεται ένας αιώνας από τη σπουδαία εκείνη άρνηση, γι'αυτό και η Βάσκο παρουσίασε μια συλλεκτική φανέλα, που όταν είναι βρεγμένη αποκαλύπτονται από κάτω οι λέξεις εκείνης της επιστολής που έμεινε γνωστή ως «Ιστορική απάντηση».
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/465548832_988731296622663_5725647891409524010_n.jpg?_nc_cat=108&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=_dxReIBZGZ4Q7kNvgE_8kUd&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=AvFQdUOAgcmQdu_U2rVDiA7&oh=00_AYDqq0GkITWyZgPiQ1TbyDykrdKMb3VRkvTDO4W-e6I9sA&oe=6734188F)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=988731286622664&set=a.601410508688079)
-
"Πού θα πάει, θα μεγαλώσεις και θα σου φύγει αυτή η τρέλα..."
Γιαγιά 99 ετών, όρθια μπροστά στην τηλεόραση και με το κατάλληλο ντύσιμο, πανηγυρίζει μετά το τελευταίο σφύριγμα που στέλνει τη Φλουμινένσε στα ημιτελικά του Μουντιάλ συλλόγων.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1272306751352189/?locale=el_GR)
-
Αυτό το βίντεο δεν χρειάζεται λεζάντα.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/watch/?v=2845764568951975)
-
- Τι έχεις κάνει για την ομάδα σου;
- Την Κυριακή μπήκα σε ένα από τα δεκάδες λεωφορεία που ξεκίνησαν από το Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας για να πάνε στη Λίμα του Περού, εκεί όπου το... Σάββατο η Φλαμένγκο θα παίξει στον τελικό του Λιμπερταδόρες. Για να φτάσουμε εκεί κάναμε σχεδόν 5.000 χιλιόμετρα, περάσαμε 5 ολόκληρες μέρες σε ένα λεωφορείο, ξεκινήσαμε από την επιφάνεια της θάλασσας με θερμοκρασία 31°C, πήγαμε σε υψόμετρο 4.800μ. στη Βολιβία (σημείωση: η κορυφή του Ολύμπου είναι στα 2918μ.), που η θερμοκρασία το βράδυ είναι 4°C και η έλλειψη οξυγόνου σου προκαλεί ζαλάδα, και μετά κατεβήκαμε ξανά στην επιφάνεια της θάλασσας καθώς η Λίμα είναι παραθαλάσσιο μέρος, συναντήσαμε καταιγίδες, χιονόπτωση, μέχρι και χιονοθύελλα, προσπεράσαμε χάρη στην αστυνομία μποτιλιαρίσματα χιλιομέτρων σε κάτι στενούς και γεμάτους στροφές δρόμους στα βουνά της Βολιβίας που κάνουν την Κατάρα να μοιάζει με άνετη εθνική οδό, μείναμε νηστικοί πάνω από μια μέρα γιατί τα μαγαζιά στα χωριά πάνω στις Άνδεις δεν έχουν μηχάνημα για κάρτες, το λεωφορείο χάλασε δυο φορές και πέρα απ' όλα αυτά, σε κάποιο χωματόδρομο της Βολιβίας που μας έβγαλε το GPS έπρεπε να κατέβουμε να καθαρίσουμε τα χώματα με φτυάρια! Όλα αυτά για να δούμε 90' ποδόσφαιρο.
Α ναι, να μην ξεχάσω να αναφέρω πως αν χάσουμε το Σάββατο, μετά έχουμε να κάνουμε όλο αυτό το ταξίδι ανάποδα με την ψυχολογία στα τάρταρα.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/2241158173044408?locale=el_GR)
-
Οι περισσότεροι τον μάθαμε από το «Narcos», εκεί που υποδύθηκε τον Εσκομπάρ και μαγνήτισε τα βλέμματα ακόμα και με εκείνο το απλό τράβηγμα του παντελονιού προς τα πάνω που έκανε ανά διαστήματα.
Στην πραγματικότητα, ο ηθοποιός Βάγκνερ Μόουρα είχε ήδη πίσω του πάνω από 15 χρόνια καριέρας και αρκετά βραβεία. Φέτος πρόσθεσε μια ακόμα πολύ καλή ερμηνεία στο βιογραφικό του, με την παρουσία του στο «The Secret Agent». Χάρη σε αυτή έγινε ο πρώτος Βραζιλιάνος ηθοποιός που συμπεριλαμβάνεται στις υποψηφιότητες για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Εκτός από καταξιωμένος ηθοποιός (και σκηνοθέτης), ο Μόουρα είναι γνωστός στη Βραζιλία και για μια ακόμα ιδιότητα του: Είναι οπαδός της Βιτόρια, της ομάδας της περιοχής του. Και όχι μόνο στα χαρτιά. Σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται αναφέρεται και στην, όχι και τόσο φημισμένη, ομάδα του, μιλάει για ποδόσφαιρο (πρόσφατα ήταν καλεσμένος σε ένα ποδοσφαιρικό podcast όπου μίλησε και για την εθνική Βραζιλίας) ενώ συνεχίζει να πηγαίνει στο γήπεδο όποτε μπορεί. Ακόμα και την εποχή που η φήμη του είχε φτάσει στο ζενίθ λόγω του «Narcos», πήγαινε να τη δει στη 2η κατηγορία που έπαιζε τότε.
Μια από τις πιο διάσημες δηλώσεις του, "Το να είμαι οπαδός της Βιτόρια είναι ένα θεμελιώδες κομμάτι της ζωής μου", έγινε μάλιστα σλόγκαν της ομάδας. Μιας ομάδας με 126 χρόνια ιστορίας που δεν έχει κερδίσει ποτέ κάποιον εθνικό τίτλο. "Ένα από τα πιο μαγικά πράγματα στο ποδόσφαιρο είναι όταν ο κόσμος συνεχίζει να υποστηρίζει την ομάδα παρ' όλο που αυτή συνήθως χάνει. Εμείς δεν κερδίζουμε συχνά αλλά είμαστε εκεί συνέχεια. Είναι φανταστικό αυτό. Αυτό το δέσιμο που νιώθεις στο γήπεδο με ανθρώπους που δεν ξέρεις κι όμως υποφέρετε μαζί είναι κάτι απίστευτο, που δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις."
Για να γιορτάσει την υποψηφιότητα του διάσημου οπαδού της η Βιτόρια έπαιξε το Σάββατο στον αγώνα πρωταθλήματος με την Ατλέτικο Μινέιρο με φανέλες που αντί για τα ονόματα των παικτών είχαν ονόματα από χαρακτήρες που έχει υποδυθεί ο Μόουρα.
Για την ιστορία, η Βιτόρια κέρδισε το παιχνίδι με 2-0 έχοντας ως σκόρερ του πρώτου γκολ (με απ'ευθείας εκτέλεση φάουλ) τον... Πάμπλο Εσκομπάρ.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/652679105_1384908707004918_819571430527461481_n.jpg?_nc_cat=108&ccb=1-7&_nc_sid=13d280&_nc_ohc=P8t5muZVKk4Q7kNvwEHRw1V&_nc_oc=AdmkiM_Ew9otaAjzvojGmlRLnNFPRl_E3f4BJk4RufS57rQi2AmSYsbV-YE0QFp3yMwo5AyxoE69-XjRegSrFFqg&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=Z06ht72CfExOBlyPcvvoTw&_nc_ss=8&oh=00_AfwodYrqNiP0JfuHAthdVKPpf6YxvvsRWJXYgE8kEVU3iA&oe=69BE1A98)
H 11αδα με την οποία κατέβηκε η Βιτόρια το Σάββατο. 11 ρόλοι από την καριέρα του Μόουρα.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/653704852_1384956957000093_2107966464474673850_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=1-7&_nc_sid=a0f3c3&_nc_aid=0&_nc_ohc=vvAi55tU42IQ7kNvwHuSUfH&_nc_oc=AdlXn4raIoCsa0tiwJZjNx8o9_HzuQKCJCL0Qv4xp3WCRdGweEBeNPnZD1qGnZbwgDc5rJvhwBCIdr0fD2pezT0k&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=ZDgS8Kke0KTs69o97kA9_A&_nc_ss=8&oh=00_AfybKMFnergfpa8c5S40bHdo_oYiaefpsNyCmNiMEkMSyw&oe=69BE2BCC)
Είναι 2017, έχεις μόλις τελειώσει μέσα σε λίγες μέρες το Narcos, κοιμάσαι-ξυπνάς με την εικόνα του Εσκομπάρ να καθαρίζει κόσμο, πας στο γήπεδο για να ξεσκάσεις και δίπλα σου κάθεται αυτός ο τύπος.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/653704218_1384957923666663_8694578976545711328_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=a0f3c3&_nc_ohc=JT8PjHgJEFQQ7kNvwELdPDi&_nc_oc=AdmZmVUje0wnatfe0d5KZ3I1gSIVc3IgzVA6fUTtpx7VIKB1x6250cD5mJVGbP8HK-MpPSAaNH8iQ6FveOVSskZw&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=mspaGqMQruDKVbF9MribUg&_nc_ss=8&oh=00_AfzAgmtHnW-jr3GNeA8G4DsGUU-CjP7LvB9XajolctKUGg&oe=69BE217D)
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1384908703671585&set=a.601410508688079&locale=el_GR)