PAS.gr Forum
Αθλητικά => άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο => Μήνυμα ξεκίνησε από: vagge-lakis-buffon στις Σαβ 14 Απρ 2012 20:01
-
Πέθανε από ανακοπή ο Μοροζίνι!
Σοκ στην Ιταλία καθώς ο 26χρονος ποδοσφαιριστής Πιερμάριο Μοροζίνι της Λιβόρνο, που κατέρρευσε κατά τη διάρκεια του ματς με την Πεσκάρα, πέθανε τελικά από ανακοπή καρδιάς.
Ο Πιερμάριο Μοροζίνι έπεσε ξαφνικά στον αγωνιστικό χώρο στο 31ο λεπτό και αμέσως το ματς διακόπηκε, με τους πάντες να καλούν σε άμεση βοήθεια. Στον παίκτη έγιναν καρδιακές μαλάξεις και μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο της Πεσκάρα με ασθενοφόρο κι ενώ όλοι οι παίκτες των δύο ομάδων ξέσπασαν σε κλάματα!
Ο ιταλικός Τύπος ανέφερε ότι ο παίκτης ήταν ζωντανός όταν έφυγε με το ασθενοφόρο, χάρη στις καρδιακές μαλάξεις, αλλά η κατάσταση του ήταν σοβαρή. Μία ώρα μετά, τελικά, ανακοινώθηκε ο θάνατος του στο νοσοκομείο της Πεσκάρα...
Ο Μοροζίνι ήταν μόλις 26 ετών καθώς είχε γεννηθεί στις 5/7/86...
Piermario Morosini collapsing during game 14 april 2012 (http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=zgjhe-xe7PA#ws)
:( :( :( Κριμα, 26 χρονων μονο RIP Permario
-
Αποσύρεται το "25" του Μοροζίνι
Η θλίψη για τον απροσδόκητο και τραγικό χαμό του Πιερμάριο Μοροζίνι είναι λογικό να μην έχει καταλαγιάσει ακόμη και ούτε πρόκειται τουλάχιστον έως την τέλεση της νεκρώσιμης ακολουθίας την ερχόμενη Τετάρτη στο Μπέργκαμο.
Στη Λιβόρνο αρνούνται ακόμη να πιστέψουν τον τρόπο που έφυγε από τη ζωή ο 25χρονος μέσος και τιμώντας τη μνήμη τους αποφάσισαν να αποσύρουν τη φανέλα με το Νο25.
Εν τω μεταξύ, η διοίκηση του ιταλικού συλλόγου ζήτησε από τα μέσα ενημέρωσης, ηλεκτρονικά και έντυπα, να σταματήσουν την προβολή βίντεο και εικόνων από τη στιγμή της κατάρρευσης του Ιταλού ποδοσφαιριστή στο παιχνίδι με την Πεσκάρα από σεβασμό στην οικογένειά του που πενθεί.
-
Καλά πάμε....Τώρα αυτό,πιο πριν στην Αγγλία,λίγο πιο πριν στο βόλει πάλι στην Ιταλία και η λίστα μεγαλώνει συνέχεια... :(
-
(και) για κατι τετοια θελουμε το ποδοσφαιρο οπως ηταν παλια...
Ε-Ρ-Α-Σ-Ι-Τ-Ε-Χ-Ν-Ι-Κ-Ο
-
καρδιά - καρδιά - συκώτι - καρδιά κλπ.
Πουέρτα - Βερόνικα Γκόμες - μπουάμπα - Μοροζίνι
Και να το δάκρυ κορομηλο και να οι πλερέζες
Σσσσς... ενός λεπτού σιγή, κατασκευάζουμε ήρωες για να αφήνουν λουλούδια οι οργανωμένοι.
ΥΓ: Ασχετο, αλήθεια αυτή η ψυχή ο γκαλέτι τι κάνει;
-
ΥΓ: Ασχετο, αλήθεια αυτή η ψυχή ο γκαλέτι τι κάνει;
μη ξεχναμε και τον Κοντη του ΑΠΟΕλ που κατα τυχη γλιτωσε...
Δυστυχως ολα αυτα δεν ειναι τυχαια..
δεν μπορει ποδοσφαιριστες 25-30-35 χρονων να εχουν συγγενεις καρδιοπαθειες και να μη το εχουν αντιληφθει σε τοσα χρονια καριερας.
το σταματαω εδω...
ενα πραγμα θα πω μονο.
ειναι δυνατον γηπεδα οπως πχ της μαντσεστερ, της τσελσι, της μπαρτσελονα
που φιλοξενουν 100.000 κοσμο
να μην εχουν 1 γαμημενο απινιδωτη???
δηλαδη εχεις ενα μπατζετ πενταετιας 1 δισεκατομμυριο
και τσιγκουνευεσαι τα 4-5 χιλιαρικα (το πολυ)
Για μενα θα πρεπει αυτο το γαμημενο μηχανηματακι
να ειναι υποχρεωτικο σε οποιαδηποτε μαζωζη αθλητικη η καλιτεχνικη ανω των 500 ατομων.
καλα για την Ελλαδα δεν το συζηταμε καν
εδω υπαρχουν κεντρα υγειας που δεν μπορουν να κανουν καρδιακη αναταξη ειτε λογο ελλειψης μηχανηματων
ειτε λογω ανειδικευτου προσωπικου
-
δεν μπορει ποδοσφαιριστες 25-30-35 χρονων να εχουν συγγενεις καρδιοπαθειες και να μη το εχουν αντιληφθει σε τοσα χρονια καριερας.
Αν δεν κανω λαθος, η συγγενής καρδιοπαθεια, ειναι κατι που εχεις απο οταν γεννήθηκες και σε ενα απλο καρδιογραφημα σαν αυτα που κανει καποιος για να γραφει πχ στο κολυμβητηριο ή σε εναν αθλητικό συλλογο, φαινεται απο ενα απλο γιατρο.
Τωρα πως ειναι δυνατόν να μην το ειχαν καταλάβει ειναι αξιο αποριας.
Τελος πάντων...
-
μη ξεχναμε και τον Κοντη του ΑΠΟΕλ που κατα τυχη γλιτωσε...
Μην ξεχνατε και ενα δικο μας παιδι το Σαιτιωτη που σταματησε προωρα την καριερα του για προβλημα στην καρδια του.
Απλα ειναι τετοια ωρα τετοια λογια.
Αμα καποιος εχει το μισο του σοι με καρδιοπαθεια, ΑΙντζ, ψωριαση κτλ τοτε να παρει απο μικρος αποφαση να παει στην πλατεια να κρεμαστη.
Το εν λογο παλικαρι να ειναι καλα εκει που παει.
Γιατι και ο παραδεισος θελει ποδοσφαιριστες
-
Δεν είδα κάποιο θέμα εκτός αν μου ξέφυγε...
Λέω να κάνω την αρχή με το παρακάτω θέμα...
http://stadiodellaroma.com/ (http://stadiodellaroma.com/)
http://en.wikipedia.org/wiki/Stadio_della_Roma (http://en.wikipedia.org/wiki/Stadio_della_Roma)
Stadio Della Roma New As Roma Stadium (http://www.youtube.com/watch?v=OfqiAkwC6IE#)
Και το βασικό....
Financing will come from naming rights, sponsors and priority seating proceeds, while bank loans and equity will finance construction.
http://www.dailymail.co.uk/sport/football/article-2589831/AS-Roma-unveil-plans-state-art-stadium-inspired-Colosseum.html (http://www.dailymail.co.uk/sport/football/article-2589831/AS-Roma-unveil-plans-state-art-stadium-inspired-Colosseum.html)
Υπάρχουν κάποια θεματάκια και δυσκολίες αλλά θα ξεπεραστούν...
Α ναι και αυτοί είχαν μείνει παλιά στις μακέτες αλλά τώρα είναι κοντά στο όνειρο ενός νέου γηπέδου..
Stadio Franco Sensi - AS Roma NEW Stadium - www.olasz-foci.hu (http://www.youtube.com/watch?v=uCOx3n4J1D0#)
-
Ένας 15χρονος δεύτερος γκολκίπερ στη Μίλαν! 18 Φεβ. 2015
Απίστευτο και όμως... ιταλικό! Στο ερχόμενο ματς πρωταθλήματος κόντρα στην Τσεζένα η Μίλαν θα παραταχθεί έχοντας ως αναπληρωματικό γκολκίπερ του Αμπιάτι έναν 15χρονο. Διαβάστε το story.
Ο Τζανλουίτζι Ντοναρούμα είναι ένας ιδιαίτερα προικισμένος τερματοφύλακας που αγωνίζεται στην ομάδα Primavera της Μίλαν από τα 14 του χρόνια και με εφόδιο τα 197 εκατοστά του αλλά και το πλούσιο ταλέντο του μετράει ήδη 2 συμμετοχές με την Κ16 και ισάριθμες με την Κ17 της εθνικής Ιταλίας.
Για να τον εντάξουν στο δυναμικό τους είχαν μάλιστα ενδιαφερθεί έντονα πριν από σχεδόν δύο χρόνια Ίντερ, Γιουβέντους και Φιορεντίνα όμως ο ίδιος ήταν εκείνος που επέλεξε Μίλαν καθώς "ήμουν πάντα οπαδός των ροσονέρι".
Ε λοιπόν η πίστη του στους κοκκινόμαυρους του Μιλάνου φαίνεται πως δικαιώνεται με το καλημέρα καθώς σε λίγες ημέρες από τώρα αναμένεται να ζήσει μία πρωτόγνωρη εμπειρία: να βρεθεί στον πάγκο της πρώτης ομάδας δίπλα στον Φιλίπο Ιντσάγκι.
Ο Ντιέγκο Λόπεθ είναι τιμωρημένος και ο Αγκάτσι τραυματίας κάτι που σημαίνει πως μοναδικός διαθέσιμος τερματοφύλακας για το ματς με την Τσεζένα είναι ο Κρίστιαν Αμπιάτι, με τον τεχνικό των "ροσονέρι" να αποφασίζει λοιπόν να έχει στον πάγκο για αναπληρωματικό πορτιέρε τον 15χρονο Ντοναρούμα!
Αξίζει δε να σημειωθεί πως για να μπορέσει να κάτσει στον πάγκο την ερχόμενη Κυριακή θα χρειαστεί -σύμφωνα με κανονισμό της ιταλικής λίγκας- ειδικό χαρτί από γιατρό, που να εγγυάται πως σε ηλικία 15 ετών δεν έχει κάποιο πρόβλημα να συγκρουστεί με ενήλικους αντιπάλους!
Η διοίκηση των "ροσονέρι" ήρθε μάλιστα σε συμφωνία με την ομοσπονδία για να χάσει ο παίκτης ένα φιλικό της Ιταλίας Κ17 προκειμένου να βρεθεί στον πάγκο της Μίλαν, με τον Ντοναρούμα να θέλει ακόμα μία εβδομάδα (25/2) για να κλείσει 16 χρόνια ζωής.
Δείτε τον Τζανλουίτζι Ντοναρούμα εν δράσει με τη φανέλα της Μίλαν:
https://www.youtube.com/watch?v=4yeBY-sng-0 (https://www.youtube.com/watch?v=4yeBY-sng-0)
http://www.sport24.gr/football/omades/Milan/enas-15xronos-deuteros-gkolkiper-sth-milan.3312744.html (http://www.sport24.gr/football/omades/Milan/enas-15xronos-deuteros-gkolkiper-sth-milan.3312744.html)
Ντοναρούμα: Εγινε ο νεότερος τερματοφύλακας στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου [βίντεο] 26|10|2015
Ο Τζιανλουίτζι Ντοναρούμα έγινε ο νεότερος τερματοφύλακας που αγωνίζεται στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου αφού πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Μίλαν σε ηλικία 16 ετών και 8 μηνών.
Ο Σίνισα Μιχαϊλοβιτς το έλεγε όλη την εβδομάδα όμως οι ρεπόρτερ της Μίλαν δεν τον πίστευαν. Τελικά ο προπονητής των «ροσονέρι» άφησε στον πάγκο τον Ντιέγκο Λόπεθ και έδωσε φανέλα βασικού στον πιτσιρικά Τζιανλουίτζι.
Ο Ντοναρούμα σε ηλικία 16 ετών και 8 μηνών έγινε ο νεότερος τερματοφύλακας της Serie A. Η ομάδα του επικράτησε 2-1, ο ίδιος ήταν σταθερότατος, δεν φέρει ευθύνη για το γκολ της Σασουόλο και αναμένεται να μονιμοποιηθεί στη Μίλαν της νέας εποχής.
Μάνατζέρ του, ο δαιμόνιος Μίνο Ραϊόλα, ο οποίος κάνει λόγο για τον επόμενο καλύτερο τερματοφύλακα όλου του κόσμου. Πριν καν ολοκληρώσει το σχολείο, ο Τζιανλουίτζι έχει γίνει ήδη πρώτο θέμα συζήτησης σε ολόκληρη την Ιταλία. Με τα 197 εκατοστά του κορμιού του, ονειρεύεται να ξεπεράσει το ίνδαλμά του, έναν άλλον Τζιανλουίτζι. Τον Μπουφόν.
https://www.youtube.com/watch?v=o2xf4rMd1h4 (https://www.youtube.com/watch?v=o2xf4rMd1h4)
http://www.iefimerida.gr/news/232719/ntonaroyma-egine-o-neoteros-termatofylakas-stin-istoria-toy-italikoy-podosfairoy-vinteo (http://www.iefimerida.gr/news/232719/ntonaroyma-egine-o-neoteros-termatofylakas-stin-istoria-toy-italikoy-podosfairoy-vinteo)
https://www.youtube.com/watch?v=fYlnEA4D24g (https://www.youtube.com/watch?v=fYlnEA4D24g)
-
Στην Ελλάδα στα 25 είσαι ταλέντο και στα 30 τελειωμένος. 5 χρόνια ποδόσφαιρο. Αυτά βλέπει η Τροϊκα και θα φτάσει στα 80 να παίρνουμε σύνταξη. :P :P :P :P
-
Τα 10 αφεντικά στις ιταλικές κερκίδες: από το «ψοφίμι» μέχρι τον αρχηγό που απαγορεύεται να μπει σε γήπεδο για 20 χρόνια!
(https://3.bp.blogspot.com/-QALMf_P-LsA/V9iPXZ5KkUI/AAAAAAAAV1U/ILDYI0Vn8ckw9eYluilqU-TPJtfaJMb2QCLcB/s1600/01960255650.jpg)
Από τη Νάπολη στο Τορίνο, από τη Ρώμη στο Μιλάνο και μετά στη Κατάνια, τη Μπρέσια, τη Βερόνα. Κάθε κούρβα έχει το αφεντικό της. Κάθε αφεντικό έχει το δικό του «χώρο», «κυβερνά» τη δική του κούρβα.
Κάθε τέτοιος «χώρος» έχει τους δικούς του κανόνες. Ενας άνθρωπος (ή σχεδόν) μόνο στο κουμάντο. Ενας που αποφασίζει για όλους. Οι «όλοι» τον υπακούν και τον ακολουθούν. Αυτά είναι δέκα «αφεντικά» στις ιταλικές κούρβες, όπως μεταφέρθηκαν από την προσπάθεια που έκανε η ιταλική εφημερίδα Repubblica ώστε να χαρτογραφήσει το κίνημα των ultras της Ιταλίας.
«Genny a carogna»
(https://2.bp.blogspot.com/-2H03iyKMRGQ/V9iEnyl-hrI/AAAAAAAAVzk/MQCAkavh1D0znX0zu_hC_GLfvf2jhdXEQCLcB/s1600/01960255630.jpg)
Ο Τζενάρο Ντε Τομάζο δεν είναι ένας οπαδός όπως όλοι οι άλλοι . Όχι μόνο για το συγκεκριμένο υποκοριστικό «a carogna», «ψοφίμι, πτώμα» που αυτό και μόνο αξίζει περισσότερο από κάθε βιογραφικό. Αλλά για την οικογένειά του, της οποίας η ιστορία του εγκλήματος του δρόμου είναι συνυφασμένη με δύο φατρίες της Καμόρα: τους Misso του Rione Sanita και τους Τζουλιάνο της περιοχής Φοτσέλα.
Υπάρχει ο θείος, ο Τζουζέπε Ντε Τομάζο, ο επονομαζόμενος «δολοφόνος». Και υπάρχει και ο πατέρας του Τζενάρο, ο Τσίρο, ο οποίος έχει καταδικαστεί για σχέση με την Καμόρα και για ναρκωτικά, με ποινή σε πρώτο βαθμό 24 χρόνια. «Είναι σταθερός προμηθευτής ναρκωτικών των Τζουλιάνο», αναφέρεται στην απόφαση.
Ο «Genny» μεγάλωσε σε αυτό το περιβάλλον εκεί. Διαθέτει ένα μπαρ στην καρδιά της περιοχής Φορτσέλα και ανέβηκε στην ιεραρχία των Mastiffs, στους οποίους είναι αρχηγός τους. Για όσους δεν γνωρίζουν το εν λόγω γκρουπ των ultras της Νάπολι, θεωρούνται οι πιο βίαιοι οπαδοί, θερμόαιμοι και θερμοκέφαλοι.
Ο Ντε Τομάζο έχει «φάει» τρεις απαγορεύσεις πρόσβασης σε αθλητικές εκδηλώσεις (το λεγόμενο Daspo στην Ιταλία), η πρώτη το 2001, η δεύτερη το 2011 που αποσύρθηκε και η τρίτη μετά τα γεγονότα του τελικού του Κυπέλλου Ιταλίας με τη Φιορεντίνα, όπου του επιβλήθηκε πενταετής αποκλεισμός.
Στο παρελθόν του υπάρχουν κατηγορίες για ληστεία και διακίνηση, αλλά στο ποινικό του μητρώο δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο που να τον συνδέει απευθείας με τη Μαφία. «Αυτός είναι ο αρχηγός όλης της κούρβας της Νάπολι» υπέδειξε το 2008 ο «μετανοημένος» Εμίλιο Ζαπάτα Μίσο, απεικονίζοντας στους δικαστές την γεωγραφία των ultras του Σαν Πάολο με τα ονόματα των στοιχείων της Μαφίας που διείσδυσαν στην κούρβα.
Μιλάνο και Τορίνο
(https://4.bp.blogspot.com/-01qrnyQOmOw/V9iGmg4z-JI/AAAAAAAAVzs/Dgv2WxClU8oasAHT7QsAR7tRWNRPVa_PwCLcB/s1600/01960255631.jpg)
Μίλαν, Ιντερ και Γιουβέντους εναι ορκισμένοι αντίπαλοι. Και στο γήπεδο και στην κερκίδα. Και τα αφεντικά της κούρβας των τριών μεγάλων ιταλικών ομάδων συχνά-πυκνά έχουν δείξει ιδιαίτερη αγάπη τους για δουλειές
Για την μπίζνα των εκτός έδρας παιχνιδιών και του merchandising, για την «μαύρη» πολιτική. Ποιοι είναι οι τρεις αρχηγοί που λύνουν και δένουν σε Μίλαν, Γιουβέντους και Ιντερ;
Ονομάζονται Τζανκάρλο Λομπάρντι ο επονομαζόμενος «Sandokan», Λορίς Γκραντσίνι και Φράνκο Καραβίτα για όλους «Φρανκίνο». Πίσω από αυτούς βαρύνει εδώ και καιρό η σκιά του οργανωμένου εγκλήματος.
Ο «Sandokan», επιχειρηματίας στη Ferrari, εμφανίζεται πια ελάχιστα στην κούρβα σουντ στο Σαν Σίρο. Την ελέγχει, όμως. Το δεύτερο διάζωμα των μιλανίστι είναι δικό του έργο. Το 2007 κατέληξε μέσα για την ενέδρα με πυροβολισμούς απέναντι σε έναν ultra του γκρουπ Commandos Tigre με επικεφαλής τον Ρίκι Καρντόνα.
Αυτή ήταν η πιο βίαιη διαμάχη στο εσωτερικό της κούρβα σουντ. Και φυσικά η σχέση του «Sandokan» με την αστυνομία δεν είναι μονάχα αυτή, από συλλήψεις και κατηγορίες άλλο τίποτα, από ξέπλυμα χρήματος και απάτη με τράπεζες μέχρι ληστεία, τραυματισμούς και απόπειρα φόνου
(https://3.bp.blogspot.com/-gzfnxhrydwg/V9iHR8DUYeI/AAAAAAAAVz0/wH8HAb--SsEJic4MZYB0y9-1-tYOt28gwCLcB/s1600/01960255633.jpg)
Ο Γκραντσίνι είναι επικεφαλής ενός εκ των μεγάλων συνδέσμων της Γιουβέντους. Πρωταθλητής του πόκερ, όπως αναφέρει η ιταλική εφημερίδα, θεωρείται ένας άνδρας κοντά στη Κόζα Νόστρα και σε συμμορία της Καλαβρίας. Η αστυνομία του Μιλάνου τον θεωρεί «ικανότατο στο να καλύπτει τα ίχνη του κυρίως εκείνα που αφορούν την εισχώρησή του σε εγκληματικούς κύκλους σημαντικούς».
(https://1.bp.blogspot.com/-3kWGSZyYAzc/V9iGzW1tWtI/AAAAAAAAVzw/XcR7n2QnchgHIdD3hKvfprbBN7ONRSYSwCLcB/s1600/01960255632.jpg)
Σήμερα, πάντα με το ρεπορτάζ της Repubblica, είναι όλοι τους εκεί και διοικούν περισσότερο από πριν. Ξυλοδαρμοί, αγώνες για την εξουσία, αυτή που είχε ως πρωταγωνιστές εκείνα τα χρόνια, παρένθεση Ιντερ, τον «κακοποιό» Νίνο Τσικαρέλι, ιδρυτή των «νερατζούρι» Viking και τον «Φρανκίνο» Καραβίτα, ιστορικό αρχηγό των Boys.
Ρόμα και Λάτσιο
(https://4.bp.blogspot.com/-LLyUurrmysA/V9iIjXwHrtI/AAAAAAAAV0E/8fwGoHi6s3cqQIhxGAkcslVaAuL0ZVckACLcB/s1600/01960255634.jpg)
Οπως και ο «a carogna» και ο Ντανιέλε Ντε Σάντις, γνωστός και ως «Gastone», ο ρομανίστα οπαδός που συνελήφθη μετά τον τελικό του κυπέλλου Ιταλίας που είχε νεκρό Ναπολιτάνο μετά από πυροβολισμούς, είχε τη διαχείριση αυτός ενός μπαρ-κλαμπ, το οποίο θεωρείται σημείο συνάντησης των εξτρεμιστών όλης της πόλης.
Δεν είναι πλέον αυτός που κάνει το κουμάντο μέσα στο Ολίμπικο αλλά έτσι κι αλλιώς, στο κέντρο της σουντ, από τη δεκαετία του ’70 κανείς δεν μπορεί να μετακινήσει τους Fedayn, της Ρόμα με επικεφαλής τον Φάμπιο Καταλάνο.
(https://3.bp.blogspot.com/-11r5-MXJs78/V9iItUDcoRI/AAAAAAAAV0I/UcUs01TnOLMGpNAuGOWz8VLFvF6u-t8AwCLcB/s1600/01960255635.jpg)
Στη Λάτσιο μεριά, στους Irriducibili ο ιεράρχης είναι ακόμα ο Φαμπρίτσιο Πισιτέλι, με παρατσούκλι «Diabolik»: 49 ετών, έχει κάνει φυλακή για διακίνηση ναρκωτικών μεταξύ της Ιταλίας και της Ισπανίας ενώ πρόσφατα βρέθηκε με μια περιουσία που δεν μπορούσε να δικαιολογήσει.
Λιβόρνο
(https://4.bp.blogspot.com/-H8VUSA5nZJs/V9iIblw0WQI/AAAAAAAAV0A/20C30R3jU0sx2htO9teXDJpu0tsToqOmwCLcB/s1600/01960255636.jpg)
Για να βρούμε τους «κόκκινους» οπαδούς θα πρέπει να πάμε στο Λιβόρνο, γη των πρώην Brigate Autonome Livornesi και στη μικρή Τεράμο. Εδώ θα ανακαλύψει κανείς την ιστορία του Νταβίντε Ρόσι, 31 ετών, ηγέτης του Τεράμο Ζέζα, της πιο αριστερής ομάδας της Ιταλίας. Καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης έξι ετών για την επίθεση στους καραμπινιέρι το 2011, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης των Αγανακτισμένων.
Από τη Βερόνα στην Κατάνια
(https://3.bp.blogspot.com/-WevatILQcj0/V9iJY-SwcYI/AAAAAAAAV0M/vRQR7Vs2rjYQWADWNGM0buFQMUHlB8MNQCLcB/s1600/01960255637.jpg)
Ηταν η μαφία και τα αφεντικά της Μπρανκάτσο, σύμφωνα με τις έρευνες της αστυνομίας πίσω από το πανό εναντίωσης «Uniti contro il 41 bis» στο άρθρο της Repubblica, με μέτρα τα αποκαλούμενα «σκληρή φυλακή» και το συνοδευτικό «Μπερλουσκόνι ξέχασες τη Σικελία» στο ματς Παλέρμο-Ασκολι το 2002.
Τώρα, συνεχίζει το ρεπορτάζ της εφημερίδας, η πιο επικίνδυνη κούρβα στη Σικελία είναι εκείνη στη Κατάνια. Είναι στα χέρια του Μικέλε Σπαμπινάτο. Αυτός είναι που το Μάρτιο του τρέχοντος έτους υπέγραψε μια επιστολή εξ ονόματος όλων των οπαδών των «ροσομπλού» ενάντια στον πρόεδρο Πουλβιρέντι. Είναι αποκλεισμένος από τα γήπεδα, αλλά για τους τιφόζι της ομάδας του παραμένει λαϊκός ηγέτης.
(https://4.bp.blogspot.com/-b5mbxwPOoLc/V9iJ2-8Of-I/AAAAAAAAV0U/9BD6v53aRW8q7WHHz5tb0wa_Wgt07-gMQCLcB/s1600/01960255638.jpg)
Υπάρχει τώρα και κάποιος που… δραπέτευσε από την κούρβα και σήμερα είναι φυγόδικος στην Κόστα Ρίκα. Ο Αντρέα Φαντάτσι, ιστορικός ηγέτης του διαλυμένου γκρουπ Brigate Gialloblù της Ελλάς Βερόνα.
Σήμερα, η κούρβα είναι αυτοδιαχειριζόμενη, η υποστήριξη είναι αυθόρμητη «αλά Αγγλικά»: Είπαν φτάνει πια στα γκρουπ και τους ηγέτες. Είναι πάρα πολύ αναγνωρίσιμοι. Πολλά τα θέματα με το νόμο, όταν οι δικαστές θέτουν υπό πίεση τις «ανήσυχες» εξέδρες.
(https://3.bp.blogspot.com/-W-59pNom8so/V9iJ8HHt0LI/AAAAAAAAV0Y/CiNLW5152oMhC0AgLVpn2i-ePLUaMGPIwCLcB/s1600/01960255639.jpg)
Αυτή είναι η περίπτωση στο Μπέργκαμο και την Μπρέσια. Η κούρβα νορντ της Αταλάντα, με επικεφαλής τον Κλαούντιο Γκαλιμπέρτι τέθηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου από την εισαγγελέα Κάρμεν Πουλιέζε για χρόνια βίας, ιδίως για την επίθεση με μολότοφ στον πρώην υπουργό Μαρόνι, ο οποίος θεωρήθηκε ένοχος γιατί εισήγαγε τη μισητή κάρτα του οπαδού.
Οι «μπρεσιάνι» μεταξύ τιμωρίες αποκλεισμού και εσωτερικούς διαχωρισμούς δεν τα πηγαίνουν καλύτερα. «Ούτε να το σκεφτούμε ότι θα μας φακελώσει το κράτος», επαναλαμβάνει ο Ντιέγκο Πιτσινέλι του γκρουπ Brescia 1911.
Η 10άδα της Repubblica
Η Repubblica υποστηρίζει πως η παρακάτω δεκάδα είναι οι τιφόζι που ελέγχουν, οι ίδιοι ή με αντιπροσώπους τους, τις κούρβες των ιταλικών γηπέδων.
(https://4.bp.blogspot.com/-8r3ryqtyqAE/V9iMD64XNdI/AAAAAAAAV0k/p7IUIq_JUOslvFnCrBBLtXbnDOeNscnxQCLcB/s1600/01960255640.jpg)
Κατάνια - Ο Μικέλε Σπαμπινάτο, 39 ετών έχει τιμωρηθεί με αποκλεισμό, αλλά εξακολουθεί να διαχειρίζεται την κούρβα της.
(https://2.bp.blogspot.com/-EuFiqu5ofsU/V9iMgf485oI/AAAAAAAAV0o/dT6fyYcDTmMcV_wTBIdg82kKRvX9FWv2ACLcB/s1600/01960255641.jpg)
Λάτσιο - Φαμπρίτσιο Πισιτέλι, 49 ετών, ο ηγέτης των Irriducibili.
(https://1.bp.blogspot.com/-7KNsH_UH36k/V9iMvNgePaI/AAAAAAAAV0s/u4HwX3cCM8UC46ktPwNSiFbvusD0hzWEgCLcB/s1600/01960255642.jpg)
Μπρέσια - Ο Ντιέγκο Πιτσινέλι, του γκρουπ ultras Brescia 1911, έχει εντολή εκδίωξης από την πόλη της Μπρέσια, του εμποδίζεται δηλαδή η παρουσία στην πόλη.
(https://2.bp.blogspot.com/-O3mB4Dc0QgM/V9iNN6qk5zI/AAAAAAAAV04/FtcI6E1yA4U4lovT4Nmqa5d2uyKkKGoawCLcB/s1600/01960255643.jpg)
Γιουβέντους - Ο Λορίς Γκραντσίνι από το Μιλάνο.
(https://3.bp.blogspot.com/-Q0mHB3_gQFQ/V9iNZJ6-LBI/AAAAAAAAV08/s2dzvGNbyfEk5EoBRGKxUbgj8oiFrwgZwCLcB/s1600/01960255644.jpg)
Τζένοα - Ο Φαμπρίτσιο Φιλένι, επικεφαλής των ultras της Τζένοα, διέταξε τους ποδοσφαιριστές να πετάξουν τις φανέλες τους στο 0-4 από την Σιένα στις 22 Απριλίου 2012 με την απειλή της εισβολής στο γήπεδο.
(https://2.bp.blogspot.com/-s1AcgtWJjb8/V9iNwFT-_YI/AAAAAAAAV1A/hudmwKRdSpEoG3LqcmmRey5Xbr_hSxo9gCLcB/s1600/01960255645.jpg)
Ιντερ - Συνελήφθη αρκετές φορές ο Φράνκο Καραβίτα, ιδρυτής των Boys και ηγέτης της κούρβας της Ιντερ.
(https://1.bp.blogspot.com/-fr8295k5b0k/V9iOKwH1vhI/AAAAAAAAV1E/Tl18oTN1rIUbScFsLovxVhl_wpkSC7fJwCLcB/s1600/01960255646.jpg)
Τέραμο Ζέζα - Ο 33χρονος Νταβίντε Ρόσι καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης έξι ετών.
(https://1.bp.blogspot.com/-KXHMJHooE0A/V9iOZqT3RKI/AAAAAAAAV1I/5Y1l0ZQNw9YUYqg1gGF9oyBOT6UeNDS0wCLcB/s1600/01960255647.jpg)
Μίλαν - Ο Τζανκάρλο «Sandokan» Λομπάρντι, αρχηγός της κούρβα σουντ της Μίλαν, έχει στο «φάκελό» του κατηγορίες και συλλήψεις για ληστεία, τραυματισμούς, απόπειρα φόνου.
(https://2.bp.blogspot.com/-In4lLEYTz8I/V9iOog1wy_I/AAAAAAAAV1M/3gG1zI9_5XAazfOn4Z7_HhsuMF9kcWUsQCLcB/s1600/01960255648.jpg)
Αταλάντα - Ο ιστορικός ηγέτης των οπαδών της Αταλάντα Κλαούντιο Γκαλιμπέρτι, γνωστός και ως «Bocia» 44 ετών, έχει καμιά 20 χρόνια αποκλεισμό από τις αθλητικές εκδηλώσεις.
(https://1.bp.blogspot.com/-g1iDYbhehuk/V9iO37ESByI/AAAAAAAAV1Q/Md3ZjpCGHWYXLdAiHGwOFcHTKnQlHZbxQCLcB/s1600/01960255649.jpg)
Νάπολι - Ο Τζενάρο Ντε Τομάζο, «Genny a carogna», το αφεντικό της κούρβας της Νάπολι που λύνει και δένει ακόμη και σήμερα.
forzajuve.gr
-
Πω, πω, πω!
Φανταστείτε ένα ανάλογο αφιέρωμα στην Ελλάδα. Με το δικό μας "αφεντικό" της κερκίδας. Τι δούλεμα θα τρώγαμε!
-
Ρε φιλε αυτο σκεφτομουν τωρα....
Ενα αναλογο αφιερωμα με τα αφεντικα των ελληνικων κερκιδων
να γελαμε μεχρι το Πασχα του 2018
-
Θα βάζαν και τη φωτογραφία του;
-
Ευρωχαλονική
-
παντως απ οτι διαβαζω απο τους ιταλους ο καλυτερος σκοτωσε τη μανα του
Μπρέσια - Ο Ντιέγκο Πιτσινέλι, του γκρουπ ultras Brescia 1911, έχει εντολή εκδίωξης από την πόλη της Μπρέσια, του εμποδίζεται δηλαδή η παρουσία στην πόλη.
ωραιος νομος αυτος...
-
Είναι παλιό το άρθρο πάντως και πλέον δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
-
Μπρέσια - Ο Ντιέγκο Πιτσινέλι, του γκρουπ ultras Brescia 1911, έχει εντολή εκδίωξης από την πόλη της Μπρέσια, του εμποδίζεται δηλαδή η παρουσία στην πόλη.
αυτα ουτε στο λουκυ λουκ δεν γινονται
-
Ίδια φάτσα !
http://talentabout.gr/2016/09/ekane-nebouto-me-latsio-o-strakosia-vid/ (http://talentabout.gr/2016/09/ekane-nebouto-me-latsio-o-strakosia-vid/)
Ο 21χρονος πορτιέρο (γεννημένος στις 19/03/1995), γιος του Φώτη Στρακόσια, έκανε χθες (20/09) το ντεμπούτο με την φανέλα της Λάτσιο κόντρα στη Μίλαν, όπου και ηττήθηκαν με 2-0.
Ο νεαρός βρισκόταν στις ακαδημίες του ΑΠΟΕΛ, όταν ο πατέρας του, Φώτης Στρακόσια ήταν προπονητής τερματοφυλάκων της ομάδας.
Ο Θωμάς Στρακόσια ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του, καθώς το 2012 πήγε στον Πανιώνιο, πριν πάρει την μεταγραφή του στην ιταλική ομάδα το 2013.
-
Καλός τερμάς ο πατέρας του. Το παιδάκι δεν το έχω δει ακόμα.
-
μαλακία άρθρο...ο chilly είχε γράψει ένα πολύ καλύτερο εδώ μέσα, σχετικά με την Ιταλία....
-
Λέει αλήθειες πάντως που ίσχυαν. Πως ήταν οι κούρβες στις μεγάλες ομάδες (μες στην διαφθορά) και πως στις μικρές ομάδες υπάρχουν οι κοινωνικές-πολιτικές (αλλά και η ultra φιλοσοφία) προεκτάσεις και πως σε αυτές τις μικρές ομάδες διώκονται οι αρχηγοί για αυτές τις προεκτάσεις, όταν οι άλλοι κάνουν εμπόριο (με ότι θες) και κυκλοφορούν ελεύθεροι.
BOCIA LIBERO
-
http://www.forzajuve.gr/2016/04/juventus-nea_140.html (http://www.forzajuve.gr/2016/04/juventus-nea_140.html)
Αποχαιρετισμός οπαδών στον ηγέτη της κερκίδας της Σαλερνιτάνα...συγκλονιστικό!
-
Με το δικό μας "αφεντικό" της κερκίδας. Τι δούλεμα θα τρώγαμε!
σε μικρογραφία πάντως βάδιζε στα σωστά βήματα, bar, διακίνηση (...όχι μόνο εισιτηρίων)
Προφανώς η αναφορά μου δεν είναι για συγκεκριμένο πρόσωπο ... κάθε ομοιότητα είναι τυχαία ...
-
Φιορεντίνα: Η επιστροφή στον «Μεσαίωνα»
Ο Θοδωρής Βασίλης γράφει για την απόφαση της οικογένειας Ντέλα Βάλε να βάλει πωλητήριο στην Φιορεντίνα και τον κίνδυνο των «βιόλα» να βρεθούν ξανά στο «Μεσαίωνα» όπως το 2002.
Η ατμόσφαιρα πάνω από το «Αρτέμιο Φράνκι» ήταν βαριά, σχεδόν αφόρητη εδώ και καιρό. Το κλασικό εκείνο καλοκαιρινό αεράκι που είναι μήνυμα ότι ακολουθεί η καταιγίδα. Στην Φλωρεντία και τους οπαδούς της Φιορεντίνα η καταιγίδα αυτή ξέσπασε το απόγευμα της Δευτέρας. Μια καταιγίδα ξαφνική αλλά και αναμενόμενη. Τα σημάδια ήταν εκεί και είχαν φανεί ξεκάθαρα εκείνη την αποφράδα Πέμπτη, στην οποία ο υπογράφων ήταν παρών, κόντρα στην Γκλάντμπαχ για την φάση των 32 Europa. Ένα βράδυ που είχε ξεκινήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις κι έδειχνε να οδεύει σε άλλο ένα ευρωπαϊκό θρίαμβο όταν η ομάδα του Πάουλο Σόουζα προηγήθηκε με 2-0 πριν ακολουθήσει η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου με τα τέσσερα γκολ των Γερμανών.
Ένα καταστροφικό βράδυ, χωρίς σημείο επιστροφής. Το γυαλί είχε ραγίσει. Μετά το τέλος του αγώνα εξαγριωμένοι tifosi συγκεντρώθηκαν έξω από το γήπεδο όπου εξέφρασαν τον θυμό τους κατά της διοίκησης. H Curva Fiesole, το πέταλο των οργανωμένων, είχε ξεκινήσει τον ανένδοτο αγώνα κατά της οικογένειας Ντέλα Βάλε και των δύο αδερφών κατηγορώντας τους για έλλειψη οράματος οι οποίοι βλέπουν την Φιορεντίνα σαν την κότα η οποία δεν σταματάει να βγάζει χρυσά αυγά.
Για τρεις ολόκληρους μήνες η οικογένεια Ντέλα Βάλε δεν είχε πει κουβέντα αφού φαινόταν ξεκάθαρα ότι βρισκόταν σε κατάσταση σοκ. Μια οικογένεια που την διακατέχει η αστική ευγένεια, η αγάπη της για την ιστορία, μια οικογένεια η οποία ποτέ δεν είχε και δεν έχει συνηθίσει σε μεθόδους που μπορούσες να βρεις σε άλλες περιοχές και ομάδες της Ιταλίας.
Μέχρι το ματς με την Σασουόλο στις 7 Μαΐου όταν και ήρθε η απάντηση. «Δεν καταλαβαίνω αυτή την στάση του κόσμου. Ίσως ήρθε η ώρα για κάποιες βαθύτερες σκέψεις από την οικογένεια», δήλωνε στους ρεπόρτερ ο Αντρέα Ντέλα Βάλε. Στην άκρη του μυαλού τους η σκέψη για αποχώρηση από την ομάδα όλο και ωρίμαζε.
«Αυτές οι εβδομάδες με έκαναν να σκεφτώ ότι ήρθε η ώρα να κάνω στην άκρη για το καλό της Φιορεντίνα», δήλωνε λίγες ημέρες αργότερα ο Αντρέα σε μια εκδήλωση προς τιμή του αδερφού του Ντιέγκο ο οποίος συντασσόταν στο πλευρό του μικρού του αδερφού. «Η Φλωρεντία είναι ένας παράδεισος για εμάς αλλά και οι άγιοι κάποιες φορές δεν επιθυμούν να είναι στον Παράδεισο. Θα πρέπει επιτέλους να δούμε που οδηγεί όλη αυτή η κατάσταση, αν αυτό το κακό κλίμα προέρχεται από μια μικρή μερίδα φιλάθλων ή αν είναι η άποψη μιας ολόκληρης πόλης», τόνιζε στην Corriere della Sera ο Mr Τod΄s.
Τα λεγόμενα αυτά όπως ήταν λογικό δεν ήχησαν καθόλου καλά στα αυτιά των tifosi με αποτέλεσμα την περαιτέρω αύξηση της έντασης μεταξύ των δύο πλευρών η οποία εξερράγη με την επίσκεψη στο σπίτι του τεχνικού διευθυντή της ομάδας, Πανταλέο Κορβίνο.
Την ίδια ώρα καθημερινές ήταν οι αναφορές των εφημερίδων για το μέλλον των Μπερναρντέσκι, Κάλινιτς και Μπόρχα Βαλέρο δλδ. της αφρόκρεμας της ομάδας, με την πλειοψηφία των δημοσιευμάτων να τους στέλνει σε Γιουβέντους, Μίλαν και Ίντερ ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο το θερμόμετρο της έντασης αφού η διοίκηση δεν είχε πάρει καμία επίσημη θέση έστω για να κατευνάσει τα πνεύματα.
Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια η σχέση της ιδιοκτησίας με τον κόσμο αντί να δυναμώνει, δείχνει να παίρνει εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Από το διάσημο πλέον rosiconi (έκφραση αργκό, της καθομιλουμένης, και σημαίνει τον κακό ζηλιάρη, που θέλει ας πούμε να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα) που είχε ξεστομίσει το 2010 απευθυνόμενος προς τον κόσμο της ομάδας μέχρι και την προ διημέρου επίθεση του διάσημου σχεδιαστή μόδας, και γνωστού για τα βιολετί του αισθήματα, Ρομπέρτο Καβάλι, ο οποίος χαρακτήρισε την παρουσία των Ντέλα Βάλε στον σύλλογο ως ντροπή, τονίζοντας ότι απλά χρησιμοποιούν την ομάδα για να κλείσουν επικερδείς συμφωνίες για τις άλλες τους επιχειρήσεις.
Αλήθεια όμως η οικογένεια Ντέλα Βάλε αξίζει τόσο κράξιμο; Αν γυρίσουμε το χρόνο πίσω το Σεπτέμβριο του 2002 η Φιορεντίνα προσπαθούσε να αναγεννηθεί από τις στάχτες της. Το Ιούνιο του ίδιου έτους ο σύλλογος είχε πτωχεύσει μετά τα τεράστια χρέη που είχε αφήσει ο τότε ιδιοκτήτης Βιτόριο Τσέκι Γκόρι. Τότε εμφανίστηκε η οικογένεια Ντέλα Βάλε μετά το κάλεσμα του τότε Δημάρχου της Φλωρεντίας, Λεονάρντο Ντομενίτσι.
Οι ιδέες του Ντιέγκο Ντέλα Βάλε ήταν εξαρχής ξεκάθαρες. Η εταιρία θα πρέπει να βασιστεί στα δικά της έσοδα και να είναι αυτάρκης, καθώς και η δημιουργία ενός υπερσύγχρονου γηπέδου που θα άλλαζε την δυναμική του συλλόγου μια και καλή. Παράλληλα στόχος του ήταν μεγαλύτερο κομμάτι πίτας από τα τηλεοπτικά για τους μικρούς σε σχέση με τους μεγάλους και για τον λόγο αυτό ανέλαβε κι εκπρόσωπός τους με αποτέλεσμα να έρθει σε αντιπαράθεση με τον απόλυτο κυρίαρχο του ιταλικού ποδοσφαίρου, τον γκουρού της Γιουβέντους Λουτσιάνο Μότζι.
Κάπως έτσι, έφαγε και την πρώτη κρυάδα με το γνωστό σκάνδαλο Calciopolis όταν το 2005 στην πρώτη χρονιά επιστροφής των «βιόλα« στην Serie A βλέποντας τoυς διαιτητές να στοχεύουν στον υποβιβασμό της ομάδας δέχτηκε προτροπές να επικοινωνήσει με την επιτροπή διαιτησίας ζητώντας τον σεβασμό της Φιορεντίνα, της πόλης αλλά και των ίδιων. Τελικά η Φιορεντίνα απέφυγε τον υποβιβασμό, αλλά ένα χρόνο αργότερα μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, παρότι θύμα η Φιορεντίνα αλλά και ο ίδιος ο DDV τιμωρήθηκαν με τον ίδιο να παραιτείται από την θέση του προέδρου.
Η πρώτη μάχη με την αλλαγή στο ποδόσφαιρο χάθηκε, για να έρθει και η δεύτερη κατραπακιά με την κατασκευή του νέου γηπέδου στο χώρο όπου βρισκόταν το κάστρο του γνωστού σόουμαν της Ιταλίας Σαλβατόρε Λιγκρέστι. Μάλιστα το 2008 η οικογένεια Ντέλα Βάλε παρουσίασε ένα πρότζεκτ που αφορούσε το γήπεδο, ενώ επένδυσε περίπου 50 εκατ. ευρώ φέρνοντας στο «Αρτέμιο Φράνκι» ποδοσφαιριστές όπως ο Τζιλαρντίνο.
Αλλά ούτε κι εδώ τα πράγματα πήγαν κατ' ευχήν του κυρίου Tod's. Το Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς ξεκίνησε έναρξη διοικητική εξέταση για το αν είχε γίνει με νόμιμους όρους εκ μέρους του Δήμου η συμφωνία με τον Λιγκρέστι για την αγορά της έκτασης σε ένα σκάνδαλο που προκάλεσε την παραίτηση τόσο του Δημάρχου όσο και αρκετών δημοτικών συμβούλων του.
Κάπως έτσι το ταμείο βρέθηκε μείον και από τον Ιανουάριο του 2009 η Φιορεντίνα μπήκε στην διαδικασία να πουλάει τα πολυτιμότερα προϊόντα που είχε στην βιτρίνα της χωρίς να κάνει ανάλογες σπατάλες στο μεταγραφικό παζάρι. Το τέλος της εποχής Πραντέλι που συνδυάστηκε με δύο σεζόν καταστροφικές (κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το επεισόδιο του τεχνικού Ντέλιο Ρόσι με τον Λιάγιτς ή την καταστροφική παρουσία του Σίνισα Μιχάιλοβιτς στην άκρη του πάγκου) έφερε οικονομικά την ομάδα σε μια κατάσταση όχι ιδανική.
Παρόλα αυτά το 2013 τα αδέρφια Ντέλα Βάλε έκαναν μια τελευταία προσπάθεια αναγέννησης του συλλόγου ανακοινώνοντας νέα πλάνα για την δημιουργία ιδιόκτητου γηπέδου, ενώ παράλληλα έκανα και την μεταγραφή του καλοκαιριού με την απόκτηση του Μάριο Γκόμες από την Μπάγερν Μονάχου έναντι 20 εκατ. ευρώ.
Η παρουσία του Γκόμες όμως αμαυρώθηκε με σοβαρούς τραυματισμούς που σε συνδυασμό με τους αντίστοιχους τραυματισμούς του άλλου μεγάλου αστεριού, Τζουζέπε Ρόσι, είχε ως συνέπεια η ομάδα να μην κάνει το βήμα παραπάνω. Καλά για το γήπεδο ούτε κουβέντα να γίνεται αφού μόλις το Μάρτιο του 2017 κατάφερε η Φιορεντίνα να παρουσιάσει τα σχέδια του νέου της γηπέδου με στόχο να αρχίσουν τα έργα στο δεύτερο μισό του 2019 και ορίζοντα κατασκευής το 2021. Ζήσε Μάι μου να φας τριφύλλι δηλαδή.
Ο κόσμος όμως έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι ίδιο όπως το 2002. Τα ποσά στο ποδόσφαιρο έχουν εκτοξευθεί σε αστρονομικό επίπεδο και στην Ιταλία με εξαίρεση την Γιουβέντους δύσκολα βρίσκεις ανοικτές πόρτες στο ποδόσφαιρο για να δουλέψεις. Κάπως έτσι και η ιστορία της Φιορεντίνα των αδερφών Ντέλα Βάλε μπορεί σύντομα να φτάνει στο τέλος της.
Και μπορεί ορισμένοι να ερμηνεύουν την ανακοίνωση πώλησης των μετοχών του κλαμπ εκ μέρους των ιδιοκτητών ως ένα παιχνίδι για να «κόψουν» αντιδράσεις για τη νέα χρονιά, αλλά κάποιες φορές ορισμένες ιστορίες είναι τόσο διδακτικές που είναι αδύνατον να φέρουν ξανά την Αναγέννηση ακόμα και στην ίδια την πόλη στην οποία συντελέστηκε η πνευματική άνοιξη και η αφύπνιση της ανθρώπινης φύσης από τα δεσμά της χειμερινής νάρκης.
gazzetta.gr
-
Θρήνος στη Φλωρεντία, νεκρός στον ύπνο του ο Αστόρι!
Επιμέλεια: Γιώργος Περπερίδης
Σοκ στο ιταλικό ποδόσφαιρο, καθώς η Φιορεντίνα ανακοίνωσε ότι ο αρχηγός της, Ντάβιντε Αστόρι, πέθανε στον ύπνο του. Προ δύο εβδομάδων είχε γίνει για πρώτη φορά πατέρας.
ShareTweet0 Σχόλια
Μια πολύ άσχημη είδηση συγκλονίζει το ιταλικό ποδόσφαιρο εδώ και λίγα λεπτά, καθώς έγινε γνωστό πως ο αρχηγός της Φιορεντίνα, Ντάβιντε Αστόρι, δεν βρίσκεται στη ζωή.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που έρχονται από τη γείτονα χώρα, ο θάνατος του 31χρονου στόπερ ήρθε στον ύπνο του, στο ξενοδοχείο "La di Moret" του Ούντινε, όπου είχε καταλύσει η αποστολή της Φιορεντίνα. Ο Αστόρι κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε... Καρδιακή προσβολή είναι η πιθανότερη αιτία θανάτου, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις των γιατρών.
"Η Φιορεντίνα είναι βαθιά κλονισμένη και στη δυσάρεστη θέση να ανακοινώσει ότι ο αρχηγός της Ντάβιντε Αστόρι απεβίωσε. Για αυτή την άσχημη και λεπτή υπόθεση, και κυρίως από σεβασμό για την οικογένεια του, κάνουμε έκκληση στην ευαισθησία των ΜΜΕ", αναφέρει η ανακοίνωση των "βιόλα".
Φυσικά, η προγραμματισμένη για σήμερα (4/3) αναμέτρηση της Φιορεντίνα με την Ουντινέζε στο "Friuli" αναβάλλεται. Δεν ξεκίνησε ούτε το παιχνίδι της Τζένοα με την Κάλιαρι (η σέντρα είχε οριστεί για τις 13:30), καθώς τα νέα έφτασαν στη Γένοβα τη στιγμή της προθέρμανσης, με παίκτες να ξεσπούν σε κλάματα στην σοκαριστική είδηση. Ο Αστόρι είχε φορέσει για έξι σεζόν τη φανέλα της Κάλιαρι.
Ο κόσμος στο "Luigi Ferraris" παρέμεινε βουβός στις εξέδρες και ξέσπασε σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα μόλις εμφανίστηκε μια φωτογραφία του Αστόρι στα μάτριξ του γηπέδου. Η ιταλική Λίγκα εντέλει αποφάσισε την αναβολή όλων των αναμετρήσεων του σημερινού προγράμματος.
http://www.sport24.gr/football/Italy/SerieA/thrhnos-sth-flwrentia-nekros-ston-upno-toy-o-astori.5105038.html
-
http://www.gazzetta.gr/football/serie-a/article/1205860/sygklonistiko-gramma-toy-saponara-ston-astori
-
-
Οριστικά εκτός Ευρώπης η Μίλαν εξαιτίας του Financial Fair Play
Αυτό που φοβόταν η Μίλαν, συνέβη. Το χειρότερο σενάριο έγινε πραγματικότητα και οι Ροσονέρι τιμωρήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία με αποκλεισμό αυτής της σεζόν από τις διοργανώσεις της. Τα οικονομικά των Ροσονέρι δεν τακτοποιήθηκαν ποτέ, ο ισολογισμός που απαιτούσε η UEFA δεν παρουσιάστηκε σωστά και από τη στιγμή που ο φάκελος του club δεν πληρούσε τα απαραίτητα κριτήρια, ήρθε η τιμωρία.
Ουσιαστικά αυτή όριζε ότι μέσα στην επόμενη διετία όταν η ομάδα έβγαινε στην Ευρώπη, δεν θα μπορούσε να αγωνιστεί για μία σεζόν, δηλαδή αυτήν που έρχεται. Κάπως έτσι λοιπόν μπορεί να εξηγηθεί και το ότι η Φιορεντίνα που ήταν από κάτω της στη βαθμολογία του Καμπιονάτο, ανακοίνωσε ότι ξεκινάει νωρίτερα την προετοιμασία της. Λογικά αυτή θα πάρει τη θέση της.
gazzetta.gr
-
Υπέροχα υπέροχο νέο! Θυμίζει ΠΑΣ - νιονιος όλη η ιστορία!! Και φαντάζεστε και αυτες οι δυο ιταλικές ομάδες να είχαν στο παρελθον παρόμοια ιστορική τριβή όπως εμείς;
-
Κόκκινη κάρτα στη μεταγραφή Ρονάλντο στη Γιουβέντους από τους εργαζόμενους της FIAT
http://www.katiousa.gr/politika/diethni/kokkini-karta-sti-metagrafi-ronalnto-sti-giouventous-apo-tous-ergazomenous-tis-fiat/
-
Ο 43χρονος Φεντερίκο Σκαζόλι μπήκε το πρωί της Παρασκευής σ'ένα λεωφορείο μαζί με δεκάδες ακόμα οπαδούς της Κρεμονέζε για να ταξιδέψει ως τη Φότζια (700 χλμ μακριά!) και να υποστηρίξει την αγαπημένη του ομάδα. Σε μια στάση λίγο πριν τη Φότζια όμως ένιωσε ένα πόνο στην καρδιά και λίγο μετά στο νοσοκομείο άφησε την τελευταία του πνοή. Οι σοκαρισμένοι οπαδοί της Κρεμονέζε αποφάσισαν να μη συνεχίσουν το ταξίδι τους και να γυρίσουν πίσω. Η πληροφορία έφτασε στο γήπεδο αρκετή ώρα μετά τη σέντρα. Όταν οι οπαδοί της Φότζια έμαθαν τι έγινε, σε ένδειξη πένθους και σεβασμού, κατέβασαν όλα τα πανιά τους και σταμάτησαν τα συνθήματα. Οι γηπεδούχοι επικράτησαν με 3-1 αλλά στις κερκίδες δεν υπήρχαν πανηγύρια. Μετά τον αγώνα η Κρεμονέζε ευχαρίστησε τους οπαδούς της Φότζια για τη στάση που κράτησαν.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/48394103_10157369807760931_7250574007387291648_n.jpg?_nc_cat=102&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=331f27128c261b152b70dde7e90ae1f4&oe=5CA4F696)
El Sombrero
-
Oι Righeira ήταν ένα μουσικό ντουέτο από το Τορίνο που γνώρισε την επιτυχία τη δεκαετία του 80. Το 1986 έβγαλαν το τραγούδι "Το καλοκαίρι τελειώνει" το οποίο έφτασε μέχρι το Νο2 στα charts της Ιταλίας. Δυο δεκαετίες μετά, η μελωδία του αποτελεί τη βάση για ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια στα ιταλικά γήπεδα. Εδώ ακούμε τη ναπολιτάνικη εκδοχή του:
βίντεο (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/vb.166391855930/342181403246074/?type=3&theater)
El Sombrero
-
Ο ultra των ενενήντα ετών
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/nonno-ciccio-2-500x333.jpg)
Ήταν το 1937 όταν η Ιταλία του Μουσολίνι αποχωρούσε εν μέσω κατακραυγής από την Κοινωνία των Εθνών (τον προπομπό του ΟΗΕ), δύο χρόνια μετά την εισβολή των Ιταλών στην Αιθιοπία. Για τον 10χρονο Νόνο Τσίτσο (πραγματικό όνομα Φραντσέσκο Μαλτζέρι) στα νότια της Ιταλίας όμως, δεν είχε μεγάλη σημασία αυτό. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, όταν ένας φίλος τον έπεισε να κλέψει το ποδήλατο του θείου του και να κάνουν καμιά 50αρια χιλιόμετρα για να δουν τη Φότζια να παίζει. Η Φότζια κέρδισε με 3-0, ο Νόνο δεν θυμάται τον αντίπαλο, αλλά εκείνη την μέρα μια αγάπη γεννήθηκε.
Δυστυχώς για το Νόνο οι πολιτικές εξελίξεις τον πρόλαβαν πριν προλάβει να χορτάσει την αγαπημένη του ομάδα και στάλθηκε στο μέτωπο της Βόρειας Αφρικής. Εκεί τον έπιασαν οι Βρετανοί («κουνούσα μια βρετανική σημαία και έτσι γλίτωσα και δεν με σκότωσαν») και τον έστειλαν ως αιχμάλωτο πολέμου στη Σκωτία, μέρος όχι άσχημο για να είσαι αιχμάλωτος. «Μου φέρθηκαν πολύ καλά εκεί, καλύτερα από ότι φέρεται το ιταλικό κράτος στη σύνταξή μου» δήλωσε στο αφιέρωμα που του ετοίμασε ο Γκάρντιαν πριν μερικούς μήνες. Εκεί φρόντιζε αγελάδες για 18 μήνες. Μπορεί να μη θυμάται το πρώτο του παιχνίδι το 1937, θυμάται το πρώτο μετά τον πόλεμο όμως. Μια κυπελλική ισοπαλία με την Πεσκάρα.
Από τότε η ζωή του είναι ένα συνεχές ταξίδι για τη Φότζια. Για το Νόνο ο πραγματικός ultra είναι αυτός που ακολουθεί την ομάδα μακριά από την πόλη της. Τα ταξίδια είναι αυτά που του αρέσουν. Τα χιλιόμετρα που έχει γράψει μέχρι το Τορίνο, μέχρι το Μιλάνο για να δει τη Φότζια. Έχει γνωρίσει όλη τη χώρα εξαιτίας της ομάδας του και τον έχει μάθει αρκετός κόσμος. Σε ένα Κοζέντσα-Φότζια ήταν ο μοναδικός οπαδός των φιλοξενούμενων και οι γηπεδούχοι τον υποδέχτηκαν με σεβασμό. Τις καθημερινές πηγαίνει και βοηθάει το γιο του στα χωράφια, αλλά τις Κυριακές υπάρχει μόνο η Φότζια. Ήταν Κυριακή άλλωστε κι η μέρα του γάμου του, στο γλέντι πάντως δεν πήγε. Έφυγε κατευθείαν για το γήπεδο. «Μου λείπουν οι εποχές που όλα τα ματς ήταν Κυριακή στις 3. Οι καιροί άλλαξαν, αλλά δεν μου αρέσει να βλέπω την ομάδα στην τηλεόραση, το γήπεδο δεν συγκρίνεται» δήλωνε πέρσι σε συνέντευξη σε ιταλική εφημερίδα. Ετοιμαζόταν να πάει μέχρι την Κατάνια για ένα παιχνίδι που θα ξεκινούσε στις 20.30 και θα έπρεπε να κάνει ταξίδι 600 χιλιομέτρων και άλλων τόσων για να γυρίσει πίσω μέσα στη νύχτα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/10/nono-500x331.jpg)
Οι οπαδοί της ομάδας τον τίμησαν με πλακέτα, του έκαναν δώρο ένα διαρκείας και ήθελαν να του πληρώσουν ένα ταξίδι. Ο ίδιος αρνήθηκε. Δεν παρατάει ποτέ την παλιά γκρι Λαγκούνα του. Άλλωστε το ταξίδι είναι ιεροτελεστία. Η προετοιμασία (παίρνει πάντα το φαγητό του και το νερό του γιατί στο γήπεδο είναι ακριβά), η οδήγηση, τα συνθήματα και η μπαλίτσα. Ο Νόνο Τσίτσο είναι σήμερα 90 ετών και συνεχίζει να γράφει χιλιόμετρα μέσα-έξω για να ακολουθεί μια ομάδα που έχει να παίξει στην Ά εθνική από το μακρινό 1995. Από τις Άλπες μέχρι τη Σικελία και από την Α’ εθνική μέχρι τα ερασιτεχνικά που κατέληξε η αγαπημένη του ομάδα. Πέρσι, η Φότζια βγήκε 2η στον όμιλό της στη Γ’ εθνική. Έπαιξε στα μπαράζ μαζί με άλλες επτά ομάδες και έφτασε στον τελικό με την Πίζα όπου σε διπλούς αγώνες έχασε το εισιτήριο για την άνοδο. Ο Νόνο δεν πτοείται και θα συνεχίσει να ακολουθεί την αγαπημένη του ομάδα μέχρι τέλους, φορώντας την καρφίτσα με το αγαπημένο του «Ειρήνη μεταξύ των ultras».
sombrero.gr
-
Το 1908 κάποια μέλη της Μίλαν διαφώνησαν με την απόφαση να μην αποκτούνται ξένοι παίκτες, αποχώρησαν από το σύλλογο και ίδρυσαν μια νέα ομάδα που θα ήταν ανοιχτή σε όλους. Την ονόμασαν Internazionale "γιατί σ'αυτόν τον κόσμο είμαστε όλοι αδέρφια".
Προχθές ο Καλιντού Κουλιμπαλί δέχθηκε ρατσιστική επίθεση. Στο γήπεδο της Ίντερ.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/49189193_10157398083035931_5625933251068559360_n.jpg?_nc_cat=1&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=ee36911ea962ea6f2729fd7c76387ab6&oe=5CD12A68)
El Sombrero
Από το Σκουντέτο, στο... Αουσβιτς
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2018-11/697696884_1280x720.jpg?itok=dDsMsLmZ)
Πρωταθλητής με Ιντερ και Μπολόνια, ο Εβραίος, Αρπάντ Βάις που ανακάλυψε τον Τζουζέπε Μεάτσα και άλλαξε την ιστορία της μπάλας στην Ιταλία, αφηγούνταν μέχρι τελευταίας πνοής τις όμορφες μέρες του Calcio.
Στα παγωμένα βράδια που φλέρταρε με τον θάνατο, του άρεσε να επαναλαμβάνει εκείνη την ιστορία, η οποία ήταν λες και του έδινε λίγη ακόμα δύναμη για να ζήσει. Οσοι ήταν κοντά, έτρεχαν γύρω από τον Αρπάντ Βάις για να την ακούσουν ξανά και ξανά, ταξιδεύοντας μέσα από τη φωνή του στην όμορφη εποχή πριν τον πόλεμο. Ηταν η αφήγηση για το πώς είχε δει πιτσιρικά και αμούστακο ακόμα τον Τζουζέπε Μεάτσα και πώς τον είχε μετατρέψει εκείνος στον ίσως κορυφαίο Ιταλό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.
«Ηταν μόλις 16 ετών και κοκαλιάρης. Εγώ ήμουν προπονητής της Ιντερ. Από την πρώτη επαφή του με την μπάλα, κατάλαβα. Αυτός ο μπέμπης δεν ήταν σαν τους άλλους. Αμέσως κανόνισα να ανέβει στην πρώτη ομάδα, αλλά ήταν τεμπελάκος και ήθελε να πάει να δουλέψει σε εργοστάσιο. Του δώσαμε λίγα χρήματα, του βγάλαμε πρόγραμμα με πιο πολύ κρέας, για να παχύνει κάπως και τον ανέλαβα προσωπικά. Επειτα από κάθε αγώνα, τον κρατούσα και τον έβαζα να σουτάρει σε έναν τοίχο με το κακό πόδι του. “Γιατί κρατάς μόνο εμένα”, με ρωτούσε κι εγώ του εξηγούσα πολύ απλά ότι: “Μα επειδή εσύ αξίζεις περισσότερο απ' όλους τους άλλους”».
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-11/arpad-weisz.jpg)
Ο Αυστριακός προπονητής ήταν ακόμα 32 ετών, όταν ανέλαβε την Ιντερ το 1926 (σ.σ.: την καθοδήγησε σε τρεις διαφορετικές περιόδους: 1926-'28, 1929-'31, 1932-'34) και μαζί της κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1930. Ο Αρπάντ είχε ξεκινήσει ως τεράστιο ταλέντο και με την Εθνική Αυστρίας, αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός τον άφησε εκτός γηπέδων σε νεαρή ηλικία. Ωστόσο, μπαίνοντας άμεσα στην προπονητική, έφερε επαναστατικές μεθόδους στην Ιταλία και έμεινε στην ιστορία του Calcio.
Ηταν ο πρώτος τεχνικός που έβγαλε το σακάκι και την γραβάτα και μπήκε με σορτσάκι στο γήπεδο, για να προπονηθεί με τους παίκτες του. Προσέλαβε ειδικούς για τη διατροφή, κανόνιζε να έχει συγκεκριμένο ύψος το χορτάρι και πήρε το θρυλικό σύστημα WM του Χέρμπερτ Τσάπμαν της Αρσεναλ, για να το εφαρμόσει με τους Νερατζούρι και να σηκώσει την κούπα. Εκεί όμως που τρέλανε τους πάντες, ήταν όταν μετακόμισε στην Μπολόνια και πήρε ξανά το Σκουντέτο δύο φορές (1936, 1937). Στη μεγαλύτερη στιγμή του, σε φιλικό στο Παρίσι το 1937, την οδήγησε στο να συντρίψει 4-1 την Τσέλσι, κάτι που εκείνη την εποχή έμοιαζε μυθικό απέναντι σε αγγλική ομάδα.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-11/untitled.jpg)
Το 1938 όμως θα ξεκινούσε το δράμα. Η φασιστική Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι δεν θα μπορούσε να τον αποδεχτεί άλλο σαν Εβραίο. Του απαγορεύτηκε να προπονεί, ενώ τα παιδιά του εκδιώχθηκαν από το σχολείο. Ηξερε ότι έπρεπε να φύγει. Μετακόμισε στο Παρίσι κι από εκεί στην Ολλανδία. Μόνο που το κακό τον βρήκε κι εκεί, καθώς καταλάμβαναν τη χώρα οι Ναζί. Η οικογένεια κατάφερε να κρυφτεί έως τον Αύγουστο του 1942. Τότε τους συνέλαβαν, τους χώρισαν και η γυναίκα του, Ελενα, με τα δύο παιδιά, Κλάρα και Ρομπέρτο θα πέθαιναν ένα μήνα αργότερα στους θαλάμους αερίων.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-11/2012-_17-febbraio_-locandina-partita-inter-bologna-con-dedica-al-verso-ad-arp_d-weisz.png)
Ο ίδιος θα άντεχε περισσότερο. Για 16 μήνες στο Αουσβιτς θα μιλούσε διαρκώς για τα μεγαλεία του Calcio, κάνοντας τους όλους να δραπετεύουν έστω και νοερά από την απάνθρωπη πραγματικότητα. Στις 31 Ιανουαρίου του 1944 θα τον έβρισκαν νεκρό από το κρύο και τις κακουχίες σε ηλικία 48 ετών. Το κορμί του δεν θα μπορούσε να παλέψει παραπάνω. Θα ήταν όμως εκείνη η ιστορία για τον Μεάτσα και η εποχή του εκείνος σημάδεψε στο ιταλικό ποδόσφαιρο, που θα έκανε τον Αρπάντ Βάις αθάνατο στα κιτάπια του Campionato και θα οδηγούσε τις δύο μεγάλες αγάπες του, Ιντερ και Μπολόνια να στήσουν ετήσιο φιλικό, τιμώντας την αιώνια μνήμη του.
gazzetta.gr
-
"Όταν πήγα στη Φιορεντίνα, μόλις τέλειωνε ο αγώνας έφευγα με τα πόδια από το γήπεδο και κανένας δεν με αναγνώριζε. Ο κόσμος μπορεί να μ'εκτιμάει γιατί ψωνίζω από το τοπικό σούπερ μάρκετ ή γιατί κυκλοφορώ κανονικά στην πόλη σαν απλός τουρίστας αλλά αυτό δεν αλλάζει το ότι είμαι προνομιούχος. Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν 12 ώρες κάθε μέρα. Εμείς προπονούμαστε 3 ώρες μόνο. Πρέπει κάποτε να σταματήσουμε να βλέπουμε τους παίκτες σαν σταρ και να αφαιρέσουμε το μύθο που περιβάλλει τη δουλειά μας."
(Μπόρχα Βαλέρο)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/49789470_10157431374570931_4534353637614288896_n.jpg?_nc_cat=107&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=176876d447bd006b9317e88332e5207f&oe=5CC24623)
El Sombrero
-
Λούκα ντε Πρα: O «κατάσκοπος» του ποδοσφαίρου
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/06/1luca-de-pra-1509wk-20-500x294.jpg)
Στην εποχή που ζούμε η λέξη κατασκοπεία δεν πολυχρησιμοποιείται ή δεν χρησιμοποιείται καθόλου στον αθλητισμό, ιδίως στο ποδόσφαιρο. Στην εποχή των social media και της συνεχούς ενημέρωσης στο διαδίκτυο, αυτός που θέλει να μάθει, να ενημερωθεί, να «κατασκοπεύσει» βρε αδερφέ τον αντίπαλο, μπορεί να το κάνει πανεύκολα. Όλα -μα όλα- τα παιχνίδια υπάρχουν διαθέσιμα παντού. Τα στατιστικά έχουν πάει -κυριολεκτικά- σε άλλο επίπεδο και φυσικά ο καθένας μπορεί να βρει και να δει ακόμα και προπονήσεις των κορυφαίων ομάδων του πλανήτη με ένα κλικ στο ποντίκι του υπολογιστή του. Πολλές φορές ακόμα και live μέσω του facebook και του twitter. Όλα αυτά έχουν κάνει τη ζωή των προπονητών, των σκάουτερ και των «κατασκόπων» πολύ ευκολότερη, όπως φυσικά και των κάθε λογής «προπονητών» του καναπέ, του καφενείου και του football manager.
Θυμάμαι διάβαζα πριν χρόνια ένα άρθρο σε γνωστό αθλητικό σάιτ που έλεγε πως ο μπασκετικός Παναθηναϊκός το 1982 είχε αποκλειστεί στον όμιλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (της σημερινής -κλειστής- Euroleague) επειδή ο τότε προπονητής του, ο Κώστας Πολίτης, έψαχνε μάταια να βρει κασέτες των αντιπάλων, μιας και δεν γνώριζε τίποτα για καμία από δαύτες. Ωραίες, δύσκολες αλλά και, μοναδικά, ρομαντικές εποχές. Στη δική μας εποχή ακούγεται -και είναι- αστείο όλο αυτό αλλά δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ψέμα ή υπερβολή. Τα ίδια πάνω-κάτω συνέβαιναν και στο ποδόσφαιρο εκείνα τα «δύσκολα» χρόνια. Κυρίως σε χώρες όπως η Ελλάδα. Και όμως στη γειτονική χώρα Ιταλία υπήρξε κάποιος που τερμάτισε τον όρο «γραφικός ποδοσφαιρικός κατάσκοπος» και μας χάρισε μια μοναδική cult στιγμή πριν μερικά χρόνια. Από αυτές που αρκετοί αρνούνται να πιστέψουν ακόμα και όταν τους δείχνεις τη δημοσίευση κατάμουτρα. Αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω είναι πέρα για πέρα αληθινό και κάνει γραφικές μορφές του επαρχιακού ελληνικού ποδοσφαίρου (όπως ο Λάκης ο Ταπετσέρης για παράδειγμα (https://www.youtube.com/watch?v=M1xQWeLSi5g)) να κουλουριαστούν σε μια γωνία και να κλάψουν με σπαρακτικούς λυγμούς.
Οι φανατικοί φίλοι του ιταλικού φουτμπόλ και της Σκουάντρα Ατζούρα λογικά θα έχουν ακούσει για τον σπουδαίο Τζιοβάνι ντε Πρα. Τον κορυφαίο τερματοφύλακα που φόρεσε τη φανέλα της Τζένοα, τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, αλλά θεωρώ δύσκολο έως απίθανο να έχουν ακούσει (ή διαβάσει) για τον ημίτρελο ανιψιό του, τον Λούκα. O Λούκα ντε Πρα τη σεζόν 2013-2014 ήταν προπονητής της ομάδας νέων της Τζένοα και λογικά την ίδια περίοδο είχε λιώσει τις ταινίες του Σιλβέστερ Σταλόνε «Ράμπο» όπως και το κατασκοπευτικό ελληνικό αριστούργημα «Θου-Βου πράκτωρ 000» (https://www.youtube.com/watch?v=rL9Intj5dyI). Άλλη -λογική- εξήγηση δεν μπορεί να δοθεί σε αυτό που θα διαβάσετε. Τον Σεπτέμβριο του 2013 και λίγο πριν το σπουδαίο ντέρμπι της Γένοβας ανάμεσα στη Τζένοα και τη Σαμπντόρια ο Λούκα είχε μια «καταπληκτική» ιδέα. Ήθελε να κατασκοπεύσει ως άλλος Τζόνι Ίνγκλις την ομάδα του θεούλη Ντέλιο Ρόσι, όπως γινόταν παλιά όμως. Ινκόγκνιτο δηλαδή. Αφού φόρεσε τη στολή παραλλαγής -όπως ο Τζον Ράμπο ή ακόμα καλύτερα όπως ο Τσάρλι Σιν στο Hot Shots:2 (https://www.youtube.com/watch?v=PfjFo6sPLcM)– κατευθύνθηκε προς το προπονητικό κέντρο των αντιπάλων χωρίς να γίνει αντιληπτός (ίσως ήταν περίοδος κυνηγιού-ποιος ξέρει) και σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο πίσω από κάτι θάμνους, αρκετά μακριά από τον χώρο προπόνησης. Αξίζει να σημειωθεί πως ο κατάσκοπος Λούκα είχε βάψει και το πρόσωπό του όπως κάνουν οι λοκατζήζες σε συνθήκες μάχης. Κοινώς ο Λούκα ντε Πρα απλά το είχε τερματίσει.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/06/foto-U170669028829v3G-673x320@IlSecoloXIXWEB-500x239.jpg)
Λίγα λεπτά μετά και αφού έχει βγάλει τα κιάλια και έχει φτάσει την κατασκοπεία σε άλλο επίπεδο έγινε αντιληπτός από μερικούς φίλους της Σαμπντόρια που με τη σειρά τους ειδοποίησαν τους ανθρώπους ασφαλείας του προπονητικού κέντρου της ομάδας. Ο Λούκα ντε Πρα άρχισε να τρέχει έντρομος (κάτι που δεν θα έκανε ποτέ ο Τζον ο Ράμπο (https://www.youtube.com/watch?v=HWDabozgMaw)) και μετά από ένα σύντομο κυνηγητό έγινε τσακωτός και ρεζίλι σε όλα τα ΜΜΕ της Ιταλίας (και όχι μόνο). Οι άνθρωποι της Σαμπντόρια μη μπορώντας να κάνουν κάτι διαφορετικό το έριξαν στην πλάκα και έβγαλαν μια άκρως αστεία ανακοίνωση λέγοντας πως: «O κατάσκοπος απέτυχε να νικήσει την αντικατασκοπεία της ομάδας αλλά δε τον πιάσαμε αιχμάλωτο. Συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερος να γυρίσει στη βάση του ως ένδειξη μεγαλοπρέπειας. Τους αντιπάλους μας άλλωστε πρέπει να τους συγχωρούμε μιας και αυτό τους εκνευρίζει περισσότερο». Η Τζένοα απ’ την άλλη δεν πήρε θέση και με μια σύντομη ανακοίνωση δήλωσε πως ο παίκτης είχε λειτουργήσει αυτοβούλως και τον απέλυσε από το πόστο του προπονητή της ομάδας νέων. Λίγο καιρό αργότερα, μη μπορώντας να αντισταθεί στο ποδοσφαιρικό μεγαλείο του Λούκα τον τοποθέτησε βέβαια σε νέο πόστο. Αυτό του προπονητή τερματοφυλάκων της ομάδας. Η κατασκοπεία από την άλλη θρηνεί ακόμα για αυτή τη μεγάλη απώλεια αυτού του τίμιου «πράκτορα».
sombrero.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/serie-a-quagliarella.jpg)
Φάμπιο Κουαλιαρέλα: Ο καλλιτέχνης από τη Στάμπια
Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που ένα γνώριμο όνομα ήρθε ξανά στην επικαιρότητα χάρη σε ένα γκολ. Η πρώτη αντίδραση διαβάζοντας για το σπουδαίο γκολ που πέτυχε ήταν: “μα καλά παίζει ακόμα μπάλα αυτός;”. Όπου αυτός, ο Φάμπιο Κουαλιαρέλα. Η δεύτερη αντίδραση ήταν: “τι έβαλε πάλι αυτός”. Το “πάλι” γιατί η καριέρα του είναι γεμάτη καταπληκτικά γκολ, υψηλής τεχνικής, όπως αυτό απέναντι στη Νάπολι με το τακουνάκι. Ένα γκολ-ποίημα, σαν αυτά που μας έχει συνηθίσει εδώ και χρόνια ένας αρτίστας που πέρασε μια καριέρα με τεράστιες δυσκολίες που κανείς μας δεν θα πίστευε, αλλά κατάφερε να κερδίσει την αναγνώριση από τη συντριπτική πλειοψηφία του κοινού.
Το μαγικό γκολ απέναντι στη Νάπολι, ως συνήθως δεν το πανηγύρισε.
Γεννημένος σχεδόν πριν από 36 χρόνια στη Στάμπια λίγο έξω από τη Νάπολη, μεγάλωσε εκεί παίζοντας καθημερινά μπάλα στο δρόμο και σπάζοντας πολλές λάμπες από τα φώτα της γειτονιάς. “Το θυροτηλέφωνό μας δεν σταματούσε να χτυπάει”, θυμάται. Ήταν τα παιδιά της γειτονιάς που ήθελαν να παίξουν μαζί του, περιζήτητος από τότε. Το ταλέντό του όμως, μπορεί να μην το είχε μάθει κανείς αν δεν γλίτωνε την τελευταία στιγμή από μία παραλίγο τραγωδία. Ο Φάμπιο ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα αδέρφια της οικογένειας, ένα μωρό που δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν κι έκλαιγε συνέχεια. Ανήσυχο πνεύμα από τότε. Μια σχεδόν μοιραία ημέρα, η μητέρα του τον είχε αφήσει μόνο στο κρεβατάκι του και είχε βγει έξω για ψώνια. Εκείνη την περίοδο γίνονταν εργασίες για την ενίσχυση των κτηρίων με “ενέσεις τσιμένου” μετά από έναν ισχυρότατο σεισμό στην περιοχή. Άγνωστο τι ακριβώς έγινε, τι λάθος συνέβη, αλλά όταν η μητέρα του Φάμπιο γύρισε σπίτι, βρήκε το κρεβάτι γεμάτο με τσιμέντο και το παιδί της σχεδόν καλυμμένο από αυτό. Αν αργούσε λίγο ακόμα δεν θα προλάβαινε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/14-600x728.jpg)
Κι αν ο Φάμπιο γλίτωσε, δεν γλίτωσε κάποια χρόνια αργότερα ένας καλός του φίλος. Ο Νικολό Γκάλι, ο γιος του ιστορικού τερματοφύλακα της Μίλαν Τζιοβάνι Γκάλι, ήταν ένα από τα πιο ταλαντούχα σέντερ μπακ στην Ιταλία και συμπαίκτης του Κουαλιαρέλα στις μικρές εθνικές της Ιταλίας και στις ακαδημίες της Τορίνο. Τον Γκάλι τον ανακάλυψε κι ο Αρσέν Βενγκέρ και τον πήρε στο Λονδίνο και την Άρσεναλ. Ο Αλσατός τον πίστευε πολύ και τον θεωρούσε τεράστιο ταλέντο. Ο Γκάλι για να ολοκληρώσει τις σπουδές του γύρισε δανεικός στην Μπολόνια και μια μέρα του Φεβρουαρίου του 2001, καθώς επέστρεφε από την προπόνηση της ομάδας με το δίκυκλό του βρήκε τραγικό θάνατο σε τροχαίο. Ο Κουαλιαρέλα δεν τον ξέχασε ποτέ και μόλις βρήκε το νούμερό του ελεύθερο σε ομάδα το πήρε. Τότε δέχτηκε το τηλεφώνημα από τον μπαμπά Γκάλι αμέσως. “Το ξέρεις ότι το 27 ήταν του Νικολό, έτσι δεν είναι;“, ρώτησε ο συγκινημένος πατέρας, γνωρίζοντας ήδη την απάντηση. Ο Κουαλιαρέλα έδωσε την υπόσχεση να το φοράει πάντα και το τήρησε με εξαίρεση τη Γιουβέντους όπου έφτασε λίγο αργότερα από τον Κράσιτς και δεν το πρόλαβε.
Ο Κουαλιαρέλα, αν και ουσιαστικά Ναπολιτάνος, έπαιξε κι έμαθε μπάλα στα βόρεια και το Τορίνο. Εκεί έκανε το ξεπέταγμα, εκεί μαθεύτηκε το όνομά του. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι αλλαγής ιδιοκτησίας και δανεισμών που τον ακολούθησε μέχρι και πρόσφατα. Δυο δανεισμοί από την Τορίνο σε Φιορεντίνα (στα πέτρινα χρόνια των υποβιβασμών στη Γ’ εθνική) και σε Κιέτι. Μετά, η οικονομική καταστροφή της Γκρανάτα κι η μετακίνηση στην Άσκολι, η μεταγραφή στην Ουντινέζε που έδωσε το 50% στην Άσκολι και τον έστειλε δανεικό εκεί και τελικά η νέα συνιδιοκτησία της Ουντινέζε με τη Σαμπντόρια. Η κορυφαία σεζόν του το 2006-07 ήταν στη Γένοβα. Η σεζόν που τον έβαλε για τα καλά στον ποδοσφαιρικό χάρτη, όχι απλά επειδή έβαλε αρκετά γκολ, αλλά γιατί όπως και σήμερα, τα περισσότερα από αυτά είναι αξέχαστα. Γιατί όταν ο Φάμπιο σκοράρει, λες και θέλει να τον θυμάσαι.
Σουτ λίγο έξω από το κέντρο, ψαλιδάκια, τακουνάκια, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς…
Με διαβατήριο εκείνη τη χρονιά, είχαμε και την γνωστή (σε όσους παίζουν Μάνατζερ) ιταλική γραφικότητα της συνιδιοκτησίας να οδηγείται σε… πλειστηριασμό για να δουν πού θα καταλήξει όταν οι δυο ομάδες δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν. Ουντινέζε και Σαμπντόρια έκαναν κρυφές προσφορές που ανοίχτηκαν κι αυτή που έδωσε τα περισσότερα (η Ουντινέζε τελικά) τον κέρδισε. Ο Φάμπιο έμεινε στο Ούντινε για δύο χρόνια και στη συνέχεια έκανε ένα όνειρό του πραγματικότητα. Να γυρίσει στην πατρίδα του και να παίξει στη Νάπολι. Μια μεταγραφή που πανηγυρίστηκε από οπαδούς και παίκτες. Μόνο που το όνειρο έγινε εφιάλτης σύντομα.
Για όσους δεν γνωρίζουν τη συγκλονιστική ιστορία και το… μαρτύριο που πέρασε ο Φάμπιο, περιληπτικά έχει ως εξής: Ο Κουαλιαρέλα δεχόταν κάποια ανώνυμα μηνύματα. Το είπε σε έναν φίλο του από τη γειτονιά που κι εκείνος κατά σύμπτωση αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα και τον έφερε σε επαφή με έναν γνωστό του αστυνομικό. Ο αστυνομικός ανέλαβε να διερευνήσει την υπόθεση διακριτικά. Η ζωή του Κουλιαρέλα όμως γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Έστελναν σε αυτόν και στους γονείς του ένα σωρό γράμματα και μηνύματα που έλεγαν ότι είναι ναρκομανής, ότι έχει σχέσεις με τη Μαφία, ότι παίρνει μέρος σε σεξουαλικά όργια, ότι είναι παιδόφιλος κι ό,τι άλλο άρρωστο μπορεί να φανταστεί κανείς. Αντί να αφοσιωθεί στο ποδόσφαιρο, έπρεπε να βλέπει αυτόν τον οχετό να επηρεάζει την καθημερινότητά του. Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα όταν κάποιες από τις φήμες κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο. Η έρευνα του αστυνομικού προχωρούσε μεν, αλλά χωρίς να βρίσκεται ο ένοχος. Τα μηνύματα έφτασαν τελικά μέχρι τη διοίκηση της Νάπολι και τον ντε Λαουρέντις.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/quagliarella-napoli-600x422.jpg)
Από τις λίγες χαρούμενες στιγμές στη Νάπολι
Χωρίς βέβαια αποδείξεις, αλλά έστω και με αυτή την επιμονή, οι άνθρωποι της ομάδας κλονίστηκαν. Ο Κουαλιαρέλα δεν μπορούσε να αποκαλύψει τίποτα για να μη χαλάσει η έρευνα, η Νάπολι δεν ενημέρωσε απευθείας τον παίκτη και τελικά ο Κουαλιαρέλα αναγκάστηκε να φύγει από την ομάδα πηγαίνοντας στη Γιουβέντους. Μια μεταγραφή για να μπορέσει ο ίδιος να ηρεμήσει κι η ομάδα να διώξει στα “κρυφά” έναν παίκτη που ίσως να είχε νομικά θέματα. Το κοινό της Νάπολι το είδε σαν μια τεράστια προδοσία. Ο άνθρωπος που έκανε δηλώσεις χαράς για την επιστροφή στην πατρίδα, όχι απλά έφυγε, αλλά πήγε στη μισητή Γιουβέντους. Οι γονείς του παίκτη γίνονταν αντικείμενο ύβρεων από τους τιφόζι, ο Φάμπιο όταν γύριζε πίσω για διακοπές κυκλοφορούσε συχνά μεταμφιεσμένος για να αποφύγει την οργή και κυρίως, το πρόβλημα με τα μηνύματα δεν είχε λυθεί ακόμα και μετά τη φυγή στο Τορίνο. Από μία σύμπτωση τελικά και μετά από καιρό, ο Κουαλιαρέλα ανακάλυψε ότι πίσω από όλα αυτά βρισκόταν ο ίδιος ο αστυνομικός, ο οποίος όχι μόνο δεν είχε κάνει καμία έρευνα, αλλά ήταν αυτός που έστελνε τα μηνύματα, κάτι που είχε κάνει και σε άλλους ανθρώπους.
Ο Φάμπιο έχασε ίσως μερικά από τα πιο παραγωγικά του ποδοσφαιρικά χρόνια εξαιτίας ενός παράφρονα, έχασε την ευκαιρία να γίνει ίνδαλμα στην αγαπημένη του ομάδα, πέρασε τα πάνδεινα γιατί δεν μπορούσε να πει την αλήθεια. Στη Γιούβε συνέχισε να σκοράρει γκολάρες, αλλά δεν ήταν πρώτη επιλογή, συχνά ήταν και τριτοτέταρτη, ειδικά με τον Αντόνιο Κόντε, ενώ είχε και προβλήματα τραυματισμών. Επέστρεψε στην Τορίνο και από το 2016 ξανά στη Σαμπντόρια. Πάντα σοβαρός, χωρίς να προκαλεί ή να θέλει να εκδικηθεί. Αποφεύγει να πανηγυρίζει απέναντι στις πρώην ομάδες του, ακόμα και γκολ σημαντικά όπως αυτό που έδωσε τη μοναδική νίκη της Τορίνο σε τοπικό ντέρμπι τα τελευταία 20 χρόνια. “Δεν το βρίσκω κακό να πανηγυρίσει κάποιος, απλά εγώ δεν θέλω να το κάνω” είχε δηλώσει. Ένας άνθρωπος που εκτιμούν σχεδόν σε όλες τις ομάδες που έχει περάσει, που χειροκροτούν σε ένα σωρό γήπεδα. Τόσο για τα υπέροχα γκολ του, όσο και για τον χαρακτήρα του.
Κι αν δεν πιστεύετε τα δικά μας λόγια, πιστέψτε την εκτίμηση άλλων ανθρώπων. Των οπαδών της Γιουβέντους για παράδειγμα που τον χειροκρότησαν παρ’ ότι φορούσε τη φανέλα της Τορίνο. Ή την εκτίμηση του Μουρίνιο, που τον έψαχνε μετά από ένα Ουντινέζε-Ίντερ στα αποδυτήρια. Όταν τον βρήκε επιτέλους, του είπε: “Φάμπιο ανέβα στο λεωφορείο να σε πάρουμε μαζί στο Μιλάνο”. Τα λόγια και την αγάπη που του έχει δείξει ο Μπουφόν πολλές φορές. Άλλωστε ο Φάμπιο έχει δηλώσει κι αυτός ότι θαυμάζει τον Τζίτζί κι ότι θέλει να του μοιάσει, να παίζει για όσο θα νιώθει καλά.
Κι όπως φαίνεται νιώθει καλά. Ο προπονητής του ζήτησε να προστατευτεί από την… UNESCO, ο αθλητικός διευθυντής της Σαμπ τον αποκάλεσε “φάρο” της ομάδας, όχι μόνο ως παίκτη, αλλά και ως προσωπικότητα αφού φωτίζει τη Σαμπντόρια. Δεν είναι όμως απλά ένα γκολ με τακουνάκι τον Σεπτέμβριο. Ο Φάμπιο έχει φτάσει τα 12 γκολ στη σεζόν, με τα 10 από αυτά να είναι σε 9 συνεχόμενα ματς, πιάνοντας το ρεκόρ του Νταβίντ Τρεζεγκέ και αγγίζοντας το ρεκόρ του Γκαμπριέλ Μπατιστούτα από το μακρινό 1994-95 με 11. Κατά διαβολική σύμπτωση, αν θέλει να πιάσει τον Μπατιγκόλ θα πρέπει να το κάνει απέναντι στην τότε ομάδα του Αργεντίνου, τη Φιορεντίνα, που αντιμετωπίζει η Σαμπντόρια. Έτσι κι αλλιώς όμως, ακόμα και να μη βάλει άλλο γκολ μέχρι το τέλος της χρονιάς, έχει κάνει μια εξαιρετική επίδοση και έχει κερδίσει την ανανέωση του συμβολαίου για ακόμα έναν χρόνο. Μεγαλύτερη όμως σημασία έχει το γεγονός ότι παρ’ ότι πέρασε από τόσες ομάδες, έχει αφήσει παντού φίλους και πανέμορφα γκολ. Κι ότι στα 36 του, γνωρίζει ότι μόχθησε πολύ, ίσως και παραπάνω από όσο έπρεπε με βάση την αξία του. Κι αυτοί οι μικροί ήρωες στο ποδόσφαιρο είναι που μας κάνουν να το αγαπάμε λίγο πιο πολύ.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
-
Μπονούτσι βλάκα, σκάσε και σκέψου
Αντί να τον αγκαλιάσει, τον έσπρωξε. Αντί να τον στηρίξει, είπε πως φταίει κι αυτός. Ο Θέμης Καίσαρης γράφει για τον Μπονούτσι και τη στάση του λευκού προνομιούχου άντρα απέναντι στο θύμα Μόιζε Κεν.
Ο Μόιζε Κεν ήταν στα αριστερά της περιοχής. Ξεκίνησε το τρέξιμο προς την περιοχή "κρυμμένος" πίσω από τον επιθετικό, ακριβώς όπως το κάνει ο Ρονάλντο. Την κρίσιμη στιγμή πάτησε το γκάζι και βγήκε πρώτος στην μπάλα για την προβολή στο 2ο δοκάρι, όπως το κάνει και ο Ρονάλντο.
Γκολ, 0-2. O 19χρονος πήγε να πανηγυρίσει μπροστά στους οπαδούς της Κάλιαρι. Μπροστά σ'αυτούς που του απηύθυναν ρατσιστικά συνθήματα και κραυγές σχεδόν σε όλη τη διάρκειά του αγώνα. Στάθηκε μπροστά τους, άνοιξε τα χέρια και έμεινε σταθερός να τους κοιτάει.
Έτσι στέκονται πλέον οι παίκτες μπροστά στο δικό τους κοινό, ζητώντας το χειροκρότημα, την αποθέωση. Ο Κεν στάθηκε μπροστά σ'αυτούς που έβγαζαν τον ρατσισμό τους στο πρόσωπό του. Μετά από 85 λεπτά επιθέσεων σε κάθε επαφή με την μπάλα, είχε έρθει η δική του στιγμή.
Έμεινε εκεί, να τους κοιτάει, με τα χέρια ανοιχτά. Καμία έκφραση, καμία χειρονομία, τίποτα. Οι κραυγές εντάθηκαν. Όμως, οι άνθρωποι στον αγωνιστικό χώρο δεν ήθελαν να ασχοληθούν με τους ρατσιστές, ήθελαν να ασχοληθούν με τον Κεν.
ΤΟΝ ΕΣΠΡΩΞΕ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙ
Ένας-ένας κατέφτασαν στο σημείο παίκτες για να τον απομακρύνουν. Δεν έκανε τίποτα κακό, αλλά για εκείνους έπρεπε να σταματήσει και να φύγει από εκεί. Τον έδιωξε ο τερματοφύλακας της Κάλιαρι και ένας αμυντικός των γηπεδούχων, που έκανε νόημα στον κόσμο να σταματήσει.
Ταυτόχρονα τον απομάκρυναν και οι συμπαίκτες του. Ο Μπονούτσι έφτασε στο σημείο. Δεν τον πήρε αγκαλιά, δεν τον συνεχάρη για το γκολ. Τον έσπρωξε προς το κέντρο, με μια κίνηση "φύγε από εδώ", μάλλον καταδικασμού της στάσης του πιτσιρικά.
50-50, ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΞΕΠΛΥΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Το χειρότερο ήταν αυτό που ακολούθησε μετά το τέλος του αγώνα. Ο Μπονούτσι έκανε δηλώσεις. Δεν μίλησε για τον ρατσισμό, αλλά για την αντίδραση του συμπαίκτη του. "Τα γκολ πανηγυρίζονται με τους συμπαίκτες. Ακόμα και ο ίδιος ξέρει ότι θα μπορούσε να είχε ενεργήσει διαφορετικά. Η ευθύνη είναι 50-50. Ο Μόιζε δεν θα έπρεπε να το έχει κάνει αυτό και το πέταλο δεν θα έπρεπε να έχει αντιδράσει με αυτόν τον τρόπο".
Ο Κεν στο πρόσωπο του Μπονούτσι δεν βρήκε σύμμαχο, αλλά έναν ισαποστάκια της κακιάς ώρας. Η ευθύνη είναι 50-50, το χειρότερο ξέπλυμα της ιστορίας. Ναι, Λεονάρντο Μπονούτσι, 50-50. Ο ένας φταίει που είναι μαύρος και οι άλλοι φταίνε που είναι ρατσιστές.
Να ήταν ο μόνος; Ο Αλέγκρι στις δικές του δηλώσεις μετά το ματς μίλησε για ηλίθιους που κάνουν ηλίθια πράγματα και χαλάνε την εμπειρία των οπαδών, αλλά στάθηκε και στον παίκτη του. "Δεν έπρεπε να πανηγυρίσει έτσι, είναι μικρός και πρέπει να μάθει, αλλά συγκεκριμένα πράγματα επίσης δεν πρέπει να ακούγονται".
ΑΛΛΟ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΟ, ΦΙΛΕ ΜΟΪΖ
Δεν έπρεπε Μόιζ να σταθείς ακίνητος μπροστά σ'αυτούς που σε θεωρούν πίθηκο μετά το γκολ σου. Έπρεπε να πας στους συμπαίκτες σου. Τι; Ο Ρονάλντο; Άλλο ο Ρονάλντο. Ο Ρονάλντο εννοείται πως μπορεί να πάει στους οπαδούς της Ατλέτικο και να τους δείξει τα cojones του, άσχετα αν αυτό που έδειχνε η χειρονομία του ήταν μάλλον κάτι άλλο, πολύ χειρότερο.
Άλλο ο Κριστιάνο, φίλε Μόιζ. Αυτόν τον παίρνω αγκαλιά, δεν τον σπρώχνω. Γι'αυτόν δεν ισχύει ότι τα γκολ πανηγυρίζονται με τους συμπαίκτες, αυτός δεν είναι μαύρος, ούτε νέος που πρέπει να μάθει. Εσύ πρέπει να μάθεις να το βουλώνεις απέναντι στον ρατσισμό, γιατί αλλιώς έχεις το 50% της ευθύνης.
ΤΟ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΜΠΑΛΟΤΕΛΙ
Ο Μπονούτσι το είχε κάνει ξανά πριν επτά χρόνια. Στο Euro του 2012, ο Μπαλοτέλι ήταν τότε θύμα τέτοιων επιθέσεων. Μόλις σκόραρε, πήγε να ξεσπάσει. Πραγματικό ξέσπασμα, με βρισιές, όχι η απολύτως παθητική στάση του Κεν. Ο Μπονούτσι έτρεξε τότε να του κλείσει το στόμα.
Τότε ήταν "προστασία του παίκτη και της εθνικής, μην τιμωρηθεί ο γνωστός τρελό-Μάριο", κτλ. Επτά χρόνια μετά, ο Μπονούτσι κρατά ξανά την ίδια στάση. Πενήντα-πενήντα η ευθύνη.
ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΒΛΑΚΑΣ
Θα ήταν απαράδεκτο να πούμε πως ο Μπονούτσι είναι ρατσιστής, δεν έχουμε στοιχεία για κάτι τέτοιο. Όμως είναι σίγουρα το λιγότερο αφελής, αν πιστεύει πως η σωστή στάση απέναντι στον ρατσισμό είναι το "η ευθύνη είναι 50-50".
Και είναι σίγουρα "ρατσιστικό" να τρέχει να μαζεύει, να σπρώχνει ή να κλείνει το στόμα στους "μικρούς, άμυαλους μαύρους", την ώρα που οι "ώριμοι λευκοί" δεν πειράζει να πανηγυρίσουν όπως θέλουν.
Ακόμα και ο ίδιος ο Μπονούτσι μετά το ματς πόσταρε για τη νίκη και το γκολ που πέτυχε. Προφανώς και δεν είπε τίποτα για τον Κεν. Αλλά το tweet είχε και δύο φωτογραφίες. Στη μία εξ αυτών ο Μπονούτσι πανηγυρίζει το γκολ του που άνοιξε το σκορ.
Με τους συμπαίκτες του; Όχι βέβαια. Πανηγυρίζει δείχνοντας τον εαυτό του στον κόσμο της Κάλιαρι. Ο Μπονούτσι μπορεί να το κάνει. Ο Κεν όχι, παρότι είναι ο μόνος στο γήπεδο που δικαιούται 1000% να σταθεί και να απευθυνθεί στους ρατσιστές της κερκίδας.
ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΘΥΜΑ, ΟΠΩΣ ΣΤΟΝ ΒΙΑΣΜΟ
Το γελοίο της υπόθεσης είναι πως ο Κεν δεν έκανε τίποτα το άσχημο ή προκλητικό, αν και θα είχε κάθε λόγο να το πράξει. Το εξοργιστικό της υπόθεσης είναι συμπαίκτες και προπονητής να θεωρούν πως το θέμα που πρέπει να σχολιάσουν είναι η στάση του μικρού, για να τον νουθετήσουν.
Ακόμα και την επόμενη μέρα, ο Κιελίνι έκανε δηλώσεις και το θέμα ήταν ξανά ο πανηγυρισμός του Κεν. "Δεν έκανε τίποτα κακό", είπε ο αρχηγός της Γιουβέντους, "μόνο μια βουτιά ήταν λάθος και είμαι σίγουρος πως δεν θα το επαναλάβει".
Κουβέντα για τον ρατσισμό, όλοι ασχολούνται με παίκτη, όπως στον βιασμό ασχολούνται με το τι φορούσε το θύμα και ποια ήταν η σεξουαλική της ζωή. Ευτυχώς ο Κεν και η λογική βρήκαν συμπαραστάτες αλλού.
Η ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ
Ο Στέρλινγκ χαρακτήρισε για γέλια την ατάκα του Μπονούτσι, ο Μπαλοτέλι έγραψε στο instagram του Κεν: "Μπράβο. Πες στον Μπονούτσι πως είναι τυχερός που δεν ήμουν εγώ μπροστά. Αντί να σε υπερασπιστεί, είπε αυτά; Είμαι σοκαρισμένος".
Παρόμοια ποστ από τον Εβρά, τον Ντεπάι, ενώ την ώρα του αγώνα ο Ματουϊντί ήταν αυτός που ύψωσε το χέρι του προς τον κόσμο και απαίτησε να σταματήσουν. Ο Τουράμ σήμερα το πήγε παραπέρα, είπε πως "στην ουσία ο Μπονούτσι είπε αυτό που πολλοί σκέφτονται, πως οι μαύροι
αξίζουν αυτά που παθαίνουν".
Μαύροι όλοι τους, Οι μαύροι ξέρουν. Έχουν περάσει αυτό που περνάει τώρα ο μικρός. Μόνο που δεν αρκεί να έχουν ο ένας τον άλλον. Αυτό που χρειάζονται είναι σταθεί δίπλα τους ο λευκός προνομιούχος άντρας.
ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΑΝΤΡΑ
Ο στρέιτ λευκός άντρας, με το προνόμιο. Το προνόμιο του να είναι άντρας, άρα να μην έχει να αντιμετωπίσει σεξισμό ή βιασμό. Το προνόμιο του να είναι στρέιτ, άρα να μην έχει θέματα λόγω της σεξουαλικότητάς του, το προνόμιο του να είναι λευκός, άρα να μην αντιμετωπίζει ρατσισμό για το χρώμα του.
Ο Μπουνούτσι έγινε ο απόλυτος εκπρόσωπος, το πλήρες στερεότυπο. Με περίσσια άνεση κούνησε το δάχτυλο στο θύμα, γιατί δεν μπορεί, κάτι θα έχει κάνει λάθος κι αυτός, κάπου θα έχει προκαλέσει. Ακόμα και την επόμενη μέρα, όταν αναγκάστηκε να κάνει νέες δηλώσεις μετά την κατακραυγή, απέτυχε στο να καταλάβει το λάθος του.
Είπε φυσικά πως καταδικάζει τον ρατσισμό, πως τα λόγια του παρερμηνεύτηκαν, αλλά και πάλι δεν στήριξε τη στάση του Κεν, δεν τον ανέφερε, δεν δήλωσε πως ο μικρός δεν έχει την παραμικρή ευθύνη, που δικαιούται να πανηγυρίσει όπως γουστάρει.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ 50-50, ΜΟΝΟ 100-0
Το ποδόσφαιρο δεν φταίει για τον ρατσισμό, το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να τον εξαλείψει. Μπορεί όμως να ασχοληθεί μαζί του και πρέπει να το κάνει όταν τα κρούσματα πλέον είναι όσο συχνά όσο τα γκολ του Μέσι και του Ρονάλντο. Για να το κάνει θα πρέπει ο λευκός προνομιούχος άντρας να σκάσει και να κάτσει να σκεφτεί. Να σκεφτεί πως δεν αρκεί να μην είναι ο ίδιος ρατσιστής, δεν αρκεί να λέει "καταδικάζω τον ρατσισμό".
Να σκεφτεί πόσο τυχερός είναι που δεν γεννήθηκε μαύρος και να καταλάβει πως δεν υπάρχει 50-50, υπάρχει μόνο 100-0. Οι Κεν αυτού του κόσμου δεν έχουν κανέναν λόγο να περνάνε χειρότερα στο γήπεδο και στη ζωή απ'τους Μπονούτσι αυτού του κόσμου. Κι αυτό που σίγουρα χρειάζονται είναι ένα χέρι που τους αγκαλιάζει, που δεν τους σπρώχνει να φύγουν, λες και είναι προβληματικοί ταραξίες.
ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΣΤΑΘΜΟΣ
Δεν είναι μακριά η μέρα που ένας παίκτης θα φύγει από το γήπεδο, που ίσως το ματς δεν θα τελειώσει. Όταν θα συμβεί αυτό, εμείς οι προνομιούχοι Μπονούτσι αυτού του κόσμου, θα πρέπει 100-0 να είμαστε δίπλα στον μαύρο, χωρίς τα 50-50 του βλάκα που δεν ξέρει πόσο τυχερός είναι. Αν δεν το κάνουμε, το όνομα του Κεν θα είναι απλώς ένας ακόμα σταθμός στη διαδρομή από τον Γουέα, στον Λιβεράνι, στον Σισόκο, στον Κουλιμπαλί, στον Μουντάρι, στον Μπόατενγκ, στον Νιάνγκ.
Και αυτοί είναι μόνο οι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία. Η λίστα μεγαλώνει αν πάμε σε άλλες χώρες. Αν πάμε σε άλλα αθλήματα. Αν δεν μιλήσουμε μόνο για αθλητές, αλλά για όλους τους ανθρώπους. Δεν πρέπει να υπάρχει 50-50 για κανέναν.
https://www.sport24.gr/Columns/themis-kaisaris/mponoutsi-vlaka-skase-kai-skepsoy.5480295.html?utm_source=News247&utm_medium=BestofNetwork_article&utm_campaign=24MediaWidget&utm_term=Pos3
-
ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΘΕΛΟΥΜΕ .
Ένας απελπισμένος πατέρας ήθελε να σώσει το παιδί του. Και τόλμησε να ζητήσει το αδύνατο: να παίξει η Νάπολι του Μαραντόνα στη μικρή του πόλη για να μαζευτούν χρήματα. Ο πρόεδρος της ομάδας ήταν αρνητικός, μέχρι που ο Ντιέγκο ξεστόμισε: “Θα πάμε. Θα πάμε να παίξουμε”. Και πήγαν. Και το παιδί σώθηκε…
Φανταστείτε την Μπαρτσελόνα και τον Λιονέλ Μέσι να πήγαιναν σε κάποια μικρή πόλη της Ισπανίας. Να αγωνίζονταν απέναντι σε ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές, μέσα στη βροχή, σε ένα γήπεδο με λάσπες απ’ άκρη σ’ άκρη. Με τον κόσμο να βρίσκεται περιμετρικά του γηπέδου, με παρκαρισμένα αυτοκίνητα στα πέντε μέτρα από την πλάγια γραμμή. Μακριά από χορηγούς, μακριά από μεγάλες τηλεοπτικές παραγωγές. Χωρίς να τους πληρώσει κάποιος για να το κάνουν. Αλλά να το έκαναν εκείνοι για χάρη ενός παιδιού.
Όχι, στο 2018 που βρισκόμαστε, αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να συμβούν. Πλέον τα πάντα κινούνται γύρω από το χρήμα. Οποιαδήποτε παρουσία του κορυφαίου ποδοσφαιριστή του κόσμου σε οποιαδήποτε εκδήλωση, πρέπει να συνοδεύεται από τους χορηγούς. Οι ποδοσφαιριστές να αγωνίζονται στα καλύτερα γήπεδα του πλανήτη. Τα φώτα να αστράφτουν παντού γύρω. Τα αυτοκίνητα να είναι ακριβά και να φυλάσσονται σε κάποιο πάρκινγκ. Όλα μέσα στη χλιδή. Όλα μέσα στην πολυτέλεια. Όσο για λάσπη; Ούτε λόγος.
Κι όμως, όλα αυτά κάποτε δεν ήταν απίστευτα, όπως ακούγονται τώρα. Κάποτε, ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου και για πολλούς ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, δέχτηκε να πάει σε μια πόλη 40.000 κατοίκων και να γεμίσει από πάνω μέχρι κάτω με λάσπη. Το έκανε για να βοηθήσει ένα μικρό παιδί να σώσει τη ζωή του.
Τον χειμώνα του 1984 ένας απελπισμένος πατέρας από την Ατσέρα, μια μικρή πόλη που αριθμούσε 40.000 κατοίκους και βρισκόταν μερικά χιλιόμετρα βορειοανατολικότερα από τη Νάπολη, έβλεπε πως τα λεφτά που είχε δεν θα έφταναν για να μεταφερθεί ο άρρωστος γιος του του στη Γαλλία.
Ο μικρός έπρεπε να υποβληθεί σε επέμβαση και ο πατέρας ζήτησε τη βοήθεια του Πιέτρο Πουζόνε. Ο Πουζόνε ήταν 21 ετών, ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη Νάπολι, με καταγωγή από την Ατσέρα. Την επόμενη μέρα ο Πουζόνε πήγε στην προπόνηση και συζήτησε το θέμα με τους συμπαίκτες του. Ζήτησε από τη διοίκηση άδεια για να διεξαχθεί ένα φιλικό στην Ατσέρα με αντίπαλο την τοπική ερασιτεχνική ομάδα. Τα έσοδα θα ενίσχυαν την οικογένεια του μικρού παιδιού και θα της έδιναν ελπίδα.
Ο Πουζόνε είχε πει πως ο πρόεδρος της Νάπολι, Κοράντο Φερλαΐνο, ήταν αρνητικός. Φοβόταν για τη σωματική ακεραιότητα των παικτών και ιδιαίτερα του Ντιέγκο Μαραντόνα. Μερικούς μήνες νωρίτερα είχε πληρώσεις και τον είχε μετατρέψει στην ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Όμως ο Ντιέγκο είχε αποφασίσει: «Θα πάμε να παίξουμε», είπε σε πρόεδρο και συμπαίκτες. Η Νάπολι κατέφθασε στο μικρό γηπεδάκι της πόλης ένα κρύο και μουντό απόγευμα και αντίκρισε αυτό ακριβώς που φοβόταν η διοίκηση της ομάδας εξ αρχής: ένα ερασιτεχνικό γήπεδο, χωμένο ανάμεσα σε παλιά, ερειπωμένα κτίρια, με αποδυτήρια που δεν είχαν ούτε τα στοιχειώδη, μια κεντρική, ετοιμόρροπη κερκίδα και έναν αγωνιστικό χώρο γεμάτο λακκούβες, χώμα και λασπουριά. Οι παίκτες έκαναν προθέρμανση μπροστά σε αυτοκίνητα και μέσα στη λάσπη.
Veterans PasGiannina (βίντεο) (https://www.facebook.com/veteranspasgiannina.pasgiannina/posts/2266349556789693?__xts__)
-
Ο επίλογος ενός μικρού παραμυθιού γράφτηκε χθες το βράδυ στην Ιταλία. Η εντυπωσιακή φέτος Αταλάντα τερμάτισε 3η και για πρώτη φορά στην ιστορία της θα βρεθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Μια ομάδα με μικρό μπάτζετ, χαμηλούς μισθούς και κανέναν σούπερ σταρ στο ρόστερ, κατάφερε να προσπεράσει στη βαθμολογία τις μεγάλες ομάδες του Μιλάνου και της Ρώμης και να φτάσει ως τον τελικό του κυπέλλου. Το σημαντικότερο όλων είναι πως το έκανε χωρίς να ποντάρει στη μαζική άμυνα και το 'κλέψιμο' βαθμών, αφού η ομάδα του Τζαν Πιέρο Γκασπερίνι τέλειωσε τη σεζόν έχοντας την καλύτερη επίθεση στο Καμπιονάτο!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/61725473_10157745172830931_2885311252236599296_n.jpg?_nc_cat=107&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=4bcdef6aecc12f6125328e4faf749d93&oe=5D9493FC)
El Sombrero
-
Τον Ιούλιο του 2006 ο Αντόνιο Κόντε ανέλαβε προπονητής της Αρέτσο στη Serie B. Στα τέλη Οκτωβρίου και μετά από αρκετά άσχημα αποτελέσματα η διοίκηση τον αντικατέστησε με τον Μαουρίτσιο Σάρι. Η ομάδα όχι μόνο δεν βελτιώθηκε αλλά κατρακύλησε κι άλλο στη βαθμολογία κι έτσι τον Μάρτιο πάρθηκε η απόφαση να απολυθεί ο Σάρι και να επιστρέψει άμεσα ο Κόντε! Οι αλλαγές δεν απέδωσαν τελικά καρπούς κι έτσι το τέλος της σεζόν βρήκε την Αρέτσο να υποβιβάζεται στην 3η κατηγορία.
Σήμερα ο Αντόνιο Κόντε είναι προπονητής της Ίντερ και ο Μαουρίτσιο Σάρι, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, ετοιμάζεται να αναλάβει τη Γιουβέντους.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/64310080_10157791562425931_3709738565530288128_o.jpg?_nc_cat=104&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=0bae7db634925e4fcc010382bd937cf3&oe=5D84F690)
El Sombrero
-
Οριστικό: Υποβιβάστηκε στην Serie D η Παλέρμο
Οριστικά στην τέταρτη κατηγορία η Παλέρμο, αφού απορρίφθηκε η έφεση που άσκησε η ομάδα της Σικελίας που υποβιβάζεται για παραποίηση οικονομικών στοιχείων την τριετία 2014-2017.
Είναι επίσημο πλέον, με την Παλέρμπο να υποβιβάζεται οριστικά από την Serie B στην Serie D στην Ιταλία.
Οι «ροζονέρο» κατηγορήθηκαν για παραποίηση των οικονομικών στοιχείων από το 2014 ως το 2017, όσο δηλαδή ήταν πρόεδρος της ομάδας ο Τζαμπαρίνι που άλλαζε τις καταστάσεις της ομάδας για να εξασφαλίζει πιστοποιητικό συμμετοχής στο πρωτάθλημα.
Η ομάδα της Σικελίας, άσκησε έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης, αλλά απορρίφθηκε και ως εκ τούτου δεν γλίτωσε τον υποβιβασμό στην τέταρτη κατηγορία.
Τη θέση της Παλέρμο αναμένεται να πάρει η Βενέτσια.
sport-fm.gr
-
Το σχέδιο για την γιγάντωση του calcio περνά μέσα από τη φορολογία
Ο Θάνος Σαρρής γράφει για τον τρόπο που Ιταλοί θέλουν να δώσουν νέα πνοή στο ποδόσφαιρό τους, παρέχοντας φορολογικά κίνητρα στους ανθρώπους του, αλλά και για τα ρίσκα που ενέχει αυτή η πολιτική.
Πέρυσι, όταν η Γιουβέντους έκανε το «μπαμ» με τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Χαβιέρ Τεμπάς ήταν έξαλλος. Ο πρόεδρος της La Liga, ο οποίος έχει μια πολύ business oriented οπτική για το ποδόσφαιρο, υποστήριξε ότι η υψηλή φορολογία ήταν εκείνη που οδήγησε τον Πορτογάλο σούπερ σταρ σε έναν προορισμό, στον οποίο θα μπορεί να παίρνει περισσότερα από ό,τι στην Ισπανία, προσθέτοντας ότι οι φόροι εμποδίζουν την εξέλιξη στο υψηλό επίπεδο της La Liga.
Είναι περίεργο, γιατί το σύστημα φορολόγησης ουσιαστικά βοήθησε το ισπανικό ποδόσφαιρο στην εκτόξευσή του. Με τον περίφημο «νόμο Μπέκαμ», ο οποίος πήρε την ονομασία του από τον Ντέιβιντ Μπέκαμ διότι συνέπεσε με την ηχηρή μεταγραφή του από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη Ρεάλ Μαδρίτης, τα οικονομικά κίνητρα προς τους διεθνείς ποδοσφαιριστές αυξήθηκαν. Στις 10 Ιουνίου του 2005 η ισπανική κυβέρνηση έδωσε τη δυνατότητα σε ξένους που ζουν και εργάζονται στα εδάφη της, όπως γίνεται δηλαδή με όλους τους μη γηγενείς ποδοσφαιριστές, να επιλέξουν τη φορολογία ως κάτοικοι της χώρας ή μη. Επιλέγοντας το δεύτερο, ο ποδοσφαιριστής πληρώνει φόρο 24.7% αντί για 48% και μόνο για τα κέρδη και τα περιουσιακά στοιχεία εντός Ισπανίας, αποφεύγοντας έτσι, υπό προϋποθέσεις την επιβάρυνση για τυχόν υπόλοιπα έσοδα. Υπό την κάλυψη του νόμου λοιπόν αρκετοί βρήκαν την ευκαιρία να θωρακίσουν χρήματα από εμπορικές δραστηριότητες και να προκαλούν δεύτερες σκέψεις στις αρχές. Η νομοθεσία άλλαξε το 2015 με δεδομένα τα υπέρογκα έσοδα των ποδοσφαιριστών, εξαιρώντας τους επαγγελματίες αθλητές, όμως είχε ήδη βοηθήσει ώστε να κατατεθούν ελκυστικές προτάσεις σε δεκάδες παίκτες που μεγαλούργησαν στη La Liga και την Ευρώπη. Η υπόθεση φοροδιαφυγής του Κριστιάνο Ρονάλντο είχε να κάνει με ακριβώς αυτές τις δραστηριότητες, αφού κατηγορήθηκε ότι μέσω offshore στις Παρθένες Νήσους «δημιούργησε ένα παραπέτασμα προκειμένου να κρύψει μέρος του συνολικού του εισοδήματος από τις φορολογικές υπηρεσίες». Η μέθοδος αφορούσε κυρίως την εμπορική εκμετάλλευση της εικόνας του και κάποιες real estate δραστηριότητες.
Από την άλλη, ο νόμος σταθερότητας που πέρασε στην Ιταλία το 2017, επιτρέπει στον Ρονάλντο να πληρώνει ένα σταθερό ποσό της τάξης των 100.000 ευρώ για όλα τα κέρδη του εκτός Ιταλίας, όσο και να έφταναν τα έσοδα αυτά. Ο Πορτογάλος πληρούσε τις προϋποθέσεις (όπως π.χ να μένει σε χώρα εκτός Ιταλίας για τουλάχιστον 9 από τις 10 προηγούμενες φορολογικές χρονιές) και έτσι θα φορολογούταν κανονικά μόνο για τα χρήματα που προέβλεπε το συμβόλαιό του, για τα χρήματα δηλαδή που φαίνονται ότι προέρχονται από δραστηριότητες εντός της χώρας.
Φέτος, το καθεστώς έγινε ακόμα πιο ελκυστικό, καθώς ένας νόμος για το brain drain άνοιξε στην ουσία τον δρόμο για μια διαφορετική διαχείριση από τις ποδοσφαιρικές ομάδες της Serie A. Στις 27 Ιουνίου του 2019, η Βουλή πέρασε το «Decreto Crescita», δηλαδή το αναπτυξιακό διάταγμα, προκειμένου να δώσει ώθηση στην ιταλική οικονομία μέσω ελαφρύνσεων σε πτυχιούχους. Στο άρθρο 5, προκειμένου να προσφέρει κίνητρα για δουλειά εντός των συνόρων της, προβλέπεται ένα πενταετές πρόγραμμα φοροελαφρύνσεων σε εργαζόμενους που έμεναν εκτός Ιταλίας για τα προηγούμενα δύο χρόνια και που θα επιλέξουν ως τόπο εργασίας τη χώρα για τουλάχιστον δύο χρόνια. Χωρίς να έχει σημασία αν ο υποψήφιος είναι Ιταλός, ή όχι.
Το σχέδιο νόμου αρχικά στόχευε να δώσει κίνητρα για δουλειά νέων επιστημόνων, πτυχιούχων ή ακαδημαϊκών στον ιταλικό Νότο, όπου οι εργαζόμενοι δεν θα φορολογούνται για το 90% των κερδών τους, ενώ στο βορρά αφορά στο 70% των κερδών. Στη συνέχεια, αποφασίστηκε να αφορά και επαγγελματίες αθλητές μειώνοντας όχι τον συντελεστή, αλλά το ποσοστό επί των χρημάτων. Στο ποδόσφαιρο, το γεωγραφικό κίνητρο καταργήθηκε κατόπιν παραπόνων των ομάδων από τον βορρά. Έτσι, οποιοσδήποτε ποδοσφαιριστής που τα προηγούμενα δύο χρόνια ήταν στο εξωτερικό και επιλέξει την Ιταλία για τουλάχιστον δύο έτη, θα φορολογηθεί για το 50% των εισοδημάτων του. Τι σημαίνει αυτό; Μέχρι τώρα, για έναν ποδοσφαιριστή με συμβόλαιο 10 εκατομμυρίων, για παράδειγμα, η ομάδα θα έπρεπε να δώσει συνολικά 17.5 εκατομμύρια, καθώς φορολογούταν το 100% του εισοδήματός του με συντελεστή 43.5%. Πλεόν, το κόστος θα φτάνει στα 12.7 εκατομμύρια. Σε συνδυασμό με το σταθερό ποσό για τα κέρδη εκτός Ιταλίας, το οποίο με τις offshore, τα δικαιώματα εκμετάλλευσης εικόνας και τις λοιπές «επενδύσεις» που γίνονται από ποδοσφαιρικούς αστέρες αποτελεί πολύ σημαντικό όρο, το ιταλικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον πλέον γίνεται πολύ ελκυστικό και προφανώς αποτελεί έναν λόγο για μεταγραφικές κινήσεις όπως αυτή του Ντε Λιχτ στη Γιουβέντους, του Πάου Λόπεθ στη Ρόμα, το φλερτ της Ιντερ με Λουκάκου, της Νάπολι για τον Χάμες, κ.ο.κ.
Είναι δεδομένο ότι τα οικονομικά κίνητρα μπορούν να προσελκύσουν πιο μεγάλα ονόματα στο calcio και αυτό με τη σειρά του να φέρει περισσότερες επιτυχίες στην Ευρώπη, περισσότερο κόσμο στα γήπεδα, καλύτερους αγώνες, περισσότερα τηλεοπτικά έσοδα κτλπ, με μια μέθοδο που έχει αρκετά κοινά με την Ισπανία. Από την άλλη όμως, υπάρχουν μειονεκτήματα. Οι Ιταλοί που παίζουν εκτός Ιταλίας είναι ελάχιστοι, επομένως μακροπρόθεσμα η τροπή που δείχνουν να παίρνουν τα πράγματα δεν θα έχει θετική επίδραση στο ιταλική στοιχείο και άρα στην εθνική και τα εγχώρια ταλέντα. Το κράτος χάνει χρήματα για να προσφέρει διευκολύνσεις σε εκατομμυριούχους και οι αντιδράσεις από τα υπόλοιπα στρώματα της κοινωνίας, μοιάζουν φυσικό επακόλουθο, ενώ το καθεστώς ευνοεί τα σκοτεινά δρομολόγια του χρήματος μέσω εταιρειών φαντασμάτων και φορολογικών παραδείσων, για λόγους φοροαποφυγής.
Η δημοσιοποίηση των Panama Papers τον Απρίλιο του 2016 έδωσε μια πολύ καλή εικόνα για την λειτουργία των υπεράκτιων εταιρειών στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Τα έγγραφα που διέρρευσαν φανέρωσαν την δημιουργία εικονικών εταιρειών σε φορολογικούς παραδείσους από ποδοσφαιριστές, ιδιοκτήτες ομάδων, αξιωματούχους, ατζέντηδες και από τους ίδιους τους συλλόγους. Αν ο δρόμος για την εξέλιξη του calciο περνά από τα ίδια μονοπάτια, υπάρχουν αρκετές αμφιβολίες για την μακροημέρευση και τη βιώσιμη ανάπτυξη.
gazzetta.gr
-
Ερνέστο Χαβιέρ Σεβαντόν: Ένας ερωτευμένος σχιζοφρενής
«Τρέχω συνέχεια να κρυφτώ μακριά από σένα και όλο νομίζω πως μπορώ να γιατρευτώ,
Πάνω σου πέφτω ξαφνικά και απεγνωσμένα στα ηλεκτροσόκ σου προσπαθώ να αντισταθώ…»
Το να αγαπήσεις μια ομάδα από παιδί και να κάνεις γι’αυτή ενέργειες που ξεπερνάνε, έστω και λίγο, τη λογική είναι κάτι πολύ συνηθισμένο στο ποδόσφαιρο. Το να αγαπήσεις μια ομάδα από παιδί, να καταφέρεις να γίνεις μέλος της και να καταλήξεις τελικά θρύλος της, βάζοντας στην άκρη το επαγγελματικό σκέλος της δουλειάς σου, δεν είναι (ειδικά στις μέρες μας) τόσο συνηθισμένο αλλά όταν γίνεται σωστά κερδίζει το χειροκρότημα και την εκτίμηση όλων (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/10155859047630931/). Το να μετακομίσεις σε μια άλλη ήπειρο, σε μια μικρή και σχετικά άσημη ομάδα, να την αγαπήσεις και να δώσεις τα πάντα γι’αυτήν, γνωρίζοντας πως ελάχιστοι θα το μάθουν και θα σου δώσουν τα εύσημα που ίσως αξίζεις, είναι πάρα πολύ σπάνιο. Αυτή λοιπόν είναι η πάρα πολύ σπάνια ιστορία του Ερνέστο Σεβαντόν που ερωτεύτηκε τη μικρούλα Λέτσε.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/cheva3-500x281.jpg)
Το καλοκαίρι του 2001 στην πόλη του Λέτσε κατέφθασε ένας 21χρονος κοντοκουρεμένος Ουρουγουανός, με σκοπό να αντικαταστήσει τον Κριστιάνο Λουκαρέλι που είχε πάρει μεταγραφή στην Τορίνο. Το γεγονός ότι ο Λουκαρέλι είχε κάνει δυο εξαιρετικές σεζόν στην κορυφή της επίθεσης της ομάδας, σε συνδυασμό με το ότι ο νεοφερμένος πιτσιρικάς δεν είχε παίξει ποτέ εκτός συνόρων είχαν προκαλέσει ανησυχία στους φίλους της ομάδας. Όπως στις περισσότερες ρομαντικές ιστορίες όμως, ο έρωτας χτύπησε και τις δυο πλευρές από την πρώτη στιγμή.
Πρώτο ματς του Καμπιονάτο, πρώτη επίθεση της Λέτσε, o τερματοφύλακας της Πάρμα μπλοκάρει τη μπάλα και ετοιμάζεται να τη στείλει προς το κέντρο, ο Σεβαντόν βάζει το σώμα του έξυπνα, την τσιμπάει ουσιαστικά μέσα από τα χέρια του και με ένα γρήγορο γυριστό τη στέλνει στην άδεια εστία. Δεν έχουν συμπληρωθεί ούτε δυο λεπτά πρωταθλήματος! Πριν καν καταλάβει ο Φρέι πως έγινε το μοιραίο, ο Σεβαντόν έχει πηδήξει τις διαφημιστικές πινακίδες, έχει φτάσει μπροστά στο πέταλο των φανατικών και πανηγυρίζει σαν τρελός, φιλώντας τη φανέλα και καλώντας τον κόσμο να ξεσηκωθεί. Ακόμα και οι πιο δύσπιστοι και προσγειωμένοι στις εξέδρες υποψιάζονται πως δεν έχουν να κάνουν με έναν ακόμα ξένο μισθοφόρο.
Ο Ουρουγουανός τελειώνει τη σεζόν με 11 γκολ αλλά η Λέτσε δεν καταφέρνει να σωθεί. Όλοι περιμένουν πως ο υποβιβασμός θα είναι μια ιδανική αφορμή για τον 22χρονο επιθετικό να κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα του, προς μια καλύτερη ομάδα. Η διάψευση έρχεται άμεσα. Ο Σεβαντόν όχι απλά ακολουθεί την ομάδα στη Serie B αλλά εκεί γίνεται και ο ηγέτης της στην επίθεση. Σκοράρει 16 φορές, σκυλιάζει σε κάθε ματς, πανηγυρίζει έξαλλα κάθε γκολ και στο τέλος της χρονιάς το Λέτσε πανηγυρίζει την πολυπόθητη επιστροφή στο Καμπιονάτο.
Οι ελάχιστοι που έχουν ξεφύγει από τη γοητεία της σχέσης του με την κερκίδα παραδίνονται σ’αυτή ένα απόγευμα του Οκτωβρίου, όταν στο εκτός έδρας τοπικό ντέρμπι με τη Μπάρι εξαπολύει έναν απίστευτο κεραυνό στο παραθυράκι, λίγα μόλις λεπτά πριν το τελευταίο σφύριγμα, και δευτερόλεπτα μετά βρίσκεται, όπως πάντα, μπροστά στο πέταλο των εκδρομέων, με τη φανέλα στα χέρια και τις φλέβες ορατές.
Ακολουθεί μια ακόμα εξαιρετική σεζόν με 20 γκολ, με το συνολικό κοντέρ να φτάνει πλέον τα 49, μερικά εκ των οποίων ιδιαιτέρως εντυπωσιακά (https://www.youtube.com/watch?v=HLFtmCQyvIw&feature=youtu.be&t=30s) (ανάμεσα τους κάποιες υπέροχες εκτελέσεις φάουλ και ένα γκολ από κόρνερ). Το καλοκαίρι του 2004 αποφασίζεται πως είναι για το καλό όλων ο παίκτης να δοκιμάσει την τύχη του κι άλλου κι έτσι η νέα χρονιά τον βρίσκει στο εξωτικό Μονακό.
Έξι χρόνια αργότερα, το 2010, και αφού έχει κάνει ένα πέρασμα από τη Σεβίλλη και ένα πιο μικρό από την Αταλάντα, αποφασίζει να επιστρέψει στο μέρος που αγάπησε περισσότερο απ’όλα. Η σεζόν δεν εξελίσσεται όμως καλά, οι τραυματισμοί δεν τον αφήνουν σε ησυχία και οι σχέσεις του με τον προπονητή είναι κακές, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τον δύσκολο χαρακτήρα του (τα δυο παρατσούκλια που του κόλλησαν στη διάρκεια της καριέρας του άλλωστε δεν ήταν καθόλου τυχαία: «el loco» και «el animal»). Παίζει όλα κι όλα 16 παιχνίδια, σκοράρει μόνο 4 φορές και στο τέλος της σεζόν φτιάχνει βαλίτσες για να επιστρέψει στη Λατινική Αμερική. Ο έρωτας τους περνάει κρίση.
Τα δεδομένα όμως αλλάζουν γρήγορα. Ένα μόλις χρόνο μετά η Λέτσε έχει κατρακυλήσει στην τρίτη κατηγορία, μετά και την τιμωρία της για την εμπλοκή στο σκάνδαλο Scommessopoli. Ο πρόεδρος της έχει τιμωρηθεί με απαγόρευση ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο για πέντε χρόνια. Με το κλίμα στην πόλη να είναι τραγικό και την ομάδα σε κατάσταση διάλυσης, οι άνθρωποι της διοίκησης προσπαθούν να βρούνε λύσεις. Ο έμπειρος Ερνέστο Σεβαντόν συμπεριλαμβάνεται στις λύσεις αυτές.
Ο Ουρουγουανός είναι πλέον 32 χρονών και παίζει στην Κολόν στην Αργεντινή αλλά όταν μαθαίνει για την κατάσταση της Λέτσε που καταρρέει δεν το σκέφτεται πολύ. Μπαίνει στο πρώτο αεροπλάνο και επιστρέφει στην Ιταλία. Οι άνθρωποι της διοίκησης του εξηγούν πως τα οικονομικά είναι πολύ στενά αφού η τρίτη κατηγορία δεν σου επιτρέπει καμία υπερβολή. Ο Σεβαντόν τους εξηγεί ότι δεν τον ενδιαφέρουν τα χρήματα και τους ρωτάει ποιο είναι το κατώτατο που μπορούν, βάσει νομοθεσίας, να του δώσουν. Του απαντάνε: «900 ευρώ το μήνα». Ο Σεβαντόν χαμογελάει και σηκώνει το χέρι για την χειραψία της συμφωνίας. Εννιακόσια ευρώ το μήνα. Λίγο αργότερα θα δηλώσει στους δημοσιογράφους: «O πραγματικός μου μισθός είναι η αγάπη του κόσμου, όχι τα λεφτά. Για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό απ’όλα. Ξέρω ότι εδώ οι οπαδοί με αγαπάνε. Ο στόχος μου είναι να ανεβάσουμε την ομάδα στη Serie B και μετά αμέσως στη Serie A. Πρέπει να επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε». Είναι πασιφανές πως ο έρωτας τους έχει πλέον περάσει σε άλλο επίπεδο.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/cheva2-500x300.jpg)
Η Λέτσε θα παλέψει για την άνοδο μέχρι τέλους αλλά θα χάσει το απ’ευθείας εισιτήριο για μια νίκη. Θα αναγκαστεί να παίξει πλέι οφ ανόδου, εκεί όπου θα περάσει το εμπόδιο της Βίρτους Εντέλα, με τον 33χρονο πλέον Σεβαντόν να σκοράρει με ένα εξαιρετικό σουτ στο ‘γάμα’ της εστίας. Στον τελικό των πλέι οφ θα αντιμετωπίσει σε διπλά παιχνίδια την Κάρπι. Θα ηττηθεί εκτός έδρας με 1-0 και, σαν να μην έφτανε αυτό, θα χάσει και τον Ουρουγουανό που θα τραυματιστεί σοβαρά στο χέρι. Ο ‘Loco’ θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να προλάβει τη ρεβάνς στο Λέτσε αλλά το χέρι δεν θα φτιάξει. Απελπισμένος και αδυνατώντας να χωνέψει ότι θα λείπει από ένα τέτοιο ματς, θα απαιτήσει από τον προπονητή να τον συμπεριλάβει τουλάχιστον στην αποστολή.
Με το δεξί χέρι μπαταρισμένο κοντά στον αγκώνα θα κάτσει στον πάγκο, προσπαθώντας με την παρουσία του τουλάχιστον να βοηθήσει ψυχολογικά τους υπόλοιπους στην προσπάθεια για τη μεγάλη ανατροπή. Η Λέτσε θα ανοίξει το σκορ νωρίς και θα πάει στα αποδυτήρια με το 1-0. Δεκαέξι λεπτά πριν το τέλος όμως, η Κάρπι θα ισοφαρίσει με γκολ από φάουλ. Το γήπεδο θα ‘παγώσει’. Ο Σεβαντόν δεν τα παρατάει. Εκτός από απλός ψυχάκιας είναι και αποδεδειγμένος μαχητής, για να μην αναφέρουμε και την Ουρουγουανική καταγωγή του. Λίγα λεπτά μετά την ισοφάριση και ενώ όλη η ομάδα πελαγοδρομεί, ζητάει από τον προπονητή άδεια για να μπει. «Μα το χέρι σου είναι σπασμένο». «Θέλω να μπω».
Στο 81ο λεπτό ενός σκληρού αγώνα που κρίνει μια άνοδο ο Ερνέστο Σεβαντόν μπαίνει αλλαγή με το δεξί χέρι σε επίδεσμο και μόνιμα τοποθετημένο σε ορθή γωνία. Ο Ουρουγουανός δεν θα μασήσει να χωθεί σε όλες τις φάσεις, θα πέσει για τάκλιν, θα προλάβει να τιμωρηθεί με κίτρινη κάρτα αλλά το πολυπόθητο γκολ δεν θα έρθει ποτέ. Λίγα λεπτά μετά το τελευταίο σφύριγμα δεν θα αντέξει και θα βάλει τα κλάματα. Δεν έχουν όλες οι ερωτικές ιστορίες ευτυχισμένο φινάλε.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/chevanton-500x478.jpg)
To τελείωμα της τρίτης θητείας του στο Λέτσε θα είναι και ο οριστικός επίλογος της σχέσης τους. Η τελευταία εικόνα με τη φανέλα της ομάδας θα είναι για πάντα αυτή που με το αριστερό χέρι, το καλό, κρύβει το πρόσωπο του για να μη φανούν τα δάκρυα. «Φόρεσα τη φανέλα πολλών ομάδων αλλά τη φανέλα της Λέτσε δεν την έβγαλα ποτέ» θα πει κάποια στιγμή κι αν σκεφτείς ότι με τις άλλες φανέλες κατέκτησε ένα κύπελλο ΟΥΕΦΑ και έφτασε να παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ καταλαβαίνεις εύκολα το δέσιμο που δημιουργήθηκε ανάμεσα σ’έναν Ουρουγουανό και μια μικρή ιταλική ομάδα.
«Το 2001 ουσιαστικά υπέγραψα ένα συμβόλαιο εφ’όρου ζωής με τη Λέτσε και τους οπαδούς της. Το ήξερα από την πρώτη στιγμή που έφτασα εδώ».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/cheva-500x282.jpg)
sombrero.gr
-
Cristiano Lucarelli, o comandante της Livorno
Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον επηρεασμένο από τον Τσε Γκεβάρα και οι πολιτικές του πεποιθήσεις θα τον ακολουθούσαν σε όλη του την ζωή. Αυτές που τον εναρμόνιζαν με τους οπαδούς της ομάδας που αγαπούσε.
Aπό τα μεγαλύτερα ανέκδοτα που υπάρχουν είναι ότι το ποδόσφαιρο δεν συνδέεται με την πολιτική. Είτε μας αρέσει είτε όχι η πολιτική υπάρχει παντού. Το ποδόσφαιρο ως όπιο του λαού ανέκαθεν προκαλούσε ένα ισχυρότατο μέσο ώστε να εξυπηρετηθούν πολιτικά συμφέροντα και φυσικά από την άλλη ήταν και το μέσο να ακουστεί η φωνή του λαού, όπως π.χ. με τους οπαδούς της Ζανκτ Πάουλι.
Και αν εδώ στην Ελλάδα λίγο πολύ όλες οι ομάδες παίρνουν θέση για κοινωνικοπολιτικά ζητήματα μέσω των οπαδών τους (χωρίς να εκφράζουν αυτές τον σύλλογο συνολικά πάντα), στην γειτονική μας Ιταλία υπάρχουν δύο σύλλογοι που όχι μόνο είναι γνωστοί για τις πολιτικές θέσεις των φανατικών τους, αλλά εκπροσωπούν και τα δύο πολιτικά φάσματα που είναι εξ’ολοκλήρου αντίθετα: τον κομμουνισμό και τον φασισμό. Οι ομάδες είναι η Λιβόρνο και η Λάτσιο αντίστοιχα. Κάθε παιχνίδι τους ήταν περισσότερο μια μάχη ιδεών, ένας πόλεμος, παρά ποδοσφαιρικό παιχνίδι.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας γεννήθηκε στην πόλη του Λιβόρνο επομένως οι οπαδοί της ομώνυμης ομάδας δεν θα γινόνταν να μην είναι βαμμένοι «κόκκινοι». Αυτό που γουστάρουν να κάνουν είναι να ανεμίζουν ψηλά σημαίες του Τσε Γκεβάρα, να τραγουδούν τα «Bella Ciao» και το «Bandiera Rossa» και να δείχνουν το μίσος τους προς τον φασισμό. Εννοείται δεν αφήνουν κοινωνικές εξελίξεις αναπάντητες και δεν έχουν ξεχάσει και τα γεγονότα που έχουν διαδραματιστεί και στην χώρα μας (άνοδος Χρυσής Αυγής, αποδοκιμασίες εναντίον Κατίδη, δολοφονία Παύλου Φύσσα). Το 1999 σχηματίστηκε η “Brigate Autonome Livornesi” (BAL99), η οποία ένωσε τους οπαδούς της ομάδας και ουσιαστικά αντιπροσώπευε τους ultras μέχρι την διάλυσή της το 2003.
Όπως αναφέραμε πριν, κάθε αγώνας της Λιβόρνο και της Λάτσιο ήταν μια μάχη. Κάθε στρατός έχει τον δικό του ηγέτη που βλέπει στο πρόσωπό του όλα όσα αντιπροσωπεύει και περιμένει από αυτόν να τον ανεβάσει επίπεδο. Γι’αυτές τις δύο ομάδες ηγέτες και αντιπρόσωποι των οπαδών στο γήπεδο ήταν ο Κριστιάνο Λουκαρέλι και ο Πάολο Ντι Κάνιο αντίστοιχα.
Γέννημα θρέμμα του Λιβόρνο, ο Κριστιάνο Λουκαρέλι (4-10-1975) θα περίμενε μέχρι τα 28 του να παίξει στην ομάδα της καρδιάς του και να γίνει το παντοτινό της ποδοσφαιρικό είδωλο. Μέχρι να πάει εκεί είχε αλλάξει 8 ομάδες (πέρασε και από Ισπανία) και το 2003 επιτέλους μεταγράφεται στην Λιβόρνο που μόλις είχε ανέβει στην Serie B. Πριν μεταφραφεί εκεί, ενώ έπαιζε στην Τορίνο, προσποιήθηκε τραυματισμό και παρακολούθησε τον αγώνα που εξασφάλισε την άνοδο της Λιβόρνο μαζί με τους φανατικούς οπαδούς στο πέταλο και μετά το τέλος του αγώνα εισέβαλε μαζί τους στο γήπεδο για τα πανηγύρια. To τι θα ακολουθούσε ήταν μαγικό. 29 γκολ σε 38 αγώνες υπογράφουν τον άμεσο προβιβασμό της Λιβόρνο στην Serie A και την επόμενη χρονιά συνεχίζει ακάθεκτος με 24 γκολ και την Λιβόρνο να καπαρώνει την 8η θέση. Tην τρίτη χρονιά την οδηγεί στην 6η θέση και στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Με 92 γκολ σε μια τετραετία γίνεται οριστικά ένας θρύλος του συλλόγου.
Όπως όλα τα παραμύθια, έτσι και του Λουκαρέλι είχε ένα πικρό τέλος, αλλά μόνο ποδοσφαιρικά μιλώντας. Το 2007 η απομάκρυνση του κόουτς Αριγκόνι τον φέρνει σε κόντρα με την διοίκηση και εκφράζει την επιθυμία του να φύγει, προκαλώντας την αποδοκιμασία των οπαδών που τον είχαν σαν θεό. Τελικά μεταγράφεται στην Σαχτάρ, γίνοντας ο πρώτος Ιταλός που αγωνίζεται ποτέ στην Ουκρανία. Το συμβόλαιό του πλέον θα ήταν 10ψήφιο όπως και το επόμενο με την Πάρμα, με την φανέλας της οποίας αποθεώθηκε όταν γύρισε στο Λιβόρνο. Δεν ήταν ποτέ ξανά ο μπόμπερ που ήταν στην Λιβόρνο αλλά αναγεννήθηκε όταν πήγε δανεικός στην ομάδα του το 2009 σκοράροντας 10 γκολ. Το 2012 αποσύρθηκε απο την ενεργό δράση.
Πανύψηλος, παντοδύναμος, με την εξαίρετη αίσθηση του γκολ που έχουν οι Ιταλοί επιθετικοί, μπορούσε να σκοράρει από όπου ήθελε.
Δεν ήταν μόνο τα ποδοσφαιρικά κατορθώματα και το τατουάζ του σήματος της Λιβόρνο που τον έκαναν θρύλο στην γενέτειρά του. Γεννημένος σε μια φτωχογειτονιά που ονομάζονταν «Σανγκάη», το ποδόσφαιρο ήταν από νωρίς μια δραπέτευση γι’αυτόν. Ο ίδιος περιγράφει τις μέρες του να αποτελούνται από ποδόσφαιρο από το πρωί μέχρι το βράδυ μαζί με τον αδερφό του Alessandro. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον επηρεασμένο από τον Τσε Γκεβάρα και οι πολιτικές του πεποιθήσεις θα τον ακολουθούσαν σε όλη του την ζωή. Αυτές που τον εναρμόνιζαν με τους οπαδούς της ομάδας που αγαπούσε. Αυτές που τον έκαναν έναν τελείως διαφορετικό ποδοσφαιριστή από τον τυπικό εκατομμυριούχο. Αυτές που τον απέκλεισαν από την Εθνική ομάδα της Ιταλίας για 8 χρόνια όταν έπαιξε με την Κ21 και μετά από γκολ φανέρωσε το μπλουζάκι με τον Τσε Γκεβάρα.
Τότε που είχε δηλώσει «ήταν ένα εθνικό σκάνδαλο. Ήθελα απλά να εξηγήσω ότι είναι το σύμβολο των οπαδών της Λιβόρνο και ήταν ο τρόπος μου να πω ευχαριστώ αλλά όλες οι προσπάθειές μου ήταν μάταιες. Ωστόσο εκείνη την μέρα έγινα κάπως ο ήρωας των οπαδών της και ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα».
Ο Κριστιάνο δεν πουλούσε οπαδιλίκι. Το αίμα του ήταν απλά «πιο κόκκινο» γιατί έτσι γεννήθηκε. Όταν πανηγύριζε σήκωνε την γροθιά ψηλά. Είχε γνωρίσει την κόρη του Τσε Γκεβάρα από κοντά. Η φήμη το χε να έχει το «Red Flag» ή την » Bandiera Rossa» σαν ήχο κλήσης στο κινητό. Να γιορτάζει τα γενέθλια του Στάλιν (πάλι φήμη). Όταν έφτασε στην Λιβόρνο δήλωσε «άλλοι υπογράφουν σε ομάδες για να αγοράσουν μια Φερράρι, ή ένα γιώτ που κοστίζουν εκατομμύρια λιρέτες. Εγώ αγόρασα την φανέλα της Λιβόρνο…». Όταν έπαιζε και έβαζε το ένα γκολ μετά το άλλο δήλωσε:«στην Λιβόρνο παίρνουμε εχθρικά σφυρίγματα επειδή είμαστε κομμουνιστές» . Δεν έμενε στα λόγια φυσικά. Είχε κόψει κατά 50% τον μισθό του για να παίξει στην Λιβόρνο μετά την Τορίνο .Είχε διαλέξει τον αριθμό 99 στην φανέλα του (το έτος ίδρυσης της BAL99), είχε πληρώσει λεωφορείο να μεταφέρει οπαδούς της Λιβόρνο που είχαν εμπλακεί σε επεισόδια, είχε γίνει και γραφικός σε πανηγυρισμό. Γιατί εκεί που άλλοι φιλάνε το σήμα, ο Κριστιάνο έβγαζε την φανέλα του και προσποιούνταν πως έκανε έρωτα μαζί της.
Μεγάλο ποσό της μεταγραφής του όταν πήγε στην Σαχτάρ το έδωσε στην πόλη για να φτιαχτούν θέσεις εργασίας ενώ το 2007 ίδρυσε μια τοπική εφημερίδα, την Corriere di Livorno, η οποία κράτησε μέχρι το 2010. Μαντέψτε τι ημερομηνία κυκλοφόρησε. Ναι 9 Σεπτεμβρίου του 2007 (9/9), που παραπέμπει στο γνωστό 99 που είπαμε πάνω. Στόχος της εφημερίδας ήταν να προσφέρει αντικειμενική ενημέρωση που δεν θα είχε καμία μεροληψία από την πλευρά του βαμμένου κόκκινου Λουκαρέλι.
Άλλες δηλώσεις όπως «δεν ανέχομαι να λέει ένας ποδοσφαιριστής ότι είναι κουρασμένος. Είναι προσβολή για την εργατική τάξη» τον κατατάσουν αυτόματα σαν έναν αθλητή που είχε ξεφύγει προ πολλού από τα ποδοσφαιρικά πλαίσια. Γιατί μπορεί να ναι πλούσιος και διάσημος όπως έχει πει, αλλά δεν έχει ξεχάσει ποτέ τις καταβολές του.
Κάποτε σε ομιλία του είχε τονίσει ότι ο ηρωικός loser είναι κατάρα για τον σύγχρονο ποδοσφαιριστή, σε μια εποχή που η νίκη είναι ταυτόσημη με την επιτυχία. Το παιδί που έφυγε από το Λιβόρνο με το τραίνο κλαίγοντας για την πρώτη του ομάδα έγινε θρύλος. Ένας comandante, ο απόλυτος ηγέτης και είδωλο των οπαδών. Όπως είχε πει και ο Σέρζε Κόσμι μετά από ένα 3-3 της Ρόμα με την Λιβόρνο την αγωνιστική περίοδο 2009-2010 και το χατ-τρικ του πρώτου, ο Λουκαρέλι ΕΙΝΑΙ η Λιβόρνο. Όλα όσα αντιπροσωπεύει αυτός ο σύλλογος, εντός και εκτός γηπέδου. Τόσο ψηλά που ενώ κατηγορήθηκε ακόμη και για συμμετοχή σε στημένα από τους οπαδούς της αγαπημένης του ομάδας, γύρισε και αποθεώθηκε. Οι ιστορίες ποδοφαιριστών σαν αυτόν και τον Χοσέμπα Ετσεμπερία της Αθλέτικ Μπιλμπάο θα αφηγούνται από πατέρες σε γιους στις πόλεις που τους γνώρισαν και τους λάτρεψαν. Τα πρωταθλήματά τους και το κοινό της χώρας τους ωστόσο ίσως θα τους ξεχάσει κάποτε. Η περίπτωση του Λουκαρέλι ίσως είναι διαφορετική λόγω και των πεποιθήσεών του. Τραγικά υποτιμημένοι όπως και να χει. Δεν πήραν τρόπαια με τις ομάδες που αγάπησαν αλλά κέρδισαν μια παντοτινή θέση στην ιστορία τους. Ξεχώρισαν, διέλυσαν άμυνες και ας έπαιζαν σε μικρομεσαίες ομάδες, πράγμα που τους κάνει ακόμη σπουδαιότερους.
Πηγές: http://3pointmagazine.gr, http://thesefootballtimes.co, wikipedia, http://www.sportreview.gr, https://insunandshadow.com
http://www.katiousa.gr/athlitismos/cristiano-lucarelli-o-comandante-tis-livorno/
-
Τα οικονομικά προβλήματα και οι ατασθαλίες του παρελθόντος έστειλαν την Παλέρμο στην 4η κατηγορία αλλά αυτό φαίνεται πως αποτέλεσε μια ιδανική αφορμή για να αναγεννηθεί η ομάδα. Η ανανεωμένη Παλέρμο, με νέα διοίκηση και νέο σήμα, ξεκινάει την Κυριακή την προσπάθεια της να επιστρέψει στο προσκήνιο και, όπως βλέπουμε, δεν θα είναι μόνη. Σχεδόν 20.000 οπαδοί της πήγαν στο γήπεδο προχθές απλά για να δούνε την παρουσίαση της ομάδας, ενώ περισσότεροι από 6.000 έχουν αγοράσει ήδη εισιτήριο διαρκείας!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/70282419_10157979648340931_6499125485602078720_n.jpg?_nc_cat=105&_nc_oc=AQmGcpSnPxKPfPkyW-I1sbtNQvKbQuarVKw70SYveKjCdnhN6jKKnxxI7cIkYANS5z0&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=ad8f46a8b404064ea48335347eae1d3e&oe=5DC76273)
El Sombrero
-
Αν μη τι άλλο,ένα ενδιαφέρον το έχει σαν άρθρο....αν κανείς ξέρει σχετικά,ας γράψει.. :-? https://www.babylonia.gr/2018/09/27/synentefksi-me-tous-antifasistes-opadous-tis-latsio/
-
Ίντερ: «Να κλείσει το γήπεδο παρά να μείνουν ατιμώρητοι»!
Νέα τρομερή ανακοίνωση από μερίδα οπαδών της Ίντερ που κοντράρει την Curva Nord, στηρίζει απίστευτα τον Ρομέλου Λουκάκου στη μάχη του κατά των ρατσιστών και ξεκαθαρίζει πως θα ήταν ό,τι καλύτερο να κλείσει το γήπεδο και να διεξαχθούν ματς δίχως φιλάθλους παρά να μείνουν ατιμώρητοι οι ρατσιστές.
Έχοντας διαβάσει και σκεφτεί πολύ καλά τον τρόπο με τον οποίο θα εναντιώνονταν στην πρόσφατη ανακοίνωση που είχε σκοπό να πείσει τον Ρομέλου Λουκάκου ότι οι ήχοι μαϊμούδων από τους οπαδούς της Κάλιαρι δεν ήταν ρατσισμός, αλλά... εκφοβισμός του αντιπάλου, μερίδα των Ultras των «νερατζούρι» έγραψε την εξής ανοιχτή επιστολή:
«Γεια σου Ρομέλου, διάβασες την ανακοίνωση από την Curva. Ήταν αληθινή. Διάβασες αυτό που ορισμένοι άνθρωποι έχουν πραγματικά το θάρρος να δημοσιεύσουν και πιστεύουν σε αυτά τα πράγματα. Αλήθεια.
Ωστόσο, θα θέλαμε να σου πούμε ότι αυτοί δεν είναι Interisti! Δεν μιλάμε για πολιτική, γιατί θα βρεις ανθρώπους που υποστηρίζουν τη δεξιά, την αριστερά, το κέντρο ή ακόμα και αυτούς που δεν ασχολούνται καν με την πολιτική.
Μιλάμε για τις αξίες που πρεσβεύει ο κάθε οπαδός της Ίντερ και ο κάθε άνθρωπος. Αυτή η ανακοίνωση που διάβασες είχε περιεχόμενο που ήταν... ακατανόητη βρωμιά.
Θέλουμε να ξέρεις ότι δεν σε θεωρούμε τρελό, ούτε τρελαίνεσαι... Αυτοί οι ήχοι που ακούς δεν είναι απλά αποδοκιμασίες, αλλά ήχοι μαϊμούδων. Στην Ιταλία, θα έπρεπε να ξέρεις, ότι αρκετοί θεωρούν τους μαύρους ανθρώπους ως μαϊμούδες...
Και όχι, σε καμία περίπτωση δεν είναι μορφή και εκφοβισμού προς τον αντίπαλο για να το αποδεχθείς!
Και σε καμία περίπτωση δεν είναι τρόπος για να υποστηρίζει κάποιος την ομάδα του.
Και όχι, όταν φωνάζει κάποιος “αμάν ρε νέγρε”, δεν είναι απλά πικάρισμα.
Και ναι, ο ρατσισμός είναι τεράστιο πρόβλημα στην Ιταλία, παρά τα όσα μπορεί να σου λένε.
Και όχι, μη σταματάς τη μάχη που είχε το κουράγιο να ξεκινήσεις, επειδή απλά κάποιος προσπαθεί να γλιτώσει την τιμωρία.
Ευελπιστούμε ν' αντιπροσωπεύουμε την πλειοψηφία των Interisti με όσα λέμε, θα προτιμούσαμε να κλείσει το γήπεδο παρά να γίνονται τέτοια εμετικά περιστατικά και να μένουν ατιμώρητα.
Η Ίντερ, δεν είναι για όλους»!
gazzetta.gr
-
Το ματς που έγινε όπλο προπαγάνδας και θα άλλαζε για πάντα το ιταλικό ποδόσφαιρο
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-11/bologna_f.c._-_genoa_c._f.c._1924-25.jpg?itok=jsYxmQQU)
Με αφορμή το τελευταίο ρατσιστικό περιστατικό στον Μάριο Μπαλοτέλι, και τις επιθέσεις προς το πρόσωπό του, το gazzetta.gr γυρίζει τoν χρόνο πίσω στην εποχή του Μουσολίνι και σε ένα ένα περιστατικό που χρησιμοποιήθηκε ιδανικά ως πηγή πατριωτισμού μιας χώρας και θα άλλαζε για πάντα το ιταλικό ποδόσφαιρο.
Για άλλη μια φορά το ιταλικό ποδόσφαιρο βρέθηκε στο επίκεντρο για τους λάθος λόγους. Η ρατσιστική επίθεση των οπαδών της Βερόνα στον Μάριο Μπαλοτέλι στο ματς με την Μπρέσια αποκάλυψε για άλλη μια φορά πως το ποδόσφαιρο στην γειτονική χώρα είναι έντονα πολιτικοποιημένο και πως έχουν παρεισφρήσει ακραίες πολιτικές, ολοκληρωτικές, δηλαδή φασιστικές. Ετσι, δεν προκάλεσε καμία έκπληξη όταν αποκαλύφθηκε πως ο επικεφαλής των Ultras της Βερόνα, Λούκα Καστελίνι, ο οποίος είχε δηλώσει ότι γι αυτούς ο Μπαλοτέλι δεν θα είναι ποτέ Ιταλός, είναι μέλος του ακροδεξιού νεοφασιστικού κόμματος New Force (Forza Nuova). Αυτό όμως ήταν σχεδόν πάντα το ποδόσφαιρο για την Ιταλία, το τέλειο όπλο χειραγώγησης ενός λαού.
Μπολόνια, μια πόλη γεμάτη ιστορία
Οταν κάποιος σκέφτεται τουρισμό και Ιταλία το μυαλό του αμέσως πάει στην Ρώμη με το Κολοσσαίο και την Φοντάνα Ντι Τρέβι, στην Φλωρεντία της Αναγέννησης και των Μεδίκων, αλλά και στην Βενετία με τις γόνδολες. Κάθε περιοχή της Ιταλίας όμως κουβαλάει την δική της ιστορία, και μια πόλη που θα πρέπει κάποιος να επισκεφτεί είναι η πρωτεύουσα της Εμίλια Ρομάνια, η Μπολόνια. Μπορεί να μην είναι φαντασμαγορική όπως η Φλωρεντία ή να έχει την ιστορία της «Αιώνιας Πόλης», αλλά η Μπολόνια κουβαλάει την δικιά της ιστορία που ξεπερνάει τα 1000 χρόνια. Μια πόλη που είναι γνωστή για τους πύργους της και τις στοές της (portici), που φτάνουν τα 38 χιλιόμετρα στο ιστορικό κέντρο και την κάνουν μοναδική πόλη στον κόσμο με το κέντρο να αποτελείται εξ ολοκλήρου από στοές.
Ο κόσμος όμως την γνωρίζει με τα τρία της παρατσούκλια: Η Λόγια (La Dotta) λόγω του αρχαιότερου πανεπιστημίου της Ευρώπης το οποίο ιδρύθηκε το 1088, η Χοντρή (La Grassa) λόγω της τρομερής κουζίνας της, αλλά και ως η Κόκκινη (La Rossa) λόγω της η απόχρωσης που εκπέμπει, αλλά και ότι αποτελεί ιστορικό προπύργιο της Αριστεράς. Για χρόνια η Μπολόνια αποτέλεσε πρότυπο καλής διακυβέρνησης που συνδύαζε άριστα κομουνιστική ιδεολογία και καπιταλιστικό σύστημα διακυβέρνησης, δύο έννοιες εντελώς αντίθετες μεταξύ τους. βέβαια, αν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν της θα δει τον αριστερό της χαρακτήρα, από την εποχή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τις ελευθερίες που είχε, ενώ στη συνέχεια και από τον 12ο αιώνα όταν κι έγινε ένας βιομηχανικός κόμβος της εποχής είδε να δημιουργούνται τα πρώτα εργατικά κινήματα.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-11/bologna.jpg)
Στην πόλη αυτή, έχουν γραφτεί κάποιες από τις πιο σημαντικές στιγμές της ιταλικής πολιτικής σκηνής και ιστορίας όπως η διάλυση του PCI (Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας) το 1989 από τον Ακίλε Οτσέτο, αλλά και η χρησιμοποίηση της ποδοσφαιρικής ομάδας από τον Μπενίτο Μουσολίνι ως μέσο χειραγώγησης των πολιτών. Η ποδοσφαιρική Μπολόνια την περίοδο του Μεσοπολέμου ήταν η κορυφαία ομάδας της Ιταλίας έχοντας κερδίσει από το 1924 έως το 1941 έξι scudetto, δύο Mitropa Cup, αλλά και ένα Coupe des Nations (μια διοργάνωση προάγγελος του Κυπέλλου Πρωταθλητριών), διαθέτοντας στις τάξεις της οτι καλύτερο υπήρχε στην Ιταλία.
Ο Ιταλός δικτάτορας γρήγορα συνειδητοποίησε ότι το ποδόσφαιρο ήταν το ιδανικό μέσο για να εξασφαλίσει λαϊκή υποστήριξη για το φασιστικό του κίνημα. Άλλωστε, ορισμένες πτυχές του ποδοσφαίρου ταίριαζαν απόλυτα με ορισμένες εκφάνσεις του φασισμού. Ως ομαδικό άθλημα, είχε ως πρωταρχική έννοια την πειθαρχία, την συμμετοχή και την συλλογικότητα. Ειδικότερα εκείνη την εποχή, ο αθλητισμός γενικότερα θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μια ιδανική διέξοδος για μια χώρα που προσπαθούσε να αποκτήσει μια εθνική συνοχή.
Λεάντρο Αρπινάτι, ο άνθρωπος πίσω από όλα
Ενας από τους συνεργάτες του «Ντούτσε», ο Λεάντρο Αρπινάτι αντιπρόεδρος του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος, και φανατικός οπαδός των «ροσομπλού», είδε στο πρόσωπο της αγαπημένης του ομάδας ένα όπλο για την εδραίωση του φασισμού στην Ιταλία. Ο Αρπινάτι μπορεί να μην είχε ποτέ κάποιο επίσημο πόστο στον σύλλογο, θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο τόσο στην ομάδα, αλλά και στην μετεξέλιξη του ιταλικού ποδοσφαίρου. Κάτω από την εποπτεία του στην Μπολόνια είχε μαζευτεί η αφρόκρεμα των ποδοσφαιριστών, διαθέτοντας μια τριάδα στην επίθεση, τους Σκιάβιο, Περίν και Ντέλα Βάλε, με στόχο να κλέψει τα πρωτεία από την άλλη μεγάλη ομάδα εκείνη την εποχή, την Τζένοα, η οποία ετοιμαζόταν για το πρώτο αστέρι στην φανέλα της (δέκα πρωταθλήματα).
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-11/arpinati.jpg)
Η Μπολόνια θα λάμβανε μέρος στην Lega Nord (λίγκα του Βορρά) η οποία όμως ξαφνικά χωρίστηκε σε δύο μικρότερες λίγκες με τις φήμες να κάνουν λόγο για παρέμβαση του Αρπινάτι για να μην βρεθεί μαζί με την Τζένοα. Και πράγματι η Μπολόνια καταφέρνει να βρεθεί πρώτη στην λίγκα της, έστω και αν οφειλόταν στην ήττα της Γιουβέντους από την Προ Βετσέλι. Στην άλλη λίγκα όπως ήταν το αναμενόμενο πρώτη τερμάτισε η πρωταθλήτρια Τζένοα η οποία στηριζόταν στον Τσέζαρε Αλμπέρτι, τον οποίο η Μπολόνια τον είχε αφήσει ελεύθερο μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό θεωρώντας ότι δεν θα ξαναπαίξει ποδόσφαιρο.
Ο Αλμπέρτι όμως δύο χρόνια μετά όχι μόνο είχε επιστρέψει, αλλά και ήταν αποφασισμένος να πάρει κατά κάποιο τρόπο την εκδίκησή του και παραλίγο να τα καταφέρει όταν στον πρώτο τελικό μέσα στο σπίτι της πρώην του ομάδας, πετυχαίνει το νικητήριο γκολ δίνοντας τη νίκη στην ομάδα του με 2-1. Μια εβδομάδα αργότερα στην Γένοβα είχε στηθεί πανηγύρι αφού όλοι θεωρούσαν δεδομένη τη νίκη και στο δεύτερο ματς με αποτέλεσμα οι Γενοβέζοι να μπούνε χαλαρά και την Μπολόνια να κάνει την έκπληξη και να κερδίζει με 2-1, ισοφαρίζοντας το σκορ του πρώτου αγώνα. Αυτό σήμαινε τρίτο τελικό σε ουδέτερη έδρα, στο Μιλάνο. Η ανωτερότητα της Τζένοα ήταν ξεκάθαρη και φάνηκε από το γεγονός πως βρέθηκε στο ημίχρονο μπροστά στο σκορ με 2-0. Η Μπολόνια έδειχνε ανήμπορη να αντιδράσει μέχρι να γίνει το περιστατικό που όχι μόνο θα άλλαζε την εικόνα του αγώνα, αλλά και του ίδιου του πρωταθλήματος.
Σε μια επιθετική προσπάθεια της Μπολόνια, ο τερματοφύλακας της Τζένοα, Τζιοβάνι Ντε Πρα, διώχνει σε κόρνερ το σουτ Μουτζιόλι. Κόρνερ για τους περισσότερους, αλλά όχι για τους οπαδούς της Μπολόνια, οι οποίοι μαζί με ορισμένους μελανόχιτωνες (μέλη της παραστρατιωτική οργάνωση του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος) περικύκλωσαν τον διαιτητή λέγοντάς του πως η μπάλα είχε μπει στα δίχτυα αλλά λόγω τρύπας στα δίχτυα είχε βγει έξω από το τέρμα. Η πίεση του, ειδικά των μελανοχιτώνων ήταν τέτοια που ανάγκασε τον ρέφερι να κατοχυρώσει το γκολ, και για να ηρεμήσει τους παίκτες της Τζένοα που αντέδρασαν, ενημέρωσε τον αρχηγό των Γενοβέζων Ρέντζο Ντε Βέκι πως θα καταγράψει το περιστατικό στο φύλλο αγώνα και θα δικαιωθούν. Αυτό καθησύχασε τους παίκτες της Τζένοα η οποίοι κατέβασαν ταχύτητα με αποτέλεσμα να έρθει και το 2-2. Σύμφωνα με τον κανονισμό εάν το ματς έληγε ισόπαλο οι δύο ομάδες θα έπρεπε να οδηγηθούν στην παράταση κάτι που προκάλεσε την αντίδραση της Τζένοα η οποία άρχισε να καταλαβαίνει πως δεν υπήρχε περίπτωση να δικαιωθεί για το αντικανονικό γκολ.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-11/genoabologna.jpg)
Και οι ίδιοι το κατάλαβαν λίγες ημέρες αργότερα όταν στην έκθεσή του ο διαιτητής δεν αναφέρθηκε καθόλου στο συμβάν αναφέροντας απλά το τελικό σκορ μετά από πιέσεις που δέχτηκαν οι υπεύθυνοι από τον Αρπινάτι. Ακολούθησε τέταρτο ματς για να κριθεί ο πρωταθλητής της Lega Nord. Και αυτό όμως έληξε ισόπαλο, 1-1 αυτή την φορά, με το ματς όμως να σημαδεύεται από βίαια επεισόδια μεταξύ των οπαδών με ορισμένους να χρησιμοποιούν ακόμα και όπλα. Οπως ήταν λογικό τα επεισόδια αυτά συντέλεσαν στην επ 'αόριστον αναστολή του πρωταθλήματος μέχρι τα πράγματα να ηρεμήσουν. Και κάπου εκεί αναλαμβάνει δράση ο Αρπινάτι.
Με διάφορες υπόγειες ενέργειες καταφέρνει να πετύχει την άρση της απαγόρευσης και να ορίζεται ένα πέμπτο ματς μεταξύ των δύο ομάδων για τις 9 Αυγούστου του 1925 και στις 7 το πρωί σε ένα μικρό γήπεδο στο Βιτζεντίνο λίγο έξω από το Μιλάνο. Ο Αρπινάτι είχε ενημερώσει εγκαίρως την Μπολόνια για να είναι έτοιμη για το ματς την ώρα που οι άνθρωποι της Τζένοα ενημερώθηκαν λίγες ώρες πριν την διεξαγωγή του αγώνα. Οι περισσότεροι παίκτες της είχαν αναχωρήσει για διακοπές κι έγινε μια τεράστια προσπάθεια να τους φέρουν πίσω, χωρίς όμως να έχουν την δυνατότητα να προετοιμαστούν για την αναμέτρηση όπως είχε η Μπολόνια. Την ίδια ώρα στις εξέδρες του γηπέδου η πλειοψηφία των θεατών ήταν μελανοχίτωνες μετά από εντολή του Νο2 του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η Μπολόνια πήρε τη νίκη με 2-1 και αναδείχτηκε πρωταθλήτρια της Λίγκας του Βορρά, και ουσιαστικά και όλης της Ιταλίας για πρώτη φορά στην ιστορία της, αφού οι ομάδες της Λίγκας του Νότου ήταν κατώτερης δυναμικότητας κάτι που φάνηκε με τις δύο νίκες επί της Αλμπα Ρόμα με συνολικό σκορ 6-0 (4-0 εντός και 2-0 εκτός).
Ενα εργαλείο προπαγάνδας
Τα όσα έλαβαν χώρα εκείνη την χρονιά στα ιταλικά γήπεδα ανέδειξαν τόσο την δημοτικότητα του αθλήματος αλλά και ότι θα μπορούσε να αποτελέσει μια αδιαμφισβήτητη πρωταρχική δραστηριότητα αναψυχής ενός ολόκληρου έθνους αλλά και ένα τέλειο προπαγανδιστικό όπλο για το καθεστώς. Ετσι, ο Μουσολίνι αποφασίζει μια σειρά από αλλαγές. Τότε ήταν που κυκλοφόρησε η Carta di Viareggio η οποία έφερε την επανάσταση στο calcio. Το έγγραφο αυτό όριζε ότι οι ποδοσφαιριστές έπρεπε να αναγνωριστούν ως «μη ερασιτέχνες», ανοίγοντας τον δρόμο για τον πλήρη επαγγελματισμό του αθλήματος, ενώ πλέον έμπαινε πλαφόν στις ομάδες οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν στην σύνθεσή τους μέχρι δύο ξένους. Την ίδια ώρα εγκαταλείπεται το μοντέλο με τις δύο λίγκες και δημιουργείται ένα ενιαίο πρωτάθλημα, η Serie A, στο πλαίσιο της ανάπτυξης του αθλήματος χτίζονται εντυπωσιακά στάδια και σύλλογοι όπως η Τζένοα και η Ίντερ αναγκάζονται να αλλάξουν όνομα, ενώ άλλες μικρότερες ομάδες όπως αυτές της Φλωρεντίας αναγκάζονται να ενωθούν για να δημιουργήσουν έναν σύλλογο που θα εκπροσωπεί την πόλη. Και όλα αυτά στον βωμό της Italianità (της ιταλικοτότητας).
Ποιος ήταν ο άνθρωπος που είχε επωμιστεί αυτό το έργο; Μα ποιος άλλος από τον Λεάντρο Αρπινάτι. Ο Αρπινάτι, ο οποίος ήταν τότε πρόεδρος της Ιταλικής Ολυμπιακής Επιτροπής, ορίστηκε από τον Μουσολίνι το 1926 πρόεδρος της Ιταλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, με στόχο να προβεί στις αλλαγές αυτές. Και η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνει περίφημα σε σημείο που αρχίζει να ενοχλεί τον Ντούτσε. Συνεργάτες του Μουσολίνι βλέποντας να αυξάνεται η δύναμη του Αρπινάτι τον κατηγορούν ότι αυτός βρισκόταν πίσω από την απόπειρα δολοφονίας του Ιταλού δικτάτορα στο γήπεδο της Μπολόνια το 1926, αλλά και ότι πλέον είναι εχθρός του καθεστώτος. Το 1934 μπαίνει στην φυλακή ενώ ακολουθεί και κατ' οίκον περιορισμός μέχρι και το 1940 όταν ο Μουσολίνι αποφασίζει να του απονείμει χάρη. Το τέλος του όμως ήταν ήδη προδιαγεγραμμένο. Μια ημέρα μετά την απελευθέρωση της Μπολόνια από τους Συμμάχους, στις 21 Απριλίου του 1945, το δεξί χέρι του Μουσολίνι δολοφονείται από Ιταλούς κομμουνιστές για τα όσα είχε κάνει στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-11/bologna_football_club.jpg)
Μετά τον πόλεμο η Μπολόνια δεν κατάφερε ποτέ να επανέλθει στο επίπεδο που ήταν στον Μεσοπόλεμο, με εξαίρεση κάποιες μικρές εκλάμψεις όπως το πρωτάθλημα του 1964 και τα Κύπελλα Ιταλίας του 1970 και 1974. Το ίδιο ακριβώς και η Τζένοα η οποία επίσης στην ανυποληψία. Παρόλα αυτά, η αντιπαλότητα εκείνης της χρονιάς δεν ξεχάστηκε ποτέ στην Ιταλία αφού αποτέλεσαν την αιτία για να αλλάξει για πάντα το ποδόσφαιρο στην χώρα.
gazzetta.gr
-
Serie A - Ρατσισμός: Οι 20 ομάδες ενωμένες
Με κοινή ανακοίνωση τους οι ομάδες του ιταλικού πρωταθλήματος αναφέρονται στο πρόβλημα του ρατσισμού και στην κοινή δράση από εδώ και πέρα, με πιο σκληρούς νόμους.
Ο ρατσισμός είναι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Serie A όπως έχει φανεί και φέτος σε διάφορες περιπτώσεις, αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Αυτή είναι η απόφαση που πήραν οι 20 ομάδες, οι οποίες εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση για το θέμα και για την απόφαση που πήραν να εξαφανίσουν τους ρατσιστές από τα γήπεδα, σε συνεργασία με τη Lega και την ομοσπονδία, οι οποίες θα θεσπίσουν νέους, πιο αυστηρούς, νόμους και κανονισμούς.
Η κοινή ανακοίνωση των 20 ομάδων αναφέρει τα εξής.
«Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα με τον ρατσισμό στα ιταλικά γήπεδα και ότι δεν το αντιμετωπίσαμε αποτελεσματικά όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμη και τη φετινή σεζόν, οι εικόνες του ποδοσφαίρου μας, στις οποίες αρκετοί ποδοσφαιριστές υπήρξαν θύματα ρατσιστικών επιθέσεων, έκαναν τον γύρο του κόσμου, προκαλώντας παντού σχόλια και συζητήσεις. Είναι λόγος για να είμαστε οργισμένοι, είναι λόγος για να ντρεπόμαστε όλοι μας. Στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, κανείς δεν πρέπει να δέχεται ποτέ επιθέσεις ρατσιστικής φύσης. Δεν γίνεται να παραμείνουμε σε παθητικό ρόλο και να περιμένουμε ότι όλο αυτό θα σταματήσει. Με πρωτοβουλία των κλαμπ, τις τελευταίες εβδομάδες άρχισε ένας εποικοδομητικός διάλογος με τη Lega Serie A, την ομοσπονδία και διεθνείς οργανώσεις για το πώς θα αντιμετωπίσουμε και θα εξαφανίσουμε αυτό το πρόβλημα από τον κόσμο του ποδοσφαίρου.
Εμείς, τα κλαμπ που υπογράφουμε αυτή την επιστολή, είμαστε ενωμένοι από την επιθυμία για σοβαρές αλλαγές και η Lega Serie A εξέφρασε την πρόθεση της να καθοδηγήσει αυτές τις προσπάθειες μέσω μιας σταθερής και πλήρους αντιρατσιστικής πολιτικής στη Serie A, με νέους νόμους και κανονισμούς, πιο σοβαρούς, μαζί με ένα πλάνο ευαισθητοποίησης για όλους όσοι ασχολούνται με αυτό το άθλημα. Δεν έχουμε, πλέον, χρόνο για χάσιμο. Πρέπει να δράσουμε ενωμένοι με ταχύτητα και αποφασιστικότητα και έτσι θα κάνουμε από εδώ και πέρα. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, η συνεισφορά και η υποστήριξη όλων σας, εσάς των οπαδών των ομάδων μας και του ιταλικού ποδοσφαίρου, θα είναι καθοριστική σε αυτή την προσπάθεια ζωτικής σημασίας».
gazzetta.gr
-
Οι κόντρες Ρόμα και Γιουβέντους έχουν γράψει ιστορία στην Ιταλία. Μια από αυτές, το 1981, έκρινε το πρωτάθλημα με ένα γκολ που ακόμα και δεκαετίες μετά συζητιέται για το αν ήταν οφσάιντ ή όχι, καθώς ούτε οι τηλε-διαιτητές συμφωνούσαν μεταξύ τους.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/Roma-1981-82-CurvaSud-DiBartolomei.jpg?w=1430&ssl=1)
Το πρωτάθλημα των δέκα εκατοστών
Ανεξάρτητα από τη θέση των δύο ομάδων, ένα παιχνίδι μεταξύ των Γιουβέντους και Ρόμα δεν μπορεί να είναι αδιάφορο. Και μπορεί οι τίτλοι της Ρόμα να είναι λίγοι, αλλά το παρελθόν είναι γεμάτο παιχνίδια που έγραψαν ιστορία στο ιταλικό πρωτάθλημα. Όπως αυτό τον Μάιο του 1981. Η Ρόμα εκείνης της περιόδου ήταν μια ιδιαίτερα καλή ομάδα που στα χέρια του Νιλς Λίντχολμ (κι αργότερα του Σβεν Γκόραν Έρικσον) κέρδισε τίτλους, έπαιξε καλό ποδόσφαιρο και έφτασε και αρκετές φορές στην πηγή, αλλά δεν ήπιε νερό. Τη σεζόν 1980-81 η Ρόμα έδινε μεγάλη μάχη με τη Γιουβέντους για τον τίτλο. Με παίκτες όπως ο σπουδαίος ντι Μπαρτολομέι, ο Κάρλο Αντσελότι, ο Φαλκάο και φυσικά ο Μπρούνο Κόντι, και με τον Ρομπέρτο Προύτσο να σκοράρει 18 φορές, οι Ρωμαίοι έφτασαν να βρίσκονται τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος μόλις έναν βαθμό πίσω από τους Μπιανκονέρι.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/as-roma-1980-81-1024x661-1.jpg?resize=580%2C374&ssl=1)
Έτσι λοιπόν, ο αγώνας της 10ης Μαΐου του 1981 στο κατάμεστο Κομουνάλε, που έκανε ρεκόρ εισπράξεων με 480 εκατομμύρια λιρέτες, ήταν το ματς που θα έκρινε κατά πολύ τον τίτλο. Το παιχνίδι δεν διεκδικούσε δάφνες ποιότητας. Ήταν ένας σκληρός αγώνας. Η Γιουβέντους του Τζιοβάνι Τραπατόνι με παίκτες όπως ο Σιρέα κι ο Καμπρίνι, αλλά κι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Κλαούντιο Τζεντίλε, ήθελε κατ’ αρχήν να κρατήσει το μηδέν πίσω και στη συνέχεια να διεκδικήσει τη νίκη. Ήταν μια κλασσική ιταλική ομάδα Τραπατόνι που δεν θα σε εντυπωσιάσει. Από την άλλη, η Ρόμα προσπαθεί να παίξει πιο καλό ποδόσφαιρο, ειδικά από τη στιγμή που χρειάζεται τη νίκη, χωρίς όμως να τα καταφέρνει ιδιαίτερα. Οι παίκτες της μπήκαν με την αίσθηση της ανωτερότητας, όπως λέει ο Φαλκάο, σίγουροι ότι μπορούν να φύγουν με το διπλό, έβλεπαν τους παίκτες της Γιουβέντους να τρέμουν.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/juventus-1981-05-24-juventus-fiorentina-festa-scudetto-3-1024x662-1.jpg?resize=500%2C323&ssl=1)
Η ατμόσφαιρα ήταν καυτή
Κι αν κάποιος περίμενε τον Τζεντίλε, τον άνθρωπο που μάρκαρε τον Μαραντόνα το 1982 με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο να πρωταγωνιστήσει, τα φώτα της δημοσιότητας έκλεψε ο Τζουζέπε Φουρίνο. Νωρίς νωρίς πήρε κίτρινη για ένα φάουλ πάνω στον Φαλκάο και περίπου στα μέσα του 2ου ημιχρόνου για ένα ακόμα σκληρό φάουλ, είδε από τον διαιτητή Μπέργκαμο τη δεύτερη κίτρινη. Η Γιουβέντους με δέκα παίκτες πλέον είχε ως βασικό στόχο να αποφύγει την ήττα.
&feature=emb_title
Το διαβόητο παιχνίδι και το “γκολ” του Τουρόνε.
Η φάση του αγώνα γίνεται στο 75′. Η σέντρα από τον Μπρούνο Κόντι βγαίνει στην περιοχή της Γιούβε, ο Προύτσο δεν φτάνει την μπάλα κι ο αμυντικός Μαουρίτσιο Τουρόνε κερδίζει με κεφαλιά τον Ντίνο Τζοφ γράφοντας το 0-1. Ο διαιτητής Μπέργκαμο δείχνει τη σέντρα αρχικά, αλλά βλέπει τον επόπτη του Σαντσίνι να έχει σηκωμένη τη σημαία. Αμέσως ακυρώνει το γκολ υποδεικνύοντας οφσάιντ. Η ιστορία γράφεται. “Το γκολ του Τουρόνε” γίνεται μια από τις γνωστότερες στιγμές στο ιταλικό ποδόσφαιρο, το περίφημο “γκολ φάντασμα” που σηκώνει συζητήσεις για χρόνια.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/turone-rete-juve-777x437-1.jpg?resize=580%2C326&ssl=1)
Στα υπόλοιπα λεπτά του αγώνα δεν αλλάζει κάτι. Η Γιουβέντους παίρνει το 0-0 και κρατάει την πρωτιά. Μένουν ακόμα δύο ματς. Ο διαιτητής Μπέργκαμο δεν είναι σίγουρος για τη φάση, αλλά όπως δηλώνει χρόνια αργότερα, έχει εμπιστοσύνη στον επόπτη του με τον οποίο έπαιζαν μαζί σε πολλά παιχνίδια. «Ο Σαντσίνι ήταν εξαιρετικός επόπτης, λυπάμαι πολύ που μετά από αυτό πέρασε όσα πέρασε». Ο κόσμος της Ρόμα έξαλλος έπαιρνε τηλέφωνα, έβριζε και απειλούσε. Ο Σαντσίνι που έχει ένα κατάστημα δώρων στην Μπολόνια σταμάτησε τη διαιτησία ένα χρόνο αργότερα. Είχε ακουστεί ότι το έκανε εξαιτίας των απειλών. Ο ίδιος το διέψευσε. «Αφιερώθηκα απλά στο χόκεϊ. Αν ήταν να σταματήσω για τέτοιο λόγο το ποδόσφαιρο θα το είχα κάνει παλιότερα σε ένα ματς Γ’ εθνικής Κοζέντσα-Νοτσερίνα. Σφύριξα πέναλτι υπέρ των φιλοξενούμενων, ο κόσμος μπήκε μέσα, εγώ έτρεξα να κρυφτώ στα αποδυτήρια, αλλά έφτασαν ως εκεί και με χτύπησαν.» Ο Σαντσίνι είδε το γκολ στην τηλεόραση και συνεχίζει να υποστηρίζει ότι ήταν οφσάιντ. «Ήμουν ακριβώς στην ευθεία, τη στιγμή της σέντρας ο Τουρόνε ήταν οφσάιντ. Πήρα τη σωστή απόφαση.»
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/turone.jpg?resize=310%2C396&ssl=1)
Απόκομμα της εποχής. Η μοβιόλα φυσικά πρωταγωνίστρια.
Αν θέλεις να βάλεις δυο οπαδούς της Γιούβε και της Ρόμα να μαλώσουν, πες τους γι’ αυτό το γκολ. Είναι το αντίστοιχο γκολ της Αγγλίας με τη Γερμανία στο Μουντιάλ του 1966. Το μυστήριο μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όταν μπαίνουν θεωρίες συνωμοσίας σε σχέση με την τηλεοπτική μετάδοση. Ο σπίκερ της RAI Τσίρο Μάσιμο είπε στη μετάδοση ότι το γκολ ήταν οφσάιντ και εκεί χρειάστηκε η “μοβιόλα”. Για όσους δεν γνωρίζουν, στην Ιταλία πιθανότατα υπάρχει μεγαλύτερη διαιτητομανία και από τη δικιά μας. Έτσι, τότε που εμείς ποδοσφαιρικά ήμασταν ακόμα στα δέντρα, στην Ιταλία είχαν πάνελ ειδικών που με τη χρήση της “μοβιόλα”(του VAR πριν το VAR), βασανιστικά αργών ριπλέι από διάφορες γωνίες, έκριναν τους διαιτητές. Η μοβιόλα για δεκαετίες ήταν κάτι σαν εθισμός των ποδοσφαιρόφιλων, που περισσότερο από τις φάσεις των αγώνων στήνονταν στις τηλεοράσεις για να δουν κάθε λάθος των διαιτητών και να μαλώσουν την άλλη μέρα με τους αντίπαλους οπαδούς.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/Serie_A_1980-81_-_Juventus_vs_Roma_-_Dino_Zoff_e_Maurizio_Turone-768x705-1.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)
Έτσι λοιπόν κι εκείνο το βράδυ του Μαΐου, όλη η χώρα στήθηκε για να δει τη τηλε-δίκη. Ο αγώνας όμως, εξαιτίας μιας απεργίας στη RAI, δεν είχε κάλυψη με πολλές κάμερες και δεν υπήρχε κάποιο καλό ριπλέι. Οι ειδικοί πάντως κατέληξαν ότι ο παίκτης καλυπτόταν και το γκολ δεν έπρεπε να ακυρωθεί. Μικρή λεπτομέρεια: Τα στούντιο της RAI βρίσκονταν στη Ρώμη. Το 2013 (ναι τόσα χρονιά μετά το ματς, ακόμα γίνεται συζήτηση), ο… εφευρέτης της μοβιόλα το 1967 Κάρλο Σάσι, ξεσήκωσε τον κόσμο, καθώς δήλωσε ότι το γκολ γι’ αυτόν ήταν οφσάιντ και ότι το καρέ του ριπλέι που “επιλέχθηκε” από τη RAI (στη Ρώμη ξαναλέμε) έβγαζε το γκολ καθαρό. «Δεν λέω ότι έκλεψαν, απλά το μηχάνημα δεν ήταν τέλειο», συμπλήρωσε. Δικαίωση για τους Γιουβεντίνους; Τζάμπα τόση γκρίνια από τους Ρωμαίους; Η ιταλική παράνοια συνεχίστηκε, αφού ο άνθρωπος που κατηγορήθηκε ότι έκανε την επιλογή (ως υπεύθυνος της εκπομπής), δήλωσε ότι εκείνη την μέρα «ήταν στο βουνό» και όχι στα στούντιο και ότι το 1986 χρησιμοποίησε ένα άλλο σύστημα και βρήκε ότι ο παίκτης καλυπτόταν για… δέκα εκατοστά. «Παίζει ρόλο το καρέ που επιλέγεται, αλλά πιστεύω ότι ο Τουρόνε καλυπτόταν» είπε ο Τζανφράνκο ντε Λαουρέντις απαντώντας στον Κάρλο Σάσι. Όλα αυτά συμβαίνουν 32 χρόνια μετά τη φάση (και μετά λέμε για εμάς), με τον παίκτη να αποστασιοποιείται από την παράνοια και να δηλώνει: «Έχω βαρεθεί να μιλάω για όλα αυτά, με πήραν τέσσερις δημοσιογράφοι σήμερα, δεν θέλω να ασχολούμαι πια. Ό,τι έγινε, έγινε.» Φυσικά, ο Τουρόνε είναι πιθανότατα ο μόνος άνθρωπος στην Ιταλία που βαρέθηκε να ασχολείται με το γκολ.
Οι οπαδοί της Ρόμα θεωρούν ότι είναι μια ακόμα αδικία από τον πλούσιο Βορρά, πολλά παιδιά γαλουχήθηκαν με τις διηγήσεις για το γκολ του Τουρόνε χωρίς ποτέ να το έχουν δει. Το μίσος για τη Γιουβέντους γιγαντώθηκε από τότε. Ο πρόεδρος της Ρόμα Ντίνο Βιόλα κατέβηκε στα αποδυτήρια και έδωσε συγχαρητήρια στους διαιτητές, λέγοντας βέβαια με νόημα ότι η Ρόμα έχασε το πρωτάθλημα για… μερικά εκατοστά. Ο Βιόλα εκτός από επιτυχημένος πρόεδρος ήταν και πολύ έξυπνος άνθρωπος και είχε μια αρκετά ωραία κόντρα με τον ομόλογό του της Γιουβέντους Τζιαμπιέρο Μπονιπέρτι. Μέσα σε αθλητικά επίπεδα και κυρίως με χιούμορ. Μετά λοιπόν τα λόγια του Βιόλα, ο Τζιαμπιέρο Μπονιπέρτι στέλνει την επόμενη ημέρα δώρο στον Βιόλα έναν χάρακα. Το μήνυμα γράφει «Αφού λες ότι το Γιουβέντους-Ρόμα ήταν θέμα μερικών εκατοστών σου στέλνω έναν χάρακα για να τα μετράς καλύτερα». Ο Βιόλα φυσικά απάντησε, λέγοντας ότι είναι μηχανικός και δεν τον χρειάζεται.
&feature=emb_title
6 Μαρτίου του 1983. Ένα ακόμα “ζήτημα εκατοστών”. Αν και με γυμνό μάτι το γκολ της Γιουβέντους φαίνεται καθαρό (στα 3.40 του βίντεο)
Η Ρόμα είχε τις ελπίδες της για τίτλο ακόμα, η Γιουβέντους όμως δεν σκόνταψε. Ταξίδεψε στο Νότο, αλλά κέρδισε 0-1 τη Νάπολι και την τελευταία αγωνιστική υποδέχτηκε τη Φιορεντίνα. H Ρόμα κέρδισε την υποβιβασμένη Πιστοϊέζε με 1-0 και την τελευταία αγωνιστική έπαιζε με την Αβελίνο. Προηγήθηκε νωρίς με γκολ του Φαλκάο και περίμενε να ακούσει τα ευχάριστα από το Τορίνο. Όταν ο Καμπρίνι άνοιξε το σκορ, οι Ρωμαίοι κατέρρευσαν ψυχολογικά και ισοφαρίστηκαν. Η Γιούβε κράτησε το αγαπημένο της 1-0 και πανηγύρισε τον τίτλο με διαφορά δύο βαθμών. Σε μια χρονιά με αρκετές τέτοιες γκέλες για τους Ρωμαίους, οι Γιουβεντίνοι υποστηρίζουν ότι η Ρόμα ακόμα και να κέρδιζε μέσα στο Κομουνάλε, στο τέλος θα είχε καταρρεύσει από το άγχος. Η Ρόμα δυο χρόνια πάντως μετά, κατέκτησε το πρωτάθλημα αφήνοντας τη Γιουβέντους τέσσερις βαθμούς πίσω. Έχοντας μάλιστα χάσει στο Ολίμπικο με 1-2 με ένα ακόμα γκολ που συζητήθηκε πολύ. Οι γηπεδούχοι προηγήθηκαν με 1-0, αλλά ένα φάουλ του Πλατινί και ένα γκολ του Μπρίο έδωσαν τη νίκη στη Γιούβε. Οι Ρωμαίοι διαμαρτυρήθηκαν για οφσάιντ του Πλατινί πριν δώσει την ασίστ του 1-2, η συζήτηση για τα εκατοστά άνοιξε και πάλι με τους γνωστούς πρωταγωνιστές, αλλά αυτή τη φορά ήταν οι πρωτευουσιάνοι που πανηγύρισαν το πρωτάθλημα. Η κόντρα των δύο συλλόγων από τότε είναι τεράστια, ακόμα σε παιχνίδια που δεν παίζεται κάποιος τίτλος. Ειδικά για τους πρωτευουσιάνους είναι θέμα τιμής, μια νίκη σε τέτοια ματς.
sombrero.gr
-
Η όχι και τόσο κυρία
(https://i0.wp.com/3.bp.blogspot.com/_RTfPJr2GFgE/SeptV5k3wFI/AAAAAAAAAbo/PHnt-Cwh7mo/s400/60ab4c58c996912377571e86fe31aac9-getty-fbl-ita-juventus-inter.jpg?w=715)
Στο Τορίνο δεν ξεχνούν εύκολα και οι γυναίκες οπαδοί της γηραιάς κυρίας, δεν συμπεριφέρονται και τόσο σαν κυρίες όταν αντιμετωπίζουν την Ίντερ…
sombrero.gr
-
"Ο αγώνας που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι ο τελικός του 1999 στο Καμπ Νου. Από τη δική μου πλευρά ήταν λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Το παιχνίδι τελείωνε, δεν είχα προβλήματα, δεν υπήρχαν παράπονα, οπότε ήμουν ευτυχισμένος. Τότε ισοφάρισε η Γιουνάιτεντ και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν 'ωχ, άλλα 30 λεπτά, 30 λεπτά για να κάνεις ένα λάθος και να ξεχαστεί όλη η καλή εμφάνιση σου'. Ξέρετε όμως τι ακολούθησε. Εκείνα τα 3 λεπτά στη Βαρκελώνη δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Για τέτοιες στιγμές δεν αγαπάμε άλλωστε το ποδόσφαιρο;"
(Πιερλουίτζι Κολίνα)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/86180360_10158475641495931_4106697224191213568_n.jpg?_nc_cat=1&_nc_ohc=A2cgTe5-PaAAX-Spzq3&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=965db620f7bbe7c121c061644ca45651&oe=5ED125A7)
El Sombrero
-
Έφαγε 11 γκολ στα πρώτα 3 ματς αλλά δεν σταμάτησε να παίζει επιθετικά, κουβάλησε το 1/3 της πόλης της στο Σαν Σίρο για έναν αγώνα και στο πρώτο CL νοκ άουτ της ιστορίας της κατέβηκε με λογική "ε, ας λήξει 6-4, σιγά". Η Αταλάντα είναι αναμφίβολα η πιο ωραία ιστορία της χρονιάς.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/86969800_10158496947470931_1869081771929239552_o.jpg?_nc_cat=104&_nc_ohc=04jYHikND94AX8UV6a8&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=a3f72760f3ca8d8c56b955f52d02543a&oe=5EF99A8C)
El Sombrero
-
Το ιταλικό ποδόσφαιρο έχει βάλει λουκέτο λόγω του κορονοϊού αλλά οι οργανωμένοι οπαδοί κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν. Οι 1.200 οπαδοί της Αταλάντα που είχαν αγοράσει εισιτήριο για το ματς με τη Βαλένθια αποφάσισαν να δωρίσουν το ποσό της επιστροφής στο νοσοκομείο της πόλης, που όπως τα περισσότερα βρίσκεται σε κατάσταση ανάγκης. Τα χρήματα αυτά θα προστεθούν στα 40.000 ευρώ που συγκεντρώθηκαν ήδη από άλλους οπαδούς της ομάδας που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για στήριξη του νοσοκομείου και του προσωπικού του.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/89356214_10158554523950931_7839596740167598080_o.jpg?_nc_cat=1&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=gZHEwwV1SNMAX_Q7UUG&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=6389d8ba0205b8aedc4592fd30896d46&oe=5E97C894)
El Sombrero
-
Το ιταλικό ποδόσφαιρο έχει βάλει λουκέτο λόγω του κορονοϊού ....
καλύτερα....είναι πρώτη η lazio,κ η TORINO πάει κατά διαόλου....
-
Για 52 χρόνια ο Αμερικάνος συγγραφέας Τζο ΜακΓκίνις ζούσε μια ήσυχη ζωή χωρίς μεγάλα πάθη. Μετά ερωτεύτηκε το ποδόσφαιρο, απέρριψε μια δουλειά 1 εκατομμυρίου και μετακόμισε στην Ιταλία για να ζήσει από κοντά το θαύμα ενός χωριού που έπαιζε για πρώτη φορά στη Serie B.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/01/castel.jpg?w=600&ssl=1)
Το θαύμα του Καστέλ ντι Σάνγκρο: Ο Αμερικάνος που ερωτεύτηκε το ποδόσφαιρο
Για 52 χρόνια ο Τζο ΜακΓκίνις ζούσε μια ζωή χωρίς μεγάλα πάθη στα δυτικά παράλια των ΗΠΑ. Στα 26 του είχε γίνει ο νεότερος συγγραφέας που μπήκε στη λίστα των Best Seller των New York Times, ένα κατόρθωμα που οφείλει στο βιβλίο του ‘The Selling of the President’, το οποίο ασχολιόταν με τον υποψήφιο τότε για την προεδρία, Ρίτσαρντ Νίξον. Ακολούθησε μια άκρως επιτυχημένη καριέρα με αρκετά βιβλία και μια ήσυχη ζωή που είχε ως επίκεντρο τη λογοτεχνία και την πολιτική. Μέχρι που ξεκίνησε το Μουντιάλ του 1994.
“Θυμάμαι καθαρά πως ήταν η ζωή μου. Από πολλές απόψεις, υποθέτω ότι ζούσα καλύτερα. Τα παιδιά μου με σέβονταν. Με τη σύζυγο μου μοιραζόμασταν πολλά κοινά ενδιαφέροντα. Είχα φίλους. Μου άρεσε η μουσική. Διάβαζα βιβλία. Ότι ξαφνικά θα ξυπνούσε μέσα μου το πάθος για το ποδόσφαιρο έμοιαζε τόσο απίθανο όσο το να γίνω αστροναύτης” έγραψε ο ίδιος, χρόνια μετά.
Η ανάθεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στις ΗΠΑ ξύπνησε την περιέργεια του 52χρονου Αμερικανού για ένα παιχνίδι για το οποίο δεν ήξερε τίποτα και η συνέχεια ήταν ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Ο ΜακΓκίνις πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι διαβάζοντας και παρακολουθώντας αγώνες, ερωτεύτηκε παράφορα το ποδόσφαιρο και προσάρμοσε την υπόλοιπη ζωή του γύρω απ’αυτό. Έβαλε δορυφορική στο σπίτι του για να βλέπει όσα περισσότερα ματς μπορούσε, αγόραζε ποδοσφαιρικά βιβλία με το κιλό (από τα κλασικά του Γκαλεάνο μέχρι βιβλία στατιστικών που κατέγραφαν την προϊστορία των ντέρμπι Στόουκ-Πορτ Βέιλ!), ξενυχτούσε ή ξυπνούσε από τα ξημερώματα για να μη χάνει τα μεγάλα ευρωπαϊκά παιχνίδια και συζητούσε ατελείωτα γι’αυτό με όποιον μοιραζόταν το ίδιο πάθος.
Η τρέλα του για το παιχνίδι επηρέασε αναπόφευκτα και τη δουλειά του. Το 1995 όταν όλη η Αμερική παρακολουθούσε φανατικά τη δίκη του Ο. Τζ. Σίμπσον, ένας εκδότης του πρόσφερε 1 εκατομμύριο δολάρια για να γράψει ένα βιβλίο γι’αυτήν. Τότε, ο ΜακΓκίνις σόκαρε τους πάντες με την απόφαση του. Όχι μόνο αρνήθηκε να ασχοληθεί με τη δίκη αλλά ανακοίνωσε πως το επόμενο βιβλίο του θα είχε ως θέμα το ποδόσφαιρο. Το θέμα του; Μια μικρή ομάδα από ένα χωριό κοντά στην κεντρική Ιταλία, η οποία είχε μόλις ανέβει για πρώτη φορά στη Serie B!
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/01/castel2.jpg?resize=559%2C306&ssl=1)
Το καλοκαίρι του 1996 αποχαιρέτησε τη γυναίκα του και μετακόμισε για ένα χρόνο στο απομακρυσμένο Καστέλ ντι Σάνγκρο, ένα χωριό 5.000 κατοίκων που την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει την τεράστια έκπληξη, κερδίζοντας την άνοδο στη δεύτερη μεγαλύτερη κατηγορία της Ιταλίας, σε μια εποχή που το ιταλικό ποδόσφαιρο ζούσε τα καλύτερα και πιο ένδοξα χρόνια του. Εκεί θα αντιμετώπιζε παραδοσιακές δυνάμεις της χώρας, όπως η Τορίνο και η Τζένοα, αλλά και ομάδες από μεγαλουπόλεις, όπως η Μπάρι, η Πάντοβα και η Βενέτσια.
Οι ντόπιοι υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό τον διάσημο συγγραφέα, του έδωσαν το ελεύθερο να κινείται σε όλους τους χώρους του γηπέδου, τον έπαιρναν στο λεωφορείο της ομάδας στα εκτός έδρας και για να γνωρίσει ακόμα καλύτερα τους παίκτες τον άφησαν να τρώει καθημερινά μαζί τους στο τοπικό εστιατόριο. Ο ΜακΓκίνις έζησε από μέσα όλη τη σεζόν, παθιάστηκε με την ομάδα και την ηρωική προσπάθεια της να κάνει ένα δεύτερο συνεχόμενο θαύμα και να παραμείνει στην κατηγορία, μεταμορφώθηκε σε κανονικό οπαδό που αδυνατεί να συγκρατήσει τα συναισθήματα του στην κερκίδα και κατέγραψε τα πάντα στο βιβλίο ‘Τα δοκάρια του Καστέλ ντι Σάνγκρο’ (Κανονικός τίτλος: ‘The Miracle Of Castel Di Sangro‘). Η ιστορία μπορεί να κουράσει λίγο έναν άσχετο με το ποδόσφαιρο αναγνώστη (λόγω της υπερβολικής τακτικής ανάλυσης κάποιων αγώνων) αλλά σίγουρα θα αρέσει σε κάποιον που ασχολείται με το ποδόσφαιρο με το ίδιο πάθος με το οποίο το αντιμετώπιζε – μετά τα 52 του πάντα – και ο Αμερικανός συγγραφέας.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/01/castel3.jpg?resize=545%2C319&ssl=1)
Για καλή του τύχη, η ιστορική σεζόν που παρακολούθησε από κοντά είχε μπόλικες ποδοσφαιρικές συγκινήσεις αλλά και αρκετά ευτράπελα, εντός και εκτός γηπέδων. Η ομάδα του Καστέλ ντι Σάνγκρο παρά το μικρό της μπάτζετ και το γεγονός ότι έβγαλε τη μισή χρονιά παίζοντας τα εντός έδρας σε ουδέτερο γήπεδο, αποδείχτηκε πολύ σκληρό καρύδι για όλους τους αντιπάλους της μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Εκτός αυτού όμως, ο άβγαλτος και αγαθός Αμερικανός ανακάλυπτε έναν νέο κόσμο, γεμάτο μεσογειακές ‘ομορφιές’, περίεργα σκηνικά και μυστήριους ανθρώπους. Όπως χαρακτηριστικά λέει μια ατάκα που παραθέτει και ο συγγραφέας στο βιβλίο: “Στη Serie B δεν βαριέσαι ποτέ. Εκτός από τα 90 λεπτά των αγώνων.”
Ένας πάμπλουτος και ιδιόρρυθμος ιδιοκτήτης που κανείς δεν ξέρει πως έκανε την περιουσία του, ένας κομπιναδόρος πρόεδρος που έχει κι άλλες βλέψεις πέρα απ’το ποδόσφαιρο και ένας ξεροκέφαλος προπονητής που δεν αντέχει τις βεντέτες είναι κάποια από τα πρόσωπα που συναντάει ο ΜακΓκίνις, πρόσωπα των οποίων οι τόσο γνώριμες περιγραφές (η φράση “ούνα φάτσα, ούνα ράτσα” δεν βγήκε τυχαία) σίγουρα θα προκαλέσουν ένα χαμόγελο στο πρόσωπο κάθε αναγνώστη που έχει φάει με το κουτάλι το ελληνικό ποδόσφαιρο.
&feature=emb_title
Μια από τις μεγαλύτερες στιγμές στην ιστορία της Καστέλ ντι Σάνγκρο: To διπλό μέσα στο Λουίτζι Φεράρις
Όπως διαβάζουμε σε σχετικό σημείωμα του εκδοτικού οίκου, το βιβλίο (το οποίο ο συγγραφέας χαρακτήρισε ως το πιο αγαπημένο του) ψηφίστηκε ομόφωνα ως το Βιβλίο της Χρονιάς για το 1999 από την Επιτροπή Βραβείων William Hill στο Λονδίνο -το πρώτο αμερικάνικο βιβλίο που κέρδισε αυτό το βραβείο-, ενώ αναδείχθηκε επίσης ως το Καλύτερο Βιβλίο της Σεζόν 1999 από το κορυφαίο αγγλικό ποδοσφαιρικό περιοδικό FourFourTwo.
Ο Τζο ΜακΓκίνις πέθανε το 2014 στις ΗΠΑ σε ηλικία 71 ετών. Οι περισσότεροι άνθρωποι που τον έμαθαν μέσα από το συγγραφικό του έργο πιστεύουν πως το μεγαλύτερο επίτευγμα του ήταν το βιβλίο για τον Νίξον και η πολύ πετυχημένη τριλογία των βιβλίων θρίλερ που έγραψε αργότερα. Αν ρωτούσες όμως τον ίδιο, το πιθανότερο είναι πως θα σου έλεγε πως η μεγαλύτερη επιτυχία στη ζωή του ήταν πως γνώρισε από κοντά τον Ρομπέρτο Μπάτζιο, τον παίκτη που “πρόσθετε στο ποδόσφαιρο κομψότητα, χάρη και μια αύρα μαγείας που δεν είχα δει ποτέ μέχρι τώρα σε οποιοδήποτε άθλημα”.
sombrero.gr
-
Το ιταλικό ποδόσφαιρο έχει βάλει λουκέτο λόγω του κορονοϊού αλλά οι οργανωμένοι οπαδοί κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν. Οι 1.200 οπαδοί της Αταλάντα που είχαν αγοράσει εισιτήριο για το ματς με τη Βαλένθια αποφάσισαν να δωρίσουν το ποσό της επιστροφής στο νοσοκομείο της πόλης, που όπως τα περισσότερα βρίσκεται σε κατάσταση ανάγκης. Τα χρήματα αυτά θα προστεθούν στα 40.000 ευρώ που συγκεντρώθηκαν ήδη από άλλους οπαδούς της ομάδας που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για στήριξη του νοσοκομείου και του προσωπικού του.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/89356214_10158554523950931_7839596740167598080_o.jpg?_nc_cat=1&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=gZHEwwV1SNMAX_Q7UUG&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=6389d8ba0205b8aedc4592fd30896d46&oe=5E97C894)
El Sombrero
Εισιτήριο είχαν αγοράσει 3500 φίλοι της Αταλάντα. 1200 ήταν οι οπαδοί που είχαν κλείσει με την Curva Nord. η Curva Nord τα δίνει τα 40000 ευρώ. Δεν είναι το σύνολο των φίλων της Αταλάντα. Πολύ πιθανόν να τα έδιναν και οι υπόλοιποι 2300. Αλλά οι οπαδοί της Nord τα έδωσαν.
-
Όπως αποκάλυψε σήμερα ο περιφερειάρχης της Καμπανια, Βινσένζο ντε Λούκα, ο αρχηγός της Νάπολι, Λορέντζο Ινσίνιε, ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που προσφέρθηκε να βοηθήσει, δωρίζοντας 100.000 ευρώ στα νοσοκομεία της πόλης.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/89722636_10158567333240931_818390466176221184_o.jpg?_nc_cat=103&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=ghOYt8naTFwAX-GbN9O&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=c6769e8de93a9757b0a44780d6754507&oe=5E9420C4)
El Sombrero
-
Ένα από τα εκατοντάδες θύματα του κορωνοϊού στην Ιταλία είναι και ο Βιτόριο Γκρεγκότι. Το όνομα του μπορεί να μην σας λέει τίποτα αλλά ο 92χρονος αρχιτέκτονας είχε σχεδιάσει, μεταξύ πολλών άλλων, το Ολυμπιακό Στάδιο της Βαρκελώνης (στο οποίο μέχρι πριν μερικά χρόνια έπαιζε η Εσπανιόλ) και το αγαπημένο μας 'Λουίτζι Φεράρις', έδρα της Τζένοα και της Σαμπντόρια.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p640x640/90022794_10158570451475931_8899410685306339328_o.jpg?_nc_cat=105&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=NIOPiRAollIAX-15f_h&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=6&oh=ee46a7d48d1c33a85f9f357839562f12&oe=5E933A29)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/89856834_10158570463380931_1904365529561300992_n.jpg?_nc_cat=103&_nc_sid=1480c5&_nc_ohc=kPr6sIOA84MAX9_7bO8&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=5ef5eb89a26058107781c2e4e858f6f1&oe=5E9206FA)
El Sombrero
-
Πρόεδρε έχεις γράμμα
O αρχηγός των οργανωμένων οπαδών της Αταλάντα, Κλαούντιο Γκαλιμπέρτι, προς τον πρόεδρο της ομάδας, Αντόνιο Περκάσι. Με αυτή την κίνηση ζητάει από το αφεντικό της ομάδας να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα εφόσον αυτό συνεχιστεί...
''Το Μπέργκαμο και ο κόσμος του, έρχεται πρώτο και μετά η ομάδα. Πρόεδρε, αυτό το ξεχωριστό και ιστορικό αιματοκύλισμα στην πόλη, αξίζει και μία ξεχωριστή και ιστορική απόφαση. Πρόεδρε, εμένα αυτό που μου έρχεται φυσιολογικά στο μυαλό είναι για την Αταλάντα να σταματήσει το πρωτάθλημα εδώ. Ίσως και να μην είναι εφικτό αυτό, αλλά θέλω να πιστεύω πως η Αταλάντα μας είναι ένα παράδειγμα για όλους σε αυτόν τον πόλεμο. Απλά, σκέφτομαι πόσοι οπαδοί της Αταλάντα έφυγαν από τη ζωή λόγω του ιού. Δεν νομίζω πως το να γυρίσει η Αταλάντα είναι ισοδύναμο με το να επιστρέψουμε όλοι στην κανονικότητα. Αυτό θα είναι έλλειψη σεβασμού στους ανθρώπους που έδωσαν την ζωή τους για το Μπέργκαμο. Για την Αταλάντα θα υπάρχει πάντα χρόνος και μία ημέρα θα κερδίσουμε το πρωτάθλημα, αλλά τώρα το να πανηγυρίσουμε ένα γκολ του Γκόμες δεν θα έχει νόημα''.
novasports.gr
-
Σε μια προσπάθεια να βοηθήσει όσο μπορεί τους ηλικιωμένους κατόχους διαρκείας της που λόγω της κατάστασης δεν μπορούν να βγούνε από το σπίτι η Ρόμα ετοίμασε και έστειλε στον καθένα από ένα πακέτο με διάφορα τρόφιμα (ρύζι, μπισκότα, μαρμελάδα κτλ.), νερά, μάσκες, γάντια και αντισηπτικά.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p640x640/91794720_10158619522285931_4207375625591193600_o.jpg?_nc_cat=111&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=SWsWbTCdj7YAX8Zt7MP&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=6&oh=dc31dcf45cc7ab7a0630731da4f88767&oe=5EA3AA60)
(https://scontent-sof1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/91299446_10158619533970931_6658753395471417344_n.jpg?_nc_cat=107&_nc_sid=1480c5&_nc_ohc=tAFWlGCDNiMAX_z3nMd&_nc_ht=scontent-sof1-1.xx&oh=49a58ff8551141ccbc9f8c726714bfbc&oe=5EA676B5)
El Sombrero
-
Η αλληλεγγύη των Ιταλών οργανωμένων οπαδών απέναντι στον κορονοϊό
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/03/1583916775_9333b5502ca4a9df055e49bf21ea28e7-300x180.jpg)
Η τραγική κατάσταση στην Ιταλία συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Ήδη την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, Δευτέρα 23 Μαρτίου 2020, άλλοι 600 άνθρωποι “έφυγαν” από τον φονικό κορονοϊο. Μέσα σε αυτές τις θλιβερές στιγμές για την Ιταλία οι οργανωμένοι οπαδοί, οι ultras, κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να βοηθήσουν την κατάσταση. Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και όλες και όλους που έχουν ανάγκη.
Ο Σεμπαστιάν Λουί, συγγραφέας του βιβλίου “Το φαινόμενο των ultras στην Ιταλία” (Εκδόσεις Απρόβλεπτες, 2011), που πολλές φορές στο περιοδικό μας έχουμε φιλοξενήσει κείμενά του, έγραψε ένα άρθρο στην Le Monde σχετικά με τις κινήσεις και τις πρωτοβουλίες που έχουν πάρει μέχρι σήμερα δεκάδες ultras γκρουπ στη γείτονα χώρα. Ο καλός φίλος Γιώργος Καράμπελας μετέφρασε το άρθρο και σας το παρουσιάζουμε. Τσεκάρετε επίσης και το κείμενο του (συνεργάτη μας) Θάνου Σαρρή στο “Κουτί της Πανδώρας”.
Ελπίζουμε να τελειώσει σύντομα το δράμα που βιώνουν οι γείτονες, αλλά και συνολικά όλος ο κόσμος…
Η Ιταλία περνά μια κρίση χωρίς προηγούμενο. Ενώ ο πληθυσμός της τελεί υπό απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 10 Μαρτίου, ο αριθμός των νεκρών έχει πλέον ξεπεράσει κατά πολύ τον αντίστοιχο της Κίνας. Οι νοσοκομειακές δομές έχουν κορεστεί, αλλά η χώρα έχει εμπιστοσύνη στο νοσηλευτικό της προσωπικό, όπως μαρτυρούν τα μηνύματα στα μπαλκόνια των σπιτιών ή τα πανό ευγνωμοσύνης έξω από νοσοκομεία, με πρωτοβουλία από συνδέσμους οργανωμένων οπαδών.
Πολλοί από αυτούς αποφάσισαν να πάνε πέρα από τα λόγια και να δείξουν με πράξεις τη θέλησή τους να βοηθήσουν. Τι κάνεις όταν απαγορεύονται οι συναθροίσεις; Οι ιταλικοί σύνδεσμοι διαπνέονται από ισχυρή αίσθηση κινητοποίησης και διαθέτουν αποτελεσματικούς διαύλους επικοινωνίας, κυρίως μέσω των κοινωνικών δικτύων. Έτσι, έδωσαν γρήγορα στα μέλη τους και στους συμπαθούντες να καταλάβουν την ανάγκη του αυτοπεριορισμού. Άλλωστε, η αλληλοβοήθεια, η προσφορά και η αλληλεγγύη είναι θεμελιώδη στοιχεία του κινήματος των οργανωμένων.
Ήδη στις 24 Νοεμβρίου 1985, οι Brigate Rossonere και ο Fossa dei Leoni, σύνδεσμοι της Μίλαν, είχαν προσφέρει πενήντα εκατομμύρια λιρέτες της εποχής στην Ιταλική Ένωση για τον Αγώνα κατά των Νεοπλασιών. Οι δύο σύνδεσμοι αριθμούσαν τότε σχεδόν δέκα χιλιάδες μέλη και είχαν αποφασίσει να παραχωρήσουν μεγάλο μέρος του ταμείου τους σε αυτή την οργάνωση. Έκτοτε, είναι πολλά τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν ότι η στράτευση είναι κομμάτι της φιλοσοφίας των οργανωμένων, είτε πρόκειται για τον πόλεμο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στις αρχές της δεκαετίας του 1990, για το καταστροφικό τσουνάμι στην Ασία το 2004 ή για τον σεισμό στην Άκουιλα το 2009, γεγονότα που έγιναν αφορμή για μια άνευ προηγουμένου κινητοποίηση των ιταλικών συνδέσμων.
Είναι λογικό λοιπόν οι οργανωμένοι να αντιδρούν και σήμερα. Η επιδημία του κορονοϊού έχει πλήξει αλύπητα τη Λομβαρδία, και πιο συγκεκριμένα την επαρχία του Μπέργκαμο, η οποία έχει χτυπηθεί περισσότερο από κάθε άλλη. Η υγειονομική αυτή κρίση έρχεται σε μια στιγμή που η ομάδα του Μπέργκαμο πραγματοποιεί εξαιρετική σεζόν. Πράγματι, η Αταλάντα βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ιστορίας της, κερδίζοντας για πρώτη φορά την πρόκρισή της στα προημιτελικά του Champions League. Η ρεβάνς με τη Βαλένθια, στις 10 Μαρτίου, διεξάχθηκε σε άδειο στάδιο. Κανένας οπαδός της Αταλάντα δεν πήγε στην Ισπανία, γιατί επικράτησε το αίσθημα ευθύνης, παρά το μεγάλο αθλητικό διακύβευμα. Όλα πάντως είχαν οργανωθεί: χίλιοι διακόσιοι οπαδοί είχαν κανονίσει να φύγουν για τη Βαλένθια υπό την αιγίδα των Atalanta Supporters, του συνδέσμου των οργανωμένων της Curva Nord, και της Associazione Tifosi Atalantini. Κάθε οπαδός είχε δαπανήσει πεντακόσια ευρώ για να προμηθευτεί εισιτήριο του ματς.
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/03/bergamo.jpg)
Η εξέλιξη της πανδημία υποχρέωσε την UEFA να διεξαγάγει τον αγώνα κεκλεισμένων των θυρών, ακυρώνοντας το ταξίδι και ανοίγοντας τον δρόμο για επιστροφή των χρημάτων για τα εισιτήρια. Οι οργανωμένοι της Curva Nord άρπαξαν τότε την ευκαιρία για να δώσουν το στίγμα τους, όπως εξηγεί ο Ντανιέλ, ένας από τους υπεύθυνους των οργανωμένων: «Η ιδέα μάς ήρθε όταν οργανωθήκαμε για να πάρουμε πίσω τα χρήματα για τα εισιτήρια. Ήμασταν ήδη σε καραντίνα στα σπίτια μας, και εκεί που μιλούσαμε μεταξύ μας προτείναμε στον κόσμο που είχε κλείσει εισιτήριο με τη μεσολάβησή μας να δώσει αυτό το ποσό στο νοσοκομείο του Μπέργκαμο». Και συνεχίζει: «Αφού ρίξαμε στο τραπέζι την ιδέα, είδαμε ότι οι οπαδοί τη στήριζαν ομόφωνα. Με το που πήραμε πίσω τα χρήματα, δώσαμε το ποσό των σαράντα χιλιάδων ευρώ στο τοπικό νοσοκομείο». Σε αυτό το ποσό πρέπει να προστεθούν άλλες είκοσι χιλιάδες ευρώ, μέσω της Associazione Tifosi Atalantini, που αποφάσισε να μιμηθεί τους οργανωμένους και να κάνει το ίδιο. «Είναι δηλαδή μια πρωτοβουλία που βρήκε απήχηση σε όλους τους οπαδούς της Αταλάντα, και αφιερώθηκε σε ένα συγκεκριμένο τμήμα του νοσοκομείου Papa Giovanni του Μπέργκαμο, που ασχολείται με τον κορονοϊό», διευκρινίζει ο Ντανιέλ.
«Ο κόσμος μάς έμαθε πριν από έντεκα χρόνια, όταν ο σεισμός κατέστρεψε την Άκουιλα. Πήγαμε επιτόπου τότε και βοηθήσαμε οικονομικά, αλλά και ανθρωπιστικά». Κατά τον Ντανιέλ, «οι οπαδοί του Μπέργκαμο αντέδρασαν έτσι γιατί στο πέταλό μας ξέρουμε πως είναι καθήκον μας να προσφέρουμε. Γιατί όταν έχεις την ικανότητα να συσπειρώνεις τόσο κόσμο, αρκούν λίγα για να πετύχεις πολλά. Είναι ευθύνη μας και την αναλαμβάνουμε πρόθυμα». Συνεχίζει: «Η κατάσταση εδώ είναι τρομερή, είχαμε μηνύματα, πράξεις αλληλεγγύης από πολλούς οργανωμένους, μερικές φορές και αντιπάλους μας, που μας ρώτησαν πώς μπορούν να μας βοηθήσουν. Αυτό δείχνει πόσο βαθιές είναι οι αξίες του κόσμου των οργανωμένων: όταν υπάρχουν τέτοιες συνθήκες, όλα τα υπόλοιπα περνούν σε δεύτερο πλάνο».
Ωστόσο, στην επαρχία η κατάσταση παραμένει δραματική. «Αυτή τη στιγμή, είμαστε όλοι κλεισμένοι σπίτι. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη, θα χρειαστεί να περάσουν εβδομάδες για να δούμε σημάδια βελτίωσης. Πρέπει να εξοπλιστούμε με υπομονή, να έχουμε πίστη, να τηρούμε τους κανόνες για να μην αυξηθεί η μετάδοση. Σε κάποια χωριά, είχαμε περισσότερους νεκρούς μέσα σε δέκα μέρες απ’ ό,τι σε έναν χρόνο». Όσο μιλάω με τον Ντανιέλ στο τηλέφωνο, ακούγεται μια σειρήνα ασθενοφόρου. Κλείνει τη συνομιλία μας με τα εξής λόγια: «Οι μόνοι θόρυβοι που ακούγονται πια είναι σειρήνες και καμπάνες που αναγγέλλουν νεκρούς. Αλλά έχουμε δύναμη, δεν το βάζουμε κάτω».
Κάπου πενήντα χιλιόμετρα δυτικότερα βρίσκεται η επαρχία του Κόμο. Αν και έχει πληγεί λιγότερο απ’ ό,τι το Μπέργκαμο, η πόλη δίπλα στην ξακουστή λίμνη δοκιμάζεται κι αυτή από τον κορονοϊό. Οι οργανωμένοι της τοπικής ομάδας, που παίζει στη Serie C, πήραν μια πρωτότυπη πρωτοβουλία. Όπως εξηγεί ο Φεντερίκο, ένας από τους υπεύθυνους του συνδέσμου Curva Como 1907: «Μπροστά στον υγειονομικό κίνδυνο, μαζί με το νοσοκομείο Sant’Anna του Κόμο που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή από το ξεκίνημα της επιδημίας, θεωρήσαμε σημαντικό να βοηθήσουμε χειροπιαστά, εμπλέκοντας το σύνολο των οπαδών της ομάδας μας. Πρώτα απ’ όλα, υποδεχτήκαμε με πολλή χαρά την πρωτοβουλία της ομάδας να δώσει όλα τα χρήματα των εισιτηρίων διαρκείας στο νοσοκομείο». Πράγματι, οι επικεφαλής της Como Calcio αποφάσισαν τα χρήματα από τα εισιτήρια διαρκείας για τα ματς που έγιναν κεκλεισμένων των θυρών, αν δεν τα ζητούσαν πίσω οι οπαδοί που τα είχαν πληρώσει, να προσφέρονται στο τοπικό νοσοκομείο στο διπλάσιο, υποσχόμενοι έτσι να δώσουν τουλάχιστον εκατό χιλιάδες ευρώ.
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/03/como.jpg)
Οι τοπικοί οργανωμένοι δεν βασίστηκαν αποκλειστικά σε αυτή την πρωτοβουλία, γιατί «τα τελευταία χρόνια προσπαθούμε πάντα να βοηθάμε, ανάλογα με τα μέσα μας, είτε την ΑΒΙΟ του Κόμο (οργάνωση που βοηθά τα παιδιά που νοσηλεύονται), συγκεντρώνοντας εκατοντάδες λούτρινα ζωάκια, είτε υποστηρίζοντας την Ένωση Δωρητών Μυελού των Οστών. Αποφασίσαμε να εκμεταλλευτούμε το τοπικό ντέρμπι με τη Λέκκο, σε μια κρίσιμη στιγμή επέκτασης της επιδημίας». Στις 15 Μαρτίου ήταν προγραμματισμένο να διεξαχθεί το πιο πολυαναμενόμενο ματς της σεζόν. Αναβλήθηκε μεν, αυτό όμως δεν εμπόδισε τους οργανωμένους της Curva Como 1907 να κανονίσουν τη μετακίνησή τους στο Λέκκο.
«Μας φάνηκε πρωτότυπο, αντί να ζητήσουμε από τους οπαδούς να κάνουν μια δωρεά στο νοσοκομείο, να συνδέσουμε αυτή τη χειρονομία αλληλεγγύης με το ντέρμπι για το οποίο θα μετακινούνταν πολλοί οπαδοί της Κόμο». Έτσι, στα κοινωνικά δίκτυα, όπως για οποιαδήποτε άλλη μετακίνηση, οι οργανωμένοι κυκλοφόρησαν ένα φυλλάδιο με το οποίο ζητούσαν από τους οπαδούς να κινητοποιηθούν για το ματς πληρώνοντας είκοσι ευρώ ο καθένας. Το ποσό αυτό όμως, αντί να το χρησιμοποιήσει για να πληρώσει το τρένο για το Λέκκο, η Curva Como 1907 «κάλεσε τους οπαδούς να το καταθέσουν στον λογαριασμό του νοσοκομείου».
Νότια της Λομβαρδίας, στον γειτονικό νομό της Εμίλια-Ρομάνια, η κατάσταση είναι επίσης δύσκολη, καθώς η ζώνη αυτή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εστία του ιού. Στη Ρέτζο-Εμίλια, της οποίας η ομάδα παίζει στη Serie C, οι τοπικοί οργανωμένοι κινητοποιήθηκαν, όπως μου εξηγεί ένας από τους υπεύθυνους του συνδέσμου Teste Quadre. Αρχικά, μου διευκρινίζει: «Είμαστε σύνδεσμος οργανωμένων και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό. Δεν είμαστε νιόβγαλτοι σε αυτού του τύπου τις πρωτοβουλίες. Κάθε άλλο, ανέκαθεν οργανωνόμασταν σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, για να βοηθήσουμε χειροπιαστά τα θύματα, παρέχοντάς τους είδη πρώτης ανάγκης και συγκεντρώνοντας χρήματα». Συνεχίζει: «Μπροστά στη σοβαρότητα της κατάστασης, οργανωθήκαμε αυθόρμητα μαζί με το Gruppo Vandelli. Ενώσαμε τις δυνάμεις μας για να καταφέρουμε περισσότερα».
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/03/reggiano-emilia.jpg)
Στις 11 Μαρτίου, οι δύο σύνδεσμοι ξεκίνησαν την πρωτοβουλία διαθέτοντας καθένας τους τρεις χιλιάδες ευρώ από το ταμείο τους και ορίζοντας προθεσμία μίας εβδομάδας. «Μαζέψαμε 41.994 ευρώ και αποφασίσαμε να δώσουμε όλο το ποσό στη μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου Santa Maria Nuova της Ρέτζο-Εμίλια, γιατί όλο το νοσηλευτικό προσωπικό κάνει τεράστιες θυσίες για το κοινό καλό». Για τον υπεύθυνο των Teste Quadre: «Είναι μεγάλη η ικανοποίηση, γιατί οι οπαδοί της Ρετζάνα ανταποκρίθηκαν πλήρως στις προσδοκίες μας. Εκτίμησαν την πρωτοβουλία, μας έστειλαν μηνύματα επιβεβαιώνοντας την εμπιστοσύνη τους σε μας. Πράγμα όχι αυτονόητο αυτό τον καιρό, με την καταστολή που υφίστανται οι οργανωμένοι στην Ιταλία. Ο κόσμος ξέρει ποιοι είμαστε στ’ αλήθεια, και το έδειξαν στην πράξη. Έγιναν σημαντικές δωρεές, τόσο από εταιρείες όσο και από απλούς πολίτες. Καθένας συνεισέφερε ανάλογα με τα μέσα του και τις επιλογές του, αλλά με την καρδιά του: αυτό θέλαμε και αυτό πετύχαμε».
Στην Μπολόνια, την πρωτεύουσα του νομού, υπάρχει μόνο μία σημαντική ποδοσφαιρική ομάδα, που έχει κερδίσει επτά πρωταθλήματα, αλλά επίσης οι ομάδες μπάσκετ της Φορτιτούντο και της Βίρτους που παίζουν στην πρώτη κατηγορία και έχουν δώσει στην πόλη τη φήμη της «μπασκετομάνας». Η αντιπαλότητα ανάμεσα στους οργανωμένους των δύο ομάδων μπάσκετ είναι έντονη, και το ντέρμπι μεταξύ τους αποτελεί ένα από τα κλου της σεζόν. Όμως η υγειονομική κρίση του κορονοϊού διέκοψε και το πρωτάθλημα μπάσκετ. Αυτό δεν εμπόδισε τον σύνδεσμο Fossa dei Leoni να πάρει μια πρωτοβουλία, όπως μας λέει ο Φρόλο, ένας από τους υπεύθυνους αυτού του συνδέσμου οργανωμένων της Φορτιτούντο. «Η ιδέα μάς ήρθε σε μια στιγμή που ακόμα ήμασταν σε επαφή, βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει στην Ιταλία και προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη σχετικά με τους ανθρώπους που πολεμάνε τον κορονοϊό. Είχαμε ένα σημαντικό ραντεβού τον Απρίλη, με το ντέρμπι του δεύτερου γύρου, και είχαμε ήδη αρχίσει να δουλεύουμε τη σκηνογραφία. Είχαμε έναν προϋπολογισμό για να τη χρηματοδοτήσουμε, και αποφασίσαμε να κάνουμε τα χρήματα που είχαμε μαζέψει γι’ αυτόν τον σκοπό δωρεά στο νοσοκομείο Sant’Orsola».
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/03/fortitudo-bologna.jpg)
Όπως και οι άλλοι σύνδεσμοι οργανωμένων που κινητοποιήθηκαν, ο Fossa de Leoni δεν ήθελε μεσάζοντες και έκανε αυτή την επιλογή μετά λόγου γνώσεως. «Το νοσοκομείο αυτό διαθέτει μονάδα εντατικής θεραπείας, και έχουμε γνωστούς εκεί μέσω του συνδέσμου, έναν γιατρό και νοσοκόμους. Ήταν χρήσιμο που γνωρίζαμε κάποιους στη μονάδα». Ο Φρόλο μού διευκρινίζει: «Ο στόχος της πρωτοβουλίας μας δεν ήταν να προβληθούμε εμείς, αλλά να κάνουμε μια χειρονομία που θα μπορούσε να παροτρύνει κι άλλους να προσφέρουν. Εμείς έχουμε την οργάνωσή μας, διευθύνουμε ένα πέταλο με χίλιους πεντακόσιους ανθρώπους και χαίρουμε σεβασμού στην Μπολόνια. Η χειρονομία αυτή μπορεί να έδινε ιδέες και σε άλλους. Το ποσό δεν είναι σπουδαίο, δεν είναι όμως κι ασήμαντο. Οι Μπεργκαμέζοι έδωσαν πολύ περισσότερα. Το νοσοκομείο μάς ευχαρίστησε για τη χειρονομία, ο στόχος όμως δεν ήταν να αποκτήσουμε δημοσιότητα».
Αν και η Εμίλια-Ρομάνια δεν ακούγεται τόσο πολύ στα διεθνή ΜΜΕ, η κατάσταση εκεί δεν είναι λιγότερο ζοφερή. Κατά τον Φρόλο, «σαν σύνδεσμος, ζούμε αυτή την περίοδο με αγωνία. Είναι μια κατάσταση πρωτόγνωρη, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μένουμε μέσα και να βοηθάμε προσπαθώντας να καταλάβουμε τις απαιτήσεις του υγειονομικού προσωπικού που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Η κατάσταση δεν είναι καλή, έχουμε κι εμείς το δικό μας “Κοντόνιο” (η πρώτη πόλη που χτυπήθηκε στην Ιταλία και που μπήκε σε καραντίνα) από τις 16 Μαρτίου, τη Μεντιτσίνα. Βρίσκεται λίγο έξω από την Μπολόνια και είναι αποκλεισμένη, κανείς δεν μπορεί ούτε να μπει ούτε να βγει. Πολλά μέλη του συνδέσμου μας είναι από αυτή την πόλη, οπότε μπορείς να φανταστείς πώς νιώθουμε. Προσπαθούμε να τους ανεβάσουμε το ηθικό τηλεφωνώντας τους, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν είναι εύκολο γιατί ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Το ζούμε λοιπόν μέρα με τη μέρα. Επιπλέον, έχουμε και νοσοκόμους στον σύνδεσμο, και αυτοί διατρέχουν επίσης κινδύνους». Τελικά, για τον Φρόλο: «Η πρωτοβουλία που ξεκινήσαμε είναι η πρώτη, αλλά αν υπάρξει ανάγκη να βοηθήσουμε ξανά, σαν σύνδεσμος, θα το ξανακάνουμε». Έτσι, σε μια κατάσταση κρίσης χωρίς προηγούμενο, οι οργανωμένοι δείχνουν ότι θέλουν ακόμα και πάντα να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για τον πιο σημαντικό αγώνα που έχει να δώσει η Ιταλία εδώ και πολλές δεκαετίες.
Σεμπαστιάν Λουί
Μετάφραση: Γιώργος Καράμπελας
http://www.humbazine.gr/index.php/blog/i-allileggyi-ton-italon-organomenon-opadon-apenanti-ston-koronoio/#sthash.8H0tnbLC.dpbs
Περισσότερες φωτό εντός
-
Μάρκο Μποριέλο, Φαμπρίτσιο Μίκολι, Φάμπιο Κουαλιαρέλα. Τρεις πολύ γνωστοί Ιταλοί ποδοσφαιριστές που είδαν τη ζωή τους να αλλάζει εξαιτίας της Μαφίας. Τρεις διαφορετικές ιστορίες που άλλαξαν καριέρες.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/07/he102_CAL05F15_16376-kdSB-U100576393806fu-620x349@Gazzetta-Web_articolo.jpg?w=620&ssl=1)
Η Μαφία και το ποδόσφαιρο
Η Ιταλία είναι μια χώρα που παρουσιάζει μεγάλες διαφορές από το βορρά προς το νότο, τόσο μεγάλες που θα μπορούσαμε να μιλάμε για δυο διαφορετικές χώρες. Ένα από τα χαρακτηριστικά του νότου σε πολλές περιοχές είναι κι η παρουσία της Μαφίας. Είτε μιλάμε για τη Κόζα Νόστρα της Σικελίας, είτε για την Καμόρα στη Νάπολη, είτε για την Ντραγκέτα της Καλαβρίας, πρόκειται για οργανώσεις που σε μεγάλο βαθμό επηρεάζουν τη ζωή όλων των κατοίκων. Στον κανόνα αυτό δεν μπορούν να αποτελούν εξαίρεση οι ποδοσφαιριστές. Το σημερινό κείμενο είναι αφιερωμένο σε τρεις πασίγνωστους Ιταλούς επιθετικούς, που η ζωή τους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σημαδεύτηκε από την παρουσία της Μαφίας.
Το ξεκίνημα γίνεται με τον Μάρκο Μποριέλο. Έναν ποδοσφαιριστή με μια καριέρα γεμάτη μεταγραφές και δανεισμούς που δεν ανταποκρίθηκε τόσο στις προσδοκίες του κόσμου. Βγαλμένος από τις ακαδημίες της Μίλαν, ο Μποριέλο έχει αγωνιστεί σε περίπου 15 ομάδες, αλλά ποτέ στην ομάδα της πατρίδας του, τη Νάπολι. Εκεί όπου στη γειτονιά Σαν Τζιοβάνι μεγάλωσε και έζησε μια τραγωδία.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/07/borriello.jpg?resize=500%2C500&ssl=1)
Για παιδί που ξεκίνησε από μια από τις χειρότερες γειτονιές, τα κατάφερε καλά
Στο Σαν Τζιοβάνι λέγεται ότι υπάρχει η μεγαλύτερη… πυκνότητα σε συμμορίες από οπουδήποτε αλλού. Μια άκρως επικίνδυνη περιοχή στην οποία είτε είσαι μέλος συμμορίας, είτε ζεις υπό το φόβο της. Ο πατέρας Μποριέλο ήταν μπλεγμένος κι αυτός στην παρανομία, αλλά τελικά αθωώθηκε από το δικαστήριο. Λίγο καιρό αργότερα όμως εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Η φαμίλια έζησε στην αβεβαιότητα μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Ο Βιτόριο Μποριέλο είχε δανείσει χρήματα στον Πασκουάλε Τσεντόρε, έναν πρώην δήμαρχο της πόλης Καζερτάνο. Ο δήμαρχος που είχε σχέσεις με την οικογένεια Καζαλέζι, δεν ήθελε να τα επιστρέψει και σε έναν καβγά δολοφόνησε τον πατέρα του μόλις 10 ετών Μάρκο. Στη συνέχεια, για να εξαφανίσει το πτώμα, το έθαψε στη βίλα του, όπου θα μπορούσε να είχε μείνει για πάντα, αν ο Τσεντόρε δεν ομολογούσε μετά από καιρό.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/07/nintchdbpict000268728413.jpg?resize=480%2C320&ssl=1)
Η σχεδόν σίγουρη μεταγραφή του Κορεντίν Τολισό στη Νάπολη χάλασε τελευταία στιγμή. Ο μάνατζέρ του είπε ότι ένας σοβαρός λόγος ήταν ο φόβος για την εγκληματικότητα της πόλης που δημιουργήθηκε όταν ο Κορεντίν παρακολουθούσε την τηλεοπτική σειρά “Γκομόρα”
«Δεν είναι ότι μεγάλωσα στη ζούγκλα, αλλά σίγουρα δεν ήταν και Ντίσνεϊλαντ. Ένα παιδί που μεγαλώνει εκεί, μεγαλώνει πολύ πιο γρήγορα από οπουδήποτε αλλού. Ένας χρόνος εκεί, μετράει για δέκα αλλού» διηγείται ο Μάρκο. Η μητέρα του ήταν αυτή που μεγάλωσε μόνη τα δυο παιδιά της και σε αυτή οφείλουν πολλά. Σε αυτή και το ποδόσφαιρο που του έδωσε το εισιτήριο για να φύγει. «Το ποδόσφαιρο με βοήθησε να ξεπεράσω το χαμό του πατέρα μου, αλλά θα ήθελα ο πατέρας μου να μπορούσε να δει αυτά που κατάφερα». Θα περίμενε κανείς ένα μικρό παιδί που χάνει τον πατέρα του, να μισεί το μέρος που τον έχασε. Ο Μποριέλο όμως διαφωνεί: «Η Νάπολη έκλεψε τον πατέρα μου, αλλά όχι τα τα απίστευτα παιδικά χρόνια που έζησα εκεί και όλα όσα έμαθα. Θα μπορούσα να νομίζω ότι είχε απαχθεί ή ότι έπαθε αμνησία και χάθηκε, αλλά τελικά ο ένοχος ομολόγησε. Νιώθω περηφάνια που μεγάλωσα στο τρίγωνο του θανάτου και δεν έγινα μέλος συμμορίας. Η Καμόρα σκότωσε τον πατέρα μου, όχι όμως την αγάπη μου για τη Νάπολη. Δεν ζω πια εκεί, αλλά πηγαίνω συχνά για να θυμάμαι τους ήχους, τις μυρωδιές και τον ενθουσιασμό της πόλης.»
Είναι τέτοια η αγάπη του Μποριέλο για την πόλη που τα έβαλε με τον Ρομπέρτο Σαβιάνο το συγγραφέα του βιβλίου Γκόμορα (που αργότερα μεταφέρθηκε τόσο στον κινηματόγραφο ως ταινία, όσο και στην τηλεόραση ως τηλεοπτική σειρά). Σε συνέντευξή του το 2010 ο Μποριέλο είπε ότι ο Σαβιάνο έβγαλε χρήματα από την πόλη του, παρουσιάζοντας μόνο τα άσχημα. Τρία χρόνια αργότερα πάντως, εμφανίστηκε μετανιωμένος, λέγοντας ότι έκανε λάθος για τον συγγραφέα, δεν είχε καταλάβει τι είχε γράψει και ότι ήθελε πολύ θάρρος να πάει ενάντια στο ρεύμα, να μιλήσει και να ζει τώρα έτσι (ο Σαβιάνο έχει δεχτεί πολλές απειλές από την Καμόρα και ζει με μόνιμη αστυνομική φρουρά).
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/07/CittadiPalermoCaptainFabrizioMiccoli45lZ5vy2fBUl.jpg?resize=480%2C319&ssl=1)
Δεν τον κόβεις για μαφιόζο, αλλά κι ο Τζο Πέσι ακίνδυνος φαίνεται
Όταν ο νεαρός Μάρκο Μποριέλο αποφοιτούσε από τις ακαδημίες της Μίλαν, ένας άλλος ταλαντούχος επιθετικός από τη νότια Ιταλία πήγαινε εκεί. Ο μικρός και θαυματουργός κοντούλης Φαμπρίτσιο Μίκολι από την επαρχία του Λέτσε έκανε κι αυτός μια αρκετά σημαντική καριέρα κι ένα μεγάλο μέρος αυτής το πέρασε στη Σικελία και το Παλέρμο. Ο Μίκολι στα 6 χρόνια του εκεί αγαπήθηκε και αγάπησε το Παλέρμο. Ίσως όμως λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε. Έγινε κολλητός με το γιο ενός από τους πιο διαβόητους μαφιόζους του νησιού, του Αντονίνο Λαουριτσέλα και συνεπώς θέλοντας και μη, αντικείμενο έρευνας της ομάδας καταπολέμησης της Μαφίας.
&feature=emb_title
Η αστυνομία παρακολουθούσε το τηλέφωνο του Μίκολι και όταν οι συνομιλίες βγήκαν στο φως από την εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα, πολλοί έμειναν έκπληκτοι. Ο Μίκολι συζητούσε για χρήματα που του χρωστούσαν ιδιοκτήτες νυχτεριών μαγαζιών και έλεγε ότι θα βάλει το φίλο του για να τα μαζέψει. Το πιο σοκαριστικό όμως όλων ήταν η αναφορά του στο δικαστή Τζιοβάνι Φαλκόνε, έναν από τους σημαντικότερους δικαστές που τα έβαλαν ποτέ με την Μαφία (https://en.wikipedia.org/wiki/Giovanni_Falcone), τον άνθρωπο πίσω από τη δίκη Μάξι, στην οποία καταδικάστηκαν περίπου 400 μέλη της Μαφίας και αποκαλύφθηκαν τρομερές λεπτομέρειες για την λειτουργία της. Ο Φαλκόνε, που ζούσε συνεχώς υπό καθεστώς τρόμου, σκοτώθηκε μαζί με τη γυναίκα του και τους φρουρούς του το 1992 από μία έκρηξη εκρηκτικών μισού τόνου, τόσο ισχυρή που καταγράφηκε ως σεισμική δόνηση. Ο Μίκολι σε μια από τις συνομιλίες αποκαλούσε τον Φαλκόνε “σκουπίδι”. Η τραγική ειρωνεία; Ο Μίκολι είχε πάρει μέρος σε ένα φιλικό υπέρ του Φαλκόνε, αλλά και ακόμα ενός δικαστή που είχε επίσης σκοτωθεί από τη Μαφία, για τα 20 χρόνια από τον θάνατό τους, αφιερώνοντας και γκολ στην μνήμη τους. Υποκρισία…
Ο “επίτιμος δημότης” της πόλης Κορλεόνε (ναι, αυτής (https://www.youtube.com/watch?v=p7KDJy9jO1Q)) χάλασε μέσα σε μια μέρα την εικόνα που είχε φτιάξει. Ο ίδιος αρνήθηκε ότι ήξερε πως ο φίλος του Μάουρο ήταν γιος του μεγάλου αφεντικού, ζήτησε συγγνώμη κλαίγοντας, αλλά η καριέρα του στην Παλέρμο σε συνδυασμό με τον υποβιβασμό τελείωσε συνοπτικά. Ο δήμος Κορλεόνε απέσυρε τον τίτλο του επίτιμου δημότη, η Παλέρμο τον άφησε να φύγει χωρίς κάποια άλλη τιμή (είχε ήδη γίνει ο πρώτος σκόρερ της στην ιστορία της Σέριε Α), η δε υπόθεσή του προχώρησε και ο εισαγγελέας πρότεινε κάθειρξη τεσσάρων ετών για εκβιασμό, με την απόφαση να μην έχει βγει ακόμα.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/07/Quagliarella-Napoli-Juve-25-3-2010.jpg?resize=500%2C334&ssl=1)
Μέχρι στιγμής είδαμε έναν άνθρωπο που η ζωή του άλλαξε ριζικά εξαιτίας της Μαφίας και έναν δεύτερο που ενώ τα είχε σχεδόν όλα, αποφάσισε να ζήσει το thug life. Θα κλείσουμε την τριλογία των επιθετικών, με έναν αθώο που παραλίγο να δει την καριέρα του να καταστρέφεται, χωρίς ο ίδιος να φταίει σε τίποτα. Ο Φάμπιο Κουαλιαρέλα γεννήθηκε λίγο έξω από τη Νάπολη, στο δρόμο προς το Σορέντο. Όπως κι οι προηγούμενοι δύο, αναγκάστηκε να φύγει μικρός στα βόρεια για να μάθει μπάλα. Αυτή τη φορά όχι στο Μιλάνο αλλά στο Τορίνο. Μετά από τις εμφανίσεις του με την Ουντινέζε, το όνειρο του Κουαλιαρέλα έγινε πραγματικότητα. Η μεταγραφή στην αγαπημένη του Νάπολι με 18 εκατομμύρια το 2009.
Ο Φάμπιο ήθελε να γίνει αρχηγός και το μεγάλο ίνδαλμα των οπαδών, έδωσε όρκους παντοτινής αγάπης και πίστης και έκανε μια αρκετά συμπαθητική χρονιά με 11 γκολ σε 34 αγώνες. Το καλοκαίρι όμως του 2010 έγινε η μεγάλη προδοσία. Ο φανατικός ναπολιτάνος άφησε την ομάδα και πήγε στην μισητή Γιουβέντους και τα πλούτη. Το “δικό τους” παιδί τους πρόδωσε, μια προδοσία πολύ πιο σημαντική από αυτή που έγινε πέρσι για τον Ιγκουαΐν, μιλάμε για έναν ντόπιο αυτή τη φορά. Ο όρκος και το πενταετές συμβόλαιο ξεχάστηκαν, ο Κουαλιαρέλα έγινε προδότης και όταν γύριζε στη Νάπολη να δει τους συγγενείς του, μεταμφιεζόταν για να γλιτώσει από τις βρισιές, των κατοίκων που τον έβλεπαν. Κανείς όμως δεν ήξερε το δράμα που ο Ιταλός επιθετικός περνούσε, ένα δράμα που κράτησε περίπου πέντε χρόνια.
&feature=emb_title
Τη χρονιά πριν πάει στη Νάπολι, έβαλε αυτή τη γκολάρα εναντίον της και αποθεώθηκε
Θυμίζοντας λίγο την τελευταία σεζόν του Luther, ο Κουλιαρέλα εμπιστεύτηκε στον λάθος άνθρωπο τους κωδικούς του στον υπολογιστή. Τον Ραφαέλε Πίκολο, έναν αστυνομικό που προσφέρθηκε να τον βοηθήσει με τα… τεχνολογικά προβλήματα και απέκτησε πρόσβαση στη ζωή του Φάμπιο. Λίγο καιρό αργότερα τα προβλήματα ξεκίνησαν. Ο Κουαλιαρέλα άρχισε να δέχεται ανώνυμα γράμματα με φωτογραφίες από γυμνά κορίτσια και κατηγορίες ότι ήταν παιδεραστής. Οι κατηγορίες αυξήθηκαν, στα επόμενα μηνύματα ο ανώνυμος αποστολέας τον κατηγορούσε ότι είναι μέλος της Καμόρα και ότι εμπλέκεται σε στημένα ματς και… εμπόριο ναρκωτικών. Ο stalker όμως δεν έμεινε μόνο στον Κουαλιαρέλα. Έστειλε και στον πατέρα του, λέγοντας ότι ο γιος του θα δολοφονηθεί ή ότι θα μπει βόμβα στο σπίτι του. Όταν πήρε ένα γράμμα με ένα φέρετρο πάνω στο οποίο υπήρχε το πρόσωπό του, ο Κουλιαρέλα αποφάσισε να πάει στην αστυνομία και φώναξε τον Πίκολο να τον βοηθήσει. Βγαλμένο από αστυνομικό θρίλερ…
Ο Πίκολο έκανε «έρευνα» και βρισκόταν μέσα στο σπίτι του Φάμπιο καθημερινά. Έλεγε ψέματα ότι πλησίαζε τους ενόχους, μέχρι που σε κάποια στιγμή έκανε ανάκριση και σε ένα κολλητό του Κουαλιαρέλα για… σχέσεις με την Μαφία. Τη λύση την έδωσε ο πατέρας του ποδοσφαιριστή τελικά, όταν ανακάλυψε ότι οι καταγγελίες δεν έφτασαν ποτέ στην αστυνομία, αλλά τις κρατούσε ο Πίκολο. Το κακό όμως είχε ήδη γίνει. Τα ανώνυμα γράμματα είχαν σταλθεί και στη Νάπολι, γεγονός που έκανε τη διοίκηση να κοιτάζει με διαφορετικό μάτι έναν παίκτη που πιθανώς να είχε σχέσεις με την Μαφία, να ήταν παιδόφιλος και να συμμετείχε σε όργια. Ο ντε Λαουρέντις δεν ρίσκαρε και τον πούλησε στη Γιούβε. Ενώ αρχικά φάνηκε να στηρίζει τον παίκτη, έκοψε κάθε επικοινωνία μαζί του και ο Φάμπιο έμαθε τελευταίος για την πώλησή του. Έφυγε πικραμένος και προδομένος.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/07/C6yCN85UwAASnpZ.jpg?resize=500%2C282&ssl=1)
Έζησε μια προσωπική κόλαση, αφού από την μία βρισκόταν μέσα στο φόβο των απειλών αλλά και της δημόσιας διαπόμπευσης, ενώ από την άλλη δεν μπορούσε να αποκαλύψει στους φίλους της Νάπολι ότι δεν είναι προδότης, δεν μπορούσε να πει την αλήθεια. Κι όταν επιτέλους πέρσι ξεκίνησε η δίκη (στην οποία τελικά ο Πίκολο καταδικάστηκε σε 5 χρόνια περίπου φυλακής) και κατέθεσε, αποκάλυψε τα όσα έζησε, μίλησε για την αγάπη του για τη Νάπολι που ήθελε πάντα να παίζει εκεί και για το δράμα να δέχεται τον τίτλο του προδότη. Και τουλάχιστον, η καριέρα του στη Νάπολι καταστράφηκε εξαιτίας των φημών για την Μαφία, αλλά η αγάπη του κόσμου επανήλθε εκεί που ήταν, όταν οι οπαδοί κρέμασαν το πανό που έγραφε: «Έζησες μια κόλαση με τεράστια αξιοπρέπεια. Θα σε αγκαλιάσουμε ξανά, Φάμπιο, γιε αυτής της πόλης».
sombrero.gr
-
Όταν έπαιζα κάπνιζα 20-25 Marlboro τη μέρα και ποτέ κανένας προπονητής δεν μου είπε να το κόψω. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν ότι στο γήπεδο τα έδινα όλα. Μερικές φορές όταν μας κλείνανε σε ξενοδοχείο μου έφερνε κρυφά ο πατέρας μου τσιγάρα και γκράπα (=τσίπουρο) δικής του παραγωγής. Μια φορά στην Περούτζια είχα δώσει και στον γιο του Καντάφι. Την άλλη μέρα άργησε στην προπόνηση και φοβήθηκα ότι τον πείραξε το ποτό. Τελικά όταν εμφανίστηκε με πλησίασε συνωμοτικά και μου είπε 'Κύριε Χούμπνερ, ήταν πολύ καλό, ευχαριστώ'."
(Ντάριο Χούμπνερ)
(https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/91917288_10158645946835931_8779899337644703744_o.jpg?_nc_cat=104&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=OU-jgFl7FkEAX_dhKQL&_nc_ht=scontent-mxp1-1.xx&_nc_tp=7&oh=f1ad9b5be2670f4b9573f919adf003a3&oe=5EACEEDD)
"Στα 18 μου ανέβαινα 6-7 ορόφους απ'τις σκάλες, κουβαλώντας στην πλάτη κουφώματα αλουμινίου. Οπότε είμαι πολύ τυχερός που κατάφερα τελικά να γίνω ποδοσφαιριστής. Αντί να δουλεύω μια ζωή έπαιξα στο Καμπιονάτο, βγήκα πρώτος σκόρερ και είχα συμπαίκτες τον Μπάτζιο και τον Πίρλο! Τι παραπάνω να ζητήσω; Στην τελική, μια ζωή μ'έλεγαν 'εργάτη του γκολ' και η εργατική τάξη σπάνια πάει στον παράδεισο."
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/05/hubner3.jpg?w=700&ssl=1)
Μπράντι, μάλμπορο και γκολ: Η καριέρα του Ντάριο Χούμπνερ
Στις 31 Αυγούστου του 1997 το Σαν Σίρο ήταν κατάμεστο. Οι οπαδοί της Ίντερ είχαν κατακλύσει το γήπεδο θέλοντας να δούνε τον Ρονάλντο να φοράει για πρώτη φορά τη φανέλα της ομάδας τους. Όπως είναι λογικό, όλο το pre-game show ήταν αφιερωμένο στο ‘Φαινόμενο’, του οποίου η μετακίνηση από τη Μπαρτσελόνα είχε σπάσει το ρεκόρ μεταγραφής. Αντίπαλος της Ίντερ σ’εκείνο το πρώτο παιχνίδι ήταν η Μπρέσια, που μόλις είχε ανέβει από τη δεύτερη κατηγορία.
Το πρώτο ημίχρονο κύλησε με την Ίντερ να απειλεί συνεχώς αλλά να μη μπορεί να σκοράρει. Κάπου στα μισά της επανάληψης, ένας νεαρός μέσος της Μπρέσια έκανε μια πάσα στη μεγάλη περιοχή, ο επιθετικός της ομάδας κοντρόλαρε τη μπάλα με το δεξί γόνατο, έχοντας πλάτη στην εστία, και πριν προλάβει ο αμυντικός να καταλάβει τι θα κάνει, γύρισε και ‘εκτέλεσε’ με το αριστερό, στέλνοντας τη μπάλα ακριβώς στο παραθυράκι.
&feature=emb_title
Η Ίντερ κατάφερε στα τελευταία λεπτά να γυρίσει το παιχνίδι, χάρη σε δυο γκολ ενός άλλου σπουδαίου Λατινοαμερικάνου που επίσης έκανε ντεμπούτο εκείνη τη μέρα, του Άλβαρο Ρεκόμπα, αλλά ακόμα κι έτσι στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου γράφτηκαν για πρώτη φορά τα ονόματα των δυο παικτών της νεοφώτιστης Μπρέσια.
Ο μέσος με το μακρύ μαλλάκι, που λίγους μήνες πριν είχε κλείσει τα 18, ήταν ο Αντρέα Πίρλο. Ήταν μόλις το δεύτερο παιχνίδι του στην πρώτη κατηγορία και εκείνη ήταν η πρώτη του ασίστ. Ο ψήλος επιθετικός με την περίεργη κορμοστασιά, που στο γκολ έκανε κίνηση έμπειρου σκόρερ, ήταν ο Ντάριο Χούμπνερ, που κι αυτός έκανε εκείνη τη μέρα ντεμπούτο στο Καμπιονάτο. H διαφορά του με όλους τους άλλους πρωτοεμφανιζόμενους είναι ότι ο Χούμπνερ λίγο καιρό πριν είχε κλείσει τα 30!
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/05/hubner2.jpg?resize=480%2C268&ssl=1)
Μέσα στα επόμενα χρόνια όλοι στη χώρα θα καταλάβαιναν ότι η διαφορά του Χούμπνερ με τους υπόλοιπους επιθετικούς δεν περιοριζόταν στην ηλικία. Ο Ιταλός με το Γερμανικό επίθετο (κληρονομιά από τον παππού του, που πολλά χρόνια πριν είχε αφήσει την πατρίδα του ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή στην Ιταλία), που μοιάζει σαν καλτ χαρακτήρας που ξεπήδησε από ταινία των αδερφών Κοέν, έκανε το μεγάλο βήμα της καριέρας του σε μια ηλικία που η απόδοση των υπολοίπων αρχίζει σιγά-σιγά να πέφτει. Κι αυτό γιατί στην ηλικία που τα περισσότερα μεγάλα ταλέντα βρίσκονται ήδη σε κάποια καλή ακαδημία και βελτιώνονται στο θέμα της τακτικής, ο πιτσιρικάς Ντάριο προσπαθούσε να επιβιώσει δουλεύοντας είτε ως ξυλουργός φτιάχνοντας πόρτες, είτε ως σιδεράς.
Ακόμα και μετά από τόσες ώρες δουλειάς σε δύσκολες συνθήκες όμως, ο Χούμπνερ έβρισκε χρόνο για να παίξει μπάλα στις ομάδες της περιοχής του. Όποιος τον έβλεπε καταλάβαινε εύκολα πως ο μικρός δεν είναι κανένα τρομερό ταλέντο. Η τεχνική του ήταν μετριότατη, το παρουσιαστικό του τελείως αντιτουριστικό και το παίξιμο του χαρακτηριζόταν στην καλύτερη των περιπτώσεων δυναμικό αλλά άτσαλο. “Φυσικά και είμαι λίγο αγροίκος όταν παίζω. Θα ήθελα να σας δω κι εσάς πως θα ήσασταν μετά από 10 ώρες δουλειά” συνήθιζε να απαντάει κάθε φορά που τον κατηγορούσαν για έλλειψη… κομψότητας στο παιχνίδι του.
Υπάρχουν όμως μερικά χαρακτηριστικά στο ποδόσφαιρο που αν τα έχεις μπορείς να πας μπροστά ακόμα κι αν η μοίρα δεν σου έχει χαρίσει άφθονο τεχνικό ταλέντο: Πάθος και ένστικτο. Ο Ντάριο Χούμπνερ είχε κι από τα δυο τόσο πολύ που αν ήθελε μπορούσε να πουλήσει και λίγο σε κάποιον Βραζιλιάνο σαλτιμπάγκο. Παίζοντας στην κορυφή της επίθεσης από μικρός, έδειξε γρήγορα ότι μυρίζεται το γκολ όσο λίγοι και ότι όταν φτάνει η ώρα της εκτέλεσης το πόδι του τα καταφέρει μια χαρά κι αυτά δεν πέρασαν απαρατήρητα από τους σκάουτερς που παρακολουθούσαν τις μικρές κατηγορίες της Ιταλίας. Κάπως έτσι ήρθαν οι πρώτοι μικροί μισθοί και μπόρεσε να αφήσει την πρωινή του δουλειά που ως τότε του επέτρεπε να κάνει όλες κι όλες δυο προπονήσεις την εβδομάδα και να παίρνει για ανταμοιβή ένα σάντουιτς και ένα αναψυκτικό μετά το τέλος των αγώνων. Η συνέχεια ήταν μια μεγάλη ανηφόρα, την οποία ανέβηκε με μικρά και αργά βήματα αλλά με αρκετή δουλειά και αξιοπρόσεκτη συνέπεια στο σκοράρισμα. Από το ερασιτεχνικό πήγε στην 3η κατηγορία, μετά στην Τσεζένα, που έπαιζε στη Serie B, και από εκεί στη Μπρέσια και το Καμπιονάτο, έστω και στα 30 του. Κάλιο αργά παρά ποτέ, που – λογικά- λένε και στο χωριό του.
Αν το γκολ στο ντεμπούτο μέσα στο Σαν Σίρο ήταν το “καλώς σας βρήκα, με λένε Ντάριο”, το χατ τρικ που ακολούθησε, στη 2η αγωνιστική απέναντι στη Σαμπντόρια, ήταν το “δεν πιστεύω να ξεχάσατε το όνομα μου”. Το ογκώδες σκαρί του, το άγαρμπο και ιδιαίτερο τρέξιμο του και η δύναμη με την οποία χωνόταν σε όλες τις φάσεις του έδωσε το παρατσούκλι “Τατάνκα”, το όνομα δηλαδή που χρησιμοποιούσαν οι ιθαγενείς Αμερικάνοι για τα βουβάλια.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/05/hubner.jpg?resize=480%2C313&ssl=1)
Το τρέξιμο του βουβαλιού
Ακόμα και στη μεγάλη κατηγορία της χώρας όμως, με αρκετούς προβολείς στραμμένους πάνω του, ο Χούμπνερ δεν ενδιαφέρθηκε να αλλάξει ιδιαίτερα τη ζωή του. Αδιαφορούσε επιδεικτικά για την εμφάνιση του, έχοντας μόνιμα την εικόνα κάποιου που μόλις έχει σηκωθεί από το κρεβάτι και έχει φύγει τρέχοντας από το σπίτι για να προλάβει, και συνέχιζε να απολαμβάνει καθημερινά δυο από τις μεγάλες αγάπες του: το ποτό και το τσιγάρο. Όσοι τον έζησαν έχουν να λένε πως ο “Τατάνκα” κατέβαζε για πλάκα μερικά ποτηράκια γκράπα (παραδοσιακό ιταλικό μπράντι) και κάπνιζε τουλάχιστον ένα πακέτο τσιγάρα την ημέρα, μια συνήθεια που δεν έκοβε ούτε την ώρα των αγώνων! Ο ίδιος δεν προσπάθησε ποτέ να το κρύψει, δηλώνοντας συχνά ότι το τσιγάρο τον ηρεμούσε, γι’αυτό και στο ημίχρονο μόλις ο προπονητής ολοκλήρωνε τις οδηγίες του, πήγαινε στις τουαλέτες, άναβε ένα Marlboro, έπαιρνε 3-4 ρουφηξιές και επέστρεφε ανανεωμένος στον αγώνα, έτοιμος να ματώσει ξανά τα δίχτυα. “Χωρίς το αλκοόλ και τα τσιγάρα ο Χούμπνερ θα ήταν ο πιο δυνατός όλων” έλεγε με παράπονο ο πρόεδρος της Μπρέσια, Λουίτζι Κοριόνι.
Σε ένα Καμπιονάτο που τότε ζούσε τα καλύτερα χρόνια του, όντας με διαφορά το πιο ποιοτικό πρωτάθλημα του κόσμου, ο μεσήλικας Χούμπνερ με την αντιαθλητική ζωή κατάφερε να βρει τρόπο να τρυπώσει ανάμεσα στους κορυφαίους επιθετικούς του πλανήτη, όπως ακριβώς έβρισκε τρόπους να χωθεί και να σκοράρει απέναντι σε μερικούς από τους καλύτερους αμυντικούς του κόσμου. Η Μπρέσια υποβιβάστηκε στο τέλος της σεζόν αλλά ο “Τατάνκα” είχε ήδη αποδείξει και με το παραπάνω ότι ξέρει να κάνει καλά τη δουλειά του σκοράροντας 16 φορές, ένα νούμερο που τον έφερε στην 8η θέση μιας λίστας που είχε μέσα τους Μπίρχοφ, Ρονάλντο, Μπάτζιο, Μπατιστούτα, Ντελ Πιέρο, Ινζάγκι. Όλως παραδόξως, η μεγάλη του στιγμή δεν είχε έρθει ακόμα.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/05/hubner5.jpg?resize=480%2C277&ssl=1)
Μπάτζιο και Χούμπνερ στη μοναδική σεζόν που έπαιξαν μαζί στη Μπρέσια πέτυχαν συνολικά 27 γκολ
Τη σεζόν 2001-02 η Πιατσέντσα τον αγόρασε από τη Μπρέσια, παραβλέποντας το γεγονός πως βρισκόταν σε συντάξιμη ποδοσφαιρικά ηλικία, κι αυτός τη δικαίωσε άμεσα. Το τέλος της χρονιάς βρήκε τη νεοφώτιστη ομάδα στην ασφάλεια της 12ης θέσης και τον Χούμπνερ στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ με 24 γκολ (μαζί με τον Τρεζεγκέ της πρωταθλήτριας Γιουβέντους, που όμως έπαιξε ένα ματς παραπάνω)! Το κατόρθωμα του δυσκολεύεσαι να το χωνέψεις ακόμα και σήμερα. Σ’ένα πρωτάθλημα γεμάτο πανάκριβους σούπερ σταρ, πρώτος σκόρερ βγήκε ένας 35χρονος, λίγο ατσούμπαλος επιθετικός που παίζει σε μια από τις μικρές ομάδες. Εκείνη τη χρονιά ο Χούμπνερ έγινε μόλις ο 2ος παίκτης που έχει βγει πρώτος σκόρερ και στις τρεις πρώτες κατηγορίες της Ιταλίας, ενώ ήταν και ο γηραιότερος που κέρδισε το σχετικό βραβείο (ρεκόρ που έσπασε τελικά το 2015 ένας άλλος ψηλός Ιταλός, ο Λούκα Τόνι).
&feature=emb_title
Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο προσόν του ήταν η αίσθηση του γκολ επέτρεψε στον Χούμπνερ να βγάζει τα προς το ζην από το ποδόσφαιρο, έστω και στις μικρές κατηγορίες, μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Είναι χαρακτηριστικό πως σε ηλικία 40 ετών ολοκλήρωνε σεζόν σε τοπικό επίπεδο με 20 γκολ σε 18 ματς. Την ημέρα που τελικά κρέμασε οριστικά τα παπούτσια του, η… καμπούρα του μετρούσε 44 χρόνια ζωής και 24 χρόνια καριέρας!
Μια καριέρα σίγουρα αξιοπρεπέστατη, από την οποία είχε μόνο ένα μικρό παράπονο: Το ότι λόγω ατυχίας (έπαιξε μπάλα σε μια εποχή που οι Ιταλοί έβγαζαν καλούς επιθετικούς με το κιλό) δεν κλήθηκε ποτέ στην εθνική. Όπως λέει και ο ίδιος όμως: “Δεν μπορώ να έχω σοβαρό παράπονο. Όταν ήμουν νέος και δούλευα όλη μέρα πάνω στα αλουμίνια ποιος θα το φανταζόταν ότι θα έκανα κάποτε μια καριέρα σαν κι αυτή; Είμαι πολύ χαρούμενος με αυτά που κατάφερα”.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/05/hubner6.jpg?resize=480%2C574&ssl=1)
Πόσο θεούλης; Τόσο θεούλης!
Χαλαρός και με αρκετές άσπρες τρίχες πλέον στο κεφάλι, δουλεύει στο μπαρ ‘Τατάνκα’ που άνοιξε με τη γυναίκα του σε ένα μικρό χωριό της Ιταλίας. Όταν τον ρωτάνε για το μοντέρνο ποδόσφαιρο απαντάει: “Οι σύγχρονοι παίκτες είναι λίγο σαν ρομπότ, με όλες αυτές τις λεπτομέρειες που υπάρχουν στις προπονήσεις. Εμείς δεν είχαμε τέτοια πράγματα” και συνεχίζει: “Επίσης, βλέπω ότι αρκετοί ενδιαφέρονται μόνο για τα στατιστικά τους και δεν παίζουν για την ομάδα. Τότε εμείς κάναμε παρέα και πηγαίναμε όλοι μαζί για μπύρα τα απογεύματα για να γνωριστούμε καλύτερα”, μια δήλωση που έχει άλλη δύναμη όταν γίνεται από κάποιον που κάθε φορά που του υπενθυμίζουν τα κατορθώματα του στο σκοράρισμα (τέλειωσε την καριέρα του με περισσότερα από 300 γκολ σε επίσημα παιχνίδια), σπεύδει να τονίσει ότι αν δεν υπήρχαν δίπλα του όλοι αυτοί που τον τροφοδοτούσαν δεν θα είχε πετύχει τίποτα απ’όσα πέτυχε.
Ο Ντάριο Χούμπνερ δεν έγινε ποτέ σούπερ σταρ, δεν πήρε ποτέ μεταγραφή σε κάποια από τις μεγάλες ομάδες (αν και έφτασε αρκετά κοντά και στη Μίλαν και στην, αγαπημένη του, Ίντερ), δεν έβγαλε πάρα πολλά λεφτά από το ποδόσφαιρο και δεν έκανε καμία ιδιαίτερη κοσμική ζωή εκμεταλλευόμενος τη φήμη του Καμπιονάτο. Κατάφερε όμως να αφήσει ένα μικρό σημάδι στο ιταλικό ποδόσφαιρο και να αγαπηθεί από τους οπαδούς όλων των ομάδων στις οποίες έπαιξε για το πάθος, το φιλότιμο αλλά και την αποτελεσματικότητα που έδειχνε σε κάθε παιχνίδι. Όπως αποκαλύπτει ο ίδιος, συχνά-πυκνά περαστικοί τον σταματάνε στο δρόμο και τον ευχαριστούν για κάποιο από τα εκατοντάδες γκολ που πέτυχε. Και, όπως και να το δει κανείς, για κάποιον που κατέβαζε μερικά ποτηράκια γκράπα και έκανε ένα πακέτο τσιγάρα τη μέρα, παίζοντας ταυτόχρονα στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, αυτό είναι αναμφίβολα ένα μεγάλο κατόρθωμα.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/05/hubner4.jpg?resize=480%2C262&ssl=1)
sombrero.gr
-
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/hoe-de-torino-selectie-in-1949-verongelukte-bij-een-vliegramp-1-1-650x350.jpg)
Η τραγωδία της «Grande Torino» και το μεγαλύτερο fair play της ιστορίας
Οι… αναδρομές σε πρωταθλήματα που δεν ολοκληρώθηκαν ή διεκόπησαν, συνεχίζονται, αρκετά ευτράπελα έχουν γίνει στην Ιταλία, συνέχεια σήμερα με δύο ιστορίες, η δεύτερη από τις πλέον δυσάρεστες.
Δεν είναι ευρέως γνωστό ότι η Divisione Nazionale (προπομπός της Serie A) του 1943-1944 κρίθηκε… το 2002! Το ιταλικό πρωτάθλημα διεξαγόταν κανονικά, εν μέσω Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της απόβαση των συμμάχων, μετά τη Σικελία, στο Σαλέρνο ενώ η φασιστική κυβέρνηση του Benito Mussolini είχε πέσει. Η FIGC διοργάνωσε πρωτάθλημα, ευλόγως μόνο κεντρικά και βόρεια στη χώρα με τις μετακινήσεις να είναι δύσκολες. Για να αποφευχθούν, δε, οι κλήσεις των ποδοσφαιριστών στον στρατό, δόθηκαν βεβαιώσεις ότι εργάζονται σε βιομηχανίες οι άλλους φορείς, αν και αρκετοί όντως εργάζονταν. Η Spezia μάλιστα είχε σχεδόν διαλυθεί και, για να συγκροτηθεί ρόστερ, ο προπονητής Giacomo Semorile ρώτησε μερικούς… πυροσβέστες αν ήθελαν να παίξουν με τους εναπομείναντες – ως και έγινε. Εξ ου και η Spezia μετείχε τότε ως VV.FF. Spezia και έφτασε στον τελικό όμιλο, μαζί με Venezia και Torino, με τα ματς να διεξάγονται στο ουδέτερο Μιλάνο αλλά ουδέποτε ολοκληρώθηκαν, παίχτηκαν μόνο τρία. Το Campionato Alta (σ.σ. Πρωτάθλημα βόρειας Ιταλίας), διεκόπη οριστικά. Και… 58 χρόνια μετά, το 2002 η FIGC αναγνώρισε τον τίτλο για την ομάδα της Spezia, περισσότερο… χαριστικά και τιμητικά!
(https://eyap.gr/wp-content/uploads/2020/04/grante-1.jpg)
Υπάρχει βέβαια και η σεζόν 1948-49 με την τραγωδία στον λόφο της Σουπέργκα, όπου συνετρίβη το αεροπλάνο που μετέφερε την αποστολή της Τορίνο μετά από φιλικό στη Λισσαβώνα με την Benfica και έχασαν τη ζωή τους και οι 31 επιβαίνοντες, εκ των οποίων 18 ποδοσφαιριστές και 6 μέλη του προπονητικού τιμ, όπως και ο 37χρονος Αγγλος κόουτς Leslie Livesey. Εκείνη η ομάδα της Τορίνο ήταν τόσο καταπληκτική και πανίσχυρη, και έπαιζε τόσο καλό ποδόσφαιρο που είχε ονομαστεί «Grande Torino» σαρώνοντας τους τίτλους. Το σοκ ήταν τεράστιο αλλά η αναλγησία της ομοσπονδίας επέφερε την άρνηση στην πρόταση της Inter και της Milan, που διεκδικούσαν τον τίτλο τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος, να δοθεί ο τίτλος στην «γκρανάτα». Εντέλει, στο ίσως μεγαλύτερο fair play της ιστορίας, οι Genoa, Palermo, Sampdoria και Fiorentina κατέβηκαν με ομάδα παίδων, όπως και η Τορίνο, στα τελευταία ματς και η «γκρανάτα» επικύρωσε το scudetto αλλά ουδέποτε έγινε η μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του ’40…
eyap.gr
-
“Αν νοιάζεστε για τους νεκρούς και όχι για τα λεφτά, παίξτε δωρεάν” – Οι οπαδοί της Αταλάντα ξεσπάνε ενάντια στην Ιταλική Ομοσπονδία
Αυτό το κομβόι στρατιωτικών φορτηγών γεμάτων με παππούδες, παιδιά, γονείς, φίλους, τα σβήνουμε με ένα χτύπημα της γροθιάς; Εσάς σας αρκεί να φτιάξετε ένα σποτ, του τύπου “παίζουμε για αυτούς”, ή να βάλετε πένθος -περιβραχιόνιο- στο μπράτσο, για να καθησυχάσετε τη συνείδησή σας, αν σας έχει μείνει έστω ένα ίχνος.
Πριν λίγους μήνες, οι οπαδοί της Αταλάντα με έδρα το Μπέργκαμο της Λομβαρδίας πετούσαν στον έβδομο ουρανό για τα κατορθώματα της ομάδας τους. Αλλά το όνειρο έγινε εφιάλτης, ενώ ο αγώνας των Μπεργκαμάσκι απέναντι στη Βαλένθια για το Τσάμπιονς Λιγκ θεωρείται ως βασική πηγή διασποράς του κορονοϊού -με τη μετακίνηση χιλιάδων φιλάθλων στο Μιλάνο.
Τώρα οι ποδοσφαιρικές αρχές της χώρας εξετάζουν ως ενδεχόμενο την επανεκκίνηση του πρωταθλήματος, για να δείξουν τάχα πως η ζωή θριαμβεύει και συνεχίζεται, ενώ το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα κέρδη τους. Οι φανατικοί οπαδοί (ultras) της Αταλάντα εξέδωσαν μια σκληρή ανακοίνωση ενάντια στον πρόεδρο της Ιταλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Γκαμπριέλε Γκραβίνα και την αβάσταχτη υποκρισία των επιχειρηματιών που θέλουν να ξεκινήσει το πρωτάθλημα, για το καλό των κερδών τους.
Δεν είναι αλήθεια ότι θέλετε να παίξετε για τον κόσμο. Για τους νεκρούς δε σας νοιάζει καθόλου. Δώστε ως δωρεά τα κέρδη των επόμενων ημερών. Σίγουρα, εσένα, την ποδοσφαιρικά Λίγκα (διοργανώτρια αρχή) και όλους τους επιχειρηματίες που κερδίζουν πάντα από το πάθος του κόσμου, σας ενδιαφέρει μόνο το άθλημα και το καλό των Ιταλών, το μέλλον τους και η αναγέννησή τους. Και αυτό που ζούμε; Οι χιλιάδες νεκροί που έφυγαν μόνοι τους και μες στη σιωπή; Ο πόνος του να μην μπορείς ούτε να τους αποχαιρετήσεις; Αυτό το κομβόι στρατιωτικών φορτηγών γεμάτων με παππούδες, παιδιά, γονείς, φίλους, τα σβήνουμε με ένα χτύπημα της γροθιάς; Εσάς σας αρκεί να φτιάξετε ένα σποτ, του τύπου “παίζουμε για αυτούς”, ή να βάλετε πένθος -περιβραχιόνιο- στο μπράτσο, για να καθησυχάσετε τη συνείδησή σας, αν σας έχει μείνει έστω ένα ίχνος. Το σόου πρέπει να συνεχίσει;
Θέλετε να παίξετε για τον κόσμο και δεν το κάνετε για τα λεφτά; Λοιπόν, κάντε ένα πράγμα: αντί για αξιολύπητες δηλώσεις, αποδείξτε το με πράξεις. Παίξτε δωρεάν. Μισθοί εκατομμυρίων, τηλεοπτικά δικαιώματα, σπόνσορες, τα πριμ της Λίγκας και της ΟΥΕΦΑ, κάθε σεντ να αποδοθεί ως δωρεά προς όφελος σε όποιον έχει χάσει τη δουλειά του, έναν δικό του άνθρωπο, σε όποιον αναγκάστηκε να σταματήσει τη δραστηριότητά του και να βασιστεί στα 600 ευρώ, στην ερασιτεχνική κοινότητα των παιδιών που έπρεπε να απαρνηθούν να φορέσουν τα αθλητικά τους παπούτσια, να ζήσουν τα όνειρά τους, και προπαντός στους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους εθελοντές, στο προσωπικό των γηροκομείων, τις πωλήτριες, τους φορτηγατζήδες και σε όλους αυτούς που συνέχισαν να δουλεύουν και εξακολουθούν να το κάνουν, για προχωρήσουν μπροστά και που ίσως αύριο είναι πάλι επισφαλείς ή σε αναμονή για ανανέωση της σύμβασης που περιμένουν εδώ και μια δεκαετία. Αγαπάτε τους Ιταλούς; Αποδείξτε το.
http://www.katiousa.gr/athlitismos/an-noiazeste-gia-tous-nekrous-kai-ochi-gia-ta-lefta-paikste-dorean-oi-opadoi-tis-atalanta-ksespane-enantia-stin-italiki-omospondia/
-
Γράμμα από την Ιταλία
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/04/d3a91a78-1dad-49d6-ae10-ddf35b58665b.jpg)
Γιατροί και νοσηλευτές ευχαριστούμε πολύ για την αφοσίωσή σας…
Σουρεαλιστική. Αυτό ίσως είναι το καλύτερο επίθετο για να περιγράψει κανείς την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ιταλία μετά το ολικό μπλοκάρισμα όλων των δραστηριοτήτων που ακολούθησε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω του Κορονοϊού. Στην προσπάθεια να αφηγηθεί κανείς τα όσα συμβαίνουν εισέρχεται σε μια πραγματικότητα που ταιριάζει περισσότερο στις εικαστικές τέχνες παρά στη δημοσιογραφία. Από το Φεβρουάριο, όταν οι αρχές των περιφερειών της Λομβαρδίας, του Βένετο και της Εμίλια Ρομάνια πήραν τα πρώτα περιοριστικά μέτρα μέχρι σήμερα που ολόκληρη η Ιταλία έχει παραλύσει με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, έχουμε βιώσει όλα τα πιθανά συναισθήματα.
Περάσαμε από την άρνηση της πραγματικότητας στο σκεπτικισμό, για να καταλήξουμε στη συνέχεια στον πιο ζοφερό φόβο, μέσα στον οποίο οι πιο αισιόδοξοι αναζητούν μια σπίθα ελπίδας για να κοιτάξουν προς το μέλλον. Συναισθήματα που συμμεριζόμαστε με ανθρώπους απ’ ολόκληρο τον πλανήτη την εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τα οποία, χωρίς να δυσαρεστήσουμε το μακαρίτη Ουμπέρτο Έκο που τα χαρακτήρισε χρήσιμα μόνο για να δίνουν το λόγο σε λεγεώνες ηλιθίων, πολλαπλασίασαν ατελείωτες πολεμικές που κατέληξαν και στα παραδοσιακά μμε. Για να ξεφύγουμε από αυτές τις πολεμικές και να μην καταλήξουμε στο ίδιο καζάνι με αυτοσχέδιους λοιμωξιολόγους, επιδημιολόγους, υγειονομικούς, υπεύθυνους της πολιτικής προστασίας, κλπ, μπορούμε να καταφύγουμε στην παγιωμένη πεποίθηση που θεωρεί τους οργανωμένους οπαδούς πιστή αντανάκλαση της κοινωνίας που τους περιβάλλει. Και μέσα από αυτό τον καθρέπτη θα ξαναδιαβάσουμε όλα τα σημαντικά επεισόδια αυτού του πικρού χρονικού.
Εάν μέχρι πριν από μερικές μέρες αυτός ο ιός έμοιαζε ακόμα ένας εξωτικός «μπαμπούλας», ικανός μόνο να προκαλέσει την αμηχανία των δημοσιογράφων, στο τέλος της εβδομάδας της 23ης Φεβρουαρίου τα γεγονότα άρχισαν να παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας, μηδενίζοντας μέσα σε ελάχιστο χρόνο τα περισσότερα από 8.000 χιλιόμετρα που χωρίζουν τη Γουχάν από την Ιταλία. Με την εμφάνιση των πρώτων κρουσμάτων μόλυνσης στη Λομβαρδία και το Βένετο, για προληπτικούς λόγους σταμάτησαν αμέσως τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα των δύο Περιφερειών, αλλά η σοβαρότητα της κατάστασης έγινε εμφανής για πρώτη φορά από την απόφαση να αναβληθούν, ύστερα από λίγες μέρες, οι αναμετρήσεις της Ίντερ, της Αταλάντα [ομάδες με έδρα τη Λομβαρδία] και της Βερόνα [ομάδα με έδρα το Βένετο] για τη Serie A [Α΄ Εθνική]. Το παράδοξο είναι ότι την ίδια Κυριακή επιτράπηκε η διεξαγωγή της αναμέτρησης ανάμεσα σε Τσεζένα [από την Εμίλια Ρομάνια] και Βιντσέντσα [από το Βένετο] για τη Serie C [Γ΄ Εθνική], επιτρέποντας σε 1.400 οπαδούς της Βιντσέντσα να επικεντρωθούν από το επίκεντρο της μόλυνσης στην Εμίλια Ρομάνια η οποία, από σύμπτωση ή λόγω γεωγραφικής εγγύτητας, ύστερα από λίγο έγινε η δεύτερη περιφέρεια με τα περισσότερα κρούσματα μόλυνσης από τον ιό.
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/04/87558200-10158012018969603-7745504684000935936-o.jpg)
οι οπαδοί της Βιτσέντσα στο γήπεδο της Τσεζένα
Ορισμένες αντιφατικές επιλογές, σε συνδυασμό με την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, τροφοδότησαν τις αμφιβολίες σχετικά με την πραγματική επικινδυνότητα της επιδημίας σε βαθμό που ορεινά ή παραθαλάσσια τουριστικά θέρετρα κατακλύστηκαν από τουρίστες, λες και η εξαγγελία του κλεισίματος των σχολείων δεν ήταν ένα καμπανάκι κινδύνου, αλλά μια καλή ευκαιρία για διακοπές. Σύγχυση στην οποία συνέφερε και η Confcommercio (η Ένωση εμπορικών επιχειρήσεων) της Λομβαρδίας, η οποία προωθώντας το χάσταγκ #milanononsiferma [το Μιλάνο δεν σταματάει], αγνόησε τις εκκλήσεις της Κυβέρνησης για σύνεση, παρακινώντας τα μέλη της να κρατήσουν τα καταστήματά τους ανοικτά και το κοινό να τα στηρίξουν, πυροδοτώντας ένα είδος υφέρποντος πολέμου ανάμεσα στην «ατμομηχανή της Ιταλίας» και αδιευκρίνιστες σκοτεινές δυνάμεις που επιδίωκαν να την σαμποτάρουν. Ύστερα από λίγο ακόμα και αυτοί οι παράλογοι θεωρητικοί της συνωμοσίας αναγκάστηκαν να παραδεχθούν το προφανές, ορισμένοι από αυτούς, μάλιστα, καταλήγοντας να μολυνθούν από τον ιό αφού πρώτα αποθανατίστηκαν σε χαρούμενα απεριτίφ στο μπαρ. Εάν η Ιταλία δεν ήταν μια χώρα από την οποία απουσιάζει η ιστορική μνήμη, όταν περάσει αυτή η καταιγίδα κάποιοι θα έπρεπε να λογοδοτήσουν για την επίδειξη τόσης ανευθυνότητας.
Παραμένοντας στο θέμα της ανευθυνότητας με την οποία συμπεριφέρθηκαν κάποιες επαγγελματικές ομάδες, έντονη κριτική έχει δεχθεί και η Confindustria (η Ένωση των Βιομηχάνων) στην οποία, θέλοντας ή μη, λογοδοτούν όλες οι κυβερνήσεις. Ακόμα και μεσούσης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, πολλές μεγάλες, μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις συνέχισαν τη λειτουργία τους, ανεξαρτήτως του εάν παράγουν είδη πρώτης ανάγκης ή όχι. Μια από τις πολλές υποθέσεις που έχουν γίνει, όσο κι αν δεν μπορεί να αποδειχθεί επιστημονικά, υποστηρίζει ότι η επιδημία έπληξε περισσότερο τις πιο εκβιομηχανισμένες περιοχές της Ιταλίας επειδή τα αφεντικά των επιχειρήσεων προτίμησαν να προτάξουν τα κέρδη έναντι της δημόσιας υγείας. Το άχρηστο μιντιακό παιχνίδι της καθυστερημένης αναζήτησης του «ασθενή μηδέν», λες και η απόδοση των ευθυνών θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα είδος εμβολίου, εντόπισε ακόμα και μια «αναμέτρηση μηδέν» στο ματς Αταλάντα-Βαλένθια για το Champions League, που διεξήχθη στο ουδέτερο γήπεδο του Μιλάνου. Περισσότεροι από 45.000 κάτοικοι του Μπέργκαμο [πόλη της Λομβαρδίας που γειτνιάζει με το Μιλάνο] μετακινήθηκαν προς το στάδιο Μεάτσα, ουσιαστικά το 1/3 των κατοίκων της πόλης με τα περισσότερα κρούσματα κορονοϊού στην Ιταλία, και η μοίρα θέλησε η Βαλένθια να γίνει ένα από τα επίκεντρα της διάδοσης του ιού στην Ισπανία.
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/04/im-171363.jpg)
Η αναμέτρηση στη Βαλένθια προσέφερε κι αυτή αρκετές αφορμές για συζήτηση: τίποτα δεν μπορεί να αποδυναμώσει περισσότερο τη σημαντικότερη ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική διοργάνωση, υποβιβάζοντάς την σε ένα φιλικό του καλοκαιριού, από ένα άδειο στάδιο, ωστόσο το σημαντικότερο γεγονός της αναμέτρησης υπήρξε η απάντηση της πόλης του Μπέργκαμο και των οπαδών της Αταλάντα που, παρά την πρωτοφανή στην ιστορία της ομάδας τους επιτυχία που σήμανε η πρόκριση στα προημιτελικά της διοργάνωσης, έμειναν κλεισμένοι στα σπίτια τους και απέφυγαν τη δημιουργία οποιαδήποτε συνάθροισης. Οι φίλαθλοι, και πιο συγκεκριμένοι οι ultras, που σε ανάλογες περιστάσεις είχαν επιφυλάξει θριαμβευτική υποδοχή στην ομάδα τους στο αεροδρόμιο, επέδειξαν πολύ περισσότερη υπευθυνότητα και αίσθημα ευθύνης ως πολίτες από όλους εκείνους που ανέκαθεν τους χαρακτήριζαν ως αποβράσματα της κοινωνίας και στη συνέχεια, όταν ήρθε η ώρα να υπερασπιστούν τα δικά τους συμφέροντα, δεν έδειξαν τον ίδιο σεβασμό που έδειξαν οι οπαδοί για τη ζωή του κοινωνικού συνόλου. Επιπλέον, η Curva Nord Atalanta, οι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας, όταν έλαβε την επιστροφή των χρημάτων για τα εισιτήρια της αναμέτρησης Βαλένθια-Αταλάντα που έγινε κεκλεισμένων των θυρών λόγω ανωτέρας βίας, επέλεξε να μην εισπράξει εκείνο το ποσό, το οποίο ανερχόταν στα 40.000 ευρώ, αλλά να το δωρίσει στο Νοσοκομείο «Papa Giovanni XXIII» του Μπέργκαμο για να δώσει μια απτή βοήθεια σε όσους βίωναν σε πρώτο πρόσωπο την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Την ίδια επιλογή έκανε και η «Ένωση Φιλάθλων της Αταλάντα» που κατέβαλε 20.000 ευρώ από την επιστροφή χρημάτων που έλαβε για τον ίδιο αγώνα, ενώ πάντα η Curva Nord δώρισε άλλες 5.000 ευρώ στην Κλινική «San Francesco», ένα άλλο νοσοκομείο της πόλης. Επιπλέον, οι ultras προσέφεραν και δωρεάν εργατικά χέρια για την κατασκευή ενός υπαίθριου νοσοκομείου στην πόλη. Το να είσαι ultra είναι γνωστό πως σημαίνει την υπεράσπιση της γης σου και παραδείγματα αυτού του είδους δείχνουν το ευρύτερο νόημα που μπορεί να αποκτήσει αυτό το ιδανικό και, ταυτόχρονα, πόσο μυωπική είναι η εγκληματικοποίηση του οπαδικού κόσμου από την υπόλοιπη κοινωνία η οποία ασχολείται αποκλειστικά με τις βίαιες παρεκτροπές του, αλλά δεν βλέπει ή δεν θέλει να δει πόσο ισχυρό είναι το αίσθημα της κοινότητας στο εσωτερικό του.
Ακολουθώντας το παράδειγμα των οπαδών της Αταλάντα, πολλές οπαδικές συλλογικότητες ανέλαβαν παρόμοιες πρωτοβουλίες. Ορισμένες από αυτές, όπως εκείνοι της Σπέτσια, της Κόμο και της ομάδας μπάσκετ της Καντού συγκέντρωσαν χρήματα ή υγειονομικό υλικό για τα νοσοκομεία του Μπέργκαμο και της επαρχίας του, που όπως ειπώθηκε είναι η περιοχή που δοκιμάστηκε περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη στην Ιταλία: εμβληματική, από αυτή την άποψη, είναι η σκηνή των φορτηγών του στρατού που μετέφεραν τις σωρούς μακριά από την πόλη επειδή στο κοιμητήριο της πόλης δεν υπήρχαν πλέον διαθέσιμες θέσεις.
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/04/gettyimages-1209526762.jpg)
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ο φόβος εξαπλώθηκαν πολύ σύντομα παντού και σε πολλές πόλεις, οι ultras των τοπικών ομάδων κινητοποιήθηκαν είτε προβαίνοντας σε καθαρά συμβολικές κινήσεις, ευχαριστώντας το υγειονομικό προσωπικό με πανό ενθάρρυνσης που ανέβηκαν κοντά στα τοπικά νοσοκομεία, είτε πιο έμπρακτα, οργανώνοντας την κλασική συγκέντρωση χρημάτων, μασκών ή αναπνευστήρων ή ακόμα παραγγέλνοντας φαγητό και στέλνοντάς το στα νοσοκομεία για τους πολυάριθμους υγειονομικούς που βρίσκονταν υποχρεωμένοι να κάνουν τόσες πολλές υπερωρίες ώστε να μην μπορούν ούτε καν να γυρίσουν στα σπίτια τους για να φάνε ή να ξεκουραστούν.
Όλοι οι σύνδεσμοι ultras διέκοψαν επιδεικνύοντας σωφροσύνη όλες τις συνδεσμιακές δραστηριότητές τους και κανένας πλέον δεν ενδιαφέρεται αυτήν τη στιγμή πότε θα ξαναρχίσει το πρωτάθλημα, ούτε καν όποιος ετοιμαζόταν στεφθεί πρωταθλητής κάνοντας περίπατο ή πάλευε με όλες του τις δυνάμεις για να σωθεί από τον υποβιβασμό, δεδομένου ότι η σωτηρία για την οποία αγωνίζονται όλοι αυτή την ιστορική στιγμή είναι τελείως διαφορετική. Πέρα από μια ρητορική, που ορισμένες φορές γίνεται βεβιασμένη επίδειξη καλοσύνης, ανακαλύφθηκε ξανά μια αίσθηση κοινωνικής αλληλεγγύης που στην καθημερινή ζωή είχαμε να δούμε από την εποχή του σεισμού στην Εμίλια Ρομάνια το 2012 ή στην Κεντρική Ιταλία το 2016.
Ασφαλώς δεν έλειψαν και τα αρνητικά παραδείγματα, αποτέλεσμα του φόβου ή του ανορθολογισμού. Μια άλλη σκηνή που αποτυπώθηκε στο συλλογικό φαντασιακό είναι εκείνη του σιδηροδρομικού σταθμού του Μιλάνου το βράδυ που η Κυβέρνηση προετοίμαζε τους πρώτους περιορισμούς των μετακινήσεων. Αγνοώντας τις εκκλήσεις να μείνουν σπίτι και εν αναμονή νέων οδηγιών, ένα τεράστιο πλήθος αποτελούμενο από φοιτητές και εργαζόμενους κατέλαβε διά εφόδου τα τρένα για να επιστρέψουν στο Νότο της Ιταλίας (ιστορικά, στην Ιταλία υπάρχει μια μεγάλη μετανάστευση από το Νότο προς το Βορρά για οικονομικούς λόγους). Από συμβολική άποψη είναι μια αναντίρρητα άσχημη εικόνα, η οποία παραπέμπει μάλλον στη δειλία και όχι στο θάρρος που θα χρειαζόταν μια κοινότητα αυτές τις δύσκολες ώρες. Αλλά πολύ εύκολα όλα μπορούν να αναχθούν στα ενδόμυχα συναισθήματα ανθρώπινης ευθραυστότητας. Εκμεταλλευόμενες αυτή την είδηση σε συνδυασμό με εκείνη, που στη συνέχεια αποδείχθηκε ψευδής, των γιατρών της Νάπολης που προσποιήθηκαν τους αρρώστους για να αποφύγουν τη μόλυνση, ακόμα πιο διφορούμενα υπήρξαν τα πανό των ultras της Βαρέζε και της Ίντερ [που είναι αδελφοποιημένοι, σ.τ.μ.]. Με αφετηρία αυτά τα γεγονότα (ή υποτιθέμενα γεγονότα), οι δύο αυτές οπαδικές ομάδες, αντί να προτάξουν τον ίδιο έντονο πατριωτισμό που επιδεικνύουν στο γήπεδο ανεμίζοντας ιταλικές σημαίες, προτίμησαν να ρίξουν λάδι στη φωτιά της αντιπαράθεσης Βορρά και Νότου, όταν θα μπορούσαν να επιλέξουν μια πιο συνετή σιωπή, αφήνοντας τις πολεμικές ή τις οπαδικές αντιπαλότητες [είναι γνωστή η εχθρότητα που χωρίζει τους οπαδούς της Νάπολι με εκείνους της Ίντερ και της Βαρέζε, σ.τ.μ.] για όταν τα γήπεδα θα είναι και πάλι γεμάτα κόσμο και ο ιός δεν θα αποτελεί τίποτα παραπάνω από μια μακρινή ανάμνηση. Αλλά, κατά βάθος, ίσως θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε τους δημιουργούς εκείνων των πανό επειδή μας υπενθύμισαν πώς ήταν πραγματικά οι άνθρωποι όταν δεν είχαν ακόμα κυριευτεί από το φόβο: σήμερα από τα μπαλκόνια των σπιτιών κρέμονται σχέδια με το ουράνιο τόξο και πλακάτ που γράφουν «Όλα θα πάνε καλά», αλλά μέχρι πριν από λίγο βασίλευε ένας άθλιος πόλεμος μεταξύ φτωχών στον οποίο ως αιτία όλων των κοινωνικών προβλημάτων θεωρούνταν οι έσχατοι των έσχατων και ποτέ η ιθύνουσα τάξη που είχε στην πραγματικότητα προκαλέσει εκείνα τα προβλήματα με τις αδίστακτες πολιτικές της. Ακόμα και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που προκάλεσε η εξάπλωση του κορονοϊού δεν είναι τίποτα άλλο από μια συνέπεια των πολιτικών αυτών: η αδυναμία του υγειονομικού συστήματος να αντιμετωπίσει ένα απρόοπτο συμβάν μετά τις περικοπές σε νοσοκομειακές κλίνες και οικονομικούς πόρους που έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Όλως παραδόξως, παράλληλα η ιδιωτική παιδεία και η ιδιωτική υγεία ενισχύονταν διαρκώς από πολιτικούς οι οποίοι, στη συνέχεια, βρέθηκαν επανειλημμένα αναμεμιγμένοι σε δικαστικές έρευνες ως κατηγορούμενοι (ο πρώην Περιφερειάρχης της Λομβαρδίας βρίσκεται ακόμα υπό κράτηση για ένα από αυτά τα σκάνδαλα). Από αυτήν τη σκοπιά δεν είναι τελείως τυχαίο ότι η σημερινή κρίση έπληξε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Ιταλίας τη Λομβαρδία, που είναι και η περιοχή στην οποία τα προηγούμενα χρόνια είχε προχωρήσει περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού η ιδιωτικοποίηση σημαντικού μέρους της δημόσιας υγείας.
(http://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2020/04/italien.jpg)
Ούτε είναι τυχαίο ότι σε μια στιγμή πραγματικής ανάγκης το υποτιθέμενο σύμφωνο διακρατικής βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέληξε στα αζήτητα, ενώ η μοναδική πραγματική και διεθνής αλληλεγγύη ήρθε από την Κίνα, την Κούβα, τη Βενεζουέλα και την Αλβανία. Όταν κοπάσει η καταιγίδα θα μπορούσαμε να απαιτήσουμε την πραγματοποίηση αλλαγών που θα έδιναν μια νέα όψη στη χώρα, εάν σε αυτή την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βιώνουμε δεν υπήρχε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού για το οποίο το νέο συνίσταται στην τυφλή αποδοχή μορφών κοινωνικού ελέγχου που παραβιάζουν την ιδιωτικότητά μας, όπως ο έλεγχος με τη χρήση drones, οι βεβαιώσεις που πρέπει να διαθέτουμε για να βγούμε από τα σπίτια μας προκειμένου αγοράσουμε ακόμα και είδη πρώτης ανάγκης· οι «κόκκινες ζώνες», η δυσπιστία προς τους άλλους, οι μάσκες που φοράνε κάποιοι από φόβο μήπως μολυνθούν και όχι για να προστατεύσουν τους άλλους, άνθρωποι που παίρνουν δρόμο μόλις δουν κάποιον να τους πλησιάζει· εφαρμογές για τα κινητά που μετατρέπουν τους πολίτες σε εθελοντές μπάτσους και τους προτρέπουν να καταγγείλουν όποιον περπατάει στο δρόμο, χωρίς ούτε καν να γνωρίζουν για ποιον λόγο οι τελευταίοι έχουν βγει από τα σπίτια τους. Είναι βέβαιο ότι αυτή η εμπειρία θα αλλάξει για πάντα το πρόσωπο της Ιταλίας και τις συνήθειές της, είναι βέβαιο ότι έχουν υπονομευτεί τα θεμέλια των τελευταίων συλλογικών ενστίκτων προς όφελος του πιο βάρβαρου ατομισμού. Η έσχατη ελπίδα εναπόκειται σε εκείνους, όπως οι ultras, που ακόμα πιστεύουν σε ιδέες και πρακτικές μοιράσματος και τις αντιτάσσουν στον εγωισμό που εξαπλώνεται.
Matteo Falcone (https://www.sportpeople.net/author/matteo/)
Μετάφραση: Αχιλλέας Καλαμάρας
humbazine.gr
-
https://www.google.gr/amp/s/m.sport24.gr/football/Italy/kypellouxos-italias-h-napoli-4-2-sta-penalti-thn-gioyventoys.5721988.amp.html
-
https://www.newsit.gr/athlitika/ksexasan-ton-koronoio-kaike-i-napoli-meta-tin-kataktisi-tou-kypellou-italias-video-pics/3052223/
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/07/Lupetto-Piero-Gratton.png?w=926&ssl=1)
Ο λύκος της Ρώμης
Για αρκετό κόσμο, το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο αυτό που λαμβάνει χώρα μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα που συναρπάζουν και ενδιαφέρουν. Κάποιοι έχουν κόλλημα με τα γήπεδα και τις ιστορίες τους. Για άλλους, οι φανέλες είναι ένα από τα αγαπημένα τους χόμπι. Είτε συλλέκτες, είτε όχι, ασχολούνται με τα χρώματα, τα σχέδια και κάθε σεζόν βλέπουν τι αλλάζει. Με κάτι τέτοιο θα ασχοληθεί και αυτό το κείμενο και την ιστορία πίσω από μία από τις ομορφότερες, σημαντικότερες και πιο επιδραστικές φανέλες στην Ιταλία.
Τη δεκαετία του 1970, η Ρόμα προσπαθούσε να ορθοποδήσει στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ιταλίας. Εκτός από μία 3η θέση, τις υπόλοιπες χρονιές τερμάτιζε από 6η μέχρι και 11η, μακριά από τις επιτυχίες. Κάπως έτσι, το 1978, ο πρόεδρός της Γκαετάνο Αντσαλόνε πήρε την απόφαση να αλλάξει πρόσωπο στην ομάδα, να την εκσυγχρονίσει. Ο Αντσαλόνε ήταν εργολάβος και δημοτικός σύμβουλος με τους Χριστιανοδημοκράτες στη Ρώμη και είχε αποκτήσει τη Ρόμα το 1971. Βλέποντας ότι δεν μπορούσε να κλείσει την απόσταση από τις ομάδες από το Τορίνο και το Μιλάνο, αλλά και τη Λάτσιο να κατακτά ένα πρωτάθλημα, ήξερε ότι έπρεπε να αλλάξει αρκετά πράγματα. Πράγματα που δεν θα είχαν άμεσα αποτελέσματα, που δεν θα έφερναν την αποθέωση από τον κόσμο, όπως για παράδειγμα μια μεταγραφή… αεροδρομίου, αλλά πράγματα που θα έθεταν τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/07/anzalone.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)
Ο Αντσαλόνε έφτιαξε το προπονητικό κέντρο του συλλόγου στην Τριγκόρια, κάτι πολύ σημαντικό για έναν σύλλογο και δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεων προέρχεται από τη δική του περίοδο. Επίσης, έδωσε μεγάλη προσοχή στην αναδιοργάνωση των Ακαδημιών του συλλόγου, καταλαβαίνοντας ότι όταν μια ομάδα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί μεταγραφικά, μπορεί να φτιάξει η ίδια τους παίκτες της. Και τέλος, το 1978 έκανε ακόμα ένα βήμα, βασισμένο στα πρότυπα της Αμερικής. Αναζητώντας απεγνωσμένα κάποια έσοδα για τον σύλλογο, έφτιαξε για πρώτη φορά στα ιταλικά χρονικά ένα εμπορικό τμήμα. Η Ρόμα ξεκίνησε να πουλάει φανέλες της και αξεσουάρ, άρχισε να αυξάνει τα έσοδά της μέσω τρόπων που δεν ήταν συνηθισμένοι εκείνη την εποχή.
Η ιταλική λίγκα επέτρεψε στις ομάδες να βάζουν πάνω στις φανέλες το σήμα της κατασκευάστριας εταιρείας (λίγο αργότερα θα είχαμε και τους πρώτους σπόνσορες) και το Ρόμα-Γιουβέντους του Δεκεμβρίου του 1978 θα ήταν ιστορικό. Το Ολίμπικο υποδέχτηκε τις δυο ομάδες. Στην μία υπήρχε πάνω το P σε σχήμα ψαριού της εταιρείας Pouchain και στην άλλη το γνωστό έμβλημα της Robe di Kappa. Ο Μαουρίτσιο Πουσέν ήταν ένας άνθρωπος που έβαλε κι αυτός το λιθαράκι του σε μια επανάσταση στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Όπως λέει το βιογραφικό του στην επίσημη σελίδα της εταιρείας, ο Μαουρίτσιο ήταν ένας επιχειρηματίας που δεν έμενε στάσιμος. Είχε ασχοληθεί με τα έπιπλα και με τα έργα τέχνης μέχρι τότε και εντυπωσιάστηκε από ένα ταξίδι του στις ΗΠΑ, όταν και είδε τη μεγάλη αγορά γύρω από το μπέιζμπολ, αλλά και γενικά τον αμερικάνικο αθλητισμό, με τον κόσμο να φορά ρούχα της ομάδας. Έφτιαξε τη δική του βιομηχανία παραγωγής ρούχων συμφώνησε με τον Αντσαλόνε, αναλαμβάνοντας το εμπορικό κομμάτι της Ρόμα. Φανέλες, καπέλα, μπρελόκ, οτιδήποτε με το όνομα της ομάδας μπορούσε να φέρει έσοδα κατασκευαζόταν. Κάπως έτσι, η Ρόμα έγινε πρωτοπόρος στην Ιταλία.
Ρετρό φάσεις Σέριε Α
Το Ρόμα-Γιουβέντους στις 17 Δεκεμβρίου του 1978 έληξε με 1-0 χάρη σε ένα γκολ του ιστορικού ντι Μπαρτολομέι, μια μεγάλη επιτυχία για την ομάδα που έκανε τραγική σεζόν, αλλάζοντας προπονητές και έχοντας ακόμη και λαϊκά δικαστήρια μετά από μια ήττα σε ντέρμπι με τη Λάτσιο. Τα πλάνα της ιταλικής Αθλητικής Κυριακής για τη 12η αγωνιστική της σεζόν 1978-79 στέκονται στο νέο λουκ των ομάδων. Για Ιταλία μιλάμε, το στιλ έχει τη δική του θέση. Ήδη όμως η Ρόμα, από το καλοκαίρι είχε κάνει τα βήματά της και δεν ήταν απλά ένας σπόνσορας σε μια φανέλα. Γιατί καλή η ιδέα να πουλήσεις κάτι, αλλά πρέπει να έχει και έναν χαρακτήρα. Κι η Ρόμα βρήκε τον κατάλληλο άνθρωπο για να δώσει το κάτι παραπάνω. Ο Πιέρο Γκρατόν για χρόνια ήταν ένας ταλαντούχος σχεδιαστής στην ιταλική τηλεόραση RAI και είχε εξαιρετικό όνομα, καθώς, μεταξύ άλλων, είχε δημιουργήσει αρκετές σειρές κινουμένων σχεδίων. Κάποιοι τον έλεγαν “ο Ντίσνεϊ της Ιταλίας”. Παρότι Μιλανέζος ο ίδιος, βρέθηκε στη Ρώμη για σπουδές και έμεινε εκεί δουλεύοντας στην τηλεόραση της χώρας. Ήδη, από τη σεζόν 1974-75 είχε επαφές με τη Ρόμα και εκείνη τη χρονιά σχεδίασε τα εισιτήρια διαρκείας του συλλόγου, κάτι πρωτόγνωρο για τα ποδοσφαιρικά δεδομένα και τις απλές τυπικές κάρτες που υπήρχαν μέχρι τότε και όπως είπε ο Γκρατόν έμοιαζαν με εισιτήρια του τραμ.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/07/Piero-Gratton.png?resize=580%2C311&ssl=1)
Η πρώτη συνεργασία του Γκρατόν με τη Ρόμα. Τα εισιτήρια διαρκείας της σεζόν 1974-75
Με τον Γκρατόν να σχεδιάζει πλέον όλα τα εμπορικά αντικείμενα της ομάδας, ήταν λογικό ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν και το σημαντικότερο. Ο πρόεδρος του ανέθεσε να φτιάξει το νέο έμβλημα της A.S. Roma, μια που το σήμα της λύκαινας τότε ήταν “ιδιοκτησία” της πόλης της Ρώμης και δεν μπορούσε να γίνει εμπορική εκμετάλλευση. Ο Γκρατόν παρουσίασε κάτι που θα συνόδευε για τις επόμενες δεκαετίες τη Ρόμα, το περίφημο “λουπέτο”, τον λύκο που έγινε το σύμβολο της μισής Ρώμης (στο περίπου, μην μαλώνετε). Ο Γκρατόν εξήγησε ότι ο “λύκος” ήταν ο γιος της λύκαινας της Ρώμης που συνοδεύει τον μύθο της ίδρυσής της. “Έτσι γεννήθηκα, είμαι ο γιος της λύκαινας και σας λέω από την καρδιά μου ότι δεν ήρθα να αποκρύψω την κληρονομιά τής μητέρας μας. Είμαι απλά πιο νέος, δώστε μου χρόνο και θα κερδίσω την αγάπη σας“, είπε ο Γκρατόν μέσω του λύκου. Βλέπετε τότε, οι αλλαγές είχαν τεράστια σημασία και οι αντιδράσεις του κόσμου μετρούσαν. Αρκετά χρόνια αργότερα, ακούμε οικτρές δικαιολογίες για κάθε αλλαγή σε χρώματα και εμβλήματα συλλόγων. Για να γίνει βέβαια η αλλαγή, η Ρόμα χρειάστηκε το ταλέντο του νεαρού τότε Λουτσιάνο Μότζι που ταξίδεψε μέχρι το Μιλάνο για να πείσει την Adidas να διακόψει το συμβόλαιο που είχε μέχρι τότε με τη Ρόμα. Μη φαντάζεστε βέβαια σημερινά δεδομένα, συμφωνίες εκατομμυρίων και τέτοια. Οι εταιρείες απλώς έδιναν τις φανέλες, που συχνά ήταν χαμηλής ποιότητας.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/07/roma3.jpg?w=1430&ssl=1)
Δεν μπορώ να μιλήσω αντικειμενικά, δεν υποστηρίζω τη Ρόμα, αλλά θεωρώ αυτές τις εικόνες μικρά έργα τέχνης.
Ο κόσμος της Ρώμης πράγματι έδωσε χρόνο και αγάπησε το νέο σύμβολο και φυσικά μαζί και τις υπέροχες φανέλες της Ρόμα εκείνων των ετών. Η επιτυχία αυτή έφερε μεγάλη ζήτηση για τον Γκρατόν που τα επόμενα χρόνια σχεδίασε από σήματα αθλητικών διοργανώσεων μέχρι τα σήματα άλλων συλλόγων, όπως της Μπάρι, αλλά και της Λάτσιο. Μια από τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες από τα παλιά ντέρμπι του Ολίμπικο (αυτή στην κορυφή του κείμενου) είναι “γεμάτη” με Γκρατόν, αφού οι φανέλες Ρόμα και Λάτσιο (της Πουσέν κι οι δυο) φέρουν τα σήματα που σχεδίασε ο ίδιος. Το σύμβολο βέβαια ήταν η μισή γοητεία, η άλλη μισή ήταν η περίφημη φανέλα “γρανίτα” της Ρόμα που σχεδίασε ο Γκρατόν και εμφανίστηκε σε εκείνο το ματς. Είναι τόσο αγαπημένη στον κόσμο του συλλόγου, που η Nike πρόκειται να επαναφέρει το σχέδιο στις μελλοντικές φανέλες του συλλόγου, φέρνοντας ξανά τις γραμμές με τις διαφορετικές αποχρώσεις στο προσκήνιο.
twitter (https://twitter.com/wolffmatt/status/1247199021451665415?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1247199744033726465%7Ctwgr%5E&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.sombrero.gr%2F2020%2F07%2Froma-lupetto%2F)
Ο διάσημος λύκος “λουπέτο” και ορισμένες από τις δουλειές του Γκρατόν
Όσο καλός όμως ήταν ο Αντσαλόνε στα περί της ομάδας, τόσο λανθασμένες επιλογές είχε στα αγωνιστικά. Προπονητικά δεν τα κατάφερε και έχασε και τον Λίντχολμ για τη Μίλαν, τον Σουηδό που έφερε μια 3η θέση στην ομάδα και όταν αργότερα επέστρεφε θα οδηγούσε την ομάδα στις επιτυχίες. Με τη Ρόμα να παραπαίει και να βρίσκεται ακόμα και κοντά στις θέσεις του υποβιβασμού, ο πρόεδρος ένιωσε την πίεση του κόσμου, τη σκληρή και άδικη κριτική. Κάπως έτσι αποχώρησε από το σύλλογο. Πούλησε λιγότερο από όσο αγόρασε και παρέδωσε μια ομάδα με καλύτερο υλικό και ένα προπονητικό κέντρο. Ένα προπονητικό κέντρο που δεν μπόρεσε να εγκαινιάσει ο ίδιος ως ιδιοκτήτης και μάλιστα ο επόμενος πρόεδρος Βιόλα έλεγε ότι δεν ήθελε να αγοράσει. Οι βάσεις είχαν μπει πάντως και αν και το όνομά του δεν ακούγεται τόσο, η μεγάλη Ρόμα της δεκαετίας του 1980 του προέδρου Ντίνο Βιόλα είχε τις βάσεις της σε εκείνα τα χρόνια. Όπως λέει ο Γκρατόν, ο Αντσαλόνε ήταν ένας άνθρωπος έντιμος και οραματιστής που δεν ταίριαζε στο ποδόσφαιρο και ίσως και γι’ αυτό σχεδόν ξεχάστηκε αργότερα και αποχώρησε πικραμένος. Ο παλιός ιδιοκτήτης της Ρόμα έφυγε από τη ζωή τον Μάιο του 2018. Παράλληλη ήταν και η πορεία της Πουσέν που εκείνα τα χρόνια κατασκεύασε τις φανέλες συλλόγων όπως οι Παλέρμο, Ουντινέζε, Μπάρι και Πεσκάρα. Ενώ ένα σωρό εταιρείες υπάρχουν ακόμα όπως για παράδειγμα η Κάπα, η Πουσέν έχει περιοριστεί και απλώς πουλά κυρίως ρετρό (όμορφα βέβαια για όσους έχουν αυτό το μεράκι) προϊόντα που θυμίζουν τις ένδοξες εποχές της. Αντσαλόνε και Πουσέν έθεσαν τις βάσεις μεν, ξεπεράστηκαν δε.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/07/EUsmoQdXYAE6hTJ.jpg?resize=500%2C668&ssl=1)
O Γκρατόν, τα μολύβια κι οι μαρκαδόροι του
Αυτός που δεν ξεπεράστηκε ήταν ο Πιέρο Γκρατόν που έκανε μεγάλη επιτυχία για πολλά χρόνια σχεδιάζοντας μεταξύ άλλων τα σήματα του Euro 1980, αλλά και της UEFA το 1983. Η Ρόμα συνέχισε να χρησιμοποιεί τον λύκο της μέχρι το 1997, όταν και ήρθε σε συμφωνία με την πόλη για να επιστρέψει στην παραδοσιακή λύκαινα. Δυστυχώς ο Γκρατόν έφυγε από τη ζωή στα 80 του, πριν λίγο καιρό, τον Απρίλιο που μας πέρασε (δεν υπάρχουν πληροφορίες για αν ήταν κι αυτός θύμα του COVID-19) κι ενώ συνέχιζε ακόμα να σχεδιάζει. Ήταν ο άνθρωπος που έβαλε το λιθαράκι του στην αλλαγή του ποδοσφαίρου της Ιταλίας, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται για κάποιον που ούτε κλωτσούσε το τόπι, ούτε έδινε οδηγίες, ούτε έκανε μεταγραφές. Αλλά όπως είπαμε στην αρχή, το ποδόσφαιρο είναι πολλά περισσότερα από όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές.
sombrero.gr
-
"Ένα από τα πράγματα που άλλαξαν στο ποδόσφαιρο είναι η ταχύτητα. 30 χρόνια πριν η ταχύτητα παιχνιδιού ήταν περίπου 10 χλμ/ω, τώρα είναι 30 χλμ/ω! Στα 50s, 60s και 70s ήταν συνηθισμένο ο αντίπαλος να είναι 15 μέτρα μακριά σου. Τώρα είναι στα 50 εκατοστά. Οι τακτικές έχουν αλλάξει, η ένταση έχει αλλάξει. Γι'αυτό οι διαιτητές πρέπει να είναι πιο συγκεντρωμένοι και να βρίσκονται στο κατάλληλο σημείο συνέχεια για να μπορούν να λάβουν τη σωστή απόφαση."
(Πιερλουίτζι Κολίνα)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/110072021_10159011961660931_4193285304652343580_n.jpg?_nc_cat=1&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=qsUSRJuL3DEAX_LCTAr&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=d58f3bdbca4e54317c67f6b37906cbac&oe=5F373284)
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/07/imago0046426964h-1536x1024.jpg)
Η ιστορική άνοδος της Μπενεβέντο του Πίπο Ιντζάγκι
Για έναν πατέρα που κατά δήλωσή του επικοινωνεί 4-5 φορές την ημέρα με τους δυο γιους του και πέρασε μια ζωή μέσα στο άγχος βλέποντάς τους να κλωτσάνε ένα τόπι (και πολύ συχνά να το στέλνουν στα δίχτυα), λογικά η απόσυρσή τους από την ενεργό δράση θα του χάριζε μια ηρεμία. Μόνο που όπως αποκάλυψε ο Τζανκάρλο Ιντζάγκι σε συνέντευξή του, υποφέρει περισσότερο τώρα που είναι προπονητές. Και σαν στοργικός πατέρας συμπληρώνει: “μην το πείτε όμως στα παιδιά”. Η οικογένεια Ιντζάγκι είναι πολύ δεμένη κι οι γονείς βρίσκονται πάντα εκεί (έστω και τηλεφωνικά) για τα δυο καμάρια τους. Μέχρι πριν λίγο καιρό φαινόταν ότι ο κύριος Τζανκάρλο θα έπρεπε να αγχώνεται μόνο με τον έναν από τους δυο γιους, τον Σιμόνε που τα πάει περίφημα στη Λάτσιο. Ο πιο διάσημος, ως ποδοσφαιριστής, Πίπο φαινόταν ότι δεν το έχει τόσο προπονητικά. Η αρχή στη Μίλαν ήταν δύσκολή, έλαμψε στη Βενέτσια, αλλά η πορεία του στην Μπολόνια ήταν απογοητευτική. Αρκετοί πίστευαν ότι δεν θα είχε μέλλον στους πάγκους και ίσως ο δόλιος ο Τζανκάρλο, που έβλεπε τους κανακάρηδές του να κάνουν το σαλόνι γήπεδο όταν ήταν μικροί, να πίστευε ότι θα βρει λίγη ηρεμία. Αυτό δεν έγινε όμως.
Ο Πίπο ανέλαβε την Μπενεβέντο το περσινό καλοκαίρι σε μια νέα προπονητική περιπέτεια. Για το πόσο δύσκολο είναι να οδηγήσεις μια τέτοια ομάδα από μια φτωχική πόλη έξω από τη Νάπολι στη μεγάλη κατηγορία τα είχαμε πει πριν μερικά χρόνια. Η Μπενεβέντο ξεκίνησε με 14 ήττες στη Σέριε Α και το καλοκαίρι του 2018 αποχαιρέτησε. Πέρσι, έφτασε μέχρι τα πλέι-οφ, αλλά δεν κατάφερε να ανέβει. Ο Πίπο δεν πτοήθηκε με τη δυσκολία του εγχειρήματος, κυρίως γιατί αγαπά αυτή τη δουλειά. Κι η αλήθεια είναι, ανεξάρτητα από το πόσο καλός είναι σε αυτή, πως του ταιριάζει ο πάγκος. Μπορεί εμείς να τον γνωρίζουμε σαν τον άνθρωπο που γεννήθηκε να ισορροπεί μεταξύ οφσάιντ και γκολ, αλλά οι συμπαίκτες του που τον ξέρουν καλύτερα τον θυμούνται ως ποδοσφαιριστή να βλέπει αγώνες στο βίντεο και να κάνει κατασκοπία των αντιπάλων αμυντικών (και όχι μόνο) για τα επόμενα παιχνίδια της ομάδας του, για να ξέρει πώς θα τους αντιμετωπίσει. Οι διηγήσεις λένε ότι ο Φιλίπο ήξερε όλους τους παίκτες στην Ιταλία, μπορούσε να σου πει ποιο είναι το αριστερό μπακ μιας ομάδας από τη Σικελία που έπαιζε στη Γ’ εθνική με μοναδική άνεση. Αλλά αρκεί η δίψα για να πετύχεις; Τα σχόλια όταν ο Ιντζάγκι ανέλαβε τις “μάγισσες” του Μπενεβέντο ήταν σε μεγάλο βαθμό αρνητικά. Από το “θα πέσουν στη Γ’ εθνική” μέχρι το “δεν είναι τόσο καλός, όσο ο αδερφός του”, η αμφισβήτηση ήταν μεγάλη.
Η Μπενεβέντο όμως δεν άφησε αμφιβολίες. Ξεκίνησε εντυπωσιακά τη σεζόν, ανέβηκε για πρώτη φορά στην κορυφή την 4η αγωνιστική, και από την 10η αγωνιστική δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω της. Κάπως έτσι έσπασε το ιστορικό ρεκόρ της Άσκολι του Μίμο Ρένα. Ένα ρεκόρ που κρατούσε εδώ και 42 χρόνια για το ποια ομάδα κατέκτησε και μαθηματικά την άνοδο πιο γρήγορα. 7 αγώνες πριν το τέλος η Μπενεβέντο πανηγύριζε την άνοδό της, έχοντας την καλύτερη επίθεση και την καλύτερη άμυνα στην κατηγορία. “Όταν είχαμε 10-15 πόντους διαφορά, πάλεψα για να δείξω στα παιδιά ότι αυτή τη διαφορά πρέπει να την κάνουμε 24-27 πόντους. Δεν γίνεται να σπάσεις αλλιώς ένα ρεκόρ τόσων ετών και να κερδίσεις μαθηματικά την άνοδο 7 αγωνιστικές πριν το τέλος“, δηλώνει ο Πίπο στο Sky Sport. Λόγω του ιού, ζήτησε από τον κόσμο να μείνει σπίτι του, να στολίσει τα μπαλκόνια, τα παράθυρα και τις ταράτσες με τα χρώματα της ομάδας. Και παρότι το δράμα του Μπέργκαμο είναι πρόσφατο, ο κόσμος στο Μπενεβέντο δεν τον άκουσε ιδιαίτερα και ξεχύθηκε στους δρόμους να αποθεώσει τους παίκτες. Η Μπενεβέντο επέστρεψε μόλις σε 2 χρόνια ξανά στη Serie A και μάλιστα με τον πιο εύκολο τρόπο στην ιστορία της κατηγορίας. Ο Πίπο (αν όλα πάνε φυσιολογικά) θα συναντήσει ξανά τον Σιμόνε ως αντίπαλο και οι δόλιοι οι γονείς τους θα ζήσουν στιγμές που είχαν ξεχάσει από εκείνο το περίφημο Περούτζια-Γιουβέντους (του Πίπο) και τη βροχή που χάρισε την κούπα στη Λάτσιο (του Σιμόνε) το 2000 και στιγμές χαρμολύπης σε Τζιανκάρλο και Μαρίνα (που ήθελε να τους δει γιατρούς και όχι σέντερ φορ) Ιντζάγκι.
Η χαρά στα αποδυτήρια της ομάδας
Ο Πίπο πιστεύει ότι η δουλειά του έγινε ευκολότερη φέτος γιατί είχε έναν ισχυρό πρόεδρο, έναν τεχνικό διευθυντή που τον καταλαβαίνει και ένα γκρουπ μαχητικών παικτών. Εμφανίζεται πολύ ταπεινός για το κατόρθωμα και υποστηρίζει ότι ήταν μια ομαδική δουλειά. “Είχα τις βάσεις μου καλυμμένες”, προσθέτει. “Δούλευα όπως ακριβώς ήθελα”. Το να πούμε ότι είναι τελειομανής, είναι λίγο. Ακόμα και μετά το ρεκόρ της πιο γρήγορης ανόδου, ο Ιντζάγκι έψαχνε άλλα ρεκόρ να σπάσει, άλλα κίνητρα για τους ποδοσφαιριστές του. Να φτάσει τους 80 βαθμούς (το έκανε), να κρατήσει και σε άλλα ματς ανέπαφη την εστία του, να βγάλει κι άλλους σκόρερ. Ο Πίπο πάντα κάτι θα βρίσκει για βάζει νέους στόχους. Έχει λένε στο κινητό του ένα αρχείο με όλα τα ρεκόρ της Serie B, κυκλώνει ένα νέο και το στέλνει στο γκρουπ του WhatsApp της Μπενεβέντο. Η αλήθεια είναι ότι στα τελευταία ματς οι παίκτες του έχουν χαλαρώσει, ο ίδιος βέβαια όχι. Οι φωνές του πολλές.
https://www.instagram.com/p/CBTlRMhn3rb/?utm_source=ig_embed&utm_campaign=embed_video_watch_again
Για μην χαλάσει κι άλλο η δική του διάθεση πάντως θα πρέπει να στενοχωρήσει ένα φιλαράκι του. Το επόμενο ματς της Μπενεβέντο είναι απέναντι στη Φροζινόνε του Αλεσάντρο Νέστα που δίνει τη μάχη για την άνοδο. Στο ματς του πρώτου γύρου η Μπενεβέντο κέρδισε δύσκολα με 1-0, ενώ ο Πίπο επικράτησε του Νέστα και μια ακόμα φορά σε ένα Βενέτσια-Περούτζια. Ο Πίπο δεν θα χαριστεί στον παλιόφιλο και συνοδοιπόρο του. Θα ετοιμάσει τους παίκτες του για μια ακόμα νίκη, για ακόμα ένα (ή και περισσότερα) γκολ. Άλλωστε ο Πίπο ζει για τα γκολ. Το είδαμε και πρόσφατα με το βίντεο που κυκλοφόρησε και τον δείχνει να πανηγυρίζει σαν τρελός, ένα γκολ στην προπόνηση της Μπενεβέντο. Από όλα όσα έχει καταφέρει στη ζωή του είναι περήφανος πιο πολύ για ένα. Το γεγονός ότι έχει σκοράρει σε ΚΑΘΕ διοργάνωση που έπαιξε ποτέ. Και όταν λέμε “κάθε” το εννοούμε, αφού περηφανεύεται ότι έχει σκοράρει από το κύπελλο της Γ’ εθνικής Ιταλίας στα 19 του με την Αλμπινολέφε, μέχρι σε τελικά Μουντιάλ με την εθνική Ιταλίας. Ο Πίπο επιστρέφει στα σαλόνια της Σέριε Α και θα έχει ακόμα ένα δύσκολο στοίχημα. Ο ίδιος πάντως δεν μοιάζει να αγχώνεται σαν τον πατέρα του. “Είμαι τρελά ερωτευμένος με αυτό το επάγγελμα. Για μένα δεν έχει διαφορά πού είμαι προπονητής. Η Serie A είναι ίδια με τη Serie C. Το μόνο που θέλω είναι να κάνω αυτό που αγαπώ.“
blog.stoiximan.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/Derby-della-Lanterna.jpg?w=800&ssl=1)
Μια πόλη, δυο ομάδες, ένα ντέρμπι-ποδοσφαιρικός οργασμός
Αν μια μέρα κάποιος σταματούσε στο δρόμο είκοσι τυχαίους ποδοσφαιρόφιλους και τους χάριζε ένα εισιτήριο για όποιο ιταλικό ντέρμπι ήθελαν είναι σχεδόν σίγουρο πως οι περισσότεροι θα επέλεγαν το Derby della Madonnina (Μίλαν-Ίντερ) και το Derby della Capitale (Ρόμα-Λάτσιο), κάποιοι φανατικοί Γιουβεντίνοι θα διάλεγαν το Γιουβέντους-Τορίνο και, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ένας γραφικός θα επέλεγε το Derby della Lanterna της Γένοβας. Αυτός ο ένας ξέρει.
H Γένοβα είναι μια παραθαλάσσια πόλη στα βόρεια της Ιταλίας, γνωστή κυρίως ως γενέτειρα του Χριστόφορου Κολόμβου και ως τόπος διεξαγωγής της αιματοβαμμένης συνόδου των G8 το 2001. Αυτό που αρκετοί εκτός Ιταλίας (και όχι μόνο) αγνοούν είναι πως το ιταλικό ποδόσφαιρο χρωστάει στη Γένοβα πάρα πολλά. Εκεί το 1893 ιδρύθηκε η Τζένοα, η παλιότερη ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα. Το ποδόσφαιρο βέβαια δεν ήταν ο πρωταρχικός στόχος των Άγγλων μεταναστών που δημιούργησαν το σύλλογο, γι’αυτό και στην αρχική ονομασία της ομάδας αναφερόταν μόνο το κρίκετ.
Έπρεπε να φτάσει το 1896 στην πόλη ο Άγγλος γιατρός Τζέιμς Ρίτσαρσον Σπένσλει και, επηρεασμένος από την θεαματική εξέλιξη του παιχνιδιού στην πατρίδα του, να πείσει τους ιδρυτές της ομάδας να φτιάξουν κι ένα ποδοσφαιρικό τμήμα, για να δημιουργηθεί η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης. Ο Σπένσλει, που μετακόμισε στη Γένοβα με στόχο να φροντίζει τους Άγγλους ναυτικούς που δούλευαν στο λιμάνι, ανέλαβε ρόλο παίκτη-προπονητή και οδήγησε την ομάδα στους πρώτους της τίτλους. Στα 10 χρόνια που έμεινε εκεί, η Τζένοα κατέκτησε 6 πρωταθλήματα Ιταλίας. Στην ιστορία έμεινε ως ένας από τους πατεράδες του ιταλικού ποδοσφαίρου και ως ένας μεγάλος οπαδός του fair play. Ο θάνατος του ουσιαστικά επιβεβαίωσε το δεύτερο χαρακτηριστικό του: Πέθανε στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν κατά τη διάρκεια μιας μάχης προσπάθησε να βοηθήσει έναν τραυματισμένο στρατιώτη των εχθρών!
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/derby3.jpg?resize=541%2C301&ssl=1)
Μέχρι και το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου η Τζένοα κυριαρχούσε στην πόλη και πρωταγωνιστούσε στο ιταλικό ποδόσφαιρο, μετρώντας 9 πρωταθλήματα και ένα κύπελλο. Το καλοκαίρι του 1946 όμως, δυο από τις μικρότερες ομάδες της πόλης, η Αντρέα Ντόρια και η Σαμπιερνταρενέσε, αποφάσισαν να ενωθούν και από την ένωση αυτή προέκυψε η Σαμπντόρια. Ήταν πλέον επίσημο: Η Γένοβα χωρίστηκε στη μέση και μαζί μ’αυτήν και το γήπεδο της πόλης, το οποίο ζήτησε ως έδρα και η νεοϊδρυθείσα ομάδα. Κάπως έτσι προέκυψε το “Derby della Lanterna”, δηλαδή το ‘Ντέρμπι του Φάρου’, ένα όνομα που οφείλει στο πιο διάσημο αξιοθέατο της πόλης που δεσπόζει στο λιμάνι της από το 1128.
Σε αντίθεση με κάποια από τα υπόλοιπα ντέρμπι στα οποία τις δυο ομάδες χωρίζουν πολιτικές, θρησκευτικές ή κοινωνικές αντιθέσεις, στο ντέρμπι της Γένοβας δεν εντοπίζεται κάποια ουσιαστική διαφορά στους οπαδούς των δυο ομάδων. Ο ντόπιος συγγραφέας Ρέντσο Παροντί σκιαγραφεί τις δυο πλευρές με τον εξής τρόπο: Για τους οπαδούς της Σαμπντόρια, η Τζένοα είναι σαν τη μητρική φιγούρα στην ταινία ‘Ιστορίες της Νέας Υόρκης’ του Γούντι Άλεν. Βρίσκεται πάντα εκεί στο παρασκήνιο και είναι αδύνατον να την παραβλέψεις. Αντίθετα οι οπαδοί της Τζένοα προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους πως η Σαμπντόρια δεν υπάρχει, μια τακτική που έχει ακολουθηθεί στο παρελθόν ακόμα κι από προέδρους που αναφερόταν στο αντίπαλο δέος ως “η άλλη ομάδα”.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/derby4.jpg?resize=561%2C317&ssl=1)
Η πλευρά της Τζένοα στηρίζει όλη την επιχειρηματολογία της στο πολύ απλό οπαδικό επιχείρημα “ήμασταν εδώ πολύ πριν από εσάς” και βάσει αυτού αντιμετωπίζει τους αντιπάλους σαν ξένους, φιλοξενούμενους στο γήπεδο αλλά και στην πόλη. Από την άλλη, η πλευρά της Σαμπντόρια ότι χάνει στις λογομαχίες περί ιστορίας (είναι μια από τις νεότερες ομάδες στο Καμπιονάτο) το κερδίζει στο… χόρτο. Σε αντίθεση με την αντίπαλο της που έχει μείνει εδώ και πολλές δεκαετίες μακριά από τους τίτλους, η ‘Σαμπ’ έζησε μια χρυσή περίοδο στα τέλη των 80s και στις αρχές των 90s, όταν και πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα, 4 κύπελλα και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων ενώ έφτασε και σε δυο ακόμα ευρωπαϊκούς τελικούς. Έτσι, το επιχείρημα της παλαιότητας απαντάται συνήθως με την καυστική παρατήρηση ότι σχεδόν κανένας εν ζωή οπαδός της Τζένοα δεν έχει δει την ομάδα του να πανηγυρίζει μια κούπα.
Το γεγονός ότι τα ντέρμπι τους δεν κρίνουν τίτλους (ίσα-ίσα, δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν κρίνει ποια ομάδα θα υποβιβαστεί), δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο το πάθος και την ένταση που εντοπίζει κανείς σ’αυτά. Οι Ιταλοί λένε πως το Derby della Lanterna είναι ένα ντέρμπι που παίζεται από ιταλικές ομάδες, με μια βρετανική όμως αύρα και λατινοαμερικάνικο πάθος. Κοινώς, ένας τέλειος, σχεδόν ουτοπικός, συνδυασμός για οποιονδήποτε αγαπάει το ποδόσφαιρο. Οι δυο πλευρές μισούν η μια την άλλη, φωνάζουν κανονικά όλα τα γνωστά… αγαπησιάρικα συνθήματα, κάνουν σεξουαλικές χειρονομίες προς τους απέναντι σε κάθε γκολ αλλά παραδόξως η κατάσταση δεν ξεφεύγει σχεδόν ποτέ, κάνοντας το ντέρμπι της Γένοβας ένα από τα λιγότερο βίαια της χώρας.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/derby5.jpg?resize=587%2C428&ssl=1)
Οι οπαδοί προσεγγίζουν το γήπεδο δίπλα-δίπλα χωρίς φόβο, πίνουν συχνά στα ίδια μπαρ πριν και μετά το τέλος και δεν διστάζουν να φωτογραφηθούν μαζί, ο καθένας με τα λάβαρα της ομάδας του. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι οικογένειες στην πόλη που είναι μοιρασμένες, κάτι που αποτυπώνεται και στη λέξη που χρησιμοποιούν για να περιγράψουν τους απέναντι: “Τα ξαδέρφια”. Η κόντρα τους περιορίζεται στα συνθήματα, στις ειρωνείες και σε πολύ μεγάλο βαθμό στην καζούρα που ακολουθεί μετά, αφού αυτά τα ματς δεν τελειώνουν ποτέ με το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή.
Όταν το 1990 η Τζένοα κέρδισε στα τέλη Νοέμβρη το ντέρμπι με 1-2, χάρη σ’ένα υπέροχο φάουλ του Μπράνκο, η φωτογραφία του σκόρερ τυπωμένη σε μια κάρτα ευχών έγινε το Νο1 δώρο στην πόλη εκείνα τα Χριστούγεννα. Από τότε κάθε φορά που ένα ντέρμπι παίζεται κοντά στην εορταστική περίοδο ο ηττημένος ξέρει πως σύντομα θα λάβει μια ευχετήρια κάρτα που θα του ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/derby.jpg?resize=573%2C377&ssl=1)
Κάποιες φορές μάλιστα η καζούρα προηγείται του αγώνα. Το 1983 η Τζένοα είχε αποκτήσει από τη Βάσκο τον Βραζιλιάνο Ελόι, για τον οποίο οι εφημερίδες της εποχής έλεγαν πως μπορούσε να κάνει μαγικά ακόμα και με ένα λεμόνι. Όπως συμβαίνει συνήθως σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις, οι φήμες απείχαν από την αλήθεια όσο η γη από το φεγγάρι. Ο ξανθομάλλης και μυστακοφόρος Βραζιλιάνος αποδείχτηκε απελπιστικά μέτριος, αργός και λίγο τεμπέλης στο παιχνίδι του ενώ και το περπάτημα του εντός γηπέδου θύμιζε βάδισμα μαϊμούς. Έτσι, λίγο πριν τη σέντρα του πρώτου ντέρμπι της χρονιάς δυο οπαδοί της Σαμπντόρια έκοβαν βόλτες στο χόρτο κρατώντας μια μαϊμού που είχαν δανειστεί από το ζωολογικό κήπο, η οποία φορούσε τη φανέλα του Ελόι.
Αν στο γιορτινό αυτό οπαδικό κλίμα, στις εμπνευσμένες χορογραφίες της κάθε κερκίδας και στο πάθος των παικτών προσθέσεις και τη μεταβλητή ‘γήπεδο’ καταλαβαίνεις αμέσως γιατί όποιος έχει ζήσει το συγκεκριμένο παιχνίδι έχει παραδοθεί στη γοητεία του. Το Λουίτζι Φεράρις είναι ένα πανέμορφο και άκρως ποδοσφαιρικό γήπεδο αγγλικών προδιαγραφών που αν και παμπάλαιο (έχει περάσει πλέον τα 100!), διατηρεί ακόμα την αίγλη του. Η κάθε ομάδα έχει το δικό της πέταλο, στο οποίο κυριαρχούν οι σημαίες, τα καπνογόνα και τα πανιά διαφόρων μεγεθών, συνθέτοντας μια υπέροχη εικόνα που έχει εκλείψει από αρκετά παραδοσιακά ευρωπαϊκά ντέρμπι τα τελευταία χρόνια.
Σήμερα το βράδυ το Λουίτζι Φεράρις θα χωριστεί για μια ακόμα φορά στα δυο. Οι οπαδοί της Τζένοα θα καλύψουν τα 2/3 του, ως τυπικά γηπεδούχοι. Μαζί με το Λουίτζι Φεράρις θα χωριστεί και όλη η Γένοβα, μια πόλη που έχει αποδείξει επανειλημμένα πως ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο (τις εποχές που και οι δυο ομάδες πρωταγωνιστούσαν στο Καμπιονάτο, ο συνολικός μέσος όρος θεατών στα εντός έδρας ξεπερνούσε τις 63.000, ένα νούμερο αναμφίβολα εντυπωσιακό σε μια πόλη 600.000 κατοίκων).
Το ‘Ντέρμπι του Φάρου’ μπορεί να μην έχει τη φήμη των υπολοίπων ντέρμπι της χώρας αλλά όσοι το έχουν ζήσει ξέρουν ότι υπερβαίνει κατά πολύ την αγωνιστική δυναμική των δυο αντιπάλων. “Είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα ιταλικά ντέρμπι, γιατί είναι το λιγότερο μοχθηρό. Η αντιπαλότητα των δυο πλευρών βασίζεται κυρίως στην καζούρα ή σε φάρσες, όπως η οργάνωση ψεύτικων κηδειών για τους αντιπάλους. Είχα την τύχη να ζήσω όλα τα μεγάλα ντέρμπι της χώρας και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο ξεχωριστό απ’όλα” δήλωσε κάποτε ένας εκ των τυχερών. Το όνομα του; Μαρσέλο Λίπι.
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/11/1024px-1973%E2%80%9374_Inter_Milan_-_Sandro_Mazzola_and_Helenio_Herrera.jpg?w=1024&ssl=1)
Ελένιο Ερέρα: ο καθηγητής του κατενάτσιο
Το ρεκόρ για καλύτερη αρχή σε πρωτάθλημα για την Ίντερ είναι οι επτά σερί νίκες ενός θρύλου του ποδοσφαίρου και του συλλόγου, του Ελένιο Ερέρα. Ένα ρεκόρ που κρατάει από το 1966-67 για την Ίντερ, σε μια σεζόν που τελικά το πρωτάθλημα το πήρε τελευταία στιγμή η Γιουβέντους. Ο Ερέρα ήταν ένας άνθρωπος που είχε επαφή με διάφορες κουλτούρες και ερεθίσματα. Γεννήθηκε το 1910 (αν και επίσημα αναφέρεται το 1916) στη γειτονιά του Παλέρμο, στα βορειοδυτικά του Μπουένος Άιρες. Οι γονείς του ήταν από την Ανδαλουσία και εγκατέλειψαν την Ισπανία για να βρουν καταφύγιο στην Αργεντινή. Ο πατέρας του ήταν αναρχικών πεποιθήσεων, ξυλουργός στο επάγγελμα και μαζί με τη μητέρα του Μαρία είχαν χάσει άλλα τρία παιδιά πριν αποκτήσουν τον Ελένιο. Τα πράγματα δεν πήγαν καλά όμως στην Αργεντινή και έτσι το 1920 η οικογένεια πήρε το καράβι για την Καζαμπλάνκα (με την μαμά Μαρία που είχε παραπανίσια κιλά, να πέφτει στη θάλασσα την ώρα που πήγε να ανέβει στο καράβι και να σώζεται από εργάτες).
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/11/herrera.png?resize=500%2C586&ssl=1)
Η μετανάστευση (φωτογραφία από το επίσημο site του Ερέρα)
Η Καζαμπλάνκα εκείνα τα χρόνια ήταν ακόμα υπό την προστασία της Γαλλίας. Εκεί μεγάλωσε ο Ελένιο και αφού ξεπέρασε την ασθένεια της διφθερίτιδας, εκεί ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το ποδόσφαιρο. Παίζοντας ως κεντρικός αμυντικός, η στρογγυλή θεά τον έφερε και στη Γαλλία αφού κάποιοι τον ανακάλυψαν στο Μαρόκο. Έκανε καριέρα ποδοσφαιριστή για αρκετά χρόνια, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία, μέχρι που ένας τραυματισμός τον έφερε στους πάγκους. Εκεί που θα γινόταν ο πρώτος σούπερ σταρ προπονητής όλων των εποχών.
Ο Ερέρα ήταν ανήσυχο πνεύμα, με πολλά ενδιαφέροντα και πολλές ιδέες που ήθελε να μεταφέρει στο ποδόσφαιρο. Είχε έρθει σε επαφή με το σύστημα “μπετόν” από τις ομάδες που έπαιζε στη Γαλλία, ένα σύστημα που έμοιαζε με την “κλειδαριά” του Ράπαν. Ο Ράπαν το είχε εφαρμόσει στην ελβετική Σερβέτ και την εθνική με τρομερή επιτυχία για να αντιμετωπίσει το δημοφιλές 2-3-5 εκείνης της εποχής, το περίφημο WM. Δεν έγινε παγκόσμια μόδα, αλλά ουσιαστικά αποτέλεσε την έμπνευση για αντίστοιχα αμυντικά συστήματα.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/11/1947a.jpg?resize=500%2C277&ssl=1)
Μεταξύ άλλων πέρασε και από τον πάγκο της εθνικής Γαλλίας
Ο Ελένιο Ερέρα ξεκινά την προπονητική του καριέρα στη Γαλλία και τα πάει περίφημα στη Σταντ Φρανσέ. Το όνομά του φτάνει στην Ισπανία και η Ατλέτικο Μαδρίτης τον κλείνει ως προπονητή, αλλά τον στέλνει να δοκιμάσει τις ικανότητές του στη Βαγιαδολίδ. Πείθει και γρήγορα επιστρέφει στη Μαδρίτη, κερδίζοντας δύο πρωταθλήματα με την Ατλέτικο. Πηγαίνει στη συνέχεια σε Μάλαγα, Λα Κορούνια και Σεβίλλη. Το 1958 αναλαμβάνει την Μπαρσελόνα και κατακτά δύο πρωταθλήματα, δύο κύπελλα και δύο ακόμα κύπελλα Εκθέσεων (τον προπομπό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ).
Παρ’ ότι έχει ήδη πολλές σημαντικές επιτυχίες, δεν σταματά να βάζει πράγματα στη δουλειά του. Επηρεασμένος από ένα βιβλίο πάνω στο μυστικισμό και τους Ιησουίτες, είναι ο πρώτος προπονητής που θεσπίζει την “απόσυρση” των παικτών πριν από αγώνες σε ξενοδοχεία. Εκεί αποκομμένοι δουλεύουν πάνω στην τακτική και την ψυχολογία. Ζούσε κι ο ίδιος μια ασκητική ζωή, χωρίς να πίνει ή να καπνίζει και τρώγοντας πάντα προσεκτικά. Ήταν από τους πρώτους προπονητές που πίεζαν τόσο πολύ τους παίκτες (πολλές φορές αγνοώντας τραυματισμούς) και από τους πρώτους που στέκονταν τόσο στην ψυχολογία. Πολλά χρόνια πριν ο Μάκης Ψωμιάδης κάνει ντου στα σπίτια παικτών, ο Ερέρα ήταν έξω από την πόρτα τους για να κάνει έλεγχο, ήξερε τα πάντα για τις φιλενάδες τους και την προσωπική τους ζωή, ακόμα και τους γονείς τους, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Σάιμον Κούπερ “Το Ποδόσφαιρο Εναντίον του Εχθρού”.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/11/3353920.jpg?resize=500%2C313&ssl=1)
Από τα χρόνια της Βαρκελώνης
Παρά τις επιτυχίες στη Βαρκελώνη, το τέλος του Ερέρα από την ομάδα δεν ήταν καλό. Δεν είχε καλές σχέσεις με τον σταρ της ομάδας Κουμπάλα. Ο Κουμπάλα ήταν των εξόδων, του ποτού και της καλής ζωής, αγαπημένος του κόσμου και όλα αυτά δεν άρεσαν πολύ στον Ερέρα, τον λάτρη της πειθαρχίας. Έτσι, παρά τα πρωταθλήματα που κατέκτησε, μέτρησε πολύ ο βαρύς αποκλεισμός με συνολικό σκορ 6-2 από τη Ρεάλ Μαδρίτης στην Ευρώπη, σε αγώνες που ο Ερέρα αποφάσισε να αφήσει εκτός τον Κουμπάλα. Ο αποκλεισμός έφερε λαϊκά δικαστήρια και τελικά ο Ερέρα εγκατέλειψε την Ισπανία.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/11/herrera_4.jpg?resize=500%2C321&ssl=1)
Είχε πάντως ήδη βρει τον επόμενο προορισμό του. Ο πάμπλουτος Άντζελο Μοράτι προσπαθούσε μάταια να δώσει δόξα στην Ίντερ του Μιλάνου. Ο Μοράτι είχε απολύσει μια ντουζίνα προπονητές μέσα σε ελάχιστα χρόνια και όταν συναντήθηκε με τον Ερέρα πείστηκε ότι βρήκε επιτέλους τον άνθρωπό του. Και μόνο από το όνομα του συλλόγου και την ιστορία πίσω από το Ιντερνατσιονάλε, ο Ερέρα ταίριαζε ιδανικά, καθώς κάποτε είχε δηλώσει ότι δεν νιώθει ούτε Αργεντινός, ούτε Γάλλος, αλλά “άνθρωπος του κόσμου”.
Το “κατενάτσιο” δεν ήταν εφεύρεση του Ερέρα. Στο εξαιρετικό, για τους λάτρεις των συστημάτων, βιβλίο του Τζόναθαν Γουίλσον “Αντιστρέφοντας την Πυραμίδα” αναφέρεται ότι επί της ουσίας είναι άγνωστο ποιος το εφηύρε, αλλά η ιστορία λέει ότι ο Τζίπο Βιάνι στη Σαλερνιτάνα ήταν ο πρώτος που το εφάρμοσε σταθερά. Το σύστημα που ήταν γνωστό ως “βιανέμα” (και ταξίδεψε στην Ιταλία από Ελβετούς που είχαν θητεύσει δίπλα στον Ράπαν) εφαρμόστηκε στη Σαλερνιτάνα και γενικά σε μικρές ομάδες αρχικά. Στη συνέχεια εξελίχθηκε από το Νερέο Ρόκο στην Τριεστίνα και τη Μίλαν, όπου έφερε και τίτλους.
Όταν ο Ερέρα ανέλαβε την Ίντερ, το κατενάτσιο ήταν ήδη γνωστό. Αλλά ο Ερέρα το πήγε αρκετά βήματα παραπέρα. Δεν είναι τυχαίο ότι απαντούσε στους επικριτές του λέγοντας: “Εγώ έφτιαξα το κατενάτσιο. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι όσοι με αντέγραψαν, με αντέγραψαν λάθος. Ξέχασαν να συμπεριλάβουν τις επιθετικές αρετές του συστήματος“. Παρά τα λόγια του πάντως, ο κόσμος εκείνα τα χρόνια (εκτός Ιταλίας) θεωρούσε το κατενάτσιο ένα καταστροφικό σύστημα. Ήταν το αντι-ποδόσφαιρο που ο μαθημένος τότε στην επίθεση μέσος φίλαθλος μισούσε. Όταν η Σέλτικ κέρδισε την Ίντερ στον τελικό του 1967 στη Λισαβώνα, ο Μπιλ Σάνκλι είπε: “Σήμερα κέρδισε το ποδόσφαιρο”.
Προπονήσεις στην Ίντερ της εποχής
Πριν όμως κερδίσει το ποδόσφαιρο, η Ίντερ είχε ήδη κατακτήσει τρία πρωταθλήματα, δύο κύπελλα Πρωταθλητριών και δύο Διηπειρωτικά γράφοντας την ιστορία της Γκράντε Ίντερ. Κάπως έτσι, ο Γαλλοαργεντινός Ελένιο Ερέρα έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ιστορία του συλλόγου. Ο “Μάγος,” όπως ήταν το παρατσούκλι του, ξυπνούσε κάθε μέρα το πρωί και σαν τον Κρίστιαν Μπέιλ στο American Psycho κοίταζε τον καθρέφτη και επαναλάμβανε με θρησκευτική ευλάβεια: “Είμαι δυνατός, είμαι ήρεμος, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι όμορφος”. Από τη δίαιτα, μέχρι την προσωπική ζωή των παικτών και από την κατασκοπία των αντιπάλων μέχρι τις σκληρές προπονήσεις, όλα περνούσαν από τα χέρια του. Ο “τυραννικός” Ερέρα, όπως τον κατηγορούσαν, έφτιαξε μια ομάδα που ήταν μπροστά από την εποχή της.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/11/lineup-18-2.png?resize=480%2C600&ssl=1)
Είναι δύσκολο να περιγράψεις με νούμερα το κατενάτσιο του Ερέρα. Μια αναζήτηση στο Ίντερνετ θα βγάλει αρκετές παραλλαγές στις θέσεις των παικτών. Αυτή είναι μια από τις πιο κλασικές απεικονίσεις.
Βασιζόμενος στο λίμπερο αμυντικά και στα ας πούμε “πλάγια μπακ”, με τον Φακέτι να σκοράρει πάρα πολλά γκολ έχοντας γίνει αριστερό μπακ-χαφ-εξτρέμ, ο Ερέρα δεν ήθελε κατοχή της μπάλας και πολλές πάσες. Ήθελε την ομάδα του να βγαίνει με ταχύτητα στην αντεπίθεση, να κουβαλάει την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή με τρεις πάσες μόνο και να σκοράρει. Μισούσε το παράλληλο ποδόσφαιρο. Φυσικά, όλα αυτά δεν έγιναν αμέσως. Μετά από δύο χρονιές χωρίς τίτλο (όπου η Ίντερ δεν έπαιζε τόσο αμυντικά) και τον Μοράτι να φτάνει ένα βήμα πριν τον απολύσει, ο Ερέρα αποφάσισε να μεταφέρει ένα κεντρικό χαφ και να το κάνει λίμπερο, απελευθερώνοντας τον Φακέτι. Ο Φακέτι, μαζί με τον Βραζιλιάνο Ζαΐρ από τα δεξιά και τον “πλέι μέικερ” Ισπανό Λουίς Σουάρεθ που ο Ερέρα έφερε από την Μπαρσελόνα ήταν αυτοί που “έφτιαχναν” τα γκολ. Μετέφεραν την μπάλα μπροστά και δημιουργούσαν τις φάσεις (που συχνά τελείωναν κι οι ίδιοι). Ήταν εντυπωσιακό πώς μια ομάδα έφτανε από κατάσταση φουλ άμυνας στην απέναντι εστία και πώς κέρδιζε παιχνίδια, χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανείς.
Η Ίντερ έφτασε στο απόγειο της δόξας της στα χέρια του δουλευταρά και πανούργου Ερέρα. Πέρα από τη φυσική κατάσταση και την τακτική, την ψυχολογία και την κατασκοπία, υπήρχαν και οι διάφορες φήμες για τη μεγάλη Ίντερ. Οι φήμες για δωροδοκίες διαιτητών στην Ευρώπη κι οι φήμες για “ντοπάρισμα” των παικτών συνόδευαν τον Ερέρα και έχτιζαν ακόμα περισσότερο τον μύθο του. Υπάρχουν αρκετές ιστορίες, αρκετές δηλώσεις, αλλά στην Ίντερ τα αρνούνται. Ίσως ακόμα και το ίδιο το κατενάτσιο να γιγαντώθηκε στο μυαλό του κόσμου, καθώς πολλοί παίκτες της Ίντερ υποστήριζαν ότι η ομάδα έπαιζε και επιθετικά σε πολλά ματς. Ο Ερέρα όμως συνδυάστηκε για πάντα με εκείνο το σύστημα και εκείνη την Ίντερ. Ήταν η ομάδα που ήξερε να κερδίζει, όχι όμορφα, αλλά με επιτυχία.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/11/herrera.jpg?resize=500%2C613&ssl=1)
“Ποιότητα + Προετοιμασία + Φυσική Κατάσταση + Εξυπνάδα = Πρωτάθλημα” (πάνω από μία ζυγαριά για να ελέγχουμε αν παραστράτησε κάποιος, σαν ταινία του ΘουΒου)
Και κυρίως, ο Ερέρα άφησε ανεξίτηλο το πέρασμά του από το ποδόσφαιρο, με πράξεις και με λόγια. Η ιστορία λέει ότι είναι ο πρώτος που μίλησε για τον 12ο παίκτη, τον κόσμο, και τον έβαλε στην εξίσωση. Οι οπαδοί της Ίντερ πήγαιναν έξω από το ξενοδοχείο των αντιπάλων στα ευρωπαϊκά παιχνίδια και έκαναν φασαρία το βράδυ. Εκμεταλλευόταν τα γούρια και τις προλήψεις των παικτών, μάθαινε από τον φυσιοθεραπευτή όλα τα κουτσομπολιά και τα “θέλω” των ποδοσφαιριστών του, είχε φακέλους με τους αντιπάλους. Και φυσικά με ένα σωρό ατάκες που έγραψαν ιστορία και φράσεις που βρίσκονταν αναρτημένες παντού. Ο Ερέρα είτε κάποιος τον θεωρεί έναν οραματιστή, είτε έναν καταστροφέα, άφησε για πάντα ανεξίτηλα τα σημάδια του στο αγαπημένο άθλημα.
sombrero.gr
-
«Il Bocia»: Ο αμφιλεγόμενος ηγέτης των Ultras που έγινε αντικείμενο λατρείας και μίσους
Ο άνθρωπος που τιμωρείται πάντα, για τα πάντα
(https://i.imgur.com/xqVhQ6d.jpg)
Το Μπέργκαμο ως πόλη χτίστηκε από Κέλτες, έγινε ρωμαϊκός δήμος, πολιορκήθηκε από τον Αττίλα, έγινε έδρα του ομώνυμου Δουκάτου, κατακτήθηκε από τον Καρλομάγνο, ανεξαρτητοποιήθηκε, υπήρξε μέλος της Συμμαχίας της Λομβαρδίας, περιήλθε στην εξουσία της Ενετικής Δημοκρατίας, πριν –τελικά- προσαρτηθεί οριστικά το 1859 στην Ιταλία και γίνει αυτό που γνωρίζουμε σήμερα. Μια πόλη με ένδοξο μεσαιωνικό παρελθόν, έδρα της Αταλάντα και «παιδική χαρά» του Κλαούντιο Γκαλιμπέρτι. Του αρχηγού των οργανωμένων οπαδών της ομάδας και… φιλάθλου με τις περισσότερες ποινές από οποιονδήποτε άλλο «συνάδελφό» του.
Ωστόσο η δική του περίπτωση δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των στερεότυπων που συναντά κανείς σε ανάλογες υποθέσεις. Δηλαδή δεν πρόκειται για έναν «αιμοσταγή» χούλιγκαν που το μόνο που έχει στο μυαλό του είναι η βία, οι συμπλοκές αλλά και παράλληλες παράνομες δραστηριότητες που ενοχλούν πάντα τις αστυνομικές αρχές και συχνά αποτελούν κηλίδες που σπιλώνουν τα οπαδικά κινήματα.
(https://i.imgur.com/1F32zpJ.png)
Κι αυτό διότι μπορεί να έχει συλληφθεί, να έχει κατηγορηθεί και να έχει τιμωρηθεί πιο πολύ από κάθε άλλον, μα παράλληλα έχει να επιδείξει ένα ιδιαίτερο κοινωνικό πρόσωπο στην ευρύτερη περιοχή του Μπέργκαμο και ταυτόχρονα οι οπαδοί των αντιπάλων ομάδων δείχνουν πρωτοφανή σεβασμό προς το πρόσωπό του, αναγνωρίζοντας ότι αυτά που έχει κάνει στο πλαίσιο ενός όχι και τόσο μεγάλου συλλόγου της χώρας είναι άξια χειροκροτημάτων.
Κάπως έτσι άλλωστε αναδείχθηκε στον οπαδικό χώρο της Αταλάντα στα τέλη της δεκαετίας του ’90, περίπου πέντε χρόνια μετά την πρώτη τιμωρία του για τις ενέργειές του στην εξέδρα. Τότε, το 1998 πρωτοστάτησε προκειμένου να ενοποιηθούν οι διασπασμένοι σύνδεσμοι φίλων της ομάδας που μέχρι τότε ήταν κατακερματισμένοι, ενώ συχνά είχαν και μεταξύ τους κόντρες. Εκείνος όμως κατόρθωσε να πείσει τους Nuova Guardia, BNA, WKA και Nomadi να βάλουν τέλος στις παράλληλες, μοναχικές πορείες τους και να δημιουργήσουν τους Atalanta Supporters. Από τότε η Curva Nord του «Atleti Azzurri d’Italia» δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια και κάθε ταξίδι στο Μπέργκαμο θα αποτελούσε πραγματική δοκιμασία για τους φιλοξενούμενους παίκτες και φιλάθλους.
(https://i.imgur.com/QNTvuac.jpg)
«Γιουβέντους, Μίλαν, Ρόμα, Λάτσιο, Νάπολι… Όλες έχουν πολλούς οπαδούς, περισσότερους από εμάς. Γι’ αυτό και θέλουμε να έχουμε κόντρα μαζί τους. Κι αν δεν υπάρχει, θα τη δημιουργήσουμε εμείς»! Με αυτά τα λόγια είχε εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους θέλησε να δει όλους τους φίλους της Αταλάντα μονιασμένους, ενώ παράλληλα δεν σταμάτησε ποτέ να τους κινητοποιεί ώστε να έχουν έντονη παρουσία εξωγηπεδικά και να βοηθούν μέσω εράνων και πάσας φύσης εκδηλώσεις αδύναμους συμπολίτες τους που είχαν ανάγκη. Όπως άλλωστε είχε πει: «Οι τιφόζι πρέπει να ενώσουν την πόλη, να φέρουν τον ένα δίπλα στον άλλο. Είναι υποχρέωση μας να προστατεύσουμε τις πραγματικές αξίες του αθλήματος και του οπαδικού κινήματος και όσο είμαστε εδώ, θα μεταφέρουμε αυτό το πάθος ως το τέλος. Ως το τέλος όμως»…
Κι όσο έπεφταν βροχή οι τιμωρίες από τις ιταλικές Αρχές και οι απαγορεύσεις εισόδου στους αγωνιστικούς χώρους, τόσο μεγάλωνε και ο προσωπικός θρύλος του, με πολλούς ακόμη και οπαδούς άλλων ομάδων να στέκονται στο πλευρό του και να κάνουν λόγο για στοχοποίησή του από την αστυνομία.
(https://i.imgur.com/wJAQSLm.jpg)
Για το αν έχουν δίκιο ή όχι οι υποστηρικτές του, οι απόψεις διίστανται. Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι οι τιμωρίες του Γκαλιμπέρτι ξεκίνησαν το πολύ μακρινό 1998 και κανονικά θα ολοκληρώνονταν το 2020. Φέτος δηλαδή, μετά από 22 χρόνια! Κι όμως… Οι Αρχές ανανέωσαν για άλλα τρία χρόνια το… απαγορευτικό, με μια απόφαση η οποία βρήκε σχεδόν το σύνολο των οργανωμένων οπαδών όλων των ομάδων απέναντί της. Όλοι ή περίπου όλοι, σε μια στιγμή σπάνιας αλληλεγγύης ζήτησαν να μπει –επιτέλους- ένα τέλος.
Ακόμη και αυτοί της μισητής Μπρέσια (πόλης με κόντρα με το Μπέργκαμο που ξεπερνά κατά πολύ το οπαδικό σκέλος) οι οποίοι το 2005 –και με αφορμή άλλη μία καταδίκη του Γκαλιμπέρτι- έφτασαν στο σημείο να κρεμάσουν στο γήπεδό τους πανό με το μήνυμα απόλυτης συμπαράστασης: «Nemico leale, Boci non mollare!», δηλαδή «Πιστέ εχθρέ, Μπότσι, μην τα παρατάς»…
(https://i.imgur.com/QIwJiFB.jpg)
Πάντως δεν είναι μόνο οι οπαδοί συνολικά ή οι κάτοικοι του Μπέργκαμο που βλέπουν με σεβασμό των αρχηγό των τιφόζι της Αταλάντα και θεωρούν ότι άδικα κουβαλά στις πλάτες του όλες τις «αμαρτίες» του ιταλικού ποδοσφαίρου. Άνθρωποι από κάθε χώρο κατά καιρούς έχουν ταχθεί ανοιχτά υπέρ του ή –έστω- έχουν διατυπώσει τις ενστάσεις τους, θεωρώντας ότι κάτι… σάπιο υπάρχει εκεί και αυτό δεν είναι ο αρχηγός των Ultras. Αυτή η θέση συμπυκνώνεται στις σκέψεις του δημοσιογράφου Χαβιέ Τζακομπέλι, ο οποίος έγραψε: «Υπάρχει μια πόλη, το Μπέργκαμο, όπου το σημαντικότερο πρόβλημα δεν είναι οι ληστείες, οι ξυλοδαρμοί ή η διακίνηση ναρκωτικών, αλλά ο Bocia, τον οποίο τιμωρούν πάντα και για τα πάντα»… Ολοένα και περισσότεροι πια τάσσονται στο πλευρό του.
https://menshouse.gr/bala/133684/il-bocia-o-amfilegomenos-igetis-ton-ultras-poy-egine-antikeimeno-latreias-kai-misoys
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/11/batistuta.roma_.piano_.1400x840.jpg?w=1400&ssl=1)
Η μέρα που έκλαψε ο Μπατιστούτα
Είναι 26 Νοεμβρίου του 2000 και ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα παίζει για πρώτη φορά αντίπαλος με τη Φιορεντίνα. Η Ρόμα υποδέχεται στο Ολίμπικο τους ‘βιόλα’ με μοναδικό στόχο τη νίκη που θα την κρατήσει σε πορεία τίτλου, έναν τίτλο που έψαχνε διακαώς από το 1983. Για 83 λεπτά οι φιλοξενούμενοι αμύνονται εξαιρετικά, κλείνοντας όλους τους χώρους και μαρκάροντας ιδανικά τον Μπατιστούτα, που μετά από 9 χρόνια και 168 γκολ στην Ιταλία έχει αποκτήσει το προσωνύμιο ‘Μπατι-γκόλ’. Μια στιγμή αδράνειας σ’ εκείνο το σημείο όμως είναι αρκετή.
Η μπάλα στρώνεται έξω από την περιοχή στον Αργεντινό και πριν προλάβει κάποιος αμυνόμενος να τον μαρκάρει αυτός την στέλνει μ’ ένα υπέροχο δεξί σουτ στα δίχτυα του Τόλντο. Οι οπαδοί της Ρόμα πανηγυρίζουν σαν τρελοί, ο πάγκος της ομάδας έχει γίνει ένα κουβάρι χαράς, όλοι οι παίκτες των γηπεδούχων πέφτουν εκστασιασμένοι πάνω στον σκόρερ. Ο Μπατιστούτα δεν πανηγυρίζει. Έχει κλειστά τα μάτια κι όταν τα ανοίγει, αυτά είναι βουρκωμένα.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/11/bati.jpg?resize=500%2C675&ssl=1)
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ τι ακριβώς πρόλαβε να περάσει απ’ το μυαλό του εκείνα τα δευτερόλεπτα, ποια απ’ όλες τις στιγμές του με τη φανέλα της Φιορεντίνα έγινε εικόνα, μεταφορικά, μπροστά στα μάτια του και άνοιξε την κάνουλα των δακρύων. Οι πιθανές εικόνες είναι πάρα πολλές όσες και οι φορές που πανηγύρισε κάποιο του γκολ φορώντας τα μοβ. Στα εννιά χρόνια που πέρασε με τη φανέλα των ‘βιόλα’ ο Μπατιστούτα μετατράπηκε από φέρελπις Αργεντινός σε επιθετικό παγκόσμιας κλάσης, το άγαλμα του οποίου βρίσκεται έξω από το Αρτέμιο Φράνκι και το όνομα του οποίου φιγουράρει στην πρώτη θέση των σκόρερ της ομάδας.
Ο Τόττι τον σηκώνει στον αέρα και ο Μπατιστούτα προσπαθεί ασυναίσθητα να κρύψει τα δάκρυα του με τα χέρια του. Δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλος ποδοσφαιριστής που να έχει ισορροπήσει έστω και για μερικές στιγμές τόσο τέλεια και χαρακτηριστικά μεταξύ του επαγγελματισμού και του ρομαντισμού. Από τη μια πλευρά της νοητικής τραμπάλας ο ακριβοπληρωμένος επιθετικός που κάνει με εξαιρετική επιτυχία αυτό ακριβώς για το οποίο πληρώνεται αδρά και από την άλλη ο άνθρωπος που συνειδητοποιεί ότι μόλις προκάλεσε θλίψη σε μια ομάδα την οποία αγάπησε και σε χιλιάδες ανθρώπους που τον λάτρευαν και τον λατρεύουν ακόμα σαν ζωντανό θρύλο.
Το παιχνίδι τελειώνει, η Ρόμα παίρνει μια ακόμα σημαντική νίκη, ο Μπατιστούτα κατευθύνεται προς το σημείο που βρίσκονται οι εκδρομείς της Φιορεντίνα, τους χαιρετάει χειροκροτώντας τους – κάτι που είχε κάνει και πριν αρχίσει το παιχνίδι – και τελικά αποχωρεί από το γήπεδο βουρκωμένος ξανά. Στο τέλος της σεζόν θα κατακτήσει το πρωτάθλημα, που τόσο πολύ ήθελε, φορώντας τη φανέλα της Ρόμα. Στο μυαλό όλων όμως το όνομα του θα είναι για πάντα συνώνυμο της Φιορεντίνα με τον ίδιο τρόπο που του Τόττι είναι συνδυασμένο με τη Ρόμα, του Ντελ Πιέρο με τη Γιουβέντους και του Μαλντίνι με τη Μίλαν.
sombrero.gr
-
Αρνήθηκε να διεκδικήσει τα έντεκα εκατομμύρια μετά την απόλυσή του απο την Μίλαν, για συμβόλαιο που είχε υπογραφεί.
Γιατί όπως είπε: Η σχέση με την Μίλαν δεν βασίζεται στα χρήματα, αλλα στην υπόσχεση και στο λόγο.
Ζήτησε μείωση μισθού κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορωνοιού,για να πληρωθούν κατα πρώτο λόγο οι χαμηλόμισθοι υπάλληλοι της Νάπολι.
Αποφάσισε να δώσει κανονικά το παρών στον πάγκο της Νάπολι παρά το θάνατο της αδερφής του και κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο μερικές μέρες αργότερα.
Στον ΟΦΗ ακόμα και μετά την παραίτησή του, πλήρωσε από την τσέπη του τους μισθούς των παικτών.
Στην Πίζα, η οποία είχε επίσης οικονομικά προβλήματα,δήλωσε:
′′Ναι, όλοι μπορούν να αποτύχουν, αλλά θα είμαι ο τελευταίος που θα φύγει από το πλοίο."
Η ταπεινότητα κάνει τη διαφορά, πάντα.
Η αλήθεια και αυθεντικότητα.
Το ήθος και το πάθος.
''Είμαι αυτό που βλέπει όλος ο κόσμος.
Γιατί ξέρω καλά, ότι στη ζωή, όπως και στο ποδόσφαιρο, τα φουσκωμένα απο έπαρση μυαλά, κάνουν σύντομο δρόμο."
Τζενάρο Γκατούζο
Dieci
-
Όταν ήταν πιτσιρικάς ο Τέρενς Χιλ πήγε μια μέρα να δει τον αδερφό του στο κολυμβητήριο που έκανε προπόνηση η Λάτσιο. Εκεί ξεχώρισε έναν άλλο κολυμβητή που κέρδιζε με άνεση όλες τις κούρσες, τον Μπαντ Σπένσερ. "Τον βλέπαμε από την κερκίδα με ανοιχτό το στόμα. Θα μπορούσε να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής αν προσπαθούσε αλλά θυμάμαι με το που τέλειωνε η κούρσα έβγαινε και άναβε τσιγάρο". Ο Χιλ ήταν φανατικός φίλος της Ρόμα ενώ ο Σπένσερ, αν και δηλωμένος οπαδός της Νάπολι όπου μεγάλωσε, στήριζε τη Λάτσιο, καθώς με αυτήν κέρδισε μετάλλια και διακρίσεις στην κολύμβηση και το πόλο. Λίγα χρόνια μετά γνωρίστηκαν στα γυρίσματα μιας ταινίας και τελικά ένας ρομανίστα και ένας λατσιάλι ενώθηκαν και σχημάτισαν ένα κινηματογραφικό δίδυμο που με τις μπούφλες του διασκέδασε μια ολόκληρη γενιά.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/139717446_10159460512430931_5252079156901356673_o.jpg?_nc_cat=1&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=-ASoFP_jVyEAX_Dw0dw&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=8af257233b6edb19d3e88560672fb503&oe=60280096)
Για την ιστορία, τα πραγματικά τους ονόματα ήταν Κάρλο Πεντερσόλι και Μάριο Τζιρότι. Παρ'ότι ο Πεντερσόλι-Σπένσερ δήλωνε "90% Νάπολι και 10% Λάτσιο" μια σημαία της Λάτσιο τοποθετήθηκε πάνω στο φέρετρο του για να τιμήσει τα κατορθώματα του με αυτή (κέρδισε μετάλλια στην κολύμβηση και το πόλο ενώ έλαβε μέρος μέχρι και στους Ολυμπιακούς Αγώνες).
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/139445773_10159460572695931_8746768940420882226_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=2&_nc_sid=1480c5&_nc_ohc=J3KT15o8bVwAX-MsEit&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=020f4fe70fe0224ad4c3b56cc4b25d55&oe=6025E04F)
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς του 1952 με την Ιταλία και βγήκε 9ος στα 100 μ. ελεύθερο.
El Sombrero
-
Η αμήχανη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι το heatmap σου είναι αυτό ενώ το ματς έχει λήξει 0-0.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/142427100_10159487448145931_6980548617670620212_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=xTzScUd5Ss4AX-F4sr-&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=fdc00fcec488d6e420d7fda5a2fa4a1c&oe=60350915)
Και όχι, δεν είναι φώτοσοπ.
http://www.legaseriea.it/it/serie-a/match-report/2020-21/UNICO/UNI/19/UDIINT
El Sombrero
-
Στον αγώνα με τη Μίντιλαντ για το CL ο 'Πάπου' Γκόμες αρνήθηκε να ακολουθήσει μια εντολή του Γκασπερίνι, κάτι που προκάλεσε μια έντονη λογομαχία μεταξύ τους στα αποδυτήρια. Οι προσπάθειες συμφιλίωσης που ακολούθησαν δεν είχαν αποτέλεσμα, ο Γκόμες παραγκωνίστηκε άμεσα και άρχισε να ψάχνει για νέα ομάδα. Η Αταλάντα δεν ήθελε φυσικά να τον δώσει σε ομάδα της Ιταλίας και κάπως έτσι η τυχερή Σεβίλλη απέκτησε με μόλις 5,5Μ ευρώ (+3Μ σε μπόνους) έναν παίκτη που στις 4 τελευταίες σεζόν μετρούσε στο Καμπιονάτο 36 γκολ και 47 ασίστ!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/s640x640/142462604_10159496798920931_537005894421349062_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=2&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=IIIIOBZVIXsAX8P7Kog&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=b044524c19fffdbff639be2fe54306b7&oe=60394D7F)
El Sombrero
Αυτό δεν θα ήταν ωραίο σαν πανό ή σημαία σε κυανόλευκα χρώματα;
-
Αρπαντ Βάις: Ο προπονητής που έκανε μυθικά πράγματα στο Campionato και ελάχιστοι τον γνωρίζουν
Η ιστορία του Ούγγρου που έκανε πολλούς να χαρούν αλλά και να κλάψουν με το τέλος του
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/01/2021012705-2.jpg)
Είναι πολλοί οι προπονητές που έχουν να επιδείξουν μεγάλες επιτυχίες στο Calcio και ένας από αυτούς είναι και ο Αρπαντ Βάις.
Η ποδοσφαιρική ιστορία της Ιταλίας είναι τόσο πλούσια ώστε αν ξεκινήσεις συζήτηση για ποδοσφαιριστές, μπορείς να αναφέρεις πάμπολλα ονόματα. Το καλό είναι ότι το ίδιο συμβαίνει αν συζητήσεις και για προπονητές, αφού μιλάμε για μια μεγάλη ποδοσφαιρική σχολή. Αν, λοιπόν, καταπιαστείς με τους allenatori, μπορεί να αρχίσεις από τον Νερέο Ρόκο και προχωρώντας τις δεκαετίες να φτάσεις στο σήμερα έχοντας κάνει δεκάδες «στάσεις».
Και θα έχεις αδικήσει έναν προπονητή που πήρε πρωτάθλημα με την Ιντερ, πήρε δύο πρωταθλήματα με τη Μπολόνια, είναι ο νεότερος ξένος -και δεύτερος νεότερος συνολικά- που έχει στεφθεί πρωταθλητής στην Ιταλία και μάλιστα το έχει κάνει -και αυτό είναι ρεκόρ που δεν θα σπάσει ποτέ- χρησιμοποιώντας μόνο 14 παίκτες…
Ο Αρπαντ Βάις, για τον οποίο ο λόγος, πέτυχε τόσα όσα άλλοι δεν θα τα πετύχουν ποτέ, αλλά δεν μνημονεύεται ποτέ για τα κατορθώματά του. Αδικο; Ναι. Και δίκαιο, όμως, ταυτόχρονα, γιατί ο λόγος για τον οποίο τον θυμούνται όλοι ακόμη και σήμερα, είναι πιο σημαντικός. Οπως είναι πάντα η ζωή πιο σημαντική από το ποδόσφαιρο. Και ο Βάις, ένας Ούγγρος που αναγκάστηκε να κάνει πιο ιταλικό το επώνυμό του, την έχασε τη ζωή του σε έναν φούρνο στο Άουσβιτς λόγω της εβραϊκής καταγωγής του.
Οταν ξεκινούσε, βέβαια, την πορεία του στο ποδόσφαιρο, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό θα ήταν το τέλος. Βασικά, αμφιβάλουμε αν μπορούσε να φανταστεί και ότι θα πετύχαινε όσα πέτυχε στη μπάλα. Οχι ως ποδοσφαιριστής, έχοντας κλείσει την καριέρα του με τη φανέλα της Ιντερ το 1926, στην ηλικία μόλις των 30 ετών λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού, αλλά ως προπονητής.
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/01/%CE%B2%CE%B1%CE%B9%CF%823-1.jpg)
Και για να είμαστε πιο ακριβείς, ως ο προπονητής που άλλαξε τον τρόπο σκέψης των παλαιότερων συναδέλφων του, αφού αυτός ήταν ο πρώτος που έπαιρνε μέρος στην προπόνηση με φανελάκι και σορτς δείχνοντας στους παίκτες του τι ήθελε από αυτούς, ως αυτός που επέβαλε τη δίαιτα στους παίκτες, ως αυτός που θεώρησε ότι η ομάδα πρέπει να κλείνεται σε ένα ξενοδοχείο, σύσσωμη, πριν τους αγώνες, ως αυτός που έδωσε πολύ μεγάλη βαρύτητα στις μικρές ηλικίες, στα τμήματα υποδομής της εποχής.
Αν κάποιος θεωρεί υπερβολικό το τελευταίο, ας αναλογιστεί ότι ο Αρπαντ Βάις ήταν αυτός που ανακάλυψε τον μεγάλο Τζουζέπε Μεάτσα, ο οποίος θα έγραφε τη δική του τεράστια ιστορία στο Calcio. Και όλα αυτά, ο Arpad Weisz τα έκανε ως Arpad… Veisz, αλλάζοντας το αρχικό γράμμα του επωνύμου του για να μην παραπέμπει στην εβραϊκή κοινότητα. Αυτή από την οποία προερχόταν και η οποία θα του στοίχιζε τελικά τη ζωή του.
Αυτό, όπως προαναφέραμε, δεν μπορούσε να το φανταστεί όταν αποφάσιζε, μετά τον σοβαρό τραυματισμό που έβαλε τέλος στην ποδοσφαιρική καριέρα του, να ασχοληθεί με την προπονητική. Το έκανε ξεκινώντας ως βοηθός στη Αλεσαντρία, για να αναλάβει την επόμενη χρονιά την Ιντερ. Η 5η θέση στην πρώτη του σεζόν και η 7η στη δεύτερη δεν ήταν και ό,τι καλύτερο, αλλά αυτό δεν άργησε να έρθει, αφού το 1930 θα κατακτήσει το scudetto, όντας 34 ετών.
Μεγάλη η επιτυχία του, αλλά οι μεγαλύτερες ήταν μπροστά του. Τον Ιανουάριο του 1935 θα αναλάβει τη Μπολόνια και την επόμενη χρονιά θα γίνει αυτός που θα σπάσει την 5ετή κυριαρχία της Γιουβέντους, οδηγώντας τους ροσομπλού στον τίτλο! Αυτό -πέρα από όσα αναφέραμε στην εισαγωγή του κειμένου- σήμαινε ότι γινόταν και ο πρώτος προπονητής που κατακτούσε το πρωτάθλημα με δύο διαφορετικές ομάδες, δίνοντας συνέχεια στην επιτυχία του την επόμενη σεζόν, όταν η Μπολόνια πανηγύρισε το δεύτερο συνεχόμενο scudetto!
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/01/%CE%B2%CE%B1%CE%B9%CF%822-1.jpg)
Αυτή, όμως, θα ήταν και η τελευταία χαρά του, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά γενικά. Το φασιστικό καθεστώς στην Ιταλία αρχίζει από το 1938 να πιέζει τον ίδιο, τη σύζυγό του Ελενα και τα δύο παιδιά τους, τον Ρομπέρτο και την Κάρλα, λόγω των πολιτικών εξελίξεων. Η διαταγή για αποχώρηση από την Ιταλία όλων των Εβραίων που είχαν μπει στη χώρα μετά το 1919, έβαλε απότομο τέλος στην προπονητική του καριέρα και σύντομα θα έβαζε τέλος και στη ζωή του.
Ο Βάις φεύγει, μαζί με την οικογένειά του, για την Ολλανδία, όπου θα αναλάβει την Dordrechtsche και θα τη σώσει από τον υποβιβασμό την πρώτη χρονιά, κατακτώντας την 5η θέση στις επόμενες δύο. Αν έπρεπε να επιβεβαιώσει την αξία του, το είχε μόλις κάνει. Και θα έκανε και περισσότερα, αν η Γερμανία δεν κατακτούσε και την Ολλανδία.
Στις 2 Αυγούστου 1942 ο Αρπαντ Βάις, η σύζυγός του και τα δύο παιδιά τους θα συλληφθούν και λίγους μήνες μετά θα χωριστούν. Τον Οκτώβριο του ’42 η Ελενα, ο Ρομπέρτο και η Κάρλα οδηγούνται στο Αουσβιτς και χάνουν τις ζωές τους σε έναν φούρνο, ενώ ο Αρπαντ μεταφέρεται στο Κόζελ της Πολωνίας για καταναγκαστικά έργα, παραμένοντας εκεί για 15 μήνες.
Ηταν οι τελευταίοι της ζωής του, αφού στις 31 Ιανουαρίου 1944, στην ηλικία των 47 ετών, βρίσκει κι αυτός τραγικό θάνατο σε έναν από τους φούρνους των Ναζί στο Αουσβιτς…
Πηγή φωτογραφιών: Επίσημη ιστοσελίδα της Μπολόνια (https://www.bolognafc.it/en/home/)
italians.gr
-
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/02/2021022306-1.jpg)
Το εκπληκτικό γήπεδο που χτίζει η Τερνάνα (pics)
Ακόμη μία ομάδα στην Ιταλία βάζει μπρος για να χτίσει νέο γήπεδο, με την Τερνάνα να εντυπωσιάζει με το σχέδιό της.
Είναι κάτι που το έχουν καταλάβει όλοι σε όλες τις χώρες. Και όπως φαίνεται, ευτυχώς, το καταλαβαίνουν και οι Ιταλοί πλέον: Η κατασκευή νέων γηπέδων είναι απαραίτητη για το παρόν και το μέλλον των ομάδων. Του ποδοσφαίρου μιας χώρας, γενικότερα.
Μετά τις ομάδες της Serie A, λοιπόν, που ανακοίνωσαν τα σχέδιά τους, έρχεται και μία από μικρότερη κατηγορία. Η Τερνάνα, για την οποία ο λόγος, παρουσίασε το σχέδιό της και εντυπωσίασε τους πάντες. Και τον λόγο μπορείτε να τον καταλάβετε βλέποντας και τις παρακάτω φωτογραφίες.
Εχοντας βρει τα απαραίτητα χρήματα, η Τερνάνα προχώρησε σε ανακοινώσεις για το θέμα γήπεδο. Για το νέο γήπεδο, για την ακρίβεια, το οποίο θα κατασκευαστεί εκεί που είναι τώρα το Liberati.
Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν, η χωρητικότητά του θα φτάνει στις 18.500 θέσεις και θα είναι όλες κάτω από στέγαστρο. Θα είναι ένα γήπεδο που θα έχει χώρους εμπορικής χρήσης, ενώ θα υπάρχει και μουσείο της Τερνάνα. Γενικά, πρόκειται για έργο που θα αναβαθμίσει όλη την περιοχή και γι’ αυτό βιάζονται να ξεκινήσουν τα έργα.
Το καλύτερο δώρο γενεθλίων
Σύμφωνα με τον προγραμματισμό του κλαμπ, θα πρέπει να είναι έτοιμο το 2025. Έτος στο οποίο θα συμπληρωθούν 100 χρόνια από την ίδρυση της Τερνάνα. Τι καλύτερος τρόπος, επομένως, για να τα γιορτάσει, από το να μπει στο νέο γήπεδό της;
Στο νέο σύγχρονο γήπεδό της, τα σχέδια του οποίου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις σε όλους. Οπως εξαιρετική είναι από μόνη της η πρωτοβουλία, αφού, επαναλαμβάνουμε, η Ιταλία χρειάζεται νέα γήπεδα. Και όσο περισσότερα είναι αυτά, τόσο το καλύτερο.
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/02/%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CE%B11-1.jpg)
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/02/%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CE%B12.jpg)
Πηγή: italians.gr
repress.gr
-
Ιταλικό ποδόσφαιρο: Η πρωταθλήτρια Σαμπντόρια και η μαγική ιστορία της
Η πορεία μιας ομάδας που είχε αρχίσει να δημιουργείται δεκαετίες πριν τους τίτλους
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/02/2021022303-1.jpg)
Μία από τις ομάδες που αγαπήθηκαν περισσότερο στο ιταλικό ποδοσφαιρο ήταν η Σαμπντόρια και ο λόγος δεν ήταν μόνο η πανέμορφη φανέλα της.
Την ιστορία, λένε, τη γράφουν οι παρέες. Και η αλήθεια είναι ότι μπορεί κανείς να βρει αρκετά παραδείγματα για να το στηρίξει. Παραδείγματα που μπορούν να βρεθούν και στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Εκεί όπου μία από τις πιο όμορφες ιστορίες, είναι αυτή της πρωταθλήτριας Σαμπντόρια. Και είναι μια ιστορία που την έγραψε κυριολεκτικά μια παρέα, την οποία ο ιταλικός Τύπος μνημονεύει ακόμη και σήμερα…
Το ωραίο, πάντως, με την περίπτωση των μπλουτσερκιάτι, είναι ότι εκείνη η παρέα δημιουργήθηκε στο πέρασμα του χρόνου. Βασικά, για να γίνει ακόμη πιο ξεχωριστή, αυτή η ιστορία είχε αρχίσει να γράφεται… δεκαετίες πριν. Ο Πάολο Μαντοβάνι ήταν από τη Ρώμη. Ηταν οπαδός της Λάτσιο και όταν ήταν μικρός νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο της Γένοβας με σκωληκοειδίτιδα. Μια “περιπέτεια” που είχε ως αποτέλεσμα να δεθεί με την πόλη. Και δέθηκε τόσο, ώστε να δεχθεί με χαρά τη μετάθεσή του εκεί το 1995, από την πετρελαϊκή εταιρεία στην οποία δούλευε.
Ηταν η αρχή της επιχειρηματικής ανέλιξής του, αλλά ήταν και η αρχή της αγάπης του για τη Σαμπντόρια. Χωρίς να το ξέρει ούτε ο ίδιος τότε. Και πώς να το ξέρει, όταν αρχικά συμπαθούσε την Τζένοα; Αυτή την ομάδα υποστήριζαν οι περισσότεροι φίλοι του, οπότε ο Μαντοβάν αγόρασε διετές διαρκείας για να τους στηρίξει. Και για να στηρίξει τον πρόεδρο των ροσομπλού, Τζάκομο Μπερίνο, ο οποίος είχε πάρει όρκο: Αν οι οπαδοί αγοράσουν τα διαρκείας, δεν θα πουλούσε τον Τζίτζι Μερόνι. Το αστέρι της ομάδας.
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/02/%CF%83%CE%B1%CE%BC%CF%801-1.jpg)
Ο τριπλός όρκος
Τελικά τον πούλησε στην Τορίνο, όμως, με συνέπεια πολλοί να ξενερώσουν. Ανάμεσά τους και ο Μαντοβάνι, ο οποίος ξεγράφει την Τζένοα και βλέπει με περισσότερη συμπάθεια τη Σαμπντόρια. Ετσι, αποφασίζει να ασχοληθεί με αυτή. Αρχικά ως υπεύθυνος Τύπου και στη συνέχεια -αφού είχε ανοίξει τη δική του επιχείρηση- ως ιδιοκτήτης της. Οταν την αγόρασε, ήταν το καλοκαίρι του 1979 και η ομάδα ήταν στη Serie B.
«Οταν ανέλαβα τη Σαμπντόρια ορκίστηκα τρία πράγματα. Το πρώτο είναι προσωπικού χαρακτήρα. Το δεύτερο ήταν να μην ακούσω ξανά τους τιφόζι να φωνάζουν “Serie A”. Το τρίτο ήταν να γεμίσω το γήπεδο. Νομίζω πως τίμησα και τις τρεις δεσμεύσεις», είπε χρόνια αργότερα σε συνέντευξή του και είπε την αλήθεια. Ετσι, από το καλοκαίρι του ’79 άρχιζε να χτίζετα μια ομάδα ή μάλλον μια παρέα, η οποία έγραψε την ιστορία της.
Η Σαμπ ανέβηκε στη Serie A το 1982 και ο πρόεδρος το γιόρτασε αγοράζοντας τον Λίαμ Μπρέιντι. Οπως θα αγόραζε στη συνέχεια και τον Τρέβορ Φράνσις. Ο Τύπος είδε σε αυτές τις κινήσεις μια… κοντόφθαλμη λογική, αλλά δεν ήταν έτσι. Γιατί παράλληλα ο Μαντοβάνι πήρε και έναν πιτσιρικά αμυντικό, ονόματι Πιέτρο Βιέρκοβουντ. Και στη συνέχεια έναν πιτσιρικά επιθετικό, ονόματι Ρομπέρτο Μαντσίνι. Οι Μπρέιντι και Φράνσις ήταν όντως για το παρόν, οι Βιέρκοβουντ και Μαντσίνι ήταν για το μέλλον.
Το χτίσιμο της ομάδας και οι πρώτες επιτυχίες
Αυτό το μέλλον στο οποίο είχε θέση και ένας πιτσιρικάς από την Κρεμονέζε, ονόματι Τζανλούκα Βιάλι. Και θα ακολουθούσαν σιγά-σιγά κι άλλα ονόματα, όπως ο Τζανλούκα Παλιούκα ή ο Ατίλιο Λομπάρντο. Οι μπλουτσερκιάτι άρχιζαν να γίνονται από ομάδα… καλή ομάδα και μαζί άρχιζαν και οι επιτυχίες. Το Coppa Italia το 1985 ήταν η πρώτη. Τρία χρόνια μετά, το κύπελλο πήγαινε και πάλι στη Σαμπντόρια. Οπως και το 1989. Χρονιά, στην οποία η Σαμπντόρια έπαιξε και τον πρώτο της ευρωπαϊκό τελικό, στο κύπελλο Κυπελλούχων.
Εχασε, με 2-0 από τη Μπαρτσελόνα, αλλά θα την έπαιρνε τη χαρά ένα χρόνο μετά. Τα δύο γκολ του Βιάλι στην παράταση, στο Ullevi του Γκέτεμποργκ στις 9 Μαΐου 1990, προκαλούσαν έκσταση. Σαμπντόρια – Αντερλεχτ 2-0 και στη Γένοβα πανηγύριζαν για ευρωπαϊκή κούπα! Η Σαμπντόρια δεν ήταν, πλέον, μία έκπληξη. Ηταν μια ομάδα που είχε και τον Τονίνιο Σερέζο. Και τον Τζουσέπε Ντοσένα. Και τον Σρέτσκο Κάτανετς. Και τον Αλεξέι Μιχαϊλιτσένκο.
Ηταν μια ομάδα που είχε στον πάγκο τον Βουγιαντίν Μπόσκοφ, ο οποίος έμεινε στην ιστορία για τρεις λόγους: Α) Για τις ατάκες του. Β) Για το πώς έκανε όλους τους παίκτες να τον βλέπουν σαν πατέρα τους. Γ) Για το πρωτάθλημα του 1991. Ενα πρωτάθλημα που ήταν η φυσιολογική εξέλιξη της πορείας εκείνης της ομάδας. Κι ας μην άρεσε στους δημοσιογράφους ο τρόπος με τον οποίο περνούσαν τον καιρό τους στη Γένοβα οι παίκτες.
Οι κατηγορίες και η αναγνώριση
«Ο πάμπλουτος Μαντοβάνι τους έχει κακομάθει, δεν πρόκειται να νικήσουν ποτέ», ήταν η κατηγορία του Τύπου. Κατηγορία που προέκυπτε επειδή 4-5 φορές κάθε εβδομάδα, οι παίκτες έτρωγαν μαζί σε κάποιο εστιατόριο της πόλης. Η Σαμπντόρια ήταν ομάδα μέσα στο γήπεδο και ομαδάρα εκτός. Και αυτό, θα ερχόταν η στιγμή που θα το καταλάβαιναν όλοι. «Ισως πέτυχαν τόσα επειδή δεν ήταν… μεθυσμένοι με ποδόσφαιρο, αλλά με φιλία», έγραψε κάποτε η Gazzetta dello Sport.
Και δεν ήταν υπερβολική. Ούτε για τη φιλία, ούτε για το «τόσα»: Τρία Coppa Italia (’85, ’88’, ’89). Χαμένος τελικός κυπέλλου Κυπελλούχων το ’89. Κατάκτηση του Κυπελλούχων το ’90. Πρωτάθλημα το ’91. Ιταλικό Σούπερ Καπ το ’91. Φιναλίστ του κυπέλλου Πρωταθλητριών το ’92. Και μπορεί να νικούσε και σε εκείνον τον τελικό με τη Μπαρτσελόνα στο Wembley, αν ο Μαντοβάνι δεν έκανε ένα λάθος. Το μοναδικό του Presidente. Την παραμονή του ματς, ανακοίνωσε στον Βιάλι ότι τον πούλησε στη Γιουβέντους. Μία μέρα μετά, ο επηρεασμένος Τζανλούκα έχασε δύο μεγάλες ευκαιρίες…
Η αρχή του τέλους…
Μαζί, χάθηκε και η ευκαιρία να ανέβει η Σαμπντόρια στην κορυφή της Ευρώπης. Μια ήττα που δεν μείωσε τίποτα από όσα πέτυχε, όμως, εκείνη η ομάδα. Η τελευταία που κατέκτησε το scudetto παίζοντας man-to-man στην άμυνα. Μια ομάδα που ήξερε να αμύνεται τέλεια και από εκεί και πέρα, όπως ανέφερε το Sky Italia σε σχετικό αφιερωμα, «οι αντεπιθέσεις αποθέωναν την ιδιοφυία του Σερέζο, την κλάση του Μαντσίνι και την εκτελεστική δεινότητα του Βιάλι».
Στοιχεία που είχαν ως αποτέλεσμα στις 19 Μαΐου 1991, στο 3-0 επί της Λέτσε, η Σαμπντόρια να πανηγυρίσει το μοναδικό της πρωτάθλημα. Ηταν η κορύφωση της πορείας της, η αποθέωση μιας ομάδας που είχε αρχίσει να χτίζεται χρόνια πριν. Ηταν η χαρά που άξιζε ο Πάολο Μαντοβάνι, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 14 Οκτωβρίου 1993. Η ημέρα που ουσιαστικά «πέθανε» και εκείνη η Σαμπντόρια. Εκείνη η παρέα που είχε γράψει, γιατί έτσι γίνεται τελικά, τη δική της ιστορία στο ιταλικό ποδόσφαιρο…
italians.gr
-
Οι Αργεντίνοι που έγραψαν ιστορία στο ιταλικό ποδόσφαιρο
Από τον Μπατιστούτα ως τον Ζανέτι και από τον Σίβορι ως τον Βερόν
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/03/2021030505-1.jpg)
Είναι πολλές οι εθνικότητες που έχουν εκπροσωπηθεί στο ιταλικό ποδόσφαιρο, αλλά η «σχέση» με την Αργεντινή θα είναι πάντα κάτι ξεχωριστό.
Ο πρώτος Αργεντίνος που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς «ιταλικό ποδόσφαιρο», είναι ο κορυφαίος όλων. Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Και επειδή είναι ο κορυφαίος όλων, είναι εκτός λίστας. Σε καμία λίστα δεν μπορεί να μπει ο Ντιεγκίτο, διότι αυτές είναι για τους… κοινούς θνητούς. Αν και θα δείτε παρακάτω ονόματα που λατρεύτηκαν σαν Θεοί. Ή μισήθηκαν σαν προδότες. Είναι κι αυτός, το μίσος δηλαδή, ένας τρόπος να δείξεις την αγάπη.
Οπως και να έχει, στις παρακάτω γραμμές το italians.gr εστιάζει σε δέκα Αργεντίνους που έγραψαν ιστορία στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Με την υποσημείωση, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, ότι θα μπορούσαν να αναφερθούν κι άλλοι. Οπως ο Ντιέγκο Σιμεόνε ή ο Ματίας Αλμέιδα ή ο Νέστορ Σενσίνι ή o Αμπέλ Μπάλμπο ή ο Αντόνιο Βαλεντίν Αντζελίλο κλπ κλπ.
Το ιταλικό ποδόσφαιρο είχε, έχει και πάντα θα έχει μια ξεχωριστή σχέση με τη χώρα του τάνγκο και οι παραπάνω κύριοι αποτελούν μια καλή απόδειξη.
Βάλτερ Σάμουελ
Τον γνωρίσαμε στη Ρόμα. Τόσο εμείς ως ποδοσφαιρόφιλοι, όσο και οι αντίπαλοι επιθετικοί. Εμάς μας άρεσε που τον “γνωρίσαμε”, για τους αντιπάλους του δεν παίρνουμε και όρκο. Αμυντικός κλάσης αλλά και σκληρός, ο Σάμουελ δεν ήταν εύκολος για κανέναν φορ. Δεν ονομάστηκε τυχαία «τείχος», άλλωστε. Γρήγορος, δυνατός, ικανός τόσο χαμηλά όσο και ψηλά, ο Βάλτερ ξεχώρισε αμέσως. Κατέκτησε το πρωτάθλημα με τη Ρόμα ενώ από το 2005 ως το 2014 ήταν στην Ιντερ, με την οποία κατέκτησε τα πάντα.
Ομάρ Σίβορι
Τόσο οι Αργεντίνοι όσο και οι Ιταλοί τον χαρακτήρισαν «προπομπό του Μαραντόνα» και αυτό τα λέει όλα. Υπέγραψε στη Γιουβέντους το 1957 και παρέμεινε ως το 1965, πετυχαίνοντας πολλά. Ο Σίβορι, άλλωστε, είναι αυτός που έδωσε την πρώτη Χρυσή Μπάλα στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Εκπληκτικός τεχνίτης, έκανε στο πιο αργό αυτά που ο Μαραντόνα έκανε στο πιο γρήγορο και ίσως δεν είναι τυχαίο ότι έπαιξε και στην ομάδα του Ντιέγκο. Το 1965, φεύγοντας από τη Γιούβε, ο Αργεντίνος επιθετικός πήγε στη Νάπολι. Εκεί παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, αλλά οι αναμνήσεις που άφησε διήρκεσαν πολλά περισσότερα.
Ντανιέλ Πασαρέλα
Παγκόσμιος πρωταθλητής με την Αργεντινή το 1978, πήρε μεταγραφή στη Φιορεντίνα το 1982 και έμεινε ως το 1986. Τότε, υπέγραψε στην Ιντερ, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια. Πραγματικός ηγέτης, το ’86 κατάφερε να βάλει 11 γκολ, επίδοση που ήταν η καλύτερη που είχε κάνει ποτέ αμυντικός στην Ιταλία. Θα τον ξεπερνούσε το 2001 ο Μάρκο Ματεράτσι, αλλά μόνο στα γκολ. Γιατί η ποδοσφαιρική αξία του “El Gran Capitan”, όπως τον αποκαλούσαν οι συμπαίκτες του, ήταν ανώτερη. Οπως ήταν και ο ίδιος σε σύγκριση με πάρα πολλούς άλλους αμυντικούς.
Χαβιέρ Ζανέτι
Είναι 47 ετών πλέον, αλλά είμαστε σίγουροι ότι αν μπει να παίξει, θα φαίνεται σαν 30άρης. Βασικά και σαν 41χρονος να φαίνεται μια χαρά θα είναι, γιατί σε αυτή την ηλικία σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Ο Ζανέτι υπέγραψε στην Ιντερ ως δεξιός μπακ το 1995 και τελικά έπαιζε με την ίδια άνεση και αριστερά. Ή και ως χαφ. Και γενικά δεν υπήρχε τίποτα που δεν ήταν ικανός να κάνει. Ακούραστος πραγματικά, ο El Tractor μπορούσε να κάνει τη διαφορά τόσο ανασταλτικά όσο και δημιουργικά. Και στην Ιντερ την έκανε και σαν αρχηγός, καταφέρνοντας να γίνει σύμβολό της και σημαία της, αν και δεν είναι Ιταλός.
Γκαμπριέλ Μπατιστούτα
Είναι κρίμα που δεν παίζει στη σημερινή εποχή, γιατί θα θέλαμε να δούμε με πόσα θα τον κοστολογούσαν. Ο Batigol υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους φορ όλων των εποχών και δεν υπάρχει ούτε ένας που να διαφωνεί με αυτό. Εδώ καλά-καλά δεν υπήρχε ούτε ένας, όποια ομάδα κι αν υποστήριζε, που να μην χάρηκε όταν κατάφερε επιτέλους να κατακτήσει το scudetto. Το έκανε με τη Ρόμα και όχι με την αγαπημένη του Φιορεντίνα, αλλά μικρή σημασία έχει. Εκτελώντας με κάθε τρόπο και… σέρνοντας πίσω του τους αμυντικούς που προσπαθούσαν να τον μαρκάρουν, ο Μπατιστούτα εξασφάλισε για πάντα μια θέση στο Πάνθεον για το ιταλικό ποδόσφαιρο.
Χουάν Σεμπάστιαν Βερόν
«Μπορώ να καταλάβω από την πρώτη επαφή με τη μπάλα πώς θα πάει το ματς. Αν θα κάνω ματσάρα ή αν θα είμαι για αλλαγή στο 20λεπτο», είπε κάποτε. Και συνήθως συνέβαινε το πρώτο. Στη Σαμπντόρια (1996-98) αρχικά, στην Πάρμα μετά (1998-99), στη Λάτσιο στη συνέχεια (1999-01) και στην Ιντερ στο φινάλε (2004-06), ο Βερόν μάγευε. Και μάγευε με εκείνη την εκπληκτική ικανότητά του στις πάσες. Εκείνες τις μπαλιές που νόμιζες ότι είναι αδύνατο να τις δώσει παίκτης, αλλά αυτός τις έδινε. Χαφ από τους λίγους, ο Αργεντίνος έβλεπε όλο το γήπεδο και μπορούσε να φτιάξει γκολ ανά πάσα στιγμή. Οπως μπορούσε να απειλήσει και ο ίδιος ανα πάσα στιγμή. Ακόμη και με απευθείας εκτέλεση κόρνερ…
Ερνάν Κρέσπο
Αληταράς μεγάλος και το γράφουμε με την καλή, ποδοσφαιρική έννοια. Με το μακρύ μαλλί, τις άψογες κινήσεις του και την ευχέρειά του στο γκολ είτε με πλασέ, είτε με κεφαλιά, είτε με… οτιδήποτε, ο Κρέσπο τρέλανε κόσμο. Στην Πάρμα, στη Λάτσιο, στην Ιντερ, στη Μίλαν, στην Τζένοα… Οπου κι αν πήγε, έκανε αυτό που ήξερε πολύ καλά. Βασικά, αυτό που ήξερε όσο λίγοι. Σε μια εποχή που οι άμυνες στη Serie A ήταν αδιαπέραστες, ο Κρέσπο μπορούσε να τις γκρεμίζει με τρέλα! Και γι’ αυτό κάποια στιγμή είχε τρελαθεί και ο Σέρτζιο Κρανιότι και τον είχε κάνει τον πιο ακριβοπληρωμένο όλων των εποχών. Κρίμα, όπως και για τον Μπατιστούτα, που δεν παίζει στη σημερινή εποχή…
Γκονσάλο Ιγουαΐν
Θα μπορούσε να είναι στη θέση του ο Ντιέγκο Μιλίτο, ο ήρωας του treble της Ιντερ το 2010. Και δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Ο Pipita, όμως, είχε μεγαλύτερη διάρκεια και συνολικά περισσότερα γκολ, αν και έπαιξαν τον ίδιο αριθμό σεζόν στην Ιταλία. Η μεταγραφή του στη Γιουβέντους το καλοκαίρι του 2016 τον έκανε προδότη για τους Ναπολιτάνους και αντιπαθή στους ουδέτερους. Αυτό, όμως, δεν μειώνει τα όσα έκανε μέσα στο γήπεδο. Εκεί όπου αρκούσε μισή ευκαιρία για να γίνει γκολ. Και στο κάτω-κάτω, μιλάμε για τον φορ με το ρεκόρ γκολ σε μια σεζόν στη Serie A, σκοράροντας 36 φορές. Το έκανε το 2015-16 και το ισοφάρισε πέρυσι ο Τσίρο Ιμόμπιλε.
Εστεμπάν Καμπιάσο
Υπέγραψε στην Ιντερ το 2004 και όταν έφυγε ήταν 2014. Σε αυτά τα δέκα χρόνια, κατέκτησε τα πάντα. Πρωταθλήματα, κύπελλα, Champions League και τις καρδιές συμπαικτών, προπονητών, οπαδών. Αμυντικός χαφ που μπορούσε και να ξεκινήσει το παιχνίδι της ομάδας του, ο Καμπιάσο έμοιαζε με χαμάλη που τα έκανε όλα με πολυτέλεια όμως. Καλή τεχνική, μοίραζε σωστά μπάλα, έτρεχε ασταμάτητα και μάρκαρε όποτε, όποιον και όπως έπρεπε. Σύμφωνα με τον Ζοσέ Μουρίνιο, μπορεί ο Εστεμπάν να μην ήταν σταρ, αλλά ήταν η καρδιά εκείνης της Ιντερ που κατέκτησε τα πάντα.
Λουίς Μόντι
Ο ποδοσφαιριστής που έπαιξε δύο τελικούς Μουντιάλ με δύο διαφορετικές ομάδες. Αργεντινή το 1930, Ιταλία το 1934. Εχασε με την αλμπισελέστε, θριάμβευσε με τη σκουάντρα ατζούρα. Οι Ιταλοί υποστηρίζουν ότι ήταν ένας χαφ που μπορούσε να κάνει τα πάντα. Ηταν αυτός που έφτιαχνε το παιχνίδι της ομάδας του, αλλά και αυτός που μάρκαρε τον αντίπαλο φορ βοηθώντας την άμυνα. Βασικότατο μέλος της Γιουβέντους που κατέκτησε πέντε σερί πρωταθλήματα τη δεκαετία του ’30, δημιούργησε τον μύθο του που παραμένει ακόμη και σήμερα «ζωντανός» στο ιταλικό ποδόσφαιρο.
italians.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/bolo.jpg)
Η τρελή ιστορία του μοναδικού μπαράζ τίτλου του Καμπιονάτο
Μετά από τη διακοπή για χάρη των εθνικών ομάδων, τo σαββατοκύριακο το ποδόσφαιρο επιστρέφει στα γήπεδα της Ιταλίας, ακριβώς πάνω στο Πάσχα των καθολικών. Σε ένα από τα παιχνίδια της αγωνιστικής η Μπολόνια θα υποδεχτεί την πρωτοπόρο Ίντερ στο Στάντιο Ρενάτο Νταλλ’Άρα, μια συνάντηση που λογικά ξυπνάει μνήμες στους ηλικιωμένους Ιταλούς. Μνήμες που προέρχονται από έναν παρόμοιο αγώνα που διεξήχθη στο ίδιο γήπεδο, την ίδια περίοδο, το μακρινό 1964. Ένα παιχνίδι που συνήθως περιγράφεται με τον χαρακτηρισμό “το Πάσχα του αίματος”, εξαιτίας της περιρρέουσας ατμόσφαιρας που είχε δημιουργηθεί πριν την έναρξη του. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Το καλοκαίρι του 1961 η Μπολόνια συμπλήρωνε 20 χρόνια χωρίς τίτλο. Αυτή η πρόταση μπορεί να μην προκαλεί εντύπωση στις μέρες μας αλλά εκείνη την εποχή τα δεδομένα ήταν πολύ διαφορετικά. Οι ‘κυανέρυθροι’ ήταν προπολεμικά μια από τις πιο ισχυρές ομάδες της χώρας και στην τροπαιοθήκη τους υπήρχαν έξι πρωταθλήματα κυρίως από τη δεκαετία του ’20 και του ’30. Μετά τον 2ο ΠΠ όμως οι ομάδες από το Μιλάνο και το Τορίνο κυριάρχησαν και η Μπολόνια περιοριζόταν σε κάποια θέση στο πρώτο μισό της βαθμολογίας.
Σε μια προσπάθεια να αλλάξει τη μοίρα της ο πρόεδρος Ρενάτο Νταλ’ Άρα, προσέλαβε έναν άνθρωπο που είχε αποδείξει πως μπορεί να κοντράρει τους συλλόγους των δυο κυρίαρχων πόλεων. Ο Φούλβιο Μπερναρντίνι, με παρατσούκλι ‘Γιατρός’ και ‘Δόκτωρ’, είχε στο προπονητικό βιογραφικό του δυο μεγάλες επιτυχίες (τον πρώτο τίτλο στην ιστορία της Λάτσιο, ένα Κύπελλο το 1958, και το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της Φιορεντίνα, το 1956, που ταυτόχρονα ήταν και το μοναδικό μεταπολεμικά που δεν κατέληξε στο Μιλάνο ή το Τορίνο) και μια περίεργη ιστορία οδήγησης. Τον Γενάρη του 1935, όταν ακόμα έπαιζε στη Ρόμα, εκνευρισμένος από τον τρόπο που οδηγούσε ο μπροστινός του σε ένα δρόμο της Ρώμης προσπάθησε να τον προσπεράσει με κάθε τρόπο. Στην προσπάθεια αυτή όμως τα δυο αμάξια συγκρούστηκαν ελαφρά. Δυστυχώς γι’αυτόν στο προπορευόμενο πολυτελές αμάξι βρισκόταν ο Μπενίτο Μουσολίνι. Ευτυχώς γι’αυτόν, η τιμωρία του ήταν απλά η αφαίρεση του διπλώματος του.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/bolo3.jpg)
O Φούλβιο Μπερναρντίνι, o πρώτος προπονητής στην Ιταλία που κατέκτησε πρωτάθλημα με δυο διαφορετικές ομάδες
Στη Μπολόνια ο Μπερναρντίνι βρήκε ένα καλό έμψυχο υλικό από το οποίο όμως έλειπαν μερικά σημαντικά κομμάτια που θα το επέτρεπαν να διεκδικήσει κάποιο τίτλο. Στα δυο πρώτα χρόνια του εκεί η Μπολόνια τερμάτισε 4η και τις δυο φορές αλλά το σημαντικότερο ήταν πως κάλυψε σταδιακά τις ελλείψεις της με παίκτες που μπορούσαν να της δώσουν το κάτι παραπάνω. Την πρώτη χρονιά κατέφθασε στην ομάδα ο Δανός επιθετικός Χάραλντ Νίλσεν, που θα έμενε γνωστός ως ο ‘κρύος Δανός’, ενώ την επόμενη αποκτήθηκε ο Γερμανός Χέλμουτ Χάλερ.
Με τη Μπουντεσλίγκα να βρίσκεται ακόμα στα σκαριά, ο Χάλερ αγωνιζόταν ως ερασιτέχνης στην ομάδα της πόλης του, την Άουγκσμπουργκ, ενώ παράλληλα έβγαζε τα προς το ζην δουλεύοντας ως φορτηγατζής! Ένας παλιός παίκτης της Μπολόνια μίλησε γι’αυτόν στον Νταλ’Άρα και ο Ιταλός πρόεδρος πήγε ο ίδιος με το αμάξι του για να κλείσει τον 22χρονο Γερμανό μεσοεπιθετικό. Σε μια λίγο κωμική σκηνή, ο Νταλ’Άρα τράκαρε κατά την επιστροφή του στην Ιταλία αλλά όταν οι δημοσιογράφοι που τον περίμεναν με αγωνία του ζήτησαν μια δήλωση για το ατύχημα, αυτός σχεδόν ηρωικά έδειχνε το συμβόλαιο και έλεγε πως το μόνο που έχει σημασία είναι ότι απέσπασε την υπογραφή του παίκτη.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/bolo5.jpg)
Ο Δανός Χάραλντ Νίλσεν, δυο συνεχόμενες χρονιές πρώτος σκόρερ του Καμπιονάτο
Η τελευταία τρύπα που έπρεπε να μπαλωθεί έκλεισε στην αρχή της σεζόν 1963-64, όταν ο Μπερναρντίνι απέκτησε τον Ουίλιαμ Νέγκρι, έναν ικανό τερματοφύλακα που αν και αγωνιζόταν στη Μάντοβα είχε χριστεί διεθνής χάρη στις εντυπωσιακές εμφανίσεις του. Η ομάδα ήταν θεωρητικά πλέον έτοιμη να διεκδικήσει κάτι καλύτερο από την 4η θέση. Στην πράξη βέβαια αυτό άργησε λίγο να φανεί, αφού στις πρώτες 10 αγωνιστικές τα μισά παιχνίδια της, ανάμεσα τους και τα δυο πιο δύσκολα, εντός με την πρωταθλήτρια Ευρώπης την προηγούμενη χρονιά Μίλαν και εκτός με την πρωταθλήτρια Ιταλίας την προηγούμενη σεζόν Ίντερ, έληξαν ισόπαλα. Η απογείωση ήρθε τελικά μετά από τη λευκή ισοπαλία με τους νερατζούρι του θρυλικού Ελένιο Ερέρα.
Από τα μέσα Νοεμβρίου έως τις αρχές Φλεβάρη η Μπολόνια έκανε 10 σερί νίκες και σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας, εκμεταλλευόμενη και το γεγονός ότι οι δυο μεγάλες ομάδες του Μιλάνου είχαν δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη, καθώς προχωρούσαν και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Στο δεύτερο μισό του Φεβρουαρίου η ομάδα του Μπερναρντίνι έκανε μια μικρή κοιλιά, με τρεις συνεχόμενες ισοπαλίες, αλλά πριν προλάβει να χαλάσει το κλίμα ενθουσιασμού, ήρθε ένα μεγάλο διπλό (1-2 με ανατροπή) μέσα στο Σαν Σίρο επί της Μίλαν και επανέφερε τους οπαδούς στα ουράνια. Τότε ξημέρωσε η 4η του Μάρτη.
Με τη Μπολόνια να είναι σε εκείνο το σημείο δυο βαθμούς πάνω από την Ίντερ και τρεις πάνω από τη Μίλαν (Υπενθύμιση: εκείνα τα χρόνια η νίκη έδινε δυο βαθμούς και όχι τρεις), η είδηση έσκασε σαν βόμβα στο ιταλικό ποδόσφαιρο: Πέντε βασικοί παίκτες της Μπολόνια είχαν βρεθεί ντοπαρισμένοι με αμφεταμίνη στον νικηφόρο αγώνα με την Τορίνο, ένα παιχνίδι που είχε διεξαχθεί ένα μήνα πριν. Η ανακοίνωση των ποινών που ακολούθησε προκάλεσε στη Μπολόνια ένα δεύτερο κύμα οργής. Οι πέντε παίκτες και ο προπονητής τους θα έμεναν εκτός γηπέδων μέχρι να γινόταν ο επανέλεγχος και να ολοκληρωνόταν η διαδικασία των εφέσεων, η Τορίνο θα έπαιρνε το παιχνίδι στα χαρτιά με 0-2 και η Μπολόνια θα τιμωρούταν με την αφαίρεση ενός ακόμα βαθμού. Μέσα σε ένα απόγευμα χωρίς αγωνιστική δραστηριότητα, η Ίντερ ανέβαινε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας και η Μπολόνια έβλεπε να καταρρέουν οι ελπίδες μιας ολόκληρης χρονιάς.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/bolo4.jpg)
Ο Μπερναρντίνι με τέσσερις από τους πέντε παίκτες που ενεπλάκησαν στο σκάνδαλο
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες ένταση και διαξιφισμούς. Στη Μπολόνια μέχρι και τα μωρά πίστευαν πως το όλο σκηνικό έχει στηθεί από τις ομάδες του Μιλάνου που δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι μια ομάδα εκτός της ελίτ εκείνης της εποχής μπορεί να κερδίσει το πρωτάθλημα. “Πώς γίνεται να ντοπαρίστηκαν και οι πέντε μόνο στο συγκεκριμένο παιχνίδι, κι αυτό απέναντι σε μια ομάδα μέτριας δυναμικότητας;” ήταν μια από τις πολλές εύλογες απορίες που ακουγόταν ψιθυριστά αλλά και φωναχτά στην πόλη. Για να σώσει ό,τι σώζεται ο Μπερναρντίνι επέβαλλε εμπάργκο δηλώσεων στους παίκτες του, γιατί ήξερε ότι αν τους άφηνε με αυτά που θα έλεγαν στο τέλος δεν θα μπορούσε να συμπληρώσει 11αδα από τους τιμωρημένους. Στο Μιλάνο οι εφημερίδες έστησαν πάρτι με εριστικά πρωτοσέλιδα και πολλές σχετικές γελοιογραφίες, που βασιζόταν στην ιδέα ότι με αυτόν τον τρόπο λύθηκε το μυστήριο για το πως γίνεται η Μπολόνια να είναι τόσο ανταγωνιστική.
Μερικές μέρες αργότερα ανακοινώθηκε ότι οι παίκτες είναι αθώοι, καθώς δεν γνώριζαν τι τους έδινε ο γιατρός, αλλά όλες οι υπόλοιπες τιμωρίες παραμένουν ως έχουν. Μέσα σε ένα κλίμα αναταραχής και παίζοντας χωρίς τον προπονητή τους, που έδινε οδηγίες από την κερκίδα με γουόκι τόκι, οι ‘κυανέρυθροι’ κέρδισαν έστω και δύσκολα τα δυο επόμενα παιχνίδια με Σαμπντόρια και Ρόμα και ετοιμάστηκαν για την τελευταία τους ευκαιρία να επιστρέψουν, ακόμα κι έτσι, στο παιχνίδι του τίτλου: Το ‘Πάσχα του αίματος’, που αναφέραμε και στην αρχή.
Την Κυριακή του Πάσχα των καθολικών, στα τέλη Μαρτίου 1964, η Μπολόνια υποδέχτηκε σε ένα κατάμεστο γήπεδο την Ίντερ, σε έναν αγώνα με τόσα… προκαταρκτικά από τα ΜΜΕ που όλοι πίστευαν πως μπορεί να εξελιχθεί από κανονική μάχη σε αγωνιστικό χώρο και εξέδρες έως και σε άτυπο εμφύλιο. Χιλιάδες αστυνομικοί βρέθηκαν στις κερκίδες για να διαχωρίσουν τους φιλάθλους των δυο ομάδων αλλά και να αποτρέψουν πιθανή εισβολή των εξαγριωμένων γηπεδούχων που για εβδομάδες διαδήλωναν και φώναζαν προς πάσα κατεύθυνση ότι το Μιλάνο προσπαθεί να τους κλέψει τον τίτλο. Σε μια τελείως ανέλπιστη εξέλιξη, στον αγώνα δεν συνέβη τίποτα μεμπτό και ο δημοσιογραφικός χαρακτηρισμός περί αίματος αποδείχτηκε μια άστοχη πρόβλεψη. Εντός των γραμμών η Ίντερ εκμεταλλεύτηκε τις απουσίες, την έλλειψη ηρεμίας και ένα χαμένο πέναλτι των γηπεδούχων και έφυγε από τη Μπολόνια με ένα σπουδαίο διπλό με 1-2, που την έφερε κοντά σε ένα ακόμα πρωτάθλημα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/bolo2.jpg)
Μέσα στον επόμενο μήνα οι νερατζούρι εστιάζουν περισσότερο στα ευρωπαϊκά τους παιχνίδια, την ώρα που η Μπολόνια σιγά-σιγά βρίσκει ξανά τα πατήματα της και ξαφνικά μια αδιάφορη μέρα στα μέσα Μαΐου το πρωτάθλημα παίρνει ξανά φωτιά. Μετά από επανεξέταση των δειγμάτων και επαναξιολόγηση των κατηγοριών η Μπολόνια αθωώνεται πανηγυρικά στην υπόθεση του ντόπινγκ. Σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, η έρευνα που έγινε έδειξε ότι τα ύποπτα δείγματα δεν ήταν σφραγισμένα, φυλάσσονταν σε χώρο που οποιοσδήποτε μπορούσε να τα πειράξει ενώ η ποσότητα αμφεταμίνης που βρέθηκε σε κάποια από αυτά αποδείχτηκε πως ήταν τόσο μεγάλη που θα μπορούσε ακόμα και να σκοτώσει ένα άλογο! Όπως ακριβώς συνέβη δυο μήνες πριν, μέσα σε ελάχιστη ώρα και χωρίς να υπάρχει αγώνας σε εξέλιξη, η βαθμολογία στην κορυφή της Ιταλίας αλλάζει και η Ίντερ αποκτά συγκάτοικο τρεις αγωνιστικές πριν το φινάλε.
Στα τρία αυτά ματς καμία από τις δυο διεκδικήτριες δεν καταφέρνει να πάρει κεφάλι στη βαθμολογία και κάπως έτσι στα τέλη Μαΐου για πρώτη και μοναδική έως τώρα φορά στην ιστορία του, το Καμπιονάτο τελειώνει με δυο ομάδες να βρίσκονται ισόβαθμες στην πρώτη θέση. Μιας και το καταστατικό της εποχής δεν έχει προβλέψει μια τέτοια εξέλιξη, o πρόεδρος της ιταλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας καλεί όλους τους ενδιαφερόμενους σε μια σύσκεψη σε ένα ξενοδοχείο της Μπολόνια για να βρεθεί μια λύση. Το παρών δίνουν και δυο από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες της εποχής, οι διευθυντές των δυο μεγάλων αθλητικών εφημερίδων, της Γκαζέτα και της Στάντιο. Στη διάρκεια της σύσκεψης ακούγονται πολλές προτάσεις, κάποιες πολύ λογικές, κάποιες πολύ παράλογες. Στις πρώτες ξεχωρίζει η συνηθισμένη πλέον ιδέα ενός αγώνα μπαράζ. Στις δεύτερες συναντάμε την πρόταση της Ίντερ να μοιραστούν οι δυο ομάδες τον τίτλο, άρα να θεωρηθούν και οι δυο πρωταθλήτριες, και η ιδέα του διευθυντή της Γκαζέτα, Γκουαλτιέρο Ζανέτι, που προτείνει να ανακηρυχθεί πρωταθλήτρια η Ίντερ και να ανταμειφθεί η Μπολόνια με την ανακήρυξη της ως πρωταθλήτρια Ιταλίας του… 1927!
(Απαραίτητη εξήγηση για να μην εκραγεί ο εγκέφαλος του αναγνώστη: Η Σέριε Α της σεζόν 1926-27, που ήταν και η πρώτη που διεξήχθη σε εθνικό επίπεδο, ολοκληρώθηκε χωρίς πρωταθλητή καθώς η Τορίνο, που τερμάτισε πρώτη, έχασε τον τίτλο στα δικαστήρια όταν αποδείχτηκε πως ένα μέλος της διοίκησης της είχε στήσει το ντέρμπι με τη Γιουβέντους. Σε εκείνο το πρωτάθλημα, η Μπολόνια είχε βγει 2η αλλά για λόγους που για να αναλυθούν χρειάζεται ένα νέο κείμενο, ο τίτλος δεν δόθηκε σε αυτήν αλλά έμεινε στον αέρα.)
Προς έκπληξη όλων των λογικών ανθρώπων, η ιδέα του Ζανέτι όχι απλά δεν χλευάστηκε αλλά προτιμήθηκε ως η καλύτερη. Η βιασύνη του όμως να την ανακοινώσει με πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα του εξόργισε την ομοσπονδία και μέσα σε λίγες ημέρες η απόφαση άλλαξε και τελικά προτιμήθηκε η ιδέα του μπαράζ, που θα διεξαγόταν στο Ολίμπικο της Ρώμης στις 7 Ιουνίου. Τέσσερις μέρες πριν το μεγάλο παιχνίδι όμως, κι ενώ ο Μπερναρντίνι είχε κλείσει την ομάδα του σε ένα ξενοδοχείο σε μια μικρή πόλη δίπλα στη Ρώμη, η Μπολόνια βυθίστηκε στο πένθος.
Την ώρα που βρισκόταν στο Μιλάνο σε σύσκεψη με τον πρόεδρο της ομοσπονδίας και τον πρόεδρο της Ίντερ, Άντζελο Μοράτι (πατέρα του μετέπειτα προέδρου Μάσιμο Μοράτι), ο Ρενάτο Νταλ’ Άρα σωριάστηκε στο έδαφος κατά τη διάρκεια μιας έντονης διαφωνίας τους. Όταν έφτασε το ασθενοφόρο ο 72χρονος πρόεδρος της Μπολόνια, του οποίου η υγεία είχε επιδεινωθεί τους προηγούμενους μήνες με τα όσα έγιναν με το σκάνδαλο του ντόπινγκ, ήταν ήδη νεκρός.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/bolo6-600x693.jpg)
Σκίτσο που αναπαριστά τη στιγμή που ‘έφυγε’ ο Ρενάτο Νταλ’Άρα
Στην κηδεία του παρευρέθησαν χιλιάδες φίλοι της Μπολόνια αλλά μόλις δυο παίκτες που ήταν τραυματίες και δεν είχαν ακολουθήσει την αποστολή, αφού ο Μπερναρντίνι δεν ήθελε η ομάδα να βγει από το πρόγραμμα της και να επηρεαστεί κι άλλο από το πένθιμο κλίμα στην πόλη. Η ομοσπονδία πρότεινε ο αγώνας να αναβληθεί αλλά οι παίκτες της Μπολόνια αρνήθηκαν, θεωρώντας πως με μια νίκη θα τιμήσουν ιδανικά τον άνθρωπο που βρισκόταν για 30 χρόνια στην προεδρία του συλλόγου και του οποίου το όνομα αρκετά χρόνια μετά θα δινόταν και στο γήπεδο της πόλης.
Η απόφαση τους αποδείχτηκε εκ των υστέρων σωστή. Η Μπολόνια κατέβηκε στο μπαράζ της Ρώμης αποφασισμένη να κερδίσει και δεν άφησε σε κανένα σημείο του αγώνα την ανώτερη από πλευράς ποιότητας Ίντερ να κάνει το παιχνίδι της. Ο Μπερναρντίνι έστησε άψογα την ομάδα του τακτικά, κράτησε το μηδέν στο πρώτο ημίχρονο και όταν στην επανάληψη η Ίντερ άρχισε να κουράζεται, μιας και μερικές μέρες πριν είχε παίξει (και κερδίσει) στη Βιέννη τον τελικό του πρωταθλητριών απέναντι στη Ρεάλ, χτύπησε στο φινάλε. Με δυο γκολ στα τελευταία 15′ η Μπολόνια κέρδισε με 2-0, κατέκτησε το 7ο πρωτάθλημα της ιστορίας της και το αφιέρωσε στον αδικοχαμένο πρόεδρο της.
Σπάνιο έγχρωμο βίντεο με τους οπαδούς της Μπολόνια που ταξίδεψαν στη Ρώμη για το μπαράζ
Μια τρελή σεζόν γεμάτη μεγάλες συγκινήσεις, ωραίο ποδόσφαιρο και αρκετά εξωαγωνιστικά ευτράπελα ολοκληρωνόταν έστω και λίγο καθυστερημένα με την πόλη να πανηγυρίζει στους δρόμους μέχρι το ξημέρωμα. Δυστυχώς για τους φίλους της, αυτή ήταν και η τελευταία φορά που γιόρτασαν μια τόσο μεγάλη επιτυχία.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/184566706_10159748089135931_3886825699966124626_n.jpg?_nc_cat=107&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=WpipEuy1_EQAX9Jq0tK&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=9d29466b4da93a4be41ed4f50601fb56&oe=60C04EFE)
Τον Δεκέμβρη, όταν ο Γκασπερίνι έστειλε εκτός ομάδας τον 'Πάπου' Γκόμες γιατί αρνήθηκε να ακολουθήσει τις οδηγίες του, η Αταλάντα έχασε τον καλύτερο της παίκτη τα τελευταία χρόνια. Στους 5 μήνες που μεσολάβησαν, και χωρίς να ψάξει για αντικαταστάτη, ηττήθηκε εντός Ιταλίας μόνο δυο φορές και σήμερα είναι 2η στη βαθμολογία, έχει φτάσει στον τελικό του κυπέλλου και έχει τη 2η καλύτερη επίθεση στα πέντε μεγάλα πρωταθλήματα, πίσω μόνο από τη Μπάγερν.
El Sombrero
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/zeman.jpg?w=738&ssl=1)
Ζντένεκ Ζέμαν: Ο λούζερ που έχανε ωραία
Αν ψάξεις στη λίστα με τους καλύτερους προπονητές που έχουν περάσει από το Καμπιονάτο δεν θα τον εντοπίσεις. Αν ανοίξεις τη σελίδα του στη wikipedia και κοιτάξεις το παλμαρέ του δεν θα βρεις ούτε ένα σοβαρό κύπελλο. Αν όμως αναφέρεις το όνομα του σε κάποιον που παρακολουθούσε συστηματικά ιταλικό ποδόσφαιρο τη δεκαετία του 90′, τότε το πιθανότερο είναι να δεις ένα τεράστιο χαμόγελο να σχηματίζεται στο πρόσωπο του. Σ’αυτό το νοσταλγικό χαμόγελο του τυχαίου ποδοσφαιρόφιλου κρύβεται όλη η ουσία της κοσμοθεωρίας του Ζντένεκ Ζέμαν.
Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 90′. Στην Ισπανία η ‘Dream Team’ του Γιόχαν Κρόιφ κερδίζει τους τίτλους τον έναν μετά τον άλλο αποδίδοντας κατά διαστήματα μαγικό ποδόσφαιρο. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η Σάο Πάολο του ‘τελευταίου των ρομαντικών’ Τέλε Σαντάνα σαρώνει όποιον βρει στο πέρασμα της, κρατώντας ουσιαστικά στη ζωή το περίφημο jogo bonito που η εθνική Βραζιλίας του ίδιου προπονητή είχε μάθει στον κόσμο λίγα χρόνια πριν. Την ίδια εποχή στην Ιταλία, ο Ζντένεκ Ζέμαν αναλαμβάνει για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια τη θέση του προπονητή στην μικρούλα Φότζια.
Η ομάδα από τη νότια Ιταλία έχει περάσει όλη τη δεκαετία του 80′ μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης κατηγορίας και το σενάριο της επιστροφής στο Καμπιονάτο φαίνεται πλέον σχεδόν ουτοπικό. Ο 42χρονος εκείνη την εποχή Τσέχος, που μετακόμισε μόνιμα στην Ιταλία στα 21 του, έχει ήδη στο βιογραφικό του μερικές αποτυχίες και γι’αυτό η πρόσληψη του δεν ενθουσιάζει κανέναν στην πόλη. Η διάψευση όλων δεν θα μπορούσε να είναι πιο πανηγυρική.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/zeman3.jpg?resize=561%2C354&ssl=1)
Με ένα ρόστερ παντελώς άγνωστων ως τότε νέων παικτών ο Τσέχος καταφέρνει να παρουσιάσει στο χόρτο μια ομάδα που δεν μοιάζει με καμία άλλη του επιπέδου της. Η Φότζια παίζει ένα άκρως επιθετικό 4-3-3, με τους ακραίους μπακ να ανεβαίνουν συνεχώς, τον τερματοφύλακα να μετατρέπεται συχνά σε λίμπερο, παίζοντας αρκετά μακριά από την εστία όταν η ομάδα βρίσκεται στην επίθεση, με ασταμάτητη κίνηση όλων των παικτών, γρήγορο ρυθμό και ένα ανελέητο πρέσινγκ που συνοδεύεται από συχνή εφαρμογή του τεχνητού οφσάιντ.
Εκμεταλλευόμενος το νεαρό της ηλικίας των περισσότερων παικτών του, ο Ζέμαν περνάει στο μυαλό τους χωρίς καμία αντίσταση όλες τις ρομαντικές ιδέες του, συνοδεύει την άκρως επιθετική του θεωρία με εξαντλητικές προπονήσεις που στόχο έχουν να φτάσουν τους παίκτες σε ένα επίπεδο φυσικής κατάστασης που θα τους επιτρέπει να αντέχουν στον ρυθμό αυτό για όλο το ματς και το αποτέλεσμα ξεπερνάει τις προσδοκίες ακόμα και του πιο πιστού οπαδού της ομάδας.
Στη δεύτερη σεζόν του στον πάγκο, η Φότζια όχι μόνο κερδίζει την άνοδο για το Καμπιονάτο αλλά το κάνει και με εμφατικό τρόπο: Τερματίζει πρώτη, με διαφορά ασφαλείας και με 14 γκολ παραπάνω από τη δεύτερη καλύτερη επίθεση της Serie B! Σε ένα πρωτάθλημα που φημίζεται για τα under της και που οι περισσότερες ομάδες τελειώνουν τη σεζόν με μέσο όρο κάτω από 1 γκολ/αγώνα, η ομάδα του Ζέμαν σκοράρει σχεδόν 2 γκολ/παιχνίδι, στέλνοντας ένα πρώτο μήνυμα προς τους φιλάθλους της χώρας.
Η συμμετοχή στο φημισμένο Καμπιονάτο, που εκείνη την εποχή είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, δεν αλλάζει καθόλου τη φιλοσοφία του Ζέμαν. “Το 0-0 είναι βαρετό. Είναι καλύτερο να χάνεις με 5-4, τουλάχιστον αυτό σου προσφέρει μια έξαψη”. Η Φότζια κατεβαίνει σε κάθε ματς προετοιμασμένη για να παίξει επιθετικό ποδόσφαιρο, αδιαφορώντας αν απέναντι της είναι η Άσκολι ή η Μίλαν.
Η αρχική εκτίμηση, πως με τέτοιο στυλ παιχνιδιού οι άσημοι πιτσιρικάδες της θα διασυρθούν από τις παραδοσιακές δυνάμεις της χώρας και θα επιστρέψουν σύντομα στις κατηγορίες που σύχναζαν τα προηγούμενα χρόνια, πάει περίπατο από τις πρώτες κιόλας αγωνιστικές. Εβδομάδα με την εβδομάδα η ομάδα ανεβάζει στροφές και οι εκπλήξεις διαδέχονται η μια την άλλη. Δεν είναι όμως μόνο τα αποτελέσματα που εκπλήσσουν. Είναι και οι εμφανίσεις. Η Φότζια προσφέρει απλόχερα θέαμα που δεν περιμένεις σε καμία περίπτωση να δεις από μια νεοφώτιστη και άπειρη ομάδα που ξεκινάει με βασικό στόχο να επιβιώσει στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου.
Ο Ζέμαν δεν καταδέχεται να αλλάξει το στυλ παιχνιδιού του ούτε στις έδρες-φόβητρο της χώρας. Οι απόψεις του γίνονται σιγά-σιγά γνωστές σε όλους: “Στην Ιταλία οι προπονητές φοβούνται πως αν χάσουν ένα ματς, μπορεί να χάσουν και τη δουλειά τους. Γι’αυτό και οι περισσότερες ομάδες προσπαθούν κυρίως να χαλάσουν το παιχνίδι του αντίπαλου, παρά να παίξουν οι ίδιες. Αυτό απέχει χιλιόμετρα από τη δικιά μου νοοτροπία”.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/zeman4.jpg?resize=598%2C336&ssl=1)
Η ρομαντική προσέγγιση του στο παιχνίδι (“Το ποδόσφαιρο είναι τόσο δημοφιλές όχι λόγω των εταιρειών και των… φαρμακευτικών. Αλλά γιατί σε κάθε μία γωνία του πλανήτη υπάρχει ένα παιδάκι που κλωτσάει μία μπάλα”) σε συνδυασμό με την λίγο μποέμ εικόνα του στις συνεντεύξεις και στον πάγκο, εκεί όπου κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο (“Δεν μετράω πόσα καπνίζω τη μέρα γιατί αυτό θα μου προκαλούσε νευρικότητα κι έτσι θα κάπνιζα περισσότερο”), τον μετέτρεψαν σύντομα σε μια γαμάτη καλτ φιγούρα του ιταλικού ποδοσφαίρου. Ένας μικρός ποδοσφαιρικός χίπης σε μια χώρα που η επαγγελματική νίκη με 1-0 θα μπορούσε άνετα να ήταν στίχος στον εθνικό της ύμνο. “Ειλικρινά πιστεύεις ότι μια ομάδα που κερδίζει με 1-0 είναι πιο ισορροπημένη από μια που κερδίζει με 5-4;” είχε ρωτήσει σε μια συνέντευξη έναν Ιταλό δημοσιογράφο.
Σε αντίθεση με τον κουλ Ζέμαν των αγώνων, που ζούσε για το θέαμα της Κυριακής (“Παραμένω στο ποδόσφαιρο για τη διασκέδαση. Δεν πηγαίνω στον κινηματογράφο από τότε που απαγόρεψαν το κάπνισμα στην αίθουσα. Στον πάγκο όμως μπορώ να σταθώ με ένα τσιγάρο για δυο ώρες και να απολαύσω μια υπέροχη κίνηση της ομάδας μου. Αυτό είναι το μόνο που επιζητώ”), ο Ζέμαν των προπονήσεων ήταν ένα αυστηρό αφεντικό που έφτανε τους παίκτες του στα όρια τους. Όταν τον κατηγορούσαν για την ένταση των προπονήσεων του, απαντούσε “κανένας δεν έχει πεθάνει εξαιτίας τους”.
“Μετά το τέλος της πρώτης προπόνησης μαζί του δεν μπορούσα να ανέβω ούτε τα σκαλιά του σπιτιού μου. Αλλά όλη αυτή η δουλειά είχε ένα στόχο κι εσύ, σαν παίκτης, τον καταλάβαινες πολύ καλά. Δεινοπαθούσαμε στην προπόνηση αλλά όταν τελικά η ομάδα έμπαινε στο γήπεδο και έπαιζε όπως μας είχε δείξει, τότε το αποτέλεσμα ήταν μια απόλαυση. Και όλοι μας το ευχαριστιόμασταν” δήλωσε αρκετά χρόνια μετά ο Τζουζέπε Σινιόρι, που ήταν ένας από εκείνους τους άγνωστους νεαρούς που γαλουχήθηκαν δίπλα του και μετά έκαναν σπουδαία καριέρα σε μεγαλύτερες ομάδες.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/zeman2.jpeg?resize=480%2C270&ssl=1)
Η ανάδειξη νέων ταλέντων ήταν ένα ακόμα χαρακτηριστικό που έκανε ξεχωριστό τον “Il Boemo”, που δεν δίστασε ποτέ να χρησιμοποιήσει έναν μικρό σε κάποιο κρίσιμο παιχνίδι. “Υπάρχουν πολλοί προπονητές σήμερα που απλά δίνουν οδηγίες στο γήπεδο, χωρίς να προσπαθούν να βελτιώσουν τους παίκτες. Υπάρχουν και κάποιοι λίγοι όμως που προσπαθούν να τους διαμορφώσουν. Νιώθω ότι είμαι ένας απ’αυτούς τους λίγους”. Από τη χρυσή εκείνη φουρνιά της Φότζια τέσσερις παίκτες έφτασαν μέχρι την εθνική Ιταλίας. Τα επόμενα χρόνια από τα χέρια του Τσέχου πέρασαν πιτσιρίκια που πλέον τα ξέρει όλος ο πλανήτης. Ανάμεσα τους ο Τόττι, ο Νέστα, ο Ινσίνιε, ο Βεράτι και o Ιμόμπιλε. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι εξέλιξη θα είχαν αν δεν βρισκόταν στο δρόμο τους ο Ζέμαν και η ιδιαίτερη ποδοσφαιρική αντίληψη του. Το σίγουρο είναι ότι σχεδόν όλοι τους όταν μιλάνε γι’αυτόν, το στόμα τους στάζει μέλι.
Οι δρόμοι του Ζέμαν και της Φότζια χώρισαν το 1994, όταν δέχτηκε την πρόταση της Λάτσιο, θεωρώντας πως είχε φτάσει η ώρα για το επόμενο βήμα στην καριέρα του. Στα τρία χρόνια που πέρασε με τη Φότζια στην πρώτη κατηγορία η ομάδα όχι μόνο δεν απειλήθηκε ποτέ με υποβιβασμό αλλά έφτασε κοντά και στην πρώτη έξοδο της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Την πρώτη της σεζόν μάλιστα τέλειωσε το πρωτάθλημα με την δεύτερη καλύτερη επίθεση (πίσω μόνο από την πρωταθλήτρια Μίλαν των τρομερών Ολλανδών), σκοράροντας σε 7 παιχνίδια τουλάχιστον 3 γκολ! Το ‘Θαύμα της Φότζια’ ή αλλιώς η ‘Zemanlandia’, όπως έμεινε γνωστό το πέρασμα του από εκεί, έβαλε την ομάδα για τα καλά στον εγχώριο ποδοσφαιρικό χάρτη, της πρόσφερε αρκετούς νέους φιλάθλους, έγινε τραγούδι από τον Αντονέλο Βεντίτι, θέμα αρκετών ποδοσφαιρικών ντοκιμαντέρ και σημάδεψε το Καμπιονάτο εκείνης της εποχής. Με τη φυγή του Ζέμαν η Φότζια επανήλθε άμεσα στην ανυποληψία: υποβιβάστηκε και δεν επέστρεψε ποτέ στην πρώτη κατηγορία.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/zeman5.jpg?resize=605%2C409&ssl=1)
Ούτε όμως και ο ίδιος ο Ζέμαν κατάφερε κάπου αλλού κάποια ανάλογη επιτυχία. Το πέρασμα του από τις δυο μεγάλες ομάδες της Ρώμης δεν κατέστρεψε τον μύθο του αλλά δεν του χάρισε και κάποιον τίτλο. Οι κατηγορίες για ντοπάρισμα που εξαπέλυσε αργότερα εναντίον της Γιουβέντους τον στιγμάτισαν και, σύμφωνα με τον ίδιο τουλάχιστον, τον έστειλαν στη λίστα των ανεπιθύμητων της Ιταλίας. Ακολούθησαν αρκετές μικρές αλλά και μεγάλες αποτυχίες εντός και εκτός Ιταλίας. Το 2010 επέστρεψε στη Φότζια που τότε έπαιζε στην 3η κατηγορία. Τη μέρα της ανακοίνωσης της πρόσληψης η ομάδα έδωσε 3.000 εισιτήρια διαρκείας! Ο στόχος όμως της ανόδου δεν υλοποιήθηκε και στο τέλος της σεζόν ο Ζέμαν παραιτήθηκε.
Λίγους μήνες μετά ανέλαβε να οδηγήσει την Πεσκάρα στο Καμπιονάτο και τα κατάφερε με έναν τρόπο που θύμισε κάτι από τη Φότζια των 90s: Φουλ επιθετικό ποδόσφαιρο, αρκετοί ταλαντούχοι πιτσιρικάδες και πρώτη θέση στη Serie B με 90 γκολ σε 42 ματς (“Αν μπορείς να σκοράρεις 90 γκολ τότε δεν πρέπει να σε ανησυχεί ιδιαίτερα πόσα θα δεχτείς”)! Ακολούθησαν η Ρόμα, η Κάλιαρι και η ελβετική Λουγκάνο πριν επιστρέψει πέρσι στον πάγκο της Πεσκάρα, όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα. Κολλημένος στις ιδέες του, αρνείται να συμβιβαστεί και να αλλάξει οπτική κι αυτό το πληρώνει συνέχεια τα τελευταία χρόνια. “Θέλω η ομάδα μου να διασκεδάζει πάντα το κοινό και να του προσφέρει έντονα συναισθήματα”. Η απόλυση και η αγωνιστική αποτυχία δεν τον φόβιζαν ποτέ. “Δεν υπάρχει τίποτα ατιμωτικό στο να τερματίζεις τελευταίος, αν έχεις παίξει με αξιοπρέπεια” δηλώνει με πάθος.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/zeman6.jpg?resize=552%2C310&ssl=1)
Το 2012 σε μια συνέντευξη του όταν ρωτήθηκε για τον Ζοσέ Μουρίνιο τον αποκάλεσε “μέτριο προπονητή” που, αν και κοουτσάρει παίκτες παγκόσμιας κλάσης, συχνά-πυκνά ο πρωταρχικός στόχος του είναι να καταστρέψει το παιχνίδι των αντιπάλων. Η πρόκληση του δεν έμεινε, φυσικά, αναπάντητη από τον Πορτογάλο. “Ώστε εγώ είμαι ένας μέτριος προπονητής; Ok! Σέβομαι κάθε άποψη. Ποιος είναι όμως ο Ζέμαν; Δεν τον γνωρίζω. Που ακριβώς παίζει; Είναι προπονητής; Συγγνώμη αλλά δεν το ήξερα. Τώρα που έχω μερικές μέρες άδεια θα ψάξω στο google για να δω ποιος είναι και τι έχει κερδίσει στην καριέρα του”.
Αν ο Πορτογάλος έκανε πράγματι την αναζήτηση, είναι σίγουρο πως δεν θα εντυπωσιάστηκε από τα ευρήματα. Ο Ζντένεκ Ζέμαν πρόσφερε θέαμα κάθε Κυριακή σε χιλιάδες ανθρώπους τη δεκαετία του 90′, έφτιαξε από το πουθενά ένα υπέροχο ποδοσφαιρικό παραμύθι σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο κυριαρχούσε μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία και βοήθησε στην ανάδειξη μερικών πολύ σπουδαίων παικτών, μεταλαμπαδεύοντας τους μερικές αυθεντικά ρομαντικές ποδοσφαιρικές ιδέες και αντιλήψεις, αλλά από τίτλους και βραβεία το μόνο που έχει να επιδείξει είναι δυο πρωταθλήματα στη Serie B.
Η έλλειψη χειροπιαστών επιτυχιών τον κατατάσσει άμεσα στους αποτυχημένους. Κάποιοι θα τον χαρακτήριζαν και “αιώνιο λούζερ”. Η απάντηση του; “Μερικές φορές οι ηττημένοι είναι αυτοί που δίνουν περισσότερα στο ποδόσφαιρο από τους νικητές. Ελπίζω εγώ να έχω δώσει κάτι παραπάνω και κάτι διαφορετικό όλα αυτά τα χρόνια”.
sombrero.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/05/imago1002473100h-2048x1365.jpg)
Ο εύθραυστος γίγαντας της Αταλάντα
Η Αταλάντα έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να αποκτήσει ένα σωρό συμπάθειες στον ποδοσφαιρικό κόσμο. Κι αν τα παλιότερα χρόνια “τέτοιες” ομάδες, ομάδες δηλαδή που έμπαιναν σφήνα στους μεγάλους της Ευρώπης, ήταν αρκετά συχνές (με φαινόμενα τύπου Πόρτο, Βαλένθια, Ντεπορτίβο, Διναμό Κιέβου) με το ποδόσφαιρο να έχει γίνει ένα πολύ πιο κλειστό κλαμπ ομάδων, κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο εύκολο. Κι όμως, στο Μπέργκαμο που χτυπήθηκε πολύ από την πανδημία, υπάρχει ένας σύλλογος που σταθερά προχωράει τόσο στην Ιταλία, όσο και στην Ευρώπη, φτάνοντας και σε τελικούς κυπέλλου. Η Αταλάντα έχει αρκετούς πρωταγωνιστές αυτά τα τελευταία χρόνια. Με αρχιτέκτονα τον κόουτς της Γκασπερίνι και παίκτες όπως ο Λουίς Μουριέλ, ο Ντουβάν Ζαπάτα και ο Πάπου Γκόμες (που αποχώρησε, καθώς ο κόουτς έβαλε την πειθαρχία πάνω από το ταλέντο), ανθρώπους που ασχοληθήκαμε στο παρελθόν. Σήμερα, θα ασχοληθούμε με ένα άλλο από τα βασικά στελέχη αυτής της Αταλάντα.
Ο Γιόσιπ Ίλισιτς δεν είναι απλώς ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, ένας πολυτάλαντος αριστεροπόδαρος που μπορεί να παίξει σε πολλά σημεία του γηπέδου. Πέρα από τα γκολ του, της ασίστ του, την τεχνική του, είναι και ένας άνθρωπος που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και για τη ζωή του. Ο Ίλισιτς γεννήθηκε στο Πρίεντορ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης το 1988, μια πόλη που σήμερα έχει κοντά στους 90.000 κατοίκους. Εκείνα τα χρόνια όμως, λίγο πριν τον εμφύλιο δεν ήταν ό,τι το καλύτερο. Όπως αρκετά πράγματα στην προσωπική του ζωή, έτσι κι ο θάνατος του πατέρα του είναι κάτι που καλύπτεται από ένα σχετικό μυστήριο. Υπάρχουν πολλές αναφορές ότι ήρθε μετά από ασθένεια, αλλού όμως αναφέρεται ότι σκοτώθηκε και μάλιστα από κάποιον γείτονα. Το σίγουρο είναι πάντως ένα. Πριν ο μικρός Γιόσιπ γίνει ενός έτους, είχε ορφανέψει από πατέρα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/05/imago0025790236h-2048x1365.jpg)
Ο Ίλισιτς επέλεξε τελικά τη χώρα στην οποία μεγάλωσε, τη Σλοβενία
Η Άνα, μητέρα του, πήρε την απόφαση να πάρει τα παιδιά της και να φύγει. Εκ του αποτελέσματος έκανε καλά. Το άσημο Πρίεντορ έγινε ένας χώρος ασχήμιας κατά τον εμφύλιο της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Σύμφωνα με τα στατιστικά, μετά τη Σρεμπρέντισα, το Πρίεντορ ήταν το μέρος με τους περισσότερους θανάτους πολιτών. Περίπου 5.000 έχασαν τη ζωή τους, κυρίως Βόσνιοι, Κροάτες και κάποιοι Σέρβοι, ενώ έχουν βρεθεί περίπου 96 μαζικοί τάφοι με πάνω από 2.000 νεκρούς. Γύρω από την πόλη στήθηκαν στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα όσα έγιναν εκεί χαρακτηρίστηκαν ως εθνοκάθαρση. Η Άνα Ίλισιτς, γνωρίζοντας ότι η καταγωγή της οικογένειας από την Κροατία και τη Σλοβενία, ήταν πρόβλημα, έφτασε στη Σλοβενία.
Εκεί μεγάλωσε ο Γιόσιπ μαζί με τον αδερφό του Ιγκόρ και γι’ αυτό νιώθει Σλοβένος και όχι Κροάτης, όπως λέει ο ίδιος. Όσο η μητέρα τους έκανε διάφορες δουλειές για να τα βγάλει πέρα, ο Γιόσιπ πήγαινε στο σχολείο και έπαιζε μπάλα με τον αδερφό του. Πολλή μπάλα. «Δεν ήξερα τι σημαίνει πατέρας, μου το εξήγησαν οι συμμαθητές μου στο σχολείο», λέει σε παλιά συνέντευξή του. Ήξερε όμως τη χαρά του ποδοσφαίρου. «Μου είπαν ότι είναι εξαιρετικά ταλαντούχος. Έκανε κοπάνα από το σχολείο για να παίζει μπάλα», θυμάται η κυρία Άνα, που μετά από παρότρυνση των δασκάλων του Γιόσιπ και αρκετών φίλων, τον έγραψε σε μια ποδοσφαιρική ομάδα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/05/imago0006559113h-600x704.jpg)
Τα καλύτερα παιχνίδια του στην Παλέρμο τα έκανε δίπλα στον Χαβιέρ Παστόρε
Ο Ίλισιτς έπαιξε σε κάποιες τοπικές ομάδες, έφτασε μέχρι τη Β’ εθνική της Σλοβενίας και τελικά και στην Α’ εθνική στην πρωτεύουσα Λιουμπλιάνα με την Ίντερμπλοκ. Παρά το ταλέντο του, ο Γιόσιπ δεν έβρισκε τις ευκαιρίες που θεωρούσε ότι άξιζε και σκέφτηκε να παρατήσει το ποδόσφαιρο στα 21 του. Την καριέρα του έσωσε επί της ουσίας, ένας παλιός γνώριμό μας, ο Ζλάτκο Ζάχοβιτς. Ο θρύλος του σλοβένικου ποδοσφαίρου ήταν τεχνικός διευθυντής στη Μάριμπορ και έδωσε 80.000€ για να φέρει στην ομάδα του τον Ίλισιτς και αυτός να μην σταματήσει το ποδόσφαιρο. Και όχι μόνο. Ο Ίλισιτς έπαιξε αμέσως στην Μάριμπορ και μάλιστα σκόραρε στα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ απέναντι στη Χιμπέρνιαν. Αυτές οι μικρές συμπτώσεις που αλλάζουν καριέρες και ζωές, ήρθαν και στη ζωή του Σλοβένου. Η Μάριμπορ κληρώθηκε με την Παλέρμο. Στο πρώτο παιχνίδι, οι Ιταλοί πήραν μια εύκολη νίκη με 3-0 και κατέβηκαν με τις παντόφλες στον επαναληπτικό. Ο Ίλισιτς έκανε ένα μοναδικό σόου στο χορτάρι, η Μάριμπορ προηγήθηκε με 2-0 και τελικά επικράτησε με 3-2 χάνοντας την πρόκριση. Η εμφάνισή του όμως ήταν τέτοια, που την άλλη μέρα η Παλέρμο τον αγόρασε (μαζί με έναν ακόμα συμπαίκτη του). Ο Ίλισιτς μέσα σε λίγες ημέρες βρέθηκε από τη Β’ εθνική της Σλοβενίας στη Serie A. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η μεταγραφή είχε κλειστεί πριν από το ματς μάλιστα. Ότι ο μάνατζερ έστειλε ένα DVD στην Παλέρμο και οι άνθρωποί της εντυπωσιάστηκαν τόσο που τον πήραν με “κλειστά μάτια”.
Όπως και να χει, από το 2.5000 στάδιο της Ίντερμπλοκ, ο Γιόσιπ βρέθηκε στους ναούς της Serie A. Και μάλιστα μπήκε κατευθείαν στα βαθιά, καθώς ο προπονητής Ντέλιο Ρόσι τον εμπιστεύτηκε αμέσως. Ο ύψους 1.90 Ίλισιτς στην αρχή σου δίνει την εικόνα ενός απλά δυνατού παίκτη. Μέχρι να πάρει την μπάλα στα πόδια του. Τόσο εντυπωσιάστηκαν οι Ιταλοί που η Γκατζέτα ντελο Σπορτ τον περιέγραψε ως “μπαλαρίνα στο σώμα ενός μποξέρ”. Η πρώτη του χρονιά ήταν εντυπωσιακή, με τον Ίλισιτς να σκοράρει 8 φορές. Ο Ίλισιτς έπαιξε για τρεις σεζόν στο Παλέρμο, με την καλύτερη την τελευταία του υπό τις οδηγίες του Γκασπερίνι, όταν και σκόραρε 13 φορές. Η Φιορεντίνα έδωσε περίπου 9 εκατομμύρια και ο Ίλισιτς μετακόμισε εκεί για τις επόμενες σεζόν. Η αλήθεια είναι ότι η απόδοσή του είχε αρκετά σκαμπανεβάσματα. Στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας, αλλά και περιόδους αστάθειας και κακών εμφανίσεων. Είχε όμως πλέον κάνει το όνομά του στην Ιταλία.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του γκολ με την Παλέρμο
Για να φτάσουμε να μιλάμε γι’ αυτόν σήμερα, έπρεπε να έρθει η επόμενη μεταγραφή. Στα βόρεια, στο Μπέργκαμο, εκεί που ο Γκασπερίνι τον ζήτησε και τον απέκτησε. Ο Σλοβένος κάνει αμέσως τη διαφορά. Η Αταλάντα γίνεται μια επιθετική μηχανή που παίζει για το σκορ, έχει ως στόχο να βάλει παραπάνω γκολ από τον αντίπαλο, όσο και αν χρειαστούν. Αλλά ο Ίλισιτς μέσα σε όλα τα καλά του ποδοσφαίρου, δείχνει και πάλι την εύθραυστη προσωπικότητα, παρά το βαρύ παρουσιαστικό του. Μολύνεται από κάποιο βακτήριο το καλοκαίρι του 2018 και παθαίνει λεμφαδενίτιδα. Η φλεγμονή είναι πολύ έντονη κι ο ποδοσφαιριστής μπαίνει στο νοσοκομείο. Ο ευαίσθητος Ίλισιτς έχει χάσει πριν μερικούς μήνες τον φίλο του από τη Φιορεντίνα Νταβιντε Αστόρι. Η απώλεια αυτή τον έχει συγκλονίσει και τον επηρεάζει πολύ. «Σκεφτόμουν συνέχεια τον Αστόρι. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Φοβόμουν ότι θα πέσω στο κρεβάτι και δεν θα ξυπνήσω ξανά», αποκαλύπτει. «Φοβόμουν ότι δεν θα ξαναδώ την οικογένειά μου».
Όσο ο Ίλισιτς βρισκόταν στο νοσοκομείο με τον ορό στο χέρι, φοβόταν ότι θα πεθάνει, ότι δεν θα μπορέσει να ξαναπερπατήσει. Και μέσα του σκεφτόταν, για δεύτερη φορά, να παρατήσει το ποδόσφαιρο. Τελικά επέστρεψε, εξίσου δυνατός με πριν. Αν όχι περισσότερο. Ένας ποδοσφαιριστής που δεν μπαίνει σε καλούπια, που αρκετές φορές αντιμετώπισε προβλήματα με προπονητές του που δεν ήξεραν πώς να εκμεταλλευτούν το τεράστιο πηγαίο ταλέντο της αλάνας που κρύβει μέσα του, έκανε μερικά απίστευτα ματς στη μηχανή της Αταλάντα και του Γκασπερίνι. Βοήθησε ώστε η ομάδα να βγει για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Τσάμπιονς Λιγκ και φυσικά έκανε εκεί ορισμένες τρομερές εμφανίσεις, με αποκορύφωμα το σόου με τα 4 γκολ επί της Βαλένθια. Ο Σλοβένος αποτελεί ένα ξεχωριστό κομμάτι της Αταλάντα, αλλά συνεχίζει να είναι μια ιδιαίτερη, εύθραυστη προσωπικότητα.
Ντρίμπλες, βρωμόσουτα και άλλα πολλά
Ξαφνικά, εν μέσω της πανδημίας, “εξαφανίζεται” από την Αταλάντα. Δεν συμμετέχει, δεν βρίσκεται στο Μπέργκαμο. Οι φήμες και πάλι πολλές. Ο “κίτρινος τύπος” μίλησε για ένα οικογενειακό πρόβλημα, αλλά φαίνεται όμως, ότι το θέμα ήταν διαφορετικό. Ο Σλοβένος νόσησε με COVID και αμέσως ήρθαν στο μυαλό του οι μνήμες από την προηγούμενη περιπέτεια της υγείας του. Η κατάσταση στην Ιταλία και ειδικά στο Μπέργκαμο, ο στρατός στους δρόμους, τα χιλιάδες στιβαγμένα πτώματα και η ασθένεια τον οδήγησαν σταδιακά στην κατάθλιψη. Σταμάτησε να παίζει και να προπονείται, πήρε άδεια και επέστρεψε στην πατρίδα του για να ηρεμήσει και να παλέψει με τους δαίμονές του. Ο Πάπου Γκόμες, σε συνέντευξή του στην Αργεντινή είπε ότι ο φίλος του υπέφερε ψυχολογικά, ένιωθε το κεφάλι του έτοιμο να σκάσει. Η Αταλάντα έδειξε υπομονή και κατανόηση, το ίδιο κι ο κόσμος. Ο Ίλισιτς σκέφτηκε για τρίτη φορά να παρατήσει το ποδόσφαιρο, αλλά και πάλι δεν το έκανε πράξη. Επέστρεψε το περασμένο φθινόπωρο στην Αταλάντα, με τον κόσμο να τον περιμένει στο προπονητικό κέντρο για να εκδηλώσει την αγάπη του.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/05/imago1002341263h-2048x1365.jpg)
Τα προβλήματα υγείας του Σίνισα Μιχαΐλοβιτς ήταν ακόμα ένα γεγονός που επηρέασε την ψυχολογία του Ίλισιτς
Ο Ίλισιτς μπορεί να μην έχει φτάσει στο καλύτερο επίπεδο απόδοσης, δεν είναι δα και κανένα παιδί, αλλά εξακολουθεί να είναι σημαντικός. Η αλήθεια είναι ότι στο επεισόδιο που οδήγησε στην αποπομπή του Γκόμες από την Αταλάντα, είχε πάρει κι αυτός μέρος, αλλά οι σχέσεις με τον Γκασπερίνι δεν έχουν έρθει σε ρήξη, παρά τους κατά καιρούς καβγάδες και τις παρατηρήσεις του Ιταλού κόουτς. Ο Σλοβένος παρουσιάζει φέτος αστάθεια και είναι πολλά τα ματς που ο προπονητής του κάνει παρατηρήσεις. Αλλά όπως ο ίδιος ο Γκασπερίνι είπε πριν λίγο καιρό: «Αν δεν γκρινιάζει συνέχεια σαν γριά και προπονείται συστηματικά, φτάνει σε πολύ υψηλό επίπεδο και τότε τον αποκαλώ ‘καθηγητή’». Ο 33χρονος καθηγητής μένει σε αρκετά παιχνίδια στον πάγκο φέτος, αλλά στον μεγάλο τελικό του κυπέλλου Ιταλίας απέναντι στη Γιουβέντους είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί η εμπειρία του και η κλάση του. Άλλωστε κι ο ίδιος, θέλει να κατακτήσει τον μόλις δεύτερο τίτλο στην καριέρα του. Ο μοναδικός ήταν πίσω στο 2008, λίγο πριν η Ιντερμπλόκ πέσει στη Β’ εθνική της Σλοβενίας, όταν κατέκτησε το κύπελλο της χώρας, χωρίς όμως ο ίδιος να έχει συμμετοχή στον τελικό.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Η Βενέτσια επιστρέφει στη Σέριε Α μετά από 19 χρόνια, οπότε αν του χρόνου επιστρέψει η κανονικότητα και το αμόρε σου ζητήσει ρομαντικό ταξιδάκι μπορείς να κερδίσεις πόντους εκτίμησης προτείνοντας τη Βενετία σε κάποιο τυχαίο, τυχαίο ξαναλέμε, σ/κ που θα καταλήξει σε ανύποπτη στιγμή στην ατάκα "κοίτα απίστευτη σύμπτωση, έχει ωραίο ματς αύριο εδώ δίπλα σ'ένα γραφικό γηπεδάκι, πάμε μια βόλτα και προς τα'κει;"
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/191912247_10159788933205931_2681907398303352238_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-3&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=DXtMQ4YMzIAAX9_2lsR&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=db8ed89b4c83c9277c132bfa4d414f72&oe=60D73419)
Το γκολ που σφράγισε την άνοδο μπήκε στο 93' κι ενώ η Βενέτσια έπαιζε με 10 παίκτες από το 35'.
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/06/imago1003067412h-2048x1365.jpg)
Φραντσέσκο Ατσέρμπι: Ένας νικητής χωρίς πρωταθλήματα
Η λέξη “νίκη” παρότι θεωρητικά δεν αφήνει χώρο για παρερμηνείες, στην πραγματικότητα δεν σημαίνει απλώς να φτάσεις στην κατάκτηση κάποιου τίτλου, κάποιας διάκρισης. Πολλές φορές το τι είναι πραγματικά μια νίκη και ποιος είναι νικητής, διαφέρει από τον ορισμό του λεξικού. Ο Φραντσέσκο Ατσέρμπι γεννήθηκε σε ένα χωριό λίγο έξω από το Μιλάνο και ξεκίνησε να παίζει μπάλα στη γειτονική Πάβια της Γ’ εθνικής. Η πορεία του δεν ήταν εύκολη. Πήγε δανεικός σε διάφορες ομάδες, αλλά δούλεψε, βελτιώθηκε και πάλεψε. Στα 22 του, όταν άλλοι έχουν κάνει το μεγάλο βήμα για να είναι βασικοί σε μεγάλες ομάδες, ο ίδιος έκανε μόλις την πρώτη του σοβαρή μεταγραφή. Σέντερ μπακ στη Ρετζίνα της Serie B. Έγινε βασικό της στέλεχος, αλλά τελικά η ομάδα της Καλαβρίας έχασε την άνοδο στα μπαράζ.
Οι εμφανίσεις του Ατσέρμπι όμως δεν πέρασαν απαρατήρητες και ήρθε η Κιέβο να τον εντάξει στον δυναμικό της και στη Serie A, σε μια σειρά ανακατατάξεων με συνιδιοκτησίες παικτών. Κι από την Κιέβο, την επόμενη χρονιά, το ενδιαφέρον μεγαλύτερων συλλόγων. Ο Ατσέρμπι πραγματοποιεί το όνειρό του: «Με τιμά το ενδιαφέρον της Ίντερ και της Γιούβε, αλλά είμαι από μικρό παιδάκι Μίλαν και το είδωλό μου ήταν ο Γουεά.» Ο Φρατντσέσκο ήταν ακόμα και οργανωμένος οπαδός του συλλόγου και η επιλογή του το καλοκαίρι του 2012 είναι οι ροσονέρι. Η Μίλαν αγοράζει το 50% από την Κιέβο και το υπόλοιπο παραμένει στην Τζένοα. Ένα δυσάρεστο γεγονός όμως, απειλεί την καριέρα του. Ο πατέρας του πεθαίνει από καρδιά λίγους μήνες πριν την μεταγραφή του στη Μίλαν. Όπως εκμυστηρεύεται ο ίδιος, με τον πατέρα του έχει μια περίεργη σχέση αγάπης-μίσους. Ο πατέρας του είναι αυτός που τον σπρώχνει συνεχώς, προκαλώντας συχνά τις αντιδράσεις του γιου του. “Όταν υπέγραψα με την Τζένοα, του έβαλα το συμβόλαιο μπροστά στα μούτρα του”, θα δηλώσει.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/06/imago0011043965h-2048x1390.jpg)
Αγνώριστος εμφανισιακά και αγωνιστικά στη Μίλαν
Ο θάνατός του όμως τον επηρεάζει πολύ και ο νεαρός Ιταλός χάνει τον δρόμο του. Ο Ατσέρμπι δεν ήταν ποτέ κάποιος που μασάει τα λόγια του. Περιγράφει τι έγινε το 2013 σε συνέντευξή του στη Λα Ρεπούμπλικα και τη μάχη που έδωσε με την κατάθλιψη. «Στη Μίλαν έπιασα πάτο. Δεν είχα κανένα κίνητρο να παίξω. Απλώς έπινα». Ο Ατσέρμπι είχε πάρει το 13 του Νέστα, αλλά ήταν μια προσβολή προς το νούμερο και τον παίκτη. Δεν ήταν σε θέση να προσφέρει απολύτως τίποτα, με τον ίδιο να παραδέχεται ότι πήγαινε σε προπονήσεις κομματάκι σουρωμένος. Δεν κάνει ζωή αθλητή, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για την μπάλα. Μετά από ένα σκάρτο εξάμηνο, όπου αγωνίζεται συνολικά σε δέκα παιχνίδια, η Μίλαν δίνει το 50% που έχει στην Τζένοα. Η Τζένοα με τη σειρά της τον στέλνει και πάλι στην Κιέβο, όπου και κλείνει τη σεζόν 2012-13. Η Σασουόλο είναι αυτή που πιστεύει στον Ατσέρμπι και τον αποκτά. Όταν όμως κάνει τα καθιερωμένα ιατρικά τεστ, κάποια περίεργα αποτελέσματα στις εξετάσεις αίματος οδηγούν σε περαιτέρω εξετάσεις. Το σοκ έρχεται. Ο Ατσέρμπι έχει καρκίνο στον αριστερό όρχι.
«Αν ένιωσα φόβο; Σταμάτησα να φοβάμαι πριν 6 χρόνια», λέει στην ίδια συνέντευξη για τα όσα πέρασε. Πράγματι, ο Ατσέρμπι κάνει επέμβαση αφαίρεσης όγκου και επιστρέφει στην ομάδα και τις προπονήσεις. Σκεφτόταν τι θα κάνει αν η αρρώστια επανέρθει. «Θα το αντιμετωπίσω ξανά», λέει στον εαυτό του. Λίγους μήνες αργότερα, χρειάζεται να το αποδείξει. Σε ένα τεστ αντιντόπινγκ τα αποτελέσματα είναι εκτός ορίων. Ο ίδιος λέει ότι προφανώς και δεν έχει ντοπαριστεί. Τα υψηλά επίπεδα των ορμονών που εντοπίζονται, τελικά οφείλονται στον καρκίνο που έχει επανέλθει και πάλι, αυτή τη φορά δεξιά. Νέα μάχη, αυτή τη φορά με χημειοθεραπείες για περίπου 2,5 μήνες. Μπαίνει σε έναν άλλον κόσμο, τον κόσμο των καρκινοπαθών. Τον περιγράφει ως ένα μέρος πόνου, αλλά και κουράγιου. Οι συμπαίκτες του και όσοι είναι γύρω από την ομάδα της Σασουόλο εντυπωσιάζονται από τη δύναμη που δείχνει. Τότε θα δημιουργήσει και μια στενή σχέση με τον γιατρό της ομάδας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/06/imago0023408772h-2048x1061.jpg)
Τα γραμμένα μηνύματα στα πόδια του Ατσέρμπι
«Ο καρκίνος μου έσωσε τη ζωή», δηλώνει και δεν το λέει προκλητικά. «Ακούγεται παράδοξο, αλλά αυτή η ασθένεια με βελτίωσε ως άνθρωπο. Έδιωξε τις τύψεις, άρχισα να κοιτάω γύρω μου. Απομάκρυνα καθετί αχρείαστο και αρνητικό από τη ζωή μου, μαζί και τις ψευδαισθήσεις. Σταμάτησα να κάνω μεγάλα όνειρα και επικεντρώθηκα στους απλούς στόχους». Μια σχεδόν τελειωμένη καριέρα μπαίνει σε σειρά. Η ζωή του Ιταλού σέντερ μπακ αλλάζει. Οι νύχτες ποτού και οι έξοδοι σταματούν. Προσέχει τη διατροφή του, κόβει το αλκοόλ, κάνει συνεδρίες ψυχανάλυσης μέσω Internet με έναν ειδικό στη Μόντενα. Τα καταφέρνει και επιστρέφει. Η Σασουόλο τον περιμένει, και το “λιοντάρι” γυρίζει. Το παρατσούκλι που έδωσε στον εαυτό του, λίγο αφότου ο μικρός Ελία πέθανε από καρκίνο. Ένα παιδί που γνώρισε κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς του και τον άγγιξε για πάντα. «Πέθανε δίνοντας τη μάχη σαν λιοντάρι», λέει για τον μικρό του φίλο και κάπως έτσι πήρε κι ο ίδιος το όνομα. Το λιοντάρι της Σασουόλο από τον Οκτώβριο του 2015, μέχρι και τον Ιανουάριο του 2019 παίζει ασταμάτητα, αγγίζοντας σχεδόν το ρεκόρ του Χαβιέρ Ζανέτι. 149 σερί ματς. Πιο δυνατός από ποτέ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/06/imago0036890554h-2048x1565.jpg)
Το καλοκαίρι του 2018 έρχεται η δεύτερη μεγάλη ευκαιρία για τον Ατσέρμπι να παίξει σε υψηλότερο επίπεδο. Έχει ήδη πει όχι στη Λέστερ του Ρανιέρι, ενώ αργότερα είπε όχι και στη Ζενίτ του Μαντσίνι. Θεωρούσε ότι έπρεπε να ανταποδώσει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων της Σασουόλο και γι’ αυτό έμεινε για αρκετό καιρό, δεν θέλει να στενοχωρήσει τον φίλο του γιατρό της Σασουόλο. Όταν πλέον έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, κάνει το επόμενο βήμα. Η Λάτσιο τον αποκτά κι αυτός μετακομίζει στην πρωτεύουσα. Ο Λοτίτο τον είχε στο στόχαστρο για παρτενέρ του ντε Φράι, αλλά η πώληση του τελευταίου τον έφερε ως αντικαταστάτη του. Αρκετοί ήταν αυτοί που είχαν αμφιβολίες για το αν ο Ατσέρμπι θα τα καταφέρει. Το σερί που όπως είπαμε ξεκίνησε το 2015, και ολοκληρώθηκε εξαιτίας μιας δεύτερης κίτρινης με τη Νάπολι (είναι εντυπωσιακά λίγες οι κάρτες που παίρνει για κεντρικό αμυντικό) στις 20/1/2019, έδωσε την απάντηση σε όλους. Ο Ατσέρμπι έγινε ηγετική μορφή στη Λάτσιο.
Τρεις φουλ σεζόν σε μια πραγματικά καλή ομάδα, με τον ίδιο να ξεχωρίζει για το πάθος και την προσφορά του. Κάπως έτσι επέστρεψε και στις κλήσεις της εθνικής Ιταλίας. Παράλληλα, κέρδισε και τους δύο μοναδικούς τίτλους της καριέρας του. Ένα κύπελλο και ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας. Βασικός στην πορεία της Λάτσιο στο κύπελλο του 2019, εμποδίζοντας Μίλαν και Αταλάντα να σκοράρουν. Βασικός και στο Σούπερ Καπ με τη Γιουβέντους. Σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στον πρώην, πλέον, προπονητή του τον Σιμόνε Ιντζάγκι. Και γι’ αυτό, όταν ο Ιντζάγκι αποχώρησε οριστικά από τη Λάτσιο για να γίνει προπονητής στην Ίντερ, ο Ατσέρμπι θεώρησε χρέος του να τον ευχαριστήσει με ένα μήνυμα στα social media. «Σε ευχαριστώ Μίστερ για τα τρία χρόνια που περάσαμε μαζί. Με ήθελες πολύ και με έκανες να νιώσω σημαντικός, με την εμπιστοσύνη σου σε μένα. Έδωσα τα πάντα για να στο ανταποδώσω.»
Ο Ατσέρμπι μπορεί να έχει ξεπεράσει τον καρκίνο, αλλά ο ίδιος παραμένει στον ίδιο ξεχωριστό κόσμο των καρκινοπαθών. Για χρόνια συνεχίζει να στηρίζει ανθρώπους, να τους επισκέπτεται, να τους ακούει να του λένε τα όσα δύσκολα περνούν. Όσο ήταν στη Σασουόλο πήγαινε συχνά και συναντούσε παιδιά με διάφορα προβλήματα, περνώντας χρόνο μαζί τους. Είναι χαρακτηριστική μια φωτογραφία που τον δείχνει να φτιάχνει… σημαδούρες, μαζί με ένα νεαρό παλικάρι. Η εθνική Ιταλίας είχε επισκεφτεί ένα νοσοκομείο παίδων στη Ρώμη πριν το ματς με την Ελλάδα το περασμένο φθινόπωρο. Σε κάποια στιγμή, ο υπεύθυνος τύπου ενημέρωσε τον Ατσέρμπι ότι το λεωφορείο της ομάδας πρέπει να αποχωρήσει. Δεν το σκέφτηκε ούτε λεπτό. «Ας φύγει, θα πάρω ταξί. Δεν πρόκειται να φύγω, αν δεν μιλήσω με όλα τα παιδιά», είπε στον άνθρωπο της Ομοσπονδίας. Στήριξε φυσικά και τον Σίνισα Μιχάιλοβιτς, στην περιπέτεια του τελευταίου με τον καρκίνο και φυσικά ήταν από τους πρώτους που ευχήθηκε στον Δανό Κρίστιαν Έρικσεν της Δανίας μετά τα όσα έγιναν. Η μάχη με τον καρκίνο τον γέμισε με ενσυναίσθηση.
Και φυσικά, δεν παύει να είναι και σκληρός με τον εαυτό του όταν πρέπει. Πριν λίγο καιρό ήταν ο κύριος υπεύθυνος σε μια ήττα στο ντέρμπι με τη Ρόμα, όταν έκανε το λάθος που έφερε το πρώτο γκολ της των αντιπάλων. Η βραδιά του ήταν γενικά κακή κι ο ίδιος είπε ότι είχε ενοχλήσεις και πόνους. Δεν το χρησιμοποίησε ως δικαιολογία. Το αντίθετο, είπε ότι έπρεπε να βγει ως αλλαγή και ήταν λάθος να πιστεύει ότι θα έκανε μεγαλύτερο καλό παραμένοντας μέσα. Έτσι κι αλλιώς, οι εμφανίσεις του αριστεροπόδαρου σέντερ μπακ, η προσωπικότητά του και η ποιότητά του, τον έχουν κάνει να ξεχωρίζει εδώ και χρόνια στη Λάτσιο. Δικαιούται και κακά ματς.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/06/imago1003135672h-2048x1365.jpg)
Οι Ιταλοί μετά τη νίκη επί της Τουρκίας
Ο Ατσέρμπι έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις όμως και στην εθνική Ιταλίας, αντικαθιστώντας επάξια τον Τζόρτζιο Κιελίνι, όσο ο τελευταίος έλειπε λόγω τραυματισμού. Η εμπειρία στο Euro είναι κάτι μοναδικό και ο ίδιος δήλωσε ότι δεν θα πάει απλώς για να συμπληρώνει την αποστολή. Προς το παρόν πάντως, όσο ο Μαντσίνι δεν δοκιμάζει τρεις αμυντικούς και όσο οι παλιοσειρές Μπονούτσι-Κιελίνι είναι υγιείς, ο Ατσέρμπι δεν μπορεί να λογίζεται ως βασικός στην προσπάθεια της Ιταλίας στο φετινό Euro. Ξεπέρασε τους προσωπικούς του δαίμονες, ξεπέρασε τη μάχη με τον καρκίνο, έφτασε να παίζει σε υψηλό επίπεδο. Και δευτερόλεπτο να μην αγωνιστεί, θα είναι και πάλι ένας αληθινός νικητής. Κι ας μην υπάρχει αυτή η ερμηνεία της νίκης στο λεξικό.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Ίντερ: Οπαδοί άφησαν κουτί με ψιλά έξω από τα γραφεία ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την πώληση του Λουκάκου (vid)
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2021-08/inter.jpg.webp?itok=lcmgD1o4)
Την δυσαρέσκεια και την οργή τους κατά την διοίκηση της Ίντερ, εξέφρασαν οι οπαδοί της ομάδας, για την απόφαση να πουληθεί τόσο ο Ασράφ Χακίμι αλλά και ο Ρομέλου Λουκάκου.
Κατά τη διοίκηση της Ίντερ φαίνεται πως είναι οι οπαδοί της ομάδας, για την απόφασή της να παραχωρήσει στην Τσέλσι τον Ρομέλου Λουκάκου. Ο Βέλγος επιθετικός βρίσκεται μια «ανάσα» από την επιστροφή του στους «μπλε» κι αυτό δεν φαίνεται πως άρεσε και ιδιαίτερα στους φίλους των «νερατζούρι».
H διοίκηση του ιταλικού συλλόγου, είχε υποσχεθεί στον κόσμο πως παίκτες όπως ο Λουκάκου ή ο Χακίμι δεν θα αποχωρούσαν από το Μιλάνο. Ωστόσο, ο Χακίμι πουλήθηκε στην Παρί Σεν Ζερμέν, έναντι 70 εκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να δοθεί οικονομική ανάσα στα ταμεία της ομάδας και ο Λουκάκου ετοιμάζεται να φορέσει ξανά τα «μπλε».
Θέλοντας να δείξουν την οργή τους οι οπαδοί της Ίντερ, άφησαν έναν κουβά με ψιλά μπροστά από τα γραφεία της ομάδας, στέλνοντας με αυτόν τον τρόπο ένα μήνυμα κατά της κινεζικής διοίκησης.
twitter (https://twitter.com/GuarroPas/status/1423654008246390793?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1423654008246390793%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fserie%2F2032061%2Finter-opadoi-afisan-koyti-me-psila-exo-apo-ta-grafeia-os-endeixi)
gazzetta.gr
Οπαδοί της Ίντερ κόντρα στην πώληση του Λουκάκου: «Οι υποσχέσεις είναι για να τηρούνται»
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2021-08/lukaku_1.jpg.webp?itok=KEGtYvw8)
Οι οπαδοί της Ίντερ κρέμασαν πανό έξω από τα γραφεία των Νερετζούρι ζητώντας από τη διοίκηση να μην προχωρήσει η πώληση του Ρομελού Λουκάκου στην Τσέλσι.
Η Τσέλσι παίζει... all in για τον Ρομελού Λουκάκου και ανεβαίνει στα 130 εκατομμύρια ευρώ για να επιστρέψει ο Βέλγος στο Λονδίνο. O 28χρονος επιθετικός σύμφωνα με τα ρεπορτάζ έχει αποδεχθεί την πρόταση να φορέσει και πάλι τη φανέλα των Μπλε, αλλά ο τελικός λόγος ανήκει στην Ίντερ.
Οι οπαδοί των Νερατζούρι δεν θέλουν ούτε να σκέφτονται το ενδεχόμενο αποχώρησης του καλύτερου παίκτη της ομάδας για την περασμένη σεζόν. Εκείνου, δηλαδή, που με 24 γκολ και 10 ασίστ υπήρξε καταλυτικός παράγοντας για την επιστροφή των Νερατζούρι στο Σκουντέτο.
Εξέφρασαν, μάλιστα, την αντίθεσή τους με χαρακτηριστικό τρόπο και... προειδοποίησαν τη διοίκηση. Κρέμασαν πανό έξω από τα γραφεία της ομάδας στο Μιλάνο και ζήτησαν να μην προχωρήσει η πώληση του Βέλγου.
twitter (https://twitter.com/TuttoMercatoWeb/status/1422953737463676931?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1422953737463676931%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fserie%2F2031350%2Fopadoi-tis-inter-kontra-stin-polisi-toy-loykakoy-oi-yposheseis-einai-gia-na)
«Κύριοι της διοίκησης... προσοχή, οι υποσχέσεις πρέπει να τηρούνται», ήταν το αναγραφόμενο περιεχόμενο. H Ίντερ βρίσκεται σε αναστάτωση μετά το απροσδόκητο μπάσιμο της Τσέλσι και οι επόμενες ώρες είναι κρίσιμες για το πού θα αγωνίζεται ο Λουκάκου την επόμενη σεζόν.
Η Τσέλσι είχε αγοράσει τον Λουκακού το 2011 αντί 15 εκατομμυρίων ευρώ, παραχωρήθηκε κατά σειρά δανεικός σε Γουέστ Μπρομ και Έβερτον, η οποία τον αγόρασε το 2014 αντί 35,3 εκατομμυρίων ευρώ.
gazzetta.gr
Αυτοί τώρα είναι αντιπροεδρικοί;Γκρινιάρηδες;Θέλουν το κακό της Ίντερ;
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/06/zan.jpg?w=873&ssl=1)
Ο Ζανέτι, οι Ζαπατίστας και η Ίντερ
Ο απελθών αγέραστος αρχηγός της Ίντερ Χαβιέρ Ζανέτι, εκτός από μεγάλη παιχτούρα ήταν και ένας πολιτικοποιημένος άνθρωπος. Από τη στιγμή που βρέθηκε στο Μιλάνο έφτιαξε ένα ίδρυμα στην Αργεντινή με τη γυναίκα του για την κοινωνική ενσωμάτωση και εκπαίδευση των παιδιών από τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις της Αργεντινής. Όμως, το μεγαλύτερό του παράσημο είναι ότι έπεισε την Ίντερ να υποστηρίξει τον αγώνα των Ζαπατίστας στο Μεξικό.
Μετά από μια επίθεση του Μεξικανικού στρατού στις θέσεις των Ζαπατίστας στα σύνορα Μεξικού-Γουατεμάλας στις αρχές του 2005, ο Ζανέτι πείθει την Ίντερ να στείλει €5.000 στους Ζαπατίστας, να πληρώσει ένα ασθενοφόρο και να τους δώσει ποδοσφαιρικό εξοπλισμό. Τα χρήματα συγκεντρώθηκαν από τα πρόστιμα που πλήρωναν οι παίχτες της Ίντερ για παραβιάσεις του εσωτερικού κανονισμού. Στο γράμμα που συνόδευε τη βοήθεια, ο Ζανέτι έγραψε:
‘Πιστεύουμε σε έναν καλύτερο κόσμο, ένα μη παγκοσμιοποιημένο κόσμο, εμπλουτισμένο με τις πολιτιστικές διαφορές και τα έθιμα όλων των ανθρώπων. Αυτός είναι ο λόγος που θέλουμε να σας υποστηρίξουμε σε αυτόν τον αγώνα να διατηρήσετε τις ρίζες σας και να πολεμήσετε για τα ιδανικά σας’.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/06/zan-1.jpg?resize=536%2C357&ssl=1)
Ο αρχηγός των Ζαπατίστας Subcomandante Marcos απάντησε σε αυτήν την κίνηση με ένα γράμμα στον Μάσιμο Μοράτι προσωπικά, ευχαριστώντας τον και προτείνοντας κάτι σουρεάλ, ένα φιλικό ματς μεταξύ Ίντερ και επίλεκτων Ζαπατίστας. Αρχικά η Ίντερ δέχτηκε και ο Μάρκος αποκάλυψε τα σχέδιά του σε ένα δεύτερο γράμμα, που δε μου πάει καρδιά να το κόψω (είναι μεγάλο, αλλά αξίζει):
25 Μαΐου 2005
Δον Μάσιμο,
Λάβαμε ένα γράμμα σας στο οποίο μας ενημερώνετε ότι η ποδοσφαιρική σας ομάδα, Internazionale F.C., αποδέχτηκε την αδερφική πρόκληση που σας κάναμε. Εκτιμούμε την καλοσύνη και την ειλικρίνεια της απάντησής σας.
Σας ενημερώνω ότι εκτός από το ότι είμαι ο εκπρόσωπος τύπου των Ζαπατίστας, τοποθετήθηκα μετά από ομόφωνη απόφαση πρώτος προπονητής και επικεφαλής των Διαγαλαξιακών Σχέσεων της ποδοσφαιρικής ομάδας των Ζαπατίστας (βασικά, στην πραγματικότητα κανείς άλλος δεν ήθελε τη δουλειά). Με αυτήν την ιδιότητα πρέπει, μάλλον, να χρησιμοποιήσω αυτό το γράμμα ώστε να κανονίσω τις λεπτομέρειες για το παιχνίδι.
Ίσως, για παράδειγμα, να προτείνω ότι αντί του να περιοριστούμε σε ένα παιχνίδι, να γίνουν δύο. Ένα στο Μεξικό και ένα άλλο στην Ιταλία ή ένα εντός και ένα εκτός έδρας. Και να παίξουμε για το τρόπαιο που θα γίνει γνωστό στον κόσμο ως ‘Το Πόζολ (σσ. Παραδοσιακό κιούπι των Αζτέκων) της Λάσπης’.
Και ενδεχομένως θα πρότεινα σε εσάς το παιχνίδι το οποίο θα παιχτεί στο Μεξικό και θα είστε φιλοξενούμενοι, να διεξαχθεί στο Ολυμπιακό στάδιο του ’68 του Μεξικού, στην ομοσπονδιακή περιοχή της Κοαουΐλα και τα έσοδα από τα εισιτήρια να δοθούν στους παραστρατιωτικούς στο Λος Άλτος του Τσιάπας που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους… Και ίσως να συμφωνήσουμε, δεδομένου του ότι θα είστε ήδη στο Μεξικό, να διοργανώσουμε ένα δεύτερο παιχνίδι στη Γκουαδαλαχάρα και τα έσοδα να διατεθούν ώστε να παραχθεί νομική υποστήριξη στους alter–mundistas, άδικα φυλακισμένους στις φυλακές αυτής της επαρχίας του Μεξικού και στους πολιτικούς κρατούμενους σε όλη τη χώρα…
Και ίσως, αν συμφωνείτε, για τους αγώνες στο Μεξικό οι Ζαπατίστας να απευθυνθούν στο Ντιέγο Αρμάντο Μαραντόνα και να του ζητήσουν να είναι διαιτητής, στους Χαβιέρ Ελ Βάσκο Αγκίρε και Χόρχε Βαλδάνο για να είναι βοηθοί (ή επόπτες) και στο Σόκρατες, μέσο από τη Βραζιλία, να είναι 4ος. Ενδεχομένως να καλέσουμε και δύο διαγαλαξιακούς που ταξιδεύουν με Ουρουγουανικό διαβατήριο: Εδουάρδο Γκαλεάνο και Μάριο Μπενεντέτι να κάνουν φάση με φάση σχολιασμό για τη Διαγαλαξιακή Τηλεόραση του Συστήματος των Ζαπατίστας (‘η μόνη τηλεόραση που διαβάζεται’). Στην Ιταλία ο Τζιάνι Μίνα και ο Πέδρο Λουΐς Σούγιο μπορούν να είναι σχολιαστές.
Και ίσως, για να διαφοροποιηθούμε από τη χρήση της γυναίκας ως αντικείμενο που προωθείται στα ποδοσφαιρικά παιχνίδια και στις διαφημίσεις, οι Ζαπατίστας θα ζητήσουν από την εθνική κοινότητα γκέυ και λεσβιών και ειδικά από τραβεστί και τρανσέξουαλ, να οργανωθούν και να διασκεδάσουν τους ‘σεβάσμιους’ με πιρουέτες ομογενών κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών στο Μεξικό…
Ίσως για να ισορροπήσουμε το εμφανές μειονέκτημά σας κάπως, θα σας δώσω μερικές μυστικές πληροφορίες. Για παράδειγμα η ομάδα των Ζαπατίστας θα είναι μεικτή (δηλαδή, θα υπάρχουν άντρες και γυναίκες), παίζουμε με τις αποκαλούμενες ‘μπότες του ανθρακωρύχου’ (έχουν ατσάλι στα δάχτυλα, γι’ αυτό τρυπούν τις μπάλες). Σύμφωνα με τους κανόνες και τα έθιμά μας το παιχνίδι τελειώνει μόνο εάν δε μείνει κανένας όρθιος από οποιαδήποτε ομάδα (δηλαδή έχουν πολύ μεγάλη αντοχή). Η ομάδα των Ζαπατίστας μπορεί να ενισχυθεί κατά το δοκούν (δηλαδή, οι Μεξικανοί ‘Μπόφο’ Μπαυτίστα και Μαριμπέλ ‘Μαριγκόλ’ Ντομίνγκεζ μπορούν να εμφανιστούν στην ενδεκάδα, αν το δεχτούν). Έχουμε σχεδιάσει στολές χαμαιλέοντα (αν χάνουμε, μαύρες και μπλε ρίγες εμφανίζονται στις φανέλες μπερδεύοντας τους αντιπάλους, τον διαιτητή και τους οπαδούς). Επίσης εξασκούμαστε, με σχετική επιτυχία, σε δύο νέα συστήματα: τη maquiña avanti fortiori (σημείωση: μεταφρασμένη σε γαστριμαργικούς όρους θα ήταν κάτι μεταξύ πίτσας και σάντουϊτς γουακαμόλε) και τη ‘maquiña caracoliña con variante intensa’ (σημείωση: ισοδύναμο με σπαγγέτι με βραστά φασόλια, αλλά κατεστραμμένο).
Με όλα αυτά (και μερικές άλλες εκπλήξεις), μπορούμε, ενδεχομένως, να επαναστατικοποιήσουμε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, και τότε, ίσως, το ποδόσφαιρο να μην είναι απλώς μπίζνες, και να γίνει ξανά ένα ψυχαγωγικό παιχνίδι. Ένα παιχνίδι φτιαγμένο, όπως είπατε και εσείς πολύ σωστά, από αληθινά αισθήματα.
Ίσως… Παρ’ όλα αυτά, αυτό είναι απλώς για να επιστρέψουμε σε εσάς, στην οικογένειά σας, στους άντρες και τις γυναίκες της Ίντερ και στους νερατζούρι οπαδούς την εκτίμηση και το θαυμασμό μας προς εσάς (παρόλο που σας προειδοποιώ ότι μπροστά από το τέρμα, δε θα υπάρχει ούτε οίκτος, ούτε συμπόνοια).Όσα για τα υπόλοιπα, καλά… ίσως… αλλά…
Εντάξει. Υγεία και ας είναι το πράσινο, άσπρο και κόκκινο που ντύνει της αξιοπρέπειά μας σύντομα να βρει τον εαυτό του και στις δύο χώρες.
Από τα βουνά του Νότιο-Ανατολικού Μεξικού,
Subcomandante Insurgente Marcos
(σχεδιάζοντας συστήματα στο μαυροπίνακα και διαφωνώντας με τον Ντουρίτο επειδή αυτός επιμένει ότι αντί από το παραδοσιακό 4-2-4, πρέπει να παρουσιάσουμε ένα 1-1-1-1-1-1-1-1-1-1, το οποίο, λέει, μπερδεύει τον αντίπαλο)
ΥΓ. Για τη Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, τη Ρεάλ Μαδρίτης, τη Μπάγερν Μονάχου, την Οσασούνα, τον Άγιαξ, τη Λίβερπουλ και την ομάδα της Φερατερία Γκονσάλες: Συγγνώμη, αλλά έχω αποκλειστικό συμβόλαιο με την Εσεταλεένε.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/06/sub-interista.jpg?resize=480%2C360&ssl=1)
Οι Ζαπατίστας δρουν από το 1994 στην επαρχία Τσιάπας του Μεξικού. Χρησιμοποιώντας τα λόγια του Ζανέτι, ‘τους υποστηρίζω διότι η αλληλεγγύη δε γνωρίζει χρώμα, θρησκεία ή πολιτική θέση. Αυτές οι κοινότητες παλεύουν για να αναγνωριστεί η κουλτούρα τους όπως και μια διαφορετική μορφή οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης, επιβίωσης και ταυτότητας. Όσο για το Subcomandante Marcos, πολεμάει για να δώσει πίσω ζωή και αξιοπρέπεια στους προ-Κολομβιανούς πληθυσμούς του Μεξικού. Είναι ένας στρατιώτης των ηττημένων της γης, των ξεχασμένων, των μη αναγνωρισμένων που έχουν μάθει να μην παραιτούνται ποτέ, υπό καμία συνθήκη’.
Τα φιλικά τελικά δεν έγιναν, λόγω πιέσεων των χορηγών και αρκετών οπαδών της Ίντερ που ανήκαν παραδοσιακά στο συντηρητικό κομμάτι του Ιταλικού Βορρά. Η εκτίμηση όμως του Subcomandante για το Ζανέτι θεμελιώθηκε. Δύο βδομάδες πριν ο ‘εμβληματικός αρχηγός’ των Ζαπατίστας ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την ηγεσία τους, λίγες βδομάδες μόλις μετά από την ανακοίνωση του Ζανέτι ότι αποχωρεί από το ποδόσφαιρο. Μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά με τον τρόπο που ορίζεται η φιλία στη Λατινική Αμερική, θα μου επιτρέψετε το ρομαντισμό να πω πως όχι.
sombrero.gr
-
16 Αυγούστου 1991 γεννιέται η Ντιλέτα Λεότα, στην Κατάνια, στην Σικελία.
Απο Σέριε Β... στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Απο την εκπομπή Diletta Gol εν έτει 2016 κάτι σαν το λεπτό προς λεπτό, με συνδέσεις όπου έμπαινε γκολ στην δεύτερη κατηγορία, πήρε επ'ώμου το Καμπιονάτο απο το 2018 για το DAZN και το ανέβασε επίπεδα, μιας και τα τελευταία χρόνια, αγωνιστικά, το πρωτάθλημα δεν είναι όπως παλιά.
Οι μυημένοι και οι ταγμένοι στο Καμπιονάτο, παρακολουθούμε απο τα πρώτα βήματα.
Τριανταρίζει το Ντιλετάκι!
(https://scontent.fskg4-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/p960x960/236224726_4343152462405522_6913436930161828907_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-5&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=j0X9-VRHTlIAX_3OloM&_nc_oc=AQmujBhoWHQ3aMTa3HjflbIBzGxDFQ3RseZ09Iw4zbuYUwDkXZBQSNf46az6mwzxbBE&_nc_ht=scontent.fskg4-1.fna&oh=c7551e028b9d5cc2109044bef6c3207a&oe=6140DA47)
Dieci
-
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/08/borja-valero-centro-storico-lebowski-1511638-800x400.jpg)
Ο ηγέτης της Φιορεντίνα τα παράτησε όλα και παίζει σε ομάδα που διοικείται από οπαδούς
Λίγες εβδομάδες μετά την ανακοίνωση για το τέλος της καριέρας του, ο Μπόρχα Βαλέρο ετοιμάζεται να αρχίσει μια νέα στα τοπικά πρωταθλήματα της Τοσκάνης.
Ο Ισπανός χαφ αγάπησε την Ιταλία, στην οποία έπαιξε τα τελευταία… αρκετά χρόνια με Φιορεντίνα και Ιντερ. Ακόμη περισσότερο, βέβαια, αγάπησε τη Φλωρεντία και γι’ αυτό αποφάσισε με την οικογένειά του να μείνουν μόνιμα εκεί. Αν δεν έφτανε αυτό για να αγαπήσουν ακόμη περισσότερο τον Μπόρχα Βαλέρο οι Τοσκανοί, τους έδωσε κι άλλο λόγο. Και είναι τόσο ωραίος ώστε να τον συμπαθήσουν ακόμη περισσότεροι και οι οπαδοί των άλλων ομάδων.
Τι έκανε, λοιπόν, ο Ισπανός; Ανακοίνωσε ότι… επιστρέφει στη δράση. Και όχι με οποιαδήποτε φανέλα αλλά με αυτή της ομάδας Centro Storico Lebowski. Ομάδα που πήρε το όνομά της, όπως εύκολα μαντεύει κανείς, από την ταινία του 1998 The Big Lebowski. Είναι μια ομάδα που αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα της Τοσκάνης και διοικείται από τους οπαδούς της. Από την ημέρα της ίδρυσής της, το 2010, μέχρι και σήμερα, αυτό δεν αλλάζει. Κουμάντο κάνουν οι οπαδοί.
Παράλληλα, όμως, κάνουν κι άλλα πράγματα. Φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες, πηγαίνουν σε σπίτια όσων έχουν ανάγκη για να βοηθήσουν σε ό,τι χρειάζονται κλπ. Πριν λίγο καιρό, μάλιστα, προχώρησαν στην… ανάπλαση μιας περιοχής σε προάστιο της Φλωρεντίας, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλα τα μικρά παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο. Μια κίνηση που έκανε τον Μπόρχα Βαλέρο να πάρει τη μεγάλη απόφαση, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος. Ερωτηθείς για τους λόγους, όταν έγινε γνωστή η… μεταγραφή του, έδωσε την εξής απάντηση…
«Αποδέχθηκα αυτή την πρόκληση επειδή με αναγνωρίζω στις αξίες που προωθούν αυτά τα παιδιά. Ημουν πεπεισμένος ότι θα έπαιζα ακόμη ένα χρόνο στη Φιορεντίνα για να αποχαιρετούσα τους οπαδούς όπως έπρεπε. Στο γήπεδο. Τα πράγματα εξελίχθηκαν αλλιώς όμως. Στην Centro Storico Lebowski είδα ενθουσιασμό, οργάνωση, με αναγνώρισα, όπως προανέφερα, στις αξίες τους.
Αυτό που έκαναν στην περιοχή San Frediamo, φτιάχνοντας το πάρκο για να παίζουν τα μικρά παιδιά, ήταν εκπληκτικό. Είναι κάτι που επιτρέπει στα παιδιά να ζήσουν αυτό το σπορ χωρίς να χάσουν την ανθρωπιά τους. Εγώ, για παράδειγμα, μεγάλωσα σε προάστιο της Μαδρίτης. Δεν υπήρχε τίποτα, ήταν δύσκολο να βρεις γήπεδο για να παίξεις. Και κάποια πράγματα, όπως αυτό, δεν τα ξεχνάς… Είπα, επομένως, στα παιδιά της Centro Storico Lebowski ότι είμαι έτοιμος να παίξω.
Δεν έκανα αυτή την επιλογή για να παίξω όμως. Δεν την έκανα επειδή μου λείπει το ποδόσφαιρο. Πήρα αυτή την απόφαση για να δώσω δημοσιότητα στη δουλειά που κάνουν αυτά τα παιδιά. Να μάθουν όλοι τι κάνουν αυτοί οι τύποι βάζοντας την καρδιά τους και, με τον τρόπο τους, λίγη τρέλα επίσης».
Πηγή: Italians
repress.gr
-
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/08/PELLISSIER-e1555092525791-990x557-1-800x400.jpg)
Κιέβο Βερόνα: Διαλύθηκε ο ιστορικός σύλλογος, και ο αρχηγός της ίδρυσε την FC Chievo 1929!
Τα οικονικά προβλήματα των τελευταίων χρόνων είχαν μεγαλώσει πολύ και το χτύπημα ήρθε: Η ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία αποφάσισε την αποβολή της Κιέβο Βερόνα από τη Serie B. Εκείνη τη στιγμή, ήταν φανερό το τι θα ακολουθούσε. Και η επιβεβαίωση ήρθε.
Παρά τις προσπάθειες της διοίκησης, η οποία προσέφυγε και στο Ανώτατο δικαστήριο της ιταλικής Ολυμπιακής Επιτροπής, το μοιραίο επιβεβαιώθηκε: Πτώχευση. Διάλυση. Η Κιέβο Βερόνα όχι απλά αποβλήθηκε από τη Serie B, αλλά δεν έγινε δεκτή ούτε στη Serie D. Γεγονός που αποτέλεσε το τελειωτικό χτύπημα.
Η εταιρεία λύθηκε λόγω των οικονομικών προβλημάτων, άρα έπαψε να υπάρχει. Η Κιέβο, η ομάδα των θαυμάτων επί Λουίτζι Ντελ Νέρι, δεν υπάρχει πια. Η Κιέβο που έκανε ζημιές σε Γιουβέντους, Μίλαν, Ιντερ, Ρόμα, Λάτσιο, Νάπολι, είναι οριστικά ανάμνηση. Η Κιέβο που έπαιζε με.. 5.000 οπαδούς πάντα, αφού δεν υπήρχαν περισσότεροι, δεν υφίσταται. Η Κιέβο, όμως, θα ξαναγεννηθεί…
Αυτό δεν είναι… ρομαντισμός, αλλά η πραγματικότητα. Ο Σέρτζιο Πελισιέ, ο ιστορικός αρχηγός της, εγγυάται γι’ αυτό. Και είχε ήδη αρχίσει δουλειά καιρό τώρα, αφού έβλεπε πού πήγαινε το πράγμα. Ετσι, αποφάσισε να ιδρύσει την FC Chievo 1929. Μια εταιρεία που νομικά κατοχυρώθηκε ακόμη σαν… αδερφή εταιρεία της Κιέβο. Πράγμα που σημαίνει ότι μέσω της Κιέβο 1929 τα «ιπτάμενα γαϊδούρια» θα επιστρέψουν.
Δεν θα είναι ούτε εύκολο, ούτε γρήγορο. Θα επιστρέψουν όμως. Πετυχαίνοντας ακόμη ένα, το μεγαλύτερό τους, θαύμα…
Πηγή άρθρου: Italians.gr
repress.gr
-
Ήταν 19 Απριλίου 1989 όταν η Μίλαν των Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ και Μπαρέζι κέρδιζε με 5-0 τη Ρεάλ στον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Η πιο όμορφη στιγμή του αγώνα όμως έλαβε χώρα στο 6ο λεπτό, όταν ο διαιτητής διέκοψε για λίγο το ματς...
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/10/milan.jpg?w=1000&ssl=1)
Η μέρα που οι οπαδοί της Μίλαν τραγούδησαν για τους οπαδούς της Λίβερπουλ
Το βράδυ της 19ης Απριλίου του 1989 η Μίλαν φιλοξένησε στο Σαν Σίρο τη Ρεάλ Μαδρίτης στον επαναληπτικό ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Στο 6ο λεπτό ο Βέλγος διαιτητής Αλέξις Πονέτ διέκοψε τον αγώνα, πήρε τη μπάλα στα χέρια του και ζήτησε ενός λεπτού σιγή από όλους τους παρευρισκόμενους. Τέσσερις μόλις ημέρες πριν στο Σέφιλντ, στο 6ο λεπτό του αγώνα Λίβερπουλ-Νότιγχαμ Φόρεστ για το Κύπελλο Αγγλίας, ο διαιτητής διέκοπτε το παιχνίδι λόγω των γεγονότων που έμειναν στην ιστορία ως “η τραγωδία του Χίλσμπορο” και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 96 οπαδοί της Λίβερπουλ.
Όρθιοι στις θέσεις τους οι 73.000 φίλαθλοι της Μίλαν υποδέχτηκαν την απόφαση αυτή με παρατεταμένο χειροκρότημα το οποίο μερικά δευτερόλεπτα αργότερα μετατράπηκε σε τραγούδι, το αγαπημένο τραγούδι των φιλάθλων της Λίβερπουλ, το “You will never walk alone”, το οποίο αν και χιλιοτραγουδισμένο είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχει ακουστεί ξανά από τα στόματα οπαδών για χάρη κάποιων αντιπάλων οπαδών.
Με το τέλος του λεπτού το παιχνίδι συνεχίστηκε κανονικά, η Μίλαν διέσυρε τη Ρεάλ με 5-0 και το περιστατικό ξεχάστηκε σε μεγάλο βαθμό αλλά ευτυχώς όχι ολοκληρωτικά. Έχουν περάσει πάνω από δυο δεκαετίες από τότε και η υπέροχη αυτή κίνηση εξακολουθεί να μνημονεύεται στα διάφορα αφιερώματα για την τραγωδία, μαζί με την πληροφορία ότι έξω από το γήπεδο, πριν το ξεκίνημα του αγώνα, διανεμόταν στους Ιταλούς φιλάθλους χαρτιά με τους στίχους του τραγουδιού.
sombrero.gr
El Sombrero
-
"Λένε συχνά ότι οι Ιταλοί ζοριζόμαστε στην Ευρώπη. Σήμερα ο πραγματικός χρόνος του αγώνα ήταν μόνο 48 λεπτά. Είναι πολύ λίγο. Μιλάμε πολύ, σφυρίζουμε πολύ και έτσι χάνεται η ένταση του αγώνα. Αν θέλουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί στην Ευρώπη πρέπει να το διορθώσουμε αυτό. Από εμάς εξαρτάται. Από τις διαμαρτυρίες μας και από τους διαιτητές μας." (Στέφανο Πιόλι, μετά το χθεσινό Γιούβε-Μίλαν)
Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο, στη Σέριε Α σφυρίζονται κατά μ.ο. 28 φάουλ/αγώνα. Στην Πριμέρα 27. Στη Μπουντεσλίγκα 24. Στην Πρέμιερ Λιγκ 21.
Στη Σούπερ Λιγκ; 34.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/242549774_10160010768755931_3618775281691732754_n.jpg?_nc_cat=108&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=ItIfD3Ue_YoAX_FvvXf&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=1451574934e40fbb8fb9dad01cb6ee70&oe=61729EE8)
El Sombrero
-
67 χρόνια μετά τον παππού του, 36 χρόνια μετά τον μπαμπά του και 25 χρόνια πριν τον γιο του, ο Ντανιέλ Μαλντίνι ξεκίνησε για πρώτη φορά βασικός με τη Μίλαν και σκόραρε κιόλας.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/p960x960/242881018_10160019485945931_2363523197885807558_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-5&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=ZJbaSZfTsKIAX8PrUph&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=f0dd4ebc5448a9be59d89383797fad23&oe=617669C7)
El Sombrero
Κάθε γενιά της Μίλαν έχει τον Μαλντίνι της.
-
H 84χρονη Τζιανκάρλα, έφτασε στο γήπεδο δυό ώρες πριν τον αγώνα της Ιντερ με την Αταλάντα.
Η Τζιανκάρλα, είναι κάτοχος εισιτηρίου διαρκείας της Ίντερ, απο το 1986.
Italian Football TV - IFTV
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/242898550_4469503083103792_2790877308326139584_n.jpg?_nc_cat=105&_nc_rgb565=1&ccb=1-5&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=TqKiZmUv4OUAX9EFP2c&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=d1e094977b4cf31be37733f968c23709&oe=6176FB69)
Dieci
-
Ο ΜΑΧΗΤΗΣ Μπρούνο Τσιρίλο! 🇮🇹🙌👏
«Σήμερα για μένα μετά από αρκετό καιρό σκοταδιού, καταφέρνω να βρω λίγο από το φως.
Ήταν δύσκολα μα επιτέλους επιστρέφει σιγά-σιγά η κανονικότητα. Είμαι πάντα ένας μαχητής, κατάφερα να φτάσω και να εκπληρώσω όλα τα όνειρά μου. Κάνοντας απίστευτες θυσίες και χωρίς ποτέ να τα παρατήσω. Όταν αποφάσισα να σταματήσω το ποδόσφαιρο, δεν φανταζόμουν ότι με περίμενε μία από τις πιο δύσκολες προκλήσεις της ζωής μου.
Κατάθλιψη και κρίσεις πανικού.
Είμαι εδώ να σας διηγηθώ ότι σιγά-σιγά και μετά από μία μεγάλη προσπάθεια, βγαίνω από κάτι που δεν εύχομαι ούτε στον χειρότερο εχθρό μου.
Άλλαξε η ζωή μου.
Έχασα όλες τις βεβαιότητές μου, φοβόμουν να κάνω οτιδήποτε, έκανα παράλογες σκέψεις και χωρίς να το θέλω, θα έχω πληγώσει άτομα κοντινά σε εμένα γιατί δεν ήμουν πια ο εαυτός μου.
Μην εγκαταλείπετε τη μάχη. Να είστε δυνατοί. Παλέψτε. Ζητείστε βοήθεια και κυρίως όποιος είναι δίπλα (στο άτομο που έχει πρόβλημα) να ψάξει να καταλάβει τι συμβαίνει και να βοηθήσει».
Τεράστιος!
📷 𝗣𝗵𝗼𝘁𝗼 𝗰𝗿𝗲𝗱𝗶𝘁𝘀 Eurokinissi
Gazzetta.gr
-
Η ανακοίνωση των ultras της Μίλαν για την coreo που συγκλόνισε την Ιταλία (vid)
Οι οργανωμένοι οπαδοί των Ροσονέρι εξήγησαν την απόφασή τους
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/11/2021110804.jpg)
Το ντέρμπι της Μίλαν με την Ιντερ δεν είχε νικητή στον αγωνιστικό χώρο, αλλά είχε εκπληκτική ατμόσφαιρα στις εξέδρες, με την coreo των ultras των Ροσονέρι να ξεχωρίζει.
Ηταν ένα πολύ ωραίο ντέρμπι, με τρελό ρυθμό και πολλές και μεγάλες φάσεις. Και ήταν, παράλληλα, ένα ντέρμπι με εκπληκτική ατμόσφαιρα στις εξέδρες. Εκεί όπου οι οπαδοί και των δύο ομάδων έδωσαν ρεσιτάλ, τόσο πριν την έναρξη όσο και κατά τη διάρκεια του ματς. Τόσο οι ultras της Μίλαν, όσο και αυτοί της Ιντερ εντυπωσίασαν με τον παλμό τους και τις coreo, αλλά αυτή των Ροσονέρι ξεχώρισε. Δεν είναι και ό,τι πιο συνηθισμένο, άλλωστε, σε ντέρμπι η coreo να μην έχει καμία σχέση με το παιχνίδι. Καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Κι όμως, αυτό έκαναν οι οργανωμένοι οπαδοί της Μίλαν και ξεχώρισαν. Συγκίνησαν.
Οι ultras των Ροσονέρι αφιέρωσαν την coreo στους γιατρούς που έδωσαν μάχη με τον κορονοϊό και σε όσους έχασαν τη ζωή τους. Και μία μέρα μετά, αφού κέρδισαν το χειροκρότημα όλων, αποφάσισαν να εξηγήσουν αυτή την επιλογή τους. Οπως ανέφεραν, λοιπόν, σε σχετική ανακοίνωση, η απόφαση είχε παρθεί πάρα πολύ καιρό πριν. «Αυτή η coreo ουσιαστικά δημιουργήθηκε πριν 1,5 χρόνο. Οταν η Ιταλία έχανε καθημερινά τόσους πολλούς ανθρώπους λόγω της πανδημίας. Εκείνες τις εβδομάδες που άντρες και γυναίκες προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να σώσουν όσες περισσότερες ζωές γίνεται. Τότε, λοιπόν, είπαμε στους εαυτούς μας το εξής: Την ημέρα που θα επιστρέψουμε στο γήπεδο, αυτοί θα είναι οι πρωταθλητές που θα ευχαριστήσουμε».
Από το πρωί στο Σαν Σίρο
Και όντως τους ευχαρίστησαν. Με μια coreo για την οποία οι ultras της Μίλαν, όπως αναφέρουν στην ανακοίνωση, άρχισαν να δουλεύουν από τον Αύγουστο. Από όταν έγινε η κλήρωση του πρωταθλήματος. Και χθες Κυριακή (7/11), την ημέρα του αγώνα, 150 άτομα ήταν από το πρωί στο Σαν Σίρο, στην curva Sud, κάνοντας έναν τελευταίο έλεγχο, ώστε όλα να πάνε καλά. Και πήγαν…
twitter (https://twitter.com/fotos_ultras/status/1457451104405426178?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1457451104405426178%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fitalians.gr%2Fultras%2F13944%2Fi-anakoinosi-ton-ultras-tis-milan-gia-tin-coreo-pou-sygklonise-tin-italia-vid%2F)
italians.gr
Ο οπαδός που ακολουθεί την ομάδα του στις μικρότερες κατηγορίες 84 χρόνια
Η ποδοσφαιρική ζωή του Φραντσέσκο Μαλτζέρι έχει αμέτρητα χιλιόμετρα και 8 κούπες
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/11/2021110505.jpg)
Οπαδός σημαίνει αγάπη για την ομάδα και στήριξη σε αυτή ακόμη κι αν δεν έχει στον ήλιο μοίρα και ο Φραντσέσκο Μαλτζέρι είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Οταν κάποιος είναι 96 ετών, υποθέτουμε πως αυτό που θέλει είναι να έχει μια ήρεμη ζωή. Να είναι με τους δικούς του ανθρώπους και να περνάει καλά, ήρεμα, χαλαρά. Να νιώθει τη ζεστασιά τους. Τι γίνεται, όμως, αν ένας 96χρονος τα βρίσκει όλα αυτά στο γήπεδο, δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα; Ακόμη και αν χρειάζεται να κάνει μέσα σε μία μέρα… 1200 χιλιόμετρα για αυτή; Απαντάμε: Γίνεται ο γηραιότερος οπαδός της Ευρώπης και αυτός με τη μεγαλύτερη… οπαδική προϋπηρεσία. Και τα μετάλλια του, η επιβράβευσή του για αυτό, δεν είναι οι τίτλοι. Τα πωταθλήματα, οι επιτυχίες στην Ευρώπη, οι φιέστες. Αλλά η αναγνώριση των οπαδών όλων των άλλων ομάδων και η αγάπη προς το πρόσωπό του σε όλα τα ιταλικά γήπεδα. Ακόμη κι αν σε κάποια από αυτά έχει βρεθεί… μόνος του στο πέταλο για να υποστηρίξει την ομάδα του.
Ολα τα παραπάνω είναι ένα απόσπασμα από τη ζωή του Φραντσέσκο Μαλτζέρι. Αυτό είναι το όνομά του, αλλά στην Ιταλία τον ξέρουν όλοι σαν Nonno Ciccio. Ο «παππούς Τσίτσιο», ο 96χρονος οπαδός της Φότζια που την ακολουθεί εδώ και… 84 χρόνια! Και το «84 χρόνια» δεν είναι υπερβολή αλλά η πραγματικότητα.
«Γεννήθηκα στο Sant’Agata στην Πούλια, ήμουν 11-12 ετών, το 1937, και θυμάμαι τις συζητήσεις για τους παικταράδες που είχε η Φότζια. Ηθελα να τους δω, ήμουν περίεργος και έτσι, μαζί με έναν φίλο μου, “έκλεψα” από έναν θείο μου το μηχανάκι του ένα πρωί Κυριακής. Σκεφτόμουν “θα καταφέρω να επιστρέψω;”. Κάναμε 50 χιλιόμετρα για να φτάσουμε στο γήπεδο χωρίς να ξέρουμε ποιοι ήταν οι παίκτες και ποια τα χρώματα της Φότζια. Νικήσαμε 3-0 όμως στο τέλος, οπότε όλα καλά», έχει διηγηθεί για το πώς άρχισε η αγάπη του για τη Φότζια. Αν και το «όλα καλά» είναι σχετικό, γιατί όπως είπε δεν γλίτωσε τις… καρπαζιές από τον θείο του, όταν κατάλαβε τι είχαν κάνει με το μηχανάκι.
(https://italians.gr/wp-content/uploads/2021/11/ciccio.jpg)
Πάντα μόνος και με το αυτοκίνητό του
Αυτό, όπως είπε, έγινε το 1937. Από τότε έχουν περάσει 84 χρόνια και ο Φραντσέσκο Μαλτζέρι, στα 96 του πλέον, παραμένει στις επάλξεις. Πριν πέντε μέρες, άλλωστε, ήταν στο γήπεδο της Πιτσέρνο για να δει την ομάδα του, η οποία είναι στη Serie C. Κατηγορία που ο «παππούς Τσίτσιο» γνωρίζει καλύτερα από όλους. Οπως και τη Serie B ή τη Serie D. Τη Serie A, είναι η αλήθεια, δεν την έζησε όσο θα ήθελε. Αυτό, όμως, δεν επηρεάζει στο ελάχιστο την αγάπη του για τη Φότζια. Οπως δεν μειώνει στο ελάχιστο την αγάπη του για τους οπαδούς όλων των ομάδων.
Οπου πάει, σε οποιοδήποτε γήπεδο, εντός ή εκτός έδρας, έχει μαζί του πάντα ένα πανό. «Pace tra ultras», δηλαδή «ειρήνη ανάμεσα στους ultras», γράφει αυτό. Και αυτό είναι κάτι που το θέλει όσο τίποτα άλλο, όπως έχει πει μέσα στα χρόνια μιλώντας στον ιταλικό Τύπο, ο οποίος τού έχει κάνει διάφορα αφιερώματα. Αφιερώματα στα οποία υπογραμμίζεται πάντα ένα πράγμα: Το πώς λατρεύει να ακολουθεί την ομάδα του εκτός έδρας… μόνος του. Αυτός και το αυτοκίνητό του. Αυτό με το οποίο έκανε κάποτε 600 χιλιόμετρα για να πάει στην Κατάνια και άλλα τόσα για να επιστρέψει. Και αν έπρεπε να κάνει άλλα τόσα, είναι δεδομένο ότι θα τα έκανε με χαρά.
Ο πόλεμος στην Αφρική και ο… Ζέμαν
Αυτή που νιώθει πάντα εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, έχοντας ζήσει και την άλλη πλευρά. Τον πόλεμο, τη στρατιωτική αποστολή στην Αφρική όπου τον είχε στείλει το φασιστικό καθεστώς όταν ήταν μόλις 17 ετών. «Φύγαμε στις 18:00 το απόγευμα από τη Φότζια, η καρδιά μου έκλαιγε συνεχώς. Ημουν ο μοναδικός γιος των γονιών μου. Εκαναν πέντε χρόνια να με δουν. Στην Αφρική ζήσαμε καταστάσεις που δεν ξεχνάω, ακόμη κι αν ήθελα να ξεχάσω δεν θα μπορούσα. Επέστρεψα, τελικά, στην Ιταλία το 1945. Και δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά μου όταν είδα ξανά τους δικούς μου ανθρώπους, τους φίλους μου. Και φυσικά την ομάδα», είπε πριν λίγους μήνες.
Και ετοιμάστηκε για τη φετινή σεζόν, όπου έχει μεγάλους στόχους: «Εχω πανηγυρίσει οκτώ φορές με τη Φότζια, 8 κούπες. Πρωταθλήματα ή κύπελλα μικρότερων κατηγοριών. Θέλω να πανηγυρίσω φέτος για 9η, θέλω την άνοδο στη Serie B. Τώρα άλλωστε έχουμε τον Ζέμαν, οπότε μπορώ να είμαι αισιόδοξος. Οπως ήταν αυτός έκπληκτος όταν με είδε ξανά μετά από τόσα χρόνια»…
italians.gr
-
Ο Δανός φωτογράφος Γιαν Γκράρουπ βρισκόταν στο Σουδάν για να καλύψει τις πλημμύρες στην περιοχή και συνάντησε ένα παιδάκι με μια διαλυμένη φανέλα του Μπαλοτέλι από τη σεζόν 2016-17. Η φανέλα είχε τρυπήσει και είχε μπαλωθεί πολλές φορές. Ο φωτογράφος, οπαδός κι αυτός της Μίλαν, του ζήτησε τη φανέλα και του υποσχέθηκε ότι θα του δώσει μια ολοκαίνουρια. Η Μίλαν ενημερώθηκε και τοποθέτησε τη φανέλα στο Μουσείο της στο Μιλάνο, ενώ παράλληλα ενίσχυσε οικονομικά τα παιδιά της χώρας μέσω της UNICEF. Ο Γκράρουπ δήλωσε: «Δεν μπορώ να περιγράψω πόσες φορές στα ταξίδια μου έχω δει παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο για να ξεφύγουν από τον πόλεμο, την πείνα και τις καταστροφές στον κόσμο».
(https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/268141797_10160169150170931_2344215898704801844_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=qBf-CE1FwfEAX_rEykR&_nc_ht=scontent.fath4-2.fna&oh=00_AT8sv12AwzAc9zaWlC1LhUuF_FVt_CXvi3NNS2kaF7hw_A&oe=61C1FE4E)
(https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/268310153_10160169150470931_6023372989620110371_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=8VdXi1R3YCEAX8G4gP3&_nc_ht=scontent.fath4-2.fna&oh=00_AT8BAJdWHXEHf6mfz2oKnnRTGKOl1w3jswwW_eq_5NKywA&oe=61C3096B)
El Sombrero (https://el-gr.facebook.com/sombrerogr/posts/10160169153500931?__tn__=-R)
Οι φωτογραφίες εδώ:
https://www.acmilan.com/en/news/photogallery/club/2021-12-16/mondo-milan-museum-jan-grarup-s-donation-to-the-rossoneri
El Sombrero
-
"To Σαν Σίρο ήταν το σπίτι μου. Ο πατέρας μου έπαιξε εδώ, εγώ έπαιξα εδώ, ο γιος μου παίζει εδώ. Αν μιλήσουμε για αναμνήσεις, ποιος μπορεί να νιώσει πιο πληγωμένος από μένα με μια αλλαγή έδρας; Το Σαν Σίρο έγινε θρυλικό εξαιτίας των κατορθωμάτων των ομάδων και των παικτών που έπαιξαν σ'αυτό. Αν θέλουμε η Μίλαν και η Ίντερ να γυρίσουν στην κορυφή του ευρωπαικού ποδοσφαίρου και να γράψουν νέες, σπουδαίες σελίδες στην ιστορία τους, πρέπει να πάμε σε νέο γήπεδο. Δεν υπάρχουν εναλλακτικές. Δεν θέλω να διαγράψω ένα υπέροχο παρελθόν, θέλω απλά να κοιτάξω μπροστά."
(Πάολο Μαλντίνι)
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/270721455_10160191470315931_6928891040960545151_n.png?_nc_cat=102&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=tKBLvup05n8AX9pxmMl&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT_g549OHcBnWqir83-l--mS67yC_fxRIO85RRezsHb1UA&oe=61D847C1)
El Sombrero
Ένα σχόλιο από κάτω
Όταν ο πιο εμβληματικός παίκτης στην ιστορία της Μίλαν δείχνει με τα λόγια του ότι τον ενδιαφέρει και η πρόοδος της Ίντερ, βλέπουμε τι χαώδης διαφορά νοοτροπίας και επιπέδου υπάρχει σε σχέση με το ελληνικό "να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα". Υγιής η αντιπαλότητα των δύο ομάδων, απαραίτητο για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο να επιστρέψουν στην κορυφή. Κι αυτό πράγματι μόνο μ ένα νέο γήπεδο μπορεί να συμβεί.
-
Στον εξίσου μαγικό κόσμο του ιταλικού ποδοσφαίρου, οι τοπικές υγειονομικές αρχές απαγόρευσαν στη Μπολόνια να παίξει λόγω κρουσμάτων. Επειδή όμως η Σέριε Α δεν ενέκρινε την αναβολή κανενός αγώνα, η Ίντερ έπρεπε, βάσει κανονισμού, να ταξιδέψει ως εκεί, να βγει στο γήπεδο και να περιμένει 45' για να της κατοχυρωθεί ένα ματς που το πιθανότερο είναι πως θα διεξαχθεί κανονικά στο μέλλον, αφού η υπόθεση θα πάει στα δικαστήρια. Σαν να μην έφτανε όλο αυτό, για να περάσει η ώρα οι παίκτες της έπαιξαν διπλό και μετά από ένα σκληρό τάκλιν ο Ντιμάρκο αποχώρησε τραυματίας!
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/271436667_10160201495830931_8362775749167293512_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-5&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=SUZwhfNX1AEAX9ARCce&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AT8vVkHhwFldZArrWSjQmCzj0hUYwUTFxNi5fhp_nI6qxg&oe=61DC0C5E)
El Sombrero (https://el-gr.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160201495835931/?type=3&theater)
-
Ρόμα: Για πρώτη φορά στον πάγκο ο 17χρονος Δημήτρης Κεραμίτσης
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2022-01/dimitris_keramitsis_1.jpg.webp?itok=_H16nTa4)
Ο 17χρονος Έλληνας αμυντικός, Δημήτρης Κεραμίτσης, βρίσκεται για πρώτη φορά στον πάγκο της Ρόμα για την αναμέτρηση κόντρα στην Κάλιαρι για την 22η αγωνιστική της Serie A.
H σημερινή ημέρα (16/1) θα μείνει αξέχαστή στον Δημήτρη Κεραμίτση. Οι πολλές απουσίες στα μετόπισθεν της Ρόμα οδήγησαν τον Ζοσέ Μουρίνιο να επιλέξει τον 17χρονο κεντρικό αμυντικό να καθίσει στον πάγκο για την αναμέρτρηση με την Κάλιαρι στο «Olimpico» για την 22η αγωνιστική της Serie A.
Ο νεαρός Έλληνας ποδοσφαιριστής λόγω των απουσιών των Κρις Σμόλινγκ, Ρότζερ Ιμπάνιες και Μπράιαν Κριστάντε είναι τρίτη λύση για το κέντρο της άμυνας των Ρωμαίων πίσω από τους Μάρας Κουμπούλα και Τζιανλούκα Μαντσίνι.
Ο Δημήτρης Κεραμίτσης άρχισε να μαθαίνει το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες του Άρη, συνέχισε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, μετέπειτα στον ΠΑΟΚ και σε ηλικία 14 ετών επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του στις ΑΜΣ Πανοράματος, Θερμαϊκό Θέρμης και ΑΕ Κρήνης.
Τον Αύγουστο του 2021 μετά από δοκιμή στις ακαδημίες της Έμπολι τον εντόπισε η Ρόμα και τον ενέταξε στις ακαδημίες της. Ο 17χρονος στόπερ έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του προπονητή του Αλμπέρτο Ρόσι και φέτος μετράει οκτώ συμμετοχές στην Primavera, με την ομάδα του να βρίσκεται στην κορυφή, 8 βαθμούς μπροστά από τη 2η Κάλιαρι. Ο Κεραμίτσης δεσμεύεται με τους Ρωμαίους μέχρι το 2024.
gazzetta.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/02/Webp.net-resizeimage-15.jpg?w=850&ssl=1)
Για τα παιδιά
Αν η Ιταλία είναι μια ιδιαίτερη χώρα, η Νάπολη είναι μια ακόμα πιο ιδιαίτερη πόλη, ένα όμορφο χάος. Μια πόλη που συνδυάζει την σκληρότητα της εγκληματικότητας με την καθημερινή ανθρωπιά ενός μέρους που μοιάζει να είναι ξεχασμένο από το χρόνο. Όλα τα άσχημα, αλλά και τα θετικά αυτής της πόλης είναι ακόμα πιο εμφανή στον φανατικό κόσμο της τοπικής ομάδας.
Όπως ο… Santa Claus έρχεται τα Χριστούγεννα κι ο Άη-Βασίλης την Πρωτοχρονιά, έτσι και στην Ιταλία η γιαγιά Μπεφάνα εμφανίζεται τα Θεοφάνεια. Κάνει κι αυτή το ίδιο πράγμα με τους συναδέλφους της, μοιράζει δώρα στα παιδιά. Τον Γενάρη που μας πέρασε ανήμερα των Θεοφανείων, οι παίκτες της Νάπολι πήγαν στη Νισίδα (που ναι βγαίνει από το ελληνικό “νησίδα”) απέναντι από τη Νάπολη, εκεί που υπάρχουν φυλακές ανηλίκων. Ο Χάμσικ, ο Μάρτενς και ο Παβολέτι έδωσαν μερικές στιγμές χαράς στους νεαρούς που πολύ γρήγορα στη ζωή τους πήραν έναν κακό δρόμο.
https://www.facebook.com/watch/?v=378280232860874
Και αν αυτή ήταν μια ωραία πρωτοβουλία, τότε αυτό που ακολούθησε στην πόλη της Νάπολης ήταν ακόμα πιο όμορφο. Ο Ρέινα και ο Ινσίνιε πήγαν σε ένα νοσοκομείο παίδων και έκαναν δώρα σε παιδιά που νοσηλεύονται εκεί, ειδικά σε αυτά της ογκολογικής κλινικής. Μαζί όμως πήγαν και οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας. Άνοιξαν ένα πανό που έγραφε “Αγαπητή Μπεφάνα, μαζί με τα δώρα φέρε και υγεία στα παιδιά” και στη συνέχεια έμειναν εκεί απ’ έξω φωνάζοντας συνθήματα. Όχι υπέρ της Νάπολι, αλλά υπέρ των παιδιών. “Πάμε παιδιά, μην το βάζετε κάτω”, “Είμαστε πάντα μαζί σας” και άλλα, πάντα στο ίδιο ύφος. Τα καπνογόνα και τα “φόρτσα ραγκάτσι” δημιούργησαν μια γηπεδική ατμόσφαιρα, με τις φωνές να φτάνουν στα μικρά παιδιά που νοσηλεύονται.
Το βασικότερο όμως είναι ότι δεν μιλάμε για κάποιο μεμονωμένο γεγονός. Οι Ultras της Curva B έχουν βοηθήσει ενεργά και άλλες φορές, με τον δικό τους τρόπο. Τον Οκτώβριο σε συνεργασία με μια τοπική οργάνωση, έκαναν πραγματικότητα το όνειρο του μικρού Αλέσιο που βρίσκεται στην ογκολογική κλινική. Ο μικρός επισκέφτηκε το Σαν Πάολο για τον αγώνα Νάπολι-Έμπολι και εκεί τον… ανέλαβαν οι φανατικοί
Κάπου στα 30″, όλοι σιωπούν και ο Αλέσιο ξεκινάει το σύνθημα
Ο Αλέσιο δεν είδε απλά από κοντά το 2-0 της αγαπημένης του ομάδας ντυμένος στα χρώματά της. Οι φανατικοί τον πήραν ανάμεσά τους, είδε τον αγώνα από το πέταλο και το καλύτερο και πιο συγκινητικό ήταν όταν τον άφησαν να ξεκινήσει ένα σύνθημα, σαν αρχηγός της εξέδρας. Αφού οι υπόλοιποι άρχισαν το τραγούδι, ο Αλέσιο πήρε στα χέρια του μια σημαία της ομάδας και την κράδαινε σαν το πιο σημαντικό λάβαρο του κόσμου τραγουδώντας μαζί τους.
How can we wear our smiles
With our mouths wired shut
‘Cause you stopped us from singing
The Editors – Smokers Outside the Hospital Doors (https://www.youtube.com/watch?v=FAAljzFRk14)
sombrero.gr
-
Ολοκληρώθηκε εχθές η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος της 3ης κατηγορίας της Ιταλίας με τη Σουντιρόλ, τη Μόντενα και τη Μπάρι να τερματίζουν πρώτες στους ομίλους τους και να κερδίζουν την απ'ευθείας άνοδο στη Serie B.
(Εδώ είναι το σημείο που αποχωρούν οι φυσιολογικοί άνθρωποι, όσοι δεν έχουν πιει καφέ, όσοι ανακάλυψαν τυχαία το Σομπρέρο πρόσφατα και σκέφτηκαν "α, για μπάλα λένε αυτοί, ας μπω να δω κάνα σχόλιο για το ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός" και όσοι βλέπουν τη φράση «ανάλυση συστήματος διεξαγωγής» και ασυναίσθητα τα δάχτυλα τους μουδιάζουν, η όραση θολώνει ελαφρώς και στο μυαλό τους μουγγοί καλόγεροι χτυπάνε καμπάνες στο ρυθμό του εθνικού ύμνου της Βραζιλίας.)
Οι Ιταλοί, που λέτε, που φυσικά και έχουν ιστορικά ιδιαίτερους δεσμούς με τους Νοτιοαμερικάνους, σκέφτηκαν πως είναι κρίμα να παίζουν 60 ομάδες στη Serie C και να ανεβαίνουν μόνο 3, γι'αυτό αποφάσισαν να προσθέσουν πλέι οφ, να παιχτεί κανένα ματσάκι παραπάνω, να γίνει χουλιαμάς βρε αδερφέ. (Για την ώρα θα ασχοληθούμε μόνο με τα πλέι οφ ανόδου καθώς τα πλέι οφ για τον υποβιβασμό είναι μια ξεχωριστή ιστορία με έναν μαγικό αλγόριθμο που ξεκινάει με τη φράση "Αν η διαφορά της 16ης με τη 19η της βαθμολογίας είναι από εννιά βαθμούς και πάνω, τότε...") Πόσες ομάδες συμμετέχουν στα πλέι οφ ανόδου; 28! Για πόσα εισιτήρια παλεύουν; Για... ένα.
Σε αυτά συμμετέχουν όλες οι ομάδες που τερμάτισαν από τη 2η έως τη 10η θέση των τριών ομίλων αλλά και αυτή που κατέκτησε το Κύπελλο της 3ης κατηγορίας. Σε περίπτωση που η κυπελλούχος είναι ανάμεσα σ'αυτές τις ομάδες έτσι κι αλλιώς, η θέση της πάει στην 11η του ομίλου της (δεν είναι τόσο απλό αλλά σεβόμαστε αυτές τις άγιες μέρες και δεν μπαίνουμε σε εξτρά λεπτομέρειες). Η διαδικασία δεν είναι ίδια για όλους, γιατί αν ήταν ίδια πώς θα απολάμβαναν τις φάτσες όσων προσπαθούν να βγάλουν άκρη, γι'αυτό κάποιες ομάδες ξεκινάνε από την αρχή και κάποιες μπαίνουν πιο μετά.
Στον 1ο και τον 2ο γύρο οι αγώνες είναι μονοί, ορίζονται βάσει της βαθμολογικής θέσης των ομάδων και αν το ματς λήξει ισόπαλο αυτή που τερμάτισε πιο ψηλά προκρίνεται. Στον 3ο και τον 4ο γύρο το σύστημα ξαφνικά αλλάζει, γιατί έτσι γουστάρει, δεν θα μας δώσει και λογαριασμό, και τα ματς γίνονται διπλά και βγαίνουν μετά από διαδικασία κλήρωσης (που επίσης σηκώνει εξτρά ανάλυση, εξού και οι πόντοι στα δεξιά που όπως πιθανόν θα προσέξατε είναι και δεκαδικοί αλλά σεβόμαστε ότι είναι δύσκολη εποχή, μήνας, χρονιά, δεκαετία, ζωή και την προσπερνάμε χάριν συντομίας) αλλά δεν αλλάζει εντελώς, γιατί έτσι πάλι γουστάρει, και σε περίπτωση ισοπαλίας περνάει ξανά αυτή που τερμάτισε ψηλότερα.
Στον 5ο και 6ο γύρο το σύστημα αποφασίζει να κρατήσει τα διπλά παιχνίδια, γιατί έτσι γουστάρει, αλλά να αλλάξει το υπόλοιπο σκέλος, γιατί... οκ, το πιάσατε το νόημα, είναι μπαμπέσικο και κάνει ό,τι θέλει, και να προσθέσει παράταση και πέναλτι σε περίπτωση ισοπαλίας. Ο τελικός νικητής παίρνει το τελευταίο εισιτήριο για τη Serie B ή μπορεί και όχι γιατί Ιταλία είσαι, υπάρχουν αναπάντεχες ενστάσεις, δικαστήρια, χρεοκοπίες, οπότε όλη η παραπάνω προσπάθεια να κατανοήσεις τι παίζει με την όλη φάση και μετά να μείνεις ζωντανός ως το τέλος μπορεί και να αποδειχθεί μάταιη. Σαν τη ζωή.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/279276645_10160383579895931_2168416885122856841_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=1-5&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=H6zKqlyabJoAX8bhnIj&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AT8-LWXhiZ-c_gqpHwFGFwQuuQLeYTj4IIxyb-Tqnfvdcg&oe=6274EA77)
Το παραπάνω σχέδιο από τα φετινά πλέι-οφ είναι ερασιτεχνικό και το έφτιαξε ο μικρός ήρωας @CCalcistica στο twitter. Για όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν κι άλλα (ήμαρτον και έλεος μαζί), ας ρίξουν μια ματιά στη σχετική ενότητα της wikipedia: https://en.wikipedia.org/wiki/Serie_C#Promotion_play-offs
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160383579915931/)
-
Πώς μπορεί ένα χαμένο πέναλτι να αποκτήσει μυθικές διαστάσεις στο μέλλον: Η Σαμπντόρια προηγείται με 1-0 της Τζένοα στο ντέρμπι της πόλης. Οι φιλοξενούμενοι κερδίζουν πέναλτι στο 95'. Ο αρχηγός της Τζένοα, που μετρούσε 24/26 εύστοχες εκτελέσεις στην καριέρα του, παίρνει φόρα και αστοχεί.
Χάρη στην απόκρουση αυτή η Σαμπντόρια κερδίζει το ντέρμπι, ουσιαστικά σώζει την κατηγορία και ταυτόχρονα στέλνει τη μεγάλη της αντίπαλο ακόμα πιο κοντά στον υποβιβασμό! Κι όλα αυτά σε ένα γεμάτο, μοιρασμένο γήπεδο που στο ένα πέταλο έχει πάρτι και στο άλλο κηδεία.
"Οι Ιταλοί λένε πως το Derby della Lanterna είναι ένα ντέρμπι που παίζεται από ιταλικές ομάδες, με μια βρετανική όμως αύρα και λατινοαμερικάνικο πάθος. Κοινώς, ένας τέλειος, σχεδόν ουτοπικός, συνδυασμός για οποιονδήποτε αγαπάει το ποδόσφαιρο."
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/sampdoria-genoa/329243982651935/)
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=2307.msg221087#msg221087
-
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/07/tom2.jpg)
Η νέα αποστολή του Νταμιάνο Τομάσι
Πριν από μερικές εβδομάδες έγιναν στην Ιταλία οι δημοτικές εκλογές που ανέδειξαν τους δημάρχους των επόμενων πέντε χρόνων. Ένα από τα αποτελέσματα που ξεχώρισε ήταν αυτό στο δήμο της Βερόνα, όπου σημειώθηκε μια μεγάλη έκπληξη. Σε μια από τις πιο συντηρητικές πόλεις της χώρας, που παραδοσιακά ψηφίζει ανθρώπους που προέρχονται από τη δεξιά, δήμαρχος αναδείχθηκε ένας ανεξάρτητος που μπορεί να μην κατέβηκε με κάποιο συγκεκριμένο κόμμα αλλά είχε τη στήριξη του κεντροαριστερού συνασπισμού.
Οι τοπικοί αναλυτές πιστεύουν πως μεγάλο ρόλο στο να συντελεστεί αυτή η έκπληξη έπαιξαν δυο πράγματα. Το αλληλοφάγωμα των δυο βασικών υποψηφίων που προέρχονταν από τη δεξιά και το όνομα και το βιογραφικό του ανεξάρτητου υποψηφίου που κατέβηκε ως τρίτη επιλογή, που μπορεί να μην έχει παρελθόν στην πολιτική αλλά έχει σε έναν άλλο τομέα με τον οποίο λατρεύουν να ασχολούνται οι Ιταλοί.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/07/tom4.jpg)
O νέος δήμαρχος της Βερόνα
Ο Νταμιάνο Τομάσι γεννήθηκε σε μια πόλη δίπλα ακριβώς στην πόλη που καλείται τώρα να αναλάβει και στα 16 του εντάχθηκε στις ακαδημίες της Βερόνα. Αν και το όνομα του δεν έχει συνδεθεί ιδιαίτερα με την τοπική ομάδα, τα χρόνια που πέρασε εκεί ήταν κομβικά για την καριέρα του, αφού μαζί της έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Β και έφτιαξε το όνομα του βοηθώντας την να κερδίσει την άνοδο τη σεζόν 1995-96. Εκείνο το καλοκαίρι μετακόμισε στη Ρόμα, του Κάρλος Μπιάνκι τότε, και μαζί της έζησε μια γεμάτη δεκαετία σε ένα Καμπιονάτο που παρακολουθούσε φανατικά όλος ο πλανήτης. Η καλύτερη περίοδος της καριέρας του ήταν σίγουρα η σεζόν 2000-01 όταν η Ρόμα κατέκτησε το πρωτάθλημα με τον ίδιο να έχει κάτι παραπάνω από πρωταγωνιστικό ρόλο κόβοντας και ράβοντας στο χώρο του κέντρου. Εκεί ήταν και το βασίλειο του καθώς μπορούσε να αγωνιστεί σε όλες τις πιθανές θέσεις του, και τις επιθετικογενείς και τις αμυντικογενείς, με την ίδια πάνω-κάτω επιτυχία.
Όπως μνημονεύουν συχνά οι Ιταλοί δημοσιογράφοι, ο Φάμπιο Καπέλο είχε δηλώσει κάποια στιγμή ότι ο Τομάσι ήταν το σημαντικότερο γρανάζι εκείνης της ομάδας που έφτασε ως τον πολυπόθητο τίτλο. “Ήταν σημαντικότερος και από τον Τόττι, τον Μοντέλα, ακόμα και τον Μπατιστούτα”. Οι εμφανίσεις του με τη Ρόμα του άνοιξαν και την πόρτα της εθνικής Ιταλίας και παρ’ότι εκείνα τα χρόνια η ‘Σκουάντρα Ατζούρα’ ήταν γεμάτη ποιότητα και ταλέντο σε όλες τις θέσεις, φόρεσε τη φανέλα της για περισσότερα από πέντε χρόνια και έδωσε το παρών στο Μουντιάλ του 2002 που στο μυαλό των Ιταλών έχει στιγματιστεί από τη διαιτητική σφαγή στο παιχνίδι με τη Νότια Κορέα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/07/imago0000242400h.jpg)
Ο Φάμπιο Καπέλο, που έχει μιλήσει πολλές φορές με κολακευτικά λόγια για το αγωνιστικό του στυλ αλλά και τον χαρακτήρα του, ήταν από τους πρώτους που τον κάλεσαν για να τον συγχαρούν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών
Μετά την ολοκλήρωση του κύκλου του στη Ρόμα δοκίμασε την τύχη του στην Ισπανία, με τη φανέλα της Λεβάντε, και μετά στην Αγγλία, με αυτή της ΚΠΡ, πήγε για μερικούς μήνες στην Κίνα για να ζήσει μια εντελώς διαφορετική εμπειρία ζωής και τελικά έκλεισε την καριέρα του σε μια ερασιτεχνική ομάδα στην περιοχή της Βέρονα, όπου αγωνίζονταν και τα αδέρφια του. Έκλεισε την καριέρα του είπαμε; Τυπικά ναι, ουσιαστικά όχι. Μέχρι και σήμερα στα 48 του (!) ο Τομάσι παίζει ακόμα ποδόσφαιρο εκεί απλά και μόνο για τη χαρά της μπαλίτσας. Με το ίδιο ακριβώς κίνητρο δέχτηκε πριν λίγα χρόνια να βοηθήσει τη μικρούλα Λα Φιορίτα από το Σαν Μαρίνο, παίζοντας μαζί της κάποια παιχνίδια στα προκριματικά των ευρωπαικών διοργανώσεων παρ’ότι είχε μπει για τα καλά στην πέμπτη δεκαετίας της ζωής του.
Ο Νταμιάνο Τομάσι όμως δεν ξεχώρισε μόνο για τα όσα έκανε στον αγωνιστικό χώρο. Τα πεπραγμένα του έξω από τα γήπεδα βοήθησαν αρκετά στο να αποκτήσει αυτό το προφίλ του αγαπητού παίκτη, που για χάρη του μια πόλη αποφάσισε να σπάσει την πολιτική της παράδοση. Η προσωπικότητα και οι κοινωνικές ευαισθησίες του είχαν αναδειχθεί για πρώτη φορά στα τέλη των 90s όταν με δική του πρωτοβουλία όλα τα πρόστιμα που πλήρωναν οι παίκτες της Ρόμα για κάποιο πειθαρχικό παράπτωμα συγκεντρώνονταν και δίνονταν για κάποια φιλανθρωπική δράση. Σύμφωνα με τους Ιταλούς, με αυτόν τον τρόπο μαζεύτηκαν αρκετά χρήματα που διατέθηκαν σε μια ποδοσφαιρική οργάνωση που έφτιαξε γηπεδάκια για μη προνομιούχα παιδιά στο Κόσοβο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/07/tom3.jpg)
Την ίδια περίπου περίοδο δημιούργησε ένα δίγλωσσο σχολείο στην περιοχή της Βερόνα που σήμερα αριθμεί περισσότερα από 300 παιδιά ενώ στον ίδιο αποδίδονται από τα ιταλικά ΜΜΕ κι άλλες φιλανθρωπικές ενέργειες που όμως δεν έχουν επιβεβαιωθεί. Οι διάφορες δράσεις στις οποίες συμμετείχε την εποχή που πρωταγωνιστούσε και στα γήπεδα δεν πέρασαν απαρατήρητες, γι’αυτο και τιμήθηκε δυο φορές με σχετικά βραβεία, το 2000 και το 2002.
Ακόμα και στη χειρότερη στιγμή της καριέρας του, βρήκε ένα τρόπο να ξεχωρίσει. Τέτοιες μέρες του Ιουλίου του 2004 ένας Βορειοιρλανδός αμυντικός της Στόουκ διέλυσε, κυριολεκτικά, το πόδι του σε ένα φιλικό παιχνίδι. Η διάγνωση και μόνο της ζημιάς κάλυπτε μια παράγραφο! Στα 30 του ο Ιταλός μέσος βρέθηκε για μήνες εκτός δράσης, χάνοντας ολόκληρη τη σεζόν. Το επόμενο καλοκαίρι και ενώ η αποθεραπεία του ακόμα συνεχιζόταν ζήτησε να μιλήσει με τη διοίκηση. “Συναντήθηκα με τη Ροσέλα, την κόρη του προέδρου Σένσι, και της είπα ότι θέλω τον τελευταίο χρόνο του συμβολαίου μου με τη Ρόμα να πληρώνομαι μόνο με το βασικό μισθό, δηλαδή 1470 ευρώ το μήνα. Της εξήγησα ότι αυτό είναι το καλύτερο για όλους. Αν δεν παίξω ούτε φέτος, εσείς χάνετε λίγα. Αν παίξω, κερδίζουμε και οι δυο. Αγαπώ το ποδόσφαιρο. Ήθελα να αποδείξω ότι δεν είμαι ξοφλημένος, ότι μπορώ ακόμα να βοηθήσω την ομάδα, κι αυτό ήταν πιο σημαντικό από τα λεφτά.”
Η πρωτοβουλία του αυτή δεν πέρασε στα ψιλά στα Ιταλία. Για χάρη του γράφτηκαν αρκετά αποθεωτικά άρθρα σε εφημερίδες και σάιτ ενώ μέχρι και η εφημερίδα του Βατικανού καταδέχτηκε να κάνει μια αναφορά στις αξίες του Τομάσι. Η κίνηση φυσικά κέρδισε και με το παραπάνω και τους οπαδούς της Ρόμα, γι’αυτό και όταν τελικά επέστρεψε στα γήπεδα, τον Νοέμβριο του 2005 σε ένα παιχνίδι με τη Φιορεντίνα, όλο το Ολίμπικο τον αποθέωνε για αρκετά λεπτά. Ο μόνος τρόπος που μπορούσε να γίνει πιο όμορφη εκείνη η σκηνή ήταν να πανηγυρίσει κι ένα γκολ. Και το έκανε, ανοίγοντας το σκορ του αγώνα, μόλις στο 2ο λεπτό!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/07/tom-768x512.png)
Όντας άνθρωπος που αγαπάει να ασχολείται με τα κοινά, ο Τομάσι δεν περιορίστηκε στα ερασιτεχνικά παιχνίδια την προηγούμενη δεκαετία. Από το 2011 έως το 2020 διετέλεσε πρόεδρος της ένωσης Ιταλών ποδοσφαιριστών, διαδεχόμενος τον Σέρτζιο Καμπάνα που βρισκόταν σε αυτή τη θέση για πάνω από 40 χρόνια! Το έργο του εκεί κρίνεται κάτι παραπάνω από θετικό με σημαντικές παρεμβάσεις σε θέματα όπως οι αποδοχές και η ασφάλεια των ποδοσφαιριστών στις μικρότερες κατηγορίες και το χάσμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των μεγάλων και των μικρών ομάδων, γι’αυτό και αρκετοί του ζητούσαν να παραμείνει για άλλη μια θητεία τουλάχιστον. Σε αντίθεση με τον προκάτοχο του όμως, που σχεδόν είχε βγάλει ρίζες στην καρέκλα, ο ίδιος αρνήθηκε την πρόταση λέγοντας: “Θεωρώ πως είναι σημαντικό να βάζεις ένα χρονικό όριο σε αυτά, γιατί αλλιώς καταλήγεις να χάνεις σιγά-σιγά το κίνητρο σου να κάνεις πράγματα και μένεις απλά προσκολλημένος σε μια θέση εξουσίας.”
Πέντε χρόνια μετά την πρώτη πρόταση που του έγινε να κατέβει υποψήφιος για το δήμο της Βερόνα, ο Νταμιάνο Τομάσι πήρε τελικά τη μεγάλη απόφαση αυτό το καλοκαίρι και οι συμπολίτες του τον στήριξαν ελπίζοντας πως θα φέρει εις πέρας και αυτή την αποστολή που του ανατέθηκε, όπως έκανε για πολλά χρόνια μέσα στα ιταλικά γήπεδα αλλά και αργότερα στα γραφεία της ένωσης ποδοσφαιριστών. Όταν τον ρώτησαν αν θεωρεί τον εαυτό του ιδεαλιστή, η απάνητση του ήταν: “Μου αρέσει να κάνω τις ιδέες μου πράξεις. Κατά βάση είμαι ένας ονειροπόλος που προσπαθεί να πραγματοποιήσει τα όνειρα του.”
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
-
«Θα τα σκοτώσω τα γουρούνια»: Ο επιστάτης που έπνιξε στο αίμα μια κερκίδα γιατί οι φίλαθλοι ούρησαν στην ταράτσα του
«Με προκάλεσαν, δεν άντεξα άλλο...»
(https://i.imgur.com/TOQrfMk.jpg)
Kυριακή 12 Ιουνίου του 1983. Είναι η τελευταία αγωνιστική της Serie B και το Angelo Massimino έχει γεμίσει από 23.00 θεατές, καθώς η Κατάνια υποδέχεται την Περούτζια και με νίκη διεκδικεί την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία για πρώτη φορά έπειτα από 13 χρόνια. Οι γηπεδούχοι, ομάδα που προπονεί ο Τζάνι Ντι Μάρτζιο, πατέρας του πασίγνωστου Ιταλού ρεπόρτερ, Τζανλούκα, έχουν βγει για ζέσταμα και η σέντρα του καθοριστικού αγώνα είναι λεπτά μακριά.
Ο Λορέντζο Μαρίνο, βρίσκεται στην κερκίδα, εκεί όπου πηγαίνει κάθε φορά με τους φίλους του. Ρίχνει μια ματιά γύρω και μέσα στις φωνές του πλήθους έχει κολλημένο το αυτί του στο ραδιοφωνάκι για να ακούσει το ‘λεπτό προς λεπτό’. «Γίνεται χαμός» μεταδίδουν από την εκπομπή, όμως αυτό που θα ακολουθήσει δεν μπορεί να το φανταστεί κανείς.
Την ίδια στιγμή, ο φροντιστής του σταδίου, Άντζελο Γκράσο, μόλις έχει τελειώσει το φαγητό του και παίζει χαρτιά με συγγενείς και φίλους. Μένει σε ένα σπιτάκι μέσα στο γήπεδο, το οποίο του έχει παραχωρήσει ο Δήμος και βρίσκεται ακριβώς κάτω από την Curva των οργανωμένων. Ξαφνικά, κάτι ταράζει την ηρεμία του. Σηκώνεται απότομα από το τραπέζι, ξεκρεμάει από τον τοίχο μια καραμπίνα και βγαίνει έξω. Χωρίς να έχει κάποιον συγκεκριμένο στόχο, αρχίζει και πυροβολεί προς την εξέδρα. Γεμίζει ξανά και ξανά και προκαλεί πανικό εκεί όπου βρίσκονται οι οπαδοί της Κατάνια.
(https://i.imgur.com/3yvz1Dg.jpg)
Τα σκάγια βρίσκουν στο κεφάλι τον 28χρονο, Λορέντζο Μαρίνο, πατέρα δύο παιδιών, ο οποίος χωρίς να προλάβει να καταλάβει τι έχει συμβεί, πεθαίνει ακαριαία. Με τα κανάλια να παίζουν Live την είδηση, ο φόβος και ο τρόμος βρίσκονται παντού και περισσότεροι από 30 άνθρωποι τραυματίζονται. Πιο σοβαρά απ’ όλους ο ξυλουργός, Σαλβατόρε Ραγκούζα, που χτυπήθηκε στο πρόσωπο και το μάτι.
Μέσα σε ένα αδιανόητο σκηνικό, πιο τολμηροί περικυκλώνουν τον Γκράσο και η Αστυνομία τον σταματά πριν κάνει μεγαλύτερο κακό. Σε κατάσταση σοκ ο επιστάτης προσπαθεί να εξηγήσει τι ήταν εκείνο που όπλισε το χέρι του και τον οδήγησε μια επίθεση που φάνταζε πραγματικά ανεξήγητη.
Η ζωή δεν ήταν εύκολη για τον 54χρονο, ο οποίος αφού δεν είχε ποτέ καλή δουλειά, ήταν για 14 σεζόν υπάλληλος στο Massimino σε μια προσπάθεια να βοηθήσει τη γυναίκα και τα 11 παιδιά του. Έμενε σε έναν χώρο με 3 μικρά δωμάτια, μια κουζίνα και ένα εξωτερικό μπάνιο, σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Σύμφωνα με τον ιταλικό Τύπο «υπήρχε μούχλα παντού, κάθε βήμα μύριζε δυστυχία».
Οξύθυμος χαρακτήρας και μέσα σε μια σκληρή καθημερινή κατάσταση, χρειαζόταν απλά μια «σπίθα» για να πυροδοτηθεί. Και αυτή φρόντισαν να του τη ρίξουν εκείνο το μεσημέρι οι οπαδοί της Κατάνια…
Όπως ο ίδιος είπε στους ανακριτές, πετούσαν στο σπίτι του ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Πέτρες, κονσέρβες, σκουπίδια εκτοξεύτηκαν από τους τιφόζι, οι οποίοι είχαν επίσης την ιδέα να ουρήσουν στην ταράτσα του. Αποκορύφωμα ήταν όταν κάποιοι από αυτούς έβγαλαν τα ρούχα τους και κυκλοφορούσαν γυμνοί μπροστά στις κόρες του κάνοντάς τους χυδαίες χειρονομίες.
Το θλιβερό στην όλη κατάσταση ήταν ότι αυτό δεν συνέβαινε για πρώτη φορά. Είχε κάνει καταγγελία, παράπονα στην ομάδα, όμως ποτέ, τίποτα δεν άλλαξε. Μέχρι τη μοιραία Κυριακή.
(https://i.imgur.com/Vku8cXs.jpg)
Η συνέχεια παίχτηκε στις αίθουσες των δικαστηρίων. Ο Εισαγγελέας ζήτησε να του επιβληθεί ποινή φυλάκισης 22 ετών, όμως η δικηγορική εταιρεία, Geraci, που αναφέρεται ως μία από τις πιο γνωστές στην Ιταλία, έκανε εξαιρετική δουλειά με την υπεράσπισή του καθώς όλα τα ελαφρυντικά αναγνωρίστηκαν. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν έπαιξε ρόλο το ότι ο Δικαστής είχε το ίδιο επίθετο με τον θύτη, όμως η απόφαση του Κακουργιοδικείου ήταν 13 έτη.
Από την εξέταση διαπιστώθηκε ότι ο άνθρωπος που έπεσε νεκρός στο γήπεδο, δεν είχε καμία σχέση με τους Ultras και τα όσα έκαναν στην οικογένεια του Γκράσο, ο οποίος πρόλαβε να πυροβολήσει 9 φορές μέχρι να πέσουν πάνω του κόσμος και Αστυνομία.
Η σύζυγος, Βιντσέντζα Φικέρα, 62 ετών δήλωσε ότι είχαν απευθυνθεί στον Δήμο ζητώντας προστασία από την αρμόδια υπηρεσία όμως χωρίς αποτέλεσμα, όπως και ότι αυτού του είδους τα περιστατικά συνέβαιναν από την αρχή του πρωταθλήματος. Κατάθεση έδωσαν και οι διευθυντές της Κατάνια και είπαν ότι στην Curva Sud δεν υπήρχαν τουαλέτες, όπως επίσης ότι έχουν ακούσει πολλές φορές τις απειλές του Γκράσο. «Μια μέρα θα τα σκοτώσω αυτά τα γουρούνια».
(https://i.imgur.com/aQKPukP.jpg)
Σε μια εξέλιξη που φαντάζει ασύλληπτη σε σχέση με το σήμερα, το ματς έγινε. Η Κατάνια με δύο κολλητά γκολ στο δεύτερο μέρος νίκησε με ανατροπή 2-1 την Περούτζια και συνέχισε να διεκδικεί το 3ο εισιτήριο για την Serie A μέσω των play-offs. Τα δύο πρώτα τα είχαν πάρει Μίλαν και Λάτσιο, οι οποίες είχαν υποβιβαστεί έναν χρόνο νωρίτερα εξαιτίας της εμπλοκής τους στο σκάνδαλο Totonero.
Τα play-off έγιναν αργότερα τον Ιούνιο στην Ρώμη και σε μια εντυπωσιακή εκτός έδρας παρουσία των Σικελών τιφόζι στην Αιώνια Πόλη, περισσότεροι από 30.000 πανηγύρισαν τη νίκη με 1-0 κόντρα στην Κόμο όπως και την επιστροφή στην Serie A. Το 1983 ήταν ιστορικό για την Κατάνια για τα όσα πέτυχε η ομάδα, όμως αναπόφευκτα συνδεδεμένο και με την τραγωδία εκείνης της Κυριακής.
«Δεν το ήθελα, δεν φταίω. Με προκάλεσαν, δεν άντεχα άλλο…».
https://menshouse.gr/istories/159958/tha-ta-skotoso-ta-goyroynia-o-epistatis-poy-epnixe-sto-aima-mia-kerkida-giati-oi-filathloi-oyrisan-stin-taratsa-toy
Θυμήθηκα τον μακαρίτη τον Λαγούδη στους Ζωσιμάδες. Νταξ καμία σχέση με τον Ιταλό από πάνω αλλά όταν ήμουν μικρός μου είχε δημιουργήσει μια φοβία. Πιτσιρικάς με τον πατέρα μου ένα πρωινό βολτάραμε μέσα στο γήπεδο και ήταν και κάτι κοπελίτσες που τρέχανε στον στίβο και σταμάτησαν να ξεκουραστούν καθισμένες οκλαδόν και η μια ακουμπούσε ελαφρά με τον ποπό της στην ακρούλα του χορταριού κοντά στο σκάμα. Αμέσως την πήρε πρέφα ο Λαγούδης και με μια φωνή από τα παλιά αποδυτήρια μέσα στην απόλυτη ησυχία ούρλιζε "εεεεεεεεεε μην πατάστε στο χόρτο, φύγε από κειιιιιιιιιιι". Σαν ελατήρια πετάχτηκαν πάνω οι καημένες και εγώ μικρός να απορώ τι διάολο έπαθε αυτός και κάνει έτσι και ο πατέρας να γελάει. Δευτερόλεπτα πιο πριν υπήρχε μια σκέψη στο μυαλό μου όπως σε κάθε παιδί που βρίσκετε κοντά σε έναν αγωνιστικό χώρο, πως είναι να πατάς σε χορτάρι ποδοσφαιρικού γηπέδου; Πως νιώθει ένας ποδοσφαιριστής; Μετά τα ουρλιαχτά μου έφυγε η περιέργεια.
Όπως έλεγε και ο Λάκης ο Στεργίου "Όποιος πατούσε το χόρτο ήταν σαν να του πατούσε την καρδιά".
-
Mια ομάδα από το Τιρόλο στη Serie B και “μιλάει” γερμανικά!
(https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2022/08/278708335_8002752389750373_4636077597401697660_n.jpg)
Η μικρούλα FC Südtirol θα συμμετάσχει για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Serie B και κάνει τη... διαφορά!
Η F.C. Südtirol είναι νεοφώτιστη ομάδα στη δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας. Και που είναι το περίεργο; Ο σύλλογος εδρεύει στο Μπολτσάνο του νότιου Τιρόλο και βρίσκεται στην “καρδιά” της γερμανόφωνης περιοχής του Ιταλικού βορρά. Και όταν λέμε γερμανόφωνη, το εννοούμε!
Το νότιο Τιρόλο έχει πληθυσμό 531.000 κατοίκους και το 69,4% εξ’αυτών έχει ως πρώτη γλώσσα τη γερμανική, το 26,1 την Ιταλική, ενώ περίπου 20.000 κάτοικοι μιλούν μια λατινική διάλεκτο!
Αν μη τι άλλο πρόκειται για μια περιοχή με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, η οποία μετά από χρόνια “μπήκε” και στον ιταλικό ποδοσφαιρικό χάρτη εξαιτίας της F.C. Südtirol.
(https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2022/08/278712503_8002754513083494_3516501917765231676_n-1200x800.jpg)
Στην περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί ανήκει μια μεγάλη γερμανόφωνη περιοχή στην Ιταλία, τότε θα πρέπει να ανατρέξετε στα βιβλία της ιστορίας και χρονολογικά στο τέλος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ιταλία προσάρτησε το Νότιο Τιρόλο από την Αυστροουγγαρία ως “δώρο” από τους συμμάχους για τη συμμετοχή της στον Πόλεμο. Μεγάλη ιστορία, η οποία έλειψε αναίμακτα το 1992 με την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ της Αυστρίας και της Ιταλίας και τη διεύρυνση της αυτονομίας στην περιοχή.
Κλείνει η ιστορική παρένθεση και ανοίγει η ποδοσφαιρική. Η F.C. Südtirol είναι η πρώτη ομάδα του Νοτίου Τιρόλο μετά το 1947 και την Μπολτσάνο (έχει πλέον διαλυθεί), η οποία συμμετέχει σε επαγγελματική κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Ιδρύθηκε το 1995 (συγχωνεύτηκε με την ερασιτεχνική Mίλαντ) και όπως αναφέρεται και στην ιστοσελίδα της (η οποία είναι στα γερμανικά και στα ιταλικά): “είναι ο αθλητικός πρεσβευτής της επαρχίας του Νοτίου Τιρόλο, αλλά και το μοντέλο συνύπαρξης τριών γλωσσικών ομάδων που ζουν στην περιοχή. Μάλιστα στο γήπεδο θα συναντήσετε γερμανόφωνους, ιταλόφωνους και λατινόφωνους οπαδούς, οι οποίοι έχουν όλοι τον ίδιο στόχο. Να εμψυχώσουν την αγαπημένη τους ομάδα”.
(https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2022/08/279274088_8039241722768106_3378192030596008687_n-1200x800.jpg)
Με αργά, αλλά σταθερά βήματα, η FC Südtirol ανέβηκε τις κατηγορίες, έφτασε κοντά στην άνοδο στη Serie B τη σεζόν 2013-14 και τελικά πέτυχε το μεγάλο της στόχο την περσινή σεζόν με εντυπωσιακή παρουσία στον πρώτο όμιλο της Serie C (γνώρισε μόλις δύο ήττες).
Έδρα της είναι το ανακαινισμένο Drusus (χωρητικότητα 5.500 θεατές, το σήμα της έχει τα χρώματα του Τιρόλο (κόκκινο – άσπρο) και το όνομα της πόλης του Μπολτσάνο είναι γραμμένο στα ιταλικά και στα γερμανικά.
Στις εξέδρες κυματίζουν κυρίως σημαίες του Τιρόλο, ωστόσο δεν λείπουν και οι ιταλικές, ενώ τα συνθήματα είναι… πολύγλωσσα και κυρίως στην γερμανική γλώσσα.
(https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2022/08/278178263_7981178745241071_3463830544683528664_n.jpg)
Και κάτι που μάλλον δεν γνωρίζατε. Ο Ομάρ Ελ Καντουρί του ΠΑΟΚ φόρεσε τη φανέλα της FC Südtirol για μια σεζόν, καθώς είχε αγωνιστεί με τη μορφή δανεισμού στο σύλλογο το 2010!
novasports.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/10/imago1014977423h-2048x1363.jpg)
Η Ουντινέζε παίζει Football Manager στην πραγματικότητα
Η φετινή Serie A είναι προς το παρόν άκρως ανταγωνιστική, με αρκετές εκπλήξεις και ωραία παιχνίδια. Το γεγονός ότι Γιουβέντους και Ίντερ δείχνουν σε κακή κατάσταση έχει φέρει και νέους πρωταγωνιστές. Και αν ομάδες όπως η Νάπολι και η Αταλάντα είναι σχεδόν μόνιμοι θαμώνες των πρώτων θέσεων, η ομάδα που προκαλεί την έκπληξη μέχρι στιγμής είναι η Ουντινέζε. Δεν είναι μόνο το ρεκόρ 6-1-1 που τη φέρνει αυτή τη στιγμή μόλις έναν βαθμό από την κορυφή. Είναι και τα αποτελέσματα που έχει φέρει. Όταν ξεκίνησε με ήττα 4-2 από τη Μίλαν στην πρεμιέρα (με τη σημείωση ότι ήταν 2-2 μέχρι τα μέσα του αγώνα) και έφερε ένα 0-0 εντός με τη Σαλερνιτάνα, κανείς δεν περίμενε ότι θα έκανε έξι νίκες σερί και μάλιστα μεταξύ τους ένα 4-0 επί της Ρόμα και ένα 3-1 επί της Ίντερ.
Υπό άλλες συνθήκες τα άρθρα και τα αφιερώματα θα ήταν αρκετά. Αλλά βλέπετε η Ουντινέζε είναι λίγο αντιτουριστική. Δεν έχει τη συμπάθεια που για παράδειγμα θα είχε η Φιορεντίνα ή η Σαμπντόρια. Είναι μια ομάδα που δεν απέκτησε ποτέ φίλους εκτός του Φρίουλι, δεν έκανε κάποια σούπερ σεζόν που θα την κάνει δημοφιλή. Βρίσκεται εκεί για να συμπληρώνει το πρωτάθλημα, να κρατάει κάποιες σταθερές. Η Ουντινέζε αγγίζει τις 50 ολόκληρες σεζόν στη Serie A και μάλιστα έχει συνεχή παρουσία από το 1995. Αλλά η σταθερότητα δεν είναι μόνο αγωνιστική. Είναι και διοικητική. Σε μια χώρα όπου οι υποβιβασμοί, τα οικονομικά προβλήματα, τα σκάνδαλα, οι τιμωρίες οδηγούν πολλές ομάδες στο reset και σε ξένους ιδιοκτήτες, οι μπιανκονέρι του Ούντινε έχουν την ίδια ιδιοκτησία εδώ και 36 χρόνια.
Μια από τις ανακαλύψεις της Ουντινέζε
Ο Τζαμπάολο Πότσο βρίσκεται πλέον στα 81 του αλλά δεν σταματά να ασχολείται με την ομάδα. Και φυσικά με άλλες ομάδες. Βλέπετε, η οικογένεια Πότσο λατρεύει τις μεταγραφές, λατρεύει το σκάουτινγκ, λατρεύει τους μάνατζερς, γενικά θέλει να ασχολείται με το παζάρι των παικτών. Κάπως έτσι έφτασε στο σημείο να έχει επίσης στην ιδιοκτησία της τη Γρανάδα και τη Γουότφορντ. Να γεμίζει τις ομάδες με παίκτες από οποιαδήποτε χώρα του κόσμου θέλετε (και να τους μετακινεί στις ομάδες της), να αλλάζει προπονητές, να ανακατεύει τα πράγματα. Η Γρανάδα πλέον δεν ανήκει στους Πότσο, αλλά τη Γουότφορντ την τρέχει ο γιος Τζίνο και την Ουντινέζε ο πατέρας. Μπορούμε να πούμε πολλά για αυτό το σύστημα και αν είναι ωραίο για το ποδόσφαιρο (ειδικά για ομάδες που λειτουργούν ως θυγατρικές και έχουν καμιά δεκαριά δανεικούς), αλλά από την άλλη όταν μια ομάδα μιας πόλης με 100.000 κατοίκους έχει βγει 11 φορές Ευρώπη και δεν έχει βρεθεί στο χείλος της οικονομικής καταστροφής όπως η Φλωρεντία και η Νάπολη, μάλλον κάνει και κάτι καλό.
Η στρατηγική είναι απλή ως ιδέα, αλλά δύσκολη ως εκτέλεση. Ανακάλυψη φτηνών παικτών που θα παίξουν, θα ξεχωρίσουν, θα προσφέρουν και στη συνέχεια θα μοσχοπωληθούν. Η Ουντινέζε είναι η ομάδα που έφερε τον Μάρσιο Αμορόζο στην Ευρώπη από τη Βραζιλία, τον Κουαδράδο από την Κολομβία, τον Αλέξις Σάντσες από τη Χιλή και ανακάλυψε τον Σαμίρ Χαντάνοβιτς στη Σλοβενία. Μπορούμε να πούμε πολλά ακόμα παραδείγματα. Αλλά ακόμα και αν δεν ανακάλυψε όλους τους παίκτες της, τους εξέλιξε, όπως για παράδειγμα τον Ροντρίγκο ντε Πολ που μοσχοπούλησε πρόσφατα στην Ατλέτικο. Στην οποία πούλησε επίσης με περίπου 15 εκατομμύρια τον Αργεντινό Ναουέλ Μολίνα που είχε αποκτήσει ως ελεύθερο. Αν μπει κάποιος και τσεκάρει τις μεταγραφές τής Ουντινέζε, θα διαπιστώσει ότι σε κάθε μεταγραφική σεζόν η ιταλική ομάδα βγάζει κέρδος. Είναι πολλοί οι παίκτες που βλέπετε κάπου αλλού και έχουν περάσει από την Ουντινέζε. Όχι αναγκαστικά σούπερ σταρ, αλλά παίκτες υψηλού επιπέδου. Είναι πολλοί οι παίκτες που η Ουντινέζε είχε δώσει κάπου-κάποτε δανεικούς. Το πλεόνασμα του συλλόγου από το παζάρι των μεταγραφών την τελευταία δεκαετία έφτασε τα 172 εκατομμύρια €. Στην Ιταλία ελάχιστες ομάδες την ανταγωνίζονται σε αυτό, κυρίως η Αταλάντα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/10/imago0007904972h-768x512.jpg)
Δυο από τις πιο σταθερές μορφές της σύγχονης ιστορίας της Ουντινέζε.
Τζαμπάολο Πότσο και Αντόνιο ντι Νατάλε από το 2011.
Ο Πότσο, που ήταν από παιδάκι οπαδός της Ουντινέζε, λέει σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Forbes ότι ο στόχος της ομάδας είναι να είναι βιώσιμη. Γι’ αυτό έχει στήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια ένα εκτεταμένο δίκτυο σκάουτινγκ. Είχε φτιάξει έναν χώρο με καμία 20αρια τηλεοράσεις, όπου οι άνθρωποί της παρακολουθούν συνεχώς ματς από διάφορα μέρη του κόσμου και είχε επίσης φτιάξει τη δική της πλατφόρμα σκάουτινγκ. Για πολλά χρόνια έπιανε κορόιδο όλους τους άλλους, ανακαλύπτοντας παίκτες που κανείς δεν ήξερε. Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει. Όπως λένε οι άνθρωποί της, είναι πλέον πιο δύσκολο γι’ αυτούς εξαιτίας του ίντερνετ και επειδή πλέον υπάρχουν οι πιο μοντέρνες πλατφόρμες που οι μεγάλοι σύλλογοι έχουν διαθέσιμες. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζουν να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο και να τα καταφέρνουν. Ο τεχνικός διευθυντής Μαρίνο λέει σε συνέντευξή του στο CBS: «Έχουμε ένα πρότζεκτ 2-3 ετών για κάθε παίκτη. Η στρατηγική μας είναι ξεκάθαρη. Να είμαστε πρώτοι, να προβλέπουμε τις κινήσεις των ανταγωνιστών μας, χρησιμοποιώντας τις καλές μας σχέσεις με άλλους συλλόγους και μάνατζερ. Θέλουμε παίκτες που δεν θα είναι καθοριστικοί για μας από την πρώτη χρονιά, θα έχουν χρόνο να εξελιχθούν. Την πρώτη χρονιά αρκεί να είναι ανταγωνιστικοί προς τους βασικούς μας και από τη δεύτερη να γίνουν σημαντικοί». Η Ουντινέζε κοιτάζει παίκτες σε κάθε γωνιά του πλανήτη, μαθαίνει, παρακολουθεί και αγοράζει.
Από 0-1 σε 3-1. Καθόλου μικρό κατόρθωμα.
Ο σύλλογος από το Ούντινε χρησιμοποιεί πλέον και τα σύγχρονα εργαλεία (όπως το Wyscout), αλλά συνεχίζει και τις παλιές μεθόδους. Όπως λένε οι άνθρωποί της, οι πλατφόρμες βοηθούν σε συγκεκριμένα πράγματα, αλλά μπορεί και να σε μπερδέψουν. Μπορεί να λένε ένα πράγμα, αλλά όταν πας να δεις τον παίκτη από κοντά να ανακαλύπτεις ότι ο παίκτης δεν κάνει. Αυτή τη στιγμή, ο πρώτος σκόρερ της Ουντινέζε είναι ο Μπέτο, ένας παίκτης που προέρχεται από τη Πορτιμονένσε και έπαιζε μέχρι σχετικά πρόσφατα στα ερασιτεχνικά. Η Ουντινέζε είναι η ομάδα που παίζει Football Manager στην πραγματική ζωή. Ψάχνει, βρίσκει, αγοράζει, πουλάει. Προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες. Οι άνθρωποί της λένε ότι πλέον δεν έχει σημασία να είσαι εσύ που ανακάλυψες τον παίκτη πρώτο (πλέον κάποιος άλλος θα κάνει τη δουλειά), έχει σημασία να είσαι αυτός που θα πλησιάσει να τον αγοράσει πρώτος, χάρη στο δίκτυο και τις γνωριμίες σου.
Φυσικά δεν είναι όλα τέλεια και το πλάνο των αγοραπωλησιών δεν φέρνει πάντοτε αγωνιστική επιτυχία. Η 5η θέση τη σεζόν 2012-13 ήταν η τελευταία καλή χρονιά. Η Ουντινέζε κλείνει μία δεκαετία περίπου εκτός Ευρώπης, από το μακρινό 2013, όταν και αποκλείστηκε στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ από τη Σλόβαν Λίμπερετς. Μια ομάδα που είχε φτάσει μέχρι τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και δύο φορές ως τους 16 του Γιουρόπα, μας είχε συνηθίσει να είναι σχεδόν συνέχεια στην Ευρώπη, δεν έχει καταφέρει από τότε ούτε καν να μπει στην πρώτη 10αδα της Σέριε Α, ενώ το 2016 σώθηκε την τελευταία στιγμή. Η διαφορά όμως της Ουντινέζε είναι ότι συνέχισε να πουλάει, συνέχισε να είναι υγιής οικονομικά, ώστε αυτές οι σεζόν να μην την οδηγήσουν σε οικονομικό μαρασμό και τελικά υποβιβασμό. Η ομάδα άλλαξε παίκτες, άλλαξε πάρα πολλούς προπονητές (12 διαφορετικούς από το 2016, ορισμένοι εκ των οποίων επέστρεψαν μέσα σε αυτό το διάστημα). Δεν έχει ανακαλύψει ο Πότσο κάποια μαγική συνταγή, δεν τα κάνει όλα σωστά, μην γελιόμαστε. Αλλά αυτό το σύστημα της Ουντινέζε, αυτό το συνεχές αλισβερίσι συνεχίζει μέχρι και σήμερα να την κρατάει ζωντανή. Πάντα εκεί στη Serie A.
Το βράδυ που ο Μουρίνιο είδε εφιάλτες
Η φετινή Ουντίνεζε δείχνει να ξεφεύγει από τη μετριότητα των περασμένων ετών. Η δουλειά του προπονητή της Αντρέα Σοτίλ έχει αποτελέσματα. Ένας προπονητής χωρίς κάποιο σπουδαίο βιογραφικό με κορυφαίες ομάδες τις Λιβόρνο και Κατάνια, αξιόλογη δουλειά στην Άσκολι και τετραετές πέρασμα ως ποδοσφαιριστής από το Ούντινε. Εκτός από τον θηριώδη 24χρονο Μπέτο, έχει στη διάθεσή του τον Ζεράρ Ντεουλοφέου σε εξαιρετική κατάσταση. Το παιδί θαύμα από τη Βαρκελώνη, το αιώνιο ταλέντο, γύρισε ένα σωρό ομάδες (μερικές εκ των οποίων μεγάλα ονόματα), αλλά έλαμψε αρχικά στο αδελφό σωματείο της Γουότφορντ και πλέον τώρα στην Ουντινέζε. Πέρσι, ως δανεικός, σκόραρε 13 φορές και έδωσε 5 ασίστ. Φέτος, με κανονική μεταγραφή, μπορεί να μην σκοράρει, αλλά είναι πρώτος στη λίστα της Serie A με 6 ασίστ. Μαζί ξεχωρίζει και μια άλλη παλιοσειρά, ο αρχηγός της Ρομπέρτο Περέιρα που κάνει εξαιρετική σεζόν. Οι φετινές αποκαλύψεις είναι οι δύο Σλοβένοι Μπιγιόλ και Λόβριτς και ο Γερμανός (με βοσνιακή καταγωγή) Σάμαρτζιτς που είναι από τους επόμενους που ίσως πωληθούν, αν συνεχίσουν έτσι.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/10/imago0159553208h-768x284.jpg)
Η πιάτσα ντελα Λιμπερτά στο Ούντινε
Η ομάδα παίζει πιο ενεργητικά, πιο σκληρά (όχι αντιαθλητικά, αλλά με περισσότερη δύναμη) και προσπαθεί να παίξει και πιο άμεσα. Όπως λένε αρκετοί, δεν μοιάζει τόσο με ιταλική ομάδα. Πίεση, ανακτήσεις μπάλας, ένταση και προσπάθεια για κάθετο ποδόσφαιρο. Αυτά δεν οφείλονται στο σκάουτινγκ, αλλά στον κόουτς: «Προπονούμαστε με μεγάλη ένταση και οι παίκτες είναι ικανοποιημένοι με αυτό. Το προτιμούν, μου ζητούν να πηγαίνουμε όλο και πιο γρήγορα», θα δηλώσει ο Σοτίλ. Η Ουντινέζε συχνά βασίζεται στις πολύ καλές αλλαγές της, παίκτες που μπαίνουν σε κάθε ματς από τον πάγκο και κάνουν τη διαφορά. Οι ποδοσφαιριστές το απολαμβάνουν. Το Ούντινε είναι ωραίο μέρος για να είσαι ποδοσφαιριστής. Αν δεν πιστεύετε εμάς, ρωτήστε τον Ναπολιτάνο Αντόνιο ντι Νατάλε που πήγε εκεί και έμεινε 12 χρόνια λατρεύοντας το μέρος και τον κόσμο. Το Φρίουλι (που εκσυγχρονίστηκε και πλέον είναι ένα εξαιρετικό ποδοσφαιρικό γήπεδο) έχει Μ.Ο. κοντά στους 20.000 θεάτες, σχεδόν γεμάτο δηλαδή και απολαμβάνει μια ομάδα που προσπαθεί να παίξει κάτι διαφορετικό. Στόχος φυσικά δεν είναι το πρωτάθλημα, στόχος είναι η έξοδος στην Ευρώπη, νέες πωλήσεις, νέες αγορές και αυτός ο αέναος κύκλος να συνεχιστεί. Για να γίνει αυτό, η ομάδα πρέπει να συνεχίσει να δείχνει την ίδια σταθερότητα και στα επόμενα πολύ δύσκολα ματς.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Είδαμε τη φανέλα… eSports της Μίλαν και τη θέλουμε στο ποδόσφαιρο! (photos)
Η Μίλαν ετοίμασε μια τρομερή φανέλα για τα eSports της και στο twitter άρχισαν να την... ζητούν στο ποδόσφαιρο οι φίλοι της ομάδας!
(https://talentabout.gr/wp-content/uploads/2022/10/milan-22-23-esports-jersey-1-1-1.jpg)
https://talentabout.gr/2022/10/eidame-ti-fanela-esports-tis-milan-kai-ti-theloume-sto-podosfairo-photos/
Έχει περισσότερες φωτογραφίες μέσα.Θα σας άρεσε μια τέτοια αντίστοιχη για τον ΠΑΣ;
-
Ουμτιτί: Δέχθηκε ρατσιστική επίθεση από οπαδούς της Λάτσιο και αποχώρησε με δάκρυα στο τέλος του ματς
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2023-01/umtiti-racism.webp?itok=hModC88H)
Θύμα ρατσιστικής επίθεσης από οπαδούς της Λάτσιο έπεσε ο Σαμουέλ Ουμτιτί μαζί με έναν συμπαίκτη του στη Λέτσε, με τον άλλοτε Παγκόσμιο Πρωταθλητή να προτρέπει τον διαιτητή να συνεχίσει το ματς, αλλά να «λυγίζει» στο φινάλε.
Το αρρωστημένο οπαδικό πρόσωπο του ρατσισμού ξαναχτύπησε στα ιταλικά γήπεδα, αυτή τη φορά με αρνητικούς πρωταγωνιστές τους τιφόζι της Λάτσιο και θύμα τον Σαμουέλ Ουμτιτί.
Μερίδα των οπαδών των Λατσιάλι φώναξαν ρατσιστικά συνθήματα κατά του πρώην παίκτη της Μπαρτσελόνα, καθώς και του συμπαίκτη του στη Λέτσε, Λαμέκ Μπαντά, προκαλώντας την προσωρινή διακοπή του αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων για να γίνουν οι απαραίτητες συστάσεις από τα μεγάφωνα.
Όπως αναφέρει η «Gazzetta Dello Sport», ο Γάλλος στόπερ ήταν εκείνος που ζήτησε από τον ρέφερι να δώσει συνέχεια στην αναμέτρηση, με την καλύτερη απάντηση να έρχεται από την εξέδρα των φίλων της Λέτσε, οι οποίοι επισκίασαν τα ρατσιστικά συνθήματα φωνάζοντας ρυθμικά το όνομα του Ουμτιτί!
Όσο, όμως, δυνατός κι αν έδειξε την ώρα που συνέβη το περιστατικό, ο Ουμτιτί δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του στο τέλος του αγώνα, εν μέσω αποθέωσης από τους φίλους των γηπεδούχων για τη νίκη επί της Λάτσιο με 2-1.
https://www.gazzetta.gr/football/serie/2185100/oymtiti-dehthike-ratsistiki-epithesi-apo-opadoys-tis-latsio-kai-apohorise-me
Ουμτιτί: H στιγμή που ζητάει να συνεχιστεί το ματς με τη Λάτσιο και η αποθέωση του από τους οπαδούς της Λέτσε (vid)
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2023-01/umtiti-lazio.webp?itok=-l1s4yxU)
Οι οπαδοί της Λέτσε αποθέωσαν τον Σαμουέλ Ουμτιτί και επισκίασαν τα ρατσιστικά συνθήματα των οπαδών της Λάτσιο, με τον Γάλλο να ζητάει από τον διαιτητή να συνεχιστεί το παιχνίδι.
Οι οπαδοί της Λάτσιο εξαπέλυσαν ρατστιστική επίθεση με συνθήματα κατά του Σαμουέλ Ουμτιτί και του Λαμέκ Μπαντά κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης στην έδρα της Λέτσε με αποτέελσμα ο διαιτητής Μαρινέλι να διακόψει το παιχνίδι για να γίνουν οι απαραίτητες συστάσεις από τα μεγάφωνα. Οι οπαδοί των γηπεδούχων έκαναν τη... δουλειά τους και με τις φωνές τους επισκίασαν τα ρατσιστικά συνθήματα των υποστηρικτών των Λατσιάλι.
Ο δανεικός από τη Μπαρτσελόνα κεντρικός αμυντικός ζήτησε να συνεχιστεί το παιχνίδι από τον διαιτητή και η ομάδα του πανηγύρισε σπουδαία νίκη με ανατροπή (2-1). Μετά το τέλος του ματς ο Ουμτιτί αποθεώθηκε από συμπαίκτες και αντιπάλους, με τη συγκίνηση του να είναι εμφανής.
https://www.gazzetta.gr/football/serie/2185181/oymtiti-h-stigmi-poy-zitaei-na-synehistei-mats-me-ti-latsio-kai-i-apotheosi
Λάτσιο: «Λουκέτο» στην Curva Nord μετά τη ρατσιστική επίθεση στον Ουμτιτί
Η Ιταλική Ομοσπονδία πήρε την κατάσταση στα χέρια της μετά την ρατσιστική επίθεση των οπαδών της Λάτσιο προς τον Σάμουελ Ουμτιτί και ανακοίνωσε «λουκέτο» στην Curva Nord του «Ολίμπικο» για μια αγωνιστική.
Ο ρατσισμός έδειξε και πάλι το αρρωστημένο του πρόσωπο στα γήπεδα της Ιταλίας, με θύτες αυτή τη φορά τους οπαδούς της Λάτσιο και θύμα τον Σάμουελ Ουμτιτί!
Κατά την αναμέτρηση των Ρωμαίων με τη Λέτσε, ο άλλοτε αμυντικός της Μπαρτσελόνα έγινε στόχος ρατσιστικών συνθημάτων που προκάλεσαν την προσωρινή διακοπή του αγώνα προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες συστάσεις από τα μεγάφωνα.
Και με το ζήτημα να παίρνει εκτάσεις, η Ιταλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και να τιμωρήσει τη Λάτσιο με «λουκέτο» στην Curva Nord του «Ολίμπικο» για μια αγωνιστική.
Από την πλευρά του, ο σύλλογος δέχθηκε αναντίρρητα την ποινή που του επιβλήθηκε και προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από τους ρατσιστές μέσω σχετικής ανακοίνωσης, καταδικάζοντας την επίθεση εις βάρος του Ουμτιτί.
«Οι οπαδοί της Λάτσιο δεν είναι ρατσιστές και δεν μπορούν να συσχετιστούν με μερικά άτομα που προκαλούν σοβαρή ζημιά στην εικόνα του συλλόγου» αναφέρεται μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση των Λατσιάλι.
https://www.gazzetta.gr/football/serie/2185227/latsio-loyketo-stin-curva-nord-meta-ti-ratsistiki-epithesi-ston-oymtiti
Σιχάματα μισάνθρωποι.Εκεί δεν θέλει κλείσιμο.Κάτι άλλο θέλει.Όσο για την ανακοίνωση της Λάτσιο είναι για γέλια.Ο κόσμος το χει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι.
-
Θρήνος στο ιταλικό ποδόσφαιρο – Πέθανε ο Τζιανλούκα Βιάλι
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 58 ετών ο σπουδαίος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, Τζιανλούκα Βιάλι, ο οποίος είχε αφήσει ξεχωριστό αποτύπωμα στο ιταλικό και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.
Ο Βιάλι έδινε τα τελευταία χρόνια άνιση μάχη, λαμβάνοντας θεραπεία για καρκίνο στο πάγκρεας, με την Corriere della Serra να τον αποχαιρετά ανακοινώνοντας τη δυσάρεστη είδηση.
Ο Τζιανλούκα Βιάλι γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου του 1964 και πραγματοποίησε σπουδαία καριέρα τη δεκαετία του ’80 και του ’90 αγωνιζόμενος μεταξύ άλλων ως επιθετικός στη Σαμπντόρια, τη Γιουβέντους, την Τσέλσι και την Εθνική Ιταλίας.
Στην εικοσαετή καριέρα του η οποία ξεκίνησε από την Κρεμονέζε το 1980 και ολοκληρώθηκε στην Τσέλσι το 1999, σκόραρε 259 φορές σε συλλογικό επίπεδο και 16 φορές με τη «Σκουάντρα Ατζούρα». Συνολικά, σημείωσε 286 γκολ σε περισσότερες από 500 εμφανίσεις, κερδίζοντας θέση στη 10άδα των all time Ιταλών σκόρερ.
Στη συνέχεια ακολούθησε η βραχύβια καριέρα του ως προπονητής στην Τσέλσι και την Γουότφορντ, ενώ υπήρξε μέλος του τεχνικού επιτελείου της Εθνικής Ιταλίας (ως βοηθός προπονητή) που πανηγύρισε την κατάκτηση του Euro το 2021 στα γήπεδα της Αγγλίας.
https://www.documentonews.gr/article/thrinos-sto-italiko-podosfairo-pethane-o-tzianloyka-viali/
-
Α ρε ΠΑΙΧΤΑΡΑ την έκανες και σύ,σε κέρδισε και σένα το τέρας που παλεψες στα ίσια για πέντε χρόνια, ήσουν τρελή παιχτουρα μεγάλο πουλεν απ'την μεγάλη Σαμπντόρια του 90-92,στην ομαδαρα της Γιουβέντους 93-96 όπου πήρες τα πάντα,στην αναμόρφωση τής Τσέλσι 97-00 ήσουν πάντα ο μεγάλος Capitano!!
RIP Gianluca!!
-
Σκοτάδι και απόλυτη σιωπή στις κερκίδες και κάπου χαμηλά κάτω αριστερά ο Τζιανλούκα Πεσότο να διαβάζει ένα γράμμα που είχε ως επίλογο: "Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τα συναισθήματα που μας προκάλεσες. Αντίο αρχηγέ και καλό ταξίδι. Σε αγαπάμε."
Τρομερή εικόνα από το τελευταίο αντίο της Γιουβέντους στον Βιάλι.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/324721408_1591430984638103_5864790918179376892_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=v4HLCaGxM8AAX8O9ZAR&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfCT4eoeAZNjw8-otmY_48YkReWs_gDF-vrKBPlrDO6I4w&oe=63BF2395)
Παρόμοιο σκηνικό πριν λίγο και στο Σαν Σίρο, πριν την έναρξη του Μίλαν-Ρόμα:
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/324756658_1190172665218578_3013524497090602472_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=3LQOKclSqDwAX9-7dZ3&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfB6XXnalfUVJkFMHcCHd-us2w3qIqNyhpR9ypx6UaNJkw&oe=63C0BC2C)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160941281440931/)
-
Μία φωτογραφία, τρεις οπαδοί, τέσσερις ώρες με το αυτοκίνητο, 339 χλμ., 95 λεπτά συνθήματα.
Ανκόνα - Ποντεντέρα...
Τρεις υποστηρικτές της Ποντεντέρα, όπου η ομάδα τους, τους αντάμειψε με τρία επίσημα φούτερ, για να τους κρατάνε ζεστούς στα επόμενα εκτός έδρας παιχνίδια, όπως ανακοίνωσε η διοίκηση!
Ερώτηση: Υπάρχει παιχνίδι που σας έμεινε στην μνήμη, που βρεθήκατε τόσα λίγα άτομα (παρεΐστικα) σε εκτός έδρας ματς??
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/323378895_716164490136387_8523373968454189454_n.jpg?stp=dst-jpg_p526x296&_nc_cat=104&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=ygOl8K92MJ8AX9dhVVY&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfBeddgM1wxVVlI0wKJbNHj0ky62PA6zQ2OyIYOBfM5rlA&oe=63C81715)
Dieci (https://www.facebook.com/photo?fbid=555168223323185&set=a.416445183862157)
-
Κατά τη διάρκεια της προπόνησης της Salernitana, την οποία παρακολούθησαν πολλοί οπαδοί, ο προπονητής Paulo Sousa αποφάσισε να αφήσει πολλά παιδιά να μπουν στον αγωνιστικό χώρο για να μπορέσουν να ακολουθήσουν και να δουν από κοντά τα είδωλά τους.
Μια χειρονομία που προκάλεσε θερμό χειροκρότημα από το κοινό και την αντίδραση των παιδιών, που έτρεμαν από συγκίνηση και χαρά.
Το μυστικό είναι ο κόσμος να νιώθει κομμάτι της ομάδας.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/343664865_249427550926455_5040543461804116357_n.jpg?_nc_cat=108&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=ni5aeo-r8qYAX8c-gCq&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfDI3NxDm_L1VcWZX6rCLMOXqwEiSx-rSoXeECacQyLpfg&oe=645662E6)
Dieci (https://www.facebook.com/photo/?fbid=624841146355892&set=a.416445183862157)
-
Η Φότζια συμμετέχει για τρίτη σερί χρονιά στα πλέι οφ ανόδου της Serie C. (Αν είσαι φανατικός αναγνώστης του Σομπρέρο, ξέρεις ήδη ότι τα πλέι οφ ανόδου της Serie C είναι ένα αριστοτέχνημα, ένα ποίημα από αυτά που εκτιμάς χωρίς να καταλαβαίνεις τι ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής, ένα αντισυμβατικό μοντέλο διεξαγωγής που στο παιδικό του δωμάτιο είχε αφίσες με συστήματα διεξαγωγής της Ουρουγουάης και της Βραζιλίας.)
Τα δυο προηγούμενα χρόνια δεν κατάφερε να φτάσει ως την Ιθάκη αυτών των πλέι οφ, αφού - μεταξύ μας - με 28 ομάδες να κοντράρονται για μια μόνο θέση πιο εύκολο ήταν το έργο του Οδυσσέα. Την Πέμπτη φιλοξενήθηκε από τη γειτονική Τσερινιόλα και έφυγε με το βαρύ 4-1. Οι "ούνα φάτσα, ούνα ράτσα" Ιταλοί οπαδοί της υποδέχτηκαν το πούλμαν της ομάδας κατά την επιστροφή με άγριες διαθέσεις. Οι παίκτες, κλασικά, υποσχέθηκαν πως θα δώσουν και την ψυχή τους για τη μεγάλη ανατροπή. Ο απογοητευμένος κόσμος πήγε χθες στο γήπεδο να στηρίξει αλλά στο 78' το σκορ ήταν ακόμα 0-0.
Στο 79' έγινε το 1-0. Στο 94' έγινε το 2-0 με μακρινό σουτ στο παραθυράκι. Και στο 96', στην τελευταία φάση των καθυστερήσεων, έγινε αυτό και η Φότζια πέρασε στην επόμενη φάση:
Σε περίπτωση που έκανες κοπάνα στο περσινό μάθημα για τα πλέι οφ ανόδου της 3ης κατηγορίας, εδώ μπορείς να διαβάσεις και να κατανοήσεις το σύστημα. Ή και όχι.
λινκ (https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/pfbid038Q2CQ5Uayiyx5y4JCbvWQAczksycWjn2QyYEWDmAGJhTxBqBUK6rtWemPLfFRWYGl?__tn__=R)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/foggia/803753144709062/)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/05/imago1029799242h-2048x1365.jpg)
Σουντιρόλ: η μελωδία της παρολίγον ευτυχίας
Οι περισσότεροι όταν ακούν για Τιρόλο σκέφτονται γραφικούς τύπους με τα καπελάκια τους, τα χαριτωμένα τραγούδια με το ακορντεόν, το τυρί με την έντονη και ιδιαίτερη γεύση, λιβάδια, αγελάδες. Γενικά σκέφτονται τύπους που μιλάνε γερμανικά ή αγγλικά με γερμανική προφορά και είναι βγαλμένοι από τη Μελωδία της Ευτυχίας. Την κανονική ταινία. Όχι τη μεταφορά που έκανε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στο θέατρο. Και σίγουρα αν ακούσουν το όνομα Σουντιρόλ θα πουν ότι είναι κάποια ομάδα που παίζει σε γήπεδα δίπλα στα γρασίδια των Άλπεων σε γραφικά τοπία, μαζί με άλλες τέτοιες ομάδες. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Η Σουντιρόλ παίζει σε ένα τέτοιο γήπεδο, με θέα τις χιονισμένες κορυφές των Άλπεων. Αλλά μόνο στα εντός. Γιατί όταν έρθει η ώρα να παίξει εκτός, ταξιδεύει σε άλλα μέρη. Σε σκληρές έδρες όπως η Σαρδηνία και η Σικελία και σε άλλου είδους ομορφιές όπως αυτές στη Γένοβα και την Πίζα. Γιατί η Σουντιρόλ είναι μια ιταλική ομάδα που φέτος την έμαθε πολύς κόσμος, καθώς έκανε εξαιρετική πορεία στη Serie B και κέρδισε το εισιτήριο για τα μπαράζ ανόδου.
Βλέπετε, το Τιρόλο με τη μεγάλη του ιστορία από τα παλαιολιθικά χρόνια, τα ρωμαϊκά, τους Οστρογότθους και τους Βαυαρούς, σήμερα είναι χωρισμένο σε δύο τμήματα. Το πρώτο και βόρειο είναι κομμάτι της Αυστρίας. Το δεύτερο, το Νότιο Τιρόλο, είναι κομμάτι της Ιταλίας εδώ και περίπου 100 χρόνια, αλλά συνεχίζει να διατηρεί πολλά από τα στοιχεία της ταυτότητάς του. Οι γλώσσες είναι επίσημα δύο και τα γερμανικά τα μιλάει το μεγαλύτερο κομμάτι της περιοχής, περίπου στο 70%. Αυτό συμβαίνει κυρίως στην ύπαιθρο όπου η πλειοψηφία μιλάει την αυστροβαυαρέζικη διάλεκτο. Τα πράγματα αλλάζουν κάπως στις μεγάλες πόλεις. Στο Μπολτσάνο, πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη, τα ποσοστά είναι αντίστροφα υπέρ των ιταλικών, αποτέλεσμα κυρίως της “ιταλοποίησης” που επιχείρησε ο Μπενίτο Μουσολίνι όταν το Νότιο Τιρόλο έγινε μέρος της Ιταλίας. Υπάρχει όμως και τρίτη γλώσσα, μια τοπική διάλεκτος που λέγεται λαδινική, με τεράστια ιστορία και σε ορισμένες περιοχές μάλιστα είναι τρίτη επίσημη γλώσσα. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του Νότιου Τιρόλου είναι εμφανής και σε άλλα πράγματα, πέρα από τη γλώσσα, αλλά και τα ήθη και τα έθιμα της περιοχής. Στον αθλητισμό για παράδειγμα, ο κόσμος αγαπά πολύ σπορ όπως το σκι. Ο διάσημος τενίστας Γιανίκ Σίνερ άλλωστε, που είναι από την περιοχή, είχε το σκι ως αγαπημένο χόμπι. Οι γονείς του δούλευαν σε ένα χειμερινό καταφύγιο και ο ίδιος κατέβαινε τις πλαγιές από τα 3 του χρόνια.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/05/Tifoseria_FC_Sudtirol-Stadio_Druso_Bolzano_2022-04-16-768x461.jpg)
Όχι και άσχημη θέα στο Στάδιο Ντρούσο
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το ποδόσφαιρο είναι κάτι άγνωστο. Το Μπολτσάνο είχε τη δική του τοπική ομάδα από το 1931. Την F.C. Bolzano, έναν σύλλογο χωρίς ιδιαίτερες επιτυχίες που έφτασε μέχρι τη Β’ εθνική, κυρίως έπαιξε σε μικρές κατηγορίες, συγχωνεύτηκε και διαλύθηκε οριστικά πριν μερικά χρόνια. Αντίθετα, η Σουντιρόλ έχει μικρότερη ιστορία. Είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας να δημιουργηθεί ένας σύλλογος που θα εκπροσωπεί την περιοχή στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο της Ιταλίας. Αφού είχε γίνει αρχικά μια προσπάθεια να βασιστεί πάνω στην Μπολτσάνο, δημιουργήθηκε από την αλλαγή ονόματος της όχι και τόσο πολύ ιταλικής SV Milland Fussball, από το γερμανόφωνο Μπρίξεν. Η ομάδα που είχε ιδρυθεί το 1974, άλλαξε όνομα σε FC Südtirol–Alto Adige (συμπεριλαμβάνοντας και τις δυο ονομασίες της περιοχής) το 1995 και πέντε χρόνια αργότερα έγινε σκέτο Σουντιρόλ και μετακόμισε στο Μπολτσάνο. Έγινε μετά από είκοσι χρόνια η πρώτη ομάδα της περιοχής του Νοτίου Τιρόλου που συμμετείχε σε επαγγελματική κατηγορία της Ιταλίας και δέκα χρόνια αργότερα κατάφερε να ανέβει στη Γ’ εθνική της Ιταλίας.
Ο σύλλογος πέρασε κάποια δύσκολα χρόνια, με τα οικονομικά του να σώζονται αρκετές φορές από πωλήσεις παικτών σε μεγαλύτερες ομάδες, αλλά αντιμετώπισε και πιο γραφειοκρατικά θέματα. Όπως το γεγονός ότι παρότι βρισκόταν στο Μπολτσάνο, ως εταιρεία είχε ακόμα έδρα το Μπρίξεν (ή Μπρεσανόνε όπως λέγεται στα ιταλικά). Αυτό είχε συνέπειες, με τις ιταλικές ποδοσφαιρικές αρχές να την απειλούν να μην χρησιμοποιεί ως έδρα της το Μπολτσάνο. Η Σουντιρόλ έφτασε μάλιστα στο σημείο να χάσει παιχνίδι στα χαρτιά, όταν έπαιξε στο γήπεδό της. Αποτέλεσμα ήταν να επιστρέψει για λίγο καιρό στο Μπρίξεν, μέχρι τελικά να βγει η άκρη και να μπορεί να χρησιμοποιεί ξανά εδώ και πολλά χρόνια την έδρα της, το Στάδιο Ντρούσο που με τις ανακαινίσεις χωράει πλέον κάτι παραπάνω από 5.000 θεατές.
Μετά από χρόνια μαχών στη Γ’ εθνική, η Σουντιρόλ καθιερώθηκε ως μια ομάδα που έδινε μάχη κάθε χρόνο για την άνοδο στη Σέριε Β. Κάτι που τελικά κατάφερε πέρσι, βγαίνοντας 1η στον όμιλό της. Και κάπως έτσι, φέτος έπαιξε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη 2η κατηγορία της Ιταλίας. Όλοι περίμεναν να γίνει ένας σάκος του μποξ. Η Σουντιρόλ δεν ξεκίνησε ιδιαίτερα καλά, αλλά από την 9η αγωνιστική κατάφερε και μπήκε στο πάνω μισό του πίνακα και σιγά σιγά, κατάφερε από την 22η αγωνιστική να σταθεροποιηθεί στην 4η θέση του πρωταθλήματος. Η ονειρική χρονιά της πρώτης συμμετοχής, έγινε ακόμα πιο σπουδαία με την ομάδα να δίνει μάχη ακόμα και για την άνοδο. Κάπως έτσι προέκυψαν και ορισμένες ωραίες ιστορίες, όπως αυτή του Νταμιάν Γκρούμπερ. Ο οπαδός της Σουντιρόλ έγινε viral με αυτή τη φωτογραφία:
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/05/gruber-768x425.png)
Ο Νταμιάν είναι ένας από τους πιστούς οπαδούς της ομάδας και προσπαθεί να βρίσκεται πάντα δίπλα στη Σουντιρόλ. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από το παιχνίδι στο Μπενεβέντο, το οποίο για όσους δεν γνωρίζουν βρίσκεται στην άλλη άκρη της Ιταλίας, κοντά στη Νάπολη. Ο Νταμιάν έκανε συνολικά ένα ταξίδι 1.700 χιλιομέτρων για να δει την ομάδα του και κέρδισε το χειροκρότημα ακόμα και των αντιπάλων που τον παραδέχτηκαν. Η Σουντιρόλ κατάφερε τελικά να μπει στα μπαράζ ανόδου. Παρά το πολύ κακό φίνις που έκανε, με πολλές ισοπαλίες και μερικές ήττες και το γεγονός ότι την τελευταία αγωνιστική κατάφερε με την ήττα στη Μόντενα να χάσει την 4η θέση και να την περάσουν Πάρμα και Κάλιαρι, κατέκτησε την 6η θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος.
Η επιτυχία όμως της Σουντιρόλ είναι έτσι κι αλλιώς πολύ μεγάλη. Η Serie B είναι μια από τις πιο δύσκολες κατηγορίες στην Ευρώπη. Όχι επειδή το ιταλικό ποδόσφαιρο βρίσκεται σε κάποια άνθιση, αλλά επειδή έχει πάντα σκληρές έδρες και ομάδες με ιστορία. Η πρωτάρα Σουντιρόλ αγωνίζεται σε μια κατηγορία όπου πάρα πολλοί σύλλογοι έχουν εμπειρία και ιστορία Α’ εθνικής, κάτι που δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις, ειδικά με πολύ μικρό μπάτζετ. Με τα λίγα δικά της όπλα, η ομάδα του Μπολτσάνο προσπάθησε με νύχια και με δόντια να φτάσει όσο πιο ψηλά γινόταν. Δεν είναι τυχαίο ότι παρότι ήταν 4η για μεγάλο διάστημα, είχε τελικά τη χειρότερη επίθεση ανάμεσα στις πρώτες 13 ομάδες της βαθμολογίας.
Στον πάγκο βρίσκεται ο Πιερπάολο Μπιζόλι, ένας αρκετά έμπειρος κόουτς που μεταξύ άλλων (πολλών ομάδων) έχει περάσει από Περούτζια, Μπολόνια και Βιτσέντζα. Τικι-τάκα, ζογομπονίτο και τέτοια ξεχάστε τα. Αν έχεις λίγο ψωμί και μια φέτα τιρολέζικο τυρί θα φτιάξεις τοστ, όχι μουσακά. Η Σουντιρόλ έχει το χαμηλότερο ποσοστό κατοχής (κάτω από 40%) της κατηγορίας, αφήνει τον αντίπαλο να αλλάζει πάσες και αυτή γεμίζει με παίκτες το δικό της μισό και μάλιστα αρκετά πίσω από τη μεσαία γραμμή. Δεν χάνουν ενέργεια πιέζοντας, κλείνονται στο καβούκι τους και περιμένουν τις ευκαιρίες τους. Όπως έχουμε δει αυτές δεν είναι πολλές, η επίθεση δεν βάζει φωτιές, αλλά η 3η καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος με μόλις 34 γκολ παθητικό σε 38 παιχνίδια έχει κάνει τη δουλειά της. Οι μπιανκορόσι αλλάζουν ελάχιστες πάσες ανά κατοχή και είναι από τις κορυφαίες ομάδες του πρωταθλήματος σε μακρινές μπαλιές. Κανένα build-up. Ωραίες, όμορφες παραδοσιακές γιόμες προς τους επιθετικούς. Μια ομάδα που στα 80s θα ήταν ακόμα καλύτερη, μια ομάδα που τιμάει το κατενάτσιο.
Φάσεις από το ματς με τη Τζένοα
Αλλά πώς να την κατηγορήσεις; Το ρόστερ της δεν λάμπει και ο πιο διάσημος παίκτης της είναι ο Χοακίν Λαριβέι που ίσως κάποιοι τον θυμούνται ως τον παίκτη που ήθελε να φέρει η ΑΕΚ αντί του Μπλάνκο εκείνο το καλοκαίρι, ενώ οι περισσότεροι τον ξέρουν από την καριέρα του για αρκετά χρόνια στην Κάλιαρι. Ο 38χρονος Αργεντινός είναι από τις πρόσφατες προσθήκες του συλλόγου, μια ρεζέρβα εμπειρίας στο κυνήγι του πολυπόθητου γκολ.
Η Σουντιρόλ είναι όμως κάτι παραπάνω από μια ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι ένας σύλλογος που προσπαθεί να ενώσει τις διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες της περιοχής. Κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο. Ναι έχει αρκετούς ντόπιους παίκτες και ναι οι άνθρωποί της λένε ότι στόχος είναι συγκεντρώσει τους γερμανόγλωσσους, τους ιταλόγλωσσους και όσους μιλούν λαδινικά σε έναν χώρο, με έναν κοινό στόχο, τη στήριξη στην τοπική ομάδα. Ναι, έχει τα χρώματα της περιοχής του Νοτίου Τιρόλου. Αλλά στην πράξη πάντα υπάρχουν εμπόδια. Πέρσι, με την άνοδο της ομάδας, ομάδα οργανωμένων ιταλόφωνων οπαδών ζήτησε όχι απλά να επιστρέψει το αρχικό όνομα της ομάδας το FC Südtirol–Alto Adige, αλλά και να αφαιρεθεί το Σουντιρόλ για να μείνει μόνο το ιταλικό. Οι ίδιοι λένε ότι το όνομα Σουντιρόλ δεν τους εκφράζει, δεν τους αντιπροσωπεύει και γι’ αυτούς η ομάδα είναι Άλτο Αντίτζε. Το πανό τους γράφει “Αβάντι Άλτο”. Μπορεί στο έμβλημα της ομάδας να υπάρχει η πόλη γραμμένη σε δύο γλώσσες (Bolzano-Bozen), αλλά το όνομά της είναι μόνο στα γερμανικά.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/05/imago0257570859h-1024x576.jpg)
Οι ομορφιές της περιοχής
Στην περσινή χρονιά, όταν και έγινε η πρώτη ομάδα της περιοχής που ανέβηκε στη Β’ Εθνική μετά από 70 και βάλε χρόνια, οι κάτοικοι ενώθηκαν στους δρόμους και την πλατεία για να γιορτάσουν. Μαζί με τους παίκτες που έκαναν παρέλαση. Η ομάδα όμως έχει να αντιμετωπίζει τους πολιτικούς και τους ακραίους κάθε πλευράς. Στηριζόμενοι από το εθνικιστικό κόμμα της Αυστρίας, αρκετοί Γερμανόφωνοι πολιτικοί μιλούν όλο και περισσότερο για την αυτονομία της περιοχής και για μεγαλύτερη ανεξαρτησία από το κράτος της Ρώμης. Στην αντίπερα όχθη, Ιταλοί εθνικιστές λένε ότι η αφαίρεση του ιταλικού ονόματος από την επίσημη επωνυμία της ομάδας είναι ακόμα ένα δυσάρεστο δείγμα για το πού πάει ο σύλλογος. Ακραία στοιχεία προσπαθούν να καπελώσουν την ομάδα και τα όσα προσπαθεί να καταφέρει. Μέσα σε όλα αυτά, ο σύλλογος πρέπει να ισορροπεί, ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές γλώσσες και δύο διαφορετικές εθνικότητες, σε μια περιοχή με ξεχωριστά εκπαιδευτικά συστήματα και σχολεία ανάλογα με το τι μιλάς, και να προσπαθεί να φέρνει κοντά τον κόσμο. Την ίδια στιγμή η διοίκηση προσπαθεί να λειτουργεί “ευρωπαϊκά”, έχει ένα πολύ καλό προπονητικό, προσπαθεί να βελτιώνει συνεχώς το όμορφο γηπεδάκι και ονειρεύεται. Γιατί μόνο όνειρο το λες, μια ομάδα με συνολικά μπάτζετ 5 εκατομμύρια και μεγαλύτερο συμβόλαιο 90.000€ να θέλει να παίξει στη Serie A. Ο δρόμος για την άνοδο είναι δύσκολος, ειδικά με την πρόσφατη φόρμα της ομάδας. Εξίσου δύσκολος είναι και ο δρόμος στο να ενώσει πραγματικά όλους τους οπαδούς.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Η Σαμπντόρια είναι στον πάτο της βαθμολογίας, έχει υποβιβαστεί εδώ και αρκετές μέρες, έχει κερδίσει μόνο ένα ματς από τις αρχές του 2023 και τρία συνολικά όλη τη σεζόν (!), έχει φάει δυο 5αρες τον τελευταίο μόνο μήνα, έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αν δεν βρει μέσα στις επόμενες μέρες αγοραστή κινδυνεύει με χρεοκοπία.
Οι οπαδοί της Σαμπντόρια στο χθεσινό, τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι της:
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/347400964_1664711637286208_2631045083920066248_n.jpg?stp=dst-jpg_p180x540&_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=AuU-JS4DZhoAX8ek4Km&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfCReCCmcddBMnsUfeF6yrH298SFucB6f8S3Z_v1InQuPg&oe=647791D0)
Μερικές ώρες πριν το παιχνίδι:
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=638721254957004&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Μάιος 2022. Η Τζένοα υποβιβάζεται από τη Σέριε Α και χιλιάδες οπαδοί της Σαμπντόρια το γιορτάζουν στο κέντρο της πόλης κρατώντας πανό με το γράμμα "Β" και κουβαλώντας φέρετρα και σταυρούς με τα χρώματα των αντιπάλων.
Μάιος 2023. Η Τζένοα κερδίζει την άνοδο για τη Σέριε Α και χιλιάδες οπαδοί της το γιορτάζουν πρώτα στο «Λουίτζι Φεράρις» και στη συνέχεια στο κέντρο της πόλης. Δυο μέρες μετά το γλέντι τους η Σαμπντόρια πέφτει και μαθηματικά στη Σέριε Β.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/345579152_552244627023562_2011719035399735089_n.jpg?stp=dst-jpg_p851x315&_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=hJXT2A0Chm8AX9Lik6P&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfCiqYlCp6J5R-bCz7EnaeF1sifTO4rNhpF_pH2SEFCr8Q&oe=64767449)
Πέρσι και φέτος:
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/345627182_204356159073246_6132567142785098380_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=JO6uBKgPOj8AX95Ou5X&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfCAQwR9QzhObTuSaLEVrfrUjkhDnofW6d57qc4JWX2EWg&oe=64766788)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=626304826198647&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
karma is a bitch
-
Ο Τομάσο έγινε υπάλληλος στην κουζίνα της Νάπολι το 1977, τότε που οι σημερινοί παίκτες της δεν είχαν καν γεννηθεί. Αυτά τα 46 χρόνια σηκώνεται από τα χαράματα για να κάνει κάτι λιγότερο από 100 χιλιόμετρα και να είναι από τους πρώτους στο προπονητικό κέντρο. Όπως λένε στη Νάπολι, κανείς δεν ξέρει τον ακριβή του ρόλο.
Ξεκίνησε ως μπαρίστα, έγινε ο φροντιστής που ετοιμάζει τις φανέλες αλλά συνεχίζει και μέχρι σήμερα να κυκλοφορεί με το “moka pot” βάζοντας καφεδάκι, κόβοντας το καρπούζι μετά την προπόνηση και χαρίζοντας χαμόγελα. Κοινώς, είναι ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, που τρέχει πάντα στο παρασκήνιο για να βοηθήσει όπως μπορεί τους παίκτες.
Έχει ζήσει από μέσα όλες τις μεγάλες στιγμές του συλλόγου αλλά και όλες τις δυσάρεστες. Τα τρία πρωταθλήματα, τις χρυσές μέρες του "φίλου του" Ντιέγκο, τα κύπελλα, τους υποβιβασμούς, τις απλήρωτες περιόδους, τα ματς στην 3η κατηγορία. Οι παίκτες τον λατρεύουν και το δείχνουν σε κάθε ευκαιρία, γι'αυτό και στο χθεσινό γλέντι ήταν ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές. Καθόλου τυχαία, στην αναμνηστική φωτογραφία των πρωταθλητών είναι ξαπλωμένος μπροστά από όλους. Γιατί οι παίκτες έρχονται και φεύγουν. Ο Τομάσο είναι πάντα εκεί.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/345592003_935308097681673_3426170103135848847_n.jpg?stp=dst-jpg_p180x540&_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=ppacWyOHfwwAX_CKww_&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfACaBs33VIrDams1LsOoZaih04Q_G_rGo4YYBPy8nrUgA&oe=64762259)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=625638502931946&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Την τελευταία 20ετια η Μπάρι έχει παίξει στη Σέριε Α δυο χρονιές όλες κι όλες. Αρκετά από τα υπόλοιπα χρόνια τα πέρασε κάπου στα χαμηλά της βαθμολογίας της Σέριε Β, παρέα με χρεοκοπίες, δικαστήρια και οικονομικά προβλήματα.
Όταν «αναγεννήθηκε» το 2018 είχε πάνω από 10.000 θεατές σε κάθε αγώνα της 4ης κατηγορίας ενώ φέτος που ανέβηκε στη Σέριε Β ο μ.ο. στα εντός έδρας φτάνει τις 25.000! Στο βίντεο βλέπουμε τον κόσμο της να τραγουδάει τον ύμνο του συλλόγου λίγο πριν τη σέντρα του χθεσινού ημιτελικού των πλέι οφ ανόδου με τη Σουντιρόλ.
Κόπηκαν 51.620 εισιτήρια.
Για την ιστορία, η Μπάρι κέρδισε 1-0 παρ'ότι έπαιζε με 10 παίκτες για ένα ολόκληρο ημίχρονο και προκρίθηκε στον τελικό όπου θα αντιμετωπίσει ή την Πάρμα ή την Κάλιαρι.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/bari/3540700226166314/)
-
Ο ιδιοκτήτης της Μίλαν έδιωξε τον τεχνικό διευθυντή γιατί διαφώνησαν για το πώς πρέπει να λειτουργεί ο σύλλογος.
Ο ιδιοκτήτης έχει δηλώσει ότι δεν έβλεπε ποδόσφαιρο μέχρι πριν λίγα χρόνια και ότι δεν είχε ιδέα ότι η Μίλαν είναι δεύτερη σε κατακτήσεις Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο τεχνικός διευθυντής ήταν ο Πάολο Μαλντίνι.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/347416728_1709093446190173_2494678650797977266_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=Pk3Idfc-XsAAX8AAVzX&_nc_oc=AQmeNItYPfA4SSZJ6ob7o-f4VpL6-0KAfHXm1eRu9pSzmsEFDaj0J9pdcShF-nOgkWKIo6Rf5IgIg51OLSjBboA2&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfDKDSB0MggQrdUKHDyu76Ul1ICTTMDBW6UxQiQdUYn24w&oe=648506CA)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=645461247616338&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Εκτός από φημισμένος ζωγράφος, ο Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζο, γνωστός στην πιάτσα και ως σκέτο Καραβάτζο, ήταν και διάσημος τραμπούκος της εποχής, ή όπως θα έλεγαν κάποιοι άνθρωποι της Τέχνης λίγο πιο χαριτωμένα, "ένας ελαφρώς οξύθυμος χαρακτήρας".
Στο εναλλακτικό βιογραφικό του, που κανονικά θα έπρεπε να το γράψει ο Πάνος Σόμπολος του 16ου αιώνα, οι αναφορές σε αυτόν στο αστυνομικό ρεπορτάζ θα γέμιζαν για πλάκα μια σειρά τριών τουλάχιστον σεζόν στο Νέτφλιξ. Όπως φαίνεται, όταν επέλεγε να αφήσει το πινέλο, συνήθως έπιανε στη θέση του ένα ποτήρι αλκοόλ ή το ξίφος του και όχι για να τα ζωγραφίσει. Ένα μέρος της ζωής του το πέρασε ανάμεσα σε μη νομοταγείς τύπους και εκδιδόμενες γυναίκες σε διάφορα σκοτεινά καταγώγια της Ιταλίας, πίνοντας, τζογάροντας, μαλώνοντας και μονομαχώντας (!) και ένα άλλο στα κρατητήρια, τις φυλακές και τα δικαστήρια όπου κατέληγε για λόγους που είναι εύκολα κατανοητοί από το πρώτο σκέλος της πρότασης.
Βαθιά ανάσα και ξεκινάμε: Υπάρχει εκείνη η φορά που βρίστηκε με κάτι αστυνομικούς, υπάρχει μια άλλη φορά που πέταξε πέτρες σε κάτι αστυνομικούς, μια άλλη που έσπασε με πέτρες το παράθυρο της σπιτονοικοκυράς του με την οποία είχε μαλώσει, μια σύλληψη γιατί οπλοφορούσε χωρίς άδεια, μια γιατί ξυλοφόρτωσε έναν τύπο πιθανόν γιατί υπήρξε μια ασυμφωνία απόψεων πάνω σε ένα στοίχημα, κάτι καταγγελίες πως προσέλαβε δολοφόνους για να σκοτώσουν έναν... "αντίπαλο ζωγράφο", μια ιστορία που λέει πως καταδικάστηκε για κάτι γραπτά που περιλάμβαναν την άποψη του για την τέχνη ενός άλλου ζωγράφου και μερικές ευφάνταστες ιδέες για το που μπορεί να την... τοποθετήσει για να αποκτήσει αξία (spoiler alert: ναι, στο σημείο του ανθρώπινου σώματος που φαντάζεσαι), αρκετά επεισόδια που εμπλέκονται ιερόδουλες, ερωτικοί αντίζηλοι, αλκοόλ και σπαθιά και η κάπως φλώρικη σε σχέση με τις υπόλοιπες αλλά αγαπημένη μας αναφορά που λέει ότι μια φορά οδηγήθηκε στο δικαστήριο γιατί πέταξε σε έναν σερβιτόρο ένα πιάτο. Γεμάτο με αγκινάρες.
Α ναι, υπάρχει φυσικά και εκείνη η φορά που διαφώνησε στη Ρώμη με έναν τύπο για κάποιο θέμα που σχετιζόταν είτε με τζόγο, είτε με γυναίκα, κανείς δεν ξέρει ακριβώς, και η συμπλοκή τους κατέληξε με τον τύπο νεκρό στο έδαφος και τον Καραβάτζο από πάνω να προσπαθεί να τον... ευνουχίσει με το ξίφος του, μια ατυχέστατη εξέλιξη που τον καταδίκασε σε θάνατο και τον ανάγκασε να φύγει εξόριστος και κυνηγημένος από πληρωμένους εκτελεστές πρώτα στη Νάπολη και μετά στη Μάλτα. Τώρα που το ξανασκεφτόμαστε, ίσως τρεις σεζόν δεν αρκούν για να περιγράψουν το μεγαλείο του ανδρός.
Αφήνοντας, επιτέλους, τα της Τέχνης και επιστρέφοντας στα δικά μας τα ποδοσφαιρικά, η ιταλική Κόμο πρωτοτύπησε φέτος και αντί για την τυποποιημένη και βαρετή, ομαδική φωτογράφηση που κάνουν όλες οι ομάδες στην αρχή της σεζόν επέλεξε να κάνει κάτι διαφορετικό, χρησιμοποιώντας το στιλ του Καραβάτζο. Όσα έσοδα προκύψουν από το πρότζεκτ αυτό θα δοθούν για την καταπολέμηση της παιδικής λευχαιμίας.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/374566709_712591554236640_3795150083073665610_n.jpg?stp=dst-jpg_s960x960&_nc_cat=108&ccb=1-7&_nc_sid=49d041&_nc_ohc=wcATtt29nsoAX9yHKi_&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfA6TMbfDzvf7Bo_KpXyYwCyKmgzf18rlYgQgbsTgRvXxQ&oe=650B66E2)
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την πρωτοβουλία της Κόμο: https://comofootball.com/en/collectibles/
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=712591557569973&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/09/imago1034499620h-2048x1365.jpg)
Στο Φροζινόνε πέφτουν κάτω, σηκώνονται, ξαναπέφτουν, ξανασηκώνονται…
Όσο και να θες να αποφεύγεις τα στερεότυπα, κάποια πράγματα φαίνεται ότι είναι αληθινά, ότι τέλος πάντων συμβαίνουν συχνά. Πόσα και πόσα κείμενα δεν έχουμε γράψει με Λατινοαμερικάνους παίκτες να ξεκινούν από κάποιο φτωχόσπιτο παίζοντας στον δρόμο; Αντίστοιχα, στην Ιταλία, πόσες και πόσες ομάδες δεν έχουμε δει να διαλύονται, να ιδρύονται ξανά, να οδηγούνται σε χρεοκοπία, να πέφτουν 3-4 κατηγορίες και πάει λέγοντας. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ο κανόνας. Η σημερινή μας πρωταγωνίστρια τα έχει κάνει όλα αυτά. Μια ομάδα από την επαρχία του Λάτσιο, αρκετά κοντά στη Ρώμη, η ομάδα από την πόλη του Φροζινόνε.
Μια πόλη που έχει περάσει κι αυτή διάφορες καταστροφές και δεινά. Και πώς να μην έχει συμβεί αυτό, αφού στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν ευρήματα ηλικίας πολλών πολλών χιλιάδων ετών, δείγμα ότι από την Παλαιολιθική εποχή υπήρχαν οικισμοί. Η, ας πούμε, πιο σύγχρονη ιστορία ξεκινά τον 6ο αιώνα π.Χ. μέχρι που τελικά οι Ρωμαίοι κατακτούν το στρατηγικής σημασίας φρούριο το 386 π.Χ. Οι κάτοικοι αργότερα επαναστατούν και οι Ρωμαίοι απαντούν με ψυχραιμία, λεηλατώντας τον οικισμό και κουβαλώντας τους υπαίτιους για να αποκεφαλιστούν δημόσια στη Ρώμη. Αργότερα, οι ντόπιοι θα αρνηθούν να παραδοθούν στον Αννίβα και τους Καρχηδόνιους και μαντέψτε, ναι, θα υποστούν μία νέα καταστροφή. Από τότε την πόλη θα διαλύσουν διάφοροι περαστικοί και μη όπως βάρβαροι, μεταξύ των οποίων και οι Οστρογότθοι, διάφορες γειτονικές πόλεις, μερικοί δούκες κατά τον Μεσαίωνα, κάτι Γερμανοί μισθοφόροι που όχι μόνο θα κάνουν ζημιές, αλλά θα φέρουν και την πανούκλα, ένας ισχυρός σεισμός το 1349, οι Ισπανοί στον πόλεμό τους εναντίον του Πάπα, ενώ όταν οι κάτοικοι επαναστατήσουν εναντίον των Γάλλων, οι τελευταίοι θα κάψουν την πόλη το 1798. Τα πράγματα θα συνεχιστούν κάπως έτσι μέχρι και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σύμμαχοι θα βομβαρδίσουν 56 φορές σε διάστημα 8 μηνών την περιοχή και όταν τελικά οι Γερμανοί αποχωρήσουν, το Φροζινόνε θα έχει καταστραφεί σε ένα πολύ πολύ μεγάλο ποσοστό, περίπου 80%. Από τότε θα αλλάξουν αρκετά, οι κατά κύριο λόγο αγρότες θα μπουν σε μια περίοδο βιομηχανοποίησης και το 2021 ο πληθυσμός θα φτάσει κάτι παραπάνω από 40.000.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/09/imago0256444733h-1024x682.jpg)
Ένα μεσαιωνικό κάστρο στην περιοχή του Φροζινόνε
Και αν η πόλη βλέπουμε ότι έχει μεγάλη ιστορία, το ίδιο έχει και η τοπική ομάδα, η Φροζινόνε Κάλτσιο με τα μπλε και κίτρινα, τα «καναρίνια» ή «λιοντάρια» (εξαιτίας του εμβλήματος). Ο σύλλογος θα ιδρυθεί το 1906 και το 1928 θα γίνει μέλος της Π.Ο. της Ιταλίας. Η πρώτη διάλυση θα έρθει στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κάτοικοι μαζί με την πόλη τους, θα ξαναφτιάξουν και την ομάδα που ιδρύεται ξανά το 1945. To 1957 θα παίξει σε μπαράζ στην Καλαβρία με την Κοζέντσα, όπου και θα γίνουν μεγάλα επεισόδια. Η Φροζινόνε θα αποχωρήσει από το πρωτάθλημα διαμαρτυρόμενη για την αδικία, θα επιστρέψει τη μεθεπόμενη χρονιά, αλλά δεν θα έχει χρήματα να πληρώσει για τη συμμετοχή της και τελικά ως άλλος Μάικλ Σκοτ στο The Office θα κηρύξει πτώχευση. Η νέα νέα Φροζινόνε θα ιδρυθεί το 1959 και κατά κύριο λόγο θα αγωνίζεται στα τοπικά για να αλλάξει όνομα το 1963 και να μπει ξανά στα κανονικά πρωταθλήματα. Στα 80s ο σύλλογος θα έχει κάποιες αναλαμπές φτάνοντας στη Γ’ εθνική, αλλά, για όποιον δεν το περίμενε, τελικά θα έρθει νέα πτώχευση, καθώς θα χάσει οριακά την άνοδο. Το γεγονός θα έχει οσμή σκανδάλου, αφού λέγεται ότι υπήρχαν πολιτικές πιέσεις για να ανέβει μια άλλη ομάδα, από την εκλογική περιφέρεια του Ματαρέζε. Η νέα νέα νέα Φροζινόνε θα ξεκινήσει την ιστορία της το 1990. Το 2006, εκατό χρόνια από την πρώτη ίδρυσή της, η ομάδα θα κατακτήσει για πρώτη φορά την άνοδο στη Serie B. Από τότε ξεκινά η πιο επιτυχημένη περίοδος του συλλόγου.
Ακόμα και το γήπεδο όμως του συλλόγου είναι μια πονεμένη ιστορία. To ιστορικό δημοτικό γήπεδο της πόλης φιλοξενούσε την ομάδα για σχεδόν 90 χρόνια. Ένα γήπεδο που είχε πολλά θέματα. Και γι’ αυτό η Φροζινόνε προσπάθησε να φτιάξει ένα νέο. Τα πρώτα σχέδια έγιναν στις αρχές των 70s. Mε την ελπίδα το Μουντιάλ του 1990 να βοηθήσει, η κατασκευή ξεκίνησε στη δεκαετία του 1980 όταν και χτίστηκε μια εξέδρα, μπήκε μια περίφραξη και οριοθετήθηκε ο αγωνιστικός χώρος. Βέβαια ακόμα και εκεί είχαμε κακοτεχνίες και η εξέδρα είχε πρόβλημα με τις κλίσεις. Τα προβλήματα του συλλόγου έτσι κι αλλιώς σταμάτησαν το πρότζεκτ. Χρειάστηκαν ελάχιστα χρόνια ακόμα για να ξεπεραστούν τα σκάνδαλα, η γραφειοκρατία, τα οικονομικά προβλήματα και οτιδήποτε άλλο προέκυπτε. Όπου ελάχιστα, βάλτε μερικές δεκαετίες. Η Φροζινόνε μετά από περίπου 30 χρόνια και χάρη στη βοήθεια του τοπικού δήμου, κατάφερε να μπει το 2017 στο Στάδιο Μπενίτε Στίρπε, ένα ωραίο γηπεδάκι 16.000 περίπου θεατών. Είναι πλέον μία από τις ελάχιστες ομάδες στη χώρα (μαζί με τη Γιουβέντους και την Ουντινέζε) με δικό της ιδιόκτητο γήπεδο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/09/imago1034499346h-1024x683.jpg)
Ο κόσμος στηρίζει
Η Φροζινόνε από το 2006 σταθεροποιηθεί στη Β’ εθνική, θα ξαναπέσει στη Γ’, θα ανέβει πάλι και το 2015 θα φτάσει στο όνειρο. Στη συμμετοχή της στη Serie A. Είναι προφανές όμως ότι δεν είναι έτοιμη για την κατηγορία. Θα τερματίσει 19η και θα υποβιβαστεί αμέσως. Αλλά είπαμε. Στο Φροζινόνε θα πέσεις κάτω 4739724 φορές και θα σηκωθείς άλλες τόσες. Θα επιστρέψει ξανά το 2018 για μια ακόμα 19η θέση και νέο υποβιβασμό. Third time’s the charm που λένε και στο χωριό μου. 2023. Η ομάδα του Φάμπιο Γκρόσο (ναι, αυτού του Γκρόσο, του παγκόσμιου πρωταθλητή) θα πάρει πολύ εύκολα την 1η θέση στη Serie B και έτσι τα Λιοντάρια του Φροζινόνε θα ανέβουν για 3η φορά στα σαλόνια. Ο Γκρόσο θα φύγει (μάλιστα λίγες ημέρες πριν ανακοινώθηκε από τη Λυών) και θα έρθει ένα από τα καλά ονόματα του ιταλικού ποδοσφαίρου για να καταφέρει το Mission Impossible, να σωθεί επιτέλους μία φορά η ομάδα. Ο Εουσέμπιο ντι Φραντσέσκο, ο άνθρωπος που έγινε γνωστός από τη Σασουόλο και πήγε αργότερα στη Ρόμα, ένας άνθρωπος με συγκεκριμένες ιδέες για την μπάλα, ένας Ιταλός που δεν λατρεύει το κατενάτσιο είναι αυτός που θα κάτσει στην καρέκλα του συλλόγου.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/09/imago1033795132h-1024x682.jpg)
Ο κόουτς (χωρίς το σοφιστικέ γυαλάκι)
Στο σημείο αυτό να πούμε ότι μπορεί η Φροζινόνε να έχει περάσει πολλά, αλλά τα τελευταία χρόνια λειτουργεί αρκετά… αντι-ιταλικά. Δεν συνηθίζει να απολύει προπονητές εύκολα και κυρίως προτιμά να δίνει ευκαιρίες σε ανερχόμενα ονόματα. Δεν ακολουθεί την πεπατημένη των μπαρουτοκαπνισμένων θρύλων των ανόδων και των σωτηριών. 4 χρόνια ο Στελόνε, 2 χρόνια ο Αλεσάντρο Νέστα (ναι, αυτός ο Νέστα), άλλα δύο χρόνια ο Γκρόσο, οι προπονητές αντέχουν. Ίσως όταν είσαι μια πόλη που όποιος περνούσε από τα πέριξ σε κατέστρεφε και μια ομάδα που έχει διαλυθεί αρκετές φορές, να αντιμετωπίζεις πιο στωικά τις αναποδιές και να δείχνεις κατανόηση. Ο ντι Φραντσέσκο έτσι, θα έχει λογικά, αρκετή ανοχή σε στραβά αποτελέσματα. Έτσι κι αλλιώς όμως, το ξεκίνημα της Φροζινόνε είναι αρκετά ενθαρρυντικό. Έχασε 1-3 εντός από τη Νάπολι, αλλά κέρδισε Αταλάντα και τσίμπησε και ένα ωραίο 0-0 στο Ούντινε. Μέχρι που ήρθε το εντυπωσιακό 4-2 με ανατροπή επί της Σασουόλο, σε ένα ματς run-and-gun.
&ab_channel=SerieA
4-2, από 0-2 και είχαμε και δυο δοκάρια. Ομάδα που σίγουρα δεν σε κάνει να βαριέσαι.
Η Φροζινόνε δεν έχει κανένα εντυπωσιακό ρόστερ. Βασίζεται σε πολλούς δανεικούς (τρεις από τη Γιουβέντους, έναν από τη Ρεάλ, έναν από την Αταλάντα, έναν από τη Νάπολι), παίκτες νεαρούς που ο ντι Φραντσέσκο προσπαθεί να βάλει σε καλούπια. Ακόμα κι οι δικοί της παίκτες δεν είναι τίποτα τρομερά ονόματα, δεν υπάρχουν χρήματα για χλιδάτες κινήσεις και όλα θα βασιστούν στο σύνολο που ο προπονητής θα μπορέσει να χτίσει και στη φιλοσοφία του. «Πιστεύω πολύ στο στιλ παιχνιδιού μας, να μη δίνουμε ποτέ την μπάλα. Τέτοια παιχνίδια είναι που μας φέρνουν πιο κοντά στο ποδόσφαιρο», θα πει ο κόουτς που είναι πάντα διατεθειμένος να πεθάνει για τις ιδέες του και να βλέπει ματς με 6 γκολ. Τη μεγάλη ανατροπή επί της Σασουόλο παρακολούθησε και από τις εξέδρες ένας φίλος. Ο Φραντσέσκο Τότι που έκανε τα περίπου 75 χιλιόμετρα για να δει την ομάδα στις ακαδημίες της οποίας έχει στείλει τον γιο του. Η ομάδα από τη μικρή πόλη κοντά στη Ρώμη έχει κάνει το καλύτερο ξεκίνημά της, αλλά γνωρίζει πολύ καλά ότι κανείς σώζεται από την 4η αγωνιστική. Και τα δύσκολα συνεχίζονται, με μια επίσκεψη στο Σαλέρνο, για να τα βάλει με την ανταγωνίστρια Σαλερνιτάνα.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
&t=5s
-
Γαμάτη!!!!
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/11/fresco.jpg)
41 χρόνια στον ίδιο πάγκο: Ένας ξεχωριστός προπονητής σε μια διαφορετική ομάδα
Κάπου στα δυτικά της Αφρικής βρίσκεται μια οριζόντια λωρίδα γης περικυκλωμένη από τη Σενεγάλη. Αυτή είναι η Γκάμπια, μια από τις πιο φτωχές χώρες του πλανήτη. Ένας στους δυο κατοίκους της ζει κάτω από το όριο της φτώχειας ενώ σε κάποιες περιοχές το ποσοστό αυτό ξεπερνάει το 70%. Όταν το 2014 ο Σείκ Σίμπι έφτασε σε ηλικία που μπορούσε να αντιληφθεί επακριβώς τι σημαίνουν αυτά τα νούμερα για το μέλλον του, πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφήσει τη μητέρα του και τα αδέρφια του και να αναζητήσει μια καλύτερη προοπτική ζωής στην Ευρώπη.
Με ένα μόνο σακίδιο στην πλάτη έζησε πέντε μέρες στην καρότσα ενός παλιού εργατικού που διέσχιζε κάθετα την έρημο Σαχάρα. Στη συνέχεια έμεινε για λίγους μήνες στην Τρίπολη της Λιβύης, δουλεύοντας ως βοηθός μπογιατζή, και τελικά πέρασε στην Ευρώπη με ένα ταλαιπωρημένο σαπιοκάραβο που τον παράτησε, μαζί με μερικούς εκατοντάδες άλλους απελπισμένους σαν κι αυτόν, στη Λαμπεντούζα, ένα ιταλικό νησί κάτω από τη Σικελία. Όλα αυτά τα έκανε σε ηλικία 16 ετών. Ολομόναχος.
Μετά την άφιξη του στην Ιταλία, οι Αρχές τον μετέφεραν σε ένα Κέντρο Υποδοχής Μεταναστών στη Βερόνα, μια από τις πιο συντηρητικές πόλεις της Ιταλίας. Όταν οι υπεύθυνοι του κέντρου τον ρώτησαν τι δεξιότητες έχει, ώστε να μπορέσουν να τον βοηθήσουν να βρει μια δουλειά, αυτός, εμποτισμένος ακόμα με την εφηβική αθωότητα, τους απάντησε ότι είναι πολύ καλός τερματοφύλακας. Λίγο καιρό μετά κατευθυνόταν προς τα ανατολικά της πόλης, εκεί που έχει την έδρα της η Βίρτους Βερόνα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/11/fresco4.jpg)
Ο τερματοφύλακας Σείκ Σίμπι με τους νέους του φίλους στην Ευρώπη
Η Βίρτους ιδρύθηκε το 1921 και για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της αγωνιζόταν σε αυτό το επίπεδο που χαϊδευτικά αποκαλούμε “τοπικό”. Σε μια πόλη 700.000 κατοίκων που για χρόνια είχε δυο μεγάλες ομάδες με σταθερή παρουσία στη Σέριε Α, δεν υπήρχε αρκετός χώρος για έναν τρίτο λαοφιλή σύλλογο. Η Βίρτους όμως εξελίχθηκε σε κάτι διαφορετικό. Σε κάτι παραπάνω από μια απλή ποδοσφαιρική ομάδα που εκπροσωπεί μια μικρή γειτονιά.
Με την πάροδο του χρόνου ο σύλλογος κατάφερε να συσπειρώσει γύρω του ανθρώπους που δεν βλέπουν το ποδόσφαιρο ως κάτι αποκομμένο από την κοινωνία. Σε εκείνη τη γωνιά της Βερόνα η αλληλεγγύη είναι η λέξη κλειδί και όλοι οι άνθρωποι είναι ευπρόσδεκτοι, ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητας ή θρησκείας. Παρά το αντικειμενικά μικρό μέγεθος της και τις περιορισμένες σε κάποιες περιπτώσεις δυνατότητες της, η Βίρτους κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει την τοπική κοινωνία αλλά και τους «ξένους» και τους λιγότερο προνομιούχους που καταλήγουν εκεί ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ή για μια δεύτερη ευκαιρία.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/11/fresco3.jpg)
Οι αρχές αυτές έχουν αποτυπωθεί σε μια δήλωση του Σινιμπάλντο Νοτσίνι, που βρέθηκε στη θέση του προέδρου για μια εικοσαετία στα 60s και τα 70s:
“Ο βασικός μας στόχος είναι να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους με τη βοήθεια του αθλητισμού και να βοηθήσουμε τα παιδιά να διασκεδάσουν μέσω του παιχνιδιού. Αν βρούμε και κάποιους καλούς αθλητές ανάμεσά τους, αυτό είναι απλώς ένα είδος ανταμοιβής. Ο βασικός σκοπός λειτουργίας του συλλόγου ξεπερνά το ποδόσφαιρο. Οι επιτυχίες δεν μετρούνται τόσο σε νίκες, όσο στη δημιουργία και ανάπτυξη των κοινωνικών αξιών που θεωρούμε σημαντικές.”
Για να πετύχει αυτούς τους στόχους η Βίρτους έχει καθιερώσει διάφορα προγράμματα. Εδώ και πολλά χρόνια (η αρχή έγινε στα 90s όταν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή οι πρώτοι οικονομικοί μετανάστες από την Αλβανία) ο σύλλογος δοκιμάζει και βοηθήσει κατά διαστήματα μετανάστες και πρόσφυγες από διάφορες χώρες της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, πρώην φυλακισμένους που ψάχνουν μια νέα αρχή αλλά και πρώην τοξικομανείς που βρίσκονται στο τελικό στάδιο της αποκατάστασης και αναζητούν τρόπους επανένταξης στην κοινωνία.
Επίσης, κάθε Πέμπτη εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια οργανώνει ένα μεγάλο φαγοπότι, όπου όλοι, ανεξαρτήτως θέσης στην ιεραρχία, τρώνε μαζί (σύμφωνα με τον πρόεδρο “ξεκίνησε από το γκαράζ μου, όπου η μάνα μου μαγείρευε ριζότο για όλους, και αργότερα μεταφέρθηκε σε ένα εστιατόριο της περιοχής που μας στηρίζει”), ενώ μια φορά το χρόνο όλη η ομάδα πραγματοποιεί ένα ταξίδι στο εξωτερικό που συνήθως συνδυάζει διασκέδαση με εκπαίδευση. Στη λίστα των προορισμών βρίσκουμε την Τυνησία, τον Παναμά, τη Βραζιλία, τη Τζαμάικα, τη Δομινικανή Δημοκρατία, τις ΗΠΑ αλλά και ακόμα πιο περίεργα μέρη.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/11/fresco5.jpg)
Μια ποδοσφαιρική ομάδα στους Δολομίτες. Γιατί όχι;
Όταν το 2018 περνούσε μια αγωνιστική κρίση, στην πρώτη διακοπή του πρωταθλήματος έκανε ένα ταξίδι στη Γερμανία και επισκέφτηκε το στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου. Σύμφωνα με τους παίκτες η εμπειρία ήταν από τις πιο έντονες που έχουν ζήσει και, όπως αποδείχτηκε, έφερε και αποτέλεσμα. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν η Βίρτους έκανε ένα σερί 7 νικών και ξεκόλλησε από τις τελευταίες θέσεις.
Ο σύλλογος όμως δεν αρκείται σε αυτά. Στο πλούσιο κοινωνικοπολιτικό ιστορικό του έχει ένα μεγάλο ταξίδι στην Κούβα, όπου και πραγματοποίησε δωρεά πολλών φαρμάκων τα οποία είχαν συγκεντρώσει και κουβαλήσει οι παίκτες από την Ιταλία, επισκέψεις και δράσεις σε διάφορες φυλακές αλλά και κάποιες εκδρομές στο Κόσοβο και το Σεράγεβο. Εκεί, σε συνεργασία με τον παλιό παίκτη της Ρόμα και νυν δήμαρχο της Βερόνα, Νταμιάνο Τομάσι, οι άνθρωποι της Βίρτους συμμετείχαν σε χορηγούμενα αθλητικά έργα που είχαν ως στόχο να δημιουργήσουν νέα γήπεδα και εγκαταστάσεις ώστε να δώσουν στα παιδιά μια διέξοδο προς τον αθλητισμό μετά τον καταστροφικό πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/11/fresco7.jpg)
Ο προπονητής-πρόεδρος Φρέσκο μαζί με τον πρώην ποδοσφαιριστή-νυν δήμαρχο Τομάσι
Σε αυτήν τη διαφορετική ομάδα, ο Σείκ Σίμπι βρήκε μια νέα οικογένεια, που τον βοήθησε να φτάσει μέσα στα επόμενα χρόνια μέχρι και την εθνική ομάδα της Γκάμπια. Κι όταν λέμε οικογένεια, δεν υπερβάλλουμε όσο πιθανόν νομίζετε. Σε κάθε ευκαιρία, ο Αφρικανός τερματοφύλακας δηλώνει ότι θεωρεί ως δεύτερο πατέρα του τον Λουίτζι Φρέσκο, την ψυχή αυτής της προσπάθειας και τον δεύτερο μεγάλο λόγο που κάνει τη Βίρτους να ξεχωρίζει από όλες τις άλλες ομάδες. Κυριολεκτικά από όλες τις άλλες.
Ο Λουίτζι Φρέσκο, γνωστός στους φίλους του και ως “Τζίτζι”, είναι ο προπονητής με τα περισσότερα χρόνια στον πάγκο μιας ομάδας. Στον κόσμο. (Τουλάχιστον στον γνωστό ποδοσφαιρικό κόσμο.) Ο ίδιος το πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και μας ενημερώνει ότι στην ιστορία του ποδοσφαίρου κανένας άλλος προπονητής δεν έχει μείνει για τόσο μεγάλο διάστημα συνεχόμενα σε μια ομάδα! “Πρόσφατα ξεπέρασα τον Γκι Ρου, που για μια περίοδο είχε φύγει από την Οσέρ” λέει με καμάρι και προσθέτει: “Υπάρχει βέβαια και ο Γουίλι Μάλει που ήταν στη Σέλτικ από το 1897 έως το 1940 αλλά κι αυτός δεν ήταν συνεχόμενα, γιατί είχε σταματήσει λόγω του πολέμου”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/11/fresco2.jpg)
Ο 62χρονος πλέον προπονητής ανέλαβε την ομάδα την άνοιξη του 1982, όταν ήταν 21 ετών. Με τον σύλλογο τότε σε άσχημη κατάσταση και πολύ κοντά στον υποβιβασμό από την 9η κατηγορία, μια παρέα νέων ανθρώπων της περιοχής οργανώθηκε και ανέλαβε τα ηνία. Ανάμεσα τους βρισκόταν και ο πιτσιρικάς Φρέσκο που τότε ήταν προπονητής στο εφηβικό τμήμα. Η αυταπάρνηση και η διάθεση του να προσφέρει αφιλοκερδώς έπεισαν τους υπολοίπους και εκτός από αυτόν του προπονητή, ο ορεξάτος Τζίτζι ανέλαβε και το ρόλο του προέδρου. Με απλά λόγια, τα τελευταία 41 χρόνια η Βίρτους Βερόνα έχει τον ίδιο προπονητή-πρόεδρο. Και τα παράδοξα δεν σταματούν εδώ.
Εκτός από ακούραστος και ενθουσιώδης, ο Φρέσκο αποδείχτηκε και ικανός προπονητής αλλά και αποδοτικός πρόεδρος. Με αυτόν ως πρώτο βιολί η Βίρτους όχι μόνο αναπτύχθηκε εξωαγωνιστικά με τους τρόπους που είδαμε προηγουμένως αλλά σημείωσε και πρωτόγνωρες για τα δεδομένα της αγωνιστικές επιτυχίες. Από την 9η κατηγορία και τους αγώνες γειτονιάς, σκαρφάλωσε σταδιακά στις εθνικές κατηγορίες, καθιερώθηκε εκεί και έφτασε το 2013 να γίνει φουλ επαγγελματική ομάδα που μπορεί να πληρώνει τους παίκτες της.
Όλα αυτά τα κατάφερε με έναν προπονητή που απέκτησε τα απαραίτητα διπλώματα προπονητικής πρόσφατα ενώ όλα αυτά τα χρόνια συνδύαζε το τρέξιμο για τον σύλλογο με την πρωινή, κανονική του δουλειά (διευθυντής σε σχολείο). Όταν τον ρωτάνε γιατί δεν δέχθηκε ποτέ καμία από τις προτάσεις που του έγιναν από άλλες ομάδες, απαντάει ότι δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του πουθενά αλλού και με μια γερή δόση αυτογνωσίας συμπληρώνει ότι το πιθανότερο είναι πως δεν θα τα κατάφερνε κάπου αλλού. Όσον αφορά τον φαινομενικά αταίριαστο συνδυασμό ρόλων «πρόεδρος-προπονητής», ο Φρέσκο ξεκαθαρίζει ότι δεν παίρνει καμία απόφαση μόνος του. Αν η ομάδα αντιμετωπίσει κάποια μεγάλη αγωνιστική κρίση, το διοικητικό συμβούλιο μπορεί ανά πάσα στιγμή να φέρει νέο προπονητή. Για την ώρα, όσες φορές έφτασαν λίγο πριν το σημείο μηδέν, κοινώς στο σημείο που ακούγεται η φράση “αν δεν βελτιωθεί η κατάσταση σύντομα θα πρέπει να απευθυνθούμε σε κάποιον άλλον”, η ομάδα βρήκε τρόπους να πάρει τα πάνω της.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/11/fresco6.jpg)
Ένα χρόνο μετά τη μετάβαση από τον ερασιτεχνισμό στον επαγγελματισμό, κέρδισε μια ακόμα άνοδο, που την έφερε στη Serie D ενώ το τελευταίο μεγάλο κατόρθωμα της εντοπίζεται το 2018 όταν πανηγύρισε έναν ακόμα ιστορικό προβιβασμό, αυτή τη φορά στην 3η κατηγορία. Όπως όλες τις προηγούμενες φορές, ο Φρέσκο ξεκίνησε τη νέα περιπέτεια της Serie C με βασικό στόχο την παραμονή και αργότερα τη σταθεροποίηση και όπως τόσες άλλες φορές, κατάφερε και τα δυο σχετικά εύκολα. Μετά από μερικές συνεχόμενες σεζόν που τερμάτισε κοντά στη μέση της βαθμολογίας, πέρσι η Βίρτους έφτασε μέχρι και τα πλέι οφ ανόδου για τη Serie C. Σε αυτό το χαοτικό, παράλογο, γραφικό και βγαλμένο μάλλον από λατινοαμερικάνικο μυαλό δημιούργημα, που αποκαλείται πλέι οφ της Serie C, η μικρή στο μάτι αλλά μεγάλη στην ψυχή ομάδα της Βερόνα ξεπέρασε το εμπόδιο της Νοβάρα, κέρδισε και την Πάντοβα αλλά τα βρήκε δύσκολα απέναντι στην πολύ πιο έμπειρη Πεσκάρα και κάπου εκεί οι ελπίδες έσβησαν.
Το μεγάλο όνειρο όμως παραμένει ζωντανό. Η δεύτερη πλέον ομάδα της Βερόνα (αφού η Κιέβο διαλύθηκε πρόπερσι) ξεκίνησε και φέτος δυναμικά στο πρωτάθλημα και βρίσκεται για την ώρα ξανά στις θέσεις που οδηγούν στα πλέι οφ. Ο ακατάβλητος “Τζίτζι” παραμένει αισιόδοξος ότι η Βίρτους θα καταφέρει κάποια στιγμή να φτάσει και πιο ψηλά. Μπορεί να μην γνωρίζει αν θα είναι αυτός που θα δίνει τότε τις οδηγίες (εδώ και μερικά χρόνια έχει αποσυρθεί από τη θέση του προέδρου ενώ έχει ήδη σταματήσει και από το σχολείο καθώς έχει καταθέσει τα χαρτιά του για σύνταξη), αλλά πιστεύει ακράδαντα ότι η ανοδική πορεία μπορεί να συνεχιστεί. “Αργά ή γρήγορα, με μένα ή χωρίς, θα φτάσουμε και στη Serie B. Και ποιος ξέρει, ίσως και στη Serie A!”
Όταν το λέει αυτό κάποιος που με μια ερασιτεχνική ομάδα κατάφερε να βοηθήσει αρκετούς μη προνομιούχους ανθρώπους και ταυτόχρονα να φτάσει από τους αγώνες γειτονιάς να διεκδικεί μια άνοδο σε μια κατηγορία που παίζουν η Πάρμα, η Σαμπντόρια, η Μπάρι και το Παλέρμο, σίγουρα δεν μπορείς να μην τον πάρεις στα σοβαρά.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
O Ούγκο Μπάσι ήταν Ιταλός ιερέας που πρωταγωνίστησε στον Πρώτο Ιταλικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Το καλοκαίρι του 1849 έπεσε στα χέρια των Αυστριακών κατακτητών. Λίγες μέρες μετά τον μετέφεραν στη Μπολόνια, όπου και τον εκτέλεσαν άμεσα, χωρίς δίκη. Ήταν 48 χρονών. Στο σημείο που εκτελέστηκε βρίσκεται σήμερα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κτίσματα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου: Ο πύργος του γηπέδου της Μπολόνια.
Σε πιο επίκαιρα νέα, η Μπολόνια του Τιάγκο Μότα έχει χάσει φέτος μόνο δυο παιχνίδια, έχει κερδίσει τις ομάδες της Ρώμης, έφερε Χ με Ίντερ, Γιούβε και Νάπολι και για την ώρα βρίσκεται στις θέσεις που οδηγούν στο Τσάμπιονς Λιγκ! Για την ιστορία, δεν έχει τερματίσει πάνω από την 7η θέση εδώ και πάνω από μισό αιώνα.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/410956831_768408191988309_3534242640319880507_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=3635dc&_nc_ohc=xofT6At6-nYAX8CJ2VP&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfCxVSxhs1cv0F2fECgDg9w8BgbFL1HyfFBBrxlfLxRdAQ&oe=65896E0A)
Οι φωτογραφίες είναι από το ματς της Κυριακής, όπου και κέρδισε τη Ρόμα με 2-0.
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=768408198654975&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Η συναισθηματική έκκληση 84χρονου οπαδού της Τάραντο, «μην μου πάρετε την ομάδα μου»
(https://i.imgur.com/dUCBqfV.jpeg)
Ο 84χρονος Κάρμινε οπαδός της Τάραντο της Serie C στην Ιταλία δάκρυσε κάνοντας έκκληση στις Αρχές να μην μετακινήσουν την έδρα της ομάδας του.
Η συναισθηματική έκκληση του Κάρμινε, ενός 84χρονου πιστού οπαδού της Τάραντο, ενάντια στο κλείσιμο του γηπέδου Iacovone, συγκίνησε πολλούς χρήστες στα κοινωνικά δίκτυα και υπενθύμισε ξανά, ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα άθλημα.
Το γήπεδο της ομάδας της Serie C της Ιταλίας ενδέχεται να κλείσει σύντομα λόγω εργασιών ανακαίνισης. Το πλησιέστερο κατάλληλο γήπεδο για να φιλοξενήσει τους αγώνες της ομάδας είναι αυτό του Τέραμο, σχεδόν 500 χιλιόμετρα μακριά.
Μια σημαντική απόσταση, η οποία θα απομάκρυνε - κυριολεκτικά - πολλούς οπαδούς από την ομάδα. Ανάμεσά τους και ο Κάρμινε, ο οποίος στις κάμερες του τοπικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα Antenna Sud λύγισε απευθύνοντας έκκληση στις Αρχές.
«Απευθύνομαι στους πολιτικούς. Είναι 75 χρόνια τώρα που έρχομαι στο γήπεδο, έχω εισιτήριο διαρκείας πάντα. Εχω το δικαίωμα να βλέπω την ομάδα μου, αν όχι στο Ταράντο τουλάχιστον κάπου εδώ κοντά, στα 40 χιλιόμετρα. Τώρα μου απομένουν μόνο λίγα χρόνια ζωής» - είπε, με τη φωνή του να σπάει από τα δάκρυα - «Γιατί να μου στερήσουν τη χαρά να βλέπω την Τάραντό μου; Ασχοληθείτε, αλλιώς όταν ανέβω εκεί πάνω θα σας καταριέμαι για πάντα».
https://www.gazzetta.gr/football/2306535/viral-i-synaisthimatiki-ekklisi-84hronoy-opadoy-tis-taranto-min-moy-parete-tin
https://twitter.com/i/status/1759143745016975614
-
Οι Ιταλοί λένε πως το Σαμπντόρια-Τζένοα είναι ένα ντέρμπι που παίζεται από ιταλικές ομάδες, με μια βρετανική όμως αύρα και λατινοαμερικάνικο πάθος. Κοινώς, ένας τέλειος, σχεδόν ουτοπικός, συνδυασμός για οποιονδήποτε αγαπάει το ποδόσφαιρο.
Στο παρελθόν έχουμε αναφέρει ότι το «Λουίτζι Φεράρις» είναι ένα από τα γήπεδα στα οποία έχουμε αδυναμία. Στο τελευταίο τεύχος του «Terrace Edition» υπάρχει ένα πολύ ωραίο φωτογραφικό αφιέρωμα σε αυτό και στην αγάπη των οπαδών της Σαμπντόρια που αξίζει να δείτε (λινκ στα σχόλια).
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=837660211729773&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
"As long as the Sampdoria fans sing there will be no problems for the future."
These words were pronounced by the historic president of the so-called "Samp D'oro" Paolo Mantovani, an era in which Sampdoria, thanks to players like Vialli, Mancini Pagliuca Lanna and Lombardo and many others, won its first scudetto, managing to reach the Champions League final.
I have always found this phrase emblematic because the passion for Sampdoria is a deep bond that goes beyond simple support for a football team.
It's a feeling that unites people across generations, creating a sense of belonging and pride.
This passion manifests itself during the matches, with fans who support the team beyond any result... but not only that, it goes beyond the pitch, influencing the daily life and culture of the city of Genoa. It is an emotion that brings joy in victories and solidarity in defeats, creating an indissoluble bond between the city, the team and its supporters.
The passion for Sampdoria is an affirmation of identity and a symbol of unity that goes beyond football itself!
Last year, I think everyone agrees, was the most "tragic" one for the Sampdoria club.
Relegated to Serie B and close to bankruptcy. But as they say... the sailor is recognized in the storm!
I had the great privilege of being able to tell the visceral love of the Blucerchia fans towards a shirt, towards the history and towards everything that this unique club in the world represents... and the most beautiful thing was that while I was telling it, I was living on my skin too... precisely because as a fan I am obviously emotionally involved!
A love that is demonstrated week after week by the Blucerchiati fans despite the kilometres, the cold, the heat, the rain, the victories or defeats... there is nothing in the world that can separate a Sampdoria fan from their passion!
Because for each of us Sampdoria is a safe place, it's home, it's magic, it's feeling, it's where passion and love take shape!
Because unlike what we often hear, this is not just a game!
https://www.terraceedition.com/home-haute/sampdoria-roberto-ruvo-italy-football-photography-groundhopping
Το κείμενο θα ταίριαζε αρκετά και σε εμάς.Επίσης πολύ ωραίες φωτογραφίες μέσα.
-
"Ο τελικός του Γιουρόπα Λιγκ θα είναι ένα φανταστικό γεγονός για ένα σύλλογο σαν τον δικό μας, ο οποίος δεν μπορεί να υπερηφανεύεται πως έχει σπουδαία νούμερα σαν αυτά που απαιτούνται σήμερα. Μπορεί οι δυο ομάδες που είναι στον τελικό να μην ενθουσιάζουν τα κανάλια αλλά δίνουν ελπίδα σε πολλές άλλες που δεν ανήκουν στο τοπ επίπεδο. Αυτό δείχνει ότι μπορείς να παίξεις ωραίο ποδόσφαιρο και να πετύχεις σημαντικά πράγματα χωρίς να έχεις εκατομμύρια φιλάθλους σε όλο τον κόσμο. Το ποδόσφαιρο είναι κι αυτοί οι 14.000 που μαζεύτηκαν σήμερα στο Μπέργκαμο. Υπάρχει μια πόλη που μας στηρίζει και το νιώθεις όπου κι αν πας.
Τα νούμερα παίζουν μεγάλο ρόλο πλέον, σε κάνουν να πιστεύεις ότι πρέπει να φτιάξουμε Σούπερ Λιγκς. Το παράδειγμα της Αταλάντα μπορεί να δώσει ελπίδα γιατί υπενθυμίζει ότι το ποδόσφαιρο είναι όμορφο λόγω της αξιοκρατίας, όχι λόγω των κεκτημένων δικαιωμάτων."
(Τζαν Πιέρο Γκασπερίνι)
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/441066221_860084979487296_7078646754261635207_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=EMw-FG68IHQQ7kNvgEfjyGE&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AYCwbZCYu3rgc-uH58P79FYSyt9zFNlTz3YHBRBIzRR6yw&oe=6643FA5B)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=860084989487295&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Η Κόμο επιστρέφει στη Σέριε Α μετά από 21 χρόνια, οπότε αν του χρόνου το αμόρε σου ζητήσει ρομαντικό ταξιδάκι μπορείς να κερδίσεις πόντους εκτίμησης προτείνοντας τη διάσημη, ομώνυμη λίμνη σε κάποιο τυχαίο, τυχαίο ξαναλέμε, σ/κ που θα καταλήξει σε ανύποπτη στιγμή στην ατάκα "κοίτα σύμπτωση, έχει ωραίο ματς εδώ δίπλα σε ένα γραφικό γηπεδάκι, πάμε μια βόλτα κι εκεί;"
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/438164693_860824309413363_836586968331835583_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=gJaK3iX95ogQ7kNvgH38xW7&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AYAcWp1NJjVSBx6yMoUq03bsdYhMG05JcekFwFaHNE4htQ&oe=6646A6EA)
Να υπενθυμίσουμε ότι ο Σεσκ Φάμπρεγας έχει μετοχές και βρίσκεται στο προπονητικό τιμ. Μετοχές έχει και ο Τιερί Ανρί.
"Κοίτα, κοίτα πού θα σε πάω! Γαμάτες βόλτες, ωραία θέα, καλό φαγητό, (ματσάκι Σέριε Α!), γραφικά χωριά, τέλειο φόντο για φωτογραφίες, το Μιλάνο δίπλα..."
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/441072168_860829812746146_4401359484638286335_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=FXz9A9rjOHYQ7kNvgE6QK-V&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AYDEx3lTYHeH8MTTK1wCb9h4naxXlx-4hQ2c3EJPWEejCQ&oe=66469ABB)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=860824316080029&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
𝐒𝐨𝐦𝐛𝐫𝐞𝐫𝐨 𝐨𝐧 𝐭𝐨𝐮𝐫: Μπέργκαμο
Το πρώτο πράγμα που βλέπεις όταν φτάνεις στο αεροδρόμιο του Μπέργκαμο είναι μια μεγάλη αφίσα που λέει «Atalanta everywhere». Το μήνυμα δεν είναι καθόλου υπερβολικό. Μια μικρή βόλτα στην πόλη αρκεί για να αντιληφθείς ότι η σχέση της με την ποδοσφαιρική της ομάδα είναι τόσο στενή που ακόμα κι αν δεν έχεις ιδέα από μπάλα δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταλάβεις ότι αυτό το μέρος ζει (και) για το ποδόσφαιρο. Ειδικά αυτή την εποχή.
Σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο, σε κάθε περιοχή (ακόμα και στην προσεγμένη, μεσαιωνική Άνω Πόλη που κάνει τη δική μας σαλονικιώτικη Άνω Πόλη να νιώθει όπως θα ένιωθε εκείνος ο Ιβοριανός Μέσι που είχε φέρει ο Πανσερραϊκός αν τον έβαζαν δίπλα στον Αργεντινό), σε κάθε εμπορικό δρόμο θα βρεις κάτι που φωνάζει περήφανα «εδώ είμαστε Αταλάντα». Στα παράθυρα των σπιτιών κρέμονται κασκόλ, σε κάποια μπαλκόνια βλέπεις μικρά πανό ενώ ακόμα και δίπλα σε κάποια ιστορικά αξιοθέατα πιθανόν να πετύχεις μια σημαία του συλλόγου, σε μια από τις αμέτρητες πετυχημένες συνυπάρξεις του σύγχρονου με το κλασικό που συναντάς συχνά στη Β. Ιταλία.
Ανεξάρτητα από το τι πουλάει η επιχείρηση, είναι σχεδόν σίγουρο ότι η βιτρίνα της περιλαμβάνει κάτι σε μπλε και μαύρο. Έτσι πετυχαίνεις κυριλέ κοσμηματοπωλεία με κασκόλ στην πρόσοψη, καταστήματα οπτικών με σημαίες παντού, μαγαζί με γυναικεία ρούχα με κούκλες ντυμένες με την εμφάνιση της Αταλάντα, κομμωτήρια που οι εργαζόμενες φοράνε τη φανέλα. Αυτοί που δεν έχουν κάποιο κασκόλ ή σημαία στη βιτρίνα έχουν συνήθως στην είσοδο μια μικρή αφίσα με το λιτό αλλά περιεκτικό μήνυμα «Grazie ragazzi».
Αυτή η τρομερή σύνδεση δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, απόρροια της φετινής επιτυχίας στο Γιουρόπα Λιγκ. Σύμφωνα με τους ντόπιους, που κυρίως επικοινωνούν με σπαστά αγγλικά, επιπέδου μαθητή πρώτης τάξης σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών (από αυτούς κιόλας που κάνουν κοπάνα κάθε Πέμπτη για να μη χάσουν το ευρωπαϊκό ματς της ομάδας τους), η πόλη έχει στολιστεί με παρόμοιο τρόπο κι άλλες φορές τα προηγούμενα χρόνια, παρ'ότι καμία από εκείνες δεν είχε πανηγυρίσει κάποια κούπα. Μιλάμε άλλωστε για μια ομάδα που όταν έπαιξε τελευταία φορά στη Σέριε Β, τη σεζόν 10/11, μάζευε περισσότερο κόσμο κι από τις χρονιές που ήταν στην πρώτη κατηγορία!
Με κάτι επιστημονικούς καφενειακούς υπολογισμούς, ο υπεύθυνος στο καφέ-φούρνος-πιτσαρία-ζαχαροπλαστείο δίπλα από το ξενοδοχείο μας, μας διαβεβαίωσε ότι το 90% των φιλάθλων στην πόλη υποστηρίζει μόνο Αταλάντα. Υπενθυμίζουμε ότι αναφερόμαστε σε ένα μέρος που το χωρίζει από το Μιλάνο των δυο ποδοσφαιρικών μεγαθηρίων ένα τσιγάρο δρόμος.
Το Μπέργκαμο είναι η Αταλάντα και η Αταλάντα είναι το Μπέργκαμο. Γι'αυτό και από το 2010 κάθε μωρό που γεννιέται σε οποιοδήποτε νοσοκομείο μέσα στην πόλη λαμβάνει την επόμενη μέρα σαν δώρο ένα πακέτο που περιλαμβάνει μια επίσημη φανέλα με τα χρώματα που θα το συνοδεύουν μια ζωή.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/447720871_877421091087018_232864551578480617_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=9m2stmLFv6gQ7kNvgFBipmq&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AYB4nM0o1sQQ3rRf80CYNMWACVSgVm6-vjge9xRmz0iicg&oe=666924ED)
Περισσότερες φωτογραφίες από την πόλη μπορείτε να βρείτε στο ίνσταγκραμ μας:
https://www.instagram.com/p/C7oDrXviogA/?img_index=1
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=877503167745477&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
Από τα γεννοφάσκια τους.
-
- Τι ομάδα είσαι;
- Σαλερνιτάνα.
- Σώπα! Πώς κι έτσι;
- Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/518090984165542/?locale=el_GR)
-
(https://scontent.fath6-1.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/459434020_10161873412511635_2314510480225649805_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=75d36f&_nc_ohc=B9GLM6Ras7oQ7kNvgGZm4Dr&_nc_ht=scontent.fath6-1.fna&_nc_gid=A4BlAAkJWTFRFQkLznhPIoP&oh=00_AYCG6ZDN73YzhRVyfr1_f-_i5VggxNp2Qr7kyrjid2JE9w&oe=66EA5578)
Προβολή Ταινίας
Πέμπτη 19/09/24, 20:30, Άλσος
(Σε περίπτωση βροχής: Θέατρο Έκφραση, Αραβαντινού 16)
_________________
ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΠΙΣΗ ΜΙΑΣ ΠΙΣΤΗΣ
Η οπαδική κουλτούρα του Μπέργκαμο μέσα από τα μάτια του Claudio “Bocia” Galimberti.
Η ταινία ξεδιπλώνει την 30χρονη ιστορία της Curva Nord της Αταλάντα, μέσα από την αφήγηση ενός από τους πλέον εμβληματικούς της ultras, του Claudio “Bocia” Galimberti. Πρόκειται για την ιστορία μιας ανυπάκοης πραγματικότητας, χωρίς ανακωχή, αφιερωμένης σε έναν σκοπό: την ελευθερία να είσαι ο κόκκος της άμμου που μπλοκάρει το γρανάζι.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη Andrea Zambelli.
________________
Χώρα: Ιταλία
Έτος: 2023
Διάρκεια: 102'
Γλώσσα: Ιταλικά
Απόδοση υποτίτλων: gruppo Atalanta Ioannina
Σκηνοθεσία: Andrea Zambelli
Μοντάζ: Cristina Sardo
Με τον: Claudio "Bocia" Galimberti
Παραγωγή: Andrea Zanoli - Lab 80 film, Davide Ferrario - Rossofuoco
Festival: Torino Film Festival 41
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/09/protti.jpg)
Ο Ίγκορ Πρότι δεν καταλάβαινε από κατηγορίες
Στα 90s το Καμπιονάτο ήταν το όνειρο των περισσότερων ποδοσφαιριστών στον κόσμο. Τη σεζόν 1995-96 η Μίλαν είχε μπροστά τον νικητή της Χρυσής Μπάλας, Γουεά, και τον Μπάτζιο, η Γιουβέντους τον Βιάλι, τον Ντελ Πιέρο και τον Ραβανέλι, η Φιορεντίνα τον Μπατιστούτα και τον Μπαιάνο, η Σαμπντόρια τον Μαντσίνι και τον Κιέζα, η Ρόμα τον Μπάλμπο και τον Ντελβέκιο, η Πάρμα τους Στόιτσκοφ και Τζόλα και η Ουντινέζε τον Μπίρχοφ. Κι όμως, στο τέλος εκείνου του πρωταθλήματος πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε κάποιος που έπαιξε πρώτη φορά στη Σέριε Α ένα χρόνο πριν, στα 27 του! Ένας επιθετικός που αγωνιζόταν στη Μπάρι, μια από τις ομάδες που υποβιβάστηκαν. Ήταν ο πρώτος και μοναδικός ως τώρα που έχει κατακτήσει το βραβείο παίζοντας σε ομάδα που έπεσε κατηγορία.
Ο Ίγκορ Πρότι έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στα 80s στην ομάδα της πόλης του, το Ρίμινι. Η ομώνυμη ομάδα αγωνιζόταν στην 3η κατηγορία και ο μικρός έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 16 ετών. Δυο χρόνια αργότερα η Λιβόρνο ενδιαφέρθηκε γι’αυτόν και στα 18 του αποφάσισε να φύγει για πρώτη φορά από το σπίτι του. Τα τρία χρόνια που έκατσε εκεί ήταν υπεραρκετά για να δεθεί με την πόλη, το σύλλογο και τον κόσμο του αλλά ταυτόχρονα να φτιάξει κι ένα καλό όνομα στην αγορά της 3ης κατηγορίας. Το καλοκαίρι του 1988 αποχώρησε από το Λιβόρνο για λόγους ανωτέρας βίας. Η διοίκηση χρειαζόταν χρήματα για να καλυφθεί το πιστοποιητικό συμμετοχής και ο 21χρονος επιθετικός της, που είχε βρει δίχτυα 14 φορές την προηγούμενη σεζόν, ήταν ο μόνος που μπορούσε να φέρει άμεσα λεφτά στα ταμεία.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/09/protti3.jpg)
Λίγο πριν φύγει από την πόλη ο Πρότι υποσχέθηκε στους κοντινούς του ανθρώπους πως κάποια στιγμή θα επιστρέψει. “Από μικρός είχα αυτό το χαρακτηριστικό. Να ερωτεύομαι τις ομάδες που αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Μου άρεσε πολύ η ιδέα ότι μπορώ να βοηθήσω αυτούς που έχουν υποφέρει πολύ και έχουν χαρεί λίγο από το ποδόσφαιρο. Γι’αυτό όταν έφυγα από το Λιβόρνο είχα πάντα στο μυαλό ότι μια μέρα θέλω να γυρίσω για να βοηθήσω να φτάσει ψηλότερα από εκεί που ήταν”.
Μέχρι να έρθει όμως εκείνη η ώρα έπρεπε να φροντίσει την καριέρα του. Κι αυτό μπορούσε να γίνει με έναν μόνο τρόπο: Έπρεπε να συνεχίσει να σκοράρει. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια βοήθησαν να καθιερωθεί ως ένας επιδέξιος εκτελεστής της 2ης και 3ης κατηγορίας. Στο τέλος κάθε σεζόν το κοντέρ του έπιανε εύκολα ή δύσκολα διψήφιο αριθμό. Το 1992 πήγε στη Μπάρι και μαζί της έζησε αυτό που για τον ίδιο έμοιαζε ακατόρθωτο μερικά χρόνια πριν. Μια άνοδο στο Καμπιονάτο. Στα 27 του τρύπησε το ταβάνι που πίστευαν πολλοί πως είχε. Ανάμεσα τους κι ένας αρκετά γνωστός άνθρωπος του ποδοσφαίρου. Ο Αρίγκο Σάκι ήταν προπονητής στη Ρίμινι όταν ο πιτσιρικάς Ίγκορ έψαχνε τις πρώτες του ευκαιρίες. “Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι κάποια στιγμή είχε πει στη διοίκηση ότι κατά τη γνώμη του πολύ δύσκολα θα μπορέσω να παίξω πάνω από την 3η κατηγορία. Δεν είχε άδικο τότε. Αλλά με πείσμωσε και από εκείνη τη μέρα δούλεψα όσο περισσότερο μπορούσα για να φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται”.
Ακόμα και μετά την άνοδο λίγοι πίστευαν ότι ένας επιθετικός που ως τότε έβρισκε δίχτυα μόνο στα γηπεδάκια της επαρχίας θα μπορέσει να σταθεί στο επίπεδο του Καμπιονάτο εκείνης της εποχής. Πίστευε όμως ο ίδιος κι αυτό αρκούσε. Στην παρθενική του χρονιά εκεί πανηγύρισε 7 φορές. Ένα αξιοπρεπέστατο νούμερο για κάποιον που δοκιμαζόταν πρώτη φορά απέναντι σε τέτοιους αντιπάλους και έπαιζε σε ομάδα που πάλευε για τη σωτηρία. Τη δεύτερη χρονιά ήρθε η εκτίναξη.
Ένα από τα πιο θεαματικά του γκολ σε ένα Μπάρι-Φιορεντίνα
Στις πρώτες τέσσερις αγωνιστικές είχε πανηγυρίσει ήδη 6 φορές! Τις τρεις απέναντι στη Λάτσιο. Την ώρα που η άμυνα της Μπάρι έμοιαζε στα περισσότερα παιχνίδια σαν ελβετικό τυρί (είχε τη δεύτερη χειρότερη επίδοση στο πρωτάθλημα), η επίθεση πετούσε φωτιές χάρη στη συνεργασία του Πρότι με τον Σουηδό Κένετ Άντερσον. Ο Ιταλός εκτελούσε ασταμάτητα και με όλους τους πιθανούς τρόπους. Αν και η ειδικότητα του ήταν το να τρυπώνει μέσα στην περιοχή και να σκοράρει από κοντά πριν προλάβουν οι αμυντικοί να καταλάβουν πώς βρέθηκε εκεί, η γκάμα του περιλάμβανε πολλούς ακόμα τρόπους. Ήταν καλός εκτελεστής πέναλτι, είχε την απαραίτητη ταχύτητα για να εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε αντεπίθεση, δεν είχε πρόβλημα στο ψηλό παιχνίδι παρά το ότι δεν ήταν πρώτο μπόι και είχε καλό και δυνατό σουτ που του επέτρεπε να σκοράρει από μακρινές αποστάσεις. Σαν τελευταίο εξτραδάκι, έβρισκε δίχτυα ακόμα κι από φάουλ. Στη συλλογή των γκολ του μπορείς να βρεις από κοντινές προβολές μέχρι θεαματικά γυριστά και άπιαστα, δυνατά σουτ από μέση απόσταση στο παραθυράκι της εστίας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/09/protti4.jpeg)
Στο τέλος της χρονιάς τα νούμερα του ήταν εντυπωσιακά: 24 γκολ σε 33 συμμετοχές σε μια ομάδα που υποβιβάστηκε. Πέντε γκολ συνολικά απέναντι στη Λάτσιο, τρία στη Γιουβέντους, 2 στην Ίντερ και από ένα στις ισχυρότατες τότε Πάρμα και Φιορεντίνα. Κι όλα αυτά με λίγες εκτελέσεις πέναλτι.
Ο Ιγκόρ Πρότι είχε προστεθεί και επίσημα σε μια αγαπημένη, ιταλική λίστα που περιλαμβάνει γκολτζήδες της επαρχίας. Ανθρώπους της διπλανής πόρτας, πιο λαϊκά. Επιθετικούς που δεν ξεκίνησαν από κάποια φημισμένη ακαδημία, δεν μεγάλωσαν μέσα στην άνετη αγκαλιά κάποιου ισχυρού συλλόγου, δεν έγιναν ποτέ τα πρώτα ονόματα στη μαρκίζα του πρωταθλήματος και δεν έπαιρναν ένα σκασμό λεφτά αλλά είχαν τον τρόπο τους στο «παστέλωμα», ανεξαρτήτως κατηγορίας, αντιπάλου και κατάστασης του χόρτου και του γηπέδου. Ποδοσφαιριστές όπως ο Ντάριο Χούμπνερ, ο Κριστιάν Ριγκάνο και αργότερα ο Φραντσέσκο Καπούτο. “Για εμένα το να παίζω στη Σέριε Α ήταν κάτι το φανταστικό από όλες τις απόψεις. Δεν μπορεί να συγκριθεί η εμπειρία με τα χρόνια στην 3η κατηγορία. Εκεί το ποδόσφαιρο είναι διαφορετικό. Κάθε εκτός έδρας αγώνας για έναν επιθετικό είναι σαν πόλεμος. Οι αμυντικοί είναι ικανοί να κάνουν τα πάντα για να σε σταματήσουν.”
Μια τέτοια χρονιά δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Η υποβιβασμένη Μπάρι δεν είχε τα φόντα να κρατήσει έναν «καποκανονιέρε». O Σέρτζιο Κρανιότι της Λάτσιο κινήθηκε πρώτος και για πρώτη φορά ο Πρότι βρέθηκε σε μια ομάδα με πραγματικά υψηλές βλέψεις. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν ιδανικά. Οι λατσιάλι είχαν διάφορα εσωτερικά θέματα εκείνη την περίοδο, έκαναν κακή αρχή στο πρωτάθλημα και το χειμώνα άλλαξαν προπονητή. Ο Πρότι ξεκίνησε βασικός μόνο σε 16 παιχνίδια, μπήκε αλλαγή σε άλλα 11 και παρ’ότι κατάφερε και σκόραρε 7 φορές οι ιθύνοντες δεν πείστηκαν ότι είναι η λύση που χρειάζονται για το σκοράρισμα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/09/protti5.jpg)
Ο πανηγυρισμός στο πιο διάσημο γκολ του με τη Λάτσιο. Ένα γκολ ισοφάρισης στο τελευταίο λεπτό σε ένα ντέρμπι με τη Ρόμα
Ο μάνατζερ του προσπάθησε να τον πάει σε κάποια άλλη μεγάλη ομάδα, πριν χαθεί το μομέντουμ από την προηγούμενη σεζόν, αλλά η τύχη δεν ήταν σύμμαχος του. “Μιλήσαμε με την Ίντερ και τα βρήκαμε σε όλα”, θυμάται ο ίδιος, “το μόνο που έλειπε ήταν να πουληθεί ο Ζαμοράνο που ήταν τότε να φύγει. Τελικά ομάδα δεν βρέθηκε, ο Ζαμοράνο έμεινε και η συμφωνία μας ακυρώθηκε.” Λίγο αργότερα ενδιαφέρθηκε η Νάπολι. Οι δυο ομάδες συμφώνησαν εύκολα στο δανεισμό του και στα 30 του βρέθηκε να φοράει για ένα χρόνο τη θρυλική γαλάζια φανέλα με το 10 στην πλάτη. Εκείνη η Νάπολι όμως δεν είχε καμία σχέση με την παρέα του Μαραντόνα. Η ομάδα τερμάτισε τελευταία και ο Πρότι με τα 6 γκολ του χάθηκε μέσα στη γενικότερη τραγικότητα.
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη Ρετζιάνα, όπου αποκαταστάθηκε η επαφή του με τα δίχτυα, έφτασε η ώρα να εκπληρώσει την υπόσχεση του. Το πεπρωμένο τον καλούσε. Σε μια εποχή που ακόμα και στη Σέριε Β οι ικανοί ποδοσφαιριστές έβρισκαν καλά λεφτά ο Ίγκορ Πρότι έβαλε στην άκρη τις εκκλήσεις του πορτοφολιού του και επέστρεψε εκεί που ήξερε ότι τον αγαπούν. Το καλοκαίρι του 1999 έλυσε το πλουσιοπάροχο συμβόλαιο του για να πάει να παίξει στην 3η κατηγορία με τη Λιβόρνο με απολαβές που με το ζόρι έφταναν το 1/3 των χρημάτων που θα έπαιρνε αν έμενε στη Ρετζιάνα. “Η Λιβόρνο δεν ήταν μια απλή ομάδα για μένα. Ήταν σαν δεύτερο σπίτι μου. Δεν ένιωθα ποδοσφαιριστής εκεί. Ένιωθα ένας από αυτούς στην κερκίδα και στην πόλη. Θα μπορούσα να πάω οπουδήποτε αλλά ήθελα να είμαι με τους ανθρώπους μου. Να τελειώσω την καριέρα μου εκεί που ένιωθα ότι ανήκω.”
Τα λεφτά που έχασε δεν συγκρίνονται με αυτά που κέρδισε τα επόμενα έξι χρόνια. Όλο το προηγούμενο διάστημα που αυτός έκανε τουρνέ σκοραρίσματος στην Ιταλία, η Λιβόρνο παρέμενε στην 3η κατηγορία. Για την ακρίβεια, βρισκόταν σταθερά καθηλωμένη εκεί από το 1972! Με την επιστροφή του χαρισματικού επιθετικού όλα άλλαξαν. Την πρώτη σεζόν το κοντέρ του σταμάτησε στα 11. Τη δεύτερη έφτασε στα 26. Χάρη σε αυτά ο σύλλογος έφτασε μια ανάσα από την άνοδο. Η τρίτη ήταν και η φαρμακερή. O «τσάρος», όπως ήταν το παρατσούκλι του, έγραψε 27 γκολ σε 31 αγώνες, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα και οδήγησε την ομάδα στη λυτρωτική άνοδο. Μετά από 30 ολόκληρα χρόνια η Λιβόρνο είχε επιτέλους ξεκολλήσει.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/09/protti6.jpeg)
Ο Πρότι διδάσκει τον σωστό τρόπο για να πανηγυρίσεις ένα εκτός έδρας γκολ στα τελευταία λεπτά που σε ανεβάζει κατηγορία
Η αποστολή του όμως δεν είχε ολοκληρωθεί. Ο νέος αρχηγός σκόραρε 23 γκολ στην επιστροφή της ομάδας στη Σέριε Β και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και σε αυτή την κατηγορία. Είναι μόλις ο δεύτερος παίκτης στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, μαζί με τον Χούμπνερ, που έχει βγει πρώτος σκόρερ και στις τρεις κατηγορίες! Τα γκολ του δεν ήταν αρκετά για να ανεβάσουν με τη μια τη Λιβόρνο αλλά έδειξαν σε όλους ότι όταν έχεις μπροστά μια τέτοια μηχανή του γκολ, τότε μπορεί πράγματι να γίνει. “Όταν κέρδισα το βραβείο του πρώτου σκόρερ στη β’ εθνική αλλά δεν καταφέραμε να ανεβούμε, αποφάσισα να αποσυρθώ. Όταν το έμαθε ο κόσμος, αμέτρητοι άνθρωποι με έπιασαν και προσπάθησαν να με μεταπείσουν. Ακόμα και ο πρόεδρος και οι συμπαίκτες μου ήρθαν και μου το ζήτησαν. Έτσι σκέφτηκα να δοκιμάσω άλλη μια φορά”.
Η απόφαση αποδείχτηκε σωστή. Ο Πρότι απέκτησε έναν αξιόλογο σύντροφο στην επίθεση, τον Κριστιάνο Λουκαρέλι που αργότερα θα γινόταν κι αυτός θρύλος του συλλόγου, και μαζί οδήγησαν τον σύλλογο στα μεγαλεία του Καμπιονάτο. Ο Λουκαρέλι έβαλε 29 γκολ, ο Πρότι πρόσθεσε άλλα 24 και η Λιβόρνο έγραψε ιστορία επιστρέφοντας στην κορυφαία κατηγορία μετά από 54 χρόνια. Στα 37 του ο «Τσάρος» θα έπαιζε για μια ακόμα φορά στη Σέριε Α. Μια τελευταία φορά αλλά τώρα ως αρχηγός με μια ομάδα που ένιωθε ως δική του.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/09/protti2.jpg)
Πρότι και Λουκαρέλι: Το δίδυμο των γκολ
Η Λιβόρνο στάθηκε αξιοπρεπέστατα στην κατηγορία, δεν κινδύνεψε σε κανένα σημείο και στο τέλος πλασαρίστηκε στην 9η θέση, μια από τις καλύτερες στην ιστορία της. Ο Πρότι τέλειωσε τη χρονιά με 7 γκολ σε 30 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις, επιβεβαιώνοντας ότι ακόμα και σε αυτή την ηλικία και σε ένα τόσο απαιτητικό επίπεδο το ένστικτο του σπουδαίου γκολτζή βρίσκει τρόπο να κάνει την εμφάνιση του. Στο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του απέναντι στη Γιουβέντους αντικαταστάθηκε λίγο πριν το φινάλε, την ώρα που περίπου 20.000 θεατές τον χειροκροτούσαν όρθιοι για αρκετά λεπτά. Εννοείται πως όσο πρόλαβε να παίξει μπόρεσε να βρει και δίχτυα, με μια εντυπωσιακή για το ύψος του κεφαλιά.
Λίγο πριν βγει από τον αγωνιστικό χώρο κατευθύνθηκε προς τον Λουκαρέλι και του παρέδωσε το περιβραχιόνιο. Ο δικός του κύκλος είχε ολοκληρωθεί. Χάρισε λεφτά για να μπορέσει να φορέσει ξανά αυτή τη φανέλα, κουβάλησε την ομάδα σε δυο ανόδους, έβαλε 123 γκολ σε 6 χρόνια από τα 32 έως τα 38 του. Αγάπησε και αγαπήθηκε από πολλούς. Η πόλη τον βράβευσε σε μια μεγάλη τελετή ενώ λίγους μήνες μετά η διοίκηση απέσυρε τη φανέλα με το νούμερο 10. Μετά από επιθυμία του η απόφαση αυτή ανακλήθηκε αργότερα. Ήθελε οι νεότεροι που ονειρεύονται να φορέσουν μια μέρα αυτό το «βαρύ» νούμερο να μπορούν να κάνουν κάποια στιγμή το όνειρο τους πραγματικότητα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/09/protti2.png)
Η επιστροφή του στο γήπεδο της Λιβόρνο αρκετά χρόνια μετά
Οι περισσότεροι εικάζουν ότι το μόνο παράπονο του θα ήταν το ότι έπεσε πάνω σε μια ταλαντούχα φουρνιά παικτών κι έτσι δεν κλήθηκε ποτέ στην εθνική Ιταλίας. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν είναι αυτό, αν και σε κάποιες συνεντεύξεις έχει βγάλει μια πικρία που, για το γαμώτο βρε αδερφέ, ο Σάκι δεν τον κάλεσε έστω για ένα φιλικό τη σεζόν που βγήκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα. “Το μόνο μου παράπονο είναι ότι ο πατέρας μου, αυτός που έμαθε τα πάντα και μου πέρασε την αγάπη του για το ποδόσφαιρο, δεν πρόλαβε να με δει να παίζω στο Καμπιονάτο. Πέθανε ένα χρόνο πριν.”
Όταν πριν λίγα χρόνια τον ρώτησε ένας δημοσιογράφος ποια συμβουλή θα έδινε στα νέα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο η απάντηση του ήταν: “Προσεγγίστε τον κόσμο του ποδοσφαίρου με πάθος, με ένα πνεύμα θυσίας και μια αίσθηση ότι ανήκετε στη φανέλα που φοράτε. Το τελευταίο πράγμα που πρέπει να σκεφτείς είναι ότι το ποδόσφαιρο είναι ένας τρόπος για να βγάλεις εύκολα χρήματα. Δούλεψε σκληρά και απόλαυσε το, γιατί ανεξάρτητα από την κατηγορία που θα παίξεις, αν το κάνεις με πάθος μπορείς να διασκεδάσεις παντού. Δεν χρειάζεται να φτάσεις στη Σέριε Α. Μπορείς να περάσεις καλά παίζοντας ένα παιχνίδι με φίλους”.
blog.stoiximan.gr
el sombrero
-
Στο Σαν Σίρο δεν πηγαίνεις μόνο για να δεις μπάλα
Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο 22 παίκτες που κλωτσάνε μια μπάλα. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος γεμάτος έντονες εικόνες και συναισθήματα. Είναι κουλτούρα. Γνωρίστε το Football Culture, τη νέα στήλη του Gazzetta.gr που θα επιχειρήσει να χαρτογραφήσει όλον αυτόν τον κόσμο που τις περισσότερες φορές μένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
«Να σου πω. Αυτό το αίσθημα όταν βγαίνεις από το μετρό και μπροστά σου βλέπεις να απλώνεται μια μεγάλη αλάνα και στο βάθος το θεόρατο Σαν Σίρο, δεν συγκρίνεται με κανέλα. Νομίζω ότι είναι η καλύτερη ποδοσφαιρική εικόνα στον πλανήτη». Αυτά είναι τα λόγια του James Bird, ενός Βρετανού δημοσιογράφου και φίλου, ο οποίος πριν από μερικές εβδομάδες αποφάσισε να φύγει από το Λονδίνο και να φτιάξει μια νέα ζωή στο Μιλάνο.
Συναντιόμαστε στο κυλικείο ενός πολύ μικρότερου ποδοσφαιρικού γηπέδου στα προάστια της πόλης. Λίγο πριν είχε τελειώσει το παιχνίδι μιας ερασιτεχνικής ομάδας της γειτονιάς. Οι κερκίδες ήταν γεμάτες. Οι Μιλανέζοι, όπως κι όλοι οι Ιταλοί, είναι άρρωστοι με το ποδόσφαιρο. Και φυσικά με τις δύο μεγάλες ομάδες τους: τη Μίλαν και την Ίντερ. Ή την Ίντερ και τη Μίλαν, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.
Η παρουσία του κόκκινου και του μπλε χρώματος είναι αισθητή σε κάθε δρομάκι της πόλης. Ακόμη και στη Duomo, την κεντρική πλατεία της πόλης με τον επιβλητικό καθεδρικό ναό, ο οποίος ήταν και από τα λίγα κτίσματα που γλίτωσαν από τον βομβαρδισμό των Άγγλων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που ισοπέδωσε τα πάντα.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2025-01/mesa_special_3.webp?itok=aWA3geiQ)
Μιλάνο: μια πόλη με μεγάλη ποδοσφαιρική ιστορία, και ελληνική
Μικρά κιόσκια με φανέλες και memorabilia και πάγκοι με βιβλία της ιστορίας των δύο ομάδων ακόμη και από τη δεκαετία του 1950. Το μάτι μου πέφτει γρήγορα σε μια εγκυκλοπαίδεια της Ίντερ. Ξεφυλλίζοντάς την, καταλαβαίνω ότι πρόκειται για ένα αρκετά παλιό σύγγραμμα που σίγουρα δεν αξίζει μόνο 20 ευρώ που το πουλάει ο μικροπωλητής. Φτάνω στο 1952, όχι τυχαία.
Είναι η χρονιά που ο πρώτος Έλληνας ποδοσφαιριστής πέρασε τα σύνορα της χώρας για να παίξει ποδόσφαιρο. Πρόκειται για τον τερματοφύλακα Νίκο Πεντζαρόπουλο που, όπως αποδεικνύουν και τα ντοκουμέντα που το Gazzetta έφερε στη δημοσιότητα πέρυσι, φόρεσε τη φανέλα της Ίντερ για ένα σύντομο χρονικό διάστημα.
Κι αυτό γιατί ο Πανιώνιος, ο σύλλογος στον οποίο άνηκε στην Ελλάδα, δεν του έδωσε το δικαίωμα να φύγει. Οπότε οι μοναδικές εμφανίσεις του στην Ιταλία αφορούν ορισμένα φιλικά παιχνίδια, ακόμη και εσωτερικά της ομάδας, το φθινόπωρο του 1952.
Δυστυχώς, όμως, δεν κατάφερε να αγωνιστεί ποτέ στα επίσημα παιχνίδια του ιταλικού πρωταθλήματος, και έτσι, προς μεγάλη μου απογοήτευση, δεν αναφέρεται και στη λίστα με τους ποδοσφαιριστές της λίστας που ξεκίνησαν με την ομάδα εκείνη τη χρονιά. Η ιστορία, όμως, δε ξεγράφει ότι ο «Ήρωας του Τάμπερε», όπως ήταν και το προσωνύμιό του, υπήρξε ο πρώτος Έλληνας που τα κατάφερε σε μια εποχή που το άθλημα ακόμη εδώ ήταν ερασιτεχνικό.
Μέχρι σήμερα υπάρχουν αρκετοί ποδοσφαιριστές που φόρεσαν τις φανέλες κυρίως της Ίντερ αλλά και της Μίλαν. Ο Γιώργος Καραγκούνης, ο Γρηγόρης Γεωργάτος, ο Λάμπρος Χούτος, ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος. Ο τελευταίος, μάλιστα, μπορεί να μην αγωνίστηκε πολύ αλλά πρόλαβε μερικά από τα μέλη της μεγάλης γενιάς της ομάδας που της χάρισαν αρκετά scudetto και το Champions League.
Κανείς δε ξεχνάει την προσφορά τους. Για αυτό και έξω από το Σαν Σίρο, λίγο πριν ξεκινήσει το παιχνίδι κόντρα στη Κάλιαρι υπάρχουν δεκάδες πάγκοι γεμάτοι με κόκκινα κασκόλ με τα πρόσωπα του Μαλντίνι, του Κακά, του Σεβτσένκο, του Ιντζάκι, του Βαν Μπάστεν και όλων των μεγάλων ποδοσφαιριστών που μεγαλούργησαν με τους ροσονέρο.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2025-01/mesa_special_2.webp?itok=wHDbyVjv)
Το ρίγος που νιώθεις όταν μπαίνεις για πρώτη φορά στο Σαν Σίρο
Το σημερινό παιχνίδι έχει μια πανηγυρική διάθεση καθώς είναι το πρώτο στην Ιταλία μετά τον θρίαμβο της ανατροπής και της κατάκτησης του ιταλικού Super Cup στη Σαουδική Αραβία. Οι ουρές γύρω από τις θύρες είναι τεράστιες.
Κατευθύνομαι προς τη 12. Γνώριζα, από τη στιγμή που έκλεινα κιόλας το εισιτήριο, ότι θα έβλεπα το παιχνίδι από πολύ ψηλά. Δεν ήξερα, όμως, ότι για να φτάσω ως εκεί, θα έπρεπε να κάνω τόσα βήματα. Νιώθεις ότι οι σκάλες δεν τελειώνουν ποτέ. Όταν βλέπω για πρώτη φορά το εσωτερικό του γηπέδου γεμάτο με κόσμο με πιάνει ένα ρίγος.
Εκείνη τη στιγμή αναλογίζομαι τα λόγια του φίλου μου Βρετανού δημοσιογράφου. Είναι πράγματι το πιο εντυπωσιακό γήπεδο στον πλανήτη. Και το προνόμιό μας είναι ότι είναι μόλις δυόμιση ώρες μακριά με το αεροπλάνο. Ένας ναός του ποδοσφαίρου που πρέπει πραγματικά να ζήσει από μέσα όποιος αγαπά το άθλημα.
Η θέα, πράγματι, προς τον αγωνιστικό χώρο δεν είναι και η καλύτερη. Ειδικά από τη στιγμή που ακριβώς μπροστά μου υψώνεται ένα πανήψηλο πλέξιγκλας που μειώνει αρκετά την ορατότητα. Από το σημείο, όμως, που μπορώ να δω πολύ καθαρά όλα τα άλλα.
Την τεράστια κερκίδα των οπαδών της Μίλαν από τη μία πλευρά που δεν σταματούν να τραγουδούν και να φωνάζουν συνθήματα κατά της Ίντερ καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική του και το κυριότερο: το πόσο πραγματικά τεράστιο είναι. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι πρόκειται για ένα γήπεδο 70 χιλιάδων θέσεων. Το 15ο σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Το παιχνίδι δεν μπορώ να πω ότι έλεγε και πάρα πολλά. Χαρακτηριστικό είναι το πρώτο ημίχρονο λήγει με σκορ 0-0, χωρίς καμία από τις δύο ομάδες να υπερηφανεύεται ότι έκανε πολλά. Στο δεύτερο μέρος μπαίνουν δύο τέρματα αλλά η αναμέτρηση λήγει τελικά ισοπαλία. 1-1. Μέσα σε μερικά μόλις λεπτά το γήπεδο έχει αρχίσει να αδειάζει.
Οι περισσότεροι κατεβαίνουν γρήγορα τις σκάλες που μοιάζουν με τη ροή του κόσμου σαν περιστρεφόμενες και φτάνουν στο έδαφος. Οι μυρωδιές από τις καντίνες σού σπάνε τη μύτη. Όλοι τρώνε τα ντόπια σάντουιτς με κοτολέτα, σαλάμια και πολλή κέτσαπ. Όλα τα βαγόνια φεύγουν γεμάτα από το Σαν Σίρο. Η κοσμοσυρροή είναι τόσο μεγάλη που είναι αδύνατο να κάνεις ούτε ένα μικρό βήμα.
Οι περισσότεροι είναι απογοητευμένοι. Ξέρουν, όμως, ότι η σεζόν έχει πολύ δρόμο ακόμη. Το μόνο σίγουρο, όμως, είναι το εξής: θα είναι εκεί στο επόμενο και σε κάθε επόμενο εντός έδρας ματς της Μίλαν στο Σαν Σίρο. Άλλωστε είναι κάπως αδύνατο να ζεις σε αυτή την πόλη, να έχεις μερικά χιλιόμετρα μακριά αυτό το γήπεδο και εσύ να το παίξεις αδιάφορος.
gazzetta.gr
-
Derby Stories: Η ταξική διαφορά που διχοτόμησε το Τορίνο
Κατέχει τον τίτλο του πιο παλαιού χρονολογικά ντέρμπι στην Ιταλία. Το 1907 Γιουβέντους και Τορίνο βρέθηκαν η μία στο δρόμο της άλλης για πρώτη φορά και ο «χωρισμός» της πρωτεύουσας του Πιεμόντε άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Ένα ντέρμπι που φημίζεται ίσως όχι τόσο για το πάθος ή την ένταση συγκριτικά με άλλα «ζευγάρια» στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, αλλά η αντιπαλότητα δεν παύει να είναι βαθιά ριζωμένη στους οπαδούς και των δύο. Και οι ρίζες φτάνουν στον κοινωνικο-οικονομικό ιστό του Τορίνο, στις ταξικές διακρίσεις που «άναψαν» το φυτίλι ήδη από τη δημιουργία των δύο συλλόγων, οι οποίες διαμόρφωσαν την ταυτότητά τους.
Μπορεί η ισχύς της Γιουβέντους να αντικατοπτρίζεται στην πλούσια τροπαιοθήκη της, μπορεί η Τορίνο να έχει να νικήσει από το 2015, αλλά αυτό δεν σβήνει τη δίψα των παικτών για νίκη και των φιλάθλων για πανηγυρισμούς, μέθη και… πικάρισμα.
Το Derby Stories ξεδιπλώνει την ιστορία του «Derby della Mole», μία σύγκρουση που κάθε χρόνο οι υποστηρικτές των Γιουβέντους και Τορίνο περιμένουν πώς και πώς (ίσως οι τελευταίοι λίγο παραπάνω). Όπως συμβαίνει και σήμερα με το σκηνικό στο Τορίνο να έχει στηθεί για την μεγάλη παράσταση (11/01, 19:00).
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2025-01/torino-juve.webp?itok=3C80KFzk)
Η ελίτ απέναντι στην… εργατιά
Ο Αλεσάντρο Αντονέλι ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας που έζησε τον 19ο αιώνα. Δυστυχώς δεν μπόρεσε να θαυμάζει το «magnum opus» του που αποτελεί ακόμη ορόσημο στον ουρανό της πόλης του Τορίνο. Η Mole Antonelliana ολοκληρώθηκε το 1889, έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, και ενώ στην αρχή λειτούργησε ως συναγωγή, από τον 20ό αιώνα στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Κινηματογράφου.
Ο Αντονέλι δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι το αρχιτεκτονικό του δημιούργημα θα αποτελούσε μερικά χρόνια αργότερα έμπνευση για να «βαφτιστεί» έτσι το ποδοσφαιρικό ματς που χωρίζει την πόλη. Οι ρίζες του «Derby della Mole», όπως ονομάζεται στην Ιταλία, εντοπίζονται στην ίδρυση της Τορίνο το 1906. Ένα γκρουπ κάτι σαν αντιφρονούντων της Γιουβέντους, με επικεφαλής χρηματοδότη τον Άλφρεντ Ντικ, αποσχίστηκε και συγχωνεύτηκε με την ποδοσφαιρική λέσχη Τορινέζε. Σχεδόν έναν χρόνο μετά διεξήχθη το πρώτο ματς μεταξύ Τορίνο και Γιουβέντους που σηματοδότησε την αρχή της διαχρονικής αντιπαλότητας.
Από την άλλη, η Γιουβέντους είχε «γεννηθεί» το 1897 από μαθητές ενός διάσημου και αριστοκρατικού λυκείου της πόλης και συνδέθηκε από τα… γεννοφάσκια της με τους αστούς, την αριστοκρατία, την ελίτ της πόλης. Από τα πρώτα χρόνια έγινε εμφανής η ταξική, σε αρχικό επίπεδο, διαφορά που αρκούσε όμως για να πυροδοτήσει περαιτέρω την έχθρα. Συνεπώς, η Γιουβέντους συνδέθηκε άρρηκτα με την αστική τάξη, ενώ η Τορίνο ταυτίστηκε με την αναδυόμενη εργατική τάξη, τον βιομηχανικό κόσμο της τότε εποχής που την «αγκάλιασε» από την πρώτη στιγμή.
Μπορεί με την πάροδο του χρόνου οι διακρίσεις αυτές να μειώθηκαν, παραμένουν όμως αισθητές στις βάσεις των οπαδών. Φτάνοντας στο σήμερα, όπου η Γιουβέντους είναι από τις πιο διάσημες ομάδες στην Ιταλία (με υποστηρικτές από τον Βορρά μέχρι τον Νότο ανεξαρτήτου κοινωνικής τάξης) έχοντας μία παγκόσμια οπαδική βάση, ενώ από την άλλη η Τορίνο διατηρεί κυρίως μία τοπική βάση φιλάθλων. Χάσμα υπάρχει και στο αγωνιστικό επίπεδο, όμως η ζυγαριά της ισχύος δεν έγερνε πάντα από τη μία πλευρά.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2025-01/torino-superga.webp?itok=66OiIeqR)
Η δόξα που θρυμματίστηκε στον λόφο της Σουπέργκα
Πράγματι, η Τορίνο ήταν κάτι σαν το… αουτσάιντερ απέναντι σε μία Γιουβέντους που σιγά-σιγά έχτιζε τον μύθο της, προτού γίνει μία διεθνής υπερδύναμη. Η κορύφωση της σύνδεσης των Μπιανκονέρι με τους πλουτοκράτες ήρθε το 1923, όταν η οικογένεια Ανιέλι εισήλθε στους κόλπους της ομάδας. Κάτι σαν σύγχρονοι Μέδικοι, οι Ανιέλι (ιδιοκτήτες του βιομηχανικού κολοσσού της FIAT) ανήλθαν στην προεδρία της Γιουβέντους θέτοντας τα θεμέλια για την λαμπρή εξέλιξή της.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και ενώ η Γιουβέντους μετρούσε ήδη επτά πρωταθλήματα, η Τορίνο αποτελούσε υπολογίσιμη πλέον αντίπαλο. Η τεράστια δόξα ήρθε τα επόμενα χρόνια. Με «αρχιτέκτονα» τον Φερούτσο Νόβο, η Τορίνο άρχισε να γιγαντώνεται παίρνοντας παίκτες όπως οι Μέντι, Γκαμπέτο (που ήρθε από τη Γουβέντους), Λόικ και Ματσόλα. Το νταμπλ της σεζόν 1942/1943 ακολούθησαν τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1946 έως το 1949. Η Grande Torino ήταν μία από τις καλύτερες ομάδες που είδε το ιταλικό και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.
Δυστυχώς, το πεπρωμένο ήταν γραμμένο με μαύρα, θλιβερά γράμματα. Στις 4 Μαΐου 1949, η αεροπορική καταστροφή στον λόφο Σουπέργκα ξεκλήρισε την ομάδα, με 18 ποδοσφαιριστές να χάνουν τη ζωή τους. Το σοκ ήταν τεράστιο και μετά το τραγικό συμβάν η Τορίνο δεν μπόρεσε να αποκτήσει ξανά τη δύναμη εκείνης της ομάδας που σκορπούσε τον τρόμο.
Μετά την τραγωδία της Σουπέργκα, που φυσικά ένωσε την πόλη σε έναν κοινό θρήνο, η Γιουβέντους αναδείχθηκε ως η κυρίαρχη δύναμη της χώρας παίρνοντας τα σκήπτρα. Όπως η Τορίνο, έτσι και η «Γηραιά Κυρία» έχει τη δική της «μαύρη» σελίδα στην ιστορία της για διαφορετικούς ωστόσο λόγους.
Οι οποίοι κηλίδωσαν το ιταλικό ποδόσφαιρο στο σύνολό του λόγω του σκανδάλου Calciopoli. Η Γιουβέντους βρέθηκε στο επίκεντρο ενός δικτύου διαφθοράς και στημένων αγώνων που ήρθε στο φως το 2006. Η τιμωρία που δέχθηκε ο σύλλογος ήταν βαρύτατη καθώς υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Serie B, ενώ «ξηλώθηκαν» από την τροπαιοθήκη του δύο πρωταθλήματα, του 2005 και του 2006. Στα μάτια των οπαδών της Τορίνο, η αιώνια εχθρός της έγινε ακόμη πιο μισητή.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/2025-01/del-piero.webp?itok=PGTo5c0k)
Η μεταγραφή που «ναυάγησε», αλλά κορύφωσε την κόντρα
Πέραν του «αρχαιότερου» ποδοσφαιρικού ντέρμπι στην Ιταλία, η μονομαχία των δύο ήταν η πρώτη που μεταδόθηκε ζωντανά από το εθνικό ραδιόφωνο της χώρας το 1932.
Το ζευγάρι αυτό έχει να προσφέρει ανά τα χρόνια πλήθος ιστοριών. Μεγάλο ερέθισμα στις σχέσεις του αποτέλεσε η «αρπαγή» που θέλησε να κάνει η Γιουβέντους στον άτυχο σταρ της Γκρανάτα, Λουίτζι Μερόνι. Το 1967, ο Ανιέλι προσπάθησε να δελεάσει τον Μερόνι να πάει στην ομάδα του, με εργαζομένους της FIAT που υποστήριζαν την Τορίνο να σαμποτάρουν την δουλειά τους!
To «πάντρεμα» δεν έγινε ποτέ, αφού ο πρόεδρος της Τορίνο, Ορφέο Πιανέλι, αρνήθηκε να παραχωρήσει στον άσπονδο εχθρό το είδωλο της ομάδας του. Βέβαια, η μοίρα είχε πολύ πιο σκοτεινά σχέδια για τον Μερόνι, αφού λίγους μήνες μετά χτυπήθηκε από δύο διερχόμενα οχήματα στην προσπάθειά του να διασχίσει έναν δρόμο της πόλης και κατέληξε από τα τραύματά του. Τραγική ειρωνεία, ότι ο οδηγός που τον παρέσυρε ήταν φανατικός υποστηρικτής του, ενώ αργότερα διετέλεσε και ως πρόεδρος στην ομάδα.
Συνεχίζοντας σε έναν πιο εύθυμο τόνο, η αναμέτρηση του 2001 έμεινε στην ιστορία για έναν... κρυφό λόγο. Η Γιουβέντους είχε πάρει προβάδισμα τριών τερμάτων πριν από το ημίχρονο, με την Τορίνο να αντεπιτίθεται στο δεύτερο μέρος φτάνοντας στο 3-3 με σκόρερ τον Ρικάρντο Μάσπερο. Ο οποίος όμως έμεινε στο αρχείο της μνήμης όχι τόσο για το γκολ που σημείωσε, αλλά για εκείνο που απέτρεψε στο φινάλε της αναμέτρησης. Με ποιον τρόπο; Πάνω στην αναταραχή για το δοθέν πέναλτι στη Γιουβέντους, ο Μάσπερο «έσκαψε» μία... τρύπα μπροστά από την άσπρη βούλα, χωρίς να γίνει αντιληπτός από τον διαιτητή, με αποτέλεσμα ο Σάλας να εκτελέσει άσχημα, ψηλά και άουτ.
&t=1s
Στη μνήμη των οπαδών έχουν μείνει το αλησμόνητο τακουνάκι του Ντελ Πιέρο, αλλά και ο... μαινόμενος πανηγυρισμός του Έντσο Μαρέσκα. Άλλοτε πάλι, αντί για πικάρισμα, το μίσος εκδηλώνεται μέσα σε ένα άγριο και απάνθρωπο πλαίσιο. Οι οπαδοί των μεν και των δε έχουν φωνάξει υβριστικά συνθήματα για τις τραγωδίες της Σουπέργκα και του Χέιζελ, αμαυρώνοντας την ανθρώπινη υπόσταση.
Μπορεί αγωνιστικά να απέχουν πλέον πολύ, αλλά οι Γιουβέντους και Τορίνο μοιράζονται επίσης πολλά κοινά. Τις δένει ίσως περισσότερο η Mole Antonelliana, αλλά τις απωθεί η έχθρα της μίας προς την άλλη εδώ και πάνω από έναν αιώνα.
gazzetta.gr
-
Όπως έχουμε αναφέρει παλιότερα, από το 2010 η Αταλάντα έχει υιοθετήσει μια πρωτότυπη πολιτική στο θέμα της προσέλκυσης νέων οπαδών. «Αν είσαι από το Μπέργκαμο, δεν γίνεται να μην αγαπάς την ομάδα της πόλης σου» είχε δηλώσει ο πρόεδρος της εκείνη την εποχή. Από τότε όποιο μωρό γεννιέται στα νοσοκομεία της περιοχής λαμβάνει αμέσως ένα δώρο από το σύλλογο. Το πακέτο περιλαμβάνει μια μωρουδίστικη φανέλα της ομάδας και ένα φυλλάδιο που ενημερώνει τους γονείς για την ηλικία από την οποία ξεκινούν οι ακαδημίες της.
Αυτές τις μέρες η Μπολόνια ανακοίνωσε ότι από τον Ιανουάριο και σε συνεργασία με το δήμο της πόλης εφαρμόζει κι αυτή μια παρόμοια πολιτική. Το πρώτο δώρο στη ζωή κάθε νεογέννητου είναι η φανέλα της τοπικής ομάδας.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/482301453_1079726190856506_7693198190781508877_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=GYCzJrGzDskQ7kNvgHuaIDZ&_nc_oc=Adj8ZDC9mjz7ltod_dGigZim9nmCi9jroa2EDpHNIe4vJeet2e7fpoc1rKOKDaAobeIzynzLQgIhgmUlh4vjtmcI&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=AER4lqf4NrkVKcI97MFOQqU&oh=00_AYFx4nfrphftQMGToi9B853YVzlovMJnjokvC4_jkgVOMQ&oe=67D38050)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=1079726177523174&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
Εδώ πάλι οι τοπικοί άρχοντες έτρεχαν να φέρουν τους γαύρους να πανηγυρίζουν στην πόλη σε μια σημαντική μέρα για τον ΠΑΣ.
-
Χαμός με το ντοκιμαντέρ «Στην Υπεράσπιση μιας πίστης» για την οπαδική κουλτούρα στο Μπέργκαμο: Και 5η προβολή (vid)
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image_1200_16_9/public/2025-03/bergamo-334.webp?itok=--FIvdlm)
Πέμπτη και τελευταία -μέχρι νεοτέρας- προβολή του ντοκιμαντέρ «Στην Υπεράσπιση μιας Πίστης-Η οπαδική κουλτούρα στο Μπέργκαμο μέσα από τα μάτια του Claudio «Bocia» Galimberti.
Το περιοδικό HUMBA! σας προσκαλεί εκ νέου στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ για την 5η και τελευταία (μέχρι νεοτέρας) προβολή (17/5, 20:30) του ντοκιμαντέρ «Στην Υπεράσπιση μιας Πίστης-Η οπαδική κουλτούρα στο Μπέργκαμο μέσα από τα μάτια του Claudio «Bocia» Galimberti.
Μια πραγματικά σπουδαία κινηματογραφική δουλειά που ξεδιπλώνει την 30χρονη πορεία της Curva Nord της Αταλάντα, μέσα από την αφήγηση ενός από τους πλέον εμβληματικούς της ultras, του Claudio «Bocia» Galimberti. Είναι η αφήγηση μιας ανυπάκοης πραγματικότητας, χωρίς ανακωχή, αφιερωμένης σε έναν σκοπό: την ελευθερία να είσαι ο κόκκος της άμμου που μπλοκάρει το γρανάζι.
Ένα ντοκιμαντέρ, που μιλάει για το χαρισματικό άνθρωπο που έγινε γνωστός στη Λομβαρδία και σιγά σιγά σε όλη την Ιταλία & την Ευρώπη με το παρατσούκλι: «Il Bocia» που σημαίνει στη διάλεκτο της περιοχής: «το μικρό παιδί». Είναι αυτό που σου δίνουν οι συμμαθητές σου στο λύκειο που το κουβαλάς για όλη σου τη ζωή. Ένας τέτοιος είναι κι ο σκηνοθέτης Andrea Zambelli.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/inline-images/2021-07/unnamed---111.jpg)
Συμβαίνει επίσης μεταξύ των ultras (oι πιστοί) μιας ομάδας, αυτό το όνομα να σε αναγνωρίζει στα μάτια χιλιάδων οπαδών, να είναι μέρος της ιστορίας των οπαδών, να είναι ο καρπός μιας αφοσίωσης που σημαίνει τη διοργάνωση εκδρομών για εκτός έδρας αγώνες, choreo, σταθερές φιλίες, μερικές φορές υπέρβαση της προκαθορισμένης τάξης ενίοτε και συγκρούσεις με άλλους οπαδούς ή με τις δυνάμεις καταστολής. Τα τελευταία χρόνια, στην Ιταλία, υπήρξε αρκετές φορές μια δαιμονοποίηση των ultras που οδηγεί σιγά σιγά στη σταδιακή εκδίωξή τους από τα γήπεδα.
Ο σκηνοθέτης γνώριμος στον κόσμο των ultras, έχοντας εκτιμήσει τις ανθρώπινες πτυχές τους, την αλληλεγγύη μεταξύ τους και την κοινωνική συναναστροφή τους, αποφάσισε να κινηματογραφήσει τον παλιό του συμμαθητή όλα αυτά τα χρόνια, όταν ακόμη η Atalanta ήταν ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος που πάλευε για την παραμονή του στη Legie A έως ότου ξεκινήσει η εκτόξευσή του στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα!
Σήμερα, ο Claudio «Bocia» Galimberti είναι πηδαλιούχος ενός αλιευτικού σκάφους στην Αδριατική Θάλασσα. Αλλά για όλη την υπόλοιπη ζωή του ο Claudio ήταν μέλος των σκληροπυρηνικών υποστηρικτών της Atalanta B.C του Μπέργκαμο. - μια από τις πιο σεβαστές ομάδες στη σκηνή των διεθνών οπαδών του ποδοσφαίρου. Ένας αρραβώνας πλήρους απασχόλησης που έζησε με απόλυτη αφοσίωση και που τον οδήγησε να είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της «Curva Nord» από το 2000. Η ταινία αφηγείται τις δύο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, μια περίοδο κατά την οποία η ιταλική κοινωνία έχει υποστεί μια φρενήρη και βαθιά εξέλιξη. Ξεκινά με τις βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία τη δεκαετία του '90 και στη συνέχεια τεκμηριώνει τη δίνη της καταστολής που οδήγησε σε πολλές δίκες και την εξορία του από το Μπέργκαμο. Η ταινία περιγράφει επίσης τη διαδικασία μέσω της οποίας το ποδόσφαιρο, από ένα λαϊκό παιχνίδι, έχει μετατραπεί σε μια παγκόσμια επιχείρηση, μια οργουελική ψυχαγωγία για παρακολούθηση στην τηλεόραση – με τις καντίνες, τα κιόσκια και οτιδήποτε άλλο, ν' αδειάζουν τελικά από την πανδημία του Covid. Είναι η ιστορία της ζωής ενός αδυσώπητα επαναστάτη, με ακλόνητη ηθική, αφιερωμένη σε έναν σκοπό: την ελπίδα να είναι ο κόκκος άμμου που σταματά τον κινητήρα. - Andrea Zambelli -
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/inline-images/2021-07/boccia03.jpg)
Ο Andrea Zambelli, αφηγείται: «Γνώρισα τον Μπότσια το 1994, όταν ήμασταν και οι δύο στα είκοσί μας. Μου άρεσε ο τρόπος του να είναι "ultra", αμέσως. Γι' αυτόν ήταν τρόπος ζωής, τρόπος εξέγερσης. Γενναιόδωρος και γενναίος, πάντα έτοιμος να βοηθήσει τους πιο αδύναμους. Πάντα απρόθυμος να σκύψει το κεφάλι του μπροστά στις μεγάλες δυνάμεις. Δεν είναι περίεργο που έγινε ο ηγέτης των σκληροπυρηνικών οπαδών της Αταλάντα. Το 1998 άρχισα να τον κινηματογραφώ και δεν σταμάτησα ποτέ. Ακολούθησα όλα τα στάδια της ταραχώδους ζωής του.
ο να παρακολουθείς τη ζωή του Bocia σημαίνει όχι μόνο να παρακολουθείς τις αλλαγές που έχουν συμβεί στην υποκουλτούρα των ultras και στο ποδοσφαιρικό σύστημα ειδικά, αλλά και την εξέλιξη της ιταλικής κοινωνίας και του παγκόσμιου κόσμου γενικότερα. Η ζωή του Bocia είναι μια ιστορία αντίστασης και ανθεκτικότητας: πάντα μπορούσε να δώσει στον εαυτό του μια δεύτερη ευκαιρία, βρίσκοντας τη δύναμη να μην τα παρατήσει».
Πληροφορίες παραγωγής:Χώρα: Ιταλία
Έτος: 2023
Διάρκεια: 102′
Γλώσσα: Ιταλικά
Απόδοση υποτίτλων: gruppo Atalanta Ioannina
Σκηνοθεσία: Andrea Zambelli
Μοντάζ: Cristina Sardo
Με τον: Claudio “Bocia” Galimberti
Παραγωγή: Andrea Zanoli – Lab 80 film, Davide Ferrario – Rossofuoco
Festival: Torino Film Festival
gazzetta.gr
Ένα ντοκιμαντέρ που έπαιξε στα Γιάννινα και ήταν πολύ καλό.Όπως ενδιαφέρον είχε και το τι είπε ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ.
-
Το Αταλάντα-Λέτσε ήταν προγραμματισμένο να γίνει την Παρασκευή. Νωρίς το πρωί εκείνης της μέρας όμως η Λέτσε ανακοίνωσε ότι ο φυσιοθεραπευτής της βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στο οποίο έμενε η ομάδα. Ο Γκρατσιάνο Φιορίτα ήταν μόλις 47 ετών και ήταν ένας από αυτούς τους αφανείς αλλά τόσο σημαντικούς «εργάτες» που υπάρχουν σε κάθε σύλλογο. Στη Λέτσε δούλευε από τα 21 του!
Η Λέτσε εννοείται πως ζήτησε αναβολή του αγώνα. Η ιταλική λίγκα δέχτηκε αλλά αντί να τον μεταφέρει για την Τρίτη, όπως προτάθηκε, τον πήγε μόνο δυο μέρες πίσω, δηλαδή την Κυριακή. Η απόφαση προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις. Ο αγώνας θα διεξαγόταν την ώρα που ο φυσιοθεραπευτής δεν είχε καν κηδευτεί. Μη έχοντας άλλη επιλογή, η Λέτσε κατέβηκε στο ματς αλλά φόρεσε λευκές φανέλες, χωρίς το σήμα της ομάδας και τα χρώματα της. Πάνω τους αναγραφόταν μόνο το μήνυμα «Χωρίς αξίες, χωρίς χρώμα».
Στην καυστική ανακοίνωση που ακολούθησε έγραψε: "Σε άλλες περιπτώσεις, που ήταν εξίσου οδυνηρές, λήφθηκαν πιο λογικές αποφάσεις. Αυτό που προκύπτει είναι μια ιεραρχία θανάτου που βασίζεται στο κύρος του συλλόγου ή, ακόμα χειρότερα, στο είδος της δουλειάς που έκανε το άτομο που πέθανε. Μια ομάδα, για όσους γνωρίζουν από ποδόσφαιρο, μπορεί να έχει ως ηγέτες και ενάρετα παραδείγματα ανθρώπους που δεν είναι τόσο προβεβλημένοι από τα ΜΜΕ. Μια τέτοια περίπτωση ήταν και ο Γκρατσιάνο μας."
Οι αντιδράσεις δεν προήλθαν μόνο από τη μια πλευρά. Η Αταλάντα, που παλεύει για μια θέση στο CL, δεν έκανε την πάπια. Από την αρχή υποστήριξε την αντίπαλο της στο αίτημα να γίνει ο αγώνας αργότερα. Οι δε οπαδοί της Αταλάντα αφού στήριξαν κι αυτοί το αίτημα για αναβολή, γιούχαραν τον ύμνο της ιταλικής λίγκας, έμειναν σιωπηλοί κατά τη διάρκεια του ματς, απέσυραν τις σημαίες τους και σήκωσαν δυο μόνο πανό. Το ένα ήταν αφιερωμένο στον Φιορίτα και το άλλο έλεγε «Ντροπή».
Στην ανακοίνωση που έβγαλαν οι φίλοι της Αταλάντα έγραψαν: "Ο θάνατος του Γκρατσιάνο Φιορίτα αναδεικνύει για άλλη μια φορά την έλλειψη σεβασμού στον τρελό κόσμο του ποδοσφαίρου για έναν άντρα, έναν πατέρα, ένα σύζυγο και έναν επαγγελματία. Δεν γίνεται μια ομάδα να ξεπεράσει τη θλίψη της τόσο γρήγορα και να βγει να παίξει. Γι'αυτό το λόγο στο γήπεδο θα υπάρχει ησυχία από σεβασμό στον πόνο της Λέτσε και της οικογένειας Φιορίτα".
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/494437995_1121306833365108_5432875417998647673_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=M3DbJ1IkycoQ7kNvwEdhCgD&_nc_oc=Admpuflw-vVuRoOtXqZA2mS0bp8VT0bZ2FthxA7OILvOGQcLEc96tLDeEt8rGdOhVX9fjd_z_iD0h7rnfEBdCkTP&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=BMLPMPBH6ck6gnkOqf9KFA&oh=00_AfERZ_vYX8b2L5PJIndZO3SV7qU90cYqN40q-s5PWJAh3A&oe=68157F90)
El Sombrero (φωτογραφίες) (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1121306816698443&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Η Ντρανγκέτα στα ιταλικά γήπεδα: Πώς η μαφία εισέβαλε σε Ίντερ, Μίλαν και Γιουβέντους
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image_1200_16_9/public/2025-05/opadoi-inter-coreo.webp?itok=SQP0wR_A)
Η Ντρανγκέτα εισέβαλε στις εξέδρες των ιταλικών γηπέδων, μετατρέποντας τους ultras σε εργαλείο εκβιασμού και ξεπλύματος χρήματος.
Μαφία και ποδόσφαιρο... Δύο λέξεις που χρησιμοποιούνται ουκ ολίγες φορές μαζί, αλλά δεν αντικατοπτρίζουν πάντα την πραγματικότητα. Δυστυχώς όμως, στην περίπτωση του ιταλικού ποδοσφαίρου ισχύει, καθώς τα παραδείγματα και τα στοιχεία που το επιβεβαιώνουν είναι πολλά, με τελευταίο τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε την Πέμπτη ένα από τα μεγάλα «κεφάλια» των οπαδών της Μίλαν, ο Λούκα Γκερίνι.
Και όταν στη γειτονική χώρα ακούγεται η λέξη μαφία, το μυαλό όλων πάει σε ένα πράγμα: στην Ντρανγκέτα. Στην πιο ισχυρή και καλά οργανωμένη εγκληματική οργάνωση.
Η ιστορία της Ντρανγκέτα
Για να ξετυλίξει κάποιος το «κουβάρι» της, πρέπει να γυρίσει πίσω στον 19ο αιώνα, όταν και η Ντρανγκέτα «γεννήθηκε» στην Καλαβρία. Τότε η ενασχόλησή της αφορούσε τους εκβιασμούς αγροτών και τις ζωοκλοπές. Πλέον όμως, οι δραστηριότητές της έχουν ξεπεράσει τα ιταλικά σύνορα, αποτελώντας παγκόσμια δύναμη με παρουσία από τα καρτέλ της Λατινικής Αμερικής έως τις χρηματοπιστωτικές αγορές της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.
Το δίκτυό της απλώνεται σε δεκάδες χώρες, με δράση σε τομείς όπως η διακίνηση ναρκωτικών, η τοκογλυφία, οι κατασκευές και οι τράπεζες.
Ο αρχηγός της Ντρανγκέτα
Αν κάποιος θελήσει να προσωποποιήσει την οργάνωση, τότε δεν έχει παρά να δείξει τον Ουμπέρτο Μπελόκο, ο οποίος για δεκαετίες υπήρξε από τους πιο σεβαστούς αρχηγούς της. Υπό τη διοίκησή του, η οικογένεια διαχειρίστηκε διακίνηση ναρκωτικών, έλεγχο τοπικών αγορών, σχέσεις με πολιτικούς και διεθνή δίκτυα ξεπλύματος χρήματος — και γενικώς γιγάντωσε τα έσοδά της.
Μπορεί να μην εμφανιζόταν πουθενά δημόσια, όμως όλα περνούσαν από το χέρι του και απαιτούσαν την έγκρισή του. Κάτι που έγινε και στην περίπτωση της εισόδου της Ντρανγκέτα στις εξέδρες των ιταλικών γηπέδων.
Πρώτο... θύμα ήταν η Γιουβέντους
Από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, η οργάνωση προσπαθούσε να διεισδύσει και στον χώρο του ποδοσφαίρου. Βλέπετε, οι οπαδοί διαθέτουν ισχυρή επιρροή, έχουν στενές σχέσεις με τη διοίκηση και μέσω αυτών μπορούν να ελέγχουν τη ροή χρημάτων από εισιτήρια, εμπορεύματα και πολλά άλλα.
Η Γιουβέντους, όπως αποδείχθηκε προς τα τέλη της δεκαετίας, ήταν ο πρώτος στόχος, καθώς εκεί εφαρμόστηκαν οι ίδιες τακτικές εκβιασμού που χρησιμοποιούσε η Ντρανγκέτα και σε άλλους τομείς.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το εξής: Σύμφωνα με τους ερευνητές της υπόθεσης, όπως αποκάλυψε η Washington Post, απείλησαν τον πρόεδρο της Γιουβέντους, Αντρέα Ανιέλι, πως αν δεν τους έδινε περισσότερα εισιτήρια — τα οποία θα πουλούσαν με υπερτιμολόγηση — τότε οι οργανωμένοι οπαδοί θα φώναζαν ρατσιστικά συνθήματα κατά τη διάρκεια των αγώνων, κάτι που θα έφερνε μεγάλα πρόστιμα στον σύλλογο.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/inline-images/2021-07/juventus-fans.jpg)
Το περιστατικό αυτό περιλήφθηκε στη δικογραφία της ιταλικής αστυνομίας, η οποία οδήγησε στη σύλληψη 12 ultras για εκβιασμό, ενώ ο Ανιέλι τιμωρήθηκε για «μη εξουσιοδοτημένες σχέσεις με οργανωμένους οπαδούς».
Η είσοδος στο Μιλάνο
Στο Μιλάνο, η επιρροή της Ντρανγκέτα κορυφώθηκε μετά το 2019. Ο Βιτόριο Μποϊόκι (γνωστός και ως «ο Θείος»), μετά από 26 χρόνια στη φυλακή για απαγωγή, κλοπή και διακίνηση ναρκωτικών, αναδείχθηκε σε ηγέτη της Curva Nord της Ίντερ. Μετέτρεψε την οπαδική κουλτούρα σε επιχείρηση εκατομμυρίων, εμπορευόμενος εισιτήρια, περιοδικά, άδειες πώλησης μπύρας και ακόμη και θέσεις στάθμευσης στο Σαν Σίρο. Οι αρχές εκτιμούσαν ότι σε ετήσια βάση, από όλες τις δραστηριότητές του, αποκόμιζε καθαρό κέρδος περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ.
Στις 9 Οκτωβρίου 2022, δύο άνδρες με μοτοσικλέτα πέρασαν έξω από το σπίτι του στο βόρειο Μιλάνο, την ώρα που έφτανε, τον πυροβόλησαν 5 φορές και τον σκότωσαν, αφήνοντας το Νότιο Πέταλο... ακέφαλο. Πολλοί το είδαν ως ευκαιρία να αποκοπεί η σύνδεση με τη μαφία, όμως η Ντρανγκέτα είχε διαφορετική άποψη: είδε και αυτή την εξέλιξη ως ευκαιρία για να εδραιωθεί ακόμη περισσότερο στην περιοχή.
Πόσο μάλλον από τη στιγμή που υπαρχηγοί, όπως ο Αντρέα Μπερέτα και ο Μάρκο Φερντίκο, ήθελαν να διατηρηθεί αυτή η σχέση και να ενισχυθεί. Η σύζυγος του τελευταίου καταγόταν από τη νότια Καλαβρία και γνώριζε μέλη της οικογένειας Μπελόκο, με αποτέλεσμα οι δύο πλευρές να έρθουν σε επαφή και να καταλήξουν σε συμφωνία.
Το μόνο που έμενε ήταν να βρεθεί το κατάλληλο πρόσωπο που θα μετακόμιζε στο Μιλάνο για να συντονίζει όλες τις κινήσεις από κοντά. Δεν άργησε να βρεθεί. Το όνομά του; Αντόνιο Μπελόκο. Ήταν ανιψιός του αρχηγού Ουμπέρτο και γιος του Τζούλιο και της Αουρόρα, οι οποίοι βρίσκονταν στη φυλακή για μαφιόζικη δράση.
Μόλις άκουσαν το όνομά του, οι αστυνομικοί που παρακολουθούσαν τις κινήσεις όλων «πάγωσαν». «Μόλις ακούσαμε το όνομα “Μπελόκο”, ξέραμε — εντάξει, τώρα σοβαρεύουν τα πράγματα», είπε ένας αστυνομικός που εργαζόταν στην υπόθεση και μίλησε ανώνυμα στην Washington Post.
Η συμφωνία για τον τελικό της Κωνσταντινούπολης
Η Ντρανγκέτα όμως δεν είχε διεισδύσει μόνο στην Ίντερ. Το ίδιο συνέβαινε και με την αιώνια αντίπαλό της, τη Μίλαν, με αποτέλεσμα οι αρχηγοί των δύο πλευρών να φτάσουν σε σημείο συνεργασίας.
Παραμονές του ημιτελικού του Champions League 2023, μεταξύ Μίλαν και Ίντερ, οι Φερντίκο και Μπελόκο, αν και βρίσκονταν υπό στενή παρακολούθηση, εντοπίστηκαν να εισέρχονται στο «Italian Ink», ένα τατουατζίδικο που ανήκε στον Λούκα Λούτσι. Ο «Τζόκερ», όπως ήταν το προσωνύμιό του, ήταν το «νούμερο 1» στους οπαδούς της Μίλαν. Ο λόγος της συνάντησης; Business.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/inline-images/2021-07/manchestercity-inter.jpg)
Όπως αποκαλύφθηκε από τις υποκλοπές, οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι ανεξάρτητα από το ποια ομάδα θα προκρινόταν στον τελικό, τα έσοδα από τα εισιτήρια θα μοιράζονταν. Μικρότερο κέρδος, αλλά σίγουρο, χωρίς ρίσκο.
Μιλώντας για τα εισιτήρια εκείνου του τελικού, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ένα άλλο περιστατικό με τον τότε προπονητή της Ίντερ, Σιμόνε Ιντζάγκι. Ο Μάρκο Φερντίκο του τηλεφώνησε και, σύμφωνα με τις υποκλοπές, του είπε: «Θα είμαι σύντομος. Θέλουμε άλλα 200 εισιτήρια, πέρα από τα 1.000 που έχουμε, για να είμαστε ήρεμοι».
Ο Ιντζάγκι δεν κατηγορήθηκε ποτέ για την υπόθεση, όμως καταγράφηκε η έντονη ανησυχία του μήπως οι ultras δεν υποστηρίξουν επαρκώς την ομάδα στον τελικό με τη Μάντσεστερ Σίτι.
Η αρχή του τέλους (;)
Όλα αυτά τα περιστατικά και πολλά ακόμη άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια λόγω ενός γεγονότος τον περασμένο Σεπτέμβριο. Ο Αντόνιο Μπελόκο και ο Αντρέα Μπερέτα — ο οποίος ήταν κάτι σαν λαϊκός ήρωας ανάμεσα στους οπαδούς της Ίντερ — μόλις είχαν βγει από ένα γυμναστήριο στην περιοχή Τσερνούσκο σουλ Ναβίλιο και είχαν επιβιβαστεί σε ένα λευκό αυτοκίνητο.
Ξαφνικά, το αυτοκίνητο σταμάτησε και ο Μπελόκο βγήκε έξω αιμόφυρτος, έχοντας δεχτεί 21 μαχαιριές από τον... φίλο του, τον οποίο λίγο νωρίτερα είχε πυροβολήσει στο πόδι. Προφανώς οι δυο τους είχαν έρθει σε ρήξη και ο καβγάς τους κατέληξε σε αιματηρή σύγκρουση, με τον ανιψιό του αρχηγού της Ντρανγκέτα να χάνει τη ζωή του.
Οι ιταλικές αρχές ήξεραν πως δεν υπήρχε άλλος χρόνος για χάσιμο. Η υπόθεση «μύριζε μπαρούτι» και μπορούσε να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Έτσι, οργανώθηκε άμεσα μια εκτεταμένη επιχείρηση στην πόλη.
Ο δράστης της δολοφονίας του Μπελόκο αναγκαστικά έγινε προστατευόμενος μάρτυρας, καθώς διαφορετικά θα είχε την ίδια τύχη με το θύμα του. Παραδέχθηκε ότι είχε οργανώσει τη δολοφονία του.
Η δίκη 16 οργανωμένων οπαδών έφερε στο φως ένα παράλληλο σύστημα εξουσίας πίσω από τις εξέδρες. Οι δύο κορυφαίοι σύλλογοι του Μιλάνου — και συνολικά της Ιταλίας — τέθηκαν υπό επιτήρηση από κρατικούς συμβούλους, ενώ οι αρχές προειδοποίησαν ότι, αν δεν διακοπούν οι δεσμοί με τη μαφία, δεν αποκλείεται ακόμη και κρατική παρέμβαση στη διοίκηση των συλλόγων.
Είναι όμως αρκετά αυτά για να αποτρέψουν το οργανωμένο έγκλημα από το να συνεχίσει τη δράση του στο ποδόσφαιρο; Πόσο μάλλον από τη στιγμή που μαφίες όπως η Ντρανγκέτα δεν φημίζονται για τη διάθεσή τους να κάνουν πίσω σε «δουλειές» που αποφέρουν τεράστια κέρδη...
gazzetta.gr
-
Διαβάζοντας το παραπάνω ποστ κάτι πιο φρέσκο
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=4046.msg271767#msg271767
Για την ελληνικότητα της Πίζας έχουμε γράψει παλιότερα αυτό το κείμενο:
«Εκατό περίπου χιλιόμετρα μακριά από τη Φλωρεντία βρίσκεται η Πίζα, μια σχετικά μικρή ιταλική πόλη με ελληνική ψυχή. Ένα ιδανικό παράδειγμα του "ούνα φάτσα, ούνα ράτσα" και δεν αναφερόμαστε μόνο στη ελληνική παροικία της τον 18ο αιώνα.
Το πιο διάσημο κτίσμα της είναι ο πύργος της, που έκανε μόνο 199 χρονάκια για να τελειώσει. "Είδατε; Τζάμπα οι γκρίνιες. Ούτε 200!" λέγεται πως είπε χαριτολογώντας κατά την ολοκλήρωση του ο εγγονός του αρχιτέκτονα. Όπως σίγουρα θα ξέρετε ο πύργος έχει μερικά πολύ μικρά θεματάκια, όπως το ότι είναι τελείως άδειος μέσα (τίποτα, μηδέν, ένας κενός κύλινδρος και μερικά σκαλιά) και ότι ψιλογέρνει. Ακόμα κι έτσι, κάποιος προνοητικός, με ελληνοιταλικό επιχειρηματικό δαιμόνιο προφανώς, έπεισε τους πάντες ότι όλο και κάποιος περίεργος τουρίστας θα θέλει να δει έναν αποτυχημένο πύργο και να φωτογραφηθεί κάνοντας πως προσπαθεί να τον ισιώσει και τη συνέχεια την έχετε δει σίγουρα στις ευρηματικές φωτογραφίες των φίλων σας που πέρασαν από εκεί.
Μερικούς αιώνες μετά στην πόλη ιδρύθηκε και μια ποδοσφαιρική ομάδα που χάρη στο ελληνοιταλικό ταπεραμέντο της κατάφερε κάποια στιγμή να καταχρεωθεί, να διαλυθεί, να ιδρυθεί με νέο όνομα, να σταθεί ξανά στα πόδια της και... (νόμιζες ότι τελειώνει εδώ ε; Αθώο πλάσμα) μέσα σε ελάχιστα χρόνια να καταχρεωθεί ξανά, να διαλυθεί ξανά και να ιδρυθεί ξανά με τρίτο διαφορετικό όνομα!
Κι αν ακόμα δεν έχετε πειστεί, να προσθέσουμε ότι το καλοκαίρι του 2016 ο πρώην προπονητής του ΟΦΗ, Τζενάρο Γκατούζο, παραιτήθηκε από τον πάγκο της, παρ'ότι την είχε ανεβάσει μόλις στη Σέριε Β! Ένα μήνα μετά η Πίζα βρήκε επιτέλους τον αντικαταστάτη του. Το όνομα του; Τζενάρο Γκατούζο. "Everyday malakia" που θα έλεγε και ένας wannabe Ελληνοιταλός ονόματι Τζενάρο Γκατούζο.»
Στα του σήμερα, η Πίζα επιστρέφει στη Σέριε Α μετά από 34 χρόνια και οι άνθρωποι της το γιόρτασαν με έναν επίσης γνώριμο τρόπο που λογικά θα ξυπνήσει αναμνήσεις στους κατοίκους της Θεσ/νίκης: Ανεβαίνοντας στον πιο διάσημο πύργο της πόλης.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/496748834_1131889508973507_1449417482341599103_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=OwKDc_2pvaAQ7kNvwF8T9QA&_nc_oc=Adm5vIc3PFjlUSDnAHFAP8J_xyD2Z0YsbZRY1xNrfKSsBP8dCS6MhzlxG4OXgPXFwg5dZv2eFNAac_DQ0xfTO3qw&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=ryxWZzES018V3ucBWuJBjg&oh=00_AfJrlqZzhSF-VeXRCMWTpFlXlYBh05njz0gGyTVu2NphDg&oe=6827F91F)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=1131945452301246&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Η νύχτα θα είναι μεγάλη στη Νάπολη.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/718454274075631)
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/500382530_1140119708150487_3446302763359384303_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=bd9a62&_nc_ohc=1s2NqIOdxWwQ7kNvwFQiYFl&_nc_oc=Adnv2PFaBsITiCQhtcIUIn5-wmt322oUTVlt6yIZyRhKRpVsBgEwmGOG5ePKMX9-Tb6iSCJKx1rdBNhNouFoyTxX&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=RWHxfTwoKcB891jsk0hxDQ&oh=00_AfLTDnTTb4POOxGbKweWPaYkCirHy04-zWjiSPN4wx9HZw&oe=6837EFC3)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1140119701483821&set=p.1140119701483821&type=3)
-
Η επόμενη μέρα μετά τον τίτλο.
[Αριστερά το Λίβερπουλ, δεξιά η Νάπολη]
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/500013434_1142298824599242_3030502880775924204_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=45a05R_xZK4Q7kNvwFO2i1H&_nc_oc=AdneYHsuyghn2HxIrIm6BfKMTkA7Sv7tuznb5yXnVV86AL-tbCkNSQEzSkKll1cf3e3Lca80TwzqlQQUYb5DNoUm&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=r7tTBziHIxyonN0gZyrt-w&oh=00_AfJzFDGORsAf81X4BgTmNBYP_aQmntJwug6mgRjEkVjSVw&oe=683B8FA5)
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1142298821265909&set=a.601410508688079)
-
Ο Τομάσο ξεκίνησε να δουλεύει στην κουζίνα της Νάπολι το 1977, τότε που οι σημερινοί παίκτες της δεν είχαν καν γεννηθεί. Αυτά τα 48 χρόνια σηκώνεται από τα χαράματα για να κάνει περίπου 100 χλμ και να είναι από τους πρώτους στο προπονητικό κέντρο.
Ξεκίνησε ως μπαρίστα, έγινε φροντιστής και αφεντικό στα αποδυτήρια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να κυκλοφορεί με το μπρίκι εσπρέσο στο χέρι, να κόβει το καρπούζι μετά την προπόνηση και να φτιάχνει το κλίμα στην ομάδα με το μπριο του. Κοινώς, είναι ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές που τρέχει πάντα στο παρασκήνιο για να ικανοποιήσει τις ανάγκες των παικτών.
Έχει ζήσει από μέσα όλες τις μεγάλες στιγμές αλλά και τα ζόρια. Τα τέσσερα πρωταθλήματα, τις χρυσές μέρες του "φίλου του" Ντιέγκο, τα κύπελλα, τους υποβιβασμούς, τις απλήρωτες περιόδους, τη γκρίνια του κόσμου, τα ματς στην 3η κατηγορία. Είναι τόσο συνυφασμένος με την ομάδα που στα πανηγύρια έχει συχνά κεντρικό ρόλο. Γιατί οι παίκτες, οι προπονητές και οι πρόεδροι έρχονται και φεύγουν. Ο Τομάσο είναι πάντα εκεί.
Με αυτή την κούπα κλείνει και ο (μεγάλος) κύκλος του εκεί, καθώς στα 70 του αποφάσισε πως τώρα είναι η ιδανική στιγμή για να αποσυρθεί.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/500067436_1142753907887067_8759311574707126772_n.jpg?_nc_cat=107&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=ZluV07WNLnAQ7kNvwHvaml8&_nc_oc=AdkaHqWQtOPs1ct3dPJrSjiMHdOZL-dcflYQSiQRdUAH6DuJWbTOiM7yuNqp9A8Aekqa2wmFtdNhfDjifQLgMTQC&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=GbZIPhynjKnnw3Kx9R7vRw&oh=00_AfLJowT4CWwtyp1X0PrnJd0rkOmF949IbNbtKo1w7DoJaQ&oe=683BB9F8)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1142791194550005&set=a.601410508688079)
-
Ένα τρομερό πλάνο από τα πανηγύρια της Νάπολι.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1518609969522803)
-
Ο αρχηγός των Ultras που χωρίς την άδειά του δεν ξεκινάει o αγώνας
Μπροστά στον «The Corpse», όλοι μοιάζουν ανίσχυροι. Ακόμα και ο πρωθυπουργός.
(https://www.reader.gr/sites/default/files/styles/main/public/2025-08/Gennaro%20De%20Tommaso.jpg.webp?itok=loN2eUsw)
Αστυνομία, διαιτητές, παίκτες προσπαθούν να κλείσουν συμφωνία με τον σκληρό αρχηγό των Ultras της Νάπολι προκειμένου να τους επιτρέψει να ξεκινήσει ο τελικός Κυπέλλου με τη Φιορεντίνα. Ο Gennaro De Tommaso είναι έξαλλος, θηρίο που βράζει πάνω στα κιγκλιδώματα του γηπέδου. Χιλιάδες πίσω του περιμένουν ένα νεύμα του.
Η πιο ανησυχητική εικόνα όμως ήταν πως οι «διαπραγματεύσεις» λάμβαναν χώρα μπροστά από την VIP κερκίδα του Ολίμπικο της Ρώμης. Εκεί όπου καθόντουσαν όλοι οι υψηλοί προσκεκλημένοι της Ιταλικής εξουσίας.
Μπροστά στον «The Corpse», όλοι μοιάζουν ανίσχυροι: ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, ο πρόεδρος της ιταλικής Γερουσίας Πιέτρο Γκράσο και η επικεφαλής της επιτροπής κατά της μαφίας του κοινοβουλίου Ρόζι Μπίντι. Η απόλυτη ταπείνωση από τον γιο ενός μαφιόζου που δεν επιτρέπει να διεξαχθεί ο αγώνας.
Οι Ιταλοί, εκείνο το απόβραδο του 2014, το ονόμασαν «νύχτα ντροπής».
Τα άγρια επεισόδια που προηγήθηκαν και οι πυροβολισμοί
Λίγες ώρες πριν η Φιορεντίνα συναντήσει τη Νάπολι στον πολυαναμενόμενο τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας στο Ολίμπικο της Ρώμης, ομάδα οπαδών της Νάπολι ενεπλάκη σε βίαιη συμπλοκή με έναν γνωστό οπαδό της Ρόμα, τον 48χρονο Ντανιέλε Ντε Σάντις, ο οποίος διατηρούσε ένα μικρό περίπτερο κοντά στο σημείο όπου ήταν σταθμευμένα τα λεωφορεία των οπαδών της Νάπολι, στο Τορ ντι Κίντο, 3 χιλιόμετρα μακριά από το στάδιο.
Ο Ντε Σάντις επιτέθηκε στους οπαδούς της Νάπολι, πρώτα με πυροτεχνήματα και δυναμίτες πριν βγάλει ένα όπλο και ξεκινήσει να πυροβολεί. Έξι σφαίρες τραυμάτισαν τρεις οπαδούς της Νάπολι, έναν εκ των οποίων σοβαρά.
Όταν οι υπόλοιποι οπαδοί της Νάπολι πληροφορήθηκαν ότι ο 30χρονος Τσίρο Εσπόζιτο είχε πυροβοληθεί από κοντινή απόσταση στο στήθος - μια σφαίρα μάλιστα σφηνώθηκε στη σπονδυλική του στήλη - επέστρεψαν στο σημείο αναζητώντας τον Ντε Σάντις. Αφού τον βρήκαν, περικύκλωσαν τον οπαδό της Ρόμα και τον ξυλοκόπησαν άγρια. Τον κλώτσησαν ανελέητα, σπάζοντας το κρανίο του, το ένα του πόδι και προκαλώντας του άλλες πολλές σοβαρές ζημιές.
Μέχρι να φτάσουν στο Ολίμπικο για τον αγώνα οι οπαδοί της Νάπολι, άκουσαν και γι άλλες συμπλοκές, μέσα και έξω από το γήπεδο. Ακόμη χειρότερα, δεδομένης της έλλειψης ακριβών πληροφοριών, άρχισαν να διαδίδονται φήμες ότι οι τρεις οπαδοί της Νάπολι είχαν πυροβοληθεί από οπαδούς της Φιορεντίνα.
Με τους Ultras της Νάπολι να είναι σε mood μάχης και έτοιμους να οργανώσουν εισβολή στο γήπεδο, η αστυνομία και οι διαιτητές κάλεσαν τον αρχηγό της ομάδας, τον Σλοβάκο Μάρεκ Χάμσικ, να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις εντός του γηπέδου με τους οπαδούς της ομάδας του για να ηρεμήσει η ατμόσφαιρα. Μεταξύ άλλων, ο Χάμσικ είπε στους οπαδούς ότι οι ομόλογοί τους στη Φιορεντίνα δεν είχαν καμία σχέση με το περιστατικό με τους πυροβολισμούς.
Με μπλουζάκι «Free Speziale»
Το πρόβλημα με τις διαπραγματεύσεις, ωστόσο, ήταν ο σκληρός αρχηγός των ultras της Νάπολι, ο Gennaro De Tommaso, γιος μαφιόζου της Καμόρα που είχε διασυνδέσεις με την εγκληματική οικογένεια Misso στη Νάπολη. Ο De Tommaso, πάνω στα κιγκλιδώματα, φορούσε ένα μπλουζάκι που έγραφε «Free Speziale». Μια αναφορά στον Antonio Speziale, οπαδό της Κατάνια που είχε καταδικαστεί σε οκτώ χρόνια φυλάκιση για τη δολοφονία του αστυνομικού επιθεωρητή Filippo Raciti κατά τη διάρκεια βίαιων συμπλοκών μεταξύ αστυνομίας και οπαδών πριν από το ντέρμπι της Serie A της Σικελίας μεταξύ Κατάνια και Παλέρμο τον Φεβρουάριο του 2007.
Καθισμένος αλαζονικά στον περιμετρικό φράχτη του σταδίου, ο De Tommaso έκανε τον γύρο του κόσμου μέσω των τηλεοπτικών πλάνων, με τους αξιωματούχους να του λένε να ηρεμήσει - για το περιστατικό με τους πυροβολισμούς και τον έναν οπαδό σοβαρά τραυματία - και να επιτρέψει να γίνει το παιχνίδι. Διαπραγματεύσεις μπροστά στον πρωθυπουργό της χώρας.
Ο De Tommaso επέτρεψε τελικά να γίνει ο τελικός και για την ιστορία, η Νάπολι κέρδισε τον αγώνα με 3-1.
Ο τραυματίας από τους πυροβολισμούς οπαδός της Νάπολη δεν τα κατάφερε...
reader.gr
-
Οι αντιδράσεις στην Ισπανία έπιασαν τόπο και το Βιγιαρεάλ-Μπαρτσελόνα δεν θα διεξαχθεί στο Μαϊάμι. Στην Ιταλία όμως ακόμα δεν έχει βγει απόφαση για το Κόμο-Μίλαν που θέλουν να γίνει στην Αυστραλία.
Η διοίκηση της Κόμο προσπάθησε να υπερασπιστεί την απόφαση της να δεχτεί την πρόταση της λίγκας και οι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας απάντησαν με αυτή την ανακοίνωση:
«Αγαπητή διοίκηση, γνωρίζουμε πλέον τη θέση σας. Κομψά λόγια, μεγαλοπρεπείς ομιλίες για το «κοινό καλό», την «ανάπτυξη» και την «αναγκαία θυσία». Λοιπόν, ας μιλήσουμε γι' αυτό. Πρώτα απ' όλα, σας ευχαριστούμε. Σας ευχαριστούμε για τη φιλοδοξία σας, για το έργο που κάνετε για να αναδείξετε το προφίλ του Κόμο, για την επιθυμία σας να προωθήσετε το όνομα της πόλης μας. Είμαστε οι πρώτοι που είμαστε περήφανοι όταν η φανέλα μας φτάνει μακριά.
Αλλά υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που φαίνεται να σας έχει διαφύγει: Το Κόμο χωρίς τους ανθρώπους του δεν είναι Κόμο. Μιλάτε για θυσία σαν να ήταν μια αφηρημένη έννοια, μια λέξη που πρέπει να συμπεριληφθεί σε ένα δελτίο τύπου. Για εμάς, ωστόσο, η θυσία είναι κάτι καθημερινό.
Είναι αυτοί που εργάζονται όλη την εβδομάδα και τις Κυριακές ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να είναι εκεί. Είναι αυτοί που πληρώνουν τα πάντα από την τσέπη τους, χωρίς να ζητούν τίποτα από κανέναν. Είναι αυτοί που ήταν εκεί στη Serie D, στα γήπεδα που ούτε το GPS δεν μπορούσε να βρει, και θα είναι πάντα εκεί, όπου κι αν παίζει αυτή η φανέλα.
Όχι, λοιπόν, μην προσπαθείτε να μας εξηγήσετε τι σημαίνει «θυσία για το κοινό καλό». Γιατί εμείς είμαστε αυτοί που κρατάμε ζωντανό το καλό της Κόμο κάθε φορά που μπαίνουμε στις κερκίδες, κάθε φορά που σηκώνουμε ένα κασκόλ, κάθε φορά που τραγουδάμε, ακόμα κι όταν χάνουμε. Και δεν φαίνεται πολύ σεβαστό να σας ακούμε να λέτε ότι πρέπει να «θυσιαστούμε ξανά» για έναν αγώνα 14.000 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι.
Ίσως κάποιοι έχουν ξεχάσει ότι το ποδόσφαιρο γεννιέται από τους ανθρώπους, όχι από στρατηγικές μάρκετινγκ. Ότι χωρίς οπαδούς, χωρίς αληθινό πάθος, δεν υπάρχει ανάπτυξη, δεν υπάρχει μέλλον, ούτε καν πρωτάθλημα για να σώσουμε. Η πίστη μας δεν ταξιδεύει business class. Μένει εδώ, στις κερκίδες, στη βροχή και το κρύο, ανάμεσα σε συνθήματα και σημαίες. Μένει στο Κόμο, όπου η καρδιά αυτής της ομάδας χτυπά πραγματικά. Με σεβασμό, αλλά και σταθερά, το λέμε ξεκάθαρα.
Δεν δεχόμαστε μαθήματα θυσίας από εκείνους που δεν έχουν βιώσει ποτέ τη δική μας πλευρά. Δείξτε λίγη υπερηφάνεια, σεβασμό και αξιοπρέπεια, μην δεχτείτε αυτή την «πρόσκληση». Το πάθος δεν αγοράζεται. Το να βλέπεις τους οπαδούς σου να τραγουδούν και να σπρώχνουν την ομάδα στη νίκη είναι ανεκτίμητο. Προτρέπουμε όλους να μην είναι συνένοχοι σε αυτή τη φάρσα. Μην είστε μαριονέτες.»
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/569298065_1266546865507770_3204986290740163222_n.jpg?_nc_cat=107&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=HcV-4ACcT58Q7kNvwFq7gIr&_nc_oc=AdklChTyiPC4_bs3PAGRNqXvt1Y-MTZWRWz1dRMEceMjsOlbJS0zXXOSZBtDu2MT23yIhgxhnK48v3sxKuzRu259&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=-t_Np7EXgmgvbz-8jJiS6w&oh=00_AfdmxG54bf32r1Z5XeTf40_cChkPBXsoBLcHIxbCXOHO5g&oe=68FEBD74)
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1266654718830318&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Στο βίντεο δεν βλέπετε την υποδοχή μιας ομάδας που πάει να παίξει τελικό ή κάποιο νοκ άουτ ευρωπαϊκό αγώνα. Βλέπετε την υποδοχή μιας ιστορικής ομάδας που στα 90s έπαιρνε τίτλους και τώρα προσπαθεί να μην πέσει στην 3η κατηγορία!
Αυτό που συμβαίνει στη Σαμπντόρια είναι πραγματικά απίστευτο. Την τελευταία 4ετια η ομάδα έπεσε κατηγορία, μετά απέτυχε να επανέλθει στη Σέριε Α, πέρσι έκανε μια ακόμα χειρότερη σεζόν και γλίτωσε τον υποβιβασμό στην 3η κατηγορία από θαύμα και κωλοφαρδία (γιατί διαλύθηκε η Μπρέσια) και φέτος παλεύει ξανά για να μείνει στη Σέριε Β.
Ποια ήταν η αντίδραση των οπαδών σε αυτή την ασταμάτητη κατρακύλα; Την πρώτη σεζόν στη Σέριε Β παρά την πίκρα της πτώσης ανέβασαν κατά σχεδόν 3.000 τον μέσο όρο θεατών και τον έφτασαν στους 23.000/αγώνα! Πέρσι που έξυσαν τον πάτο αγωνιστικά, το γήπεδο ήταν ακόμα πιο γεμάτο! Και φέτος που η μετριότητα συνεχίζεται... ναι, καλά μαντέψατε, ο μέσος όρος προσέλευσης αυξήθηκε κι άλλο!
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/1253226463459966)
Δεν σ αφήσαμε μόνο ποτέ
-
Ο Ινσίνιε γύρισε στην Πεσκάρα για να τη σώσει
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/13042026/de08df9c-be7c-459d-aa63-09c33be1eb5b.jpg?format=webp)
«Μην ξεχνάς ποτέ αυτούς που σε βοήθησαν όταν οι περισσότεροι δεν σου έδιναν σημασία»
Αυτή τη φράση, ή έστω κάποια παραλλαγή της, πιθανόν την έχεις πετύχει σε κάποια σελίδα με αποφθέγματα ή στο προφίλ κάποιου φίλου που ανεβάζει συχνά ειδυλλιακές εικόνες με βαθυστόχαστες ατάκες από κάτω. Κανένας λογικά δεν διαφωνεί με την ιδέα της αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι την εφαρμόζουμε όλοι στην πραγματικότητα. Ο Λορένσο Ινσίνιε πάντως το κάνει.
Ακόμα και τα τελευταία χρόνια, που πολλοί παίκτες επιλέγουν να κλείσουν την καριέρα τους σε μέρη εξωτικά που φημίζονται για τις χαλαρές συνθήκες εργασίας και τους παχυλούς μισθούς, συναντάμε περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που προτιμούν να επιστρέψουν στην ομάδα του τόπου τους, εκεί που έκαναν τα πρώτα τους παιχνίδια ως παιδιά ή έφηβοι. Ο Ινσίνιε έκανε κάτι λίγο διαφορετικό. Αφού έκανε αρκετά νωρίς ηλικιακά ένα πέρασμα από ένα από αυτά τα μέρη χαλαρής συνταξιοδότησης (το MLS), στη συνέχεια επέλεξε να γυρίσει σε ένα σύλλογο που πέρασε όλο κι όλο ένα χρόνο από τη ζωή του!
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/14042026/634f5032-d380-410e-9dcf-9e73b3ea59be.jpg)
Ο Ιταλός εξτρέμ, που σε λίγο καιρό θα κλείσει τα 35, είχε ζητήσει το καλοκαίρι να μείνει ελεύθερος από την Τορόντο FC, γιατί ήθελε να επιστρέψει στην Ευρώπη. Καμία από τις προτάσεις που δέχτηκε όμως δεν τον ικανοποίησε αρκετά, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός δράσης το πρώτο 6μηνο της σεζόν. Κι εκεί που όλα έδειχναν ότι ίσως αποφασίσει να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα, έσκασαν μερικά τηλέφωνα από κάποιους ανθρώπους που ανήκουν στην κατηγορία “φίλοι που δεν μπορείς να τους πεις εύκολα όχι”.
Η Πεσκάρα βρίσκεται σε μια πολύ ζόρικη κατάσταση και κάθε βοήθεια ήταν ευπρόσδεκτη. Τα «δελφίνια», όπως είναι το παρατσούκλι της, βολοδέρνουν τα τελευταία χρόνια στις χαμηλότερες κατηγορίες, μετά την πτώση τους από τη Σέριε Α το 2017. Πέρσι κατάφεραν να ανέβουν από την 3η κατηγορία στη Σέριε Β αλλά εκεί τα έχουν βρει μπαστούνια. Στο μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς βρίσκονται κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού ενώ για αρκετές εβδομάδες μέσα στο χειμώνα ήταν κολλημένα στην τελευταία θέση της βαθμολογίας. Η ομάδα χρειαζόταν ένα ηλεκτροσόκ για να επανέλθει στη ζωή και οι άνθρωποι της θεώρησαν πως ένας παίκτης του βεληνεκούς του Ινσίνιε μπορεί να παίξει το ρόλο αυτό. Ο πρόεδρος κάλεσε τον ποδοσφαιριστή και παρ’ ότι οι δυο τους είχαν πολύ καλές σχέσεις έτσι κι αλλιώς, χρησιμοποίησε κι έναν άσσο από το μανίκι για να τον πείσει. Τον Βεράτι, που παρ’ ότι δεν έχει κρεμάσει τα παπούτσια του (παίζει στο Κατάρ) από το καλοκαίρι και μετά είναι μέτοχος στην Πεσκάρα, έχοντας αγοράσει το 42% των μετοχών. Ο Βεράτι μίλησε στο φιλαράκι και πρώην συμπαίκτη του στην εθνική, του θύμισε τα παλιά, του εξήγησε πόσο άσχημη είναι η κατάσταση και ο Ινσίνιε πείστηκε να βοηθήσει
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/14042026/1b4f7750-b618-4f05-8f3a-8146749a2c74.jpg)
Για να καταλάβουμε σε ποια “παλιά” αναφέρθηκαν, πρέπει να γυρίσουμε στη σεζόν 2011-12. Ο Ινσίνιε ήταν τότε 20 ετών, είχε πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο, δηλαδή να φορέσει έστω μια φορά τη φανέλα της αγαπημένης του Νάπολι (καθώς είναι παιδί της περιοχής) και είχε καταφέρει να διαψεύσει όσους έλεγαν πως δεν μπορεί να γίνει επαγγελματίας λόγω σωματοδομής. Η περιγραφή του για το πώς ήταν η εφηβεία του τα λέει όλα: “Κάθε φορά που έκανα δοκιμαστικά για μια ακαδημία, είτε της Ίντερ, είτε της Τορίνο, ακόμα και στη Νάπολι, οι υπεύθυνοι έλεγαν όλοι το ίδιο πράγμα. Δηλαδή, δεν το έλεγαν σε μένα, το έλεγαν στον πατέρα μου κι αυτός μου το μετέφερε αργότερα: ‘Μας αρέσει αλλά είναι πολύ μικροκαμωμένος’. Η ίδια ετυμηγορία κάθε φορά. Όταν μου το είπαν αυτό από την Τορίνο, στα 14 μου, έχασα κάθε όρεξη για το παιχνίδι. Είπα στους γονείς μου πως τα παρατάω. Μπορείς να δουλέψεις σκληρά και να βελτιώσεις στην τεχνική σου, την ταχύτητα σου και τη δύναμη σου. Αλλά για το ύψος, τι μπορείς να κάνεις; Ξυπνούσα κάθε πρωί με την ελπίδα ότι είχα ψηλώσει λίγο το βράδυ”.
Παρά τη διάψευση αυτών των κοντόφθαλμων προπονητών, το 2011 ο Ινσίνιε δυσκολευόταν να βρει θέση στο ρόστερ της Νάπολι. Ακόμα και μετά την πολύ καλή σεζόν που έκανε ως δανεικός το 2010-11 στη Φότζια του Ζέμαν στην 3η κατηγορία (είχε 19 γκολ και 4 ασίστ). Οι άνθρωποι της Νάπολι πίστευαν πως έχει αρκετό δρόμο μπροστά του για να φτάσει στο επίπεδο της Σέριε Α, γι’ αυτό και του ζήτησαν να βρει ξανά νέα ομάδα για δανεισμό. Για καλή του τύχη, ο πάντα διορατικός και μέντορας πολλών γνωστών παικτών, Ζέμαν, που τον είχε πιστέψει και στηρίξει ήδη μια φορά, είχε ανέβει κατηγορία και είχε αναλάβει την Πεσκάρα στη Σέριε Β. Ο Τσέχος πήρε ξανά κοντά του τον νεαρό εξτρέμ και ουσιαστικά εκτόξευσε την καριέρα του. Σε εκείνη τη μαγική σεζόν, η Πεσκάρα τερμάτισε 1η στη βαθμολογία με μια επίθεση που έβγαζε φωτιές. Η ομάδα του Ζέμαν πέτυχε 90 γκολ σε μια κατηγορία που δεν φημιζόταν ποτέ για τα αμέτρητα over της. Ενδεικτικά, η επόμενη καλύτερη επίθεση έφτασε μέχρι τα 63.
Η Πεσκάρα θα επέστρεφε στη Σέριε Α μετά από 20 χρόνια! Για να το πετύχει αυτό ο Ζέμαν στηρίχθηκε στη μαγική τριάδα των Ιμόμπιλε-Ινσίνιε-Βεράτι. O Βεράτι, στα 19 του τότε, ήταν παιδί της περιοχής και μεγαλωμένος στις ακαδημίες της. Ο Ιμόμπιλε ήταν 21, άνηκε στη Γιουβέντους και όπως και ο Ινσίνιε δινόταν κάθε χρόνο δανεικός και σε άλλη ομάδα μικρότερης κατηγορίας. Με τους Ιμόμπλε και Ινσίνιε να σκοράρουν κατά ριπάς, οι φίλοι της Πεσκάρα έζησαν μια μαγική χρονιά. Ο Ιμόμπιλε βγήκε 1ος σκόρερ της κατηγορίας με 28 γκολ ενώ ο Ινσίνιε έβαλε 18 αλλά έδωσε και 13 ασίστ! Στο τέλος του πρωταθλήματος το βραβείο του καλύτερου παίκτη το μοιράστηκαν και οι τρεις μαζί. Δυστυχώς για την Πεσκάρα, μετά την άνοδο όλα τα «βαριά χαρτιά» αποχώρησαν. Ο Ζέμαν ανέλαβε τη Ρόμα, ο Ιμόμπιλε πήρε μεταγραφή στη Τζένοα, ο Βεράτι έκανε κίνηση καριέρας πηγαίνοντας στην Παρί και ο Ινσίνιε επέστρεψε στη Νάπολι όπου βρήκε επιτέλους μια μόνιμη θέση, έχοντας αποδείξει τις ικανότητες του. Έπαιξε δέκα χρόνια εκεί, έγινε ένας σύγχρονος θρύλος της ομάδας και τραγούδι στα χείλη των οπαδών, κέρδισε δυο κύπελλα κι ένα Σούπερ Καπ και σήκωσε και το Euro με την Ιταλία (παρέα με τα φιλαράκια του Βεράτι και Ιμόμπιλε).
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/14042026/0fd0d58c-943f-4bec-917a-3824546c23df.jpg)
Ακολουθεί το πέρασμα από το MLS και τον Ιανουάριο επιστρέφει στην Πεσκάρα για να τη βοηθήσει, όπως ακριβώς τον βοήθησε αυτή μαζί με τον Ζέμαν, τότε που αποτέλεσε σημαντικό σκαλοπάτι για την καριέρα του. Ο κόσμος ενθουσιάζεται, το ενδιαφέρον για το σύλλογο της περιοχής αναθερμαίνεται, εκατοντάδες άνθρωποι πηγαίνουν την πρώτη μέρα για να τον δουν όχι σε κάποια προπόνηση αλλά στον ιατρικό έλεγχο πριν βάλει την υπογραφή του! Από το πουθενά η σχεδόν νεκρωμένη Πεσκάρα δείχνει σημάδια ζωής. Η ψυχολογία ανεβαίνει, τα εισιτήρια για τα πρώτα παιχνίδια του Ινσίνιε φεύγουν με ρυθμούς που η ομάδα είχε να δει από το ξεκίνημα του πρωταθλήματος και ένα ερώτημα πλανιέται πάνω από τη Σέριε Β: «Μπορεί ένας παίκτης σε αυτή την ηλικία, έστω και τέτοιου επιπέδου, που έχει να παίξει μπάλα 6 μήνες να βοηθήσει μια τελειωμένη ομάδα που είναι κολλημένη στον πάτο της βαθμολογίας της 2ης εθνικής;»
Όταν υπέγραψε στα τέλη Γενάρη ο Ινσίνιε το συμβόλαιο του μέχρι το τέλος της σεζόν, η Πεσκάρα είχε κάνει 2 νίκες. Συνολικά! Μια τον Σεπτέμβριο και μια τον Δεκέμβριο. Από τότε μέχρι σήμερα έχει κερδίσει 5 ματς ακόμα με τον Ιταλό εξτρέμ να φοράει το περιβραχιόνιο, να δίνει 2 ασίστ, να σκοράρει 4 φορές και να γίνεται άμεσα ο 4ος σκόρερ της ομάδας φέτος, παρ’ ότι έχει παίξει 7 φορές όλες κι όλες σαν βασικός! Χάρη στο «φαινόμενο Ινσίνιε» (και την απόδοση του αλλά και την ψυχολογική ώθηση που έφερε η μεταγραφή του) η Πεσκάρα ξεκόλλησε μετά από μήνες από τον πάτο και πριν λίγες μέρες σκαρφάλωσε στη 18η θέση, μια ανάσα από το να βγει από την επικίνδυνη ζώνη.
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/14042026/88f618e4-86bd-4beb-a26c-ae4bee39c941.jpg)
Η ήττα από τη Σαμπντόρια το σ/κ που μας πέρασε ήταν ένα μικρό πισωγύρισμα αλλά δεν αλλάζει το γεγονός ότι η σωτηρία είναι ακόμα στο χέρι της. Τα πλέι άουτ βρίσκονται μόνο 2 βαθμούς μακριά και η παραμονή χωρίς καν μπαράζ είναι στους 4 βαθμούς. Με τον Ινσίνιε ορεξάτο οι περισσότεροι πλέον στην πόλη πιστεύουν ότι αυτό που πριν τρεις μήνες έμοιαζε με θαύμα, μπορεί τώρα να πραγματοποιηθεί. Στην πρώτη του συνέντευξη μετά τη μεταγραφή, είχε αποκαλύψει πως μίλησε με τον Ζέμαν κι αυτός, ως κλασικός Ζέμαν, τον προέτρεψε “Κάνε με να διασκεδάσω”. Ο βραχύσωμος Ιταλός το έχει κάνει ήδη, με τις κούρσες, τα σομπρέρο και τις ποδιές του σε κάποιες περιπτώσεις. Αν καταφέρει κιόλας να σώσει την ομάδα, τότε μάλλον θα μιλάμε για μια από τις πιο ωραίες ποδοσφαιρικές ιστορίες της χρονιάς.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero