PAS.gr Forum
Αθλητικά => άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο => Μήνυμα ξεκίνησε από: chilly στις Τετ 11 Ιούλ 2012 20:14
-
Σκέφτηκα οτι παρότι είμαστε τόσο δεμένοι με την Αργεντινή δεν υπάρχει κάποιο topic που να αφορά αυτή την υπέροχη χώρα και το υπέροχο ποδοσφαιρό της. Θα παρακαλέσω όμως, αν γίνεται να μην βάζουμε ανούσια βιντεάκια από το youtube με τις φοβερές κερκίδες τους. Παραείναι τετριμμένο. Ας βάζουμε διαφορετικά βιντεάκια. Κερκίδες ναι, αλλά να δείχνουν κάτι διαφορετικό.
Ένα βιντεακι λοιπόν για ένα ντοκυμαντερ που βγαίνει στις 9 Αυγούστου με τίτλο "Ένα άλλο ποδόσφαιρο":
El otro fútbol - ESTRENO 9 DE AGOSTO 2012 (http://www.youtube.com/watch?v=OPOOD2EjuEE&feature=player_embedded#ws)
-
Η μεγαλη ομαδα του ΠΑΣ, ο μεγαλος ΑΓΙΑΞ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, που μεγαλωσε με τον θρυλο γενιες και γενιες πασολεδων, αποτελουταν κατα βαση απο Αρνετινους. Απο τοτε ομως παλι με εναν περιεργο τροπο συνεχιζουμε να εχουμε ισχυρους ποδοσφαιρικους δεσμους με αυτη την χωρα (προπονητες, παχτες), οι οποιοι και λατρευονται απο τον κοσμο συνηθως. Τελος μεγαλο μερος των πασολεδων που ξερω (και ο γραφων) ειναι οπαδοι της ποδοσφαιρικης ομαδας της ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ.
Για να εξερευνησουμε την σχεση μας με αυτη την χωρα, μαλλον πρεπει να φωναξουμε τον Χαρδαβελλα να κανει τις "Πυλες του Ανεξηγητου", μηπως και βγαλουμε ακρη. :P :P
-
Tα προεόρτια ενός αγώνα...
San Lorenzo - Instituto Cordoba 01.07.2012 - Primera Division Argentina - info@pasion-latina.com (http://www.youtube.com/watch?v=rNPUPrlCpWw&feature=player_embedded#ws)
-
στο video του chilly ανατριχιασα.αξιοσημειωτο ειναι οτι σχεδον κανεις δε βλεπει μπαλλα
ΓΑΜΙΕΤΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
AC/DC - Live At River Plate Trailer (http://www.youtube.com/watch?v=38nmu2tKHTM#ws)
-
γενικα οι Αργεντινοι οτι κανουν το κανουν με παθος σε αντιθεση με εμας....εκει βλεπεις ομαδες 3ης κατηγοριας και η κερκιδα τους ειναι 10 σκαλια πανω απο μας...αλλα αν πεις για αργεντινικη κερκιδα στα γιαννενα θα σου πουν ελα μωρε τους φλωρους με τις καραμουζες και τις σφυριχτρες???
ειμαστε πολυ μπροστα χαχαχαχαα
-
Ποιος να τα κάνει αυτά στα Γιάννενα ?
Tο 90% είναι μέσα στην γκρίνια και την ξινίθρα.
Οι φίλαθλοι κοιταζόμαστε μεταξύ μας με μισό μάτι. (ειδικά οι σύνδεσμοι)
Και κρατάμε όλη την καλή διάθεσή μας (άντε και κανα €) για το πανγύρ στου χουριό που θα μας γλιέπουν όλοι.
μπεεεεεεεεεεεεεεε
:stop: :stop:
-
Πολυ ωραίο chilly πασιαμ'!
Ως γνωστόν (ή αγνωστον :P) ειμαι μεγαλός φαν τον ποδοσφαιρικων ντοκιμαντερ κι εχω ανεβάσει κατα καιρούς κανα 2-3 εδωγιας.
Αυτο μου διέφυγε κ να σαι καλά που το ανέβασες.
Αντε τώρα να ξάχνουμε στα ιντερνέτια να το βρούμε γιατι δεν εχω ψευδαισθήσεις οτι θα πάρει διανομή στο (γ) Ελλαντα.
El otro futbol και με ένα μικρο αναγραμματισμό El toro futbol ! ::)
Ενα ακομα trailer απ το site του ντοκιμαντερ.
http://vimeo.com/41058341 (http://vimeo.com/41058341)
Μερικά νταμάρια μου θυμίζουν μερικά "χωριά" που χουμε πάει με ΠΑΣ κ κάτι λυόμενες " κερκίδες (βλ. πχ Μέγαρα).
Το site
http://www.elotrofutbol.com.ar/EL_OTRO_FUTBOL/EL_OTRO_FUTBOL.html (http://www.elotrofutbol.com.ar/EL_OTRO_FUTBOL/EL_OTRO_FUTBOL.html)
eltoro
-
Γιαγιάδες οπαδοί στα κάγκελα να βρίζουν...πάει το puta γόνα.... http://www.youtube.com/watch?v=JMPjO5I6ol0&feature=player_embedded# (http://www.youtube.com/watch?v=JMPjO5I6ol0&feature=player_embedded#)!
-
Los Cerveceros de Quilmes - The Brewers from Quilmes on Vimeo (http://vimeo.com/36097451)
Ένα βιντεάκι που βρήκε ο Anton.
-
(https://dl.dropbox.com/u/11992116/loko.jpg)
στιγμιότυπο από το άνωθεν βίντεο που δείχνει το καινούργιο ευρηματικό τατουάζ γνωστού ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥ οπαδού της Quilmes, ο οποίος γράφει σε φόρουμ οπαδών της ομάδας ως Dreven και που και που με το ελληνικότατο παρατσούκλι TRELLOS.
-
Deceiver ετσι, οπως το ειδα το σημα στο κεφαλι τρομαξα για μια στιγμη, μοιαζει με των τσατσων αν το καλοπροσεξεις!
-
..πάει το puta γόνα....
Η πιο σουρεαλιστικη ατακα που εχω ακουσει εδω και καιρο
χαχααχαχαχαχαχαχαχαχαχα :P
-
;Άλλο ένα ωραίο βιντεάκι για τις σχέσεις ομάδας-οπαδών-γειτονιάς στην ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ:
http://football-blabla.blogspot.gr/2012/09/familia-barrio-club.html#ooid=o2NW1wMjoe-l384ZQpkkD2fJymVhLkap (http://football-blabla.blogspot.gr/2012/09/familia-barrio-club.html#ooid=o2NW1wMjoe-l384ZQpkkD2fJymVhLkap)
-
Los Cerveceros de Quilmes - The Brewers from Quilmes on Vimeo (http://vimeo.com/36097451)
-
To έχουμε βάλει ήδη στο Argentina...
-
To έχουμε βάλει ήδη στο Argentina...
προγεροντική άνοια :(
-
Μαλλί βαμβάκι...
-
http://www.sport24.gr/football/Argentini/to_megalutero_pano_toy_kosmoy.1962056.html (http://www.sport24.gr/football/Argentini/to_megalutero_pano_toy_kosmoy.1962056.html)
από την αχώνευτη river....
-
Η στιγμή του γκολ στο Bombonera:
La pasión por Boca (http://www.youtube.com/watch?v=TI2JvKRKKVs&feature=share#)
-
Φωτο απ το προχθεσινό el classico.
(http://static.guim.co.uk/sys-images/Guardian/Pix/pictures/2012/10/29/1351516923045/Buenos-Aires-Argentina-An-016.jpg)
Buenos Aires, Argentina: An inflatable pig floats above the crowd during a River Plate v Boca Juniors football match
-
http://www.contra.gr/Soccer/Argentina/Apertura/bocajuniors/h-laothalassa-ths-mpoka.1989508.html (http://www.contra.gr/Soccer/Argentina/Apertura/bocajuniors/h-laothalassa-ths-mpoka.1989508.html)
-
Για να τα λέμε όλα εγινε της πτνας στο el classico.
http://www.gazzetta.gr/podosfairo/article/338859-apologismos-%E2%80%93-sok-sto-clasico (http://www.gazzetta.gr/podosfairo/article/338859-apologismos-%E2%80%93-sok-sto-clasico)
Πέραν των ωραίων εικόνων, υπαρχει τρομερο μίσος που δεν μένει στα λόγια.
-
Στη Βραζιλία έγινε το παρακάτω από τους οπαδούς της Γκρέμιο, αλλά θυμίζει Αργεντινή. Πάλι καλά που είχαν μόνο 8 τραυματίες. Το παράκαναν οι τζέδες.
Acidente com a avalanche gremista na Arena Grêmio após o gol de Elano - Libertadores 30 01 2013 (http://www.youtube.com/watch?v=9T9I9e8C4Ls#ws)
-
Η ομορφιά του να χάνεις τραγουδώντας
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/03/boca_nacional1.jpg)
(7 Μαρτίου 2013, Μπουένος Άιρες: Μπόκα Τζούνιορς-Νασιονάλ Μοντεβιδέο / Φωτογράφος: Javier Garcia Martino)
- Πως και έγινες οπαδός της Μπόκα Τζούνιορς;
- Είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Μια Κυριακή που έβρεχε, καθόμουν στο σπίτι μου μ’ ένα φίλο και βλέπαμε μπάλα στην τηλεόραση. Ήταν ένα παιχνίδι στο γήπεδο της Μπόκα, το Μπομπονέρα και το σκορ ήταν 4-0. Κάποια στιγμή η κάμερα έκανε ένα πέρασμα από τις κερκίδες και έδειξε τον κόσμο να χορεύει και να τραγουδάει και να κουνάει σημαίες και πανό. Μια απίστευτα μεταδοτική χαρά. Γύρισα τότε και σχολίασα στο φίλο μου το πόσο όμορφο είναι αυτό που κάνουν βλέποντας την ομάδα τους να νικάει και αυτός μου απάντησε «Ρομπέρτο, δεν βλέπεις; H Μπόκα είναι αυτή που χάνει 0-4″. Από εκείνη τη στιγμή η Μπόκα έγινε η ομάδα μου. Αυτό το γήπεδο μου προσφέρει απίστευτα συναισθήματα.
(Απόσπασμα από συνέντευξη του Ρομπέρτο Μπάτζιο στη Γκαζέτα Ντελο Σπορ, Μάρτιος 2008)
http://www.youtube.com/watch?v=JhYFQXSUgjc (http://www.youtube.com/watch?v=JhYFQXSUgjc)
(7 Μαρτίου 2013, Μπουένος Άιρες: Μπόκα Τζούνιορς-Νασιονάλ Μοντεβιδέο 0-1, βίντεο τραβηγμένο μια ώρα μετά τη λήξη του αγώνα)
Από http://www.sombrero.gr (http://www.sombrero.gr)
couldn’t agree more, που λεν’ και στο χωριό μου
aris-PAS GIANNINA 12-9-2009 (DEN STAMATW NA TRAGOUDW...) (http://www.youtube.com/watch?v=uBJfiG2uAqo#)
-
Newell's Old Boys Champions 2013
http://vimeo.com/70457548 (http://vimeo.com/70457548)
Μπορώ να χάσω το κεφάλι μου γιατί ξέρω που είναι η καρδιά μου...
sombrero.gr (http://www.sombrero.gr/2013/07/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%8E-%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CE%AC%CF%83%CF%89-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BE%CE%AD%CF%81%CF%89-%CF%80/)
-
Ελληνικό γκολ στην Αργεντινή (vid)
Ο Εμιλιάνο Ελλακόπουλος είναι ένας νεαρός Έλληνας παίκτης που έκανε ντεμπούτο με την Τίγκρε και πέτυχε ένα πανέμορφο γκολ.
Ο 21χρονος μέσος έκανε το 2-0 για την Τίγκρε απέναντι στη Ροσάριο Σεντράλ «κρεμώντας» τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Μάλιστα, ο Ελλακόπουλος ήταν ο MVP της αναμέτρησης... Δείτε το γκολ
Gol Ellacópulos. Tigre 2 Rosario Central 0. Torneo Inicial 2013. Fecha 7. Fútbol Para Todos. (http://www.youtube.com/watch?v=cLrkDovDiG8#)
gazzeta.gr
-
https://www.youtube.com/watch?v=aEcg3dJr9Cw (https://www.youtube.com/watch?v=aEcg3dJr9Cw)
-
Και ήρθε στην Καλλονή και έλεγα που τον ξέρω; Που τον έχω ξανακούσει;
Pagourenko ρε! Εγγυήση!
-
"Χτίζει" με 2-3-5 την εθνική Αργεντινής ο Σαμπαόλι
(http://www.sport24.gr/interviews/article4717717.ece/BINARY/w620/AP_17152799487325.jpg)
Ο ομοσπονδιακός τεχνικός της εθνικής Αργεντινής, Χόρχε Σαμπαόλι, δοκίμασε ένα νέο σύστημα (2-3-5) ενόψει της φιλικής αναμέτρησης με την αντίστοιχη της Σιγκαπούρης. Ή μήπως δεν είναι και τόσο νέο;
Αν επαληθευτούν οι δοκιμές του Χόρχε Σαμπαόλι στις προπονήσεις, τότε το αρχικό σχήμα της εθνικής Αργεντινής στη φιλική αναμέτρηση με την αντίστοιχη της Σιγκαπούρης (13/6, 15:00) θα είναι σε διάταξη 2-3-5 (!).
Οι δύο αμυντικοί θα είναι οι Μαμάνα και Φάσιο, η τριάδα μπροστά τους θα αποτελείται από τους Σάλβιο, Μπίγλια και Ακούνια και μπροστά θα βρίσκεται η πεντάδα των Πάπου Γκόμες, Λανσίνι, Κορέα, Ντιμπάλα και Ντι Μαρία.
Αυτός ο σχηματισμός είναι πολύ παλαιός, μας πάει χρονικά πίσω στο... 1930 και θυμίζει ανεστραμμένη πυραμίδα. Ήταν ο ίδιος σχηματισμός που χρησιμοποίησαν οι ομοσπονδιακοί τεχνικοί των εθνικών Ουρουγουάης και Αργεντινής στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αλλά και ο Βιτόριο Πότσο με αυτή τη διάταξη οδήγησε τη "σκουάντρα ατζούρα" στην κατάκτηση του Μουντιάλ το 1934 και το 1938.
(http://www.sport24.gr/football/ChampionsLeague/article4717673.ece/BINARY/original/9.jpg)
Η ιδανική ομάδα του Μουντιάλ 1930 σε διάταξη 2-3-5
Πώς λειτουργούσε αυτό το σχήμα (τουλάχιστον εκείνη την εποχή που στο ποδόσφαιρο είχε μεγαλύτερη σημασία να βάζεις γκολ, παρά να προσπαθείς να αποφύγεις να δεχθείς) με πέντε να αμύνονται και πέντε να επιτίθενται θεωρητικά;
Σε πρακτικό επίπεδο υπήρχε μια μεταβολή. Όταν η ομάδα ευρίσκετο σε θέση άμυνας, οι δύο ακραίοι της μεσαίας γραμμής γυρνούσαν στην άμυνα σε θέση πλάγιων μπακ (τέσσερις στην άμυνα), ενώ τον έναν που έμενε στο κέντρο (αφού είχαν γυρίσει πίσω οι δύο της αρχικής κεντρικής τριάδας) πλαισίωναν οι δύο ακραίοι (της πεντάδας) που γυρνούσαν πίσω. Έμοιαζε, τρόπω τινά, με ένα 4-3-3 στην άμυνα.
Η αλλαγή του συστήματος έχει ως στόχο να κάνει τους διεθνείς Αργεντινούς πιο ευέλικτους στις διάφορες τακτικές. Ο "Δον Σάμπα" αλλάζει αρκετές φορές την τακτική του ακόμη και στο ίδιο ματς, ενώ δεν πιστεύει ότι οι πολλοί επιθετικοί εγγυώνται και την καλή επιθετική λειτουργία.
(http://www.sport24.gr/football/omades/aiginiakos/article4717683.ece/BINARY/original/8.jpg)
Η διάταξη της εθνικής Ιταλίας το 1934
Ιστορικά, αυτός ο σχηματισμός άρχισε να χάνει... "πιστούς" όταν η εθνική Βραζιλίας κατέκτησε το Μουντιάλ του 1958 στη Σουηδία με σχηματισμό 4-2-4. Τον επανέφερε ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ως τεχνικός της Μπάγερν, απέναντι στον Ολυμπιακό για τους ομίλους του Champions League.
(http://www.sport24.gr/football/omades/aiginiakos/article4717687.ece/BINARY/original/7.jpg)
Η διάταξη της Μπάγερν απέναντι στον Ολυμπιακό
Οι Βαυαροί κατέβηκαν με Νόιερ κάτω από τα γκολπόστ, δύο αμυντικούς (Μπάντστούμπερ και Μπόατενγκ), τρεις χαφ (Λαμ, Βιδάλ, Ραφίνια) και πέντε επιθετικούς (Ρόμπεν, Μίλερ, Λεβαντόβσκι, Ντόουγκλας Κόστα και Κομάν). Το ίδιο εφάρμοσε και στα ματς της Μπάγερν με τις Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ντόρτμουντ και Γκλάντμπαχ.
(http://www.sport24.gr/football/omades/aiginiakos/article4717690.ece/BINARY/original/99.jpg)
Αλλά και σε ματς Bundesliga...
Όσον αφορά στην ίδια την εθνική Αργεντινής, υπάρχει κι ένα... προηγούμενο. Ήταν με τον Μαρσέλο Μπιέλσα στην τεχνική ηγεσία και στο ματς με την αντίστοιχη της Βενεζουέλας για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2002. Οι δύο αμυντικοί του 2-3-5 του "Λόκο" ήταν οι Ποτσετίνο και Σαμουέλ, με τους Νέλσον Βίβας, Σιμεόνε και Σορίν να είναι στην τριάδα του κέντρου και τους Κίλι Γκονσάλες, Βερόν, Γκαγιάρδο, Ορτέγκα και Κρέσπο στην "πεντάδα κρούσης".
Photo credits: Ole.com.ar, AP Images
sport24.gr
Δεν ξέρω βέβαια αν κάποιος εδώ μέσα έχει καλύτερη εικόνα της Αργεντινής για να μας πει τίποτα περισσότερο.
-
Ο 94χρονος Χουάν Οσόριο πήγε την Κυριακή ξανά στο γήπεδο για να δει την αγαπημένη του Ιντεπεντιέντε Ριβαντάβια που δίνει μάχη για παραμονή στη Β' εθνική. Στο 2-0 ο κύριος Χουάν ξέσπασε με δάκρυα χαράς.
sombrero.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/monumental-e1542914253665.jpg)
Ο πόλεμος των δύο κόσμων
Οι ώρες περνούν βασανιστικά για τους οπαδούς των Ρίβερ και Μπόκα στην Αργεντινή και ολόκληρο τον κόσμο. Το Κόπα Λιμπερταδόρες δεν είναι άγνωστος τίτλος γι’ αυτούς. Μόνο που όταν αγωνίζονται σε έναν τελικό μεταξύ τους, γίνεται πιο σημαντικό από κάθε άλλη φορά. Το 2-2 του πρώτου αγώνα, άφησε τους λογαριασμούς ανοιχτούς και το, κατά πολλούς, σημαντικότερο Σούπερκλάσικο όλων των εποχών είναι πολύ κοντά μας. Το παιχνίδι που θα εκτοξεύσει την μια πλευρά και θα βυθίσει στην κατάθλιψη την άλλη. Στο Μονουμεντάλ, ένα γήπεδο με τεράστιο ιστορία, ένα ναό του ποδοσφαίρου. Εκεί που έχουν παρελάσει σπουδαίοι παίκτες.
Ανάμεσα σ’ αυτούς κι η ίσως σπουδαιότερη ομάδα που έβγαλε ποτέ η Ρίβερ Πλέιτ. Αυτή της δεκαετίας 1940, που έμεινε γνωστή ως “Η Μηχανή”, η περιβόητη Λα Μάκινα. Μια ομάδα που δεν κέρδισε απλά αρκετούς τίτλους, αλλά ήταν πρωτοπόρος στον τρόπο παιχνιδιού της. Στην Αργεντινή, πολλοί θεωρούν ότι αυτή ήταν η πρώτη ομάδα του “τόταλ φούτμπολ”, πριν ακόμα την Ουγγαρία των 50s και φυσικά τους Ολλανδούς αργότερα. Μια ομάδα με ευελιξία στις θέσεις και τις κινήσεις των παικτών μέσα στο γήπεδο. Μεταξύ τους κι ο Άνχελ Λαμπρούνα ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στην ιστορία του συλλόγου.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/15299379601726-600x358.jpg)
Το παρατσούκλι του Λαμπρούνα ήταν “άσχημος”, αλλά δεν τον ένοιαζε.
Ο Λαμπρούνα ήταν φανατικός οπαδός της Ρίβερ και μέλος της από τα 8 του. Έφευγε με τα πόδια από τη γειτονιά του, εκεί που ο πατέρας του ήταν ωρολογοποιός, για να πάει να παίξει μπάσκετ στις ομάδες της Ρίβερ. Μέχρι που τον κέρδισε το ποδόσφαιρο. Πολύ γρήγορα έφτασε στην ανδρική ομάδα κι από τη στιγμή που πρωτοέπαιξε, πήρε θέση βασικού. Αρκετά κοντός (περίπου 1.70), με απίστευτη τεχνική, ταχύτητα και μοναδικές κινήσεις, έπαιζε στην κορυφή της επίθεσης και δεν σταματούσε να σκοράρει. Βαθιά προληπτικός, δεν πατούσε ποτέ τις γραμμές του γηπέδου με το αριστερό του πόδι. Μια άλλη συνήθεια ήταν στην είσοδο των ομάδων, να πάρει αμέσως την μπάλα και να τη σουτάρει βάζοντας γκολ. Τα γούρια πολλά. Η αγαπημένη του ιστορία είναι όταν οι συμπαίκτες του άνοιξαν μια βαλίτσα που νόμιζαν ότι είναι του γιατρού της ομάδας και πέταξαν από το παράθυρο του λεωφορείου μια γραβάτα. Η βαλίτσα ήταν όμως του προληπτικού Λαμπρούνα, που έβαλε τον οδηγό να γυρίσει πίσω όταν το έμαθε, υπολόγισε περίπου πού την είχαν πετάξει, σταμάτησε και άρχισε να ψάχνει στον δρόμο μέχρι να τη βρει.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/La_Maquina-600x422.jpg)
“Δεν χάναμε ποτέ το στιλ μας. Τη φιλοδοξία να επιτεθούμε. Η επιθετική νοοτροπία δεν έφευγε ποτέ. Είναι η προσωπικότητα της Ρίβερ.”
Στη μεγάλη του καριέρα κέρδισε 9 πρωταθλήματα με τη Ρίβερ, έπαιξε πάνω από 500 παιχνίδια και σκόραρε πάνω από 300 φορές σε επίσημους κι ανεπίσημους αγώνες. Δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή και φυσικά πρώτος σκόρερ της Ρίβερ Πλέιτ. Όπως λέει ο ίδιος, οι καλύτερες σεζόν του ήταν στα πρωταθλήματα του 1955-56-57. Από τα 37 του και μετά δηλαδή. Ο Λαμπρούνα έπαιξε μέχρι τα 41 του στη Ρίβερ, μια 20ετία στην πρώτη ομάδα, συνυφασμένος με την “αγία” φανέλα της, όπως την έλεγε. Και φυσικά καθόρισε αρκετά ντέρμπι με την Μπόκα. Είναι άλλωστε ακόμα και σήμερα, ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Σούπερκλάσικο με 16 γκολ. Ο παίκτης της Ρίβερ που πλήγωσε τον μισητό αντίπαλο πιο πολύ. Ρεκόρ που με τους παίκτες να φεύγουν από μικρές ηλικίες πλέον, μοιάζει αδύνατο να καταρριφθεί. Αυτό που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό, είναι ότι στους 13 αγώνες που σκόραρε, η Ρίβερ κέρδισε την Μπόκα στους 12 και ήρθε μόλις μία φορά ισόπαλη.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/12916269_1722819917929514_6052240740694916294_o-600x337.jpg)
Το άγαλμα σχεδόν 7 μέτρων έξω από το Μουσείο της Ρίβερ
Με την εθνική κέρδισε δύο πρωταθλήματα Ν. Αμερικής, αλλά έπεσε στην εποχή του πολέμου και στη συνέχεια στην απουσία της Αργεντινής από τα Μουντιάλ μέχρι και το 1958 όπου στα 40 του έδωσε το παρόν. Όταν έφυγε στα 41 του από τη Ρίβερ, νόμιζε ότι τελείωσε η ζωή του. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί από τη στενοχώρια για μέρες. Έπαιξε για λίγο ακόμα και σταμάτησε. Η ζωή του μετά το ποδόσφαιρο, ήταν… και πάλι ποδόσφαιρο. Φυσικά στην αγαπημένη του ομάδα, τη Ρίβερ. Ο πρώτος του ρόλος ήταν “κατάσκοπος” της ομάδας. Θα παρακολουθούσε τον επόμενο αντίπαλο και θα αποκάλυπτε στον προπονητή τα μυστικά. Ο Ανχελίτο όμως δεν θεωρούσε ιδιαίτερα σημαντική τη δουλειά του, τη βαριόταν. Μετά τη Ρίβερ, η δεύτερη αγάπη της ζωής του ήταν ο ιππόδρομος. Οι αντίπαλοι οπαδοί τον φώναζαν υποτιμητικά “αλογομούρη”. Έτσι λοιπόν, τις Κυριακές του πήγαινε στον ιππόδρομο για να δει τα άλογα και όχι την κάθε ομάδα που στο κάτω κάτω δεν ήταν κι η αγαπημένη Ρίβερ. Δευτέρα πρωί πρωί αγόραζε τις εφημερίδες, διάβαζε τα ρεπορτάζ και έκανε την αναφορά του στον κόουτς με αυτόν τον τρόπο. Σαν να είχε δει τον αγώνα.
Παρ΄ότι έκανε τεράστια καριέρα, δεν έβγαλε χρήματα από το ποδόσφαιρο, είχε την αγάπη του κόσμου, τη δόξα, αλλά μέχρι εκεί. Άλλωστε αρνήθηκε προτάσεις από την Ιταλία και την Κολομβία για να μείνει στην αγαπημένη του Ρίβερ. Τα βιοποριστικά του δεν είχαν λυθεί. Έκανε διάφορες δουλειές. Άνοιξε ξενοδοχείο, πουλούσε μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, ένα λαστιχάδικο. Αλλά η μπάλα ήταν η λατρεία του. Μέχρι που κοουτσάρισε. Ανέλαβε την Ντεφενσόρες ντε Μπελγκράνο (μέσα στο συμβόλαιό του ήταν και μια πιτσαρία, στην οποία έγινε ιδιοκτήτης), την πήρε τελευταία στην κατηγορία και την έφερε στην 5η θέση. Την επόμενη χρονιά συνέχισε, αλλά έγινε το αμίμητο. Ήταν την ίδια στιγμή προπονητής της Ντεφενσόρες στη Β’ εθνική (κατακτώντας το πρωτάθλημα) και της Πλατένσε στην Α’ εθνική με την οποία παραλίγο να κατακτήσει το πρωτάθλημα, χάνοντας στα ημιτελικά από την Εστουδιάντες.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/3958eaee56e97ddc70e63b1ec57ffc03-600x338.jpg)
Με τον δεύτερο γιο του, παίκτη φυσικά της Ρίβερ.
Ο Ομάρ Λαμπρούνα έγινε ο πρώτος γιος σκόρερ Σούπερκλάσικο που σκόραρε κι αυτός σε ντέρμπι.
Ήταν προφανές, ότι ο σπουδαίος επιθετικός και… διπλοθεσίτης κόουτς, είχε μέσα του τελικά και την προπονητική. Το κακό όμως τον χτύπησε. Ο ένας γιος του, ο Ντανιέλ, που ήταν εξαιρετικός ποδοσφαιριστής και αγωνιζόταν στη Ρίβερ, πέθανε από λευχαιμία μόλις στα 20 του. Ήταν ένα τεράστιο πλήγμα. Ο Λαμπρούνα επανήλθε, κατέκτησε πρωτάθλημα με τη Ροσάριο Σεντράλ, έκανε σπουδαίες πορείες και με άλλες ομάδες και το 1975 χτύπησε το τηλέφωνό του και έγινε το όνειρό του. Η Ρίβερ ήθελε να τον φέρει πίσω ως προπονητή. [Μία ακόμα φοβερή ιστορία είναι όταν ως προπονητής της Σεντράλ κέρδιζε με 4-0 την αγαπημένη Ρίβερ. Ένας παίκτης της Ρίβερ περπατούσε. Τότε ο Λαμπρούνα έξαλλος του φώναξε να αρχίσει να τρέχει και να δείξει ότι αξίζει τη φανέλα που ο ίδιος φόρεσε για 20 χρόνια]. Η Ρίβερ είχε 18 ολόκληρα χρόνια χωρίς τίτλο. Σαν σενάριο ταινίας, ο Λαμπρούνα όχι απλά έσπασε την κακοδαιμονία, αλλά κατέκτησε 6 πρωταθλήματα ως κόουτς των Μιγιονάριος και πέρασε οριστικά και αμετάκλητα στο πάνθεον του συλλόγου.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/72B.jpg)
Η κίνηση που έμεινε στην ιστορία.
Και σαν προπονητής όμως, φαινόταν στα ντέρμπι με την Μπόκα. Όχι μόνο εξαιτίας των νικών, αλλά και μιας κίνησής του. Τότε που περπατούσε στο Μπομπονέρα, με το κοινό της Μπόκα να τον αποδοκιμάζει. Ο Ανχελίτο με τα δάχτυλά του έκλεισε τη μύτη του, για να δείξει ότι η μυρωδιά των Μποστέρος και της… κοπριάς τον ενοχλούσε. Η κίνηση αυτή έγραψε ιστορία. Την επανέλαβαν αργότερα κι άλλοι προπονητές της Ρίβερ, όπως ο Ραμόν Ντίας, αλλά κι ο Μαρσέλο Γκαγιάρδο για να πικάρουν τον εχθρό μέσα στο σπίτι του. Ο Λαμπρούνα που έζησε δεκάδες τέτοια ντέρμπι, περιγράφει σε μεγάλο βαθμό τη διαφορά των δύο, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να μας εξηγήσει τους δύο διαφορετικούς κόσμους: “Η Μπόκα είναι ομάδα φτιαγμένη για να κερδίζει, όχι για να χαρίζει θέαμα.” Η “ποιότητα” της Ρίβερ, το “καλό” της ποδόσφαιρο, η επίθεση, η τέχνη, σε αντίθεση με την Μπόκα του πάθους και της νίκης, έστω και όχι με όμορφη μπάλα, αλλά με κατάθεση ψυχής. Ο Λαμπρούνα συνέχισε: “Γι’ αυτό, οι παίκτες που επιλέγω δεν θα πήγαιναν ποτέ στην Μπόκα. Αν είχα εγώ τους παίκτες της Μπόκα, θα έχανα σε κάθε ματς. Θα είχα υποβιβαστεί”. Από την άλλη όμως, μιλούσε και με κολακευτικά λόγια για τις διαφορές των οπαδών:
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/angelito-vs-boca-crack-600x392.jpg)
“Η Μπόκα είναι ένας σπουδαίος σύλλογος, με ένα κοινό που αξίζει σεβασμού. Δεν κοιτάζουν το πρόσωπο του ποδοσφαιριστή. Μπορούν να αποθεώσουν ένα κομμάτι ξύλο, ένα δέντρο που φοράει τη φανέλα της Μπόκα, γιατί γι’ αυτούς θα είναι παίκτης της ομάδας.”
Ο Ανχελίτο γνώριζε καλά ότι το κοινό του Μονουμεντάλ ήταν πάντα πιο δύσκολο, πιο απαιτητικό. Πολλές φορές θα αποδοκίμαζε την ομάδα. Τελικά, ο Λαμπρούνα έμεινε προπονητής στη Ρίβερ μέχρι το 1981, όταν η διοίκηση του πρότεινε να γίνει τεχνικός διευθυντής με κόουτς τον ντι Στέφανο. Αυτός αρνήθηκε. Λάτρευε τους πάγκους, ήθελε να είναι κοντά στην μπάλα. Κι έφυγε. Συνέχισε την προπονητική του καριέρα αλλού κι ανέλαβε τους Αρχεντίνος Τζούνιορς. Αναγκάστηκε όμως να κάνει μία επέμβαση στον προστάτη και έμεινε στην κλινική. Οι γιατροί έλεγαν ότι όλα πήγαιναν καλά.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/5bae26bff274a_1004x565-600x338.jpg)
Κάποτε ρώτησαν τον Ανχελίτο Λαμπρούνα τι θα διάλεγε. Τη ζωή του ή τη Ρίβερ. Αυτός απάντησε: “Τη Ρίβερ γιατί η Ρίβερ είναι η ζωή μου”.
Ήταν 19 Σεπτεμβρίου του 1983 και ήταν μόλις 64 ετών. Ο παίκτης του και τεράστιος τερματοφύλακας “Πάτο” Φιλιόλ, ίνδαλμα κι αυτός της Ρίβερ όπου κι έπαιξε για 10 χρόνια τον επισκέφτηκε. Ο Λαμπρούνα σηκώθηκε να περπατήσει μαζί με το φίλο του. Ξαφνικά, έχασε τις αισθήσεις του, ο Φιλιόλ έκανε την πιο άσχημη επέμβαση της ζωής του, έπιασε τον Λαμπρούνα πριν πέσει. Ήταν ήδη όμως αργά. Ο Ανχελίτο είχε σβήσει από ανακοπή καρδιάς. Ο μεγαλύτερος επιθετικός της Ρίβερ πέθανε στην αγκαλιά του μεγαλύτερου τερματοφύλακά της. Σε μία συνέντευξή του είχε δηλώσει ότι “θα πεθάνει στη Ρίβερ” κι ίσως έμμεσα, να έγινε αυτό τελικά. Ο Ανχελίτο δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Η καθιερωμένη “Ημέρα των Οπαδών” της Ρίβερ γίνεται κάθε χρόνο ανήμερα των γενεθλίων του. Κι απόψε, οι παίκτες που θα αγωνιστούν στο πιο Σούπερκλάσικο από τα Σούπερκλάσικο, θα πατήσουν το χώμα στο οποίο ο Λαμπρούνα κι άλλοι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές έδωσαν δεκάδες μάχες δύο διαφορετικών κόσμων.
blog.stoiximan.gr
-
Boca Juniors players sick and injured after bus attack
(https://www.washingtonpost.com/resizer/wLcei9UvS4yH7MaTHmofINo_ygU=/1484x0/arc-anglerfish-washpost-prod-washpost.s3.amazonaws.com/public/THUEFNXQEII6RC2HXUEXL7LBTE.jpg)
Argentina’s River Plate fans shout at other fans in the stands as they wait for the start of the the final soccer match of the Copa Libertadores against Boca Juniors at the Antonio Vespucio Liberti stadium in Buenos Aires, Argentina, Saturday, Nov. 24, 2018. (Natacha Pisarenko/Associated Press)
By Luis Henao | AP November 24 at 2:53 PM
BUENOS AIRES, Argentina — Boca Juniors players were injured after their bus was attacked on the way to the Copa Libertadores final against River Plate on Saturday.
Boca chairman Daniel Angelici requested the second leg be suspended, but South American soccer body CONMEBOL said it would only delay kickoff for one hour.
TV footage showed at least three windows in Boca’s bus being smashed by objects, including one that apparently was a pepper spray grenade, upon arrival at River Plate’s Monumental de Nunez Stadium.
Police made arrests in the area, but it was not clear whether those were connected to the incidents.
Pictures showed players Carlos Tevez, Pablo Perez, Nahitan Nandes, Dario Benedetto, Mauro Zarate, Ramon Abila and Agustin Almendra among the injured.
“They threw pepper spray at us, all sorts of objects,” striker Benedetto said.
Boca and River drew 2-2 in the first leg two weeks ago.
washingtonpost.com
-
Ο ιερέας οπαδός: Από το πέταλο στην Αφρική
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/juan-gabriel-arias-500x360.jpg)
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αφιερώσεις τη ζωή σου στα πράγματα που αγαπάς; Από την μία, υπάρχουν πολλοί ιερείς που δεν φροντίζουν να δίνουν το παράδειγμα με τη ζωή τους και την προσφορά τους. Από την άλλη, υπάρχει κι ο πατέρας Χουάν Γκαμπριέλ Αρίας. Ένας ιερέας που έχει αφοσιωθεί στο να βοηθάει τον κόσμο, αλλά και να λατρεύει εκτός των άλλων την αγαπημένη του Ράσινγκ Κλουμπ ντε Αβεγιανέδα. Δεν είναι λίγοι οι παπάδες που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, είχαμε και έχουμε παραδείγματα και στην Ελλάδα. Η περίπτωση του Αργεντινού ιερέα όμως είναι ξεχωριστή, γιατί είναι καλός και στα δύο. Και στο ποίμνιο και στην εξέδρα. Τόσο ξεχωριστή που στο μπράτσο του έχει τατουάζ τον Ιησού με το σήμα της Ράσινγκ στην καρδιά του. «Η ιδέα μού ήρθε από τον Κάρλος Αράνο (ναι, τον παλιό αριστερό μπακ του Άρη) που έχει στο ύψος της καρδιάς του το σήμα της Ράσινγκ».
Η εκκλησία της Γέννησης της Θεοτόκου στο Μπουένος Άιρες είναι γαλάζια και άσπρη, βαμμένη στα χρώματα του συλλόγου του και το μόνο κόκκινο (της μισητής Ιντεπεντιέντε) βρίσκεται στο χιτώνα του… Αγίου Εξπέντιτο. Αν κάποια νύφη θέλει να κάνει μεγαλειώδη γάμο με κόκκινο χαλί, πρέπει να βρει άλλη εκκλησία. Στο ναό του Χουάν Γκαμπριέλ το χαλί είναι καφέ, το χρώμα του διαβόλου δεν υπάρχει πουθενά. Ο Χουάν Γκαμπριέλ δεν είναι όμως απλά ένας φίλαθλος της Ράσινγκ. Το 2008 πρωτοστάτησε στις πορείες του κόσμου του συλλόγου, οργανώνοντας πολλούς ανθρώπους ώστε να βγουν στο δρόμο ειρηνικά για να μπορέσει να αλλάξει η διοικητική κατάσταση στο σύλλογο που βρισκόταν στα όρια χρεοκοπίας. Ο ιερέας έγινε σύμβολο για τους οπαδούς της «Ακαδημίας». Άλλωστε είχε καταφέρει να σώσει αρκετούς από τους οργανωμένους από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τη βία. Καλές σχέσεις όμως έχει και με προπονητές και παίκτες, αρκετούς τους έχει παντρέψει. Εκτός από γάμους και βαφτίσεις όμως, το πιο εντυπωσιακό είναι ότι έχει συμμετάσχει και σε αποτεφρώσεις οπαδών της ομάδας, με τις στάχτες να ρίχνονται στο θρυλικό στάδιο Ελ Σιλίντρο. «Ναι μου το έχουν ζητήσει και το έχω κάνει. Μια τελετή απ’ έξω και μετά οι στάχτες στο γήπεδο. Απλά μας ζήτησαν από το σύλλογο να μην το κάνουμε πια. Χαλάει το γρασίδι» περιγράφει με απλότητα. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου: «Θα το κάνατε κι εσείς;», απαντάει δίχως δισταγμό «Δεν με απασχολεί τι θα απογίνει το σώμα μου. Θα το δώσω είτε για μεταμόσχευση, είτε στην επιστήμη». Στην επόμενη ερώτηση «κι αν η καρδιά σας πάει σε έναν οπαδό της Ιντεπεντιέντε;», η απάντηση είναι και πάλι άμεση: «Τότε το πρόβλημα είναι δικό του».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/SJWMYPXZb_860x575-500x334.jpg)
Όταν η Ιντεπεντιέντε έπεσε στη Β’, η ενορία το γιόρτασε με μπάρμπεκιου
Ο κόσμος ήταν ντυμένος «φάντασμα της Β’ εθνικής»
Ο ιερέας όμως έκανε και πραγματικότητα το σύνθημα «για σένα έχω κάνει κρατητήριο», καθώς σε μια από τις πορείες η αστυνομία συνέλαβε έναν φίλο του. «Πήγα να τους ρωτήσω γιατί έπιασαν τον φίλο μου και τελικά κατέληξα μέσα. Έφαγα και μερικές μπουνιές» θυμάται. Αυτή βέβαια δεν ήταν η μόνη φορά που ο παπα-Αρίας κατέληξε μέσα. «Μια φορά στο γήπεδο της Βέλεζ συνέλαβαν άδικα τον «Ιταλό», έναν ιστορικό συνδεσμίτη που έδινε μάχη να απεξαρτηθεί με το αλκοόλ. Ήξερα ότι αν τον έβαζαν μέσα, δεν θα άντεχε και θα κυλούσε πάλι. Αντέδρασα. Με συνέλαβαν, μου φέρθηκαν σαν οποιονδήποτε οπαδό, έφαγα αρκετές με τα γκλομπ» λέει ο θαρραλέος παπάς. Πολλοί τον θυμούνται να τελειώνει κατά τις 11 τη λειτουργία της Κυριακής, να παίρνει το αυτοκίνητό του για το Ροσάριο (απόσταση 300 χιλιομέτρων) και να κρεμάει πανό στην εξέδρα εναντίον του τότε προέδρου της Ράσινγκ. «Ντε Τομάσο θα δώσεις λογαριασμό στο Θεό για όσα έχεις κάνει» έγραφε και το είχε εμπνευστεί από τα λόγια του πάπα Ιωάννη Πάυλου του 2ου για τον Τζορτζ Μπους και τον πόλεμο στο Ιράκ.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/rkD303KEe_930x525-500x282.jpg)
Μια φορά είπα σε ενορίτισσά μου ότι πρέπει να πάω να αποχαιρετίσω έναν φίλο. Όταν τα παιδιά της είδαν αργότερα φάσεις από το τελευταίο ματς του Ντιέγκο Σιμεόνε, είπαν στην μαμά τους ότι ο πατέρας Χουάν Γκαμπριέλ είναι εκεί. «Όχι, ο πατέρας είχε να πάει να αποχαιρετίσει ένα φίλο του» απάντησε αυτή. «Μαμά, ο φίλος είναι ο Τσόλο» της είπαν οι γιοι της.
Κι όμως, όλα αυτά δεν του δημιούργησαν πρόβλημα; Κάποτε ένας επίσκοπος του είχε πει ότι πρέπει να πάει στην όπερα, να ακούσει κλασσική μουσική. Αλλά ο πατέρας Αρίας προτιμά να βλέπει ματς από το πέταλο και να ακούει ροκ. Άλλωστε ήταν τυχερός. Γιατί Αρχιεπίσκοπος στο Μπουένος Άιρες ήταν ο Χόρχε Μπεργκόλιο, ο μετέπειτα Πάπας, οπαδός και μέλος της Σαν Λορένσο. «Ο Μπεργκόλιο πάντα ήταν σύμφωνος με αυτά που έκανα. Ήμουν κοντά στον κόσμο έτσι». Άλλωστε, στον Πάπα Φραγκίσκο οφείλει ότι τελικά έγινε παπάς. Όταν ήταν ακόμα διάκονος, λίγους μήνες πριν χειροτονηθεί ιερέας ταξίδεψε για αγώνα του Κόπα Λιμπερταδόρες στο Περού, έχοντας ζητήσει άδεια από τον τότε Αρχιεπίσκοπο. Η κατάσταση ήταν τεταμένη, με τους Περουβιανούς να κατηγορούν την Αργεντινή ότι τους πρόδωσε πουλώντας όπλα στο Εκουαδόρ. Οι εκδρομείς της Ράσινγκ δέχτηκαν επίθεση, ο Αρίας προσπάθησε να βοηθήσει γυναίκες και παιδιά. Μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα τον έκανε εξώφυλλο με τίτλο «Ο χούλιγκαν παπάς της Ράσινγκ». Κάποιος άλλος θα μπορούσε να του είχε κόψει την «καριέρα», να τον έδιωχνε. Ο Φραγκίσκος όχι.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/la-nacion-revista-2255582w640-500x281.jpg)
Ωραία όλα αυτά θα πει κανείς, αλλά αν μέναμε μόνο εδώ, θα είχαμε απλά έναν οπαδό που έτυχε να είναι ιερέας. Και θα ήταν άδικο για έναν άνθρωπο όπως ο Χουάν Γκαμπριέλ που αφιερώνει τη ζωή του στο να βοηθάει το συνάνθρωπό του, επιτελώντας σπουδαίο έργο, αφήνοντας τη ζωή του. Το 2000 έκανε το πρώτο του ταξίδι στη Μοζαμβίκη. Έμεινε για τρία χρόνια περίπου και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αργεντινή. Είχε ήδη αγαπήσει όμως τη χώρα, ήξερε ότι εκεί θα μπορούσε να επιτελέσει μεγαλύτερο έργο. Κάθε χρόνο πήγαινε για 2-3 μήνες για να βοηθήσει στη διδασκαλία της θρησκείας του, αλλά και για να βοηθήσει τους (πολλούς) φτωχούς της χώρας. Μέχρι που το 2014 το πήρε οριστικά απόφαση να αφήσει τη θέση του στο Μπουένος Άιρες, την άνεσή του, την μπάλα και να πάει μόνιμα στη Μοζαμβίκη, στο κέντρο της χώρας, στη Μανγκούντζε. Η ενορία του περιλαμβάνει 39 κοινότητες με αποστάσεις μέχρι και 90 χιλιόμετρα μεταξύ τους που καθημερινά καλύπτει. Αυτό δεν τον πτοεί. «Πάντα μου αρέσει να δουλεύω εκεί που υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη, μεγαλύτερη φτώχεια. Οι βασικές ανάγκες είναι φαγητό, νερό, περίθαλψη, σχολείο και δουλειά». Καθημερινά είναι υπεύθυνος ώστε περίπου 15.000 παιδιά σε 50 σχολεία να μπορούν να τρώνε. Κατάφερε να βρει βοήθεια και από το ίδρυμα του Λιονέλ Μέσι. Βρίσκει εθελοντές ώστε να χτιστούν κι άλλες αίθουσες, φιλοξενεί παιδιά χωρίς σπίτι, ενώ ήδη έχει καταφέρει να στείλει κάποια για σπουδές πίσω στην Αργεντινή. Το έργο του και η προσφορά του τον έχουν κάνει εξαιρετικά δημοφιλή.
Οι χριστουγεννιάτικες λειτουργίες γίνονται συχνά κάπου στη ζούγκλα, σε εκκλησίες από άχυρο. Η απόσταση από την Αργεντινή είναι τεράστια, περίπου 8.000 χιλιόμετρα, αλλά στην ερώτηση τι του λείπει από την πατρίδα η απάντηση είναι γρήγορη: «Η Ράσινγκ. Να πηγαίνω στην εξέδρα, να ταξιδεύω για την ομάδα. Αλλά κι εδώ συνεχίζω να τη ζω με άλλον τρόπο. Δεν μου λείπουν οι πιστοί της Αργεντινής. Το να είσαι ιερέας εδώ, είναι σαν να είσαι ποδοσφαιριστής που παίζει στο Μουντιάλ. Είναι το υψηλότερο που μπορώ να κάνω στην καριέρα μου. Παίζω στην Α’ εθνική, κοιτάζω με αγάπη τη μάχη για την άνοδο, αλλά δεν μπορώ να επιστρέψω εκεί». Έχετε ακούσει παπά να μιλάει έτσι;
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/Padre-Arias-500x334.jpg)
Η Ράσινγκ της Μοζαμβίκης
Ο πατέρας Αρίας συνεχίζει να προσφέρει στην Αφρική, αλλά δεν ξεχνά την αγαπημένη του ομάδα. Βλέπει όσα παιχνίδια μπορεί μέσω Ίντερνετ και χει φτιάξει σχολή ποδοσφαίρου, τα παιδιά είναι όλα ντυμένα με τις φανέλες της Ράσινγκ, έχει κουβαλήσει σημαίες και μπάλες και τα έχει κάνει όλα οπαδούς της «Ακαδημίας». Η ομάδα φυσικά λέγεται Ράσινγκ. «Δεν ξέρουν καλό ποδόσφαιρο τα παιδιά, αλλά τρέχουμε πολύ και σιγά σιγά τα πιτσιρίκια βελτιώνονται. Θυμίζουμε ομάδα του Καρούσο Λομπάρντι. Παίζουμε άμυνα και τα δίνουμε όλα σε κάθε ματς». Ο ιερέας που άφησε το Μπουένος Άιρες και τη γαλανόλευκη εκκλησία του δεν έχει μετανιώσει για τίποτα. «Θα ήθελα να πεθάνω εδώ, στη Μοζαμβίκη και αν γίνεται στην ενορία που είμαι τώρα, ακόμα καλύτερα. Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω εδώ μέχρι την τελευταία μου ημέρα».
sombrero.gr
-
Ο χοντρός του Ροσάριο
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/0649d12adceae82fc76f6bbd59a342c6-rosario-central-futbol-soccer-500x365.jpg)
Ο κόσμος στις εξέδρες είναι σκληρός, αλλά πολλές φορές και με χιούμορ. Η προσπάθεια να μειώσεις τον αντίπαλο, ο στόχος να του πάρεις τον αέρα με οποιονδήποτε τρόπο. Όσοι έχουν περάσει από τα ελληνικά γήπεδα θα το έχουν διαπιστώσει. Πολύ συχνά ξεχωρίζει σε μια κερκίδα κάποια γραφική μορφή. Ένας ηλικιωμένος που βλέπει όρθιος στο κάγκελο το ματς. Ένας τύπος που για 90 λεπτά βρίζει έναν συγκεκριμένο αντίπαλο παίκτη. Κάποιος που αρχίζει και γκρινιάζει πριν καν ξεκινήσει το ματς. Τύποι ωραίοι, τύποι ενοχλητικοί, τύποι που συχνά πέφτουν στην αντίληψη των αντιπάλων οπαδών και εκεί ξεκινάει το πάρτι, η εκμετάλλευση της αδυναμίας του αντιπάλου.
Στην Αργέντινη υπήρχε (πιθανώς να υπάρχει ακόμα) το reality show «Αστυνομία εν δράσει» που παρακολουθούσε αστυνομικούς σε διάφορες επιχειρήσεις τους. Σε ένα από τα επεισόδια της σειράς, η αστυνομία πήγε στην πρεμιέρα της Κλαουζούρα του 2008 στο Εστάδιο Γιγάντε ντε Αρογίτο για το δύσκολο ματς μεταξύ της Ροσάριο Σεντράλ και της Μπόκα. Οι φιλοξενούμενοι πήραν περίπου 4.000 εισιτήρια αλλά τοποθετήθηκαν σε μια σχετικά μικρή εξέδρα όπου δεν χωρούσαν. Πολλοί πήδηξαν στην διπλανή, κάνοντας παράπονα αφού κινδύνευε η σωματική ακεραιότητά τους, στην κερκίδα υπήρχαν γυναίκες και παιδιά. Η κάμερα ακολουθούσε όλη τη δράση, τις ανταλλαγές ευχών, με τους οπαδούς της Μπόκα να λένε ότι η Ροσάριο Σεντράλ θα πέσει στη Β’ και τους ντόπιους να αποκαλούν τους φιλοξενούμενους Βολιβιανούς (ρατσιστική φράση που χρησιμοποιείται συχνά για τους οπαδούς της Μπόκα για να τους πικάρουν ως φτωχούς, σκουρόχρωμους και «κατώτερους») και να κρατάνε διαβατήρια στα χέρια (δείγμα ότι αυτοί είναι ντόπιοι), ενώ τους κατηγορούν ότι πληρώνονται για να πάνε στο γήπεδο. Μέχρι που εμφανίστηκε ο σταρ της ημέρας.
Μερικά λεπτά γηπεδικής λατινοαμερικάνικης γραφικότητας
Ο τύπος που για τα επόμενα χρόνια έμεινε γνωστός ως «ο χοντρός της Σεντράλ» εμφανίστηκε σαν οπτασία στους τηλεοπτικούς δέκτες, εκεί δίπλα στο διαχωριστικό. Με μαύρο τιραντέ (κασκορσέ) φανελάκι, στην πρώτη του σκηνή δείχνει αδιάφορος για τα προβλήματα των αντιπάλων που δεν χωράνε στην εξέδρα και εύχεται να είχαν κι αυτοί τόσα εισιτήρια στο Μπομπονέρα. Αργότερα σκοντάφτει και παραλίγο να πέσει. Οι οπαδοί της Μπόκα αρχίζουν τις φιλοφρονήσεις με το «ο χοντρός την τρώει» (και όχι αυτή τη φορά δεν εννοούν το φαγητό). Ο ήρωάς μας απαντάει «δυο φορές το χρόνο σας την ταΐζω» και αρχίζει να τους κοροϊδεύει ότι δεν πηγαίνουν στο γήπεδο ποτέ. «Όποιος δεν χοροπηδάει, είναι χοντρός» έρχεται το σύνθημα από το πέταλο των αντιπάλων. Ο γίγαντας βάζει τα χέρια στα αυτιά και λέει «όπως ο Ρικέλμε, δεν σας ακούω», η «Λα 12» συνεχίζει το τραγούδι με συνθήματα όπως «είναι θέμα βάρους» (κάνοντας πολλούς Ροσαρίνους να γελάσουν), ενώ οι φίλοι του χοντρού υπερασπίζονται τον φίλο τους, λέγοντας ότι οι αντίπαλοι τρώνε γάτες και μια φορά το χρόνο πουλάνε σόγια (σαν Βολιβιανοί δηλαδή).
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/B9B-500x351.jpg)
«Πηγαίνετε στο γήπεδο βλάκες»
Το trolling συνεχίζεται με το «βάλε σουτιέν», ο ηγέτης χειροκροτά ειρωνικά, σηκώνει το μπλουζάκι ακομπλεξάριστος, δείχνει την κοιλάρα, την χτυπάει με το χέρι και απαντάει «εγώ τουλάχιστον πηγαίνω στο γήπεδο μαλάκες, όχι σαν εσάς που πάτε δυο φορές το χρόνο». Η Μπόκα ανοίγει το σκορ με τον Ροντρίγκο Παλάσιο μετά από μία σέξι ασίστ του Ρικέλμε, αλλά ισοφαρίζεται σε 1-1 από μια σουτάρα του Κίλι Γκονζάλες και ο χοντρός και οι φίλοι του παίρνουν το αίμα τους πίσω. Το ματς λήγει. Μια ισοπαλία μεταξύ των δύο ομάδων, αλλά ισοπαλία και στις εξέδρες όπου ο χοντρός τα βάζει με τους περίπου 4.000 αντιπάλους οπαδούς.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/2-3-500x350.png)
Μια πιο πρόσφατη φωτογραφία του γνωστού «ανώνυμου χοντρού», τα χρόνια πέρασαν, το πάθος όχι
Η μορφή του «χοντρού» έμεινε για χρόνια έτσι, έγινε μέχρι και εφαρμογή για κινητά Android μέχρι που σχετικά πρόσφατα μια εφημερίδα ανακάλυψε ότι έχει περίπτερο αρκετά κοντά στο γήπεδο της Σεντράλ και φυσικά συνεχίζει να πηγαίνει στα ματς. Λίγο πιο γερασμένος και χωρίς την κοτσίδα, αλλά πάντα αρκετά χοντρός και φωνακλάς, όπως τον έμαθε ο κόσμος. Εκεί που τα παιδάκια θα πηγαίνουν να αγοράσουν παγωτό, θα τους λέει για την ημέρα που έδωσε τη μάχη του με ένα ολόκληρο πέταλο.
sombrero.gr
-
Ένα ταξίδι χωρίς μάτια στην άλλη άκρη της Γης
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/07/river2-500x281.jpg)
Την Τρίτη το πρωί στο αεροδρόμιο της Οσάκα, στην Ιαπωνία, μια παρέα Αργεντινών εκδρομέων πλησίασε έναν νεαρό που καθόταν μόνος του, φορώντας μια μπλούζα της Ρίβερ Πλέιτ και έχοντας μαζί μόνο ένα μπαστούνι και μια μικρή δερμάτινη τσάντα. Οι απαραίτητες συστάσεις και η κουβέντα που ακολούθησε ώθησαν τους οπαδούς της Ρίβερ να ανεβάσουν μια φωτογραφία του, μαζί με μια σύντομη περιγραφή της κατάστασης του, στο twitter κι όλα τα υπόλοιπα ήταν απλά θέμα χρόνου. Λίγες ώρες ήταν αρκετές για να γίνει η ιστορία του νεαρού οπαδού θέμα στα social media αλλά και σε μεγάλα αθλητικά σάιτ της Αργεντινής.
Το όνομα του είναι Βισέντε Ζουκάλα, είναι 26 χρονών και είναι τυφλός εκ γενετής. Η αδυναμία του να δει δεν φαίνεται να επηρεάζει καθόλου την αγάπη του για την ιστορική Ρίβερ Πλέιτ, της οποίας είναι φανατικός οπαδός από μικρό παιδί. Παραβλέποντας όλες τις συμβατικές λογικές και αντιρρήσεις ο Βισέντε πήρε πριν λίγο καιρό τη μεγάλη απόφαση να ταξιδέψει ολομόναχος στην Ιαπωνία, μέσω Κατάρ, διασχίζοντας ουσιαστικά όλο τον πλανήτη, όχι για να δει την αγαπημένη του ομάδα όπως κάνουν όλοι οι υπόλοιποι, αλλά για να τη νιώσει! “Ταξίδεψα ως εδώ για να νιώσω τη Ρίβερ” ήταν η χαρακτηριστική ατάκα που εκστόμισε στους αποσβολωμένους συμπατριώτες του που του έπιασαν κουβέντα.
Παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε από την Αργεντινή μόνος του αυτό το ατέλειωτο ταξίδι ο Βισέντε βρήκε στην Ιαπωνία μια μεγάλη παρέα. Μπορεί η απόσταση που χωρίζει τις δυο χώρες να είναι τεράστια αλλά οι οπαδοί της Ρίβερ δεν μπορούσαν να διανοηθούν πως η ομάδα τους θα προσπαθήσει να φτάσει στην κορυφή του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων, και κατ’ επέκταση και του κόσμου, μόνη της. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ περισσότεροι από 15.000 Αργεντίνοι βρέθηκαν την Τετάρτη στην Οσάκα για να παρακολουθήσουν τον ημιτελικό με την Ιαπωνική Σανφρέτσε Χιροσίμα και, όπως φαντάζεται οποιοσδήποτε έχει δει έστω ένα βίντεο από αργεντίνικες κερκίδες, η παρουσία τους δεν πέρασε απαρατήρητη.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/07/river-500x332.jpg)
Οι οπαδοί της Ρίβερ πραγματοποίησαν κατάληψη σε πολυσύχναστα σημεία της πόλης, έκαναν πορεία στους κεντρικούς δρόμους και το γλέντησαν με την ψυχή τους, παρασύροντας ακόμα και τους αστυνομικούς, όπως φαίνεται και από διάφορα βίντεο που κυκλοφόρησαν στα οποία ένας αστυνομικός χορεύει μαζί τους στο δρόμο ενώ ένας άλλος, που έχει πάει για να τους εξηγήσει ότι πρέπει να ηρεμήσουν και να μην χοροπηδάνε σαν τρελοί μέσα στο μετρό, πριν καν καταλάβει τι συμβαίνει, βρίσκεται στους ώμους των οπαδών που του τραγουδάνε αυθόρμητα αυτοσχέδια στιχάκια. Παρά την οφθαλμοφανέστατη διαφορετικότητα τους από τους ντόπιους πάντως οι Αργεντίνοι σεβάστηκαν απόλυτα την ευαισθησία που έχουν οι Γιαπωνέζοι στο θέμα ‘καθαριότητα’ και στο τέλος καθάρισαν μόνοι τους ό,τι σκουπίδι είχε πεταχτεί κατά την κατάληψη που έκαναν σε κεντρικό σημείο της πόλης, απαντώντας στις σχετικές ερωτήσεις των ξαφνιασμένων ξένων δημοσιογράφων με την γραφική, οπαδική ατάκα “γιατί είμαστε διαφορετικοί από τους βρωμιάρηδες της Μπόκα”.
Με τη βοήθεια όλων αυτών των εκδρομέων, οι οποίοι μάλιστα αναμένεται να αυξηθούν κατά 3.000 τις επόμενες μέρες, η Ρίβερ Πλέιτ θα προσπαθήσει το πρωί της Κυριακής να κάνει την μεγάλη υπέρβαση, να κερδίσει την Μπαρτσελόνα στον τελικό και να κατακτήσει το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων στην ιστορία της, το οποίο και θέλει να τοποθετήσει δίπλα στο ένα και μοναδικό Διηπειρωτικό της, που έχει στο ράφι των τροπαίων από το μακρινό 1986 όταν και κέρδισε με 1-0 τη Στεάουα Βουκουρεστίου (η οποία, συμπτωματικά, για να πάει σ’εκείνο τον τελικό είχε κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας στον τελικό τη Μπαρτσελόνα στα πέναλτι).
Ακόμα κι αν η ομάδα του Μαρσέλο Γκαγιάρδο δεν τα καταφέρει, ξέρει πολύ καλά ότι οι οπαδοί της θα συνεχίσουν να τραγουδάνε με πάθος ως το τέλος, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή αυτού του πολύ ιδιαίτερου ταξιδιού. Κανείς τους δεν μπορεί να ξεχάσει άλλωστε ότι μόλις πριν λίγα χρόνια, την άνοιξη του 2012, η ομάδα ζούσε έναν εφιάλτη παίζοντας στη δεύτερη κατηγορία της Αργεντινής. Αν όμως μπορέσει να κάνει την έκπληξη τότε είναι βέβαιο ότι η Γιοκοχάμα θα δυσκολευτεί να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ. Και η ατέλειωτη επιστροφή του Βισέντε, που η πτήση του αναχωρεί μόλις τρεις ώρες μετά το τέλος του τελικού, σίγουρα θα είναι πιο ευχάριστη και λιγότερο μοναχική.
sombrero.gr
-
1/1
Σαν σήμερα το 1905 μερικοί νεαροί πωλητές σ'ένα διάσημο κατάστημα ρούχων στο Μπουένος Άιρες αποφάσισαν να φτιάξουν ένα νέο σύλλογο, γιατί οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι δεν τους άφηναν να παίξουν στην ομάδα της εταιρείας. Για να τονίσουν την ανεξαρτησία τους, τον ονόμασαν Ιντεπεντιέντε. Έναν αιώνα μετά, συγκαταλέγεται στους "5 μεγάλους" της Αργεντινής και ακολουθείται από χιλιάδες πιστούς οπαδούς, που στάθηκαν δίπλα του ακόμα και στις πιο μαύρες στιγμές του.
Η μέρα που οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε έκλαιγαν και τραγουδούσαν ταυτόχρονα
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/indep.jpg)
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/indep3.jpg)
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/indep5.jpg)
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/indep2.jpg)
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/indep4.jpg)
Στο δικό μου ποδοσφαιρικό οπαδόμετρο το να βλέπεις την ομάδα σου να χάνει και να υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της μπροστά στα μάτια σου, μέσα στο γήπεδο σου, στο ‘δεύτερο σου σπίτι’, σ’ αυτό στο οποίο μεγάλωσες και αυτό το οποίο συνδύασες με μεγάλα παιχνίδια και φημισμένους αντιπάλους, το να ακούς ήδη στα αυτιά σου την καζούρα των αιώνιων αντιπάλων σου να έρχεται αναμεμιγμένη με γέλια και ειρωνικές χροιές, το να συνειδητοποιείς ότι μια νέα, χειρότερη – κατά ένα τρόπο που ένας μη οπαδός ποτέ δεν θα καταλάβει – καθημερινότητα χτυπάει την πόρτα της ζωής σου κι εσύ δεν έχεις και πολλές επιλογές να μην της ανοίξεις, το να ακούς τη φράση «στη Β’ εθνική» να αντηχεί στον εγκέφαλο σου δίχως σταματημό και παρ’ όλα αυτά να βρίσκεις το κουράγιο να τραγουδήσεις για την ομάδα σου με τα δάκρυα να κυλάνε απ’ τα μάγουλα σου, αυτό το επίτευγμα, λοιπόν, τοποθετείται τόσο ψηλά που (παρ’ όλο που δεν είναι ‘δικό μου’) στο μυαλό μου μετατρέπεται άμεσα σε ιστορία για διήγηση, σε ποδοσφαιρικό παραμύθι με άσχημο όμως τέλος, σε μύθο απ’ αυτούς που φυλάς μέσα σου για κάποια κατάλληλη μελλοντική στιγμή που θα το φέρει κάποια κουβέντα και θα σου δοθεί η ευκαιρία να ενημερώσεις κάποιον που δεν ξέρει ότι στις 15 Ιουνίου του 2013 οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε έβλεπαν την ομάδα τους να υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην 109χρονη ιστορία της και έκλαιγαν και τραγουδούσαν και χοροπηδούσαν και έκλαιγαν λίγο ακόμα και συνέχιζαν να τραγουδούν…
http://www.sombrero.gr/2013/06/%CE%B7-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%B9-%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5/
sombrero.gr
-
Oι Creedence Clearwater Revival κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 1968 και διαλύθηκαν το 1972. Μέσα σ'αυτά τα 4 χρόνια πρόλαβαν να βγάλουν δεκάδες πετυχημένα ροκ τραγούδια και να πουλήσουν εκατομμύρια δίσκους. Μια από τις επιτυχίες τους, το "Bad moon rising", αποτέλεσε τη βάση για αρκετά οπαδικά τραγούδια. Η καλύτερη εκτέλεση του είναι από τους οπαδούς της Σαν Λορένσο, που το απογειώνουν σ'αυτό το βίντεο, στο τέλος ενός εντός έδρας αγώνα με την Ιντεπεντιέντε, στον οποίο έχουν... χάσει!
https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/2202604896627084/
El Sombrero
Το ποδόσφαιρο είναι ήχος, είναι μουσική
Μέρος 1
Το ποδόσφαιρο είναι όραση. Η είσοδος των ομάδων στο γήπεδο, η εικόνα της μπάλας να αναπαύεται στα δίχτυα, οι κιτρινόμαυρες (ή οτιδήποτε άλλο υποστηρίζει ο καθένας) φανέλες να μπαίνουν στο γήπεδο, το πράσινο του χορταριού που αντικρίζεις μόλις μπεις, τα πολύχρωμα κασκόλ και τα κρεμασμένα πανό. Τι γίνεται όμως όταν δεν μπορείς να το βιώσεις; Όπως αυτός ο τυφλός οπαδός της Σαν Λορένσο στο ιστορικό 3-2 της ομάδας του Μποέδο επί της Νιούελ΄ς. Βρίσκεται στο γήπεδο και δεν μπορεί να δει τίποτα. Ακούει όμως και νιώθει, καταλαβαίνει από τους γύρω του. Ο ήχος ή η έλλειψη αυτού έχει τον δικό του κώδικα. Αν παίζει καλά η ομάδα, πού βρίσκεται η μπάλα, τι γίνεται στο γήπεδο. Μια έκτη ποδοσφαιρική αίσθηση. Και το ραδιοφωνάκι στο αυτί για να μαθαίνει τις λεπτομέρειες. Και όταν μπαίνει το ιστορικό γκολ, είναι έτοιμος να πανηγυρίσει αγκαλιασμένος με τους γύρω του. Γιατί τότε δεν υπάρχει όραση πλέον, υπάρχει έκρηξη σεροτονίνης, υπάρχει επαφή, αγκαλιά, χάι φάιβ. Υπάρχει το χαμόγελο και το δάκρυ.
Μέρος 2
Κι ο ήχος γίνεται μουσική. Η μουσική εμπνέεται από το ποδόσφαιρο και το αντίστροφο. Οι Creedence Clearwater Revival δεν έχουν δώσει μόνο το όνομά τους σε ποδοσφαιριστές. Έχουν δώσει και την μουσική τους. Το Have You Ever Seen The Rain έχει γίνει σύνθημα των οπαδών της Ατλέτικο Μινέιρο και το Bad Moon Rising έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους ρυθμούς για συνθήματα στην Αργεντινή. Τόσο οι οπαδοί της Ρίβερ, όσο και της Μπόκα το έχουν… διασκευάσει. Αλλά η καλύτερη εκτέλεση είναι στο Νουέβο Γκασόμετρο από τους οπαδούς της Σαν Λορένσο και πάλι, μετά από μια ήττα από την Ιντεπεντιέντε. Δεν φεύγουν, μένουν εκεί και τραγουδούν. Το τι βλέπουν δεν έχει πια σημασία. Σημασία έχει η φωνή και το τραγούδι.
Είμαι από τη γειτονιά του Μποέδο
Τη γειτονιά της μούργκα (σ.Σ. είδος χορού) και του καρναβαλιού
Σου ορκίζομαι ότι στις δύσκολες στιγμές,
πάντα θα σε ακολουθώ
sombrero.gr
-
Παίζοντας σε δύο γήπεδα την ίδια ημέρα
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/04/fad76bc243be9890d5bfc949a82e6abeo-500x326.jpg)
Στα αρκετά χρόνια παρουσίας του Σομπρέρο έχουμε μιλήσει για αρκετές κωμικοτραγικές καταστάσεις. Είδαμε παίκτες να παίζουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα σε δύο αγώνες (και επίσης εδώ), αλλά και ομάδες να «παίζουν» σε άλλες ηπείρους χωρίς να το ξέρουν. Σήμερα, ήρθε η ώρα ίσως για το κορυφαίο (μέχρι το επόμενο) γραφικό γεγονός τέτοιου είδους. Την ημέρα που δύο ομάδες έπρεπε να παίξουν τόσο μεταξύ τους, όσο και ακόμα έναν αγώνα (έκαστη), με άλλον αντίπαλο σε μια άλλη χώρα. Καλά διαβάσατε. Ταξιδεύουμε στο 1997 και φυσικά πού αλλού; Στην Αργεντινή.
Τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς έγινε η κλήρωση για τη φάση των ομίλων του Κόπα Λιμπερταδόρες. Το σύστημα ήθελε σε κάθε όμιλο να παίζουν ομάδες από δύο χώρες. Έτσι, η κληρωτίδα έφερε στον πέμπτο όμιλο τις Ράσινγκ και Βέλεζ μαζί με δυο ομάδες από το Εκουαδόρ, τις Ελ Νασιονάλ και Εμελέκ. Στις 2 Μαρτίου και ώρα 2 το μεσημέρι η Ράσινγκ θα έπαιζε στο Κίτο με τη Νασιονάλ και στις 8 το βράδυ η Βέλεζ με την Εμελέκ στο Γκουαγιακίλ. Τίποτα το περίεργο θα πει κανείς, εκτός από το γεγονός ότι 2 Μαρτίου ήταν ημέρα Κυριακή, ημέρα περίεργη για διεθνείς διοργανώσεις.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η Π.Ο. της Αργεντινής (γνωστή για διάφορες γραφικότητες) συνεδρίασε για το πρόγραμμα της Κλαουζούρα του 1997. Το παιχνίδι Ράσινγκ-Βέλεζ στο Ελ Σιλίντρο προέκυψε τη δεύτερη αγωνιστική και ορίστηκε την Κυριακή 2 Μαρτίου στις 5 το απόγευμα. Ναι, δεν διαβάσατε λάθος. Την ημέρα που κι οι δύο ομάδες θα βρίσκονταν στο Εκουαδόρ, έπρεπε να παίξουν στην Αργεντινή μεταξύ τους για το πρωτάθλημα. Παρά τα αιτήματα και των δύο συλλόγων, η Ομοσπονδία αρνήθηκε κάθε συζήτηση για αναβολή του αγώνα, σε στιλ «τότε εμείς τους είπαμε και αυτοί μας είπαν, αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο».
Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπαμε τι θα γινόταν αν οι δύο σύλλογοι της Αργεντινής έπαιζαν εντός. Στιγμές όπου θα είχαμε οπαδούς να βλέπουν δυο σερί αγώνες, παίκτες να φεύγουν από το ένα γήπεδο για να πάνε στο άλλο και άλλα τέτοια γραφικά, δυστυχώς όμως χάθηκε αυτή η ευκαιρία. Το γεγονός ότι τα ματς ήταν στον Ισημερινό, δεν άφηνε πολλές επιλογές στους συλλόγους. Η Ράσινγκ που είχε ως στόχο το πρωτάθλημα αποφάσισε να ρίξει το βάρος εκεί. Στις 28 Φεβρουαρίου έπαιξε για το Λιμπερταδόρες στο Γκουαγιακίλ με την Εμελέκ και έφερε 2-2. Οι βασικοί αποχώρησαν για την Αργεντινή και οι αναπληρωματικοί έμειναν για το δεύτερο σερί ματς στο Εκουαδόρ. Μαζί τους κι ο προπονητής Κόκο Μπαζίλε που πρόλαβε και γριπώθηκε. Για να μην κολλήσει τη «βασική» ομάδα, έμεινε με τις ρεζέρβες που θα έπαιζαν στο Λιμπερταδόρες. Η Βέλεζ αντίθετα, έστειλε τη βασική της ομάδα στο Εκουαδόρ και κράτησε τις ρεζέρβες στο Μπουένος Άιρες.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/04/C57uEWIXQAApaL--500x410.jpg)
Αριστερά ο Μέντσο Σααβέδρα έπαιζε στο Εκουαδόρ
Δεξιά οι συμπαίκτες του στην Αργεντινή
Έτσι λοιπόν, έφτασε η μεγάλη ημέρα. Στις 2 το μεσημέρι, ο Κόκο Μπαζίλε είδε τη Ράσινγκ υπό αφόρητη ζέστη, στο υψόμετρο του Κίτο να χάνει με 2-0. Όταν κάπου στο 2ο ημίχρονο έκανε την τελευταία του αλλαγή, με την είσοδο του Γιένες, ο Μπαζίλε έμεινε μόνος του στον πάγκο, χωρίς κανέναν δίπλα του. Λίγη ώρα μετά την ήττα, ο βοηθός τού Μπαζίλε κατέβαζε τη βασική εντεκάδα στο Ελ Σιλίντρο κι η Ράσινγκ έπαιζε το 2ο παιχνίδι της ημέρας. Αυτή τη φορά κέρδισε με 2-0 τη Βέλεζ που είχε κι αυτή το βοηθό προπονητή της στον πάγκο, παρέα με τον τρίτο τερματοφύλακα και δυο πιτσιρικάδες. Οι οπαδοί της Ακαδημίας με ρεκόρ 1 νίκη-1 ήττα τελείωναν την ήμερα τους (άντε να το εξηγήσεις στην κοπέλα σου και να σε πιστέψει ότι γι’ αυτό δεν βγήκατε), αλλά οι οπαδοί της Βέλεζ μόλις είχαν αρχίσει.
Ρετρό γκολ και λάτιν μουσική
Ήταν η ώρα για το βραδινό ματς στο Γκουαγιακίλ. Με τους οπαδούς της ίσα ίσα να έχουν γυρίσει στο σπίτι τους από τον αγώνα του πρωταθλήματος και να ανοίγουν την τηλεόραση, η Βέλεζ αντιμετώπισε την Εμελέκ σε ένα ματς που τελικά έληξε 2-3. Οι Αργεντίνοι κατέβηκαν με τον Τσιλαβέρτ στον τέρμα και μαζί του παίκτες όπως ο Μαουρίσιο Πελεγκρίνο και ο γνωστός μας από τον ΠΑΟΚ Πατρίσιο Καμπς. Ο Καμπς μάλιστα σκόραρε δυο φορές και ήταν αυτός που έδωσε τη νίκη. Τελικός απολογισμός και για τη Βέλεζ, 1 νίκη-1 ήττα.
Οι δυο ομάδες κατάφεραν τελικά να κερδίσουν στους θεσμούς που τους ένοιαζε περισσότερο, αλλά το μακροπρόθεσμο πλάνο τους απέτυχε. Η Βέλεζ βγήκε μεν 1η στον όμιλο, αποκλείστηκε όμως αμέσως μετά στους 16 από την Σπόρτινγκ Κριστάλ. Η Ράσινγκ προκρίθηκε ως τρίτη και τελικά έκανε καλύτερη πορεία, φτάνοντας ως τα ημιτελικά του Λιμπερταδόρες, όπου την άφησε εκτός η Κριστάλ. Το δε πρωτάθλημα που η Ράσινγκ είχε θεωρητικά ως στόχο κατέληξε στα χέρια της Ρίβερ. Η Ράσινγκ βγήκε μόλις 7η, ενώ η… αδιάφορη της δεύτερης αγωνιστικής Βέλεζ κατέκτησε την 5η θέση. Αν είχε κερδίσει εκείνο το ματς με τη Ράσινγκ θα μπορούσε να είχε βγει 2η. Ο όρος «χρειαζόμαστε μεγάλο ρόστερ» πήρε άλλη ερμηνεία μετά από εκείνη την ημέρα.
sombrero.gr
38+38=75
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/12/afa-500x332.jpg)
Είναι μεγάλο γεγονός όταν ένα όργανο συνεδριάζει για να ψηφίσει δημοκρατικά μετά από δεκαετίες το νέο του αφεντικό. Η AFA, η ΕΠΟ της Αργεντινής, το μόρφωμα αυτό που στο παρελθόν μας έχει δώσει διαμάντια όπως το πρωτάθλημα των 30 ομάδων, το κύπελλο που κρατάει παραπάνω από έναν χρόνο και το μαγικό σύστημα για να βγεις στις διεθνείς διοργανώσεις, αποφάσισε επιτέλους να ψηφίσει για νέο πρόεδρο. Μόλις έναν χρόνο και τέσσερις μήνες μετά το θάνατο του προηγούμενου.
Το πανηγύρι ξεκίνησε από νωρίς με τον πρόεδρο της Ατλάντα να επιμένει ότι ο πρόεδρος των Εξκουρσιονίστας είχε παραιτηθεί και δεν είχε δικαίωμα να ψηφίσει. Ο τελευταίος το αρνήθηκε. Έτσι, η ψηφοφορία ξεκίνησε κανονικά και οι 75 πρόεδροι ψήφισαν. Όταν όμως η καταμέτρηση ολοκληρώθηκε το αποτέλεσμα ήταν μαγικό. 38 για τον Τινέλι της Σαν Λορένσο και 38 για τον Λουίς Σεγούρα. Το σύνολο 76. Κάποιος γίγαντας είχε βάλει στο φάκελο δύο ψηφοδέλτια και τελικά περάστηκαν οι δύο ψήφοι του. Δεν μάθαμε ποιος, ούτε ποιον ψήφισε.
Όπως ήταν λογικό επικράτησε πανδαιμόνιο. Η ιδέα ήταν να επαναληφθούν οι εκλογές. Ο πρόεδρος της Μπόκα πρότεινε να γίνει δια ανατάσεως της χειρός, αλλά ο πρόεδρος της Ολίμπο επέμεινε στο να τηρηθεί το καταστατικό. Η ψηφοφορία έπρεπε να ξαναγίνει και άρχισαν να παίρνουν παρουσίες. Μόνο που τώρα οι 75 έγιναν 73. Ο λόγος; Ο Άνχελ Λοθάνο (ο πρόεδρος των Εξκουρσιονίαστας που είχε/δεν είχε παραιτηθεί) και ο πρόεδρος της Κρουσέρο ντελ Νόρτε είχαν φύγει. Είχαν δουλειές ρε αδερφέ. Τι να κάτσουν να κάνουν. Σε φάση: «Παιδιά πέρασε η ώρα, να το κάνουμε άλλη μέρα πάλι. Έπεσαν βαριά και τα καναπεδάκια του μπουφέ».
Το φιάσκο ολοκληρώθηκε, πρόεδρος δεν βγήκε και ψάχνουμε τώρα νέα ημερομηνία. Στην πλευρά του Τινέλι υποστήριζαν ότι «υπήρξαν 8 προδότες και ξέρουμε ποιοι είναι», 8 πρόεδροι που τελικά ψήφισαν υπέρ των «γκροντονιστών». Ο 73χρονος Σεγούρα από την άλλη δήλωσε: «το 38-37 είναι πρακτικά ισοπαλία» σε μια ατάκα που έγραψε ιστορία.
sombrero.gr
-
Το πρωτάθλημα των τριάντα ομάδων
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/04/nuevo-torneo-de-afa-1873792-500x333.jpg)
Κατά καιρούς έχουμε αναφερθεί σε διάφορα κωμικοτραγικά πρωταθλήματα της Ν. Αμερικής και το πώς λειτουργούν. Αυτή την εβδομάδα νομίζω ότι βρήκαμε τον νικητή. Ο ισόβιος δικτάτορας/πρόεδρος της αντίστοιχης ΕΠΟ της Αργεντινής, ο γίγας Δον Χούλιο Γκροντόνα (που είναι κάτι σαν τον δικό μας «σωλήνα», αλλά σε ακόμα χειρότερο) και οι συν αυτώ αποφάσισαν να προτείνουν ακόμα ένα σχέδιο για το νέο πρωτάθλημα Αργεντινής, που είναι με διαφορά ότι χειρότερο έχω ακούσει. Όχι γιατί είναι τόσο πολύπλοκο όμως, εκεί τα πρωτεία συνεχίζουν να τα έχουν άλλοι, αλλά γιατί είναι παντελώς ανόητο και απαράδεκτο.
Το σχέδιο που ήρθε για ψήφιση και πέρασε (κυρίως με τις ψήφους των ομάδων της Β’ Εθνικής) περιλαμβάνει ένα πρωτάθλημα 30 (ΤΡΙΑΝΤΑ) ομάδων. Ναι, δεν είναι λάθος. Τι είναι αυτά τα ξενέρωτα με 18 και 20 ομάδες; Θα ξεκινάει τον Φεβρουάριο και θα τελειώνει τον Δεκέμβριο. Και πόσες αγωνιστικές θα έχει; 30. Καλά ρε φίλε (θα ρωτήσετε), η 30η τι θα είναι; Κατ’ αρχήν να χαιρετίσουμε την απόφαση να μην έχει δυο γύρους, γεγονός που θα έφερνε ένα πρωτάθλημα 60 αγωνιστικών και θα έσπαγε το ρεκόρ που έχει το περιβόητο πρωτάθλημα του Περού. Η τριακοστή αγωνιστική θα είναι είναι επί της ουσίας ένα rematch του ντέρμπι κάθε ομάδας. Δηλαδή παίζει Μπόκα-Ρίβερ την 8η αγωνιστική; Την 30η και τελευταία θα έχουμε Ρίβερ-Μπόκα. Μόνο που υπάρχει το ερώτημα «που ΔΙΑΟΛΟ θα βρεθούν τόσα ντέρμπι»; Σκεφτείτε πχ στην Ελλάδα. Παίζει ΟΣΦΠ-ΠΑΟ και ΠΑΟΚ-Άρης την 30η. Η ΑΕΚ με ποιον θα παίξει; Τον Απόλλωνα Σμύρνης λόγω εντοπιότητας; Αν π.χ. παίξουν Ολυμπιακός Βόλου με τη Νίκη Βόλου, η ΑΕΛ με ποιον θα παίξει; Φανταστείτε κάτι αντίστοιχο και στην Αργεντινή όπου ναι μεν υπάρχουν κόντρες ανάμεσα και σε μικρότερες ομάδες, αλλά κάπου δεν βγαίνουν τόσα ματς εύκολα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/04/sanla499f8680723935db818a-500x325.jpg)
Πάντως το γεγονός είναι ότι τα πράγματα από εκεί και πέρα είναι απλά για το νικητή. Ο 1ος ειναι πρωταθλητής, ενώ στο Λιμπερταδόρες θα βγαίνουν οι τρεις πρώτοι, ο νικητής του Κόπα Αρχεντίνα (που κρατάει κανέναν χρόνο μέχρι να τελειώσει κάθε φορά) και η ομάδα με την καλύτερη παρουσία στο Σουνταμερικάνα (τώρα αν φτάσουν δυο ομάδες στο ίδιο σημείο δεν ξέρω τι γίνεται). Και επειδή είστε μερακλήδες, ξέρω τι σκέφτεστε. Πώς θα βγαίνουν οι ομάδες για το Σουνταμερικάνα; Θα ήταν πολύ ξενέρωτο να πηγαίνουν με βάση τη βαθμολογία. Όχι, όχι. Οι ομάδες από τις θέσεις 4 ως και 23 θα παίζουν ένα μίνι πρωτάθλημα Pre-Sudamericana από το οποίο θα βγαίνουν και οι τυχεροί. 23 είπες; Άρα 7 ομάδες θα πέφτουν; Θα έχει ενδιαφέρον. Μην φάτε, θα φάμε γλάρο. Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, θα πέφτουν 2 (ΔΥΟ) μόλις ομάδες από τις τριάντα. Γεγονός που σημαίνει ότι τις τελευταίες αγωνιστικές θα έχουμε καμιά 15αριά αδιάφορες ομάδες κατά πάσα πιθανότητα. Οι δυο δε ομάδες που θα πέφτουν θα είναι με το τωρινό σύστημα, το promedio, το γνωστό συντελεστή αποτελεσμάτων.
Αν αναρωτιέστε πώς θα φτάσουμε στις 30 ομάδες, είναι απλό. Θα ανέβουν δέκα από τη Β’ Εθνική η οποία και θα αλλάξει και θα γίνεται πλέον σε δυο ομίλους των… 11 ομάδων όπου θα παίζουν όλοι με όλους κ.ο.κ. Δεν θα μπω σε παραπάνω λεπτομέρειες γιατί λυπάμαι τους αναγνώστες που άντεξαν να διαβάσουν ως εδώ. Επίσης, έχω την ελπίδα να μην ισχύσει κάτι τέτοιο στο τέλος γιατί κι άλλες φορές πέρασαν σχέδια που δεν έγιναν πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι πάντως, κι αυτό είναι το τραγικό, ότι μόνο ο πρόεδρος της Μπελγκράνο φάνηκε να αντιδρά και μάλιστα είπε και βαριές κουβέντες στη συνεδρίαση. Μπόκα και Ρίβερ σφύριζαν αδιάφορα και αυτό που είχε σημασία γι’ αυτούς ήταν το πώς θα μοιραστούν τα τηλεοπτικά, ενώ το «μπλοκ» Γοδόι Κρους, Εστουδιάντες, Νιούελ΄ς και Ολίμπο έκανε λίγο νερόβραστη αντίδραση χωρίς να το παλέψει ιδιαίτερα.
Το επιχείρημα που έφερε ο Γκροντόνα είναι η αποκέντρωση του ποδοσφαίρου της χώρας, καθώς μόλις 4 από τις 23 επαρχίες της χώρας έχουν εκπροσώπηση στην Α’ Εθνική. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει με το στανιό, ειδικά όταν η ίδια η χώρα είναι υδροκέφαλη με το Μπουένος Άιρες να αποτελεί σχεδόν ένα κράτος από μόνο του. Με την ελπίδα ότι τα δικά μας τα τσακάλια δεν θα πάρουν ιδέες από εκεί, αναμένουμε το τι θα γίνει στο μέλλον. Άλλωστε μέχρι το 2015 πολλά μπορούν να αλλάξουν.
sombrero.gr
Το κύπελλο που κράτησε έναν χρόνο και κάτι ψιλά
Το γκολ του παραπάνω βίντεο είναι συλλεκτικό για αρκετούς λόγους. Κατ’ αρχήν έκρινε έναν τίτλο. Η Ουρακάν κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία της το Σούπερ Καπ της Αργεντινής με το γκολ του Πουτς (δεν θέλω σχόλια). ΟΚ θα μου πείτε, συγχαρητήρια, δεν μας κέρδισε ο πρόλογός σου, πρέπει να προσπαθήσεις παραπάνω. Σκεφτείτε λίγο όμως. Σούπερ Καπ μήνα Απρίλιο; Μήπως αργήσαμε λίγο; Κι εδώ μπαίνουμε στο ζουμί της υπόθεσης.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/04/camion54A03C.png)
Το Σουπερκόπα Αρχεντίνα είναι ένας καινούριος θεσμός, κυρίως γιατί και το κύπελλο στην Αργεντινή είχε γίνει μόλις δυο φορές το 1969 και το 1970 για να αναστηθεί ξανά το 2011-12. Έτσι λοιπόν το 2012 αποφάσισαν να δώσουν και ένα Σούπερ Καπ, έτσι για να υπάρχει. Και κάπου εδώ ξεκινάει ο παραλογισμός με τη διάρκεια που κράτησε όλο αυτό το πανηγύρι. Το κύπελλο Αργεντινής της περσινής σεζόν (2013-14) ξεκίνησε στις 29 Οκτωβρίου του 2013. Πήραν μέρος μόλις… 261 ομάδες από την 1η μέχρι την 5η εθνική της Αργεντινής. Η μοναδική επαρχία της Αργεντινής που δεν είχε ομάδα στον θεσμό ήταν η Γη του Πυρρός, ένα μεγάλο πλήγμα για τον τουρισμό της περιοχής. Μεγαθήρια με ονόματα όπως Εξ Αλούμνους Εσκουέλα N°185 (σαν να λέμε απόφοιτοι του 185ου Δημοτικού Σχολείου), Έβερτον (γιατί έτσι), Ντεπορτίβο 25 ντελ Μάγιο (25 Μαΐου με λίγα λόγια), Κλουμπ Ατλέτικο Σοσιάλ υ Ντεπορτίβο Καμιονέρος (ομάδα των νταλικέρηδων με σήμα την νταλίκα), Χερμινάλ (που κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όνομα οφείλεται στο ομώνυμο βιβλίο του Εμίλ Ζολά, ενώ άλλοι ότι είναι το όνομα ενός μπαρ όπου έπαιζε τάνγκο ο Κάρλος Γκαρδέλ), Κλουμπ Ατλέτικο Τσάκο For Ever (το έβαλα αγγλιστί για να χτυπάει καλύτερα) και άλλες πολλές που θα μπορούσα να σχολιάζω για ώρες.
Οι πρώτοι γύροι ήταν όλοι με νοκ-άουτ παιχνίδια και με τις ομάδες των μικρότερων κατηγοριών. Αν ήμουν πολύ σαδιστής θα εξηγούσα με παραπάνω λεπτομέρειες το σύστημα. Θα είμαι καλός και θα πω απλά ότι σταδιακά μπαίνουν και άλλες ομάδες μεγαλύτερων κατηγοριών. Τονίζω το ΣΤΑΔΙΑΚΑ. Για παράδειγμα στην φάση Final I που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2014 (πέντε μήνες δηλαδή μετά την έναρξη του θεσμού) ήταν η πρώτη φορά που μπήκαν ομάδες της Β’ Εθνικής. Όχι όλες όμως. Μπήκαν οι τέσσερις που είχαν ανέβει στη Β’ Εθνική και οι τέσσερις του πάτου της βαθμολογίας την προηγούμενη σεζόν που δεν έπεσαν όμως. Στη φάση Final II μπήκαν οι νικήτριες της προηγούμενης φάσης μαζί με τις ομάδες της Β’ Εθνικής που περίσσεψαν και έπαιξαν μεταξύ τους και πάλι σε μονά ματς. Από όλο αυτό το πανηγύρι πέρασαν 12 ομάδες και επιτέλους φτάσαμε στη φάση των 32 μαζί με τις 20 ομάδες της Α’ Εθνικής που δεν χρειάστηκε να ιδρώσουν καθόλου. Από 241 ομάδες Β’ μέχρι Ε’ εθνικής στο τέλος έμειναν οι 12 με λίγα λόγια για να παίξουν με τους ξεκούραστους της Α’.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/04/huracan_campeon_supercopa_argentina_2015_festejos_x2x_crop1430016474798.jpg_951387835-500x280.jpg)
Η φάση των 32 ξεκίνησε στις 27 Ιουλίου του 2014. Ναι καλά διαβάσατε. Το κύπελλο ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2013 και οι ομάδες της Α’ Εθνικής ξεκίνησαν τους αγώνες τους στον θεσμό τον επόμενο Ιούλιο (και ενώ ενδιάμεσα είχαν λήξει δυο πρωταθλήματα). Μεταξύ μας πόσο υπέροχο θα ήταν να γίνονταν διπλοί αγώνες; Θα παίζαμε ακόμα το κύπελλο του 2012. Το καλύτερο όμως είναι ότι τα ματς δε γίνονται μαζί. Δηλαδή λένε, ας μην κουραζόμαστε κιόλας. Να έχουμε λίγα ματς κάθε βδομάδα να χορταίνουμε μπαλίτσα. Η φάση των 16 π.χ. ξεκίνησε στο 20 Αυγούστου με το ματς Ρίβερ Πλέιτ-Κολόν Σάντα Φε και το τελευταίο ματς Ουρακάν-Μπάνφιλντ έγινε στις 15 Σεπτεμβρίου. Και κάπως έτσι αγαπητοί αναγνώστες φτάσαμε στις 26 Νοεμβρίου 2014, έναν χρόνο, έναν μήνα και κάτι ψιλά μετά από την έναρξη του θεσμού να έχουμε τον τελικό του Κόπα Αρχεντίνα τον οποίο και κέρδισε η Ουρακάν στα πέναλτι. Από τότε πέρασαν ΜΟΛΙΣ πέντε μήνες και προχθές έγινε το Σούπερ Καπ για να επανέλθουμε σε αυτά που λέγαμε. Και ευτυχώς φίλες και φίλοι που έκαναν και τελικό πέρσι στο πρωτάθλημα μεταξύ του νικητή του Τορνέο Ινισιάλ και του Τορνέο Φινάλ (των δύο ξεχωριστών πρωταθλημάτων) στις 24 Μαΐου του 2014 και είχαμε έτοιμο αντίπαλο για την Ουρακάν, αλλιώς θα μπορούσαν να κάνουν και ένα σύστημα πλέι-οφ π.χ. με τρεις ομάδες. Κρίμα. Αλλά σε μια χώρα με πρωτάθλημα τριάντα ομάδων, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για πολύ καλύτερες στιγμές στο μέλλον.
sombrero.gr
Γιατί η μπάλα δεν πρέπει να σταματάει
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/boca-500x281.jpg)
Για κάθε Ευρωπαίο ένα πρωτάθλημα με τριάντα ομάδες είναι λίγο κουραστικό Αυτά τα ψευτοδιλήμματα όμως ειναι ξεπερασμένα στη Ν. Αμερική. Το πρωτάθλημα στην Αργεντινή (σύνδεση με τα προηγούμενα) φτάνει στο τέλος του με την Μπόκα να το έχει κατακτήσει από την Κυριακή που μας πέρασε. Κάθε νοήμων άνθρωπος θα έλεγε ότι μετά από τόση ταλαιπωρία, θα χρειαζόταν λίγη ξεκούραση. Κι όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Πρέπει να μοιραστούν οι θέσεις των διεθνών διοργανώσεων και δεν υπάρχει κανένας λόγος αυτό να είναι εύκολο.
Για αρχή η Ρίβερ Πλέιτ ως κάτοχος του Λιμπερταδόρες έχει μια θέση εξασφαλισμένη στο επόμενο. Η δεύτερη θέση της Αργεντινής πάει δικαιωματικά στην πρωταθλήτρια Μπόκα. Μια τρίτη πάει στο νικητή του Κόπα Αρχεντίνα. Ο τελικός γίνεται μετά από έναν χρόνο αγώνων απόψε ανάμεσα στη Ροσάριο Σεντράλ και την Μπόκα. Ευτυχώς, οι διοργανωτές έχουν προβλέψει ότι σε περίπτωση που το κατακτήσει η Μπόκα, η θέση θα πάει στη Σεντράλ χωρίς άλλες αλχημείες. Μια τέταρτη θέση πάει στην ομάδα που έχει την καλύτερη πορεία (!) στο Κόπα Σουνταμερικάνα. Δυστυχώς γλιτώσαμε φολκλορικές καταστάσεις μια που Ρίβερ και Ουρακάν έφτασαν στα ημιτελικά, αλλά η Ρίβερ έχει ήδη καπαρωμένη τη θέση όπως είπαμε. Μένουν ακόμα δυο θέσεις συνεπώς. Η μία πηγαίνει στη 2η του πρωταθλήματος. Με μία αγωνιστική ακόμα όμως υπάρχουν τρεις ομάδες που τη διεκδικούν και σε περίπτωση ισοπαλίας της Σαν Λορένσο και νικών των Σεντράλ και Ράσινγκ μπορεί να έχουμε τριπλή ισοβαθμία. ΠΡΟΣΟΧΗ, ακολουθούν σκληρές εικόνες ποδοσφαιρικής παράνοιας:
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/clasificacion.png)
Σε περίπτωση ισοβαθμίας (διπλής ή τριπλής) στη 2η θέση, θα έχουμε μπαράζ. Συνεπώς αν έχουμε τριπλή ισοβαθμία θα υπάρχει το λεγόμενο triagonal, ένα μίνι πρωταθληματάκι για τη 2η θέση μεταξύ Ράσινγκ-Σαν Λορένσο-Ροσάριο Σεντράλ. Κάποιος από τους ήρωες που διαβάζουν το κείμενο αυτό θέλει να κάνει τον έξυπνο, το νιώθω. «Μα ρε Σομπρέρο, η Σεντράλ δεν θα πάει στο Λιμπερταδόρες μέσω κυπέλλου;», θα ρωτήσει. Αγαπημένε μου φίλε έχεις δίκιο. Μόνο που επειδή ακριβώς η 2η θέση οδηγεί απευθείας στους ομίλους, ενώ του κυπέλλου σε προκριματικά, η Ροσάριο θα παίξει κανονικά σε οποιοδήποτε μπαράζ. Η εύλογη ερώτηση είναι τι γίνεται μετά, σε περίπτωση που βγει όντως 2η η ομάδα από το αγαπημένο Ροσάριο. Τότε η θέση του κυπέλλου πάει στις δυο ομάδες που αποκλείστηκαν στα ημιτελικά του Κόπα Αρχεντίνα και είναι η Λανούς και η Ράσινγκ (ναι η ίδια Ράσινγκ που μπορεί να παίξει μπαράζ για τη 2η θέση). Δυστυχώς όμως δεν θα παίξουν κάποιο μπαράζ, αλλά μια που η Ράσινγκ τερμάτισε πιο ψηλά θα πάρει αυτή τη θέση μέσω του κυπέλλου.
Ακόμα κι όμως αν δεν τα καταφέρει η Ράσινγκ με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους θα μπορεί να διεκδικήσει την έκτη και τελευταία θέση της Αργεντινής που πάει στον τρίτο του πρωταθλήματος. Γι’ αυτή τη θέση θα έχουμε πλέι-οφ μεταξύ των θέσεων 3-4-5-6. Μονά ματς μεταξύ 3-6 και 4-5 στην έδρα του πρώτου και μετά ΔΙΠΛΟ ΤΕΛΙΚΟ. Γιατί μπορούμε. Θα ήταν τρομερά διαβολικό να παίξει η Ράσινγκ μπαράζ για τη 2η θέση και μετά στα καπάκια καινούρια πλέι-οφ για την 3η. (Η Σεντράλ δεν θα χρειαστεί, θα κρατήσει αυτή τη φορά τη θέση του κυπέλλου).
Για τους μαζόχες που θέλουν κι άλλο, θα πούμε πώς θα βγουν και οι θέσεις για το Σουνταμερικάνα. Κατ’ αρχήν, αν μία εκ των Ρίβερ ή Ουρακάν κερδίσει το Σουνταμερικάνα θα κερδίσει ταυτόχρονα και μια θέση για το επόμενο. Από εκεί και πέρα, μια θέση θα πάρει ο νικητής του Σουπερκόπα Αρχεντίνα (το κλασσικό Σούπερ Καπ), γιατί έτσι. Με λίγα λόγια είναι πολύ πιθανό να έχουμε ξανά μια ομάδα να συμμετέχει τόσο σε Λιμπερταδόρες, όσο και Σουνταμερικάνα. Η επόμενη θέση θα πάει στον χαμένο του τελικού των πλέι-οφ των θέσεων 3-6 (δείτε μια παράγραφο πριν), δηλαδή τον 4ο του πρωταθλήματος. Προμηθευτείτε με ναρκωτικά και συνεχίστε: Οι ομάδες από την 7η μέχρι την 18η (!!!) θέση θα παίξουν μονούς αγώνες, στην έδρα του καλύτερου. Οι έξι νικητές θα συναντήσουν τις δυο ομάδες των πλέι-οφ που έχασαν στα ημιτελικά, δηλαδή τις ομάδες 5 και 6. Όλοι αυτοί θα παίξουν μεταξύ τους σε διπλούς αγώνες και οι νικητές των τεσσάρων αυτών ζευγαριών θα πάρουν την περήφανη πρόκριση για το Κόπα Σουνταμερικάνα. Με λίγα λόγια, υπάρχει αυτή την στιγμή πιθανότητα μια ομάδα να βγει 2η στο πρωτάθλημα σε ισοβαθμία, να μη βγει στο Λιμπερταδόρες χάνοντας τη θέση στα μπαράζ, να χάσει και την 3η θέση στα πλέι-οφ και τελικά να χάσει και την έξοδο στο Σουνταμερικάνα από μια ομάδα που τερμάτισε 16 θέσεις πιο χαμηλά. Σας ευχαριστώ για την προσοχή…
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/jackie-chan-mind-blown-500x326.jpg)
sombrero.gr
-
Ποδοσφαιριστές απέναντι στην αδικία
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/11/san-lorenzo-gimnasia_n-500x278.jpg)
Από τότε που υπάρχουν ποδοσφαιριστές και διαιτητές υπάρχουν και παράπονα. Υπάρχουν και κακές διαιτησίες, υπάρχουν και στημένες διαιτησίες. Σε έναν αγώνα που έγινε τον Οκτώβριο του 1933 στην Αργεντινή, η Σαν Λορένσο αντιμετώπιζε τη Χιμνάσια Λα Πλάτα στο παλιό Γκασόμετρο. Με το σκορ στο 2-1 ο διαιτητής Αλμπέρτο Ρόχο Μιρό έκοβε όλες τις επιθέσεις της Χιμνάσια με επιθετικά φάουλ ή με οφσάιντ (τουλάχιστον έτσι λένε οι διηγήσεις της εποχής). Η ομάδα της Χιμνάσια τότε ήταν μια από τις καλύτερες όλων των εποχών και είχε το παρατσούκλι το «Εξπρές», μόνο που ακόμα και τα τραίνα σταματάνε στους διαιτητές συχνά. Η κατάσταση εκτραχύνθηκε όταν δεν σφυρίχτηκε ένα δολοφονικό τάκλιν στον επιθετικό Ετσεβερία της ομάδα της Λα Πλάτα με αποτέλεσμα οι παίκτες της να εκνευριστούν. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε δυο λεπτά αργότερα, όταν ο τερματοφύλακας της Χιμνάσια Ερέρα μπλόκαρε έχοντας τα πόδια του μεν εντός γραμμής εστίας, αλλά την μπάλα καθαρά εκτός. Ο κόραξ όμως έδειξε τη σέντρα και το σκορ έγινε 3-1.
Οι παίκτες της Χιμνάσια άρχισαν να διαμαρτύρονται ακόμα πιο έντονα, ένας από αυτούς χτύπησε τον διαιτητή με αποτέλεσμα να αποβληθεί και το παιχνίδι συνεχίστηκε κανονικά. Με τέτοια διαιτησία οι παίκτες της Χιμνάσια αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν κάνοντας το μόνο που μπορούσαν σε ένα παιχνίδι που φαινόταν χαμένο. Κάθισαν κάτω και σταμάτησαν να παίζουν. Οι αντίπαλοι πήραν την μπάλα, σκόραραν ξανά και έγραψαν το 4-1. Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε ακόμα τρεις φορές με τους παίκτες της Χιμνάσια απλά να κάθονται κάτω και τους αντιπάλους να σκοράρουν για το τελικό 7-1, μια που ο διαιτητής αναγκάστηκε να τελειώσει το παιχνίδι αρκετά λεπτά πριν το 90′. Η Σαν Λορένσο πήρε και το πρωτάθλημα εκείνη τη σεζόν, ενώ η Χιμνάσια έμεινε στην ιστορία ως η ομάδα που δεν την άφησαν να μπει σφήνα στους 5 μεγάλους της Αργεντινής. Το παιχνίδι αυτό θεωρείται μια από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές του αργεντίνικου ποδοσφαίρου και τουλάχιστον υπάρχει ο σεβασμός στην πράξη των παικτών της Χιμνάσια χωρίς τα «πέστε κάτω» που ακούμε στη δική μας χώρα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/11/tapa-Grafico-retrato-creacion-Bartolucci_CLAIMA20130813_0156_17.jpg)
Και αν η κίνηση τον παικτών της Χιμνάσια ήταν κάτι σαν στάση εργασίας, λίγα χρόνια νωρίτερα είχαμε κανονική απεργία. Πριν λίγο καιρό είχαμε αναφερθεί στην «παλομίτα», την γνωστή κεφαλιά ψαράκι. Επίτηδες δεν αναφέραμε τον Πάμπλο Μπαρτολούτσι, έναν ιστορικό ποδοσφαιριστή της Ουρακάν που την δεκαετία του 1920 μεσουρανούσε. Ο Μπαρτολούτσι κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι ο πρώτος που δοκίμασε την κεφαλιά ψαράκι, αλλά είναι αυτός που την ονόμασε «παλομίτα» στην Λ. Αμερική μετά από ένα παιχνίδι απέναντι στην ιταλική Μπολόνια που έκανε τουρνέ στην Αργεντινή. Μάλιστα φιγουράρει και σε ένα τραγούδι του μυθικού Κάρλος Γκαρδέλ της μεγαλύτερης ίσως φιγούρας του αργεντίνικου τάνγκο. Πλατειάζω και πάλι όμως, οπότε ας μείνουμε στο σημερινό θέμα και με τον Γκαρδέλ θα ασχοληθούμε στο μέλλον.
Ο Μπαρτολούτσι εκτός από σπουδαίος ποδοσφαιριστής και «νονός» της παλομίτα, είχε μείνει στην ιστορία από τις εφημερίδες της εποχής ως «αναρχικός». Ο όρος δεν έχει βέβαια καμία σχέση με το πώς τον εννοούμε σήμερα, αλλά έχει να κάνει με τον αγώνα τού Μπαρτολούτσι και μερικών ακόμα συναδέλφων του, όπως του Ούγκο Σέτις, για τον κλάδο τους. Τον αγώνα, ώστε οι ποδοσφαιριστές που τότε ήταν ερασιτέχνες, αλλά πληρώνονταν, να αναγνωριστούν πλέον ως εργαζόμενοι με δικαιώματα και όχι ως απόλυτη ιδιοκτησία των ομάδων. Τη δυνατότητα επιλογής της ομάδας που θα πάνε, καθώς υπήρχε κανονισμός που έλεγε ότι αν φύγει κάποιος αθλητής δεν έχει δικαίωμα να αγωνιστεί σε ομάδα της ίδιας κατηγορίας για δυο χρόνια.
Σε χρόνια στρατιωτικής αυστηρής δικτατορίας, ο Μπαρτολούτσι και κάποιοι ακόμα κήρυξαν απεργία και έβγαλαν τους ποδοσφαιριστές στους δρόμους του Μπουένος Άιρες ζητώντας συνάντηση με τον πρόεδρο Χοσέ Ουριμπούρου. Ο δικτάτορας τούς δέχθηκε, αλλά τους παρέπεμψε στη συνέχεια σε κάποιον πιο αρμόδιο ώστε να συζητήσουν τα προβλήματά τους. Ο πονηρός πολιτικός γνωρίζοντας ότι υπήρχε το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων ώστε να μετατραπεί το ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό προσπάθησε να συνδυάσει τα δυο ζητήματα και η τότε κυβέρνηση αποφάσισε ότι η λύση ήταν η μετατροπή του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος σε επαγγελματικό. Οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν τέτοια αιτήματα και κυρίως επιθυμούσαν την ελευθερία τους στην μετακίνηση, τελικά όμως η απεργία και η πορεία τους οδήγησε στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα της χώρας. Ο Μπαρτολούτσι έφτασε να είναι θεμελιωτής τόσο μιας ποδοσφαιρικής φιγούρας, όσο και του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
sombrero.gr
-
Ο πατέρας του αργεντίνικου ποδοσφαίρου
(http://oi66.tinypic.com/260tnhg.jpg)
Αυτή είναι η ιστορία του Αλεξάντερ Γουάτσον Χάτον, του Σκωτσέζου πιονέρου που διέσχισε τον Ατλαντικό, για να δείξει σε έναν καινούργιο κόσμο πώς να παίζει αυτό το παιχνίδι με την μπάλα στα πόδια.
Ηταν η εποχή που η Αργεντινή είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της από το ισπανικό στέμμα. Μία αχανής χώρα που όμως είχε ελάχιστους κατοίκους. Κάποιος έπρεπε να την εποικίσει και κάποιος έπρεπε να δώσει το όραμα. Ο Χουάν Μπαουτίστα Αλμπέρδι αν και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εξόριστος στη γειτονική Ουρουγουάη, έμεινε στην ιστορία ως ένας εκ των πατέρων του έθνους που μόλις είχε δημιουργηθεί. «Για να κυβερνηθεί σωστά αυτή η χώρα, πρέπει να φέρουμε μετανάστες να καλλιεργήσουν τη γη και να βάλουν πλοία στα ποτάμια μας», είχε πει στην πιο διάσημη ομιλία του κατά τη δημιουργία του πρώτου Συντάγματος το 1853, ανοίγοντας τον δρόμο γι' αυτό στο οποίο έμελλε να εξελιχτεί η πατρίδα των Γκαούτσος.
Μόλις είχε ξεκινήσει μία από τις πιο θρυλικές περιόδους στην ιστορία των μεταναστεύσεων και ειδικά στη Νότια Αμερική. Από το 1857 έως και το 1940 οι ορδές κυρίως από Ιταλία, Ισπανία, αλλά και απ' όλον τον κόσμο γενικότερα, θα κατέκλυζαν ασταμάτητα το λιμάνι του Μπουένος Αϊρες στο άνοιγμα του Ρίο ντε λα Πλάτα. Μεταξύ όσων θα αναζητούσαν μία καλύτερη ζωή στο νότιο ημισφαίριο, μπήκαν στα καράβια και 80.000 Βρετανοί. Ανάμεσά τους θα βρισκόταν αυτός που θα μετονομαζόταν σε πατέρα του αργεντίνικου ποδοσφαίρου.
Γεννημένος στη Γλασκώβη την ίδια χρονιά (1853) που ο Αλμπέρδι κήρυττε υπέρ της μετανάστευσης, ο Αλεξάντερ Γουάτσον Χάτον μπήκε στο βαπόρι και διέσχισε τον Ατλαντικό σε ηλικία 29 ετών. Δεν ήταν φτωχός και εργάτης. Κάθε άλλο. Αναζητούσε την περιπέτεια, είχε ένα όραμα. Ως καθηγητής σε κολέγιο είχε απεριόριστη αγάπη για τον αθλητισμό και μετακόμισε στην Αργεντινή, ώστε να εργαστεί στο αγγλικό λύκειο του Μπουένος Αϊρες και στο Saint Andrew’s Scots School. Εκεί ήταν που ξεκίνησε να θέτει τους κανόνες για το άθλημα που λάτρευε περισσότερο και που στη νέα πατρίδα του αγνοούσαν.
(http://oi68.tinypic.com/8wbi8o.jpg)
Στο λύκειο έστησε δύο ομάδες που έπαιζαν συνεχώς μεταξύ τους, μιας και δεν υπήρχαν αντίπαλοι. Σταδιακά ο Χάτον έπεισε και άλλα παιδαγωγικά ιδρύματα Βρετανών να φτιάξουν επίσης ομάδες. Το 1891 δημιούργησε μάλιστα το πρώτο ποδοσφαιρικό καταστατικό και το πρώτο πρωτάθλημα που παίχτηκε ποτέ στην Αργεντινή. Δεν ήταν κάτι φοβερό. Συμμετείχαν μόλις έξι σχολικές ομάδες (Buenos Aires Football Club, Buenos Aires al Rosario Railway, Old Caledonians, Belgrano Football Club, Saint Andrew’s School y Hurlingham Football Club). Ωστόσο, την επόμενη χρονιά υπήρξε διακοπή.
Θα έπρεπε να περάσουν ακόμα κάποια χρόνια και έπειτα από επίμονες προσπάθειες του Χάτον να μπει επισήμως ο αθλητισμός στα σχολεία. Ο αρμόδιος υπουργός το 1898 έβγαλε νόμο, με τον οποίο κάθε μεγάλη σχολή στη χώρα όφειλε να δημιουργήσει αθλητικό club, όπου θα μπορούσαν να παίζουν οι νυν και πρώην μαθητές, όπως και οι καθηγητές. Ο Χάτον έσπευσε πρώτος απ' όλους να στήσει την Atlético English High School, η οποία θα αποτελούσε τη βάση για την πρώτη μεγάλη ομάδα που μάλιστα θα είχε πλέον το όνομά της στα ισπανικά. Ηταν η Alumni (σ.σ.: μαθητές) που από το 1901 έως και το 1911 που έπαψε να υπάρχει, έχασε μόνο δύο φορές το πρωτάθλημα. Εχοντας περάσει ένας αιώνας και κάτι παραπάνω από τότε, μόνο οι Μπόκα Τζούνιορς, Ρίβερ Πλέιτ, Ιντεπεντιέντε, Σαν Λορέντσο, Ράσινγκ Κλουμπ και Βέλες Σάρσφιλντ την έχουν ξεπεράσει σε τίτλους.
Εχοντας προβλήματα υγείας, ο Χάτον δεν μπορούσε πλέον να ασχολείται και έτσι η Alumni δεν μπόρεσε να συνεχίσει την ένδοξη πορεία της. Αυτό όμως μικρή σημασία είχε. Ο Σκωτσέζος πιονέρος είχε υλοποιήσει αυτό για το οποίο τον προόριζε η μοίρα. Η ποδοσφαιρική αποστολή του να μεταφέρει το τόπι στον νέο κόσμο που είχε δημιουργηθεί στον αμερικανικό νότο, είχε ολοκληρωθεί. Το παιχνίδι είχε μπει στη ζωή των ντόπιων και είχε ενσωματωθεί για τα καλά στη νέα αυτή κοινωνία που είχε διαμορφωθεί, για να εξελιχτεί στο πιο παθιασμένο και αλήτικο ποδοσφαιρικό είδος που θα έβλεπε ποτέ ο πλανήτης της μπάλας...
www.gazzetta.gr/planetfootball/retro/article/1321425/o-pateras-toy-argentinikoy-podosfairoy
-
Ήταν 1 Απριλίου 1908 όταν ιδρύθηκε στο Μπουένος Άιρες η Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο. Έναν αιώνα αργότερα, τα 'Κοράκια' μπορεί να μη σαρώνουν τους τίτλους αλλά ο κόσμος τους παραδίδει συνεχώς μαθήματα οπαδισμού ακόμα και μετά από συντριβές σε τελικούς!
«Το αν κερδίζεις ή χάνεις είναι δευτερεύον»
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/06/sanlor-500x333.jpg)
Στις αρχές της δεκαετίας του 40′ ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες που έχει βγάλει η Αργεντινή και ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς του προηγούμενου αιώνα, εργαζόταν σε μια βιβλιοθήκη στο Μπουένος Άιρες. Παρ’ όλο που ο Μπόρχες άνηκε στην κατηγορία των λογοτεχνών που αδιαφορούσαν πλήρως (σε βαθμό σνομπισμού) για το ποδόσφαιρο, η μοίρα το έφερε έτσι που στην καθημερινή του εργασία περιτριγυριζόταν από συναδέλφους που μιλούσαν σχεδόν έξι ώρες τη μέρα για μπάλα. Η βιβλιοθήκη άλλωστε βρισκόταν δίπλα σε μια περιοχή στην οποία το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι που κάποιοι μαντράχαλοι κυνηγάνε μια μπάλα στα γρασίδια, στη γειτονιά Μποέδο. Μια γειτονιά στην οποία πολλές φορές η πρώτη και η τελευταία σκέψη των κατοίκων στη διάρκεια μιας μέρας είναι μια και συγκεκριμένη: η Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο.
Αρκετά χρόνια μετά από την περίοδο εκείνη, όταν είχε ήδη γίνει μια από τις πιο διάσημες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο Μπόρχες ανακάλεσε σε κάποιες συνεντεύξεις την περίοδο εκείνη και μίλησε για τη μοναδική φορά που η ζωή του συνδέθηκε με το ποδόσφαιρο:
«Κάποια φορά με ρώτησαν ποια ομάδα προτιμώ. Τότε τους είπα ότι δεν ήξερα απολύτως τίποτα για το ποδόσφαιρο και μου είπαν ότι αφού βρισκόμασταν στο «μπάριο» του Μποέδο και του Σαν Χουάν έπρεπε να λέω ότι ήμουν με τη Σαν Λορένσο. Απομνημόνευσα αυτή την απάντηση και πάντα έλεγα ότι ήμουν Σαν Λορένσο για να μην προσβάλω τους φίλους μου. Γρήγορα όμως διαπίστωσα ότι η Σαν Λορένσο δεν κέρδιζε σχεδόν ποτέ. Τους μίλησα τότε γι’ αυτό και μου απάντησαν ότι το αν κερδίζεις ή χάνεις είναι δευτερεύον γι’αυτούς.»
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/06/sanlor2-500x321.jpg)
Την Τετάρτη η Σαν Λορένσο αντιμετώπιζε τη Λανούς στον τελικό του πρωταθλήματος Αργεντινής. Το βίντεο που ακολουθεί είναι τραβηγμένο στο 88ο λεπτό του αγώνα. Η Σαν Λορένσο βρίσκεται πίσω στο σκορ με 3-0! Οι οπαδοί της, που έχουν γεμίσει ασφυκτικά το κομμάτι του Μονουμεντάλ που τους αναλογεί, τραγουδάνε και χοροπηδάνε σαν να μην έχουν μόλις διασυρθεί σε έναν μεγάλο τελικό, σαν να μη σκέφτονται τον πικρό γυρισμό στο σπίτι και την πίκρα της επόμενης μέρας στη δουλειά, σαν να μην έχουν συνειδητοποιήσει ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τερματίζουν 2οι, μια ανάσα από το πρωτάθλημα.
Κάπου στα μισά του βίντεο ο παλμός στην κερκίδα ενισχύεται αισθητά. Ξαφνικά σχεδόν όλη η κερκίδα χοροπηδάει, κασκόλ και φανέλες ανεμίζουν, κάποιος ανάβει ένα καπνογόνο. Είναι ακριβώς το σημείο στο οποίο μπαίνει το τελευταίο γκολ του αγώνα. Σκόρερ είναι ο Λαουτάρο Ακόστα. Της Λανούς! Το σκορ γίνεται 4-0.
Οι φίλοι του Μπόρχες, εβδομήντα χρόνια πριν, δεν του είπαν ψέμματα. «Το αν κερδίζεις ή χάνεις είναι δευτερεύον».
sombrero.gr
Ο θαυμαστός κόσμος του Μποέδο
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/07/Boedo1LLF-500x329.jpg)
Μέσα στις πολλές ιστορίες και ιδιομορφίες του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες ομάδες. Μία στην οποία έχω συμπάθεια είναι η Σαν Λορένσο. Ίσως είναι το γεγονός ότι ο κόσμος της είναι τρελός για την ομάδα, ίσως γιατί είναι προληπτικοί (και τι είναι το ποδόσφαιρο χωρίς προλήψεις του), ίσως γιατί η ιστορία με το γήπεδό της μου θυμίζει αρκετά την δική μου ομάδα (τουλάχιστον η Σαν Λορένσο έχει δικό της τώρα), ίσως γιατί όταν το γήπεδό της είναι γεμάτο νομίζεις ότι δεν υπάρχουν κερκίδες, αλλά άνθρωποι ο ένας πάνω στον άλλον.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/07/Pintadas_Boedo_San-Lorenzo-3-500x453.jpg)
Κι αν το Μποέδο είναι η Σαν Λορένσο, η αλήθεια είναι ότι η ιστορία της ομάδας όπως λέει και το όνομά της (Κλουμπ Ατλέτικο Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο) ξεκίνησε στο διπλανό barrio, αυτό του Αλμάγκρο. Μετά από 8 χρόνια ιστορίας όμως, η Σαν Λορένσο έκανε το γήπεδό της στο Μποέδο και από τότε είναι εκεί. Εκεί είναι και ο κόσμος της που βάφει τη γειτονιά στα μπλε-κόκκινα χρώματα της ομάδας.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/07/Pintadas_Boedo_San-Lorenzo-12-500x331.jpg)
Ένας κόσμος που είναι από τους πιο πιστούς στην Αργεντινή, παρά το γεγονός ότι η Σαν Λορένσο έχει περάσει δύσκολες στιγμές. Όπως και φέτος που γλίτωσε τα μπαράζ την τελευταία στιγμή. Το παρακάτω βίντεο δείχνει τον κόσμο στους δρόμους και μετά στο γήπεδο, στη διάρκεια του 2ου μπαράζ με την Ινστιτούτο και είναι συγκλονιστικό. Πολλές φορές ακούμε και διαβάζουμε υπερβολές, αλλά όταν έχεις έναν τέτοιο κόσμο δίπλα σου ακόμα και όταν τα πράγματα πηγαίνουν κατά διαόλου παίρνεις δύναμη. Αν κάποιος που δεν ήξερε έβλεπε τις αντιδράσεις των οπαδών, θα νόμιζε ότι είναι από καμία φιέστα για τίτλο. Κι όμως, είναι από έναν αγώνα που κρίνει την παραμονή.
sombrero.gr
-
Μια ομάδα διαφορετική
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/04/98C-e1478045946254-500x335.jpg)
Οι ποδοσφαιρικές ιστορίες της Λατινικής Αμερικής είναι συχνά ένα μείγμα πραγματικότητας, υπερβολής και φαντασίας. Σαν να βγαίνουν από τις σελίδες κάποιου βιβλίου του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, διηγήσεις που αν μιλούσαν για ομάδες της Ευρώπης δεν θα τις πιστεύαμε ποτέ. Στην περίπτωση της Αμερικής όμως ποτέ δεν μπορείς με σιγουριά να πεις ότι κάτι δεν έγινε. Ένας σύλλογος γεμάτος περίεργες ιστορίες, συμπτώσεις και… Θείες παρεμβάσεις, μια από τις πιο ιδιαίτερες ομάδες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου είναι η Κλουμπ Ατλέτικο Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο. Ακόμα και η δημιουργία της είναι αρκετά διαφορετική από τα συνηθισμένα.
Ο καθολικός ιερέας Λορέντσο Μάσα, γιος Ιταλών μεταναστών από το Τορίνο, είχε τοποθετηθεί ως υπεύθυνος στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου στη γειτονιά του Αλμάγκρο του Μπουένος Άιρες το 1908. Το Αλμάγκρο τότε ήταν ένα σχετικά γραφικό προάστιο του Μπουένος Άιρες με λοφάκια και πετρόχτιστους δρόμους. Ο ιερέας έβλεπε τα παιδιά της γειτονιάς που αυτοαποκαλούνταν «Οι Δυνατοί του Αλμάγκρο» να παίζουν μπάλα στους δρόμους ανάμεσα στα άλογα και το τραμ, κάτω από μία λάμπα αερίου, πολλές φορές με κίνδυνο να χτυπήσουν. Το ποδόσφαιρο είχε έρθει από τους Άγγλους στη χώρα και ενώ αρχικά ήταν προνόμιο των πλουσίων, γρήγορα εξαπλώθηκε και στους φτωχότερους. Οι «Δυνατοί» ήταν φτωχόπαιδα, γιοι εργατών, καλαθοποιών, βυρσοδεψών, πολλοί εξ αυτών δούλευαν ήδη μεταφέροντας κάρβουνο. Ήταν ένα επικίνδυνο συμβάν στο δρόμο που οδήγησε τελικά στη δημιουργία της ομάδας. Ο αστικός μύθος λέει ότι μια μέρα που έπαιζαν τα παιδιά, ο πιτσιρικάς Χουάν Αμποντάνσα, που οι ιστορίες της εποχής τον παρουσιάζουν ως έναν πολύ γρήγορο παίκτη, δεν πήρε χαμπάρι το τραμ 27 που ερχόταν και σώθηκε τελευταία στιγμή χάρη στα αντανακλαστικά του οδηγού του. Ο πατέρας Μάσα έτυχε να είναι μάρτυρας του γεγονότος.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/04/sanlorenzo4.jpg)
Ο πάτερ Λορέντσο Μάσα και τα πρώτα «κοράκια» του
Το επικίνδυνο αυτό θέαμα τον έκανε να τα πλησιάσει και να έρθει σε συμφωνία μαζί τους. Θα τα άφηνε να παίζουν στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Αντωνίου και αυτά για αντάλλαγμα θα παρακολουθούσαν τις κυριακάτικες λειτουργίες και το κατηχητικό. Το deal έκλεισε, τα παιδιά έπαιζαν με ασφάλεια πλέον. Κάπως έτσι την 1η Απριλίου του 1908 ζητήθηκε από τον ιερέα ένας χώρος ώστε να γίνει η πρώτη συνέλευση και να ιδρυθεί ο σύλλογος. Όπως σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπήρχαν διαφωνίες και τελικά συμφωνήθηκε ο σύλλογος να ονομαστεί με το όνομα του ιερέα (αν και ο πατέρας επέμεινε να γίνει προς τιμή του ομώνυμου ιερομάρτυρα Αγίου) παίρνοντας όμως και το όνομα της περιοχής.
Από τότε, έχει μια μεγάλη ιστορία γεμάτη λύπες, χαρές και περίεργα γεγονότα. Λύπες όπως το γεγονός ότι εξαναγκάστηκε να πουλήσει το γήπεδό της (που βρίσκεται στη διπλανή και πολύ ιδιαίτερη γειτονιά του Μποέδο) από τη χούντα της χώρας (με σκανδαλώδη τρόπο, για να γίνει σούπερ μάρκετ) και χαρές όπως το πρωτάθλημα του 2013, το οποίο κατέκτησε λίγους μήνες ύστερα από την ενθρόνιση του Πάπα Φραγκίσκου, που είναι το μέλος Νο 8235 του συλλόγου και φανατικός φίλος και όλοι θεωρούν ότι έβαλε το χεράκι του ώστε το αφεντικό εκεί πάνω να βοηθήσει την ομάδα.
Μουσικό διάλειμμα, η Σαν Λορένσο έχει πολύ καλό τμήμα μπάσκετ και η ατμόσφαιρα είναι ίδια και εκεί
Ως μια από τις πέντε μεγάλες ομάδες της Αργεντινής (μαζί με Μπόκα, Ρίβερ, Ιντεπεντιέντε και Ράσινγκ), η Σαν Λορένσο είχε κατά καιρούς σπουδαίες χρονιές. Αποκορύφωμα ήταν το 1972 όταν μέσα σε ένα ρεσιτάλ γραφικότητας, έγινε η πρώτη ομάδα στην Αργεντινή που κατακτούσε δύο πρωταθλήματα μέσα στο ίδιο ημερολογιακό έτος, σε διάστημα περίπου δύο μηνών. Πολύ πριν τις Απερτούρες και τις Κλαουζούρες, στη χώρα υπήρξε το σύστημα των δύο πρωταθλημάτων με ονόματα Μετροπολιτάνο και Νασιονάλ. Το πρώτο ήταν ένα «κανονικό» πρωτάθλημα για τα δικά μας δεδομένα, με 18 ομάδες που ξεκίνησαν να παίζουν στις 25 Φεβρουαρίου και μετά από 34 αγωνιστικές σταμάτησαν την 1η Οκτωβρίου, με την Σαν Λορένσο να το έχει κατακτήσει μαθηματικά πέντε αγωνιστικές πριν το τέλος. Με μόλις δώδεκα ημέρες ξεκούραση, ξεκίνησε στις 13 Οκτωβρίου και το πρωτάθλημα Νασιονάλ στο οποίο πήραν μέρος ακόμα οκτώ σύλλογοι και οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ των δεκατριών. Η Σαν Λορένσο έφτασε στον τελικό και κατέκτησε το Νασιονάλ στις 17 Δεκεμβρίου. Δυστυχώς από τις 17 μέχρι τις 31 του μήνα δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για ένα τρίτο πρωτάθλημα που λογικά θα έσπαγε κάποιο παγκόσμιο ρεκόρ.
Ο συγκλονιστικός δεύτερος τελικός του Κόπα Μερκοσούρ, γνήσια λατινοαμαερικάνικη παράνοια
Το πρόβλημα όμως για τα «κοράκια» (ένα ακόμα παράξενο για τον σύλλογο ότι έχει ένα σωρό παρατσούκλια, Άγιοι, Κυκλώνας, Κυανέρυθροι, Δολοφόνοι και φυσικά Κοράκια) ήταν ότι σε αντίθεση με τους άλλους τέσσερις μεγάλους της χώρας δεν κατακτούσαν κάποιον διεθνή τίτλο. Κάτι που οι αντίπαλοί τους το χτυπούσαν για δεκαετίες. Επειδή όμως η Σαν Λορένσο τα κάνει όλα εντυπωσιακά και με τον δικό της τρόπο, η μοίρα την έφερε τελικά να κατακτά ως πρώτη διεθνή της κούπα το τελευταίο Κόπα Μερκοσούρ που έγινε ποτέ, αυτό του 2001. Το οποίο όμως το σήκωσε το 2002. Είπαμε, Σαν Λορένσο σημαίνει παράνοια. Η ομάδα που τότε προπονούσε ο Μανουέλ Πελεγκρίνι (και κατέκτησε το πρωτάθλημα Αργεντινής με ρεκόρ πόντων) πήρε το 0-0 στον πρώτο τελικό του Μαρακανά από τη Φλαμένγκο, αλλά ο δεύτερος τελικός που ήταν να γίνει στις 19 Δεκεμβρίου αναβλήθηκε, καθώς η Αργεντινή βρισκόταν εν μέσω μεγάλης πολιτικής κρίσης με έντονες αναταραχές. Τελικά, μπήκε το 2002 και στα τέλη Ιανουαρίου, στο κατάμεστο Νουέβο Γκασόμετρο χρειάστηκε να βρει τον ήρωα στο πρόσωπο του γνωστού μας Σεμπαστιάν Σάχα στη διαδικασία των πέναλτι. Οι Αργεντινοί έχασαν τα πρώτα δύο που τα έπιασε ο Ζούλιο Σέζαρ (αργότερα της Ίντερ), αλλά τελικά κατάφεραν με το πέμπτο εύστοχο πέναλτι του Σάχα να ισοφαρίσουν σε 3-3, ο ίδιος να πιάσει το έκτο και τελικά η Σαν Λορένσο να κατακτήσει τον πρώτο διεθνή της τίτλο αφού όμως πρώτα η διαδικασία διακόπηκε πριν το τελευταίο χτύπημα, εξαιτίας εισόδου των οπαδών.
Κι επειδή όπως είπαμε, η ομάδα αυτή κουβαλάει περίεργα ρεκόρ, μέσα στο 2002 κατέκτησε (με αντίπαλο την Ατλέτικο Νασιονάλ) και το πρώτο Κόπα Σουνταμερικάνα που έγινε ποτέ, τον θεσμό που ουσιαστικά αντικατέστησε το Μερκοσούρ. Μετά λοιπόν τα δύο πρωταθλήματα του 1972, το 2002 σήκωσε δυο φορές τον ίδιο ουσιαστικά διεθνή τίτλο (ενώ μέχρι τότε δεν είχε κατακτήσει κανέναν). Φέτος βρίσκεται στα ημιτελικά του Σουνταμερικάνα ξανά και ο στόχος είναι η δεύτερη κατάκτηση.
Κανείς δεν φανταζόταν όταν στις αρχές του περασμένου αιώνα κάποιοι έβλεπαν τον πατέρα Λορέντσο με τα μαύρα ράσα του να συνοδεύει τα πιτσιρίκια και έβγαλαν το παρατσούκλι «κοράκια» από τα κατάμαυρα ρούχα του, ότι αυτά τα κοράκια θα έφταναν τόσο ψηλά. Ότι ο γιος ενός μπασκετμπολίστα του συλλόγου (γιατί δεν έχει μόνο ποδόσφαιρο όπως είπαμε) θα γινόταν ο πρώτος Λατινοαμερικάνος Πάπας, ότι ένας διάσημος ηθοποιός θα γινόταν ρεζίλι και θα τον μάζευε η αστυνομία γιατί πανηγύριζε έξαλλα στο αεροδρόμιο ένα γκολ παραμονής στο 87′ και ότι ο κόσμος της θα γινόταν ένα από τα πιο αγαπημένα θεάματα μέσω του Ίντερνετ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου με το τραγούδι, είτε σε νίκες, είτε σε ήττες.
sombrero.gr
Επιστροφή στην Άγια Γη
Η ιστορία της Σαν Λορένσο είναι γεμάτη επιτυχίες, αλλά και αποτυχίες όπως κάθε ιστορική ομάδα. Αυτό όμως που την κάνει να ξεχωρίζει από πολλές ομάδες είναι το παρασκήνιο με το παλιό της στάδιο, το μυθικό Γκασόμετρο. Το «παλιό» Γκασόμετρο ήταν ένα από τα ιστορικότερα γήπεδα της Αργεντινής μαζί με το Μονουμεντάλ, το Μπομπονέρα και το Ελ Σιλίντρο και η Σαν Λορένσο αγωνίστηκε εκεί από το 1916 ως το 1979. Το 1979 ο δήμαρχος του Μπουένος Άιρες και παλιός Ταξίαρχος της αεροπορίας Οσβάλντο Κακιατόρε αποφάσισε να ξεκινήσει την ανάπλαση ορισμένων αστικών περιοχών. Ο Κακιατόρε ήταν δήμαρχος στα χρόνια της Χούντας της Αργεντινής και ήταν από τους υπεύθυνους για την διοργάνωση του Μουντιάλ που έγινε στη χώρα ένα χρόνο πιο πριν, καθώς είχε ασχοληθεί με τα απαραίτητα έργα που απαιτούνταν στα γήπεδα της πόλης.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/04/le-viejo-gasometro-500x322.jpg)
Το πλάνο ήταν να ανοίξουν νέοι δρόμοι και να κατασκευαστούν νέες κατοικίες στην περιοχή του Μποέδο και ο νόμος που πέρασε τότε είχε ως στόχο κάποιες περιοχές να αποκτηθούν από το κράτος. Στο νόμο αυτό υπήρχε ρητή αναφορά ότι απαγορευόταν η κατασκευή σούπερ-μάρκετ στα οικόπεδα αυτά. Το γήπεδο έκλεισε οριστικά το 1979 μετά από έναν αγώνα με την Μπόκα και αγοράστηκε κάτω από πιέσεις σε σκανδαλώδη χαμηλή τιμή (στο ύψος των $900.000) από μία εταιρεία φάντασμα που είχε συσταθεί λίγες μέρες πιο πριν. Η εταιρεία αυτή δεν προχώρησε σε κανένα έργο και φυσικά δεν έφτιαξε καμία κατοικία. Μέχρι που το 1983 πέρασε ένας νέος νόμος που ακύρωνε την απαγόρευση για κατασκευή σούπερ-μάρκετ. Ως δια μαγείας ο χώρος του Γκασομέτρο πουλήθηκε στη γνωστή αλυσίδα Καρφούρ για περίπου 8 εκατομμύρια δολάρια. Από τότε υπάρχει ένα μεγάλο πολυκατάστημα στον χώρο εκείνο.
Η Σαν Λορένσο έζησε ως πρόσφυγας για πολλά χρόνια (η απώλεια της έδρας συνέπεσε και με κακή αγωνιστική πορεία) παίζοντας σε διάφορες έδρες μέχρι που 14 χρόνια μετά ξαναβρήκε το σπίτι της στο Εστάδιο Πέδρο Μπιντεγκάιν. Το «νέο» Γκασόμετρο, όπως το αποκαλούν πολλοί, είναι μικρότερο από το παλιό γήπεδο (45.000 αντί για τους 70.000 του παλιού γηπέδου) και ένα άκρως εντυπωσιακό στάδιο που όταν είναι γεμάτο έχεις την αίσθηση ότι θα ξεχειλίσει. Παρά όμως το γεγονός ότι η Σαν Λορένσο έχει γήπεδο και έχει και άλλα πιο σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσει, οι οπαδοί της ομάδας δεν έχουν ξεχάσει το παλιό τους γήπεδο. Έτσι, έχουν οργανωθεί σε διάφορες ομάδες και πιέζουν ώστε να δικαιωθεί η ομάδα τους από τις αρχές. Το 2007 κατάφεραν τον νόμο της «Ιστορικής Αποκατάστασης» με τον οποίο ένα γειτονικό οικόπεδο επιστράφηκε στην ομάδα, αλλά ο μεγάλος στόχος είναι να επιστραφεί ο χώρος του παλιού γηπέδου.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2012/04/plazamayro-500x373.jpg)
Για τον λόγο αυτό έχουν γίνει αρκετές πορείες και εκδηλώσεις με στόχο η απόφαση που θα παρθεί το καλοκαίρι από τους αρμόδιους να είναι υπέρ του πλάνου που έχουν παρουσιάσει. Το αρκετά πετυχημένο βίντεο που βλέπετε στην αρχή, είναι από το κάλεσμα στους οπαδούς της ομάδας να είναι όλοι εκεί στην μεγάλη συγκέντρωση της Πλάσα ντελ Μάγιο που έγινε πριν έναν μήνα. O στόχος των 100.000 ατόμων κατά τους ίδιους επιτεύχθηκε τελικά και η προσπάθεια για επιστροφή στην Τιέρρα Σάντα συνεχίζεται:
sombrero.gr
-
Αρκετά χρόνια πριν τον Μαραντόνα, ένας άλλος κοντός, ταλαντούχος, τσαμπουκαλής Αργεντινός με το '10' κυριαρχούσε στο Καμπιονάτο. Ο Όμαρ Σίβορι κέρδισε στην Ιταλία τίτλους και τη Χρυσή Μπάλα, έφαγε και έριξε μπόλικο ξύλο και κατάφερε να αγαπηθεί πολύ και στη Γιούβε και στη Νάπολι!
Όμαρ Σίβορι: ο πρώτος Αργεντίνος που λατρεύτηκε στην Ιταλία
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/04/sivori-danza-493x700.jpg)
Όταν ο Χατέμ Μπεν Αρφά ανέφερε, ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές που θαυμάζει – Κρόιφ, Μαραντόνα, Ροναλντίνιο, Ρονάλντο – τον Όμαρ Ενρίκε Σίβορι, πολλοί το απέδωσαν στην εμμονική τάση των χίπστερ συνανθρώπων μας να διαφοροποιούνται από ό,τι θεωρείται συνηθισμένο, μέινστριμ. Υποψιάζομαι όμως ότι όταν ο μελετηρός Χατέμ διάβασε την ιστορία του εκνευριστικά ταλαντούχου αριστεροπόδαρου Αργεντινο-ιταλού συναδέλφου του, σίγουρα θα σκέφτηκε έναν άλλον παίκτη με παρόμοια χαρακτηριστικά: τον εαυτό του. Και μοιραζόμαστε την πίκρα που θα ένιωσε αναλογιζόμενος ότι υπήρξε κάποτε μια εποχή που το ποδόσφαιρο συγχωρούσε τα ελαττώματα – προβλήματα συμπεριφοράς, τεμπελιά, θράσος…– των εκνευριστικά ταλαντούχων αριστεροπόδαρων.
Αυτές οι εποχές όμως ανήκουν στο παρελθόν, το πολύ μακρινό. Ο Σίβορι φτάνει στην Ιταλία και στη Γιουβέντους το 1957, όταν είναι 22 χρονών. «Είναι κάτι περισσότερο από πρωταθλητής. Για όποιον αγαπάει το ποδόσφαιρο, ο Σίβορι είναι μια ένοχη απόλαυση»: μιλάει ένας άνθρωπος με αναμφισβήτητο γούστο, ο Τζιάνι Ανιέλι, που έδωσε το μυθικό ποσό των 180 εκ. λιρετών στη Ρίβερ Πλέιτ για να τον αποκτήσει – στην εποχή της ήταν η πιο ακριβή μεταγραφή στον κόσμο – και δεν θα το μετανιώσει. Παρά τα όσα δυσάρεστα ακολούθησαν, ο Σίβορι παρέμεινε, μαζί με τον Πλατινί, ο πιο αγαπημένος του ποδοσφαιριστής.
Όταν ο Αργεντινός έφτασε στο Τορίνο, η Γιουβέντους δεν ήταν αυτή που σήμερα γνωρίζουμε, η ομάδα που δεσπόζει στο ιταλικό και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο – τις δύο προηγούμενες σεζόν είχε τερματίσει ένατη στο πρωτάθλημα. Πριν την τραγωδία της Σουπέργκα το 1949, δεν ήταν καν η καλύτερη ομάδα της πόλης της.
Ούτε κι ο Σίβορι έχει φτάσει ακόμη στην ακμή της καριέρας του, όχι επειδή είχε πετύχει λίγα μέχρι τότε αλλά επειδή επέπρωτο να κάνει ακόμη περισσότερα. Έχει ήδη έχει κερδίσει τρία πρωταθλήματα στη σειρά με τη Ρίβερ Πλέιτ ενώ λίγους μήνες πριν, τον Απρίλιο του 57, μαζί με τον Αντόνιο Βαλεντίν Ανχελίγιο και τον Ουμπέρτο Μάστσιο ήταν ένας από τους τρεις Αγγέλους με βρώμικο πρόσωπο που μεγαλούργησαν στα γήπεδα του Περού με τη φανέλα της Αργεντινής, κερδίζοντας το Κόπα Αμέρικα και διαλύοντας, μεταξύ άλλων, τη Βραζιλία 3-0. Και ο Σίβορι, που ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης, κι οι άλλοι δυο θα γίνουν ανάρπαστοι από τις ιταλικές ομάδες: ο Ανχελίγιο θα βρεθεί στην Ίντερ και ο Μάτσιο στη Αταλάντα. Και οι τρεις θα το πληρώσουν, καθώς εκείνα τα χρόνια στην Αργεντινή δεν έβλεπαν με καλό μάτι αυτούς τους ξενιτεμούς στη Γηραιά Ήπειρο. Δεν θα κληθούν στην Εθνική για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, όπου η Αλμπισελέστε θα αποκλειστεί από τον πρώτο γύρο μετά από ένα ταπεινωτικό 6-1 από την Τσεχοσλοβακία. Και οι τρεις θα παίξουν αργότερα για την Εθνική Ιταλίας ως oriundi, δηλαδή ως έχοντες ιταλικές ρίζες – ρίζες υπαρκτές, χάρη στις οποίες ο Όμαρ συγγενεύει με έναν άλλο δημοφιλέστατο στην Ιταλία Αργεντίνο, τον Πάπα Φραγκίσκο του οποίου η μαμά ήταν από τη Λιγκουρία, όπως όλοι οι Σίβορι.
Μόνο που όταν ο σταρ της Ρίβερ φτάνει στην Ιταλία, ταλαιπωρημένος από το ταξίδι κι από μια εγχείριση στις αμυγδαλές, δεν πολυμοιάζει με ποδοσφαιριστή. Είναι κοντόχοντρος, με δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι – ένα από τα παρατσούκλια του του είναι El Cabezón, ο Κεφάλας αλλά κι ο ξεροκέφαλος– με κάπως εναλλακτική οδοντοστοιχία, και βαρύθυμος. Στην παρουσίασή, απαντάει στα πειράγματα του ελαφρώς ανήσυχου Ανιέλι – «καλός είσαι αλλά σα να μου φαίνεται ότι δεν χρησιμοποιείς πολύ το δεξί σου πόδι» – με μια επίδειξη ζογκλαρίσματος με το αριστερό γύρω γύρω από το γήπεδο και μια απάντηση : «Και με το δεξί, τι με συμβουλεύετε να κάνω;».
Οι πρώτες εντυπώσεις που αφήνει στα φιλικά ματς δεν είναι οι καλύτερες: ατομιστής, αργός, βαρύς, με κακή φυσική κατάσταση. Μια ζωντανή αντίθεση στις επιταγές του σύγχρονου ποδοσφαίρου που τις προσωποποιούν με τον καλύτερο τρόπο δυο συμπαίκτες του: ο επίσης νεοφερμένος Τζον Τσαρλς, ο πανύψηλος, αριστοκρατικός κι ομαδικός Ουαλλός της Λιντς κι ο Τζιανπιέρι Μπονιπέρτι, το απόλυτο τορινέζικο ίνδαλμα, και μελλοντικός πρόεδρος της ομάδας για μια εικοσαετία.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/04/trio-magico-500x640.jpg)
Il Trio Magico
Όμως, κι εδώ ο Χατέμ Μπεν Αρφά έχει κάθε λόγο να αισθάνεται αδικημένος από τη ζωή, η διοίκηση αποφασίζει να ακούσει τις υποδείξεις του μάνατζερ του παίκτη: είναι απαραίτητη μια κάποια ελαστικότητα στην πειθαρχία διότι ο Όμαρ είναι ασυνήθιστος στις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στο Τορίνο, κυρίως στις πρωινές προπονήσεις, ειδικά χωρίς μπάλα· στην Αργεντινή ξυπνούσε το μεσημεράκι. Χρειάστηκε η κατανόηση του προπονητή Λιούμπισα Μπρόσιτς και μια μικρή βοήθεια από τον Μπονιπέρτι που δέχτηκε να υποχωρήσει λίγο προς το κέντρο ώστε να γλιτώσει το ξύλο που έτρωγε από τους αμυντικούς και να βολέψει τους νέους, ξένους συμπαίκτες του. Οι τρεις τους θα γίνουν η Μαγική Τριπλέτα της ομάδας που θα γίνει Μεγάλη Κυρία, αρχίζοντας με το ιστορικό πρωτάθλημα του 1957-8. Ιστορικό διότι είναι το δέκατο κι έτσι η Γιουβέντους γίνεται η πρώτη ομάδα που στολίζει την φανέλα της με το περίφημο αστέρι. Θα ακολουθήσουν το Κύπελλο Ιταλίας το 1958-9, το νταμπλ το 1959-60 και ξανά το πρωτάθλημα το 1960-1.
Και οι τρεις της Τριπλέτας είχαν φοβερό ταλέντο και η συγκυρία να ανταμώσουν για τέσσερα χρόνια ήταν ευτυχής για τη Γιουβέντους. Όμως, ο απόλυτος σταρ ήταν ο Όμαρ. Αυτός άλλωστε θα γίνει το 1961 ο πρώτος Γουβεντίνος κι ο πρώτος παίκτης της Σέριε Α που θα κερδίσει Χρυσή Μπάλα – θα ακολουθήσουν πολλοί.
Ο Σίβορι υπήρξε το αρχέτυπο του Αργεντίνου ποδοσφαιριστή έτσι όπως τον φανταζόμαστε οι περισσότεροι: κυνικός, ακούρευτος, τεχνικός, αδίστακτος, απείθαρχος, αλαζόνας, τσατίλας, προκλητικός και με μια ερωτική σχέση με την μπάλα η οποία του έκανε όλα τα χατίρια όταν τη χάιδευε με το μαγικό του αριστερό πόδι – ένα άλλο του παρατσούκλι ήταν El Gran Zurdo, ο Μεγάλος Αριστεροπόδαρος. Ακριβώς όπως για τον Μαραντόνα ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, ο κόσμος συνέρρεε στο γήπεδο από νωρίς για τον προλάβει στο ζέσταμα, να τον δει να ζογκλάρει με την μπάλα, πράγμα ασυνήθιστο για την εποχή εκείνη, με κάθε δυνατό τρόπο, όρθιος ή ξαπλωμένος. Ο ίδιος εμπλουτίζει το σόου καλώντας μερικές φορές πιτσιρίκια από την εξέδρα με τα οποία παρουσιάζει το μπούμερανγκ: τους στέλνει με μια ελαφριά πάσα την μπάλα, αλλά βάζοντας τέτοιο φάλτσο που η μπάλα να γυρνάει ξανά σ΄αυτόν. Μια φορά με τη Μίλαν και κάτω από καταρρακτώδη βροχή, θρυλείται ότι κατάφερε να κατεβάσει την μπάλα και να σκοράρει σε ένα γήπεδο-λίμνη παίζοντας κουτσό, με την μπάλα κολλημένη στο κουτεπιέ του άλλου του ποδιού.
Στο πρώτο του ματς σκοράρει, κι έτσι θα συνεχίσει. Σε οχτώ σεζόν με τη Γιουβέντους, θα βάλει συνολικά 174 γκολ σε 259 ματς. Μπορούμε να αναφέρουμε και ένα ρεκόρ του αν και το πέτυχε σε ένα σκανδαλώδες ματς. Τον Ιούνιο του 1961, την χρονιά που κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, έβαλε έξι γκολ στην Ίντερ· οι Μιλανέζοι είχαν κατεβάσει την ομάδα των νέων για να διαμαρτυρηθούν για την απόφαση ακύρωσης της τιμωρίας της Γιουβέντους και για την επανάληψη του αγώνα που έκρινε τον τίτλο.
Ο Κεφάλας, όμως, δεν ήταν ακριβώς ο άνθρωπος που θα κέρδιζε ποτέ βραβείο fair play. Σε ένα ματς με την Πάντοβα, κι ενώ το σκορ είναι 3-0, σφυρίζεται ένα αμφισβητήσιμο πέναλτι. Διαμαρτυρίες, κακό, ο αγώνας έχει κριθεί, πλησιάζει λοιπόν τον τερματοφύλακα Πιν και του ψιθυρίζει «μην ανησυχείς, δίκιο έχετε κι εγώ θα το χτυπήσω προς τα αριστερά για να το πιάσεις». Σουτάρει εντελώς προς τα δεξιά και το βάζει. Ο Πιν τον κυνηγάει σε όλο το γήπεδο. «Εννοούσα αριστερά για μένα».
Ακόμη και σήμερα, όταν κανείς παρακολουθεί τα στιγμιότυπα των αγώνων, η αίσθηση που αποκομίζει είναι ότι ο άνθρωπος αυτός, που, με την απίστευτη τεχνική και φαντασία που διέθετε, μπορούσε να δημιουργήσει φάσεις από το τίποτε και είχε καταπληκτικά τελειώματα μέσα στην περιοχή, απολάμβανε ίσως λίγο περισσότερο όσα προηγούνταν του γκολ: «Είναι δύσκολο να κρατήσεις το ενδιαφέρον 60-70.000 θεατών. Πρέπει να τους προσφέρεις συνεχώς θέαμα, διασκέδαση»: αυτή ήταν η θεωρία του. Γι΄αυτό οι χορευτικές ντρίμπλες – ένα από τα τραγούδια που γράφτηκαν γι΄αυτόν λέγεται «Σίβορι τσα-τσα» –, συχνά με μια μικρή οπισθοχώρηση ώστε να ξαναβρεί τον παίκτη που μόλις ξεπέρασε και να τον ταπεινώσει πάλι, οι προσποιήσεις, οι διαγώνιες επελάσεις, οι αστραπιαίες αλλαγές κατεύθυνσης, και, η μεγάλη του σπεσιαλιτέ: οι ποδιές. Ο Σίβορι ανέδειξε σε τέχνη το να περνάει την μπάλα ανάμεσα στα πόδια των αντιπάλων, και, γενικότερα, να τους ξεφτιλίζει. Κάποτε είχε βάλει στοίχημα τον συμπαίκτη του Μπρούνο Γκαρτζένα πως σε κάθε ματς θα έκανε ποδιά στον πρώτο αντίπαλο που θα τον πλησίαζε μετά τη σέντρα. Ο Γκαρτζένα εγκατέλειψε μετά το τρίτο δείπνο που αναγκάστηκε να πληρώσει.
Ακόμη και η επιμονή του να παίζει με κατεβασμένες κάλτσες είχε ακριβώς την ίδια λογική, να δείξει σε κάθε αμυντικό που φιλοδοξούσε να τον σταματήσει ή, έστω, να του πατήσει καμιά σκαριά, ότι δεν τον φοβάται. Η αλήθεια είναι ότι τους φοβόταν λίγο – όταν εκνευρισμένοι άρχιζαν να τον κυνηγούν κρυβόταν πίσω από τον αγαθό γίγαντα Τζον Τσαρλς –, κι είχε ένα δίκιο. Εκείνα τα μακρινά χρόνια, οι αμυντικοί είχαν αιμοσταγή παρατσούκλια και ψιθύριζαν στο αυτί του σταρ της αντίπαλης ομάδας τρυφερά λόγια. «Κανόνισε να περάσεις τη γραμμή της περιοχής και θα σου σπάσω τα πόδια»: αυτό είπε μια μέρα του Φλεβάρη του 1961 στον Σίβορι ο Έλιο «ll Mastino [=το Πίτμπουλ]» Γκράνι της Κατάνια. «Σύμφωνοι, αλλά μην αργήσεις πολύ διότι δεν θα προλάβεις, θα χτυπήσω πρώτος». Σε λίγα λεπτά ο Πίτμπουλ φεύγει με φορείο και με κατεστραμμένο γόνατο.
Διότι ο Σίβορι, ακόμη και όταν πολιτογραφήθηκε Ιταλός, παρέμεινε ένα πιτσιρίκι που έμαθε μπάλα στις αλάνες του Σαν Νικολάς, διακόσια χιλιόμετρα μακριά από το Μπουένος Άιρες: έφτυνε, έσπρωχνε, τραβούσε μαλλιά, καμωνόταν πως πήγαινε να παρηγορήσει έναν πεσμένο αντίπαλο ενώ στην πραγματικότητα τον κλωτσούσε, έβριζε, τα έβαζε με τους διαιτητές. Κατάφερε να αποβληθεί δέκα φορές και να τιμωρηθεί συνολικά με 33 αγωνιστικές. Σε έναν ματς με την Ίντερ, ανάγκασε ακόμη και τον Τσαρλς, ο οποίος ήταν γνωστός για το φιλειρηνικό του πνεύμα και την ψυχραιμία με την οποία αντιμετώπιζε τα πάντα, να τον χαστουκίσει για να τον ηρεμήσει.
Το χαστούκι στο 2.10΄
Η Μαγική Τριπλέτα θα χωρίσει. Ο Μπονιπέρτι θα κρεμάσει νεότατος τα παπούτσια του το 1961, ο Τσαρλς θα γυρίσει στη Λιντς το 1962. Ο Σίβορι, κάτοχος πλέον του τίτλου του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή θα συνεχίσει να μαγεύει τα πλήθη, σκοράροντας, για παράδειγμα, απέναντι στη Ρεάλ του Ντι Στέφανο και χαρίζοντας στη Γιούβε την πρώτη της νίκη μέσα στο Μπερναμπέου.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/04/ballon-dor-500x361.jpg)
Κι ο Μαραντόνα, πόσες Χρυσές Μπάλες έχει, είπαμε;
Αυτή η ιστορία αγάπης, όμως, δεν θα αποδώσει άλλους καρπούς και θα έχει πικρό τέλος. Το 1964, ο Παραγουανός προπονητής Εριμπέρτο Ερέρα έρχεται με όρεξη στο Τορίνο. Ο Ρομπέρτο Βιέρι, πατέρας του Κρίστιαν θυμάται: «Οι προπονήσεις του ήταν τόσο κουραστικές που ξεθεωνόμουν και μόνο που τις παρακολουθούσα». Αυστηρός, άτεγκτος, οπαδός της ομαδικής προσπάθειας, της συνεχούς κίνησης και της σκληρής προπόνησης, δεν εντυπωσιάζεται από τις χορευτικές ικανότητες του Σίβορι: «Είναι γελωτοποιός κι ατομιστής, φέρεται λες και το ποδόσφαιρο είναι ατομικό σπορ! Ή θα αλλάξει ή ένας από τους δυο μας θα φύγει».
Το καλοκαίρι του 1965, ο Όμαρ φεύγει από το Τορίνο. Το γεγονός είναι τόσο συγκλονιστικό που αποτελεί το σημείο εκκίνησης ενός κοινωνικού δράματος του Έντζο Μπατάλια. Από την ταινία, στην οποία παίζει ρόλο-κλειδί και ο ίδιος, που φιγουράρει και με γαλάζια φανέλα στην αφίσα, μας έχει μείνει ένα υπέροχο τραγούδι του Ένιο Μορικόνε:
Ο Σίβορι, λοιπόν, πηγαίνει στη νεοφώτιστη Νάπολι όπου θα βρει έναν άλλο αποδιωγμένο σταρ, τον Ζοσέ Αλταφίνι. Υποτίθεται ότι δίνουν αμοιβαία υπόσχεση να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον ώστε να εκδικηθούν τις ομάδες που τους ανάγκασαν να φύγουν: τη Μίλαν και τη Γιούβε – ή μάλλον τον Ερέρα. Και είναι πιστοί στον όρκο τους: τη σεζόν 1965-6, οι δυο ισχυροί του Βορρά φεύγουν με ήττες 1-0 από το Σαν Πάολο. Σκόρερ με τη Μίλαν ο Σίβορι, με τη Γιούβε ο Αλταφίνι.
Μετά από μια τρίτη θέση στο πρωτάθλημα κι ένα Κύπελλο Άλπεων, ένας Μεγάλος Αριστεροπόδαρος γίνεται ο βασιλιάς της Νάπολης είκοσι χρόνια πριν τον Μαραντόνα. Ένα ξύλινο ομοίωμά του περιφέρεται στους δρόμους όπως το άγαλμα του Σαν Τζενάρο, του προστάτη της πόλης, ενώ ο θρύλος λέει ότι χήρες έκλαιγαν πάνω από τους τάφους των αντρών τους λέγοντας: «Πέθανες και δεν μπορείς να δεις τον Σίβορι και τον Αλαταφίνι να φοράνε τα γαλάζια!».
Και βέβαια δεν ξεχνά: κάθε αναμέτρηση με τη Γιούβε του Ερέρα είναι ευκαιρία για εκδίκηση. Πηγαίνει κοντά στον πάγκο, τον βρίζει, τον κοροϊδεύει, του κάνει χειρονομίες. Όχι ότι ο Παραγουανός πάει πίσω: κάθε φορά, οι εντολές που δίνονται στον αμυντικό που τον φυλάει είναι να του σπάσει τα νεύρα ώστε να αποβληθεί.
Η έκρηξη έρχεται τον Δεκέμβριο του 1968. Νάπολι-Γιουβέντους 2-1, με μια ασίστ του Αργεντίνου. Ο Ερμίνιο Φαβάλι πέφτει σφαδάζοντας κάπως υπερβολικά στο έδαφος μετά από επαφή με τον Σίβορι. Επεμβαίνει ο διαιτητής, σπρωξίματα, τσαμπουκάδες. Εφορμά ο εκδικητής Ντίνο Παντζανάτο και πατάει στο πρόσωπο τον ακόμη ξαπλωμένο στο χορτάρι Φαβάλι. Ανταπάντηση από τον Σάντρο Σαλβαντόρε που γκρεμίζει τον Ναπολιτάνο με μια εντυπωσιακή γροθιά. Γενική σύρραξη. Το ξύλο συνεχίζεται στα αποδυτήρια. Τρεις κόκκινες κάρτες, συνολικά είκοσι αγωνιστικές τιμωρία και πολλά ράμματα. Ο Σίβορι, όπως ο Μαραντόνα – μην τα ξαναλέμε! – πολλά χρόνια μετά, αποφασίζει ότι οι συνθήκες ωρίμασαν ώστε να εγκαταλείψει την αγαπημένη του Ιταλία και να επιστρέψει άρον άρον στα πάτρια χώματα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/04/%CF%83%CE%BF%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%81%CE%BF-500x498.jpg)
Με σομπρέρο και τον Τζιάνι Ριβέρα
Αφοσιώνεται αμέσως στην προπονητική. Περνάει από τη Ροσάριο Σεντράλ, την Εστουδιάντες, τη Ρασίγκ, ακόμη κι από την Εθνική Αργεντινής στα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1974. Αργότερα θα γίνει το μάτι της Γιουβέντους στα αργεντίνικα γήπεδα – λέγεται ότι είχε εισηγηθεί, χωρίς αποτέλεσμα, την απόκτηση του Μαραντόνα – και θα αποσυρθεί στα δυο αγροκτήματά του, που τα βάφτισε Γιουβέντους και Νάπολι.
Πέθανε το 2005, έχοντας γνωρίσει τη σπάνια τύχη να μπαίνει στο γήπεδο λίγο πριν αρχίσει ένα μεγάλο ντέρμπι ανάμεσα στις δυο μεγάλες ιταλικές ομάδες και να αποθεώνεται από τους οπαδούς και των δυο. Ίσως γιατί, όπως έγραψε το περιοδικό Guerin Sportivo «μέσα από τις ασπρόμαυρες εικόνες που διασώθηκαν, μας δείχνει το ποδόσφαιρο όταν ακόμη ήταν έγχρωμο». Το Μονουμεντάλ, το ιστορικό γήπεδο της Ρίβερ, που ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε με τα λεφτά της μεταγραφής του, ακόμη έχει μια κερκίδα με το όνομά του.
sombrero.gr
-
Ιστορίες λατινοαμερικάνικης παράνοιας, Vol 9281: Η Μπερασατέγκι (γνωστή και ως "οι Πορτοκαλί") τερμάτισε 10η στη 4η κατηγορία της Αργεντινής. Είχε όμως και το χειρότερο Μ.Ο. βαθμών την τελευταία τριετία, ισοβαθμώντας με τη Μπαράκας. Έτσι, οι δύο τους έπαιξαν μπαράζ χθες για το ποιος θα υποβιβαστεί στην 5η κατηγορία. Η Μπερασατέγκι κέρδισε και πανηγύρισε την παραμονή της. Αλλά επειδή Λ. Αμερική είσαι, εκεί που οι χαρές, οι πίκρες και η λογική δεν έχουν όρια, η σεζόν της δεν έληξε εκεί. Ως 10η μπαίνει στα πλέι-οφ ανόδου και την Κυριακή ξεκινάει τα μπαράζ για να ανέβει στη 3η κατηγορία!
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/61350094_10157737257665931_8186811194980433920_n.jpg?_nc_cat=107&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=11f275f1814683e05f858752f75a21f1&oe=5D5BA22A)
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/Tigre_Hinchada_Popular-e1559327698782.jpg)
Θα τραγουδάμε κι ας πέσαμε κατηγορία
Ο κόσμος έκανε ουρές που έφτασαν σχεδόν τα έξι τετράγωνα έξω από το γήπεδο που χτίστηκε το μακρινό 1936 και μόλις το 2006 η τελευταία του ξύλινη εξέδρα, αυτή των φιλοξενούμενων, χτίστηκε κανονικά με τσιμέντο. Το Εστάδιο Χοσέ Ντελατζιοβάνα, η παραδοσιακή έδρα της Τίγκρε. Μιας από τις πολλές μικρές ομάδες της Αργεντινής με πλούσια ιστορία και αρκετό (υπερβολικά πολύ για τα δεδομένα της Ελλάδας) κόσμο. Ο κόσμος του “Ματαδόρ”, του “φονιά” όπως είναι το παρατσούκλι, βρισκόταν εκεί και περίμενε καρτερικά ένα εισιτήριο με τα χαμόγελα να είναι πολλά. Κάποιοι έμειναν όλη τη νύχτα εκεί.
Εικόνα που κανείς δεν θα περίμενε να συναντήσει σε μια ομάδα που έχει ήδη υποβιβαστεί και θα παίζει στη 2η κατηγορία τη Αργεντινής την επόμενη σεζόν. Βέβαια, την ίδια στιγμή, αν ρίξει κάποιος μια ματιά στην τελική βαθμολογία, θα δει την Τίγκρε να φιγουράρει στη 9η θέση της κατάταξης. Έχοντας μάλιστα και την 4η καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα, πιστή στο παρατσούκλι του Ματαδόρ. Και λογικά θα πει, “ποιον πας να δουλέψεις ρε αρχηγέ;”
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/qyFA632lx_1256x620__1-1024x505.jpg)
Ο κόσμος της Τίγκρε που περιμένει υπομονετικά για τα εισιτήρια
Η αλήθεια είναι όμως αυτή. Η Τίγκρε παρ’ ότι τερμάτισε 9η, παρ’ ότι έκανε μια σπουδαία πορεία με κόουτς το Nέστορ Γκοροσίτο, δεν μπόρεσε να μαζέψει αρκετούς πόντους ώστε να φτιάξει τον Μ.Ο. της και να σωθεί. Το promedio της, ο συντελεστής βαθμών ανά αγώνα των τελευταίων τριών σεζόν, ήταν πολύ χαμηλό και έτσι η ομάδα από την περιοχή Βικτόρια του Μπουένος Άιρες υποβιβάστηκε. Το ακόμα πιο δυσάρεστο ήταν όμως ότι με την 9η θέση η ομάδα με το μπλε-κόκκινο είχε εξασφαλίσει το τελευταίο εισιτήριο του Κόπα Σουνταμερικάνα. Ένα εισιτήριο που έχασε όμως γιατί ο κανονισμός της Αργεντινής δεν επιτρέπει σε ομάδα που έχει πέσει να αγωνιστεί στο δεύτερο σπουδαιότερο διασυλλογικό κύπελλο της Ν. Αμερικής.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/06/Screenshot_2019-06-01-2018%E2%80%9319-Argentine-Primera-Divisi%C3%B3n-Wikipedia.png)
Για να μη νομίζετε ότι τα βγάζουμε από το μυαλό μας
“Και τότε τι κάνει ο κόσμος έξω από το γήπεδο;”, θα ρωτήσει κάποιος. Μα παίζει η ομάδα του στο Κόπα ντε Λα Σουπερλίγκα. Το οποίο δεν είναι ούτε το Κύπελλο Αργεντινής, ούτε κάποιο Σούπερ Καπ. “Και τι είναι;”, θα ξαναρωτήσει κάποιος. Είναι ένας καινούριος θεσμός στην Αργεντινή, γιατί ποιος αντέχει να περιμένει από τη λήξη του πρωταθλήματος μέχρι την έναρξη του επόμενου; Κι όταν λέμε να περιμένει, οι Αργεντινοί είναι αυστηροί σε αυτό. Το πρωτάθλημα τελείωσε 7 Απριλίου και 12 Απριλίου ξεκίνησε το Κ.Σ. (θα το λέμε έτσι από δω και πέρα για συντομία). Ξεκούραση για τους ποδοσφαιριστές; Θα αστειεύεστε φυσικά.
Στο ημιπαρανοϊκό αυτό κύπελλο συμμετέχουν όλες οι ομάδες του πρωταθλήματος. Και οι 26. “26;” θα πει κάποιος (πιθανότατα ο ίδιος). Ναι 26. Ξεκινήσαμε από τις 30, έχουμε φτάσει στις 26 και του χρόνου θα είμαστε στις 24. Σιγά σιγά τις μειώνουμε. Και φυσικά, αφού αλλάζουν οι ομάδες κάθε χρόνο, αντίστοιχα θα πρέπει να αλλάζει και το σύστημα διεξαγωγής του Κ.Σ. κάθε σεζόν (μέχρι φυσικά να το βαρεθούν και να το καταργήσουν). Για να μην μας πάρετε με τις πέτρες όμως θα μείνουμε μόνο στο φετινό. Έτσι λοιπόν, οι πρώτοι 6 κάθισαν λίγο κι οι υπόλοιποι είκοσι έπαιξαν μεταξύ τους σε σύστημα κυπελλικό. Αλλά επειδή δεν είμαστε τίποτα καρμοίρηδες, αυστηρά σε διπλά παιχνίδια (ευτυχώς χωρίς παράταση, αλλά απευθείας στα πέναλτι). Τα ζευγάρια βγήκαν βαθμολογικά (7-26, 8-25 κ.ο.κ.) και ξεκίνησαν. Η ερώτηση που φυσικά θα έρθει είναι αν υπήρχε κάποιο βραβείο, κάποιο κίνητρο. Η απάντηση είναι ότι εκτός από τον κορεσμό της δίψας για μπάλα και από έναν τίτλο που θα πανηγυριστεί με κάθε επισημότητα, ο νικητής παίρνει εισιτήριο για το Κόπα Λιμπερταδόρες κι ο ηττημένος του τελικού ένα εισιτήριο για το Κόπα Σουνταμερικάνα.
Ο κόσμος μιας μικρούλας ομάδας που έχει υποβιβαστεί
Κάποιοι ήδη καταλάβατε πού το πάμε και τι σχέση έχει με τον πρόλογό μας. Βλέπετε, η Τίγκρε πήγε καλά. Πολύ καλά. Αφού απέκλεισε τους πρώτους δύο αντιπάλους τους, αντιμετώπισε στον τρίτο γύρο την πρωταθλήτρια Ράσινγκ Κλουμπ. Και την απέκλεισε κι αυτή. Και κάπως έτσι έφτασε στα ημιτελικά και όλοι άρχισαν να λένε “ωχ, τι κάνουμε τώρα”. Ειδικά όταν στο πρώτο παιχνίδι διέλυσε με 5-0 την Ατλέτικο Τουκουμάν. Για καλή της τύχη πάντως, στον κανονισμό είχε προβλεφθεί από την ομοσπονδία ότι ο νικητής εξαιρείται από τον κανόνα του υποβιβασμού και θα παίξει στο Λιμπερταδόρες. Βέβαια, ο 2ος δεν εξαιρείται και δεν μπορεί να παίξει στο Σουνταμερικάνα.
Υπέροχη ατμόσφαιρα και ένα υπέροχο πρώτο γκολ που κρύφτηκε η μπάλα
Η Τίγκρε απέκλεισε τελικά την Τουκουμάν, η Μπόκα τους Αρχεντίνους Τζούνιορς κι οι δυο τους βρίσκονται αντιμέτωποι στο μόνο τελικό του θεσμού που θα γίνει στην Κόρδοβα. Φυσικά, το δράμα της Τίγκρε δεν τελείωσε έτσι απλά, καθώς στις 19 Μαΐου η CONMEBOL, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ν. Αμερικής, έβγαλε ανακοίνωση ότι δεν θα επέτρεπε τη συμμετοχή της ομάδας στο Λιμπερταδόρες. Τελικά, μετά από αίτημα των Αργεντινών βγήκε μια δεύτερη ανακοίνωση που έδινε το δικαίωμα στην Τίγκρε να ονειρεύεται. Αν και μιλάμε για Λατινική Αμερική και κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να γίνει.
Κάπως έτσι φτάσαμε στην εικόνα των προηγούμενων ημερών με τον κόσμο της Τίγκρε να κάνει ουρές για τον μεγάλο τελικό με την Μπόκα. “Οι οπαδοί μας έδειξαν ότι ο υποβιβασμός δεν σημαίνει και θάνατος για μια ομάδα“, είπε ο επιθετικός Κάρλος Λούνα. Ο 37χρονος ήταν παρών στη μεγάλη στιγμή της Τιγκρε το 2008, όταν έχοντας εξαιρετική ομάδα έφτασε σε μια μοναδική τριπλή ισοβαθμία στην πρώτη θέση που οδήγησε σε τριπλό μπαράζ με Σαν Λορένσο και φυσικά την Μπόκα. Εκεί κάθε ομάδα έκανε μία νίκη και ο πρωταθλητής κρίθηκε σε… τριπλή ισοβαθμία και πάλι. Η Μπόκα ήταν αυτή που επικράτησε, με την Τίγκρε να χάνει για ένα γκολ στη διαφορά τερμάτων το πρωτάθλημα.
Τα ιστορικά μπαράζ του 2008, η Τίγκρε θέλει νίκη με δύο γκολ, κερδίζει την Μπόκα όμως με 1-0 και χάνει το πρωτάθλημα.
Τα χρόνια από τότε πέρασαν, η Μπόκα κέρδισε πολλούς τίτλους (αν κερδίσει το κύπελλο θα είναι ο 69ος της), η Τίγκρε πήρε ακόμα μία δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα και έφτασε σε έναν τελικό Σουνταμερικάνα όπου κι έχασε από τη Σάο Πάουλο. Σώθηκε οριακά κάποιες φορές, αλλά φέτος δεν τα κατάφερε [αν και υπάρχουν αρκετές φωνές για την κατάργηση του κανονισμού με ταυτόχρονη σωτηρία της]. Η αλήθεια είναι ότι στα τελευταία μεταξύ τους, έχει πάρει τον αέρα της Μπόκα, αλλά η Μπόκα φτάνει με ένα πολύ μεγάλο αήττητο σερί.
Για έναν σύλλογο με 117 χρόνια ζωής που έχει να επιδείξει μόλις τρεις δεύτερες θέσεις, αυτός ο τελικός είναι κάτι παραπάνω από ακόμα ένα παιχνίδι. Ειδικά όταν ξέρει ότι του χρόνου θα μπορεί να παίζει με τα μεγάλα παιδιά της ηπείρου. Η Ομοσπονδία αρχικά έδωσε 36 χιλιάδες εισιτήρια στην Μπόκα και μόλις 16 χιλιάδες στην Τίγκρε. Μετά από τις διαμαρτυρίες των ανθρώπων της τελευταίας, το τελικό… σκορ έγινε 26-20. Κάθε πιθανό μεταφορικό μέσο θα χρησιμοποιηθεί για να μπορέσει ο κόσμος να ταξιδέψει στην Κόρδοβα και στο Εστάδιο Μάριο Κέμπες. Για να ζήσει το όνειρο, το όνειρο του πρώτου τίτλου στην ιστορία και τον κόσμο που στηρίζει, ειδικά στις δύσκολες στιγμές.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
93 χρονών γίνεται σήμερα ο Αμαντέο Καρίσο, ένας από τους μεγαλύτερους τερματοφύλακες που έβγαλε η Λ. Αμερική και ο λόγος που η σημερινή μέρα αποκαλείται 'Μέρα του τερματοφύλακα' στην Αργεντινή.
Χρόνια πολλά στους τερματοφύλακες
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/carrizo57406635682_5648_n-500x302.jpg)
Υπάρχει η έκφραση «θα σε πληρώσω την μέρα του τερματοφύλακα», φράση που σημαίνει με λίγα λόγια ξέχνα τα χρήματα δεν θα τα δεις ποτέ και χρησιμοποιείται στην Αργεντινή. Το σκεπτικό πίσω από την λαϊκή αυτή σοφία είναι ότι ο τερματοφύλακας δεν θα έχει ποτέ την δική του ημέρα και η μέρα του τερματοφύλακα είναι συνώνυμη του ποτέ. Ο τερματοφύλακας είναι συνήθως ο αρνητικός πρωταγωνιστής, αυτός που θα πέσουν να φάνε όλοι στο λάθος του και που σπάνια θα πάρει τη δόξα. Θυμίζει λίγο τον απλό μισθοφόρο από το Όστιν Πάουερς που κανείς δεν θα νοιαστεί γι’ αυτόν. Σκεφτείτε μόνο πόσοι θρύλοι τερματοφύλακες υπάρχουν και ποια η αναλογία τους σε σχέση με τα χαφ και τους επιθετικούς.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/carrizo2-500x333.jpg)
Μόνο που τελικά η μέρα του τερματοφύλακα είναι γεγονός. Χρειάστηκε η παρέμβαση ενός πολιτικού άνδρα (γιατί μόνο στην Αργεντινή θα μπορούσε να γίνει αυτό) του Γερουσιαστή Χόρχε Μπανίσεβιτς (πείτε το αν μπορείτε με προφορά Αλέξη «Μπάεβιτσch» Σπυρόπουλου) που κατέθεσε πρόταση νόμου ώστε να αναγνωριστεί η 12η Ιουνίου ως η μέρα του τερματοφύλακα στη χώρα. Η ημερομηνία φυσικά και δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για την ημέρα που πριν 87 χρόνια γεννήθηκε ο Αμαντέο Καρίσο, ένας από τους σημαντικότερους τερματοφύλακες της Αργεντινής και γενικότερα της Ν. Αμερικής. Ο Καρίσο ξεχώριζε τόσο για την κορμοστασιά του (άγγιζε το 1.90), όσο και για το γεγονός ότι έφερε επανάσταση στη θέση καθώς ήταν τερματοφύλακας που έβγαινε από την περιοχή για να κάνει παιχνίδι (ντριμπλάροντας πολλές φορές τους αντιπάλους), ενώ ήταν από τους πρώτους που εισήγαγαν το ελεύθερο ως έναρξη αντεπίθεσης και γενικά τερματοφύλακας που συμμετείχε οργανωτικά, κάτι ανήκουστο μέχρι τότε. Ο «Ταρζάν» όπως τον έλεγαν ήταν τόσο σπουδαίος, που την μοναδική φορά που τέθηκε αντιμέτωπος του Γιασίν δέχτηκε ως δώρο τα γάντια της «Μαύρης Αράχνης» μια που ο τελευταίος τον θαύμαζε.
Έπαιξε για 23 συνεχόμενα χρόνια στη Ρίβερ Πλέιτ συμπληρώνοντας 513 αγώνες και δεν είναι τυχαίο ότι μια κερκίδα στο βόρειο μέρος του γηπέδου της Ρίβερ έχει πάρει το όνομά του. Ο Καρίσο που από ότι λένε οι θρύλοι της εποχής ήταν ο πρώτος που συστηματικά χρησιμοποιούσε γάντια, δεν θα μπορούσε να μην έχει βιώσει κι ο ίδιος τη δύσκολη μοίρα του φίσκουλα. Διεθνής με την Αργεντινή το 1958 στη Σουηδία κάθισε κάτω από τα γκολπόστ στο τραγικό 6-1 από την Τσεχοσλοβακία, ένα ματς που μέχρι να σταματήσει την καριέρα του του το χτυπούσαν οι αντίπαλοί του παρά το γεγονός ότι είχε κατακτήσει 6 πρωταθλήματα με τη Ρίβερ ενώ είχε αποκρούσει και 18 πέναλτι (και άλλα δύο με την εθνική). Ο ίδιος που πάντα έλεγε ότι οι τερματοφύλακες πρέπει να έχουν τη δική τους μέρα, νιώθει πια δικαιωμένος έστω και σε αυτή την μεγάλη ηλικία. Μια που για πολλά χρόνια ένιωθε κι αυτός την μοναξιά του τερματοφύλακα, που έχει γίνει και τραγούδι στη χώρα του:
«Νιώθω τόσο μόνος
Μόνος με τα δυο χέρια μου
Ενώ περιμένω οι καρχαρίες που με περιτριγυρίζουν
Να επιτεθούν»
Ιγνάσιο Κοπάνι – Μπλουζ του τερματοφύλακα
El Sombrero
-
Η Κολόν Σάντα Φε προκρίθηκε εχθές για πρώτη φορά στην ιστορία της σε ένα τελικό Κόπα Σουνταμερικάνα και το κατάφερε έχοντας ως ηγέτη έναν 34χρονο κοντό, αργό, χοντρούλη και φουλ αντιεμπορικό τύπο για τον οποίο γράφαμε πριν λίγα χρόνια.
Ήρωες που δεν ξέρουμε: Λουίς «Πούλγκα» Ροντρίγκες
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/04/Pulga-500x343.jpg)
Δυστυχώς ή ευτυχώς το σύγχρονο ποδόσφαιρο θέλει ποδοσφαιριστές αθλητές, γυμνασμένους, με αντοχές. Στη Ν. Αμερική όμως που ακόμα δείχνει να διατηρεί τις παραδόσεις, επιβιώνουν ακόμα παίκτες-μορφές που στην Ευρώπη δεν θα έβρισκαν θέση, αλλά εκεί λατρεύονται σαν μικρές θεότητες. Αυτό εδώ το κείμενο αποτελεί μια ωδή στον «Πουλγκίτα» Ροντρίγκες, έναν από τους τελευταίους ποδοσφαιριστές που μπορούν να βγάζουν το φαγητό τους (και θέλουν και πολύ) παρά το αντι-αθλητικό σουλούπι τους και το σώμα τους που μοιάζει με άνθρωπο γραφείου, επειδή ακριβώς ξέρουν καντάρια μπαλίτσας. Ένα είδος προς εξαφάνιση, με κάποιους τελευταίους λαμπρούς εκπροσώπους του να απομένουν.
Σουτάρες, σκαψιματάκια, ψαλιδάκια, γκολ λίγο κάτω από το κέντρο, όλα τα έχει κάνει ο τύπος
Γεννημένος σε μια μικρή πόλη δέκα χιλιάδων κατοίκων, ο Λουίς Ροντρίγκες ως το μεγαλύτερο παιδί δούλευε μπογιατζής και χτίστης για να βοηθά τη φτωχή οικογένειά και τα οκτώ αδέρφια του. Δεν αποτέλεσε εξαίρεση κι όπως όλα τα παιδάκια λάτρευε κι αυτός την μπάλα και είχε ταλέντο. Παρά το μικρό του ύψος, την έλλειψη μυών, την όχι ιδιαίτερη ταχύτητά του και το αντιαθλητικό του σουλούπι με τα παραπάνω κοιλιά, είχε φοβερή τεχνική και άρχισε να ξεχωρίζει γρήγορα. Ο πατέρας του, που δεν άντεχε να τον βλέπει άλλο να παίζει ξυπόλητος, του πήρε στα 11 τα πρώτα του παπούτσια, με το υστέρημά του. Μόνο που ήταν το τελευταίο διαθέισμο ζευγάρι και του ήταν λίγο μικρά. Ο «Πούλγκα» (σημαίνει ψύλλος, παρατσούκλι που έχει και ο Μέσι) αναγκαζόταν να στριμώχνει τα δάχτυλά του και ενώ μεγάλωνε κι άλλο μέσα σε αυτά και δυσκολευόταν ακόμα περισσότερο, έμαθε να παίζει έτσι. «Κάποιες φορές αναγκαζόμουν να τα βγάζω την ώρα του αγώνα, έπαιξα για αρκετούς μήνες με εκείνο το ζευγάρι.»
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/04/5707a76a0ebd2_870x0-500x368.jpg)
Αντιτουριστική φυσιογνωμία, μοιάζει 10 χρόνια μεγαλύτερος, αλλά στο γήπεδο μαγεύει
Η καριέρα του Ροντρίγκες θα είχε σταματήσει άδοξα, όταν στα 17 του πείστηκε από κάποιον μάνατζερ ότι του είχε βρει συμβόλαιο στη Ρουμανία. Ο Ροντρίγκες βρέθηκε χωρίς ομάδα, χωρίς λεφτά, σε μια χώρα που δεν ήξερε τη γλώσσα. Γύρισε πίσω αποφασισμένος να βρει «κανονική» δουλειά. Τελικά όμως βρήκε θέση στη Ράσινγκ της Κόρδοβα και αργότερα στην Ατλέτικο του Τουκουμάν, την ομάδα στην οποία θα γινόταν θρύλος. Μέσα σε τρεις σεζόν έφτασε από τη Γ’ εθνική στην Α΄σκοράροντας συνολικά 35 φορές και αποκτώντας μια ειδική σχέση με τους οπαδούς μιας ομάδας που είναι μαθημένη στα δύσκολα. Παίζοντας είτε σαν 10αρι, είτε σαν επιθετικός έζησε το θαύμα της Τουκουμάν, αλλά και την πτώση της στη συνέχεια, χαρίζοντας πάντα στιγμές ποδοσφαιρικής ιδιοφυΐας.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/04/5707a2ca1c51e_800x0-500x378.jpg)
Το 2009 φτάνει στην μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του, όταν στα πλαίσια των δεκάδων κλήσεων του Μαραντόνα, ο Πουλγκίτα δέχεται την κλήση για την εθνική Αργεντινής. Σε ένα φιλικό στην Κόρδοβα, απέναντι στην Γκάνα, που η Αργεντινή κερδίζει με δυο γκολ του Παλέρμο, ο Ροντρίγκες μπαίνει αλλαγή και ζει το απόλυτο όνειρο. Ακολουθεί την ομάδα στη Β’ εθνική και μοχθεί ξανά εκεί βγαίνοντας πρώτος σκόρερ δυο σεζόν (με 20 και 17 γκολ αντίστοιχα). Ζει τελικά όλο το όνειρο με την άνοδο ξανά στην Α’ εθνική
(https://s3-eu-west-1.amazonaws.com/pxgif/ajax-loader.gif)
Άνθρωπο που κάνει τούνελ στο διαιτητή, δεν γίνεται να μην τον αγαπήσεις
Πέρσι τον Απρίλιο φτάνει τα 99 γκολ με τη φανέλα της Τουκουμάν, έχοντας γίνει πλέον θρύλος του συλλόγου. Στο ματς με τη Ντιφένσα ι Χουστίσια, εκτελεί το πέναλτι (με ποδοσφαιρική αλητεία) για το 1-0 και σημειώνει το εκατοστό του γκολ. Ο κόσμος τον αποθεώνει με μια ασυνήθιστη ενέργεια, εκατό μπάλες εκτοξεύονται από τις εξέδρες μέσα στο γήπεδο. Έχουν πάνω το πρόσωπό του και γράφουν «Την ιστορία τη γράφουν λίγοι. Σε ευχαριστούμε Πούλγκα». Ζει όλη την απίστευτη περιπέτεια μέχρι την ιστορική έξοδο της συμπαθούς Ατλέτικο Τουκουμάν στο Κόπα Λιμπερταδόρες και την πρόκριση στους ομίλους (αξίζει να το διαβάσετε αν δεν το κάνατε πριν λίγο καιρό και έχετε χρόνο) .
Μετά τα 50″, η βροχή από μπάλες για χάρη του Ροντρίγκες
Ο Ροντρίγκες είναι το ποδόσφαιρο του παρελθόντος, αυτό που οι πιο νέοι δεν θα έχουν ζήσει, όπως εμείς αντίστοιχα δεν ζήσαμε των πατεράδων μας. Συνεχίζει να ζει στην πόλη του τη Σιμόκα. Κάνει 50 χιλιόμετρα κάθε μέρα για να πάει στην προπόνηση. Αλλά δεν το αλλάζει με τίποτα. «Είναι η πατρίδα μου, μπορώ να βγω με τους γονείς μου, να πάω σε ένα εστιατόριο, χωρίς να μου ζητήσει κανείς φωτογραφία. Με είδαν να μεγαλώνω εδώ μαζί τους». Έκανε αυτό που αγαπούσε, το έκανε καλά, έζησε μια ήσυχη ζωή, χωρίς να γίνει πλούσιος, αλλά μακριά από τη φτώχεια, αγαπήθηκε και έγινε ίνδαλμα ενός μικρού συλλόγου. Θα μπορούσε ίσως να πάει πιο ψηλά; Να κάνει αυτά τα μαγικά πιο συχνά; Να γυμναστεί περισσότερο, να τρώει λιγότερο ασάδο ή να μην πίνει (υπάρχει βίντεο που τον δείχνει σουρωμένο); Σίγουρα ναι. Αλλά όπως κι άλλοι τύποι που αγάπησαν π.χ. τον ύπνο, είναι ικανοποιημένος με αυτά που κατάφερε. Ο «Πουλγκίτα» λέει με κάθε σοβαρότητα ότι η μπάλα των έσωσε από τη φτώχεια και τις εξαρτήσεις. Γι’ αυτό κι ο ίδιος την υπηρετεί με αγάπη.
Στο 6μηνο που πήγε δανεικός στη Νιούελ΄ς έβαλε αυτή την γκολάρα στην Μπόκα
«Όταν κάποιος υποφέρει μικρός, ό,τι καταφέρνει αργότερα το εκτιμά διπλά. Δεν το ξεχνάς. Κάθε φορά που αγοράζω παπούτσια, θυμάμαι εκείνα τα στενά παπούτσια στα 11 μου»
(από συνέντευξή του στο El Grafico το 2016)
sombrero.gr
-
Αεροπλάνα, λεωφορεία και δανεικές φανέλες
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/04/SJjIsfdde_930x525-e1488925273744-500x283.jpg)
Σε μια χώρα που περίπου τα 13 από τα 40 εκατομμύρια των κατοίκων της βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή του Μπουένος Άιρες, είναι λογικό και στο πρωτάθλημά της οι περισσότεροι σύλλογοι να είναι από εκεί. Όταν πάρθηκε η (κωμική) απόφαση να γίνει ένα πρωτάθλημα με 30 ομάδες, μία από τις δικαιολογίες ήταν και το να εκπροσωπηθούν κι άλλα μέρη της Αργεντινής στην Α’ Εθνική. Ένα από αυτά κι η επαρχία Τουκουμάν, η μικρότερη της Αργεντινής, κάπου στα βορειοδυτικά της χώρας. 1300 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα, το Σαν Μιγκέλ είχε ελάχιστες φορές τη χαρά να δει την αρχαιότερη ομάδα του, την Ατλέτικο Τουκουμάν στην 1η κατηγορία. Η Τουκουμάν, που ιδρύθηκε το 1902, κατάφερε πέρσι να συμμετέχει στο πρωτάθλημα των 30 ομάδων (ή αλλιώς γνωστό και ως «είδα φως και μπήκα»). Δεν μπήκε όμως απλά, έκανε μια ονειρική χρονιά και πήρε την 3η θέση στο 2ο όμιλο του πρωταθλήματος, κάνοντας ταυτόχρονα όνειρα για να παίξει πρώτη φορά στο Λιμπερταδόρες.
Η Αργεντινή βγάζει έξι ομάδες στη διοργάνωση, τις τέσσερις πρώτες του πρωταθλήματος, την κυπελλούχο και μία ακόμα. Η πέμπτη συνολικά στη βαθμολογία ήταν η Τουκουμάν. Ένα εισιτήριο για το Λιμπερταδόρες, μπορεί να μην έχει τα χρήματα του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά είναι μια τεράστια ευκαιρία για κάθε σύλλογο. Με τους κανονισμούς όμως να αλλάζουν συχνά, οι «μεγάλοι» θεώρησαν την μικρή Ατλέτικο ως εύκολο θύμα και πήγαν να την πετάξουν έξω. Αρχικά ήταν η Ιντεπεντιέντε αυτή που ήθελε μπαράζ με την Ατλέτικο, καθώς είχε βγει 3η στον 1ο όμιλο και το θεωρούσε δίκαιο (παρ’ ότι είχε 3 βαθμούς λιγότερους στη συνολική βαθμολογία). Κάπου εκεί μπήκε στην κουβέντα κι η Ράσινγκ που ζητούσε να βγει η ομάδα με τον καλύτερο συντελεστή promedio (μ.ο. βαθμών ανά αγώνα), που χρησιμοποιείται κυρίως για τον υποβιβασμό. Μαντεύετε ποια ομάδα τον είχε; Φυσικά η Ράσινγκ. Η αποθέωση ήταν όταν εμφανίστηκαν ομάδες που ζητούσαν το εισιτήριο να δοθεί στο επόμενο πρωτάθλημα (2016-17) χωρίς να έχει λήξει. Πρότειναν όποια ομάδα θα ήταν πιο μπροστά στις 31 Δεκεμβρίου του 2016 να πάρει και το έκτο εισιτήριο.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/04/atl_1-500x285.jpg)
Οι περήφανοι… Τουκουμάνοι βγήκαν στους δρόμους για το 6ο εισιτήριο
Ο πρόεδρος της Τουκουμάν, έχοντας την προκήρυξη του πρωταθλήματος (και το δίκαιο) μαζί του, βγήκε στην αντεπίθεση, ενώ κι οι οπαδοί κατέβηκαν στους δρόμους της πόλης. Όταν είσαι μια ομάδα με σκάρτες δέκα παρουσίες στην Α’ Εθνική και τόσο μακριά από τα κέντρα αποφάσεων, πρέπει να κυνηγάς ακόμα και τα αυτονόητα. Τελικά, κατά τα μέσα Οκτωβρίου, η Ατλέτικο δικαιώθηκε από την Ομοσπονδία και σφράγισε το διαβατήριο.
Η κλήρωση έφερε στα προκριματικά αντίπαλο την Ελ Νασιονάλ από το Εκουαδόρ. Το κατάμεστο Μονουμεντάλ Χοσέ Φιέρο έζησε το 1-0 μόλις στο 1ο λεπτό της συνάντησης, η συνέχεια δεν ήταν όμως ιδανική. Πρώτα ο μέγας γκολεαδόρ-παστελωτής Φέλιξ Μπόρχα (ναι, ΑΥΤΟΣ ο Μπόρχα) πήδηξε σαν την κόμπρα μετά από γιόμα σε πλάγιο και ισοφάρισε κι αργότερα η Ελ Νασιονάλ ισοφάρισε ξανά για το τελικό 2-2.
Εκτός από το σκορ, ήταν και τα 2800 μέτρα υψόμετρο του Κίτο που έκαναν τη ρεβάνς δύσκολη. Η διοίκηση αποφάσισε η ομάδα να πάει τελευταία στιγμή, ώστε οι παίκτες να επηρεαστούν το λιγότερο δυνατό από την έλλειψη οξυγόνου. Η Ατλέτικο έφτασε στο Γκουαγιακίλ του Εκουαδόρ, αλλά εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Ενώ ήταν να πετάξει στις τρεις το μεσημέρι για το Κίτο, η απογείωση καθυστερούσε και τελικά οι αρχές απαγόρευσαν την πτήση, με τη δικαιολογία ότι η αεροπορική εταιρεία δεν είχε άδεια για πτήσεις τσάρτερ στο Εκουαδόρ.
Οι πανικόβλητοι άνθρωποι της Ατλέτικο βρήκαν άλλη αεροπορική εταιρεία και μια πτήση που έφευγε… 40 λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα. Όσοι ήταν πιο χρήσιμοι (προπονητής και παίκτες) μπήκαν στο αεροπλάνο και όσοι δεν χωρούσαν έμειναν πίσω, μεταξύ τους και 88 φίλαθλοι που θα έπαιρναν επόμενη πτήση. Την ίδια στιγμή, άλλοι φίλοι της Τουκουμάν, είχαν εγκλωβιστεί στο Περού αφού το ταξιδιωτικό τους γραφείο τα θαλάσσωσε. Αυτοί δυστυχώς δεν βρήκαν λύση.
«Παιδιά στην άκρη, έχουμε ματς»
Πίσω στο Κίτο, η Ελ Νασιονάλ συμφώνησε να μετατεθεί ο αγώνας για 45 λεπτά (όσο ορίζει ο κανονισμός), αλλά ούτε λεπτό παραπάνω. Με ώρα έναρξης τις 21.15, το αεροπλάνο προσγειώθηκε στις 21.30. Την στιγμή που ο πρόεδρος της Ελ Νασιονάλ δήλωνε ότι έπρεπε να τηρηθεί ο κανονισμός, ο προπονητής ότι «θα περιμένουν 5-10 λεπτά ακόμη» (λες και ήταν ματσάκι 5Χ5) και οι παίκτες της ότι θέλουν να περιμένουν, ο πρέσβης της Αργεντινής, περιπολικά και άντρες του στρατού συνόδευαν το λεωφορείο της Τουκουμάν που πήγαινε σφαίρα για να προλάβει τη σέντρα.
Κατά τις 22.10 το λεωφορείο έφτασε στο γήπεδο, οι παίκτες με τα παπούτσια στο χέρι, ετοιμάζονταν στα γρήγορα και όρθιοι, αλλά υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα. Οι φανέλες δεν είχαν φτάσει. Για καλή τύχη της Ατλέτικο Τουκουμάν, τις ίδιες μέρες στο Κίτο βρισκόταν η εθνική U20 της Αργεντινής για το πρωτάθλημα Ν. Αμερικής και έτσι δανείστηκε τις φανέλες της. Οι παίκτες της Τουκουμάν ένιωσαν διεθνείς για τα καλά, φόρεσαν αλμπισελέστε εμφανίσεις, στις 22.38 βγήκαν στο χορτάρι και με 5′ ζέσταμα το ματς ξεκίνησε περίπου 1,5 ώρα μετά την κανονική του ώρα.
βίντεο
Οι ταλαιπωρημένοι παίκτες της Τουκουμάν, με άλλα ονόματα και άλλες φανέλες κυριάρχησαν στο χορτάρι και κατάφεραν να κάνουν την ανατροπή. Ένα γκολ του Φερνάντο Σαμπέδρι (του οποίου η φανέλα έγραφε Λαουτάρο Μαρτίνες) στο 63΄έγραψε το τελικό 0-1 και οι παίκτες πανηγύρισαν με τους ηρωικούς εκδρομείς, πολλοί εκ των οποίων είχαν κάνει οδικώς το ταξίδι των 4.600 χιλιομέτρων που κράτησε πέντε μέρες. Ο προπονητής Πάμπλο Λαβαγιέν σε κατάσταση ευφορίας δήλωνε ότι όλα οφείλονται στους παίκτες και υπονόησε ότι πίσω από το φιάσκο με το αεροπλάνο ήταν η Ελ Νασιονάλ (Σημείωση: η αεροπορική εταιρεία επέμενε ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με την άδειά της, ενώ η Ελ Νασιονάλ είναι η ομάδα του στρατού του Εκουαδόρ) για να κλείσει δείχνοντας τον ουρανό και λέγοντας «Ο Θεός είναι δίκαιος». Δυστυχώς δεν ήταν δίκαιος για έναν 24χρονο φίλαθλο της Ατλέτικο με καρδιακά προβλήματα που από την αγωνία του δεν άντεξε και έφυγε από τη ζωή περίπου στο 15′ του αγώνα, ενώ έβλεπε το ματς στο Τουκουμάν.
βίντεο
Η φοβερή υποδοχή στη ρεβάνς με την Τζούνιορ
Στην επόμενη φάση η Ατλέτικο κληρώθηκε με την Ατλέτικο Τζούνιορ από την Κολομβία και μετά από την ήττα με 1-0 εκτός έδρας (για την οποία κάποιοι φίλαθλοι έκαναν πάνω από 7.000 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο από το Τουκουμάν), κατάφερε στη ρεβάνς με ένα εξαιρετικό 1ο ημίχρονο να κερδίσει 3-1 και να προκριθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της στη φάση των ομίλων του Κόπα Λιμπερταδόρες. Η Πλατεία Ανεξαρτησίας γέμισε από τους κυανόλευκους οπαδούς που πανηγύρισαν την τεράστια πρόκριση σε έναν όμιλο με την Παλμέιρας, τη Χόρχε Βίστελρμαν και την Πενιαρόλ. Οι ελπίδες της μικρούλας Ατλέτικο Τουκουμάν για πορεία στο Λιμπερταδόρες είναι λίγες, αλλά όταν έχει ξεπεράσει τόσες αναποδιές, το λιγότερο που δικαιούται είναι να διασκεδάσει με την ψυχή της αυτή τη συμμετοχή. Μαζί με τον πιστό της κόσμο που έχει γράψει χιλιάδες χιλιόμετρα.
sombrero.gr
Έπος!!!!
-
Οι 11 της Μνήμης
Ο Εζεκιέλ Παρίγια, όταν γεννήθηκε ο γιος του, είχε ένα μεγάλο δίλημμα. Έπρεπε να βγάλει στο μωρό κάρτα μέλους της Μπάνφιλντ, συλλόγου που υποστήριζε από παιδί ο ίδιος και όλη του η οικογένεια; Μήπως ήταν μια κίνηση πατριαρχικής επιβολής να τον κάνει μέλος μια κοινότητας χωρίς το παιδί να έχει το δικαίωμα επιλογής; Οι φίλοι του, όλοι από την ίδια γειτονιά και μέλη της Μπάνφιλντ, του έλεγαν να τον αφήσει να διαλέξει. Ο Εζεκιέλ πέρασε κάποια στιγμή έξω από μια εκκλησία όπου γινόταν μια βάφτιση και είπε: Κε κοχόνες! Τόσα πράγματα επιβάλουμε στα παιδιά μας χωρίς να το διαλέξουν. Κατευθύνθηκε στο γήπεδο της Μπάνφιλντ και έβγαλε κάρτα μέλους στο μωρό. «Ας αλλάξει ομάδα όταν μεγαλώσει» είπε.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/10/banf-500x688.jpg)
Στις 3 Οκτωβρίου ο Εζεκιέλ ήταν κεντρικός ομιλητής σε μια πρωτοβουλία του συλλόγου της Μπάνφιλντ. Η πρόεδρος της ομάδας, Λουσία Μπαρμπούτο, έστησε μια πλατφόρμα στο γήπεδο του συλλόγου, Στάδιο Φλορένθιο Σόλα, ώστε να αποκατασταθούν ως μέλη του συλλόγου 11 οπαδοί που είχαν διαγραφεί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Βιδέλα. Η ενδεκάδα της τιμής αποτελείτο από τους: «Ελ Τέλα» Βεντούρα, Λιονέλ Σαουμπιέτε, Μάριο Πιερεπόντ, Σίλβια Στρέχερ, Χερμάν Γάβιο, Ραούλ Σέσι, Ρικάρδο Τσιριτσίμο και Ρομπέρτο Μάτες. Όλοι τους είχαν υπάρξει κρατούμενοι ή εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Έξω από το γήπεδο υπάρχει μια πλακέτα με τα ονόματα και τις φωτογραφίες της ενδεκάδας αυτής. Και ένα γράφιτι που τους απεικονίζει. Τιμή στην ιστορία της ομάδας, των οπαδών της και της γειτονιάς.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/10/banf2-500x333.jpg)
Η Μπαρμπούτο ξεκίνησε το λόγο της λέγοντας: «Ζητώ συγγνώμη από τους συγγενείς των ανθρώπων αυτών που αργήσαμε τόσο πολύ να τους αποκαταστήσουμε στην οικογένεια της Μπάνφιλντ». Στο πάνελ βρισκόταν αρκετοί συγγενείς των θυμάτων, συγκινημένοι που οι δικοί τους άνθρωποι τελικά δεν ξεχάστηκαν. Η Λίτα Μποιτάνο, πρόεδρος της επιτροπής αναζήτησης των αγνοουμένων της δικτατορίας Βιδέλα, μίλησε στην εκδήλωση: «Είναι μόλις η τέταρτη φορά που πηγαίνω σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Η πρώτη ήταν το 1978 στο Μουντιάλ που μοίραζα στις εισόδους φυλλάδια που έγραφαν ‘Πού είναι οι αγνοούμενοι;’».
Μια ιστορία ξεχωρίζει. H Σίλβια Στρέχερ συνελήφθη το 1977 και βρισκόταν φυλακισμένη στο «πηγάδι του Κίλμες». Εκεί μέσα στο σκοτάδι, και μετά από αρκετά βασανιστήρια, έμαθε ότι η κουνιάδα της ήταν στη φυλακή του Ντεβότο. Η διαδικασία ήταν να περνάνε τους κρατουμένους από βασανιστήρια, «λεύκανση» στην ορολογία του καθεστώτος, και μετά να τους μεταφέρουν στο Κίλμες. Ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στην κουνιάδα της ότι ήταν εκεί και ότι ήταν ακόμα ζωντανή. Όταν έμαθε ότι ένας συγκρατούμενος της θα μεταφερόταν εκεί, έπλεξε μία μικρή φανέλα από πράσινες και λευκές κλωστές, στα χρώματα της αγαπημένης τους Μπάνφιλντ, ώστε όταν τη δει η κουνιάδα της να καταλάβει ότι είναι καλά. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που κάποιος είχε νέα της.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/10/banf3-500x268.jpg)
Όπως είπε και ένας από τους συγγενείς: «Η Μπάνφιλντ δεν είναι ούτε μεγάλος, ούτε μικρός σύλλογος. Είναι ο καλύτερος σύλλογος». Ο Εζεκιέλ Παρίγια έκλεισε την εκδήλωση λέγοντας «Ο σύλλογος είναι μέρος της ταυτότητάς μου. Εδώ που γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους. Είναι οι δρόμοι, η γειτονιά, είναι αυτό που θέλω να μοιραστώ με το γιο μου».
sombrero.gr/
-
Το 1928 η οικογένεια Γκοσινί μετακομίζει από το Παρίσι στο Μπουένος Άιρες για επαγγελματικούς λόγους. Ο γιος τους Ρενέ είναι μόλις 2 χρονών. Στην Αργεντινή ο πατέρας του διαλέγει να υποστηρίξει τη Ράσινγκ και ο μικρός αναμενόμενα τον ακολουθεί πιστά. Όταν ενηλικιώνεται, και μετά το θάνατο του πατέρα του, επιστρέφει στο Παρίσι και γνωρίζει τον Αλμπέρ Ουντερζό. Μαζί θα δημιουργήσουν ένα από τα πιο διάσημα και πολυαγαπημένα κόμικ του κόσμου. Σύμφωνα με τους Αργεντινούς, η αγάπη του για τη Ράσινγκ θα αποτυπωθεί στο παντελόνι του Οβελίξ, το οποίο επιλέγει να βάψει με τα χρώματα της ομάδας.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/p720x720/74822333_10158174245055931_7002879639949410304_o.jpg?_nc_cat=102&_nc_oc=AQmalUo4hI9_y6oknsPnNuO0flKKrEltltc8omZcYvLwOF3gipVta_ZCjixYIhWPSN0&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=1acebf929b77372840ebf9c7f3a0bd8f&oe=5E4FF8D1)
El Sombrero
-
Estudiantes. Εγκαίνια στο ανακαινισμένο της γήπεδο της, με το ολόγραμμα λιονταριού να τρελαίνει όλο τον κόσμο. Μόνο εγώ ζήλεψα και ονειρεύτηκα ένα μεγάλο μπλε ταύρο να κάνει το ίδιο στο δικό μας νέο γήπεδο; Όνειρα...
-
Στα 35 του ο Χαβιέρ Μαστσεράνο επέστρεψε στην Αργεντινή για χάρη της Εστουντιάντες, του φίλου του Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν. Για να μπορέσουν οι οπαδοί της ομάδας να δούνε την παρουσίαση του, έπρεπε να φέρουν μαζί τους ένα παιχνίδι. Με αυτόν τον τρόπο συγκεντρώθηκαν μέσα σε λίγες ώρες πάνω από 10.000 παιχνίδια, τα οποία θα δοθούν τα Χριστούγεννα σε παιδικά ιδρύματα, σχολεία και νοσοκομεία.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/78663336_10158273631710931_8758146376262483968_n.jpg?_nc_cat=104&_nc_ohc=5tp23PJ3oxwAQnxo57Gr2a0Hwq5IloPVoKct8JcMjCYfXKSKkQP8NMzbg&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=fbe5e6932023e80561129794e4a7e35b&oe=5E7FB8CF)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/79843132_10158273652040931_6521921733195202560_n.jpg?_nc_cat=105&_nc_ohc=4DiG-j2NN2wAQnf60MR6h61fV3uNkf67DxUQRMVKxRqsASrEYsTaiqJsA&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=db23b0be5aa9637b673c9aa4469b8a03&oe=5E822971)
El Sombrero
-
Το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα… Not
&feature=emb_title
Ζούμε σε μια χώρα στην οποία οι γυναίκες σε μεγάλο ποσοστό είτε δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, είτε ασχολούνται εντελώς επιδερμικά (περιμένοντας να δείξει η κάμερα τον Τζόρβα) που ίσως είναι ακόμα χειρότερο. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώντας ότι αυτό είναι το φυσιολογικό, αγνοούμε ότι σε άλλα μέρη του κόσμου η κουλτούρα είναι τελείως διαφορετική.
Μια ακόμα απόδειξη είναι το παραπάνω βίντεο από την Αργεντινή, το οποίο είναι από τα επικότερα που έχω δει. Οι συμπαθείς κυριούλες δεν είναι αυτό που λέμε “καθωσπρέπει κυρίες”. Είναι μιας κάποιας ηλικίας και τις ενώνει η αγάπη για την ομάδα τους, την Μπάνφιλντ, την οποία παρακολουθούν όρθιες και κολλημένες στα κάγκελα (μασουλώντας και κάτι). Οι σκηνές είναι από τον αγώνα Μπάνφιλντ-Μπόκα στον οποίο οι ομάδες ήρθαν ισόπαλες 1-1 και τελικά δεν βοήθησε την Μπάνφιλντ να γλιτώσει τον υποβιβασμό. Αν κρίνουμε από προηγούμενα γεγονότα και από τα επεισόδια που έγιναν μετά τον υποβιβασμό της ομάδας, η Μπάνφιλντ πρέπει να έχει αρκετά τρελούς οπαδούς. Το βίντεο μπορείς απλά να το βλέπεις, αλλά για ευκολία έχω μεταφράσει μερικές από τις ατάκες τους γιατί το περιεχόμενο είναι ακόμα πιο θεϊκό:
“Έχουν μεγάλο κώλο. Όλο κερδίζουν με πέναλτι. Μόνο έτσι κερδίζουν”
“Αυτός ο Σομόσα της Βέλεζ (σ.Σ. γιατί ξέρουμε και που έπαιζε παλιά ο καθένας) είναι π.τάνας γιος. Πρέπει να τον σκοτώσουν. Βλάκες… Κλέφτη. Λωποδύτη ! Να επιστρέψεις το ψαλίδι που έκλεψες.”
“Ποιος;” (ρωτάει η διπλανή κυριούλα)
“Ο Βιάτρι, ο Βιάτρι. Αυτός ο λωποδύτης.(σ.Σ. o Βιάτρι κατηγορείται για συμμετοχή σε ένοπλη ληστεία μαζί με τον αδερφό του , η ληστεία έγινε σε ένα… κομμωτήριο). Π.τάνας γιε, κλέφτη ! Έκλεψε το κομμωτήριο.”
“Πού πας π.τάνας γιε. Φανφαρόνε. Την π.τάνα που σε γέννησε. Α, πώς τον χτύπησε ο μαύρος. Α, ο π.τάνας γιος. Κοίτα πώς το χτύπησε το παιδί (σ.Σ. γιατί υπάρχει και μητρικό φίλτρο μέσα μας παρ’ ότι βρίζουμε σαν λιμενεργάτες). Το χτύπημα που του έκανε ο κλέφτης. Ο π.τάνας γιος, την π.τάνα που τον γέννησε. Λωποδύτη.”
“Π.τανας γιε Ερβίτι. Π.τάνας γιε !”
“Κλαψιάρη” (η διπλανή κυρία που σιγοντάρει)
“Βγάλτους κάρτα τους π.τανας γιους. Πέταξέ τους έξω. Βγάλτους κάρτα. Πέταξέ τους τους π.τάνας γιους.”
“Μην τον αγκαλιάζεις Λουκέτι (σ.Σ. τερματοφύλακας της Μπάνφιλντ που πέρασε από την Μπόκα και έχει κάποιες καλές σχέσεις με παλιούς συμπαίκτες) τον π.τάνας γιο!”
“Μην ξεχνάς ποιος σου έδωσε να φας. Τσβίτανιτς ! (σ.Σ. ο Νταρίο Τσβίτανιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την Μπάνφιλντ και έπαιξε 5 χρόνια εκεί μέχρι να τον πάρει ο Άγιαξ) Μην ξεχνάς την Μπάνφιλντ π.τάνας γιε! Μην ξεχνάς ποιος σου έδινε να φας όταν δεν είχες τίποτα. Τσβίτανιτς. Π.τάνας γιε. Και τώρα νομίζεις ότι είσαι πάνω από όλους και τριγυρνάς με αυτή την π.τάνα, αυτή την τσούλα. Το παίζει γκόμενα του Τσβίταντις, κάνει την κυρία. Π.τάνα χαμένη.”
Και όπως έγραψε και κάποιος: “Σε 3 λεπτά η κυρία είπε 18 φορές “π.τάνας γιος”, σε όλο το πρωτάθλημα πανηγύρισε 15 γκολ της Μπανφιλντ”. Η ιστορία όμως έχει και συνέχεια. Μερικούς μήνες αργότερα ο Νταρίο Τσβίτανιτς βρέθηκε στο προπονητικό κέντρο της Μπάνφιλντ κατά τη διάρκεια των διακοπών του και έκανε εκεί προπόνηση. Η Μάρτα (το όνομα της κυρίας) ήταν παρούσα, κολλημένη και πάλι στο κάγκελο. Αυτή τη φορά όμως με τη διάθεση να ζητήσει συγγνώμη από τον παίκτη και να αυτοσαρκαστεί, καθώς έγινε viral σε όλη τη χώρα.
&feature=emb_title
“Συγχώρα με, συγχώρα με. Πότε θα γυρίσεις πίσω στη Μπάνφιλντ; Γύρνα γρήγορα Τσβίτα. Γύρνα γρήγορα στην Μπάνφιλντ. Πόσο ωραία κοπέλα έχεις, είναι μια κούκλα, μια κούκλα. Μην ακούς το αντίθετο.” Και φυσικά το κλου, η αγκαλιά του καλού παιδιού Τσβίτα με την Μάρτα, σαν να είναι η αθυρόστομη θεία του. Με την Μάρτα να ζητάει συγγνώμη και από τον Τσβίτανιτς και από την κοπέλα του και να περιγράφει την ντροπή που ένιωσε όταν είδε τη φάτσα της στην τηλεόραση. Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η ατάκα της κυρίας Μάρτα για τον επιθετικό Ρικάρντο Νοΐρ, που τη γνώρισε από κοντά όταν ήρθε στην Μπάνφιλντ δανεικός από την Μπόκα και έντρομος τη ρώτησε: “Θα τα λες και σε μένα αυτά;” για να πάρει την απάντηση από την Μάρτα: “Όοοοχι, όσο είσαι στην Μπάνφιλντ όχι. Όταν είσαι στην Μπόκα ναι”. Η τρυφερή στιγμή έληξε με την κυρα-Μάρτα να στέλνει θερμούς χαιρετισμούς στην μαμά του Νταρίο, ναι αυτή που την έβρισε περίπου είκοσι φορές πριν ένα χρόνο.
sombrero.gr
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/napoleon04.jpg?w=600&ssl=1)
Ναπολέων, ο σκύλος σύμβολο
Η γειτονιά της Βίγια Κρέσπο στο Μπουένος Άιρες ήταν γεμάτη με αδέσποτα σκυλιά που τριγύριζαν στους δρόμους τη δεκαετία του 1930. Οι κάτοικοι εκεί όμως τα φρόντιζαν, τα τάιζαν και πολύ συχνά τις κρύες νύχτες του χειμώνα τα έβαζαν μέσα στα σπίτια τους για να κοιμηθούν. Σε αντάλλαγμα, οι αδέσποτοι σκύλοι είχαν γίνει οι φύλακές τους. Ένας από αυτούς περιπλανήθηκε στις εγκαταστάσεις της ποδοσφαιρικής ομάδας Τσακαρίτα Τζούνιορς και τον περιμάζεψε ο επιστάτης Καμίλο ντι Μπέγια. Δεν είχε ιδέα όμως πόσο σημαντικός θα γινόταν αυτός ο σκύλος, ένας κοντοστούπης… λουκάνικος μαύρου χρώματος, μάλλον της ράτσας Ντάχσουντ.
Ο Καμίλο δεν μπορούσε να τον κρατήσει και τον έκανε δώρο στον γείτονά του Φρανσίσκο Μπελόν που ήταν οπαδός της μεγάλης αντιπάλου της Τσακαρίτα, της Ατλάντα. Παρά την μεγάλη τους ποδοσφαιρική κόντρα, οι δυο γείτονες περνούσαν άπειρες ώρες μιλώντας για το ποδόσφαιρο. Ο Φρανσίσκο δεν ήταν απλά οπαδός, ήταν το μέλος Νο84 της Ατλάντα, ένας άνθρωπος που ζούσε για την ομάδα του και μέχρι τότε δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τα σκυλιά. Όταν είδε όμως τον σκύλο μέσα στην κουζίνα, να του κουνάει την ουρά και να του δείχνει την φθαρμένη δερμάτινη μπάλα για να παίξουν, ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Ο Φρανσίσκο ονόμασε τον σκύλο Ναπολέοντα και μια μεγάλη φιλία θα ξεκινούσε. “Δραπέτευσες από την Τσακαρίτα ε; Θα γίνεις Ατλάντα, είναι η καλύτερη ομάδα του κόσμου.”
Η αγάπη του Ναπολέοντα για την μπάλα και η τρέλα του Φρανσίσκο οδήγησαν σε προπονήσεις που κρατούσαν ώρες. Γρήγορα ο σκύλος άρχισε να κάνει διάφορα εντυπωσιακά κόλπα με την μπάλα. Η ποδοσφαιρική διαπαιδαγώγηση του Ναπολέοντα όμως δεν έμεινε εκεί. Ο Φρανσίσκο άρχισε να τον παίρνει στο γήπεδο για να βλέπει την Ατλάντα μαζί του και ο Ναπολέων κέρδιζε συμπάθειες ανάμεσα στους φιλάθλους της ομάδας. Σε μια από αυτές τις επισκέψεις, ένα τυχαίο γεγονός άλλαξε την ιστορία του σκύλου και του ιδιοκτήτη. Στις 22 Νοεμβρίου του 1936, η Ατλάντα υποδεχόταν την Ταγιέρες και οι οπαδοί έριξαν τις αντίστοιχες κροτίδες της εποχής. Ο Ναπολέων τρόμαξε και μέσα στον χαμό έφυγε και ο Φρανσίσκο δεν τον είδε ξανά σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο. Με την ομάδα του να χάνει με 1-5 (!) και τον σκύλο του εξαφανισμένο, ήταν τα χειρότερα λεπτά της ζωής του. Μέχρι, που στην ησυχία της ανάπαυλας, ο Ναπολέων εμφανίστηκε και ο Φρανσίσκο τον αγκάλιασε δακρυσμένος. Για να ηρεμήσει, αποφάσισε να του πετάξει μια μπάλα και ο Ναπολέων άρχισε τα κόλπα του στο γρασίδι του γηπέδου, ξετρελαίνοντας τον κόσμο ειδικά όταν έκανε κεφαλιές. Οι ομάδες βγήκαν για το δεύτερο ημίχρονο και η Ατλάντα με μια αντεπίθεση διαρκείας κατάφερε να ισοφαρίσει σε 5-5 τον αγώνα. Αυτό ήταν, στο μυαλό του κάθε προληπτικού οπαδού στη Ν. Αμερική δεν έφταιγε τίποτα άλλο παρά το γούρι που έφερε ο Ναπολέων.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/napoleon02.jpg?resize=540%2C358&ssl=1)
Από εκείνη την μέρα και μετά, ο Ναπολέων έμπαινε στο γήπεδο μαζί με τους παίκτες, πόζαρε σε φωτογραφίες, έκανε ζέσταμα κανονικά μαζί τους και… τρομοκρατία στους φιλοξενούμενους τους οποίους και γάβγιζε. Ακόμα και όταν ξεκινούσε το παιχνίδι, έκοβε βόλτα δίπλα στις πλάγιες γραμμές τρέχοντας παράλληλα με τους παίκτες της Ατλάντα. Σε ένα φύλλο του περιοδικού El Grafico υπάρχει περιγραφή της απόδοσης του Ναπολέοντα σε αγώνα τον οποίο και είχε διακόψει με την είσοδό του. Ο Ναπολέων έκανε τούνελ ανάμεσα στα πόδια όσων πήγαιναν να τον πιάσουν και να τον βγάλουν έξω και με φοβερή γκαμπέτα ντρίμπλαρε. Όπως κάθε σωστός οπαδός όμως, ο Ναπολέων άρχισε να ταξιδεύει και στα εκτός μαζί με τον Φρανσίσκο και άλλους φίλους. Σε κάθε ματς της Ατλάντα ο σκύλος ήταν παρών. Για δυο χρόνια περίπου κράτησε αυτό το φαινόμενο και ο Ναπολέων έγινε η πραγματική μασκότ της ομάδας. Μέχρι τον Απρίλιο του 1938. Ο Φρανσίσκο και οι φίλοι του βρίσκονταν στο σπίτι του και κανόνιζαν την επόμενη εκδρομή στην Λα Πλάτα για το ματς με την Εστουδιάντες. Πώς θα μετέφεραν τον Ναπολέοντα, πώς θα τον έβαζαν μέσα και τι θα έκανε η Ατλάντα στον αγώνα. Μέχρι που ένα δυνατό φρενάρισμα ακούστηκε απ’ έξω. Βγαίνοντας, είδαν τον σκύλο στον δρόμο νεκρό, χτυπημένο από ένα μαύρο αυτοκίνητο. Το σοκ ήταν μεγάλο για όλους τους φίλους της ομάδας και περισσότερο από όλους για τον απαρηγόρητο Φρανσίσκο.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/11/atlanta-perro.jpg?resize=422%2C565&ssl=1)
Αμέσως έπεσε η ιδέα να αποτρεφρωθεί ο σκύλος και οι στάχτες του να σκορπιστούν πάνω στο γήπεδο της Ατλάντα. Ένας γείτονας είπε να τον θάψουν στον κήπο του για να πηγαίνει όποτε θέλει ο Φρανσίσκο και οποιοσδήποτε άλλος. Ο Φρανσίσκο όμως είχε άλλη ιδέα. “Θα τον βαλσαμώσω. Έτσι, θα ζει για πάντα.” Η ιδέα έγινε πραγματικότητα, ο ταριχευτής έκανε εξαιρετική δουλειά και ο Ναπολέων βρέθηκε στην τροπαιοθήκη της Ατλάντα, σαν ζωντανός, με ένα λουράκι με το σήμα της ομάδας και τα δυο πόδια του πάνω σε μια μπάλα. Εκεί έμεινε για αρκετά χρόνια, μέχρι που κάποια στιγμή ο Φρανσίσκο ήρθε για πολιτικούς λόγους σε διαμάχη με τη διοίκηση του συλλόγου και τον πήρε. Μετά τον θάνατο του Φρανσίσκο το 1980, ο γιος του Οσβάλντο πήρε στην κατοχή του τον Ναπολέοντα. Στη γιορτή όμως για τα 100 χρόνια της ομάδας το 2004, ο Ναπολέων μπήκε μαζί με άλλα ιερά τέρατα της Ατλάντα στο hall of fame της ομάδας και έστω και… νεκρός αποθεώθηκε από ολόκληρο το γήπεδο κάνοντας το γύρο του θριάμβου.
sombrero.gr
-
Η μοίρα το φέρνει κι ο μισητός αντίπαλος σηκώνει το πρωτάθλημα μέσα στο σπίτι σου. Εσύ τι κάνεις; Οι οπαδοί της Σαν Λορένσο το πήγαν κομματάκι μακριά, σε μια ιστορία λατινοαμερικάνικης γραφικότητας με ένα ντέρμπι απέναντι στην Ουρακάν που πέρασε από χίλια κύματα μέχρι να γίνει.
Μέχρι πού θα έφτανες για να μη δεις τους αντιπάλους σου να πανηγυρίζουν; Ποια είναι τα όρια μεταξύ του «κάνω κακό στην ομάδα μου» και του «κάνω μεγαλύτερο κακό στους...
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/buenos-aires-argentina-argentine-soccer-audience-in-stadium-watching-soccer-match-between-the-teams-of-san-lorenzo-and-huracan-on-15th-march-2015-singing-song_e1mbnnskx__F0000-e1520702542664.png?w=800&ssl=1)
Όταν οι οπαδοί της Σαν Λορένσο σταμάτησαν ένα γύρο του θριάμβου στο γήπεδό τους
Μέχρι πού θα έφτανες για να μη δεις τους αντιπάλους σου να πανηγυρίζουν; Ποια είναι τα όρια μεταξύ του «κάνω κακό στην ομάδα μου» και του «κάνω μεγαλύτερο κακό στους αντιπάλους»; Στο μαγικό κόσμο της Νότιας Αμερικής οι απαντήσεις μάλλον διαφέρουν από αυτές σε άλλα μέρη. Το πρωτάθλημα Τορνέο Μετροπολιτάνο του 1973 στην Αργεντινή είχε μια μεγάλη πρωταγωνίστρια. Την Ουρακάν του Σέζαρ Λουίς Μενότι, στη δεύτερη μόλις δουλειά του ως κόουτς. To 1971 ο πρόεδρός της Ουρακάν ταξιδεύει στο Ροσάριο και έρχεται σε συμφωνία με το νεαρό Μενότι που ήταν βοηθός/τεχνικός διευθυντής στους Νιούελ’ς Ολντ Μπόιζ. Ο Μενότι, λάτρης του όμορφου ποδοσφαίρου, που έβαζε το “ωραίο” παιχνίδι πάνω και από τη νίκη ακόμα, βρήκε στην Ουρακάν (μια ομάδα με τελευταίους τίτλους τη δεκαετία του 1920) τις ιδανικές συνθήκες για να μπορέσει να περάσει τις ιδέες του στους ποδοσφαιριστές.
Με παίκτες που πέρασαν στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου όπως οι Μπάμπινγκτον, Μπαζίλε, Μπριντίσι και Χάουσμαν, η Ουρακάν έφτιαξε μια ομάδα που ακόμα και σήμερα, πάνω από 40 χρόνια μετά, μνημονεύεται ως μια από τις θεαματικές και επιθετικές στην πλούσια ποδοσφαιρική ιστορία της χώρας. Τη 10η αγωνιστική κέρδισε μέσα στο Ροσάριο τη Σεντράλ με το απίστευτο 0-5, απέναντι σε μια αξιόλογη ομάδα και ένα δύσκολο κοινό. Μετά το 0-3, οι οπαδοί των γηπεδούχων χειροκρότησαν τους αντιπάλους. «Ήταν ένας απίστευτος χορός στο χορτάρι, σηκωθήκαμε όρθιοι και τους αποθεώσαμε» θυμάται ένας από τους παρόντες. Μπορεί η υπόλοιπη Αργεντινή να την αποθέωνε, η μοίρα όμως έφερε την Ουρακάν να έχει διαλέξει ανάμεσα στα 48 barrios (τις 48 “γειτονιές” σε ελεύθερη μετάφραση) του Μπουένος Άιρες το Πάρκε Πατρίσιος για έδρα της. Μην παρεξηγηθούμε. Το Πάρκε Πατρίσιος είναι γεμάτο δημόσια πάρκα και πολύ πράσινο και θεωρείται ένας από τους πνεύμονες της πόλης, από τότε που περίπου στα 1900 η κυβέρνηση μετέφερε τα δημόσια σφαγεία και τους αποτεφρωτήρες σκουπιδιών, ώστε η περιοχή να καθαρίσει. Η μόνη “ατυχία” για τους κατοίκους του Πάρκε Πατρίσιος και τους οπαδούς της Ουρακάν είναι ότι συνορεύουν με το barrio του Μποέδο στα δυτικά:
&feature=emb_title
Όλοι έχουμε έναν φασαριόζο γείτονα.
Στην Ουρακάν έλαχε να έχει αυτούς τους παλαβούς.
Εκεί, το 1908, την ίδια χρονιά που ιδρύθηκε κι η Ουρακάν, γεννήθηκε η Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο και από το 1915, όταν οι δύο σύλλογοι συναντήθηκαν για πρώτη φορά σε ένα φιλικό, ξεκίνησε ένα από τα όχι τόσο διάσημα εκτός χώρας, αλλά πιο παλιά και σημαντικά “κλάσικο” του Μπουένος Άιρες, με ιστορία που εκτείνεται σε πολλές δεκαετίες. Όπως ήταν φυσικό, οι οπαδοί της Σαν Λορένσο το 1973 δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι με την καλή πορεία των αντιπάλων τους, ειδικά όταν η Ουρακάν δεν ήταν απλά πρωτοπόρος, αλλά και η ομάδα που κέρδιζε τα θετικά σχόλια των ουδέτερων. Παρ’ ότι κι οι “κυανέρυθροι” είχαν καλή ομάδα εκείνα τα χρόνια, η αρμάδα του Μενότι ήταν σαφώς καλύτερη. Κι αυτό δεν το αντέχει ο οπαδός.
Καθώς λοιπόν οι αγωνιστικές περνούσαν και οδεύαμε προς το τέλος του πρωταθλήματος, η Ουρακάν φαινόταν ότι δεν μπορούσε να χάσει το πρωτάθλημα με τίποτα. Η κληρωτίδα όμως την έφερε να αγωνίζεται δυο αγωνιστικές πριν το τέλος στο (παλιό, μια που τώρα δεν υπάρχει) Γκασόμετρο, την παραδοσιακή έδρα της Σαν Λορένσο. Οι οπαδοί της ομάδας του Μποέδο άρχισαν να αγχώνονται ότι οι αντίπαλοι θα στέφονταν πρωταθλητές μέσα στο σπίτι τους. Την αμέσως προηγούμενη χρονιά είχε γίνει το αντίστροφο. Η Σαν Λορένσο είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα και την επόμενη αγωνιστική έπαιζε στην έδρα της Ουρακάν. Η Ουρακάν κέρδισε μεν με 3-0, αλλά οι αντίπαλοι έκαναν το γύρο του θριάμβου στην έδρα της, σε μια στιγμή υπέρτατης χαράς και ταπείνωσης του αντιπάλου. Το να πάρει μέσα σε ένα χρόνο εκδίκηση η Ουρακάν δεν έπρεπε να περάσει, δεν μπορούσε να συμβεί, έπρεπε με κάποιον τρόπο να εμποδιστεί. Η επιφοίτηση ήρθε στον Αντόλφο Ρες, μετέπειτα συγγραφέα και ιστορικό του συλλόγου. «Γιατί δεν τιμωρούμαστε για εκείνο το ματς; Να μην πατήσουν το πόδι τους στην έδρα μας».
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/clasico-no-enemigos-500x375.jpg?resize=580%2C435&ssl=1)
Ένα γκράφιτι που λέει είμαστε “κλάσικο”, δεν είμαστε εχθροί.
Η παρανοϊκή ιδέα έγινε αμέσως αποδεκτή εν μέσω ενθουσιασμού από τους συνοπαδούς του κι έτσι στις 3 Αυγούστου του 1973, κατά την 25η αγωνιστική όπου και η Σαν Λορένσο υποδεχόταν την Μπόκα, πολλοί οπαδοί της χωρίς κανέναν προφανή λόγο άρχισαν να πετούν πέτρες και μπουκάλια στο δύσμοιρο μυστακοφόρο τερματοφύλακα της Μπόκα με το όνομα Βινταγιέ, που σίγουρα αναρωτιόταν τι τους είχε κάνει. Το παιχνίδι διακόπηκε στο 10′ για αρκετή ώρα και τελικά έληξε με νίκη της Μπόκα με 2-3. Οι οπαδοί των γηπεδούχων, σίγουροι για την επιτυχία του πλάνου τους, γύρισαν ευτυχισμένοι στα σπίτια τους. Οι υπολογισμοί όμως για την εκδίκαση της υπόθεσης και την τιμωρία δεν βγήκαν σωστοί.
Η “Σικλόν” τιμωρήθηκε μεν από την Ομοσπονδία να δώσει αγώνες σε ουδέτερο γήπεδο, αλλά εξέτισε την ποινή ένα ακριβώς ματς πριν υποδεχτεί τους γείτονες. Το σχέδιο κατέρρευσε. Την ίδια στιγμή, η Ουρακάν στέφθηκε και μαθηματικά πρωταθλήτρια μία αγωνιστική πριν το τοπικό ντέρμπι, όταν η Μπόκα δεν κέρδισε το δικό της παιχνίδι. Έτσι, ο γύρος του θριάμβου θα γινόταν στο Γκασόμετρο. Η Σαν Λορένσο δεν είχε άλλους αγώνες στο ενδιάμεσο για να ξανατιμωρηθεί κι οι οπαδοί ήταν απογοητευμένοι που δεν μπορούσαν να κάνουν νέα επεισόδια (ναι, τα πράγματα ήταν τόσο τρελά). Η λύση όμως ήρθε ξανά από τους πολυμήχανους οπαδούς των κυανέρυθρων. Κάποιοι από αυτούς μπήκαν με φτυάρια στο γήπεδό τους, έσκαψαν μέσα στην περιοχή, ενώ παράλληλα πήραν μαζί τους και εξαφάνισαν τη μια εστία. Προφανώς, μέσα στο κόλπο ήταν και η ίδια η διοίκηση του συλλόγου, που πήγε αμέσως στην Ομοσπονδία και ζήτησε το ματς να γίνει αλλού, καθώς στο Γκασόμετρο «έπρεπε να γίνουν έργα ανακαίνισης». Όταν ο πρόεδρος ρωτήθηκε γιατί δεν ήθελε η Ουρακάν να κάνει το γύρο του θριάμβου στο γήπεδό του, απάντησε αφοπλιστικά: «Θα έμεναν στο γήπεδο δυο μέρες για να γιορτάσουν».
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/Vuelta-ol%C3%ADmpica-frustrada-2-1-600x825-1.jpg?resize=364%2C501&ssl=1)
Εξώφυλλο οπαδικής εφημερίδας της Σαν Λορένσο μετά το ματς. «Ο γύρος του θριάμβου, όχι εδώ» με φωτογραφία των επτά ηρωικών σκαφτιάδων «Και τώρα κλάψτε πίσω στην Πομπέγια» (μια ακόμα γειτονιά της Ουρακάν)
Κάπως έτσι, στις 21 Σεπτεμβρίου, το ντέρμπι Σαν Λορένσο-Ουρακάν έγινε στο ουδέτερο Χοσέ Αμαλφιτάνι. Έξω από το γήπεδο υπήρχε πάρα πολύς κόσμος, μέσα όμως ελάχιστοι φίλοι των γηπεδούχων. Όποιος πήγαινε να αγοράσει εισιτήριο στα εκδοτήρια, άκουγε τις παροτρύνσεις των συνοπαδών του να περιμένει αρκετή ώρα πριν μπει. Πράγματι, η Ουρακάν μπήκε μέσα στον αγωνιστικό χώρο και έκανε το γύρο του θριάμβου μπροστά σε ελάχιστους θεατές των “γηπεδούχων” και με τους παίκτες της Σαν Λορένσο να αγνοούν επιδεικτικά τους αντιπάλους τους (κάτι που την περασμένη σεζόν είχε γίνει αντίστροφα). Η πλειοψηφία του κόσμου μπήκε μετά τη σέντρα για να σιγουρευτεί ότι δεν θα δει αυτό το… φριχτό θέαμα, τραγουδώντας: “Αχ Ουρακάν πόσο γελάω, δεν θα κάνεις ποτέ γύρο του θριάμβου στο σπίτι του μπαμπά“. Οι γηπεδούχοι κέρδισαν μάλιστα με 1-0, πανηγυρίζοντας έξαλλα τη νίκη απέναντι στους πρωταθλητές. Το ιστορικό «παλιό» Γκασόμετρο γκρεμίστηκε μερικά χρόνια αργότερα, σε μια βρώμικη ιστορία που άφησε τη Σαν Λορένσο χωρίς γήπεδο για πολύ καιρό, αλλά όπως ο πρωτεργάτης των συμβάντων Ρες έγραψε σε ένα άρθρο του: «Το Βιέχο Γκασόμετρο ήταν ένας Ναός και στα 63 χρόνια ζωής του κανένας αντίπαλος δεν μπόρεσε να κάνει γύρο του θριάμβου μπροστά μας».
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/f7164a1db72ddafbf1dfae5e4c96717b.jpg?resize=580%2C476&ssl=1)
Η φωτογραφία μυρίζει 70s
Μπορεί όμως οι οπαδοί της Σικλόν να θυμούνται ένα γύρο του θριάμβου, ο υπόλοιπος κόσμος θα θυμάται το ποδόσφαιρο της δίκαιης πρωταθλήτριας Ουρακάν. Με τις ιδέες του Μενότι, ιδέες που χρόνια αργότερα θα δημιουργούσαν το “κίνημα” του Μενοτίσμο και θα ενέπνεαν προπονητές όπως ο Μαρσέλο Μπιέλσα, αλλά και ο Πεπ Γκουαρδιόλα. Ήταν εκείνη η Ουρακάν που έκανε το Μενότι τόσο διάσημο προπονητικά, ώστε η Π.Ο. της Αργεντινής να τον επιλέξει ως προπονητή της εθνικής μετά το φιάσκο του 1974 και να την οδηγήσει στην κατάκτηση του Μουντιάλ του 1978. «Αυτός ο τίτλος ήταν η εκπλήρωση ενός ονείρου. Για το πώς φτιάχτηκε η ομάδα, για το πώς έπαιξε, για όσα έκανε και γιατί έγινε σε έναν σύλλογο που προχωράει με βάση τους ανθρώπους στη γειτονιά. Η Ουρακάν του 1973 ήταν ένα κομμάτι της ιστορίας του ποδοσφαίρου της Αργεντινής και μια ιδεολογική σημαία για πολλούς από μας».
sombrero.gr
-
Προσπερνούσε τους αντιπάλους όποτε ήθελε, έβαλε γκολ που μνημονεύονται ακόμα αλλά πέθανε πάμφτωχος, ζώντας στα αποδυτήρια του γηπέδου που κάποτε τον αποθέωνε! Η ιστορία του "Γκαρίντσα της Αργεντινής", που μέσα στο γήπεδο έκανε μαγικά αλλά έξω από αυτό υπέφερε.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/corbatta.png?w=528&ssl=1)
Ντρίμπλες, μαγικά και αλκοόλ: η καριέρα και η ζωή του Ορέστε Κορμπάτα
Αν κάποιος έχει την τύχη να επισκεφτεί ένα από τα πιο ιστορικά γήπεδα του κόσμου, το Ελ Σιλίντρο, την έδρα της Ράσινγκ Κλουμπ θα δει ότι ο ένας δρόμος δίπλα του μετονομάστηκε σε οδό Ντιέγκο Μιλίτο. Αν τύχει και πάει από την αντίθετη πλευρά του γηπέδου θα βρει ένα άλλο δρομάκι, πιο στενό, πετρόστρωτο, με χαμόσπιτα κι αρκετά πιο βρώμικο. Το δρομάκι Ορέστε Κορμπάτα. Βγαλμένο από έναν από τους σπουδαιότερους παίκτες της Ράσινγκ και της Αργεντινής, ένα ατελείωτο ταλέντο, αλλά και έναν άνθρωπο με θλιβερή ζωή και θάνατο, γνήσιο εκπρόσωπο ενός ποδοσφαίρου που δεν υπάρχει πια.
Ο Κορμπάτα γεννήθηκε στο Ντερό, λίγο έξω από το Μπουένος Άιρες κι όταν έχασε τον πατέρα του μόλις στα πέντε του μετακόμισε στη Λα Πλάτα με την μητέρα του και τα επτά αδέρφια του. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, δούλευε κι αυτός από το πρωί, κάνοντας ότι μπορεί, για να φέρει κάποιο εισόδημα στο πάμφτωχο σπιτικό του που δεν είχε καν πόρτα. Ο Ορέστε ξυπόλητος τριγύριζε στο δρόμο με τυλιγμένα σκόρδα στο λαιμό του, όχι για να μην τον ματιάσουν, αλλά για να τα πουλήσει μαζί με φρούτα και ό,τι άλλο μπορούσε να βρει. Η μητέρα του Ισαμπέλ ήταν πλύστρα και καθαρίστρια. Ο μικρός, όταν δεν έβγαζε το ψωμί του, ήταν πάντα ξυποληταρία, μέσα στις λάσπες να παίζει μπάλα. Στο σχολείο πήγε μέχρι 2α δημοτικού, δεν το τελείωσε ποτέ, όχι τόσο γιατί δεν ήθελε, αλλά γιατί δεν είχε χρόνο με τις δουλειές που έκανε το πρωί. Ποτέ δεν έμαθε να γράφει ή να διαβάζει κι αυτό τον στοίχειωσε.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/C8fqUwmXUAEmlzl.jpg?resize=527%2C395&ssl=1)
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην Εστουδιάντες και το 1955 πηγαίνει στη Ράσινγκ Κλουμπ. Στην πόρτα των ακαδημιών τον ρωτάνε πού είναι η βαλίτσα του. Εκείνος με αφοπλιστική ειλικρίνεια απαντάει: “Ποια βαλίτσα;” Όλα τα υπάρχοντά του είναι τα ρούχα που φοράει. Περπατάει στην οδό Μότσαρτ (κάθετη στο δρόμο που χρόνια αργότερα θα πάρει το όνομά του) και ξεκινά μια ιστορία αγάπης με την “Ακαδημία”.
Ο Κορμπάτα δεν εντυπωσιάζει κανέναν με την εξωτερική του εμφάνιση. Είναι κοντούλης, ατημέλητος και αδύνατος σε σημείο υποσιτισμού. Όταν παίρνει την μπάλα όμως, όλα αλλάζουν. Παίζει δεξί εξτρέμ κι αυτός είναι κι ο τίτλος του βιβλίου του Αλεχάντρο Γουόλ: “Corbatta, El Wing” από το οποίο προέρχονται αρκετές από τις πληροφορίες του κειμένου. Ο Κορμπάτα είναι ταχύτατος, εξαιρετικός ντριμπλέρ, ξεσηκώνει το κοινό με τις προσπάθειές του, αλλά και με ιδιαίτερη τεχνική, καθώς ήξερε ακριβώς πώς να χτυπάει την μπάλα για να τη στείλει συστημένη στην καρδιά της περιοχής. Έπαιζε πάντα με κατεβασμένες κάλτσες, χωρίς επικαλαμίδες, με το μαλλί να ανεμίζει, το πρόσωπο συχνά λασπωμένο κι ένα πονηρό χαμόγελο. Γρήγορα έγινε ο “Λόκο” των οπαδών και ο κόσμος άρχισε να μιλά γι’ αυτόν. Το δεύτερο παρατσούκλι του ήταν “ο Αρλεκίνος”.
&feature=emb_title
Ελάχιστα πλάνα υπάρχουν από την καριέρα του δυστυχώς
Οι ιστορίες πολλές. Όπως τότε που άρχισε να τρέχει προς την εστία της Ράσινγκ, μέχρι να καταλάβει ότι απέναντί του ήταν ο δικός του τερματοφύλακας. Οι αντίπαλοι επιθετικοί ήρθαν πάνω του, εκείνος τους ντρίμπλαρε και έκανε κούρσα προς τη σωστή περιοχή. Ή όταν τον μάρκαρε ασφυκτικά ο Σιλβέιρα σε ένα ντέρμπι με την Ιντεπεντιέντε. Ο Κορμπάτα για να ξεφύγει βγήκε εκτός γραμμής, πήγε πίσω από τους αστυνομικούς, κρύφτηκε για λίγο εκεί και βγήκε από την άλλη. Αλλά από όσες ιστορίες κυκλοφορούν, δύο είναι κατ’ εμέ οι κορυφαίες. Μία για το παιχνίδι του και η άλλη για τον χαρακτήρα του. Η πρώτη έγινε σε ένα “φιλικό” (με πολλά εισαγωγικά) απέναντι στην Ουρουγουάη. Ο 21 ετών μόλις Κορμπάτα αποφάσισε να κάνει χαζό τον σέντερ μπακ της Ουρουγουάης Χοσέ “Πέπε” Σασία με το παρατσούκλι “ο Σκληρός”. Μόνο από αυτό ανατριχιάζεις, αν σκεφτείς ότι ο Κορμπάτα ήταν 1.65 και 62 κιλά κι ο Πέπε κοντά στο 1.81. Η φάση θύμιζε κάτι από Βέγγο και Τρύφωνα. Ο Ορέστε όμως είχε άγνοια κινδύνου. Έκανε ένα σομπρέρο και πέρασε τον Σασία. Στη συνέχεια σταμάτησε και τον περίμενε. Ο Σασία ξαναήρθε πάνω του, ο Κορμπάτα του έκανε ένα τούνελ (ή γέφυρα όπως το λένε εκεί) με την μπάλα και έφυγε και πάλι λίγο πιο μπροστά. Εκεί κοντοστάθηκε, με την πλάτη του προς τον Σασία. Ο Ουρουγουανός πλησίασε ξανά και αυτή τη φορά ο Κορμπάτα του έκανε ακόμα ένα τούνελ, με πλάτη και χωρίς να βλέπει. Ο Σασία φυσικά είχε φουντώσει και περίμενε την εκδίκησή του. Λίγο αργότερα, ένας συμπαίκτης του έριξε τον Κορμπάτα στο έδαφος. Ο Σασία πλησίασε κάνοντας ότι θέλει να δει τι είχε πάθει ο συνάδελφός του και του έχωσε μια μεγαλοπρεπή μπουνιά στο πρόσωπο. Ο Κορμπάτα έχασε δύο μπροστινά δόντια, τα οποία φυσικά δεν αναπλήρωσε ποτέ
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/corbatta.jpg?w=1430&ssl=1)
Το κενό στα δόντια του Κορμπάτα (που έμοιαζε και αρκετά με το Μανόλο Χιμένεθ)
Πηγή: Ντοκιμαντέρ “El Arlequin”
Ο Κορμπάτα όμως δεν ήταν κάποιος που λόγω κακίας ήθελε να εξευτελίζει τους αντιπάλους. Απλά λάτρευε το παιχνίδι, το σόου και το θέαμα. Για να καταλάβουμε τι παλικάρι ήταν, θα αναφέρουμε και μία δεύτερη ιστορία. Εκείνα τα χρόνια το trash talking ήταν στα φόρτε του στη Λ. Αμερική. Σε ένα ματς με τη Ρίβερ τον μάρκαρε ο Φεντερίκο Βάιρο. Μόλις τον πλησίασε, ο Κορμπάτα τον ρώτησε: “τι κάνει η μάνα σου;”. Ο Βάιρο στράβωσε. Ο Κορμπάτα επέμεινε: “η αδερφή σου είναι καλά;”. “Σκάσε και παίζε” απάντησε ο Βάιρο και για τα υπόλοιπα 90 λεπτά τον πελεκούσε όπου τον έβρισκε (κι όταν τον προλάβαινε). Ο Κορμπάτα δεν αντέδρασε σε κανένα χτύπημα. Μετά το τέλος του παιχνιδιού, ο Βάιρο είδε έκπληκτος τον Κορμπάτα να έρχεται στα αποδυτήρια της Ρίβερ. Η πρώτη σκέψη ήταν ότι ήρθε για… καβγά. Ο Κορμπάτα όμως απλά ήρθε να του πει να βγουν βόλτα μαζί. Οι ερωτήσεις για την μαμά και την αδερφή του Βάιρο δεν ήταν προσβολές. Ήταν κανονικό ενδιαφέρον, ήθελε απλά να κάνει κουβέντα.
Παίζει για 7 χρόνια στη Ράσινγκ, φοράει το 7 και σκοράρει 7 φορές σε ντέρμπι με την Ιντεπεντιέντε. Αν τα μαγικά του δεν αρκούν, αυτά τα γκολ τον κάνουν ίνδαλμα στον κόσμο. Συνολικά βάζει 72 γκολ και δίνει πολλές ασίστ. Σπεσιαλίστας στα πέναλτι, έχασε ελάχιστα στην καριέρα του. Κάποτε έβαλε στοίχημα με τον τεράστιο τερματοφύλακα της εποχής Αμαντέο Καρίσο. Αν ο Καρίσο απέκρουε 10 από τα 50 πέναλτι θα κέρδιζε. Ο Κορμπάτα του έβαλε τα 49 και το ένα το έστειλε στο δοκάρι. Στη Ράσινγκ κερδίζει δύο πρωταθλήματα Αργεντινής, ενώ στα 20 του μόλις καλείται στην εθνική.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/5247.jpg?resize=577%2C346&ssl=1)
Το 1957 κατακτά το Καμπεονάτο Σουνταμερικάνο (όπως λεγόταν τότε το Κόπα Αμέρικα) με μια από τις καλύτερες ομάδες που είχε ποτέ η Αργεντινή. Σε 6 ματς η αλμπισελέστε σκοράρει 25 φορές, κερδίζοντας μάλιστα και τη Βραζιλία με 3-0. Μια Βραζιλία που ένα χρόνο αργότερα με τον Πελέ θα κέρδιζε το Μουντιάλ. Ο Κορμπάτα δίνει το παρόν κι αυτός στο Μουντιάλ, αλλά η ομάδα του έχει ελλείψεις κυρίως λόγω των πολιτικών εξελίξεων. Ο ίδιος σκοράρει τρεις φορές, αλλά η Αργεντινή βγαίνει τελευταία στον όμιλο και αποκλείεται. Το 1959 κατακτά ξανά το Καμπεονάτο Σουνταμερικάνο, παρά τα 8 γκολ του Πελέ. Παίζει στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1962, αλλά δεν ταξιδεύει στη διοργάνωση.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/SJG_i6nF4x_720x0.jpg?resize=525%2C779&ssl=1)
Τα καρέ του απίστευτου γκολ από τη στιγμή που ο Κορμπάτα πάτησε περιοχή.
Σκόραρε 18 φορές σε 43 αγώνες με την εθνική, αλλά το ένα από τα γκολ έμεινε αξέχαστο και μέχρι ο Μαραντόνα να περάσει όλη την Αγγλία το 1986 ήταν αυτό που θεωρούσαν στην Αργεντινή ως το καλύτερο γκολ της εθνικής. Τον Οκτώβριο του 1957 μέσα στο Μπομπονέρα απέναντι στη Χιλή για τα προκριματικά του επόμενου Μουντιάλ. Η Αργεντινή είχε βάλει ήδη τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, τα δύο ο Κορμπάτα. Το επόμενο όμως ήταν η μαγεία. Πήρε την μπάλα λίγο κάτω από το κέντρο, πέρασε δύο παίκτες και έφτασε στην περιοχή της Χιλής. Εκεί σταμάτησε, περίμενε αυτόν που είχε περάσει να τον φτάσει και του έκανε νέα ντρίμπλα. Βρέθηκε απέναντι στον τερματοφύλακα εκ νέου, αλλά και πάλι δεν εκτέλεσε. Σαν τον ταυρομάχο απέναντι στον ταύρο περιμένει να πλησιάσουν ο δόλιος Αστόργκα (αυτός με τις δύο ντρίμπλες) κι ακόμα ένας κι όταν ο τερματοφύλακας αποφασίζει να κάνει έξοδο, προσποιείται, τον ρίχνει κάτω τελειώνει τη φάση και γράφει το 4-0. Το γκολ απέκτησε μυθικές διαστάσεις και όχι άδικα.
Μετά την απουσία του από το Μουντιάλ του 1962 αρχίζει κι η πτώση του. Κι αυτό, γιατί πέρα από το γήπεδο, υπήρχε και το έξω. Ο “Αργεντίνος Γκαρίντσα” δεν έμοιαζε μόνο στο παιχνίδι του, έμοιαζε και στη ζωή του με τον σπουδαίο Βραζιλιάνο αντίπαλό του. Όπως λέει κι ο Αλεχάντρο Γουόλ: “Η ζωή ήταν πολύ σκληρή μαζί του, αλλά κι αυτός ήταν σκληρός με τη ζωή. Η Αγία Τριάδα της ζωής ήταν η φτώχεια, ο αναλφαβητισμός και το αλκοόλ”. Όλοι τον θυμούνται και χαμογελούν και αμέσως μετά μελαγχολούν. Ο αρχηγός τότε της Ράσινγκ “Τίτο” Πιτούτσι λέει ότι ήταν ένα παιδί έξω καρδιά που το αγαπούσαν όλοι. Αλλά ήταν πολύ μόνος. Τον ενοχλούσε πολύ που δεν ήξερε να διαβάζει. Πήγαινε όταν είχε ρεπό στο πάρκο με μια εφημερίδα και απλά κοιτούσε τις γελοιογραφίες, τα σχέδια. Ντρεπόταν πάρα πολύ γι’ αυτό. Συχνά έβαζε συμπαίκτες του που το ήξεραν να του διαβάζουν άρθρα που μιλούσαν γι’ αυτόν και το απολάμβανε.
&feature=emb_title
Το γκολ του απέναντι στη Δ. Γερμανία
Η φτώχεια ήταν κάτι που βίωνε πάντα και με τα χρήματα δεν είχε καλή σχέση. Όταν τον ρωτούν τι τα έκανε τα λεφτά, εκείνος απαντάει: «Είναι μεγάλη ιστορία. Πάντα έδινα χρήματα, χωρίς αντάλλαγμα. Έτσι μου έμαθαν οι γονείς μου. Αν κάποιος έρθει και μου πει ότι δεν έχει χρήματα για το λεωφορείο γίνεται να μην του δώσω;» Έπαιρνε έναν πενιχρό μισθό και είχε και ένα σπίτι από τη Ράσινγκ, αλλά ήταν ένας γενναιόδωρος άνθρωπος με μεγάλη ψυχή. Δυστυχώς όμως υπήρχε και το αλκοόλ. Από τα χρόνια της Ράσινγκ έπινε. Πολλές φορές έπαιζε σε αγώνες μετά από μεθύσι. Οι συμπαίκτες του θυμούνται ένα ματς απέναντι στην Εστουδιάντες που τους έλεγε ότι δεν έβλεπε μπροστά του τίποτα και να μην του δίνουν την μπάλα. Είχε σκαρφαλώσει τον τοίχο, πίσω από το σπίτι που έμεναν οι μικροί της Ράσινγκ, σουρωμένος στις έξι το πρωί. Ακόμα κι έτσι, κατάφερε και σκόραρε δυο φορές χάρη και στη βοήθεια πολλαπλών μπουγέλων με παγωμένο νερό. Όσο τα χρόνια περνούσαν όμως, τα προβλήματα μεγάλωναν. Ο Κορμπάτα κάποιες φορές είχε καταλήξει στο νοσοκομείο από το ποτό.
Ο αλκοολισμός όπως είναι φυσικό του προκαλούσε προβλήματα και στην προσωπική του ζωή. Μέχρι που μια μέρα γύρισε και βρήκε τη γυναίκα του να λείπει, μαζί με ότι μπορούσε να πάρει από το σπίτι και φυσικά τη νεογέννητη κόρη της. Δεν του έμεινε σχεδόν τίποτα. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές και χώρισε ισάριθμες. Το ποτό τον έσπρωχνε μακριά τους, αυτές έφευγαν κι αυτός έπινε περισσότερο. Ένας φαύλος κύκλος. Όπως, με χιούμορ, δήλωσε κάποτε πάντως: «Με την πρώτη γυναίκα μου τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα, με τη δεύτερη άσχημα, με την τρίτη άσχημα και με την τέταρτη άσχημα. Όλες με παράτησαν, αλλά εγώ τις αγαπώ ακόμα.»
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/YqfUnZM.jpg?resize=553%2C362&ssl=1)
Το 1962 έρχεται μια μεγάλη πρόταση και η Ράσινγκ έξυπνα πράττοντας, τον πουλάει στην Μπόκα που τον θέλει για το Λιμπερταδόρες. Από τα 12 εκατομμύρια πέσος που παίρνει η Ράσινγκ για να φτιάξει το γήπεδο, ελάχιστα φτάνουν στον ποδοσφαιριστή. Ο Κορμπάτα δυστυχώς όμως δεν είναι ο ίδιος παίκτης. Το αλκοόλ έχει αυξηθεί πολύ, το ίδιο και τα νυχτοπερπατήματα. Σκοράρει 7 φορές και κερδίζει δύο πρωταθλήματα με την Μπόκα, αλλά η συμμετοχή του είναι ελάχιστη. Παίζει σε μόλις 18 αγώνες πριν φύγει για την Κολομβία που ζει την περίοδο του Ελ Ντοράντο. Εκεί κάνει το δεύτερο γάμο του, εκεί πίνει δεκαπέντε μπύρες την ημέρα, εκεί κάνει δύο ακόμα παιδιά, εκεί τον αφήνει και η δεύτερη γυναίκα του. Εκεί όμως τον λατρεύει κι ο κόσμος της Ιντεπεντιέντε του Μεντεγίν (πολύ πριν την εποχή των Narcos). Μπορεί να μην έχει σχέση με τον παίκτη του παρελθόντος, αλλά κάνει τα μαγικά του. Δυστυχώς όμως ό,τι χρήματα βγάζει τα σκορπάει.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/587d1cf6d580a_870x0.jpg?resize=608%2C390&ssl=1)
Επική φωτογραφία από το αρχείο του El Grafico.
Ο Κορμπάτα κοιμάται στα αποδυτήρια λίγο πριν ένα φιλικό Αργεντινής-Τσεχοσλοβακίας.
Στα 34 του επιστρέφει στην Αργεντινή και παίζει πλέον σε μικρότερες ομάδες, ίσα ίσα για να έχει να φάει και να μείνει κάπου. Και φυσικά να αγοράσει τσιγάρα και αλκοόλ. Παίζει στην Σαν Τέλμο και καταλήγει σε ακόμα μικρότερες ομάδες και κατηγορίες. Φυσικά δεν έχει φράγκο. Τελικά γυρίζει πίσω εκεί που όλα ξεκίνησαν. Στην πόλη Αβεγιανέδα του Μπουένος Άιρες. Η Ράσινγκ του έδωσε ένα μικρό δωματιάκι στα αποδυτήρια για να μείνει. Κοιμάται κάτω από τις εξέδρες που ο κόσμος τον αποθέωνε. Αυτός σε αντάλλαγμα προπονεί πιτσιρίκια όποτε είναι νηφάλιος. Και φυσικά όταν δεν είναι στο νοσοκομείο Φιορίτο εξαιτίας του κατεστραμμένου συκωτιού του. Στις 6 Δεκεμβρίου του 1991 ο Ορέστε Ομάρ Κορμπάτα φεύγει από τη ζωή, φτωχός (όπως πάντα) και ταλαιπωρημένος από καρκίνο στο λάρυγγα. Πεθαίνει σε μια κλινική της Λα Πλάτα, ανάμεσα μόνο στις αδερφές του που βρέθηκαν κοντά του. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους εξτρέμ στην ιστορία της Αργεντινής και είναι ένας θρύλος για τη Ράσινγκ Κλουμπ.
«Ξέρεις γιατί δεν μπορούν να μου πάρουν την μπάλα; Γιατί δεν θέλει να φύγει από το πλάι μου. Άλλα πράγματα έφευγαν από μένα, η μπάλα όχι».
– Ορέστε Ομάρ Κορμπάτα, 11 Μαρτίου 1936 – 6 Δεκεμβρίου 1991
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/BgKtaGqCMAAcOSi.jpg?resize=480%2C337&ssl=1)
Το δρομάκι Κορμπάτα δίπλα στο Ελ Σιλίντρο
sombrero.gr
-
Μια ομάδα που έμεινε με 9 παίκτες μόλις στο 45' κι όμως κέρδισε. Ένα ντέρμπι που είχε 4 αποβολές, δοκάρι κι ένα γκολ. Ένα παπούτσι που προσγειώθηκε στο χορτάρι, ένας σκόρερ που έτρεχε στο γήπεδο τρώγοντας μπανάνα, εξαφανισμένες μπάλες, χαλκέντερα σέντερ μπακ με ματωμένα κεφάλια. Το χθεσινό Ράσινγκ-Ιντεπεντιέντε ήταν ό,τι καλύτερο είδαμε αυτό το ΣΚ:
Πιθανότατα δεν θα το βρεις στις ευρωπαϊκές λίστες με τα καλύτερα ντέρμπι του κόσμου. Αλλά στη Λ. Αμερική γνωρίζουν τη σημασία του. Και για να ευλογήσουμε και τα γένι....
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/EQYAP2yXUAEp-Ko-scaled.jpg?w=1430&ssl=1)
Το καλύτερο ντέρμπι του Σαββατοκύριακου
Πιθανότατα δεν θα το βρεις στις ευρωπαϊκές λίστες με τα καλύτερα ντέρμπι του κόσμου. Αλλά στη Λ. Αμερική γνωρίζουν τη σημασία του. Και για να ευλογήσουμε και τα γένια μας, εδώ και χρόνια το γνωρίζουν κι οι αναγνώστες μας. Το κλάσικο της πόλης Αβεγιανέδα έξω από το Μπουένος Άιρες, το ντέρμπι μεταξύ Ράσινγκ Κλουμπ και Ιντεπεντιέντε, έγραψε ακόμα μια χρυσή σελίδα στην ιστορία του. Στην ιστορία που έκανε δυο αδέρφια να μη μιλιούνται, με δυο ομάδες που έχουν μια ιστορία συναντήσεων με τρομερά γεγονότα, ένα παιχνίδι που έχει βγάλει ιερά τέρατα του ποδοσφαίρου, από τον Ντιέγκο Μιλίτο μέχρι τον Κουν Αγκουέρο. Ένα τέτοιο ματς που τα είχε όλα έγινε και χθες.
&feature=emb_title
Αυτή είναι η σύντομη έκδοση του ματς. Αν θέλετε να απολαύσετε τα υπόλοιπα συνεχίστε παρακάτω.
Υπό το αυστηρό βλέμμα του εμβληματικού Ντιέγκο Μιλίτο, το σχεδόν κατάμεστο Ελ Σιλίντρο υποδέχτηκε τις δύο ομάδες. Παρ’ ότι πολύ συχνά αυτά τα ματς έχουν μόνο… εξωποδοσφαιριστικό ενδιαφέρον, το χθεσινό παιχνίδι είχε πολλές φάσεις. Ο ρυθμός ήταν εξαιρετικός και στο 21′ είχαμε τη μεγαλύτερη φάση, με το σουτ του Μοντόγια που παραλίγο να σπάσει το οριζόντιο δοκάρι της Ιντεπεντιέντε. Στο 24′ είχαμε την πρώτη αποβολή της ημέρας. Ο Ματίας Βιγιαβισένσιο, βοηθός προπονητή της Ιντεπεντιέντε, πήγε δίπλα στην εστία λες και παιζόταν μπάλα στη γειτονιά του για να μεταφέρει οδηγίες στον τερματοφύλακα της ομάδας Μαρτίν Καμπάνια, πιάνοντας κουβεντούλα. Ο διαιτητής τον έστειλε στα αποδυτήρια, κάτι που ο καράφλας Ματίας δεν είδε με θετικό μάτι.
https://www.ole.com.ar/futbol-primera/ayudante-Pusineri-expulsado_3_2396190400.html
Αφήστε με σας λέω, δεν έκανα κάτι…
Το παιχνίδι συνεχίστηκε με μια ευκαιρία του αειθαλή Λισάντρο Λόπες και στη συνέχεια είχαμε την πρώτη κόκκινη κάρτα για παίκτη. Η Ιντεπεντιέντε βγήκε στην αντεπίθεση, ο τερματοφύλακας Άριας βγήκε με τα χέρια και έκοψε την μπάλα εκτός περιοχής και φυσικά αποβλήθηκε πανηγυρικά στο 40′. Οι δυο ομάδες πήγαν χωρίς γκολ στα αποδυτήρια, αλλά με τους κόκκινους να έχουν την αριθμητική υπεροχή. Μια υπεροχή που αυξήθηκε πολύ σύντομα, αφού μόλις στα 5” (ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ) από την έναρξη του 2ου ημιχρόνου ο Σιγκάλι της Ράσινγκ έριξε μια αγκωνιά σε αντίπαλό του και αποβλήθηκε (η κόκκινη κατ’ εμέ υπερβολική, για κίτρινη ήταν). Ο κόουτς της Ράσινγκ Μπεκασέσε (ντυμένος για να είναι έτοιμος για ένα μικρό ρόλο στο Miami Vice) ήταν έξαλλος, το ίδιο κι ο κόσμος που έβλεπε την ομάδα του να μένει με 9 στο 45′, με αποτέλεσμα να πετάει ότι βρει στον αγωνιστικό χώρο:
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/EQX2PshWoAAhvQN-2.jpg?resize=580%2C327&ssl=1)
Όταν η μάνα σου σε αναγκάζει να φορέσεις τα παπούτσια που σου πήρε δώρο η νονά και το κοράκι σε αφήνει με εννιά παίκτες στο ντέρμπι
Η Ιντεπεντιέντε πιέζει, καθώς βλέπει την ευκαιρία για μια μεγάλη νίκη. Αλλά ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας Γκαρσία αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά και κατεβάζει τα ρολλά. Η Ράσινγκ προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, προσπαθεί να κρατήσει μπάλα όσο μπορεί. Ο Λισάντρο θυσιάζεται, βγαίνει αλλαγή και καθώς φεύγει λέει στο διαιτητή: “μας σκότωσες”. Η γραφικότητα στο χορτάρι συνεχίζεται, με τις κάμερες να πιάνουν τον Χιλιανό Μαρσέλο Ντίας της Ράσινγκ να τρέχει τρώγοντας μια μπανάνα.
&feature=emb_title
Παιδιά μην ξεχνάτε, ακόμα και στα ντέρμπι το κάλιο είναι σημαντικό
Η Ιντεπεντιέντε μοιάζει ανίκανη να σκοράρει. Τα λεπτά περνούν βασανιστικά, το άγχος για τους φιλοξενούμενους μεγαλώνει. Οι γηπεδούχοι παίρνουν δύναμη. Ο κόουτς Μπεκασέσε (για όσους δεν θυμούνται είναι ο βοηθός του Σαμπαόλι στο Μουντιάλ, εκείνη η μορφή με το πλούσιο μακρύ ξανθό μαλλί) δίνει κουράγιο στους παίκτες του. Ο Νταρίο Τσβίτανιτς που έχει μπει αλλαγή στη θέση του Λόπες παίρνει την μπάλα, δίνει τις μάχες του και με κάποιο μαγικό τρόπο τροφοδοτείται ο “μπανανάκιας” Τσέλο Ντίας. Παρ’ ότι έχει αρκετούς παίκτες μπροστά του, εκτελεί ψύχραιμα, σημειώνει το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της ομάδας στο 86ο λεπτό, ένα γκολ που θα το θυμάται μέχρι να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο. Το “Ελ Σιλίντρο” παίρνει φωτιά, βλέπει μια ανεπανάληπτη νίκη σε ντέρμπι να πλησιάζει. Ο πάγκος μπαίνει στο γήπεδο, ο Μιλίτο στις εξέδρες πανηγυρίζει σαν ακόμα ένας οπαδός.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/EQX_1SIU8AAxNGv.jpg?resize=580%2C340&ssl=1)
Η Ιντεπεντιέντε μένει λίγο αργότερα, στο 89′, με δέκα, όταν σε έναν καβγά χάνει τον Σεσίλιο Ντομίνγκες. Οι κάμερες πιάνουν τον ηρωικό τερματοφύλακα Γκαρσία να λέει στο ball boy να εξαφανίσει τις μπάλες. Πράγματι, οι παίκτες της Ιντεπεντιέντε ψάχνουν άδικα μια μπάλα να συνεχιστεί το παιχνίδι. Ο Νέρι Ντομίνγκες της Ράσινγκ χτυπάει και γεμίζει αίματα, αλλά δεν γίνεται να αφήσει τη Ράσινγκ με 8. Μπαίνει μέσα και πάλι, σαν χαρακτήρας από ταινία σπλάτερ και στο Ίντερνετ θυμούνται τον ιστορικό Τάτα Μπράουν. Τα δευτερόλεπτα προς το τέλος είναι ένα μείγμα χαράς, αγωνίας και άγχους. Το παιχνίδι φτάνει στο 97′ κι ο Τσβίτανιτς κάνει μια λαβή ελληνορωμαϊκής πάλης στον Λούκας Ρομέρο που αντιδρά. Οι παίκτες βλέπουν την κίτρινη, αλλά για τον παίκτη της Ιντεπεντιέντε είναι η δεύτερη. Έτσι λοιπόν, οι ομάδες τελειώνουν το ματς με εννιά παίκτες. Το παιχνίδι λήγει τελικά με 1-0, τα πανηγύρια για την Ακαδημία ξεκινούν. Ο κόουτς λέει ότι αυτή η νίκη θα μείνει ως τατουάζ στην καρδιά του για πάντα. Η μισή πόλη πανηγυρίζει, άλλη μίση πέφτει σε κατάθλιψη. Κι όλοι δίνουν ραντεβού για το επόμενο ντέρμπι.
sombrero.gr
-
Ο Τσάβες ο πρώην δικός μας εκτός αποστολής. Πριν την διακοπή του πρωταθλήματος έμπαινε αλλαγή σχεδόν πάντα και κάποιες φορές ξεκινούσε βασικός με την Ιντεπεντιέντε.
-
Ενδιαφέρουσες ιστορίες.
Το ολόγραμμα με το λιοντάρι τα σπάει! Ο Ταύρος στους ανακατασκευασμένους Ζωσιμάδες θα ήταν Όνειρο!!! Με το φόβο φυσικά κάποιος να τον προσγείωνε στους προσκόπους αντί για το κέντρο του γηπέδου αλλά και πάλι, θα αγαλλιάζαμε γέλιο B-)
-
Puro Fútbol – Αγνό, αργεντίνικο, ποδοσφαιρικό πάθος
(http://smassingculture.gr/wp-content/uploads/2020/02/Puro-Futbol.png)
Όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές, το ποδόσφαιρο αποτελεί ένα τεράστιο κοινωνικό φαινόμενο πέρα από ένα απλό άθλημα. Ο τρόπος που επηρεάζει ολόκληρες κοινωνίες είτε με βολικούς προς την εξουσία και την καθεστηκυία τάξη τρόπους είτε, σε ένα πολύ απλούστερο και πρωτογενές επίπεδο, με τα συναισθήματα που γεννάει στους οπαδούς και τους φιλάθλους, είναι μοναδικός και δεν συναντάται εύκολα σε έτερα αθλήματα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το ποδόσφαιρο έχει κερδίσει πολλούς πνευματικούς εραστές κατά την πάροδο των χρόνων, με σημαίνουσες προσωπικότητες όπως ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, ο Αλμπέρ Καμύ και ο Νάνι Μπαλεστρίνι μεταξύ άλλων, να έχουν αφιερώσει πολλά κείμενα στην στρογγυλή θεά.
Σε αυτή την ιδιαίτερη παρέα επιβάλλεται να συγκαταλέγεται και ο Ρομπέρτο «Ελ Νέγρο» Φονταναρόσα (1944-2007), ένας σπουδαίος καλλιτέχνης από το Ροζάριο της Αργεντινής, ο οποίος έμεινε γνωστός για τα πολλά comics που δημιούργησε, αλλά και για τα επίσης πολλά διηγήματα που εξέδωσε. Επρόκειτο για μια συγγραφική προσωπικότητα με τόση κοινωνική απήχηση που, σε εκπαιδευτικές εκδόσεις για τα σχολεία της Αργεντινής, συναντούσε κανείς κείμενα δικά του δίπλα σε ονόματα όπως ο Μιγέλ ντε Θερβάντες και ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα μεταξύ άλλων. Ο Ρομπέρτο Φονταναρόσα, πέρα από τις καλλιτεχνικές του αδυναμίες, είχε μία ακόμα μεγάλη αγάπη, το ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα την ομάδα του, την Ροζάριο Σεντράλ.
Το Ροζάριο αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Αργεντινής, μετά την πρωτεύουσα Μπουένος Άιρες και την Κόρδοβα, έχοντας στα όριά της τις δύο μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες έξω από την πρωτεύουσα, την προαναφερθείσα Ροζάριο Σεντράλ (με το παρατσούκλι Κανάγιες) και την μισητή της αντίπαλο, την Νιούελς Ολντ Μπόις (με το παρατσούκλι Λεπροί). Με επίκεντρο, ως επί το πλείστο, την πόλη του Ροζάριο και τις παραπάνω ομάδες, ο Ρομπέρτο Φονταναρόσα έγραψε ορισμένες ιστορίες, οι οποίες περιτριγυρίζουν θεματικά την αγάπη και την αρρώστια για το ποδόσφαιρο και εκδόθηκαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Απρόβλεπτες τον Φεβρουάριο του 2020 υπό τον αυθεντικό τους τίτλο, Puro Fútbol, σε μετάφραση του Μιχάλη Τσούτσια.
(http://smassingculture.gr/wp-content/uploads/2020/02/subROSARIO-articleLarge.jpg)
Η έκδοση περιλαμβάνει οκτώ διηγήματα αργεντίνικου πάθους για το ποδόσφαιρο, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο υπότιτλος της έκδοσης, με τη μερίδα του λέοντος, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, να λαμβάνει χώρα στο Ροζάριο. Στις σελίδες του βιβλίου θα συναντήσει κανείς υπερβολικές και αρρωστημένες, για τους έξω από το ποδόσφαιρο, καταστάσεις, σε σημείο που βλέπουμε όχι μόνο μερικούς πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες, αλλά και ολόκληρες κοινότητες να καθορίζουν τη ζωή τους με βάση έναν αγώνα, αλλά την ίδια στιγμή ρίχνει φως στο, τόσο ζωτικό για τους ποδοσφαιρόφιλους, συναίσθημα αγνής αγάπης για την ομάδα, αλλά και στη συντροφικότητα που συναντάται στους κύκλους των οπαδών. Ένας άνθρωπος παθιασμένος με την ομάδα του είναι ικανός να αποκοπεί από όλη την κοινωνία προκειμένου να αποφύγει την καζούρα μετά από μία ήττα σε ντέρμπι, όμως από την άλλη η χαρά που μπορεί να του δώσει ένα γκολ και μία νίκη δεν μπορούν να συγκριθούν με τίποτα άλλο. Στιγμές όπως αυτές περιγράφει με γλαφυρή γλώσσα και έντονο συναίσθημα ο Ρομπέρτο Φονταναρόσα.
Επιπλέον, σε ορισμένα διηγήματα υπάρχουν πολλά αφηγηματικά στοιχεία, τα οποία είτε έμμεσα είτε άμεσα περιγράφουν το πώς η δικτατορία του Βιντέλα (1976-1983), χρησιμοποιούσε το ποδόσφαιρο ως άρτο και θέαμα στον αποπροσανατολισμό των μαζών από άλλα μείζονα ζητήματα, με τρανταχτότερο παράδειγμα το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 που έλαβε χώρα στην Αργεντινή, με τους Αλμπισελέστε να το κατακτούν.
(http://smassingculture.gr/wp-content/uploads/2020/03/puro-futbol.png)
Εν κατακλείδι, το Puro Fútbol έρχεται να προστεθεί σε μία γκάμα πολύ προσεγμένων εκδόσεων που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια γύρω από το ποδόσφαιρο, προσφέροντας μια ευρύτερη κοινωνική σκοπιά γύρω από το φαινόμενο αυτό, κατακρίνοντας μεν εν μέρει τα κακώς κείμενα, αλλά αναδεικνύοντας και τα έντονα συναισθήματα που δημιουργούνται όταν η μπάλα τρυπήσει τα δίχτυα. Είτε αυτά είναι θλίψης, οργής και απογοήτευσης είτε χαράς, ανακούφισης, θριάμβου και αγνής, «πούρας» ευτυχίας.
http://smassingculture.gr/puro-futbol-agno-argentiniko-podosfairiko-path/
-
Αρχές 2ου ημιχρόνου. Η Σαν Λορένσο χάνει από τη Λανούς με 3-0 αλλά οι οπαδοί της δεν πτοούνται. Κάπου στα πρώτα δευτερόλεπτα του τραγουδιού τους ακούγονται από το βάθος τα πανηγύρια των αντιπάλων. Η Λανούς έχει μόλις κάνει το 4-0. Το τραγούδι αντί να σταματήσει απότομα, γίνεται πιο έντονο! Γιατί όπως είχε πει κάποτε ένας οπαδός της στον Χόρχε Λουίς Μπόρχες: “Το αν κερδίζεις ή χάνεις είναι δευτερεύον”
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/979199532482576/)
-
Ένα πρωτάθλημα που χρειάστηκε το Τμήμα Μαθηματικών του πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες για να διοργανωθεί σωστά φτάνει στο τέλος του. Ρίβερ και Μπόκα διεκδικούν την κούπα μέχρι την τελευταία στιγμή κι ο Μαραντόνα απειλεί να σταματήσει τα όνειρα της αγαπημένης του ομάδας.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/03/imago43720959h-1536x973.jpg)
Η Ρίβερ, η Μπόκα, ο Ντιέγκο και το πρωτάθλημα των 24 ομάδων
Πόσο δραματικό μπορεί να είναι ένα πρωτάθλημα με… 24 ομάδες; Αν το πρωτάθλημα της Αργεντινής αποτελεί ικανοποιητικό στατιστικό δείγμα, η απάντηση είναι “πολύ”. Πριν εξηγήσουμε το γιατί, ας ρίξουμε μια ματιά στον τρόπο διεξαγωγής του φέτος (και λέμε φέτος αγαπημένε αναγνώστη γιατί κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πόσο θα κρατήσει το τρέχον σύστημα).
Όπως είπαμε, στην 1η κατηγορία της Αργεντινής αγωνίζονται μόλις 24 σύλλογοι. Το πρωτάθλημα παίζεται σε έναν μονό γύρο. Δηλαδή ,θεωρητικά, μια ομάδα θα μπορούσε να έχει όλα τα δύσκολα ματς εντός ή εκτός, να υπάρχει μια αδικία βάση προγράμματος. Επίσης, μια που μιλάμε για 23 αγώνες, όπως είναι αντιληπτό κάποιες ομάδες θα δώσουν παραπάνω εντός αγώνες και κάποιες παραπάνω εκτός. Μαγικό; Ακόμα πιο μαγικό είναι ότι κλήθηκε η Σχολή Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, ώστε να φτιάξει ένα λογισμικό για να κάνει όσο το δυνατόν πιο δίκαιο το σύστημα. Έτσι, για παράδειγμα, ομάδες που πέρσι έπαιξαν παραπάνω ματς εκτός, θα παίξουν φέτος παραπάνω εντός. Επίσης, οι ομάδες χωρίστηκαν (σίγουρα από κάποιους μεταπτυχιακούς που πείραξαν τα νούμερα για να ευνοηθεί η ομάδα τους) σε γκρουπ με βάση τη γεωγραφική προέλευση για να μη γράφουν κάποιες πολλά παραπάνω χιλιόμετρα. Κάθε ομάδα παίζει ένα εντός και ένα εκτός με Μπόκα και Ρίβερ, ενώ δίνεται προσοχή ώστε να μην έχει κάποια ομάδα τρία εντός ή εκτός με τις άλλες τρεις ομάδες που συμπληρώνουν τους “5 Μεγάλους” της χώρας. Τέλος, τα ντέρμπι άλλαξαν έδρα σε σχέση με το περσινό πρωτάθλημα. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες που προβλέφθηκαν, αλλά παρ’ ότι αποτελεί κρυφή απόλαυση να γράφουμε γι’ αυτά, δεν θα επεκταθούμε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/03/ciencias-exactas-uba-600x417.jpg)
Κάποια σπουδαία μυαλά εδώ μέσα κατάφεραν να λύσουν τον γρίφο των 23 αγωνιστικών.
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε τέλη Ιουλίου του 2019 και ολοκληρώνεται στις αρχές του Μαρτίου του 2020. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι όλα τελειώνουν τώρα και πάμε για διακοπές. Μετά το πρωτάθλημα, θα ακολουθήσει το Κόπα ντε λα Σουπερλίγκα 2020. Μια ακόμα μαγική διοργάνωση που παίζουν ξανά οι ίδιες 24 ομάδες. Για να μην σας κουράζουμε, διαβάστε το περσινό επικό, όταν η ήδη υποβιβασμένη Τίγκρε κατέκτησε το Κόπα ντε λα Σουπερλίγκα. Από τότε φυσικά άλλαξαν τα πράγματα και ίσως ασχοληθούμε με αυτή τη διοργάνωση στο προσεχές μέλλον.
Πριν βαρεθούν κι οι οι πιο ηρωικοί, θα επιστρέψουμε στο κανονικό πρωτάθλημα και το τι ισχύει. Ο πρωταθλητής βγαίνει κανονικά με βάση την κατάταξη. Ο υποβιβασμός είναι κλασικός λατινοαμερικάνικος, το γνωστό promedio, που για όσους διαβάζουν αυτού του είδους τα κείμενα είναι γνώριμο. Για τους υπόλοιπους ,θα πούμε ότι συγκεντρώνονται οι βαθμοί από τις τελευταίες τρεις σεζόν, διαιρούνται με τον αριθμό των αγώνων και προκύπτει ένας συντελεστής. Οι δυο ομάδες με τον χαμηλότερο συντελεστή αποχαιρετούν κι η τρίτη παίζει μπαράζ.
&feature=emb_title
Το ματς που έβαλε φωτιά στο πρωτάθλημα
Φέτος, φτάσαμε στην τελευταία αγωνιστική της Πριμέρα και έχουν μείνει δύο ζωντανοί στη μάχη του τίτλου. Ενός τίτλου που κρίνεται με γκρανγκινιολικό-χιτσκοκικό φινάλε μεταξύ της πρωτοπόρου Ρίβερ Πλέιτ και της Μπόκα Τζούνιορς που βρίσκεται μόλις έναν βαθμό πίσω. Η Ρίβερ είχε σχεδόν καπαρώσει το πρωτάθλημα, αλλά μια εντός έδρας ισοπαλία με τη Ντεφένσα υ Χουστίσια (του θρύλου Ερνάν Κρέσπο) έφερε το θρίλερ. Υπάρχει ακόμα και περίπτωση μπαράζ με ήττα της Ρίβερ και ισοπαλία της Μπόκα. Και για να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρον, στο φινάλε εμπλέκεται κι η μεγαλύτερη μορφή του ποδοσφαίρου της χώρας, ποιος άλλος, ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Ο Ντιεγκίτο κάνει ένα ακόμα πέρασμα από πάγκους, αυτή τη φορά από τη Λα Πλάτα και την τοπική Χιμνάσια που βρίσκεται μεν στη 19η θέση στο πρωτάθλημα, αλλά είναι καρφωμένη στον πάτο της βαθμολογίας για τον υποβιβασμό. Ο Μαραντόνα θα γυρίσει στο αγαπημένο του Μπομπονέρα θέλοντας να κόψει το πρωτάθλημα στην Μπόκα. Την ίδια στιγμή, η Ρίβερ Πλέιτ θα ταξιδεύει στο Τουκουμάν, στα βορειοδυτικά της χώρας. Η Λίγκα αποφάσισε το τρόπαιο του πρωταθλητή να βρίσκεται στο Μπομπονέρα, όχι επειδή γνωρίζει κάτι, αλλά επειδή προτιμά ο πρωταθλητής να στεφθεί στην έδρα του. Αν η Ρίβερ που κρατά την τύχη στα χέρια της βγει πρώτη, η στέψη θα γίνει την 1η αγωνιστική του Κόπα ντε λα Σουπερλίγκα. Η απόφαση αυτή έφερε την γκρίνια των Μιλιονάριος.
Όπως είναι αναμενόμενο, οι φήμες κι οι υπερβολές δίνουν και παίρνουν. Η Ατλέτικο Τουκουμάν βρίσκεται εν μέσω κρίσης, έχοντας συμπληρώσει εννιά ματς χωρίς νίκη. Ο κόουτς ετοιμάζεται να κάνει πολλές αλλαγές, ενώ την ίδια στιγμή οι οπαδοί άνοιξαν κόντρα με τη διοίκηση. Παρ΄ ότι το παιχνίδι θα γίνει χωρίς οπαδούς των φιλοξενούμενων, η Ατλέτικο άνοιξε ένα μικρό παραθυράκι καθώς διαθέτει εισιτήρια ως πακέτο μαζί με κάποια ματς του Κόπα που ακολουθεί, κάτι που σημαίνει ότι εισιτήρια θα μπορούσαν να φτάσουν στα χέρια των οπαδών της Ρίβερ. Η αντίδραση ήταν άμεση και κλασικά λατινοαμερικάνικα υπερβολική, με ένα απαράδεκτο πανό που έγραφε “όταν σκοτωθεί κάποιο μέλος της διοίκησης, τότε θα μας σεβαστείτε” να εμφανίζεται. Και επειδή μιλάμε για μια χώρα με μεγάλη ποδοσφαιρική βία, τέτοιες απειλές δεν είναι σίγουρα κούφιες.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/03/EIHho17XYAU3EA1-600x400.png)
Τρελό Σαββατοκύριακο στου Μπέρνι
Στο άλλο παιχνίδι της ημέρας, η Μπόκα ετοιμάζει τιμητική υποδοχή στον Μαραντόνα. Ένα “πασίγιο” από διασημότητες του συλλόγου θα υποδεχτεί τον Ντιεγκίτο, ενώ θα παραλάβει μια τιμητική πλακέτα, αλλά και μια ρετροφανέλα του 1981 (της σεζόν που έφερε το μοναδικό του τίτλο με την Μπόκα). Παρά το γεγονός ότι σε αρκετά γήπεδα στήθηκε ένας… θρόνος για να κάτσει ο Μαραντόνα, στο Μπομπονέρα θα κάτσει κανονικά (και άβολα) στον πάγκο. Βέβαια, έχει ήδη φροντίσει να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον ανοίγοντας πόλεμο με τη διοίκηση της Μπόκα, με την οποία δεν έχει καλές σχέσεις. “Δεν τον ξέρω τον κύριο, δεν γνωρίζω αν αρμέγει αγελάδες και μαζεύει το γάλα”, δήλωσε για τον πρόεδρο Χόρχε Αμεάλ (κάνοντας και λογοπαίγνιο με το επώνυμό του).
Κι αυτές ήταν μόνο οι τελευταίες του χρονικά, καθώς εδώ και μέρες μιλάει συνεχώς εναντίον των ανθρώπων της Μπόκα, μεταξύ άλλων και του Χουάν Ρομάν Ρίκέλμε, με τον οποίο δεν έχουν καλές σχέσεις εδώ και αρκετά χρόνια. Ήταν το 2009, όταν ο Ντιέγκο έκανε καυστικές δηλώσεις για τη φυσική κατάσταση του Ρικέλμε. Στη συνέχεια, ως προπονητής της Αργεντινής, τον άφησε εκτός Μουντιάλ. Από τότε η κόντρα τους είναι μεγάλη. Στις τελευταίες εκλογές της Μπόκα, ο Ρικέλμε κατέβηκε μαζί με τον Αμεάλ, σε μια κίνηση ματ για τον τελευταίο, καθώς ο κόσμος λατρεύει το τελευταίο μεγάλο δεκάρι του συλλόγου. Ο Ντιέγκο στήριξε τον αντίπαλο υποψήφιο. Κι οι δύο τους αγαπιούνται από τον κόσμο του συλλόγου, αλλά μεταξύ τους υπάρχει αντιπάθεια. Ο Μαραντόνα λέει ότι τον νοιάζει η αγάπη του κόσμου της Μπόκα κι όχι κάποια βράβευση. Το γεγονός ότι η κούπα κρίνεται ανάμεσα στις δύο ομάδες μεγαθήρια του αργεντίνικου ποδοσφαίρου και τα ΜΜΕ ασχολούνται με τον ίδιο, αποδεικνύει για μια ακόμα φορά το πόσο επιδραστικός είναι σε ολόκληρη τη χώρα. Να δούμε αν τελικά θα έχει και την ίδια επίδραση στο πού θα καταλήξει το πρωτάθλημα.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
Για το Κόπα ντε λα Σουπερλίγκα
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=2430.msg205319#msg205319
-
Σαν σήμερα το 1975 η Εστουδιάντες αντιμετώπιζε την Χιμνάσια στο ντέρμπι της Λα Πλάτα. Λίγες ώρες πριν τη σέντρα ο προπονητής της Εστουδιάντες, Κάρλος Μπιλάρδο, έμαθε πως η γυναίκα του Χουάν Ραμόν Βερόν, γνωστού και ως "Μάγισσα", θα γεννούσε από στιγμή σε στιγμή. Ο Μπιλάρδο, που πίστευε πως το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η νίκη, δεν είπε τίποτα στον Βερόν, από φόβο μήπως ζητήσει να πάει στο νοσοκομείο. Το ματς έληξε 3-3 με τον Βερόν να σκοράρει. Λίγο μετά έμαθε τα νέα για τον ερχομό του πρώτου του παιδιού, που στο μέλλον θα αποκτούσε το παρατσούκλι "Μικρή μάγισσα" και θα έκανε καλύτερη καριέρα από αυτόν.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/89479793_10158552116735931_2639239673767002112_n.jpg?_nc_cat=107&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=9lzz9sy5pkEAX-jVz87&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=b8309eaa5dce656f2078fbb136c4e797&oe=5E8E7582)
El Sombrero
-
ROSARIO CENTRAL
(https://i.postimg.cc/Dw8TJBgT/277360-sede-fundacional-rosario-central-2-1024-x-680.jpg) (https://postimages.org/)
(https://i.postimg.cc/GpGWbgFh/18192388-1479826728757124-190417073195690003-o.jpg) (https://postimages.org/)imghost (https://postimages.org/)
(https://i.postimg.cc/Kz5CMKp6/DLt7-N5o-W4-AURt-B2.jpg) (https://postimages.org/)
-
"– Tι είναι η Ράσινγκ για σένα;
– Ένα πάθος
– Ακόμα κι αν έχει εννιά χρόνια να πάρει το πρωτάθλημα;
– Ένα πάθος είναι ένα πάθος."
Συνέχεια στις τι-μπορείς-να-κάνεις-τώρα-που-δεν-έχει-μπάλα προτάσεις μας με ένα οσκαρικό, αστυνομικό θρίλερ από την Αργεντινή.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2010/03/el-secreto-de-sus-ojos-2.jpg?w=1280&ssl=1)
Δεν μπορείς να αλλάξεις το πάθος σου…
Μπορεί η Αργεντινή ποδοσφαιρικά να περνάει κρίση ως Εθνική αλλά κινηματογραφικά τα πάει πολύ καλύτερα. Η ταινία “El secreto de sus ojos”, σε κακή ελληνική μετάφραση “Το μυστικό στα μάτια της”, πήρε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα 82α βραβεία.
Η ταινία του Χουάν Χοσέ Καμπανέγια είναι ένα αστυνομικό θρίλερ που έχει να κάνει με ένα έγκλημα που διαπράχθηκε το 1974, αλλά ο ένοχος δεν πλήρωσε ποτέ όπως έπρεπε. Αποτέλεσμα το γεγονός αυτό να στοιχειώνει τον δικαστικό που είχε αναλάβει την υπόθεση ακόμα και 25 χρόνια μετά, όταν και αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο για αυτή. Πρωταγωνιστής ο με διαφορά καλύτερος ηθοποιός της χώρας Ρικάρντο Νταρίν και η ταινία δίκαια πήρε το Όσκαρ καθώς πρόκειται για κάτι παραπάνω από μία ταινία μυστηρίου.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2010/03/OSCARRACING.jpg?resize=479%2C341&ssl=1)
Φαινομενικά η ταινία δεν έχει σχέση με ποδόσφαιρο, όμως εδώ μιλάμε για την Αργεντινή. O σεναριογράφος είναι οπαδός της Ιντεπεντιέντε, αλλά ο σκηνοθέτης κι ο πρωταγωνιστής φανατικοί οπαδοί της μισητής αντιπάλου Ράσινγκ Κλουμπ. Υπάρχει όμως και αμεσότερη σχέση με το ποδόσφαιρο. Ο βασικός ύποπτος του εγκλήματος είναι οπαδός της Ράσινγκ Κλουμπ και σε μια από τις εντυπωσιακότερες σκηνές της ταινίας ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να τον παγιδεύσει στο γήπεδο της Ράσινγκ σε ένα παιχνίδι κόντρα στην Ουρακάν, γνωρίζοντας την αδυναμία που έχει στην ομάδα του. Σε δηλώσεις του ο σεναριογράφος της ταινίας Εντουάρντο Σατσέρι είπε για το γεγονός ότι “έκανε” τον δολοφόνο οπαδό της Ράσινγκ: “Πολλοί (σ.Σ. οπαδοί της Ράσινγκ) μου λένε ότι αφού μιλάω για πάθος, έπρεπε να βάλω αυτούς στην ταινία”.
Στο επίσημο σάιτ της Ράσινγκ την ημέρα των Όσκαρ αναρτήθηκε μια φωτογραφία που αναφέρει “ο πρώτος λαός ομάδας που κατέκτησε ένα Όσκαρ”, ενώ την προηγούμενη ο πρωταγωνιστής Γκιγιέρμο Φρανσέγια παρακολούθησε την μεγάλη νίκη της Ράσινγκ επί της Μπόκα με 2-1 στην… πρεσβεία της Αργεντινής. Νίκη σε ντέρμπι και Όσκαρ μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Δεν το λες και λίγο… Άλλωστε σε μια από τις καλύτερες σκηνές στην ταινία, πριν πέσει η ιδέα να βρουν τον ύποπτο στο γήπεδο, η κουβέντα ξεκινάει με μια μεγάλη αλήθεια για τους περισσότερους οπαδούς.
– Tι είναι η Ράσινγκ για σένα;
– Ένα πάθος
– Ακόμα κι αν έχει εννιά χρόνια να πάρει το πρωτάθλημα;
– Ένα πάθος είναι ένα πάθος.
Βλέπεις Μπενχαμίν; Ένας τύπος μπορεί να αλλάξει τα πάντα, πρόσωπο, σπίτι, οικογένεια, γκόμενα, θρησκεία, αλλά ένα πράγμα δεν μπορεί να αλλάξει: το πάθος του…
&feature=emb_title
sombrero.gr
-
“Ο κόσμος όταν πηγαίνει σε συναυλία ζητάει κι άλλο τραγούδι, όταν πηγαίνει στο γήπεδο και κερδίζει ζητάει την λήξη του αγώνα”
Σαν σήμερα πριν από 82 χρόνια γεννήθηκε ο Κάρλος Μπιλάρδο, που είναι βασικός εκπρόσωπος μιας εκ των δυο μεγαλύτερων φιλοσοφιών στο αργεντίνικο ποδόσφαιρο.
Όσο και αν τα συστήματα αλλάζουν και το ποδόσφαιρο μεταβάλλεται, γυρνάμε συχνά στα αρχέγονα ερωτήματά του. Θέαμα ή αποτέλεσμα; Nίκη ή καλή μπάλα; Αν η αιώνια μάχη μετ...
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/03/men.jpg?w=1022&ssl=1)
Η ποδοσφαιρική θεωρία των δύο άκρων
Όσο και αν τα συστήματα αλλάζουν και το ποδόσφαιρο μεταβάλλεται, γυρνάμε συχνά στα αρχέγονα ερωτήματά του. Θέαμα ή αποτέλεσμα; Nίκη ή καλή μπάλα; Αν η αιώνια μάχη μεταξύ καλού και κακού, πνεύματος και ύλης, φωτός και σκότους μπορούσε να μεταφερθεί στο ποδόσφαιρο, τότε κύριο ρόλο στον ποδοσφαιρικό… μανιχαϊσμό θα έπαιζε το δίδυμο των αρχιερέων Κάρλος Μπιλάρδο και Σέζαρ Λουίς Μενότι. Το ποδόσφαιρο της Αργεντινής μπορεί να ασχολείται με διλήμματα τύπου Μαραντόνα ή Μέσι, αλλά το διαχρονικό ερώτημα είναι “menottismo ή bilardismo”, μια που δεν μιλάμε απλά για δύο προπονητές, αλλά για τους μεγαλύτερους εκφραστές δύο ποδοσφαιρικών φιλοσοφιών.
Ο Μπιλάρδο γνωστός με το όνομα “μυτόγκας” γεννημένος στο Μπουένος Άιρες από γονείς Σικελούς, σε γειτονιά εργατική, το Πατερνάλ, με κόσμο σχεδόν αποκλειστικά μεσαίας προς χαμηλής τάξης. Εκεί όπου ο μόχθος ήταν η μόνη διέξοδος, μέρος όπου έπρεπε να σέβεσαι τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τους αστυνόμους και γενικά τις αρχές. Ο Μενότι αντίθετα γεννημένος στο Ροσάριο, με το παρατσούκλι “ο αδύνατος” κι αυτός ιταλικής καταγωγής, αλλά μεγαλωμένος σε μια περιοχή που ζούσαν πολλοί Βρετανοί αριστοκράτες και υπήρχαν μεγάλες ταξικές διαφορές. Το κοινό τους: η αγάπη για την μπάλα. Οι διαφορές τους; Πολλές. Ο Μπιλάρδο προσπαθούσε να βολέψει μαθήματα και ποδόσφαιρο, να σπουδάσει, να προκόψει στη ζωή του, την στιγμή που ο Μενότι διάβαζε συνέχεια βιβλία, είχε ενδιαφέρον για την πολιτική και ήταν οπαδός του περονισμού. Ο ένας ξυπνάει νωρίς το πρωί, ο άλλος είναι ένας μακρυμάλλης φανατικός καπνιστής και μποέμ τύπος. Ο ένας κάποια περίοδο στη ζωή του ταυτόχρονα δούλευε ως γιατρός, βοηθούσε την οικογενειακή επιχείρηση και ήταν και προπονητής, ο άλλος ασχολήθηκε μόνο με την μπάλα. Ο ένας άκουγε τις πιο “λαϊκές” νότες της κούμπια και ο άλλος το… αντίστοιχο “νέο κύμα” της μουσικής της Αργεντινής.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/12/cesar-luis-menotti-1iC68qyLP1ef.jpg?resize=558%2C314&ssl=1)
Θαρρείς πως οι ζωές τους και οι καριέρες τους ήταν προδιαγεγραμμένες για να σχηματίσουν μια τεράστια αντίθεση. Ο Μπιλάρδο έγινε γνωστός σε μια από τις πιο πετυχημένες και πιο βρώμικες ομάδες όλων των εποχών, την Εστουδιάντες Λα Πλάτα. Μια ομάδα που έκανε τα πάντα για να κερδίσει, κλωτσούσε, χτυπούσε και προκαλούσε και έφτασε να κερδίσει ακόμα και Διηπειρωτικό με αυτή την τακτική. Ήταν η ανάγκη που οδήγησε την Εστουδιάντες, καθώς έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία της Αργεντινής που έσπαγε την ηγεμονία των μεγάλων 5 (Μπόκα-Ρίβερ-Ιντεπεντιέντε-Ράσινγκ-Σαν Λορένσο) και για να το καταφέρει πατούσε επί πτωμάτων. Στην ομάδα αυτή ο Μπιλάρδο ήταν ο συνδετικός κρίκος άμυνας και κέντρου, ένα αμυντικό χαφ βρώμικο μεν, που όμως παράλληλα ήταν κι ο στρατηγός της ομάδας. Ο Μενότι αντίθετα, δεν κέρδισε πολλούς τίτλους, αλλά ήταν ένας αρκετά καλός επιθετικός χαφ και επιθετικός με καριέρα κυρίως στη Ροσάριο Σεντράλ. Με ένα χρόνο διαφοράς στην ηλικία σταμάτησαν κι οι δύο το ποδόσφαιρο το 1970 και έγιναν προπονητές.
Ακολούθησαν τη φιλοσοφία τους και στους πάγκους. Ο Μπιλάρδο ανέλαβε την Εστουδιάντες κάνοντας μια ομάδα που είχε ως στόχο τη νίκη, ο Μενότι έκανε όνομα στην Ουρακάν παίζοντας για το θέαμα, παίζοντας για την επίθεση. Για τον Μενότι πάνω από τη νίκη βρίσκονταν η αναγνώριση και ο σεβασμός από τον αντίπαλο και πάνω από την τακτική, η τεχνική. Οπαδός τόσο του βραζιλιάνικου Jogo Bonito, όσο και του ολλανδικού totaalvoetbal, βάσιζε τις ομάδες του σε αυτά. Για τον Μπιλάρδο, πρέπει να κάνεις το αναγκαίο και όχι το όμορφο. Η νίκη είναι ο ένας και μοναδικός σκοπός, έστω με μισό-μηδέν. Κάθε προπόνηση ήταν αγώνας, έλιωνε τις βιντεοκασέτες για να μελετήσει την τακτική, ζητούσε θυσίες από τους παίκτες στο γήπεδο και έβαζε την τακτική πάνω από καθετί. Αμυντική σιγουριά, ακύρωση του παιχνιδιού του αντιπάλου και χτίσιμο σιγά σιγά για το γκολ και τη νίκη. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, στην εθνική η τελειομανία του έφτασε στο σημείο ώστε να προπονεί τους παίκτες ακόμα και για τον εθνικό ύμνο, “τον κάναμε πρόβα πέντε φορές πριν κάθε ματς, εκείνη την στιγμή περνάει όλη η ζωή από το κεφάλι του παίκτη”.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/12/bilardodiego.jpg?resize=581%2C327&ssl=1)
Για να έρθουν όλα τα πράγματα σε μια… καρμική ισορροπία, η Αργεντινή κατέκτησε τα δυο μοναδικά της Μουντιάλ με αυτούς τους δύο ως προπονητές και μάλιστα τον έναν μετά τον άλλον. Ο Μενότι μόλις στα 36 του ανέλαβε την Αργεντινή για να φέρει αυτόν τον αέρα του επιθετικού ποδοσφαίρου μετά από δυο μεγάλες αποτυχίες της χώρας το 1970 και το 1974 και τα κατάφερε το 1978. Ο Μπιλάρδο ανέλαβε αμέσως μετά. Κι όμως… Τα δυο τους Μουντιάλ τα κέρδισαν κάνοντας… εκπτώσεις στην φιλοσοφία τους. Ο αριστερός Μενότι κέρδισε το Μουντιάλ που διοργάνωσε η χούντα της χώρας του και μάλιστα με σκιές για τις συνθήκες της διοργάνωσης. Μάλιστα, παρ’ ότι ρομαντικός του ποδοσφαίρου, άφησε εκτός Μουντιάλ το νέο ταλέντο της χώρας που άκουγε στο όνομα Ντιέγκο Μαραντόνα, έναν παίκτη που θεωρητικά ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη της φιλοσοφίας του Μενότι. Αντίθετα, ο Μπιλάρδο, ένας φαν της προσήλωσης και της ομαδικής δουλειάς, κατέκτησε το Μουντιάλ του 1986 αλλάζοντας το σύστημα για να δώσει με το 3-5-1-1 ελεύθερο ρόλο σε έναν παίκτη στον αγωνιστικό χώρο που δεν μπορούσε να μπει σε καλούπι. Παιχνίδια της μοίρας ή απόδειξη ότι τελικά στη ζωή, αλλά και στο ποδόσφαιρο δεν είναι όλα μόνο άσπρο και μαύρο; Ότι τα διλήμματα τα φτιάχνουμε πολλές φορές μόνοι μας;
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/12/menottibilardo.jpg?resize=567%2C409&ssl=1)
Η συνάντηση που έγινε η αφορμή του πολέμου
Η κόντρα τους υπήρχε πάντα, από την στιγμή που υπήρχαν στη φύση έπρεπε να αντιπαθεί ο ένας τον άλλον, δυο αντίθετες δυνάμεις. Πέρασε σε άλλο επίπεδο όμως όταν ο ανέλαβε ο Μπιλάρδο την εθνική και ταξίδεψε στη Βαρκελώνη να συναντήσει τον Μενότι (που είχε αναλάβει την Μπαρσελόνα). Η συνάντηση ξεκίνησε και έληξε με αγκαλιές μετά από τετράωρη συζήτηση μεταξύ τους. Ο Μενότι του είπε ποιος δυο παίκτες θεωρούσε σημαντικούς και ποιον δεν θα έπρεπε να πάρει στην ομάδα. Ο Μπιλάρδο δεν πήρε τους πρώτους και διάλεξε τον τρίτο. Μετά το πρώτο ματς του Μπιλάρδο (ήττα με 4-0), ο Μενότι δήλωσε: “με τρέλανε στις ερωτήσεις, με ρωτούσε για τα πάντα και τελικά πήγε και τα έκανε όλα ανάποδα”. Ήταν και επίσημα η αρχή του πολέμου μεταξύ τους με μια σειρά καυστικών δηλώσεων που κράτησε για πολλά χρόνια. Ο Μπιλάρδο πέρασε δύσκολα (3 νίκες μόλις στα πρώτα 15 του παιχνίδια) έχοντας να αντιμετωπίσει μονίμως την κριτική του Μενότι που είχε εβδομαδιαία στήλη σε εφημερίδα και φυσικά του ασκούσε σκληρή κριτική, αλλά τελικά κατέκτησε κι αυτός ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Η απέχθεια έφτασε σε νέα ρεκόρ όταν το 2006 οι δυο 68αρηδες τότε προπονητές συναντήθηκαν στις… τουαλέτες του κέντρου Τύπου του Μουντιάλ της Γερμανίας. Ο Μενότι έπλενε τα χέρια του και είπε: “Μέχρι κι εδώ συναντάω αυτόν τον π..τάνας γιο”. Ο Μπιλάρδο άρχισε να φωνάζει στους παρόντες “Τι είπε;;; Τι είπε;;;” και αν δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι θα βλέπαμε αγώνα μποξ βετεράνων. Τα τελευταία χρόνια η κόντρα κάπως μαλάκωσε, με τον Μενότι για παράδειγμα να παραδέχεται ότι η Εστουδιάντες του 1982 έπαιζε καλό ποδόσφαιρο και τον Μπιλάρδο ότι του άρεσε η Ουρακάν του 1973.
Και μπορεί οι δυο τους να μην ασχολούνται ενεργά με την προπονητική πλέον, οι φιλοσοφίες τους όμως ζουν. Στην Αργεντινή δεν υπάρχει προπονητής που να μην ερωτάται πού ανήκει (σαν τα πράσινα και τα μπλε καφενεία), αν και πολλοί παραμένουν ουδέτεροι ή κάνουν δικές τους “σχολές” όπως ο Μπιέλσα. Ο Πεπ Γκουαρδιόλα έχει αναφερθεί πολλές φορές στον Μενότι και τις ιδέες του, ο Μενότι έχει δηλώσει ότι βαριέται να βλέπει την Ατλέτικο του Σιμεόνε, ενώ ο Σιμεόνε έχει δηλώσει ότι πήρε πολλά από τον Μπιλάρδο. Άλλωστε, ο Ντιέγκο Σιμεόνε κέρδισε πρωτάθλημα με την Εστουδιάντες μετά από 26 χρόνια και ναι, ο προηγούμενος ήταν ο Μπιλάρδο. Πιθανότατα αν δεν υπήρχαν αυτοί οι δυο προπονητές θα έπρεπε να τους εφεύρουμε. Δεν θα μπορούσε ποτέ στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο να υπάρξουν δυο τόσο διαφορετικές προσωπικότητες που τους χώριζαν τόσα πολλά και παράλληλα όμως τους ένωσαν και πολλά.
Κλείνω αυτό το υπερμέγεθες κείμενο, ευχαριστώντας όσους άντεξαν να το διαβάσουν, με μερικές φράσεις που μιλάνε για τους δυο διαφορετικούς αυτούς κόσμους:
“Ο κόσμος όταν πηγαίνει σε συναυλία ζητάει κι άλλο τραγούδι, όταν πηγαίνει στο γήπεδο και κερδίζει ζητάει την λήξη του αγώνα”
– Κάρλος Μπιλάρδο
“Υπάρχει το ποδόσφαιρο της δεξιάς και της αριστεράς. Της δεξιάς προσπαθεί να μας πείσει ότι η ζωή είναι μια πάλη που θέλει θυσίες και να είμαστε από ατσάλι και να κερδίζουμε με κάθε τρόπο. Θέλει τους ποδοσφαιριστές να μην εκφράζουν πολιτικές απόψεις, να υπακούν και έτσι να δημιουργούνται περισσότεροι χρήσιμοι ηλίθιοι”
– Σέζαρ Λουίς Μενότι
“Στον αντίπαλο δεν πρέπει να δίνεις ούτε νερό. Το fair play είναι μια βρετανική εφεύρεση. Στο σημερινό ποδόσφαιρο δεν πρέπει να δίνεις κανένα πλεονέκτημα, γι’ αυτό οι ομάδες μου δεν δωρίζουν τίποτα”
– Κάρλος Μπιλάρδο
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/12/cappabilardomenotti.jpg?resize=612%2C446&ssl=1)
“Ο “μενοτισμός” είναι σαν τον Άγιο Βασίλη. Πάντα τον περιμένει κάποιος με προσμονή, χωρίς να ξέρει τι θα του φέρει. Ενώ ο “μπιλαρδισμός” είναι σαν τον τύπο που θα πει στο 4χρονο παιδάκι ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και τα δώρα τα φέρνουν οι γονείς και θα του δώσει ένα χρήσιμο πουλόβερ για τον χειμώνα”
– Άνχελ Κάπα (προπονητής μιας εξαιρετικής Ουρακάν που έβγαλε παίκτες όπως ο Παστόρε, αλλά δεν κέρδισε τίποτε)
“Είμαι φανατικός μπιλαρδίστα. Κάθε παιχνίδι είναι ξεχωριστό και υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική γι’ αυτό”
– Ζοσέ Μουρίνιο
“Το ποδόσφαιρο είναι τόσο γενναιόδωρο που γλίτωσε την ιατρική από τον Μπιλάρδο”
– Σέζαρ Λουίς Μενότι
“Θα αμυνόμαστε σαν τον Μενότι και θα παίζουμε μπάλα σαν Μπιλάρδο”
– Κλαούντιο Μπόργκι (όταν ανέλαβε προπονητής της Μπόκα το 2010)
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/03/bilardodiego2.jpg?resize=556%2C314&ssl=1)
“Για μένα η Μπαρσελόνα είναι ο Ινιέστα και δέκα ακόμα”
– Σέζαρ Λουίς Μενότι
“Ο Μέσι έχει ένα ακόμα οστό στο πόδι και είναι η μπάλα”
– Κάρλος Μπιλάρδο
“Μουρίνιο έχει πολλούς, Γκουαρδιόλα έναν”
– Σέζαρ Λουίς Μενότι
“Η γυναίκα είναι σαν τον ποδοσφαιριστή, αν δεν θέλει να παίξει σε συγκεκριμένη θέση μην επιμένεις”
– Κάρλος Μπιλάρδο
sombrero.gr
-
Εκδόσεις Απρόβλεπτες..."Σχετικά με την σημασία του κλάσικο ροσαρίνο (Ροσάριο Σεντράλ - Νιουελς Ολντ Μποις) και πώς βίωνε την αντιπαλότητα αυτή, αξίζει να δούμε τι είχε δηλώσει σε μια παλιά του συνέντευξη ο Ρομπέρτο, ελ Νέγρο, Φονταναρόσα: «Δεν μ' αρέσει να σηκώνομαι νωρίς το πρωί, αλλά η γυναίκα μου, που με ξέρει, μ' έχει ξυπνήσει μόνο δυο φορές πριν τις 09.00: όταν ξαναπήραμε τις Μαλβίνας (οι Νήσοι Φώκλαντ, για τους αγγλομαθείς) και όταν ο Μαραντόνα ήρθε στη Νιούμπελ (κοροϊδευτικό παρατσούκλι που χρησιμοποιούν οι κανάγιες για τη Νιούελς). Δεν έπαιξε βέβαια και πολύ - μόλις 5 συμμετοχές - ήταν λες κι ο πιο μισητός σου γείτονας αγοράζει μια Μερσεντές, αλλά δεν μπορεί να την βγάλει από το γκαράζ»....."
-
Puro Fútbol: Mια συζήτηση για το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή.
Πάθος, συναίσθημα, τρόπος ζωής. Με αφορμή την κυκλοφορία της συλλογής διηγημάτων Puro Fútbol του Ρομπέρτο Φονταρόσα, το Κουτί της Πανδώρας εμβαθύνει στην ποδοσφαιρική μαγεία της Αργεντινής με τη βοήθεια του μεταφραστή της έκδοσης, Μιχάλη Τσούτσια.
(https://www.koutipandoras.gr/sites/default/files/styles/article_large/public/2020-03/exofyllo_puro_futbol.jpg?itok=LHICVL6I)
Ίσως στην Ελλάδα να μην είναι τόσο γνωστό, όμως ο Ρομπέρτο Φονταρόσα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους γελοιογράφους, σχεδιαστές κόμικ και συγγραφείς που γέννησε η Αργεντινή. Ο πολυβραβευμένος δημιουργός, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2007, ήταν και αθεράπευτος ποδοσφαιρόφιλος, φανατικός της Ροσάριο Σεντράλ και με βαθιά γνώση του αθλήματος και του αντίκτυπου που έχει στην κοινωνία. «Αν έπρεπε να βάλω μουσικό χαλί στη ζωή μου, αυτό θα ήταν οι μεταδόσεις ποδοσφαιρικών αγώνων», είχε πει χαρακτηριστικά ο «Ελ Νέγρο», ο οποίος έγραψε τρεις νουβέλες και περίπου 600 διηγήματα, ανάμεσά τους και αρκετά ποδοσφαιρικά.
Οκτώ εξ’ αυτών βρίσκονται στη συλλογή Puro Fútbol που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις «Απρόβλεπτες». Ιστορίες που ταξιδεύουν τον αναγνώστη σε μια χώρα που το ποδόσφαιρο λατρεύεται με μοναδικό πάθος και τρέλα, υπό το πρίσμα ενός δημιουργού με αιχμηρή πένα, αλλά και κοινωνική-ψυχολογική σκοπιά. Τα διηγήματα του Φονταρόσα αφορούν το ποδόσφαιρο, όμως μιλούν για πολύ περισσότερα, καθρεφτίζοντας τον ρόλο της στρογγυλής θεάς στην Αργεντινή.
Ο Μιχάλης Τσούτσιας, φανατικός του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, μεταφραστής του έργου και παράλληλα συντάκτης της εισαγωγής και όλων εκείνων των σημειώσεων που βοηθούν τον αναγνώστη να επιχειρήσει την βουτιά στον μαγικό κόσμο του Φονταρόσα, μιλάει στο Κουτί της Πανδώρας για το βιβλίο, τον συγγραφέα, αλλά και όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν μοναδική την ποδοσφαιρική κουλτούρα στη χώρα της Νότιας Αμερικής.
(https://www.koutipandoras.gr/sites/default/files/styles/inside_article_original/public/2020-03/exofyllo_puro_futbol.png?itok=wyPITPQA)
Το Ροσάριο αποτελεί από μόνο του ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ποδοσφαιρική ιστορία της Αργεντινής. Τι είναι αυτό που το κάνει τόσο διαφορετικό;
Εξαιρετική ερώτηση για να ξεκινήσουμε, αφού πρώτα σ’ ευχαριστήσω θερμά για την πρόσκληση να συζητήσουμε για το βιβλίο του Ρομπέρτο ελ Νέγρο Φονταναρόσα. Στην Αργεντινή υπάρχουν κι άλλα τοπικά κλάσικος, μην τ’ αναφέρω και κουράζω, υπάρχουν και στη Βικιπαίδεια, ενώ στο τεύχος 33 του HUMBA είχα γράψει κι ένα άρθρο για τα κλάσικος των μικρότερων κατηγοριών, που αφορούν κυρίως τις συνοικίες του Μπουένος Άιρες. Σ’ όλα αυτά υπάρχει διάχυτος φανατισμός, ένταση και πιστοί οπαδοί που ακολουθούν μόνο την ομάδα της πόλης τους.
Το διαφορετικό που υπάρχει στο Ροσάριο, η ιδιαιτερότητα του Σεντράλ – Νιούελς, έχει μάλλον να κάνει με το ότι ο αγώνας αποτελεί σημείο ανα-φοράς για την πλειονότητα των κατοίκων της πόλης, κάτι που αποτυπώνεται σε πολλά κομμάτια του βιβλίου, όπως: «...Δεν ξέρω αν θυμάσαι πώς ήταν η πόλη εκείνες τις μέρες πριν το ματς. Μα τι λέω, ποιες μέρες! Βδομάδες πριν, ο κόσμος είχε αρχίσει να μιλάει για το ματς και το Ροσάριο ήτανε καζάνι που έβραζε...». Από την άλλη το «κλάσικο ροσαρίνο» είναι και το παλιότερο κλάσικο της χώρας, που εξακολουθεί να διεξάγεται από το 1905 μέχρι σήμερα, επομένως είναι βαθιά ριζωμένο στην αργεντίνικη ποδοσφαιρική κουλτούρα. Επίσης, υπάρχει η φοβερή έχθρα μεταξύ των κανάγιας και των λεπρόσος, που έχει σημαδευτεί κι από πολλά επεισόδια τα οποία, δυστυχώς, είχαν μέχρι και νεκρούς. Επεισόδια που υποδαυλίζονται σίγουρα κι από την φτώχεια, αλλά και το εμπόριο ναρκωτικών που «ανθεί» στην περιοχή. Μην ξεχνάμε ότι το Ροσάριο είναι ένα μεγάλο λιμάνι και εμπορικό κέντρο της Αργεντινής και είθισται στις λαϊκές περιοχές το ποδόσφαιρο να έχει μεγαλύτερη επίδραση στην ζωή της πόλης, ό-πως συμβαίνει π.χ. στο Λίβερπουλ, στο Μάντσεστερ κλπ.
Νομίζω πως αυτό που κάνει ξεχωριστά τα διηγήματα του Φονταρόσα είναι το πρίσμα μέσω από τα οποίο περιγράφει το πάθος των Αργεντινών για το ποδόσφαιρο. Συμφωνείς;
Σίγουρα, υπάρχει αυτό το πρίσμα που λες, είναι ο τρόπος με τον οποίο μεταφέρει την σπουδαιότητα που έχει το ποδόσφαιρο για τον μέσο Αργεντίνο και τον αντίκτυπο που έχει μια νίκη ή -κυρίως- μια ήττα στην ψυχοσύνθεσή του, όπως και την ένταση με την οποία το βιώνει όλο αυτό στην καθημερινότητά του. Δεν είναι δηλαδή απλώς θέμα της Κυριακής η μπάλα, είναι κάτι που τους σφραγίζει, κάτι που το συζητάνε όλη μέρα και παντού. Αν δεις εκπομπές στην αργεντίνικη τηλεόραση, θα παρατηρήσεις ότι πάντα γίνεται αναφορά στις οπαδικές προτιμήσεις των προσκεκλημένων, με την ανάλογη πλάκα πάντα για την τρέχουσα κατάσταση της ομάδας. Ακόμα και στις ταινίες, υπάρχει πολλές φορές κάτι που να σχετίζεται με το ποδόσφαιρο. Ας πάρουμε για παράδειγμα την ταινία «El secreto de sus ojos» και την σημασία που είχαν στην πλοκή της οι παλιότεροι αγώνες της Ράσινγκ.
Όλο αυτό λοιπόν, προσπάθησε ο ελ Νέγρο μ’ έναν απλό μα ξεχωριστό τρόπο να το περάσει στα διηγήματά του. Δεν είναι ότι θα βρει κανείς κάτι το εξεζητημένο ή κάποια μοναδική τεχνοτροπία την οποία χρησιμοποιούσε ο Φονταναρόσα, όχι· είναι απλώς ό,τι χρειαζόταν. Όπως όταν ακούς ένα τραγούδι, βλέπεις μια ταινία ή οτιδήποτε άλλο ικανοποιεί το γούστο σου και την αισθητική σου και λες: «Αυτό είναι, απλό κι όμορφο». Θα έλεγα, τέλος, ότι είναι ζήτημα της οξυδέρκειας του Φονταναρόσα και της ανάγκης του να μεταφέρει στα διηγήματά του ό,τι έβλεπε γύρω του να συμβαίνει σχετικά μ’ αυτό που λάτρευε: το ποδόσφαιρο. Προφα-νώς τα κατάφερε!
Η ΟΚΑΛ, η οποία αναφέρεται σε ένα από τα διηγήματα, είναι χαρακτηριστική για το πώς ακριβώς αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή. Θέλεις να μας πεις μερικά λόγια;
Η ΟΚΑΛ, μάλιστα... Τώρα που το σκέφτομαι θα έπρεπε να την έχω αναφέρει στο πρώτο σου ερώτημα, αλλά καλύτερα που έχεις προνοήσει για ξεχωριστή ερώτηση, αφού πρόκειται πράγματι για κάτι το μοναδικό και άξιο αναφοράς, που δύσκολα μπορεί να πιστέψει κάποιος ότι αποτελεί πραγματικότητα. Η ΟΚΑΛ λοιπόν, που επισήμως υποστηρίζει ότι τα αρχικά της σημαίνουν Οργάνωση Κανάγια για την Λατινική Αμερική [OCAL: Organización Canalla para América Latina] κι όχι Οργάνωση Κανάγια Αντι-Λέπρα [Organización Canalla Anti Lepra], ιδρύθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1966 από τους Εδουάρδο Φεράρι ντελ Σελ, Χουάν Κάρλος Γκουίδα και Λουίς Μαρτοράνο. Όλοι πίστευαν ότι κι ο Φονταναρόσα ήταν μέλος της, ωστόσο το αρνείτο κατηγορηματικά. Βέβαια, γνώριζε τι συνέβαινε, αφού αρχηγός της και πρώτος στην καζούρα και στις πλάκες στους λεπρούς ήταν ο κολλητός του, Χοσέ «Κοκκινομάλλης» Βάσκες.
Μιλάμε για μια ομάδα τρελαμένων σεντραλίστας, μιας κάποια ηλικίας πια, που κάνουν ό,τι μπορούν για να αποδεικνύουν την αγάπη τους για την Σεντράλ και την αντιπάθειά τους για την Νιούελς, πάντα σε λογικά και νόμιμα πλαίσια, ασφαλώς. Έχουν και κάποιες ημερομηνίες συμβολικές για την Σεντράλ, τις οποίες και γιορτάζουν ως εθνικές επετείους, οπότε και κάνουν τρελά πράγματα, αλλά ας μην αποκαλύψουμε κι όλα όσα υπάρχουν στο βιβλίο, ε; Ας αφήσουμε και λίγο σασπένς. Να πούμε μόνο ότι είναι πολύ περήφανοι που σύμφωνα με τις διηγήσεις, ο -γεννημένος στο Ροσάριο- Τσε Γκεβάρα ήταν οπαδός τής Σεντράλ.
Ποιο από τα διηγήματα του βιβλίου είναι το αγαπημένο σου και γιατί;
Αν και προφανώς η πρώτη μου «γνωριμία» με τον ελ Νέγρο έγινε, πριν από 6-7 χρόνια περίπου, μέσα από το, ας πούμε, ανακηρυγμένο ως καλύτερο ποδοσφαιρικό διήγημα που έχει γραφτεί στα Ισπανικά, το «19 Δεκεμβρίου 1971» με το οποίο ακόμα γελάω, παρότι το έχω διαβάσει δεκάδες φορές, θα επέλεγα άλλο ως το αγαπημένο μου. Πρόκειται για το διήγημα «Η παρατήρηση των πουλιών».
Ίσως είναι αυτή η απρόσωπη, αλλά και αμιγώς προσωπική επιλογή τού τρίτου προσώπου στη διήγηση· επιλογή που αρχικά μπορεί να μπερδέψει ή και να ξενίσει λίγο τον αναγνώστη, αλλά μετά βάζει και τον ίδιο στην θέση τού πρωταγωνιστή αυξάνοντάς του την αγωνία για την τελική έκβαση της ιστορίας, όχι τόσο για το αποτέλεσμα του αγώνα, θεωρώ, όσο για την ψυχολογική κατάσταση στην οποία περιέρχεται ο ήρωας. Καθώς διαβάζεις το διήγημα, χώνεσαι ολοένα περισσότερο στην ατμόσφαιρά του, είτε ταυτιζόμενος με τον «κάποιο» που προσπαθεί να ξεφύγει από το άγχος που τον κατατρέχει, είτε σκεπτόμενος ανάλογες περιπτώσεις που δεν άντεχες καν να δεις έναν αγώνα και προσπαθούσες να πέσεις για ύπνο ή έκλεινες τα τηλέφωνα ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Θα έλεγα ότι μέσα σε δώδεκα σελίδες ο Φονταναρόσα περιγράφει όλα τα συναισθήματα που μπορεί να βιώσει κανείς πριν, μετά και -κυρίως- κατά την διάρκεια ενός ματς· όλες τις σκέψεις που του περνάνε κάθε στιγμή, με αφάνταστα πολλές λεπτομέρειες και για οτιδήποτε μπορεί να συνδέεται με ένα ματς.
Με ποιον χαρακτήρα του βιβλίου θα ήθελες να πάτε μαζί γήπεδο;
Ωραία ερώτηση, δεν μου είχε περάσει καθόλου από το μυαλό κάτι τέτοιο... Τώρα που το επεξεργάζομαι λίγο, μου φαίνεται ότι μάλλον ο Κοκκινομάλλης Βάσκες θα ήταν ο ιδανικός. Πέραν από κολλητός τού Φονταναρόσα και άτυπος αρχηγός της ΟΚΑΛ, όπως προείπαμε, μοιάζει η καλύτερη επιλογή, τουλάχιστον έτσι όπως τον απεικονίζει ο ελ Νέγρο στο διήγημα «Στάχτες», από την αρχή που λέει ότι το να πηγαίνεις στο γήπεδο για οποιοδήποτε άλλο λόγο παρά για να δεις μπάλα είναι «σαν να τρως σκέτο πουρέ ή μαρούλι», μέχρι εκεί που προσπαθεί να κουλαντρίσει τον υπεύθυνο του γηπέδου της Σεντράλ.
Απλός και ξεκάθαρος τύπος που η ομάδα του αποτελεί και το πρίσμα μέσα από το οποίο φιλτράρονται τα πάντα, είτε μιλάμε για οδήγηση είτε για ιστορικά γεγονότα είτε για φιλίες. Ένας οπαδός που θυμάται ποιος έκανε την σέντρα, ποιος την πάσα, σε ποιο σημείο στάθηκε ο σκόρερ σ’ ένα παιχνίδι πριν από δέκα και βάλε χρόνια, είναι ο καταλληλότερος για παρέα στο γήπεδο. Για παραέξω δεν ξέρω, αλλά για το γήπεδο θα ήταν ο καλύτερος.
Υπάρχουν ακόμα μέρη σαν το Ελ Κάιρο, ζωντανοί χώροι που γεννούν ποδοσφαιρικές ιστορίες, ή τα έχει καταπιεί η τεχνολογία και το σύγχρονο ποδόσφαιρο;
Σίγουρα υπάρχουν, γιατί να μην υπάρχουν; Όσο βλέπουμε ποδόσφαιρο θα έχουμε και στέκια σαν το Ελ Κάιρο που θα πηγαίνουν οι ποδοσφαιρόφιλοι και θα λένε τις ιστορίες τους. Μπορεί να είναι ιστορίες ακόμα κι από τις μικρότερες κατηγορίες ή τα τοπικά, αλλά δεν παύουν να είναι ωραίες. Συμφωνώ, βέβαια, ότι όσο περισσότερα λεφτά παίζουν στο ποδόσφαιρο τόσο πιο δύσκολα θα γεννιούνται τέτοιες ιστορίες. Και πώς να γεννηθούν δηλαδή, όταν για παράδειγμα πάει η Σεντράλ να πάρει το Κύπελλο Αργεντινής το 2015, με αντίπαλο την Μπόκα, και της το κλέβουν ξεδιάντροπα. Με το ζόρι να το πάρει η Μπόκα. Έφριξε όλη η Αργεντινή. Ξέρω ότι οι περισσότεροι στην Ελλάδα την υποστηρίζουν, αλλά μιλάμε για μια ομάδα που αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς το σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει διαλύσει τα πάντα. Τι να πούμε; Ότι για δεκατρία ολόκληρα χρόνια είχε πρόεδρο τον μαφιόζο τον Μάκρι, ο οποίος χρησιμοποιούσε τους παραβατικούς οργανωμένους της (Barras Bravas), μέχρι να πετύχει τους πολιτικούς του σκοπούς. Τέλος πάντων, ας σταματήσω εδώ, κι όποιος θέλει να μάθει είναι εύκολο να τα βρει στο διαδίκτυο.
Το ίδιο και με το Τσάμπιονς Λιγκ. Έχω βαρεθεί να βλέπω τις ίδιες ομάδες· δεν μου κάνει καμία αίσθηση πια να δω για πεντηκοστή φορά τους ίδιους ημιτελικούς. Στην διοργάνωση θα έπρεπε να παίζουν μόνο οι πρωταθλητές των χωρών, για να γίνεται και καμιά έκπληξη, να διατηρούν και ν’ αυξάνουν τους οπαδούς τους κι άλλες ομάδες, όχι μόνο η Ρεάλ κι η Μπάγερν, ας πούμε. Να έχουν έσοδα για να μπορούν να ανταγωνίζονται τους οικονομικούς κολοσσούς. Γιατί δηλαδή να μην υπάρχει ούτε σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας πια η κατάκτηση της κούπας από τον Ερυθρό Αστέρα, την Αϊντχόφεν και την Στεάουα; Να υπάρξουν νέοι Ντουκαντάμ κι αξέχαστες βραδιές για όλη την Ευρώπη, όχι μόνο για τους μεγάλους που θέλουν όλο το χαρτί για πάρτη τους.
Για την τεχνολογία, για το VAR δηλαδή, έχω κάποιες επιφυλάξεις, ιδίως για την συνεχή διακοπή τής ροής του αγώνα, αλλά από την άλλη είναι ο μόνος τρόπος για να προστατευτούν κάπως οι μικρότερες ομάδες. Κάτι δίνεις, κάτι παίρνεις, που λένε, αλλά πρέπει να περιμένουμε 2-3 χρόνια ακόμα, να δούμε πώς θα ρυθμιστεί κι αυτό. Πιστεύω, πάντως, να μην έχει τ’ αποτελέσματα που περιγράφει ο ελ Νέγρο στο προφητικό για το VAR διήγημά του «Ποδόσφαιρο και επιστήμη.
Έχοντας κάνει τη μετάφραση του έργου και έχοντας γενικώς εντρυφήσει στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής, ποια στοιχεία είναι για σένα αυτά που το κάνουν να ξεχωρίζει και να έχει τόσο σημαντική θέση στην κοινωνία της χώρας;
Θίγεις ένα θέμα που άπτεται της κοινωνιολογίας ή και της ανθρωπογεωγραφίας ακόμη, και δεν έχω τέτοιες γνώσεις, όμως θα προσπαθήσω να σου δώσω μια γενική εικόνα βάσει όσων έχω αντιληφθεί.
Το ποδόσφαιρο είναι το πιο λαϊκό άθλημα κι η Αργεντινή είναι μια χώρα μεταναστών, δηλαδή φτωχών ανθρώπων που από τα τέλη του 19ου αιώνα έφτασαν στην χώρα για να φτιάξουν μια νέα ζωή - ασχέτως αν μετά από κάποιες δεκαετίες οι ίδιοι ή τα παιδιά τους ανέβηκαν στην αστική τάξη. Στο πλαίσιο της κοινωνικοποίησής τους στην νέα τους πατρίδα εντάσσεται κι η δημιουργία ομάδων στις γειτονιές, στα εργοστάσια και σε άλλους χώρους εργασίας, Οι ομάδες αυτές πολλές φορές φτιάχνονταν από ομοεθνείς μετανάστες, όπως για παράδειγμα ομάδες που σχημάτισαν Ιταλοί ή Εβραίοι κάτοικοι συνοικιών. Στην πρώτη περίπτωση π.χ. έχουμε την Μπόκα που πήρε το παρατσούκλι Σενέισες λόγω της προέλευσης των μεταναστών από την Γένοβα, και στην άλλη την Ατλάντα που εδρεύει στην συνοικία Βίγια Κρέσπο του Μπουένος Άιρες, της οποίας τους παίκτες εξακολουθούν κάποιοι αντίπαλοι οπαδοί να «λούζουν» με αντισημιτικά συνθήματα ή να τους πετάνε σαπούνια! Επίσης έχουμε ομάδες που φτιάχτηκαν από σιδηροδρομικούς εργάτες ή εργάτες σφαγείων. Εδώ βλέπουμε από την μια την Φέρο Καρίλ Οέστε και την ίδια την Ροσάριο Σεντράλ τής οποίας το πρώτο όνομα ήταν Central Argentine Railway Athletic Club -αφού οι περισσότεροι εργάτες της γραμμής που κατασκευαζόταν εκεί είχαν έρθει από την Βρετανία-. Από την άλλη την Νουέβα Σικάγο της συνοικίας που ονομαζόταν Ματαδέρος (που σημαίνει Σφαγεία) ή Νουέβα Σικάγο λόγω των ομοιοτήτων της περιοχής με το Σικάγο που τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα αποτελούσε κέντρο τής βορειοαμερικάνικης βιομηχανίας κρέατος.
Βλέπουμε λοιπόν ότι το ποδόσφαιρο ήταν καθημερινό κι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των ανθρώπων που δημιούργησαν την χώρα που λέγεται Αργεντινή.
Έτσι, σταδιακά, το ποδόσφαιρο πέρασε και στην πολιτική, ιδίως στην επαρχία του αχανούς πια και πολυπληθούς Μπουένος Άιρες, βοηθούμενο κι από το γεγονός ότι υπάρχουν πάρα πολλές περιφέρειες, δήμοι και κοινότητες με μεγάλο βαθμό αυτονομίας από την κεντρική κυβέρνηση, οι οποίες και διαχειρίζονται τα κονδύλια της. Για να εκλεγεί κάποιος θα πρέπει οπωσδήποτε να έχει την υποστήριξη της κυρίαρχης οπαδικής φράξιας, ας πούμε, πράγμα που είναι πιο άσχημο απ’ όσο ακούγεται. Ξαναθυμίζω τον «κύριο» Μάκρι και τις σχέσεις που είχε με τα καλόπαιδα της Λα Δόσε [la Doce], για να καταφέρει να γίνει τελικά πρωθυπουργός.
Να επισημάνω τέλος την σημασία και την βαρύτητα που έδωσε στο άθλημα η Χούντα του Βιδέλα, για να στηρίξει το εκεί εθνικό αφήγημα και να κερδίσει υποστηρικτές μέσω της κατάκτησης του Μουντιάλ του ‘78.
Πιστεύω γίνεται απολύτως κατανοητή η θέση του ποδοσφαίρου στην Αργεντινή και λέω να σταματήσω εδώ για να μην κουράσουμε και τους αναγνώστες.
Τον Αύγουστο του 2007 το Υπουργείο Παιδείας και η Γραμματεία Αθλητισμού της Αργεντινής μοίρασαν 100.000 αντίτυπα διηγημάτων του σε γήπεδα. Πώς θα λειτουργούσε κάτι τέτοιο πιστεύεις να συνέβαινε στην Ελλάδα;
Τώρα, τι να σου πω, δεν νομίζω ότι θα είχε μεγάλη διαφορά με αυτό που πιθανότατα πρέπει να έγινε και στην Αργεντινή, βάσει και των όσων δήλωνε ο ίδιος ο Φονταναρόσα: «Όταν κάναμε εκείνα τα βιβλιαράκια που μοιράζονταν στο γήπεδό μας, δεν έλειπαν εκείνοι που έλεγαν "Μα, ξέρεις τι θα τα κάνουν...". Τα έκοβαν χαρτάκια. Ε, και; Τι καλύτερο για έναν συγγραφέα από το να βλέπει τα γραπτά του να ίπτανται για να χαιρετήσουν την είσοδο της λατρεμένης του ομάδας.»
Βασικά, επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχει κι αυτή η κουλτούρα του ποδοσφαιρικού διηγήματος, πιστεύω ότι θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο να λειτουργήσει κάτι τέτοιο εδώ. Ειδικά αν μιλάμε για τα διηγήματα του Φονταναρόσα που έχουν κάτι το «μη εξαγώγιμο», όπως χαρακτηριστικά μού έλεγε ο φίλος μου ο Ερνάν που με βοήθησε με την αργεντίνικη ποδοσφαιρική αργκό. Γενικά ο ελ Νέγρο βασίζεται πολύ στο τοπικό στοιχείο, γι’ αυτό και κρίναμε αναγκαία μια κάπως αναλυτική εισαγωγή και ορισμένες υποσημειώσεις σε κάθε διήγημα, ώστε να αμβλύνουμε όσο μπορούμε αυτό το στοιχείο.
Στην χώρα μας πάντως, με το πολύ χαμηλό ποσοστό αναγνωστών λογοτεχνίας, θα μπορούσε ίσως να γίνει μια προσπάθεια να μοιραστούν κάποια βιβλία Ελλήνων συγγραφέων, όπως αυτά που γράφουν οι κύριοι Παπαδογιάννης, Σαμπράκος, Σακελλαρόπουλος, Σωτηρακόπουλος, Χαραλαμπόπουλος και άλλοι που ξεχνώ τώρα και τους ζητώ συγγνώμη. Δεν ξέρω, ίσως κάποιοι φίλαθλοι να τα εκτιμούσαν και να τα διάβαζαν. Εν πάση περιπτώσει εγώ θα ήμουν χίλια τα εκατό υπέρ, γιατί έστω κι ένα μικρό ποσοστό να επηρεαζόταν και να άρχιζε να διαβάζει βιβλία, μόνο σε καλό θα μας έβγαινε σαν κοινωνία.
Η λατρεία και το έργο ενός ανθρώπου με το προφίλ του Φονταρόσα για το ποδόσφαιρο, όπως και αρκετών άλλων άλλωστε ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων, γκρεμίζει την άποψη που επικρατεί ακόμα σε διάφορους κύκλους της Αριστεράς για την ασπρόμαυρη θεά;
Δεν ξέρω αν ακόμα επικρατεί αυτή η άποψη ή αν περιορίζεται αποκλειστικά σε ορισμένους ανθρώπους άνω των 60 ετών, για παράδειγμα. Ο κόσμος έχει αλλάξει και σχηματικές λογικές τής πρώιμης μεταπολίτευσης έχουν ξεπεραστεί προ πολλού -θέλω να- πιστεύω. Το ποδόσφαιρο είναι λαϊκό άθλημα και αγγίζει πρωτίστως τα χαμηλότερα στρώματα. Η κοινωνία καθρεφτίζεται στα γήπεδα, το έχουν πει κοινωνιολόγοι αυτό, δεν το λέω εγώ. Εξάλλου υπάρχουν πολλοί οπαδοί ελληνικών ομάδων που έχουν πολιτικές και κοινωνικές ανησυχίες τις οποίες εκφράζουν με πανό και συνθήματα. Θυμηθείτε διάφορα πανό που έχουν ανέβει για την περίπτωση της Ηριάννας ή των προσφύγων. Στο εξωτερικό υπάρχουν πολύ πιο ξεκάθαρα παραδείγματα με ομάδες σαν τις: Ζανκτ Πάουλι, Ράγιο Βαγιεκάνο, Λιβόρνο και άλλες με εξαιρετικά πολιτικοποιημένες κερκίδες. Όποιος πηγαίνει στο γήπεδο δεν είναι απαραιτήτως πρόβατο που ακολουθεί τον «πρόεδρα», αμόρφωτος που δεν έχει πολιτική συνείδηση κι αδιαφορεί για το κοινωνικό γίγνεσθαι, όπως μπορεί να προπαγάνδιζαν κάποιοι αριστεροί «διανοούμενοι» του ‘70 και του ‘80. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν οπαδικοί στρατοί, εγκάθετοι, ανεγκέφαλοι κλπ. Κι εγώ σαν οπαδός έχω πάει σε αρκετά γήπεδα και τους έχω «θαυμάσει», ωστόσο υπάρχει κι η άλλη πλευρά: η υγιής, που νομίζω ότι αυξάνεται. Θεωρώ ότι η έξαρση των αιματηρών επεισοδίων που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια σ’ όλα τα ευρωπαϊκά γήπεδα, έχουν να κάνουν με την άνοδο των εθνικισμών, η οποία οφείλεται στην έλλειψη παιδείας· μια παιδεία που είναι και η μόνη λύση. Αν η Αριστερά δεν μπορεί να το κατανοήσει αυτό και μένει στο ότι ο Φονταναρόσα -ή ο όποιος αντίστοιχος συγγραφέας- γράφει για «μπάλα», που είναι ένα πράμα ευτελές κι εμείς δεν το θέλουμε αυτό, τότε θα χάσει το ματς από τα αποδυτήρια. Θα πρέπει οπωσδήποτε να ξεπεράσει τέτοια εντελώς παρωχημένα στερεότυπα, ειδάλλως θα αφήσει τα γήπεδα βορά σε θιασώτες του ΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, που όλοι γνωρίζουμε ότι υποκρύπτουν ακροδεξιές απόψεις.
Υπάρχει σκέψη για μετάφραση κι άλλων διηγημάτων του Φονταρόσα για το ποδόσφαιρο;
Τα αμιγώς ποδοσφαιρικά διηγήματα του Φονταναρόσα είναι είκοσι τρία. Μαζί με τις Εκδόσεις Απρόβλεπτες αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε μια πρώτη έκδοση οχτώ εξ αυτών, για να δούμε αν ο ελ Νέγρο θα έχει απήχηση στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Μιλάμε για έναν συγγραφέα που παρά την αγάπη που του έχουν οι Αργεντίνοι και γενικότερα οι νοτιοΑμερικάνοι, στην χώρα μας είναι παντελώς άγνωστος. Όπως ανέφερα, υπήρχε αυτός ο ενδοιασμός σχετικά με το «μη-εξαγώγιμο» ύφος του, επομένως η μετάφραση ή όχι των υπολοίπων θα εξαρτηθεί από την ανταπόκριση που θα έχει το Puro Fútbol.
https://www.koutipandoras.gr/article/puro-futbol-mia-syzitisi-gia-podosfairo-stin-argentini
-
(https://i.ibb.co/1d1fVqr/FB-IMG-1586028944425.jpg) (https://imgbb.com/). Οι οπαδοί της Club Atlético Rosario Central, οι οποίοι έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο βιβλίο Puro Futbol, είναι υπερήφανοι για διάφορα πράγματα που αφορούν την ιστορία της ομάδας τους.
Ένα από αυτά είναι πως τέσσερις από τις πιο διάσημες και ιστορικές προσωπικότητες της πόλης υποστήριζαν και υποστηρίζουν φανατικά την ομάδα της Ροσάριο Σεντράλ.
Fito Paez (1963, ετών 63) - μουσικός, τραγουδιστής, πιανίστας
Alberto Olmedo (1933-1988) - ηθοποιός, κωμικός
Roberto Fontanarossa (1944-2007) - σκιτσογράφος, συγγραφέας
Che Guevara (1928-1967) - γιατρός, κομμουνιστής επαναστάτης
-
https://www.instagram.com/p/B_XIxmHgmOd/
Ήταν 23 Απριλίου του 1997, όταν η Ράσινγκ αντιμετώπιζε τη Ρίβερ για το Κόπα Λιμπερταδόρες και οι οπαδοί της αποφάσισαν να φτιάξουν το "μεγαλύτερο πανό του κόσμου", με διαστάσεις 187x40 μέτρα.
#racing #racingclub #avellaneda #riverplate #copalibertadores #argentina #bandera #ultras #footballfans #fans #instafootball #football
-
Η Ιρούσα είναι μια μικρή αργεντίνικη πόλη χωμένη ανάμεσα στις Άνδεις. Για να φτάσεις εκεί πρέπει να διασχίσεις έναν ορεινό χωματόδρομο 50 χλμ με ατέλειωτες στροφές. Ο δρόμος φτιάχτηκε σχετικά πρόσφατα, γι'αυτό και στην πόλη αρκετά πράγματα θυμίζουν μια άλλη εποχή: Από τα σπίτια μέχρι το ντύσιμο των κατοίκων, που σε ένα βαθμό χρησιμοποιούν ακόμα ανταλλακτική οικονομία! Ακόμα και σ'αυτό το απομονωμένο μέρος, σε υψόμετρο παρόμοιο με αυτό της κορυφής του Ολύμπου, η μπάλα τσουλάει κανονικά. Στο χωμάτινο γήπεδο διεξάγεται τον Ιούλιο ο τελικός του περιφερειακού πρωταθλήματος, που προσελκύει αρκετό κόσμο. Εκεί βλέπεις και κάτι που θυμίζει τον υπόλοιπο κόσμο: Ποδοσφαιρικά παπούτσια (έστω και λίγο παλιότερα μοντέλα) και παιδιά με φανέλες του Μέσι.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/95775256_10158774163815931_3241003684728930304_n.jpg?_nc_cat=101&_nc_sid=8024bb&_nc_eui2=AeHiu2IGyEDZiqRLDrVZBnkv43wU0mvV2jLjfBTSa9XaMhEZLFGTwa1DHrJ0zvreeLpm15hyKEOgNcX9Bi2dqEmb&_nc_oc=AQnDJXrM8WJB1wxMZJZw1O9CVVy4Wqi0W3ZB2SD0JN3jbE2kW-skqIi5KdMLt7rdv14&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=149770d701a1142e1f76393b4a034fde&oe=5ED9199E)
O μόνος τρόπος για να φτάσεις στην πόλη είναι αυτός ο δρόμος που ανεβαίνει ακόμα και σε υψόμετρο 4.000 μέτρων.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/95984725_10158774216520931_6384841843284115456_n.jpg?_nc_cat=103&_nc_sid=1480c5&_nc_eui2=AeEiup1C3c4bTk38KfTKNxC9B_2vUnIhPHsH_a9SciE8e1NBcAz3rACNb8TQqXhVV6yMn-2RUzntsNovo2oJUcv2&_nc_oc=AQnbMAHhL_0y2uM-ZEAXIoVoCsz3Wcscxk5VLHawYKkNfdbU-9jj3xI-hFBU4M16LiE&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=6aa4fe525a2d87d558f66c3f4a81fc70&oe=5ED6AF79)
El Sombrero
-
Ο Μαραντόνα τον θεωρούσε κορυφαίο, ο Μενότι τον αποθέωνε σε κάθε ευκαιρία, ο Βαλντάνο τον χαρακτήρισε σύμβολο του ρομαντικού ποδοσφαίρου. Στα 74 του ο Τόμας Κάρλοβιτς άφησε εχθές την τελευταία του πνοή, δυο μέρες μετά την επίθεση που δέχτηκε από αγνώστους που ήθελαν να κλέψουν το ποδήλατο του.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/02/carlo.jpg?w=512&ssl=1)
Ο ρομαντικός άρχοντας της ποδιάς
“Δεν είμαι εγώ ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής. Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στη Ροσάριο και το όνομα του είναι Κάρλοβιτς”
Αυτή ήταν η ακριβής απάντηση του Ντιέγκο Μαραντόνα το 1993 – όταν έφτασε στη Νιουέλς Όλντ Μπόις – σε ερώτηση δημοσιογράφου για το πως νιώθει ως “Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής ever”. Ο δημοσιογράφος χαμογέλασε αλλά δεν συνέχισε με άλλες ερωτήσεις μιας και είχε πάρει την απάντηση του. Όταν μιλάει άλλωστε ο Θεός ο Μαραντόνα, καλό είναι να σιωπάμε. Αν είσαι και σε αργεντίνικα εδάφη το βουλώνεις απλά. Ας πάμε όμως παρακάτω.
O Τόμας Φελίπε Κάρλοβιτς βρίσκεται ανάμεσα στους παίκτες – μύθους του αργεντίνικου ποδοσφαίρου κι ας μην αγωνίστηκε ποτέ με τα χρώματα της Αλμπισελέστε. Γεννημένος στο Ροσάριο από Γιουγκοσλάβους μετανάστες το μακρινό ’49 και χαρακτήρας ήπιων τόνων, έγινε γρήγορα γνωστός για τις περίτεχνες ντρίμπλες του και την άψογη τεχνική του κατάρτιση. Το σήμα κατατεθέν του παίκτη ήταν η “ποδιά”. Να περνάει δηλαδή τη μπάλα κάτω απ’ τα πόδια του αντιπάλου, χαίδευοντας τη και συνεχίζοντας την προσπάθεια του επιτυχώς. Το λεγόμενο και τούνελ που λέει ο Αλέξης Σπυρόπουλος, όταν φυσικά απαγγέλει “ποδοσφαιρική ποίηση”, στις μεταδόσεις του. Όσοι τον είδαν, για να βοηθήσουν εμάς που δεν τον προλάβαμε λένε ότι ήταν ένας συνδυασμός χαρακτηριστικών του Ρεδόνδο και του Ρικέλμε. Ο Μενότι δήλωσε ότι είχε το… γονίδιο του Ροσάριο, αυτό που έχει και ο Λιονέλ Μέσι.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/02/0001855877.jpg?w=1200&ssl=1)
To παρατσούκλι που τον ακολουθεί ακόμα στις μέρες μας δημιουργήθηκε – εννοείται – μέσα στο γήπεδο και ήταν από αυτές τις στιγμές που σου μένουν ανεξίτηλες, αν τις ζήσεις. Trinche λοιπόν και θα καταλάβετε το λόγο. Όταν αγωνίζονταν με τα χρώματα της Σέντραλ Κόρντομπα (στο Ροσάριο κι αυτή μιας και ο παίκτης δεν έφευγε εύκολα απ’ την περιοχή) ο Κάρλοβιτς έκανε μια διπλή “ποδιά” σε κάποιο παίκτη της Ατλέτικο Ταγιέρες, πρώτα από μπροστά και μετά από πίσω, προκαλώντας ντελίριο στις εξέδρες του γηπέδου. Μάλιστα ήταν τόσο επιτυχημένη που σε ολόκληρη τη συνέχεια της αναμέτρησης αρκετοί απ’ το κοινό τη ζητούσαν ξανά και ξανά. Φήμες πως ο Trinche έκανε “ποδιές” ακόμα και στο δρόμο σε δύσμοιρους περαστικούς θεωρούνται ως υπερβολικές. Trinche είναι αυτό το πηρούνι. Ο οπαδός που έβγαλε το παρατσούκλι στο Γκαμπίνο Σόσα και τις τσιμεντωμένες του κερκίδες πρέπει να είχε σίγουρα τεράστια φαντασία. Μεγαλύτερη κι απ’ αυτή που έβγαζε ο Κάρλοβιτς στο παιχνίδι του. Όπως και να ‘χει είναι άκρως χαρακτηριστικό για το φίλο μας.
Ο Κάρλοβιτς αν και ήταν ένας απίστευτος κεντρικός μέσος (ο Πέκερμαν τον θεωρεί ως τον κορυφαίο δημιουργικό μέσο που έχει δει στην καριέρα του) δεν μπορούσε να πάρει το ποδόσφαιρο και πολύ στα σοβαρά. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να ευχαριστηθεί το παιχνίδι, να κάνει τις “ποδιές” του – με τις πάντα κατεβασμένες κάλτσες του – και να επιστρέψει στο Ροσάριο. Να βγει με φίλους στα μπαράκια της περιοχής και γενικά να ζει χαλαρός και ευτυχισμένος. Για να καταλάβετε. Τη σαιζόν 1972-1973 ο παίκτης αγωνίστηκε στη Ριβαντάβια, μακριά απ’το σπίτι του. Σε μια αναμέτρηση με τη Σαν Μάρτιν, αν έπαιζε σε ολόκληρο το 90λέπτο, θα έχανε το λεωφορείο για το Ροσάριο. Για τον Κάρλοβιτς φυσικά και δεν υπήρχε ουδεμία τέτοια περίπτωση. Όπως είχε πει ο συμπαίκτης του Ούγκο Μέμολι, ο Τόμας Κάρλοβιτς αποβλήθηκε λίγο πριν το ημίχρονο. Έκανε ένα γρήγορο μπανάκι και έφυγε τρέχοντας για το σπίτι του. Λύσεις άλλωστε πάντα υπάρχουν για να καταφέρεις αυτό που θες.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/02/trinche-mural.jpg?resize=540%2C371&ssl=1)
Η κορυφαία ιστορία όμως – που δείχνει και το ταλέντο του παίκτη – δεν είναι άλλη απ’ αυτή του 1974 κόντρα στην Εθνική Αργεντινής των Κέμπες, Χερέδια και Χαζαρέτα. Μια ομάδα επιλέκτων απ’την περιοχή του Ροσάριο είχε τεθεί αντιμέτωπη με την ομάδα της χώρας στα πλαίσια της προετοιμασίας για το Μουντιάλ της Δυτικής Γερμανίας. Πέντε παίκτες της Ροσάριο Σεντράλ, τέσσερις της Νιούελ’ς και αυτός. Όπως ήταν φυσικό ο Κάρλοβιτς βρέθηκε στη βασική 11αδα και σα να μην έφτανε αυτό ήταν και ο καλύτερος παίκτης στα πρώτα 45 λεπτά. Οι επίλεκτοι προηγούνταν της εθνικής με 3-0 και ο προπονητής της Αλμπισελέστε, Βλαντισλάο Σαπ ζήτησε την αλλαγή του Κάρλοβιτς – πριν ξεκινήσει το ‘β ημίχρονο – λογικά επειδή δεν άντεχε το ξεφτιλίκι. Ο Trinche βγήκε και το παιχνίδι βρήκε και πάλι την ισορροπία του με τους παίκτες του Σαπ να μειώνουν στο τελικό 3-1, αφήνοντας καλές εντυπώσεις (που ήταν και το ζητούμενο).
Ο Κάρλοβιτς στις μέρες μας συνεχίζει να ζει στο Ροσάριο. Να απολαμβάνει τον ήλιο και τις βόλτες με φίλους και φυσικά να ακούει συνεχώς για το “μύθο” του και τις “ποδιές” που μοίραζε όταν έπαιζε ποδόσφαιρο. Ο Trinche αν και ιδιοφυής ως παίκτης προτιμούσε να ζει το ποδόσφαιρο – σχεδόν – απ’ την ερασιτεχνική του πλευρά. Την πιο φωτεινή. Θυσίασε μια σπουδαία καριέρα επειδή ήταν απλός και ρομαντικός και επειδή γι’ αυτόν το ποδόσφαιρο δεν ήταν τίποτα περισσότερο από διασκέδαση και αμέτρητες “ποδιές”. Άλλωστε όσα γκολ κι αν πετύχεις, όσους τίτλους κι αν κατακτήσεις και όσα χρήματα και να κερδίσεις – για πολλούς – δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο από μια ήσυχη βόλτα με φίλους μια ηλιόλουστη μέρα. Ο Trinche ανήκει σ’ αυτούς. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν βίντεό του ώστε να μπορέσουμε να τον θαυμάσουμε και εμείς, δεν υπήρχαν τότε compilations με κακή dubstep μουσική. Σύμφωνα με έναν δημοσιογράφο της Ole, η μόνη φάση που μπορούμε να τον δούμε είναι μερικά δευτερόλεπτα από μία ταινία του 1983 στα οποία είναι το νούμερο 10 που ντριμπλάρει έναν αντίπαλο, η μοναδική καταγεγραμμένη προσπάθεια του Κάρλοβιτς.
&feature=emb_title
“Έγινε το σύμβολο ενός ποδοσφαίρου ρομαντικού που δεν υπάρχει πλέον”
– Χόρχε Βαλντάνο
El Sombrero
-
Ο Χούλιο Ρόκε Πέρεζ έζησε μια ολόκληρη ζωή δίπλα στη Γοδόι Κρους. Ο 'τρελός', όπως ήταν το παρατσούκλι του, έδινε το παρών σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια της ομάδας, κάνοντας ακόμα και 1400 χλμ με το λεωφορείο για έναν αγώνα στη 2η κατηγορία. Στην κορυφαία στιγμή οπαδικής τρέλας του, όταν κέρδισε το 1955 το λαχείο έδωσε μεγάλο μέρος των κερδών του στην ομάδα για να μπορέσει να χτίσει το γήπεδο στο οποίο αγωνίζεται μέχρι και σήμερα. Ο Χούλιο έφυγε εχθές από τη ζωή σε ηλικία 80 χρόνων. Μπροστά στο πέταλο υπάρχει εδώ και λίγα χρόνια ένα άγαλμα του ενώ για χάρη του εκατοντάδες άνθρωποι σήμερα βγήκαν στο δρόμο και υποδέχτηκαν τη νεκροφόρα με συνθήματα και τραγούδια της αγαπημένης του ομάδας.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p180x540/97511500_10158801374950931_2859079580562489344_o.jpg?_nc_cat=101&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=jkJ5IjxIlOoAX_2npoH&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=6&oh=661bd268d58c912fa50262958bfe9b10&oe=5EE1336E)
El Sombrero
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/05/vico_ok.jpg?w=650&ssl=1)
Ήρωες που δεν ξέρουμε: Πάμπλο Βικό
Η Αντρογκέ είναι μια από τις γειτονιές της περιφέρειας του Μπουένος Άιρες, ένα μέρος περίπου τριάντα χιλιάδων κατοίκων με πολλά δέντρα και λιθόστρωτους δρόμους, που ο μεγάλος συγγραφέας Χορχέ Λουίς Μπόρχες εκθείαζε σε κείμενά του, καθώς είχε περάσει εκεί πολλά όμορφα καλοκαίρια όταν ήταν παιδί. Η Αντρογκέ, που βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα πιο νότια από την πόλη του Μπουένος Άιρες, δεν θα μπορούσε να μη διαθέτει τη δική της ποδοσφαιρική ομάδα. Η Ατλέτικο Μπράουν (μία από τις συνολικά τέσσερις (!) ποδοσφαιρικές ομάδες της Αργεντινής που πήραν το όνομά τους από τον γεννημένο στην Ιρλανδία εθνικό ήρωα και ναύαρχο Αλμιράντε Μπράουν) είναι γνωστή και ως “τρικολόρ” (από την όχι και τόσο μοδάτη επιλογή του μαύρου, γαλάζιου και κόκκινου) και δεν έχει να προσφέρει κάτι το εντυπωσιακό στο αργεντίνικο ποδόσφαιρο από πλευράς επιτυχιών, καθώς κινείται από τη Β’ εθνική και κάτω από το 1945 που ιδρύθηκε.
Μπορεί να υστερεί αγωνιστικά, αλλά έχει κάτι που την κάνει ξεχωριστή. Τον προπονητή της Πάμπλο Βικό, μια μοναδική περίπτωση ανθρώπου αφοσιωμένου στο ποδόσφαιρο και τον ίδιο τον σύλλογο, έναν προπονητή που μοιάζει βγαλμένος από μια άλλη πιο ρομαντική εποχή. Ο Βικό έχει μια ιστορία είκοσι περίπου ετών στην Ατλέτικο Μπράουν. Πριν δυο δεκαετίες, ο πρόεδρος του συλλόγου Χουάν Βαΐρο τον κάλεσε να μείνει σε ένα καινούριο κτίσμα που ο σύλλογος έφτιαξε δίπλα στο γήπεδο, μια που ο Βικό έμενε σε ξενώνα. Ο Βικό δέχτηκε. Αρχικά ήταν προπονητής στις μικρές ομάδες του συλλόγου, ένας άνθρωπος που όλοι αγαπούσαν για τον χαρακτήρα του, τη συμπεριφορά του και την εργατικότητά του. Από το 2009 ανέλαβε την πρώτη ομάδα και είναι ακόμα και σήμερα προπονητής της, αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Ο “Μουστάκιας” με το σκουλαρίκι, τα τατουάζ και τη φωνή γεμάτη γρέζι συνεχίζει να μείνει στο ίδιο δωματιάκι των 20 περίπου τετραγωνικών, με το κρεβάτι του, μια τηλεόραση που δείχνει συνέχεια μπάλα και τα κάδρα του από φανέλες και διάφορα παιχνίδια, φωτογραφίες του αγαπημένου γιου του και τα πολλά δώρα από τους οπαδούς της ομάδας. «Έτσι είμαι. Αυτό είμαι και δεν θα αλλάξω. Δεν το κάνω για να το παίξω ταπεινός ή να γίνω αγαπητός. Απλώς μου αρέσει να ζω έτσι», λέει σε μια συνέντευξή του στην Clarin. «Είμαι τυχερός που μένω τόσο κοντά στη δουλειά μου», λέει χαμογελώντας. «Η Μπράουν είναι το σπίτι μου».
Ένα αφιέρωμα από το 2015 (στα ισπανικά). Μετά το 2.20 το δωμάτιο που μένει εδώ και 11 χρόνια.
Και δεν είναι μόνο ότι ζει στο γήπεδο, σε ένα δωμάτιο (στην καλύτερη) φοιτητικό. Ο μακροβιότερος προπονητής σε ίδια ομάδα στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής πολύ συχνά κάνει και δουλειές που δεν “αρμόζουν” σε έναν κόουτς. Σκουπίζει τις εγκαταστάσεις, καθαρίζει, ασχολείται με ένα σωρό δουλειές στο γήπεδο. Το λέει ο κηπουρός, το λέει κι ο φροντιστής που έχουν γίνει φιλαράκια του. Αυτή είναι η ζωή του. Από το δωμάτιό του μέχρι τον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου είναι 75 βήματα μετρημένα. Κάθε βδομάδα κάνει ένα μπάρμπεκιου εκεί για τους παίκτες. Μια συνήθεια που ξεκίνησε όταν έγινε πρώτος προπονητής και έχει πάρει το όνομα “ο μπουφές του Πάμπλο Βικό”. Ασχολείται με τα νέα μπουφάν των παικτών και το ποιος θα τα παραλάβει και συχνά… δίνει και χαρτζιλίκι στον βοηθό του λέγοντάς του “πήγαινε να αγοράσεις κανένα παγωτό”. Ο Βικό με το μουστάκι του, μοιάζει σαν ένας καλοκάγαθος παππούς που φροντίζει για όλους στον σύλλογο.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/05/Sk4MasIjmg_1256x620.jpg?resize=580%2C286&ssl=1)
Πόσοι προπονητές μπορούν να πουν ότι έχουν δρόμο με το όνομά τους;
Είναι το σύμβολο του κλαμπ. Οπαδοί έχουν χτυπήσει τατουάζ με το πρόσωπό του, παλιότερα είχαν ζητήσει τα αρχικά του να μπουν στα ρούχα που φοράνε οι ποδοσφαιριστές, ενώ έχει και έναν δρόμο με το όνομά του. Το όνομά του έχει γίνει σύνθημα, η φάτσα του έχει μπει σε κουκλάκια και στο Facebook τον αποκαλούν “Φέργκιουσον” και “προπονητή της πόλης”. Ο ίδιος χαμογελά. Δεν ασχολείται πολύ με όλα αυτά. Το κινητό του το ξεχνά συχνά και το ψάχνει. Η φιγούρα του έχει γίνει διάσημη στη χώρα και ακόμα και οπαδοί άλλων ομάδων τον αποθεώνουν. Ο Βικό είναι ένας πραγματικός εργάτης του ποδοσφαίρου και αγωνιστής της ζωής. Το 2015 έζησε μια μεγάλη τραγωδία, όταν ο γιος του σκοτώθηκε σε τροχαίο. Το αυτοκίνητό του χτυπήθηκε από ένα άλλο που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα. Ο λόγος; Μέσα στο άλλο όχημα επέβαιναν μέλη μιας συμμορίας ληστών. Είχαν μόλις ληστέψει ένα σπίτι και έφευγαν με μεγάλη ταχύτητα από τον τόπο του εγκλήματος. Η κακιά στιγμή ήταν ότι στο δρόμο τους βρέθηκε το αυτοκίνητο του γιου του κόουτς. Ήταν ένα τεράστιο πλήγμα για τον Βικό.
Λίγους μήνες αργότερα, η Ατλέτικο Μπράουν έφτανε στην τελευταία αγωνιστική δίνοντας μεγάλη μάχη για την άνοδο στη Β’ εθνική. Το παιχνίδι με την Ντεπορτίβο Μορόν ήταν ισόπαλο στο 1-1 και στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων η ομάδα του Βικό κέρδισε ένα κόρνερ. Από το κόρνερ ήρθε το γκολ για το 1-2 στο 94′ που έδωσε στο τελευταίο δευτερόλεπτο τη νίκη, την πρώτη θέση και την απευθείας άνοδο στη δεύτερη κατηγορία του ποδοσφαίρου της Αργεντινής. Ο Βικό πανηγύρισε έξαλλα. Μετά το τέλος του αγώνα, οι οπαδοί της αντιπάλου Μόρον φώναξαν τον Βικό για να τον αποθεώσουν (“είσαι ο μόνος αντίπαλος προπονητής που χειροκροτήσαμε” του είπαν), ενώ η φωτογραφία από την αγκαλιά του με την μασκότ της Μορόν κυκλοφόρησε σε όλη τη χώρα. Ήταν η ώρα της χαράς, μετά από μία μεγάλη θλίψη. Τα δάκρυα κατά τις δηλώσεις του ήταν το ξέσπασμα για όσα πέρασε.
Το ιστορικό γκολ, οι πανηγυρισμοί και τα συγκλονιστικά δάκρυα του Πάμπλο Βικό
Σε ένα ρεπορτάζ του σταθμού TyC για τον μουστάκια, η κάμερα δείχνει μια κουκέτα στο δωμάτιο του Βικό. Η πάνω είναι γεμάτη με φάρμακα. Η θλίψη για τον χαμό του γιου του, έφερε ένα έμφραγμα. Ο Βικό ήταν για καιρό στο νοσοκομείο και όταν βγήκε άρχισε να επισκέπτεται ψυχολόγους και ψυχιάτρους. «Ήταν πολύ σκληρό, φίλε. Πολύ σκληρό. Παίρνω 12 χάπια την ημέρα πλέον», λέει στον δημοσιογράφο. Όπως δηλώνει, όσο τον θέλουν στον σύλλογο, αυτός θα συνεχίσει να βρίσκεται εκεί. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έχει ζήσει χαρές, όπως μια μεγάλη νίκη επί της Ιντεπεντιέντε (όταν η ιστορική ομάδα βρέθηκε στη Β’ εθνική), αλλά και υποβιβασμούς. Έφτασε στο σημείο να παραιτηθεί το 2014, θεωρώντας ότι είναι ο υπεύθυνος για την κακή πορεία της ομάδας, αλλά ο πρόεδρος τον κράτησε. Τελικά, όπως είδαμε και στο παραπάνω βίντεο, δικαιώθηκε. Μετά από εκείνον τον συγκλονιστικό αγώνα, η Μπράουν ανέβηκε στην 2η κατηγορία της χώρας και δεν έχει ξαναπέσει. Πάντα κάπου υπάρχει το όνειρο της πρώτης συμμετοχής στην Α’ εθνική, αλλά για έναν τόσο μικρό σύλλογο είναι δύσκολο. Έχουμε φτάσει όμως στο 2020 κι ο Βικό είναι ακόμα προπονητής στην ομάδα της ζωής του. Η πανδημία του COVID-19 άλλαξε για πρώτη φορά την καθημερινότητά του. Η καραντίνα για τον κορωνοϊό τον έφερε να μένει μέσα, να πίνει το αγαπημένο του μάτε και να βγαίνει μόνο για περπάτημα έξω. Σε δηλώσεις που έκανε πριν από κανέναν μήνα είπε ότι προσέχει πολύ γιατί ανήκει σε ευπαθή ομάδα λόγω της καρδιάς του. Καταλαβαίνει τη δυσκολία της κατάστασης, αλλά από την άλλη ανυπομονεί για να επιστρέψει σε αυτό που αγαπάει περισσότερο. Να ασχολείται όλη τη μέρα με το ποδόσφαιρο, όλη μέρα με την ομάδα του, μέσα στα 20 τετραγωνικά του και στο σπίτι του, το γήπεδο της Μπράουν.
sombrero.gr
Αν η ομάδα δεν σας λέει κάτι,είναι η ομάδα που πήγε ο Τσάβες μετά τον ΠΑΣ.
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=3183.msg132667#msg132667
-
''Ο πατέρας μου πέθανε όταν η μητέρα μου ήταν επτά μηνών έγκυος σε μένα,σε μια γειτονιά γεμάτη εγκληματικότητα. Η βιολογική μητέρα μου δεν μπορούσε να με μεγαλώσει επειδή τρελάθηκε και η θεία μου με τον άντρα της με πήραν και με ανάθρεψαν..Το όνομα της μητέρας μου είναι Φαμπιάνα. Απέκτησα ξανά σχέσεις μαζί οταν μιλήσαμε απο κοντά,πριν λίγα χρόνια. Είναι πολύ καλά. Έχω δώδεκα αδέρφια και από την άλλη οικογένειά μου, άλλα πέντε. Είναι όλοι αδέρφια μου. Ένα από αυτά είναι στη φυλακή.Μεγάλωσα με την Αντριάνα και τον Σεγούδο. Ποτέ δεν μου το είπαν. Περνούσα δίπλα από την βιολογική μητέρα μου, η οποία ήταν ξαπλωμένη στο πάτωμα. Ήμουν έξι χρονών..
Όταν πήγα στην Αγγλία, έμαθα αγγλικά. Μου είπαν ότι πρέπει να διαβάσουμε τα ρήματα και απάντησα ''τι είναι τα ρήματα??''
Έφτασα στην όγδοη τάξη χωρίς να ξέρω να διαβάζω. Δεν ήξερα να διαβάζω και έμαθα μεγάλος. Κάθε φορά που επέλεγα ένα βιβλίο, το διάβαζα μια φορά και δεν το καταλάβαινα. Μετά το ξαναδιάβαζα. Μπορεί να διάβαζα τρεις-τέσσερις φορές την ίδια σελίδα, μέχρι να την καταλάβω.Αν δεν ήμουν ποδοσφαιριστής,θα γινόμουν η οικοδόμος ή ρακοσυλλέκτης. Το σχολείο μου ήταν ο δρόμος. Δεν είχα διδασκαλία από κάποιον καθηγητή.
Πολλοί ασκούν κριτική χωρίς να γνωρίζουν όσα έζησα. Όταν υπέγραψα το πρώτο συμβόλαιό μου με την Κορίνθιανς, άλλαξα επίπεδο. Είπα στον ατζέντη μου ότι δεν ήθελα τα χρήματα. Με τα χρήματα θα έπαιρνα την οικογένειά μου από τη γειτονιά.''Θέλω να αγοράσεις δεκαπέντε σπίτια έξω από τη γειτονιά και να τα δώσεις στην οικογένειά μου..''Ετσι είπα. Η επόμενη γενιά Τέβες πρέπει να ζήσει καλύτερα απο μένα.
Οταν εγκαταλείψω την ενεργό δράση, θα αφοσιωθώ εξ' ολοκλήρου σε φιλανθρωπίες.''
Κάρλος Τέβεζ
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/98186248_3081716661882448_1618252761265078272_n.jpg?_nc_cat=106&_nc_sid=8024bb&_nc_eui2=AeFarhFo7L9fJoT1dFQnVk5zodDgwjqhEuih0ODCOqES6GtV6k-iFVNDDIMdbWPJ3m_M1IiWZfKmphp8Gz-ltxp4&_nc_oc=AQkr6yMlb1IJZugji7JXbK5bCWZGWhfUp_JbPpMFD0GMDqXkA2FJVFH_ailyxD97r14&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=1b30ceef7e05678c9b1799a708d24c20&oe=5EE84C1B)
Dieci
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/10/street_soccer_by_driftermanifesto-d5ku9dd.jpg?w=1095&ssl=1)
Ωδή στο ποδόσφαιρο
Ωδή στο ποδόσφαιρο
Πολλοί έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν το ποδόσφαιρο με λόγια. Αυτό κάνουμε και εμείς εδώ με κάθε κείμενό μας. Στο παρελθόν έχουμε πει ότι το ποδόσφαιρο είναι ήχος και όντως είναι, ήχος που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Δεν παύει να είναι όμως και άλλα πράγματα, όπως για παράδειγμα χορός. Στην Λ. Αμερική το ποδόσφαιρο ενίοτε γίνεται και ποίηση. Το ποίημα που θα διαβάσουμε παρέα αποτελεί ύμνο για το ποδόσφαιρο και προέρχεται (πού αλλού) από την Αργεντινή. Αν και δεν είναι σίγουρο ποιος είναι ο συγγραφέας (ψάχνοντας στο διαδίκτυο αρκετοί το αναφέρουν ως πόνημα του Κίκε Γουλφ παλιού διεθνή αμυντικού της Ράσινγκ, της Ρίβερ και της Ρεάλ και μετέπειτα δημοσιογράφου, αλλά οι περισσότεροι λένε ότι το έχει γράψει ο πολύ καλός δημοσιογράφος Βάλτερ Σααβέδρα και απλά το απαγγέλει ο Κίκε) τα λόγια του αγγίζουν όλους που έχουν παίξει και δει ποδόσφαιρο. Το εντυπωσιακό είναι ότι γράφοντας την μετάφραση, μου ερχόντουσαν συνεχώς εικόνες από κείμενα που έχουμε γράψει στο παρελθόν. Στιγμές που αποδεικνύουν ότι ζώντας με το ποδόσφαιρο, μαθαίνεις να ζεις και εκεί έξω όσο υπερβολικό και αν ακούγεται. Η μετάφραση από τα ισπανικά είναι δική μου οπότε είναι άθλια, αλλά δείξτε οίκτο.
Πώς να ξέρεις τι είναι αγάπη,
αν δεν ήσουν ποτέ οπαδός μιας ομάδας;
Πώς να ξέρεις τι είναι πόνος,
αν ποτέ δεν σου έσπασε ένας αμυντικός την κνήμη και την περόνη
και δεν ήσουν σε ένα τείχος όταν η μπάλα σε βρήκε ακριβώς εκεί;
Πώς να ξέρεις τι είναι ευχαρίστηση,
αν δεν έκανες το γύρο του θριάμβου εκτός έδρας;
Πώς να ξέρεις τι είναι η στοργή,
αν δεν την θώπευσες με φάλτσο, για να την βάλεις με το εξωτερικό
και να την αφήσεις λαχανιασμένη στα δίχτυα;
Άκουσέ με !
Πώς να ξέρεις τι είναι αλληλεγγύη,
aν δεν έχεις βγει μπροστά για έναν συμπαίκτη σου που τον χτύπησαν από πίσω;
Πώς να ξέρεις τι είναι ποίηση,
αν δεν έχεις κάνει μια γκαμπέτα;
Πώς να ξέρεις τι είναι εξευτελισμός,
αν δεν σου έχουν περάσει την μπάλα κάτω από τα πόδια;
Πώς να ξέρεις τι είναι φιλία,
αν δεν έχεις κάνει μια παρέδ;
Πώς να ξέρεις τι είναι πανικός,
αν ποτέ δεν σε εξέπληξαν με μία αντεπίθεση;
Πώς να ξέρεις τι είναι να πεθαίνεις λίγο,
αν ποτέ δεν πήγες να μαζέψεις την μπάλα από την εστία σου;
Πες μου γέρο,
πώς να ξέρεις τι είναι μοναξιά,
αν δεν έχεις βρεθεί κάτω από τα τρία δοκάρια, στα 12 βήματα από κάποιον που θέλει να σουτάρει και να τελειώσει τις ελπίδες σου;
Πώς να ξέρεις τι είναι λάσπη,
αν δεν έκανες ποτέ ένα τάκλιν στα πόδια του αντιπάλου για να βγάλεις την μπάλα πλάγιο;
Πώς να ξέρεις τι είναι εγωισμός,
αν ποτέ δεν έκανες ακόμα μία, ενώ το 9αρι περίμενε μόνο του την μπάλα;
Πώς να ξέρεις τι είναι τέχνη,
αν ποτέ, ποτέ δεν έχεις κάνει μια ραμπόνα;
Πώς να ξέρεις τι είναι μουσική,
αν δεν έχεις τραγουδήσει ποτέ μπροστά στο πέταλο;
Πώς να ξέρεις τι είναι η αδικία,
αν δεν σου έχει βγάλει μια κόκκινη ένας διαιτητής που παίζει έδρα;
Πες μου, πώς να ξέρεις τι είναι η αϋπνία
αν ποτέ δεν έχεις υποβιβαστεί;
Πώς, πώς να ξέρεις τι είναι μίσος,
αν ποτέ δεν έχεις βάλει ένα αυτογκόλ;
Πώς να ξέρεις τι είναι να κλαις,
αν ποτέ, αν ποτέ δεν έχεις χάσει έναν τελικό Μουντιάλ με ένα αμφισβητούμενο πέναλτι;
Πώς να ξέρεις αγαπημένε φίλε,
πώς να ξέρεις πώς είναι η ζωή,
αν δεν έχεις παίξει ποτέ ποδόσφαιρο;
https://www.sombrero.gr/2013/10/%cf%89%ce%b4%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%b4%cf%8c%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%bf-2/
-
Επειδή μας έχει φάει ο "αργαλειός" κ η αναμονή της ανόδου,κ σίγουρα επειδή εγώ δεν ξέρω πως γίνεται,να φτιάξει κανας mod ένα poll να δούμε στο Αργεντινή τι ομάδα είμαστε οι θαμώνες του καφενέ;.... :pashat:
-
Αύριο αν είναι.
-
Αύριο αν είναι.
όποτε μπορείς...εγώ μια ιδέα είπα....
-
Μπήκε και πολ για τις ομάδες.
-
Δεν βλέπω συμμετοχή...κ περιμένω άλλη μια ψήφο για τη σεντράλ.... :pashat:
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/maxresdefault.jpg?w=1280&ssl=1)
Το ποδόσφαιρο είναι ήχος, είναι μουσική
Μέρος 1
Το ποδόσφαιρο είναι όραση. Η είσοδος των ομάδων στο γήπεδο, η εικόνα της μπάλας να αναπαύεται στα δίχτυα, οι κιτρινόμαυρες (ή οτιδήποτε άλλο υποστηρίζει ο καθένας) φανέλες να μπαίνουν στο γήπεδο, το πράσινο του χορταριού που αντικρίζεις μόλις μπεις, τα πολύχρωμα κασκόλ και τα κρεμασμένα πανό. Τι γίνεται όμως όταν δεν μπορείς να το βιώσεις; Όπως αυτός ο τυφλός οπαδός της Σαν Λορένσο στο ιστορικό 3-2 της ομάδας του Μποέδο επί της Νιούελ΄ς. Βρίσκεται στο γήπεδο και δεν μπορεί να δει τίποτα. Ακούει όμως και νιώθει, καταλαβαίνει από τους γύρω του. Ο ήχος ή η έλλειψη αυτού έχει τον δικό του κώδικα. Αν παίζει καλά η ομάδα, πού βρίσκεται η μπάλα, τι γίνεται στο γήπεδο. Μια έκτη ποδοσφαιρική αίσθηση. Και το ραδιοφωνάκι στο αυτί για να μαθαίνει τις λεπτομέρειες. Και όταν μπαίνει το ιστορικό γκολ, είναι έτοιμος να πανηγυρίσει αγκαλιασμένος με τους γύρω του. Γιατί τότε δεν υπάρχει όραση πλέον, υπάρχει έκρηξη σεροτονίνης, υπάρχει επαφή, αγκαλιά, χάι φάιβ. Υπάρχει το χαμόγελο, υπάρχει και το δάκρυ.
Μέρος 2
Κι ο ήχος γίνεται μουσική. Η μουσική εμπνέεται από το ποδόσφαιρο και το αντίστροφο. Οι Creedence Clearwater Revival δεν έχουν δώσει μόνο το όνομά τους σε ποδοσφαιριστές. Έχουν δώσει και την μουσική τους. Το Have You Ever Seen The Rain έχει γίνει σύνθημα των οπαδών της Ατλέτικο Μινέιρο και το Bad Moon Rising έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους ρυθμούς για συνθήματα στην Αργεντινή. Τόσο οι οπαδοί της Ρίβερ, όσο και της Μπόκα το έχουν… διασκευάσει. Αλλά η καλύτερη εκτέλεση είναι στο Νουέβο Γκασόμετρο από τους οπαδούς της Σαν Λορένσο και πάλι, μετά από μια ήττα από την Ιντεπεντιέντε. Δεν φεύγουν, μένουν εκεί και τραγουδούν. Το τι βλέπουν δεν έχει πια σημασία. Σημασία έχει η φωνή και το τραγούδι.
Είμαι από τη γειτονιά του Μποέδο
Τη γειτονιά της μούργκα (σ.Σ. είδος χορού) και του καρναβαλιού
Σου ορκίζομαι ότι στις δύσκολες στιγμές,
πάντα θα σε ακολουθώ
https://www.sombrero.gr/2013/06/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%b4%cf%8c%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%bf-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%ae%cf%87%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%ba/
-
Boca Juniors – River Plate : Το Ντέρμπι Του Πλανήτη
(https://i2.wp.com/rabona.gr/wp-content/uploads/2019/12/superclasico.jpg?resize=720%2C340&ssl=1)
Αν σου ζητήσει κανείς να του κατονομάσεις κάποια ντέρμπι κι ειδικά σπουδαία ντέρμπι, αρχίζεις να σκέφτεσαι, Real – Barcelona, Manchester – Liverpool, Inter – Milan. Όμως στην άλλη μεριά του Ατλαντικού υπάρχει ακόμη ένα σπουδαίο ντέρμπι, που ακόμη κι οι Ευρωπαίοι καταλήγουν πως αυτό είναι το σπουδαιότερο του πλανήτη. Φυσικά η αναφορά γίνεται για το Boca – River. Ένα γεγονός που η Βρετανική εφημερίδα ”The Observer” το 2004 το έβαλε πρώτο στην λίστα των 50 πραγμάτων που πρέπει να κάνει κανείς πριν πεθάνει. Με τη σειρά του το Βρετανικό περιοδικό ”FourFourTwo” το 2016 το ονομάζει ως το μεγαλύτερο ντέρμπι στον κόσμο ακολουθώντας στην συνέχεια η Βρετανική ”The Daily” την ίδια χρονιά που το έβαλε στην πρώτη θέση της λίστας των μεγαλύτερων ανταγωνισμών μεταξύ συλλόγων παγκοσμίως. Ένα χρόνο αργότερα ακόμη μια Βρετανική εφημερίδα, η ”Daily Mirror” το τοποθέτησε στην πρώτη θέση και πάλι στα κορυφαία 50 ντέρμπι του κόσμου.
Ντέρμπι δημιουργούνται είτε για λόγους ιδεολογίας, είτε για ταξικούς, για την κυριαρχία στην περιοχή ή ακόμη και στην χώρα, αλλά και για πολλούς άλλους λόγους. Το συγκεκριμένο ντέρμπι υπάρχει για τους περισσότερους από αυτούς τους λόγους κι όπως παραδέχονται κι οι ίδιοι οι Αργεντίνοι, το πάθος των οπαδών είναι κυρίως αυτό που κατάφερε να κάνει αυτό το ντέρμπι το σπουδαιότερο όλων και να υπάρχει διαφορά δυναμικότητας από όλα τα υπόλοιπα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η ονομασία του, Superclásico, έχει καταφέρει να γίνει παγκοσμίως γνωστή.
Το πρώτο επίσημο Superclásico πραγματοποιήθηκε στις 24 Αυγούστου του 1913 στο γήπεδο της Racing όπου η River κέρδισε 2-1 και σφραγίστηκε για πάντα το ”αδελφικό μίσος” όπως το αποκαλούν στην Αργεντινή. Και μόνο αυτό το παιχνίδι φτάνει για να καταλάβουμε για την αντιπαλότητα των δύο ομάδων. Το παιχνίδι ήταν προγραμματισμένο για να γίνει στις 2.30 μ.μ. όμως λόγω της απουσίας του διαιτητή ξεκίνησε στις 3.10 μ.μ.. Σαν να μην έφτανε αυτό κι αφού το παιχνίδι ξεκίνησε, στο 25ο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου, οι δύο ομάδες ξεκίνησαν το γρονθοκόπημα με τον Amoral της River να αποβάλλεται και τα γεγονότα να παίρνουν συνέχεια εκτός αγωνιστικών χώρων, σε μπαρ και μαγαζιά.
Η αντιπαλότητα των δύο ομάδων είχε ήδη ξεκινήσει.
Οι δύο τους εδρεύουν στην ίδια πόλη ενώ τα πρώτα χρόνια, από όταν και ιδρύθηκαν (River 1901, Boca 1905), μοιράζονταν την ίδια γειτονιά, μέχρι που η River το 1925 μετακόμισε στην άλλη μεριά, στην πλούσια γειτονιά Nuñez. Αυτόματα, η μεταξύ τους αντιπαλότητα επεκτάθηκε και σε ταξικό επίπεδο. Η River επέλεξε την πλευρά των πλουσίων ενώ η Boca παρέμεινε στην φτωχογειτονιά της La Boca. Μια γειτονιά που αντιπροσωπεύει την φτωχή κι εργατική τάξη, γειτονιά μεταναστών. Σε ένα ντοκιμαντέρ, το ”Football Rivalries”, αναφέρεται πως η παραμονή στην γειτονιά παίχτηκε σε αγώνα τον οποίο και κέρδισε η Boca. Με την μετακόμιση της στην πλούσια γειτονιά αλλά και με κάποιες ακριβές για την εποχή μεταγραφές, η River απέκτησε το παρατσούκλι ”Millonarios” (Εκατομμυριούχοι) ενώ την εποχή του 1940 όπου κυριάρχησε απέκτησε το παρατσούκλι ”La Maquinita” (Η Μικρή Μηχανή).
(https://i1.wp.com/rabona.gr/wp-content/uploads/2019/12/stadia.jpg?w=797&ssl=1)
Η κόντρα των δύο ομάδων με τα χρόνια μεγάλωνε τόσο που οι ίδιοι οι Αργεντίνοι αποκαλύπτουν πως ολόκληρη η χώρα ζει την κόντρα του Superclásico ακόμη κι αν δεν υποστηρίζουν κάποια από τις δύο ομάδες κι είναι αυτό που κρατάει ζωντανό το αργεντίνικο ποδόσφαιρο. Το πάθος των οπαδών γέννησε και τα παρατσούκλια των δύο ομάδων. Οι οπαδοί της Boca αποκαλούν αντίστοιχα τους οπαδούς της River ‘‘Papá Noel” (Άγιος Βασίλης) και ”Gallinas” (Κοτόπουλα). Το πρώτο προέρχεται από τον λόγο πως ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει άρα και τα χρώματα του, κόκκινο και άσπρο. Χρώματα που είναι ίδια με της River και με την λογική αυτή δεν υπάρχουν εξίσου. Το Gallinas εμπνεύστηκε από έναν αγώνα του 1966, τον τελικό του Copa Libertadores ενάντια στην Peñarol. Η River προηγήθηκε με 2-0 αλλά έχασε τον αγώνα στην παράταση με τελικό σκορ 2-4. Από την πλευρά τους οι οπαδοί της River αποκαλούν τους οπαδούς της Boca ”Bosteros” (Χειριστές Κοπριάς) και ”Chanchitos” (Μικρά Γουρούνια). Η πραγματική προέλευση του Bosteros είναι από την λέξη ‘‘Boteros” (Καραβοκύρηδες) λόγω της χρήσης βαρκών για τις πλημμύρες. Η παραλλαγή σε Bosteros έχει να κάνει με την ύπαρξη ενός εργοστασίου δίπλα στο La Bombonera που χρησιμοποιούσε την κοπριά αλόγων για να κατασκευάζει τούβλα. Αν και το παρατσούκλι αυτό δημιουργήθηκε από τους αντιπάλους για πικάρισμα, οι οπαδοί της Boca είναι υπερήφανοι και αποκαλούν μόνοι τους τον εαυτό τους Bostero. Όσο για το ”Chanchitos” προέρχεται από μια ιστορία στις αρχές του αιώνα. Οι οπαδοί της Boca ”σοβάτιζαν” στο Buenos Aires αφίσες με λίστες μουσικών γεγονότων που θα πραγματοποιούνταν στο Monumental σημειώνοντας ότι όσο οι οπαδοί της River παρακολουθούσαν μουσική η Boca κέρδιζε τρόπαια. Οι οπαδοί της River που δεν θα το άφηναν έτσι, εμπνεύστηκαν από τους Pink Floyd και σχεδίασαν ένα φουσκωτό γουρούνι με ρουχισμό της Boca.
(https://i1.wp.com/rabona.gr/wp-content/uploads/2019/12/pig.jpg?w=637&ssl=1)
Το φουσκωτό γουρούνι που “πέταξε” μπροστά από τον κόσμο της Boca
Και οι δύο ομάδες έχουν αναδείξει κι έχουν γεννήσει τεράστιους ποδοσφαιριστές όπως ο Alfredo Di Stéfano για την River και ο Diego Armando Maradona για την Boca. Παράλληλα με τα χρόνια η καθεμία είχε τις δικές της χρονικές περιόδους κυριαρχίας κι αυτό ήταν κάτι που ενίσχυσε αυτήν την κόντρα αλλά και το πάθος, πράγμα που πέρασε ακόμη και στους ίδιους τους ποδοσφαιριστές. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι ενέργειες του Carlos Alberto Tévez και του Matías Jesús Almeyda. Ο πρώτος στον ημιτελικό του Copa Libertadores το 2004 στο Monumental, όταν και πανηγύρισε κάνοντας την κότα μετά από γκολ που σκόραρε ο ίδιος, ενώ ο δεύτερος όταν αποβλήθηκε σε παιχνίδι του πρωταθλήματος το 2011 και φίλησε το σήμα της River μπροστά στους οπαδούς της Boca στο Bombonera. Μία άλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του Juan Román Riquelme που είχε πει πως όταν ξυπνάει το πρωί δεν μπορεί να φορέσει τίποτα κόκκινο ή άσπρο.
https://rabona.gr/2019/12/18/boca-juniors-river-plate-to-ntermpi-tou-planiti/
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/09/un-pequeno-panteon-en-el-defensore-del-chaco-lo-albergan.jpg?w=600&ssl=1)
Ο ποδοσφαιριστής των δύο χωρών
Το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι απλό ως άθλημα, αλλά κανείς δεν είπε ότι είναι πάντα δίκαιο. Διακρίσεις πάντα υπάρχουν ανάμεσα στις θέσεις του, από τότε που μικροί δεν θέλαμε να κάτσουμε στο τέρμα μέχρι τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που λατρεύτηκαν και ήταν είτε επιθετικοί, είτε δεκάρια. Έχουν υπάρξει σπουδαία μπακ, αμυντικά χαφ, τερματοφύλακες, αλλά πάντα στις συζητήσεις για τους καλύτερους η κουβέντα πάει σε ποδοσφαιριστές που μπορούσαν να βάλουν την μπάλα στο πλεκτό. Αυτό που πολύς κόσμος δεν ξέρει είναι ότι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή δεν είναι Αργεντίνος. Είναι ο Παραγουανός Αρσένιο Ερίκο γνωστός με πλήθος ονομάτων όπως “ο βασιλιάς των γκολ”, “ο χρυσός Παραγουανός”, “ο βιρτουόζος”, “το κόκκινο ξωτικό (duende)” και διάφορα άλλα.
Ο Ερίκο γεννήθηκε το 1915 στην Ασουνσιόν και ξεκίνησε να παίζει μπάλα στη Νασιονάλ. Ο “πόλεμος του Τσάκο” όμως άλλαξε τη ζωή του. Η Παραγουάη και η Βολιβία ήρθαν σε σύγκρουση για την περιοχή του Τσάκο, καθώς υπήρχαν ενδείξεις ότι είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου. Οι συγκρούσεις ήταν άγριες με τις χώρες να είναι φτωχές και ειδικά την Παραγουάη να προέρχεται από έναν πόλεμο στον οποίο έχασε εδάφη από τη Βραζιλία και την Αργεντινή, με αποτέλεσμα η περιοχή να φαίνεται ως σωτηρία για τα οικονομικά προβλήματα. Ο 17χρονος Ερίκο που είχε αρχίσει να κάνει πράγματα και θαύματα τότε στην Ασουνσιόν κλήθηκε στον στρατό μαζί με άλλους ποδοσφαιριστές. Κι ενώ αρκετοί από αυτούς έγιναν ήρωες του πολέμου, ο Αρσένιο κλήθηκε να συμμετάσχει σε μια ποδοσφαιρική ομάδα του Ερυθρού Σταυρού που είχε στόχο να μαζέψει χρήματα για τα θύματα του πολέμου.
Ο Ερίκο έτσι βρέθηκε σε κάποια φάση στην Αργεντινή και η πολύ καλή ομάδα του Ερυθρού Σταυρού έπαιξε παιχνίδια με τις τοπικές ομάδες εντυπωσιάζοντας. Πρώτη τον πλησίασε η Ρίβερ, αλλά η υπόθεση δεν προχώρησε. Η Ιντεπεντιέντε ήταν αυτή που τον προσέγγισε στη συνέχεια (ο αστικός μύθος λέει ότι το έκανε μέσα στα αποδυτήρια της Μπόκα), αλλά ο λοχαγός που ήταν υπεύθυνος απείλησε τον Ερίκο ότι θα τον έβγαζε λιποτάκτη εν ώρα πολέμου. Οι Κόκκινοι επέμειναν, τα βρήκαν με το υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Παραγουάης, έδωσαν ένα ποσό ρεκόρ και ο ίδιος ο Ερίκο έδωσε το μπόνους της μεταγραφής του στον Ερυθρό Σταυρό με αποτέλεσμα η τουρνέ να στεφθεί από πλήρη επιτυχία.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/09/arsenio-erico-de-cabeza-siempre-mas-alto-portalguarani.gif?resize=536%2C345&ssl=1)
Από εκεί και πέρα άρχισε η απίστευτη πορεία του Παραγουανού. Με ντεμπούτο κόντρα στην Μπόκα το 1934 ξεκίνησε η καριέρα του που τον έβαλε στους θρύλους της ιστορικής Ιντεπεντιέντε και στο hall of fame μαζί με παίκτες όπως ο Μποτσίνι. 293 γκολ έβαλε ο Ερίκο στα χρόνια του στην ομάδα της περιοχής Αβεγιανέδα και εντυπωσίαζε με την εκπληκτική ικανότητα να πηδάει ψηλά και να κερδίζει την μπάλα στον αέρα ακόμα και από τους τερματοφύλακες, αλλά ήταν και πολύ καλός τεχνίτης. Μετά από κάποια προβλήματα τραυματισμών που αντιμετώπισε, το 1937 έκανε την καλύτερη χρονιά του σκοράροντας 47 φορές σε ένα πρωτάθλημα 34 αγώνων. Ακόμα ένα ρεκόρ είναι το 1,43 γκολ ανα παιχνίδι που πέτυχε στο επόμενο πρωτάθλημα ο Ερίκο, μέλος μιας Ιντεπεντιέντε που οι ειδικοί της εποχής την βάζουν στις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών, αφού κατέκτησε τα πρωταθλήματα του 1938 και του 1939.
Το 1942 επέστρεψε στην Παραγουάη για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να κάνει την Νασιονάλ πρωταθλήτρια. Η Ιντεπεντιέντε που είχε νέους ιδιοκτήτες δέχθηκε προτάσεις με μεγάλα χρηματικά ποσά από Ρίβερ Πλέιτ και Σαν Λορένσο, αλλά οι οπαδοί απέτρεψαν την μεταγραφή. Ο Ερίκο επέστρεψε το 1943 στην Ιντεπεντιέντε μεγάλος και βαρύς πλέον και τελικά έκλεισε την καριέρα του στην Ουρακάν παίζοντας 7 φορές χωρίς να σκοράρει. Μέσα στην πορεία του Ερίκο όμως ξεχωρίζουν τρία γεγονότα. Το πρώτο είναι ότι ο Ερίκο δέχθηκε πρόταση να παίξει στην εθνική Αργεντινής. Η Αργεντινή τότε είχε σπουδαία ομάδα, πρωταθλήτρια Αμερικής και ήταν από τα μεγάλα φαβορί για το Μουντιάλ του 1938 (στο οποίο τελικά δεν πήρε μέρος, αλλά αυτό είναι μια ιστορία για άλλη φορά). Ο Ερίκο αρνήθηκε τα χρήματα που του προσφέρθηκαν και δήλωσε ότι είναι Παραγουανός. Το γεγονός αυτό έκανε θετική εντύπωση τόσο στην Αργεντινή, όσο και στη χώρα του, όπου δυστυχώς όμως δεν έπαιξε με την εθνική της ποτέ, καθώς απαγορευόταν να κληθεί παίκτης που αγωνίζεται στο εξωτερικό. Έτσι, ο μεγαλύτερος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή και καλύτερος Παραγουανός δεν έγινε ποτέ διεθνής.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/09/De_la_Mata.jpg?resize=573%2C495&ssl=1)
Το δεύτερο εντυπωσιακό είναι τα 43 γκολ του που θα μπορούσαν να είναι περισσότερα. Το 1938 η εταιρεία Σιγαρίγιος 43 που πουλούσε πούρα αποφάσισε (πιθανότατα πιστεύοντας ότι είναι ανέφικτο) να υποσχεθεί ένα τεράστιο ποσό σε όποιον θα σκόραρε 43 φορές στο πρωτάθλημα. Ο Αρσένιο κατάφερε να φτάσει τα 43 γκολ δυο αγωνιστικές πριν το τέλος. Με την Ιντεπεντιέντε να δίνει μάχη για τον τίτλο, ο Παραγουανός ήξερε ότι αν σκόραρε ξανά θα έχανε το βραβείο. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει κάποιες εύκολες φάσεις, αλλά και να γίνει υπερβολικά ομαδικός δίνοντας πάσες ενώ ήταν σε πλεονεκτική θέση. Τελικά κέρδισε και το πρωτάθλημα και το χρηματικό ποσό παρά τον κίνδυνο που πήγε ο ίδιος να δημιουργήσει.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/09/cropped_saltarin.jpg.jpg?resize=527%2C290&ssl=1)
Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι η πιο ιδιαίτερη. Ο Ερίκο ταλαιπωρήθηκε από θέματα υγείας που οδήγησαν στον ακρωτηριασμό του αριστερού του ποδιού το 1977. Λίγους μήνες αργότερα πέθανε από καρδιακή ανακοπή. Την επόμενη μέρα η Ιντεπεντιέντε αντιμετώπιζε την Ρίβερ. Με δάκρυα στα μάτια οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε τραγουδούσαν “Se siente, se siente, Erico esta presente” σε μετάφραση “Το νιώθουν, το νιώθουν, ο Ερίκο είναι παρών”. Η Ρίβερ προηγήθηκε με 0-1, αλλά τελικά η αύρα του Ερίκο γύρισε το ματς σε 2-1. Η Ιντεπεντιέντε κάλυψε τα έξοδα της κηδείας και ένα κόκκινο καραβάνι ξετυλίχτηκε από την έδρα της ομάδας ως το κοιμητήριο που ήταν 65 χιλιόμετρα μακρυά. Οι Παραγουανοί είχαν ζητήσει να επιστραφεί στην πατρίδα του, οι Αργεντίνοι αρνήθηκαν (και οι δυο χώρες είχαν δικτατορικά καθεστώτα με άσχημες σχέσεις τότε) και ο Ερίκο θάφτηκε στην Αργεντινή.
Παρ’ όλα αυτά στην Παραγουάη δεν το ξέχασαν και δημιουργήθηκε μια οργάνωση για τον “επαναπατρισμό” του στράικερ. Το 2010 με την Κριστίνα Κίρσνερ (από ποδοσφαιρόφιλη οικογένεια) να διατηρεί καλές σχέσεις με τον πρόεδρο της Παραγουάης οι δυο χώρες ήρθαν σε συμφωνία. Το φέρετρο του Ερίκο με την σημαία της Ιντεπεντιέντε βγήκε από την κρύπτη και το… μακάβριο θέαμα συνεχίστηκε με την μεταφορά του στην Παραγουάη όπου τυλιγμένο στις σημαίες των δύο χωρών και με πλήθος κόσμου να παρακολουθεί βρήκε το νέο σπίτι του. Κονβόι αυτοκινήτων ακολουθούσε το φέρετρο, παιδάκια ντυμένα με στολές ήταν στην άκρη του δρόμου και οι Παραγουανοί φώναζαν συνθήματα και χειροκροτούσαν λες και υποδεχόντουσαν κάποιον ήρωα. Η μαγική παραφροσύνη του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου που ξεπερνά πολιτική και θρησκεία πολλές φορές σε όλο της το μεγαλείο. Ο Ερίκό από το 2010 αναπαύεται πλέον στην Παραγουάη, ο ποδοσφαιριστής για τον οποίο η Νασιονάλ και η Ιντεπεντιέντε έχουν ονομάσει αντίστοιχα το γήπεδό τους και το πέταλο και μια από τις σημαντικότερες κερκίδες τους, ο ποδοσφαιριστής που αποτέλεσε ίνδαλμα του τεράστιου Αλφρέντο ντι Στέφανο, ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή.
sombrero.gr
-
"Βγαίνει ένας μικρός από ένα σπίτι τσίτσιδος, φωνάζει: «Πάμε Σεντράλ, γερά!». Μια αστραπή λάμπει και φωτίζει το μέσα κάποιου. Του στεγνώνει τον λαιμό. Ψελλίζοντας καταφέρνει να ρωτήσει: «Τελείωσε;». «1-1» λέει ο μικρός, «ισοφάρισε η Σεντράλ στο τέλος». Κάποιος περπατά, τώρα μουδιασμένος, λόγω νωθρότητας, λόγω του ότι είναι στον αυτόματο πιλότο. Η Σεντράλ στο τέλος, ρε! Η Σεντράλ στο τέλος! Δεν φωνάζει. Δεν κάνει κάποιον μορφασμό. Δεν σηκώνει το χέρι του. Η κραυγή εκρήγνυται μέσα του σαν βόμβα βυθού. Πάμε, κανάγιες μου, γερά! Μοιάζει ψέμα. Κάποιος θα σκεφτόταν ότι θα χοροπηδούσε ασυγκράτητος· θα καβαλούσε κάνα φράκτη· θα σκαρφάλωνε σε κάνα δέντρο σαν πίθηκος· θα αναρριχόταν σε κάνα μπαλκόνι, μέχρι και σε ταράτσα. Αλλά όχι. Δεν χρειάζονται υπερβολές. Παρ’ όλ’ αυτά, μια αίσθηση χαύνωσης, θαλπωρής, ατέλειωτης εσωτερικής γαλήνης, σιγά σιγά τον κατακλύζει τρυφερά. Ήδη βρίσκεται ένα τετράγωνο από το σπίτι του. Το απόγευμα είναι φωτεινό, γεμάτο ήλιο, ενδεχομένως και πιο δροσερό. Μπαίνει επιτέλους και πάει μέχρι το μπάνιο. Πλένει τα χέρια του, κοιτάζεται στον καθρέφτη. Έχει πάνω από χίλιες νέες άσπρες τρίχες στους κροτάφους του. Υπάρχουν δυο ρυτίδες στο μέτωπό του, καινούργιες και βαθιές. Οι κύκλοι κάτω από τα μάτια του έχουν γίνει πιο μαύροι. Κάποιος έχει γεράσει πάλι πέντε χρόνια, το ίδιο όπως πάντα. Κι όλ’ αυτά για ένα κλάσικο, μόνο. Έναν αγώνα ποδοσφαίρου, απλώς."
(Απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο "Puro Futbol" του Αργεντίνου Ρομπέρτο Φονταναρόσα που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Απρόβλεπτες)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/120354361_10159199004205931_8783038828494310506_o.jpg?_nc_cat=1&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=Vc2kH16aMyMAX9kAAXG&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=dd676f9118a54bb250292f8c9f29c01c&oe=5F994716)
Το βιβλίο αποτελείται από 8 διηγήματα για την ποδοσφαιρική και οπαδική κουλτούρα της Αργεντινής και δεν υπάρχει περίπτωση να μην αρέσει σε κάποιον που του αρέσει το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο. Περισσότερα στη σελίδα των Εκδόσεις Απρόβλεπτες: http://www.ekdoseis-aprovleptes.gr/index.php/books/puro-futbol/
El Sombrero
-
Έπεσα έξω στο πιθανό οπαδικο ενδιαφέρον των θαμώνων του καφενέ για τις αργεντινικες ομάδες....
-
Μπορεί να βρεθούν και άλλοι και να αλλάξουν τα δεδομένα.
-
Δεν μπορω να πω οτι υπαρχει καποιος συγκεκριμενος λογος που να με κανει να ειμαι με το μερος καποιας αργεντινικης ομαδας
Απλα ειμαι με ολες ταυτοχρονα
Οποτε αγωνιζονται με βραζιλιανικες και αλλες νοτιοαμερικανικες ειμαι παντα υπερ τους
Οποτε παιζουν διηπειρωτικο με τις ευρωπαικες ειμαι παντα υπερ τους
Οποτε παιζει η εθνικη αργεντινης ειμαι παντα υπερ της
Οταν ειμαστε παιδια δεν υπηρχε πληροφορηση τι γινοταν εκτος ευρωπης
Και μου αρεσε πολυ η αγγλικη ατμοσφαιρα συν το οτι υποστηριζα εθνικη βραζιλιας
Μεγαλωνοντας αλλαξαν τα πραγματα, εμφανιστηκε ο μαραντονα, μπηκε το ιντερεντ στη μεση, αρχισα να νιωθω πιο κοντα στην ιδιοσυγκρασια αυτου του λαου και αλλαξα γνωμη σιγα σιγα
Ο τροπος που προσεγγιζουν και γιορταζουν το ποδοσφαιρο ειναι κατι το μοναδικο
Ποδοσφαιρο=Αργεντινη
Αυτο το παθος, αυτη η λαχταρα και αυτος ο ρομαντισμος δεν συναντιουνται πουθενα
Η ψηφος παει στην ιντεπεντιεντε γιατι εχει τα περισσοτερα κοπα λιμπερταδορες
Εχει το μυθικο ρεκορ να παει 7 φορες σε τελικο και να κερδισει και τις 7
:pas: :pashat: :joker:
-
Μαστσεράνο: Ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τη δράση!
Στα 36 του χρόνια ο Χαβιέρ Μαστσεράνο λέει «αντίο» στο ποδόσφαιρο ως παίκτης φεύγοντας γεμάτος 100%!
«Θέλω να ανακοινώσω ότι σήμερα αποχωρώ από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Θέλω να ευχαριστήσω αυτόν τον σύλλογο που μου έδωσε την ευκαιρία να τελειώσω την καριέρα μου στην Αργεντινή», μ' αυτά τα λόγια ο Μαστσεράνο έγραψε τον επίλογο μιας γεμάτο επιτυχίες καριέρας.
Η Εστουδιάντες αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό του 36χρονου, ο οποίος είχε μια λαμπρή καριέρα στην Ευρώπη.
Ξεκίνησε τη διαδρομή του στη Ρίβερ Πλέιτ και αφού έμεινε εκεί μέχρι το 2005, στη συνέχεια πήγε στην Κορίνθιανς. Η Γουέστ Χαμ τον έφερε στην Ευρώπη το 2006 και το 2007 τον έκανε δικό της η Λίβερπουλ.
Τα καλύτερά του χρόνια τα πέρασε στην Μπαρτσελόνα, όπου και έμεινε από το 2010 μέχρι το 2018.
Στη Βαρκελώνη κατέκτησε:
- La Liga: 2010–11, 2012–13, 2014–15, 2015–16, 2017–18
- Copa del Rey: 2011–12, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18
- Supercopa de España: 2011, 2013, 2016
- UEFA Champions League: 2010–11, 2014–15
- UEFA Super Cup: 2011, 2015
- FIFA Club World Cup: 2011, 2015
Στη συνέχεια ήρθε η εμπειρία της Κίνας με την Χεμπέι και τέλος η Εστουδιάντες. Mε την εθνική Αργεντινής πήρε δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια το 2004 και το 2008 ενώ στο Μουντιάλ του 2014 ήταν παρών όταν η ομάδα πήρε τη δεύτερη θέση.
https://www.gazzetta.gr/football/world/article/1533762/mastserano-anakoinose-tin-aposyrsi-toy-apo-ti-drasi-pic-vids
-
Ήταν Νοέμβριος του 1903 όταν κάποιοι καθηγητές και μαθητές ενός σχολείου που είχε ιδρύσει στο Ροσάριο ο Άγγλος καθηγητής Ισαάκ Νιούελ, έφτιαξαν μια ποδοσφαιρική ομάδα, που λίγα χρόνια μετά απέκτησε το παρατσούκλι 'λεπροί', επειδή δέχτηκε να παίξει ένα φιλανθρωπικό παιχνίδι για να στηρίξει μια κλινική λεπρών. Αν και δεν συγκαταλέγεται στις 5 μεγάλες της χώρας, η Νιούελ'ς Όλντ Μποις μπορεί να καυχιέται ότι από αυτήν αναδείχθηκαν ή πέρασαν σε κάποια φάση της καριέρας τους ο Μαραντόνα, ο Μέσσι, ο Μπατιστούτα, ο Μπιέλσα, ο Βαλντάνο, ο Ποκετίνο και αρκετοί ακόμα σπουδαίοι Αργεντίνοι.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1275924296126818/)
Το βίντεο γαμάτο
-
Πέντε δεκαετίες πριν έρθει το 2020 και ο πλανήτης τα δει σχεδόν όλα, οι Creedence Clearwater Revival έγραφαν στο 'Bad moon rising' για την Αποκάλυψη που κάποτε θα έρθει. Το τραγούδι έγινε μεγάλη επιτυχία και διασκευάστηκε από πολλούς, μια από τις αγαπημένες μας διασκευές του ομως δεν έχει όργανα, μόνο μερικές χιλιάδες μαντράχαλους που τραγουδάνε "είμαι από τη γειτονιά του Μποέδο, τη γειτονιά της μούργκα και του καρναβαλιού και σου ορκίζομαι ότι στις δύσκολες στιγμές, πάντα θα σε ακολουθώ..."
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/213619283659219/)
El Sombrero
-
Tο ιδιο συνθημα στα πορτογαλικα απο τους οπαδους της Μπενφικα
&feature=emb_logo&ab_channel=OCantodasTorcidas
-
Στα 115 χρόνια ιστορίας της η Μπελγκράνο δεν έχει κερδίσει ποτέ τίποτα, ενώ έχει αγωνιστεί ουκ ολίγες φορές στη 2η κατηγορία. "Άτιτλη", "ομαδούλα της σειράς", "λούζερς", που λένε και στο χωριό μας. Εδώ οι οπαδοί της συνοδεύουν την είσοδο της μπάντας στο γήπεδο και απαντάνε έμμεσα στην κλασική ερώτηση "από τις μεγάλες τι υποστηρίζεις;" με ένα τραγούδι που ξεκινάει με τη φράση "Πως γίνεται να εξηγήσω σε κάποιον τι νιώθω για σένα..."
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/870179580477071/)
Όπως φαίνεται και από τις σημαίες τους, το παρατσούκλι τους είναι 'Πειρατές'.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/132277326_10159401785620931_7684238407690065845_o.jpg?_nc_cat=105&ccb=2&_nc_sid=1480c5&_nc_ohc=P3GLDXG_myQAX8THaKq&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=e101a2481fbdc7fbc95ab787da91f129&oe=6009632A)
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/06/argbra.jpg?w=1280&ssl=1)
Ο τελικός των εφτά ωρών
Όλοι γνωρίζουν για την μεγάλη ποδοσφαιρική κόντρα Βραζιλίας-Αργεντινής. Αυτό που πολλοί όμως δεν γνωρίζουν είναι ότι αρχικά το “κλάσικο” του Ριο ντε λα Πλάτα μεταξύ Ουρουγουάης και Αργεντινής ήταν ο αγώνας με την μεγαλύτερη σημασία στη Ν. Αμερική. Η κόντρα μεταξύ Βραζιλίας και Αργεντινής δημιουργήθηκε κυρίως από τη δεκαετία του 1920 και έπειτα και ένας από τους σημαντικότερους λόγους ήταν ο περιβόητος τελικός του Κόπα Αμέρικα του 1946, που τότε λεγόταν ακόμα Καμπεονάτο Σουνταμερικάνο και έγινε στην Αργεντινή. Έξι ομάδες πήραν μέρος σε εκείνη τη διοργάνωση, σε ένα μίνι πρωτάθλημα ενός γύρου. Έτσι όπως τα έφερε η μοίρα, το τελευταίο ματς ήταν το Αργεντινή-Βραζιλία με τους γηπεδούχους να έχουν 4 νίκες σε 4 παιχνίδια και τη Βραζιλία 3 νίκες και μια ισοπαλία, οπότε και με το σύστημα των δύο βαθμών ο αγώνας ήταν ένας πραγματικός τελικός.
Η ατμόσφαιρα ήταν ήδη τεταμένη καθώς στο Κόπα Ρόκα (που μπορεί να εξηγήσουμε άλλη φορά τι ήταν) λίγους μήνες πιο πριν, o Βραζιλιάνος Αντεμίρ είχε σπάσει το πόδι του Αργεντίνου Μπαταλιέρο. Οι εφημερίδες της χώρας είχαν ξεσηκώσει τον κόσμο κατηγορώντας τους Βραζιλιάνους για το σκληρό τους παιχνίδι και είχε δημιουργηθεί ένα άκρως εχθρικό κλίμα για την Βραζιλία του Ελένο ντε Φρέιτας. Ο αστικός μύθος λέει ότι οι μικροπωλητές έξω από το Μονουμεντάλ πουλούσαν άγουρα αχλάδια στον κόσμο ώστε να μπορεί να κάνουν μεγαλύτερη ζημιά αν πετύχουν κάποιον Βραζιλιάνο. Μια μέρα πριν τον αγώνα, ο Αντεμίρ επισκέφτηκε τον Μπαταλιέρο σε ένδειξη μεταμέλειας και ο τελευταίος εμφανίστηκε χαμογελαστός σαν να είχε ξεχάσει το γεγονός. Φάνηκε όμως ότι το χαμόγελο ήταν για το θεαθήναι, καθώς την επομένη ο Μπαταλιέρο έκανε με το πόδι στον γύψο τον γύρο του γηπέδου για να αποθεωθεί σχεδόν ως ήρωας πολέμου από τον κόσμο. Οι Βραζιλιάνοι υποστηρίζουν ότι κάποιος πλησίασε τον επιθετικό Τσίκο και του είπε “καλύτερα να μην βγείτε έξω, θα σας σκοτώσουμε“, για να απαντήσει αυτός ηρωικά ότι δεν μασάνε. Σε μια προσπάθεια να ηρεμήσει το κλίμα, ο αρχηγός και ίνδαλμα των Αργεντίνων Χοσέ Σαλομόν έδωσε μια ανθοδέσμη στον αρχηγό της Βραζιλίας πριν την έναρξη που ήταν προγραμματισμένη στις 3 το μεσημέρι.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/06/salomon0.jpg?resize=384%2C567&ssl=1)
Ο Σαλομόν, ένα από τα καλύτερα μπακ που έβγαλε ποτέ η Αργεντινή
Αυτά όμως ξεχάστηκαν γρήγορα και στο 30′ έγινε η φάση που σημάδεψε τον αγώνα. Ο Σαλομόν πήγε με δύναμη σε μια διεκδίκηση και ο Βραζιλιάνος επιθετικός Ζαΐρ σήκωσε ψηλά και επικίνδυνα το πόδι του. Ο αρχηγός της Αργεντινής έπεσε κάτω σφαδάζοντας, μια που το χτύπημα είχε ως αποτέλεσμα διπλό κάταγμα κνήμης και περόνης, κόβοντας την καριέρα του σπουδαίου αμυντικού. Ο Αργεντίνος ντε λα Μάτα αμέσως επιτέθηκε στον Ζαΐρ, ο Τσίκο πήγε να προστατέψει τον συμπαίκτη του και χτύπησε με τη σειρά του τον ντε λα Μάτα, αλλά γρήγορα βρέθηκε ανάμεσα σε έναν τσούρμο Αργεντίνων που τον έκανε σάκο του μποξ. Ένας μεγάλος αριθμός οπαδών μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και έγινε το έλα να δεις με τους αστυνομικούς να βαράνε και αυτοί όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Οι Βραζιλιάνοι φυγαδεύτηκαν στα αποδυτήρια και τελικά το παιχνίδι ξανάρχισε μια ώρα και ένα τέταρτο περίπου αργότερα (με τους φιλοξενούμενους να μην θέλουν αρχικά να παίξουν), αλλά χωρίς τους ντα Μάτα-Τσίκο που αποβλήθηκαν. Οι Αργεντίνοι σημείωσαν δυο γκολ με τον Μέντες και το ματς έγινε ξανά ροντέο προς το τέλος, όταν κατά το 70ο λεπτό ο Βραζιλιάνος προπονητής αποφάσισε είτε λόγω άγνοιας κινδύνου, είτε (μάλλον) για να προκαλέσει κι άλλο, να βάλει τον Αντεμίρ. Όπως ήταν αναμενόμενο, το ματς έγινε ξανά ροντέο πολύ σύντομα με μπουνιές και κλωτσιές μεταξύ των παικτών.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/06/argentina1946.jpg?resize=480%2C307&ssl=1)
Η ομάδα της Αργεντινής λίγο πριν τον ιστορικό αγώνα
Ο Ουρουγουανός διαιτητής (βάλανε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα) Βαλεντίνι αποφάσισε να διακόψει και πάλι το ματς μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα και οι παίκτες αποχώρησαν πάλι. Μόνο που τα πνεύματα δεν ηρεμούσαν με τίποτα και από τις 5 το απόγευμα περίπου που έγινε η νέα διακοπή χρειάστηκε να περάσουν τρεις ώρες για να έχουμε επανέναρξη. Τελικά το παιχνίδι συνεχίστηκε, παίχτηκαν τα τελευταία 20 λεπτά και τελείωσε σύμφωνα με τις διηγήσεις της εποχής στις 22.00, ένας τελικός που κράτησε περίπου 7 ώρες και βρήκε την Αργεντινή πρωταθλήτρια Ν. Αμερικής.
Όταν ο θρυλικός προπονητής της Αργεντινής Γκιγιέρμο Στάμπιλε πέτυχε τον θύτη Ζαΐρ στα αποδυτήρια του είπε: “Τι έκανες; έσπασες το πόδι του καλύτερου αμυντικού μας”, για να πάρει την απάντηση του αμετανόητου Βραζιλιάνου: “οι καλύτεροι αμυντικοί σας είναι ο ντε Ζόρζι κι ο Βαλούσι”. Μετά τον αγώνα, ο επιθετικός (και λίγο μποξέρ στον τελικό) Τσίκο αποφάσισε να πάει να δει τους γονείς του που ζούσαν στα σύνορα Αργεντινής-Βραζιλίας. Ο κίνδυνος ήταν όμως τόσο μεγάλος που πήγε μέχρι τα σύνορα με συνοδεία 12 στρατιωτών της Αργεντινής για να μην υπάρξει πρόβλημα. Όταν έφτασε στην πόλη του, οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν σαν ήρωα. Τριάντα χρόνια αργότερα παραδεχόταν ότι το ρεκόρ του με εννιά αποβολές στα δέκα ματς που έπαιξε απέναντι σε συλλόγους και την εθνική της Αργεντινής ήταν δίκαιο και με ειλικρίνεια δήλωσε: “Ξέρεις κάτι; Τους μισούσα τους Αργεντινούς“. Βραζιλία και Αργεντινή δεν συναντήθηκαν ξανά για δέκα ολόκληρα χρόνια μετά από εκείνον τον αγώνα, ενώ πιο πριν έπαιζαν μέχρι και τρία ματς κάθε χρόνο και η έχθρα έφτασε στο απόγειό της δημιουργώντας ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά “κλάσικο” σε επίπεδο εθνικών ομάδων.
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2009/11/pratola-1.jpg?w=800&ssl=1)
Η ιστορία ενός πραγματικού αρχηγού
Όταν πριν λίγους μήνες η Εστουδιάντες κατάφερε να κατακτήσει το Κόπα Λιμπερταδόρες, ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν εμφανίστηκε να φορά ένα μπλουζάκι που έγραφε “Ρούσο είσαι μαζί μας”. Για τον περισσότερο κόσμο εκτός Αργεντινής το μήνυμα δεν ήταν κατανοητό, αλλά για τους ανθρώπους που έζησαν τον Εντγκάρδο “Ρούσο” Πράτολα ήταν μια σημαντική στιγμή. Είναι λοιπόν η ευκαιρία να γράψουμε την ιστορία πίσω από αυτόν τον ποδοσφαιριστή, τον αρχηγό της Εστουδιάντες και ένα υπόδειγμα ανθρώπου και δύναμης χαρακτήρα.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2009/11/3796631942_286b8b13fa_o.jpg?w=1430&ssl=1)
Ο Πράτολα γεννήθηκε στην Λα Πλάτα το 1969 και έκανε το ντεμπούτο του με την μεγάλη του αγάπη την Εστουδιάντες σε ηλικία μόλις 19 ετών. Μετά από 6 χρόνια παρουσίας στο σύλλογο, έζησε τον υποβιβασμό της Εστουδιάντες στη Β’ Εθνική, μια ντροπιαστική στιγμή για την πρώτη ομάδα εκτός των “μεγάλων 5” της Αργεντινής που κατέκτησε πρωτάθλημα. Μόνο δύο παίκτες παραμένουν στο ρόστερ, ο ένας είναι ο Πράτολα και την οδηγεί ως αρχηγός ξανά στην Α’ Εθνική την επόμενη χρονιά, την ίδια σεζόν που ξεπετάγεται και ο πιτσιρικάς Χουάν Βερόν.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2009/11/0000163843.jpg?resize=546%2C308&ssl=1)
Μετά από ένα πέρασμα από το Μεξικό και την Ουνιόν Σάντα Φε, το 2000 επιστρέφει στην αγαπημένη του Εστουδιάντες, όμως τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιμένει. Αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, με την πρώτη διάγνωση να μιλάει για πολύποδα. Η υγεία του δεν είναι σε καλή κατάσταση. Στις 11 Μαρτίου του 2001 η Εστουδιάντες αντιμετωπίζει τη Χιμνάσια στο τοπικό ντέρμπι της Λα Πλάτα. Ο Πράτολα είναι καταβεβλημένος, έχει χάσει τέσσερα κιλά, είναι αδύναμος και η συμμετοχή του είναι αβέβαιη μέχρι λίγο πριν το ματς, αλλά τελικά ο ίδιος επιμένει και δίνει το παρών, σαν να ξέρει ότι πρέπει να παίξει οπωσδήποτε για 234η φορά με τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας. Η Εστουδιάντες κερδίζει με 2-1 (σκόρερς ο γνωστός μας Λουτσιάνο Γκαλέτι και ο Ερνέστο Φαρίας) και η μισή πόλη πανηγυρίζει. Ο Πράτολα όμως καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.
Η αποθέωση του αρχηγού
Στις 12 Απριλίου ανακοινώνει δημόσια σε όλο τον κόσμο ότι πάσχει από καρκίνο στο έντερο, ότι έχει κάνει επέμβαση και ότι θα παλέψει για να γίνει καλά, ξεκινώντας χημειοθεραπεία. Παντρεμένος και πατέρας δύο κοριτσιών, δηλώνει ότι στόχος του είναι να επιστρέψει ξανά στα γήπεδα ή στη χειρότερη θέλει να γίνει προπονητής για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του και ότι θα προσπαθήσει μέσα στο 2002 να το κάνει. “Το όνειρό μου να ξανακούσω τους οπαδούς της Χιμνάσια να με βρίζουν” λέει στα σοβαρά. Παρά την προσωπική του περιπέτεια δεν ξεχνάει την ομάδα, επισκέπτεται τους συμπαίκτες του συχνά, ειδικά πριν από κρίσιμο ματς, δίνοντάς τους κουράγιο. Στις 24 Ιανουαρίου του 2002 η Εστουδιάντες παίζει φιλικό με τη Χιμνάσια για το τοπικό κύπελλο της πόλης και κερδίζει με 3-0. Στα πανηγύρια, οι συμπαίκτες του τον παίρνουν στους ώμους τους για το γύρο του θριάμβου. Ένα ολόκληρο γήπεδο, μαζί και οι οπαδοί της αντιπάλου Χιμνάσια τον αποθεώνει: “Ολέ, ολέ, ολέ… Ρούσο, Ρούσο”.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2009/11/rusocopa.jpg?resize=371%2C432&ssl=1)
Παρά τις δύο χειρουργικές επεμβάσεις και τη χημειοθεραπεία, η κατάσταση της υγείας του δεν βελτιώνεται. Ο Ρούσο μάχεται, αλλά αυτή την μάχη δεν μπορεί να την κερδίσει. Τον Απρίλιο πέφτει σε κώμα για περίπου δύο εβδομάδες, αλλά συνέρχεται. Στις 26 Απριλίου του 2002 λες και από διαίσθηση ξέρει ότι έρχεται το τέλος. Μεταφέρει στη διοίκηση ότι δεν θέλει να αναβληθεί το ματς της επομένης με την Ιντεπεντιέντε αν συμβεί κάτι. Πράγματι, στις 27 Απριλίου ο Πράτολα αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο. Οι διοικούντες το μαθαίνουν. Πηγαίνουν στο προπονητικό κέντρο και μαζεύουν προπονητή και παίκτες. Τους ανακοινώνουν ότι ο αρχηγός πέθανε. Όλοι ξεσπούν σε λυγμούς. Λίγο πριν πεθάνει, ο Ρούσο λέει στον πατέρα του: “Πες στα παιδιά να το πάρουν ως ένα ακόμα γεγονός της ζωής, να προχωρήσουν μπροστά γιατί μπορούν”. Το μήνυμα του Ρούσο μεταφέρεται στους συμπαίκτες του.
Tο ίδιο βράδυ, οι παίκτες της Εστουδιάντες και της Ιντεπεντιέντε κρατούν ενός λεπτού σιγή αγκαλιασμένοι στο γήπεδο. Οι οπαδοί έχουν λουλούδια και τραγουδούν συνθήματα υπέρ του Ρούσο. Τα πανό γράφουν “Ρούσο πάντα στις καρδιές μας” και “Ο Θεός ήθελε ένα σέντερ μπακ και διάλεξε εσένα”. Την ίδια στιγμή οι οπαδοί της αντιπάλου Χιμνάσια στο δικό τους παιχνίδι έχουν πανό στα οποία αποχαιρετούν τον αρχηγό της Εστουδιάντες, της μισητής αντιπάλου. Το δυνατό σέντερ μπακ, τον ψυχωμένο αρχηγό που έγινε σύμβολο για την ομάδα της Εστουδιάντες. Oι συγγενείς του Πράτολα μετά την αποτέφρωσή του σκορπάν τις στάχτες του στο γήπεδο της ομάδας, όπως ο ίδιος είχε ζητήσει. Για τον άνθρωπο που δεν τα έβαλε ποτέ κάτω και χαμογελούσε και έσφιγγε τις γροθιές, όπως και όταν έπαιζε.
Ο Παλέρμο σκοράρει με τα χρώματα της Βιγιαρεάλ και αφιερώνει το γκολ στον Πράτολα
Οι οπαδοί της Εστουδιάντες δεν τον ξεχνούν και τα πανό που είναι αφιερωμένα σε αυτόν είναι πολλά. Σε αρκετά παιχνίδια τραγουδάν συνθήματα με κλασικότερο το: “Πάμε Πίντσα δείξε “αυγά”, ο Ρούσο σε υποστηρίζει από τον ουρανό”. Οι παίκτες της ομάδας παρά τα χρόνια που περνούν δεν τον ξεχνάνε στις μεγάλες επιτυχίες. Τόσο στο πρωτάθλημα του 2006, όσο και στο Λιμπερταδόρες του 2009, ο Βερόν, που τον είχε ίνδαλμα, και οι άλλοι φοράνε μπλουζάκια με το όνομά του. Για έναν ηγέτη τόσο στο γήπεδο, όσο και έξω από αυτό.
sombrero.gr
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/devocarcel.jpg?w=1147&ssl=1)
Οι φυλακισμένοι του Ντεβότο
Στα βορειοδυτικά του Μπουένος Άιρες υπάρχει το μπάριο Βίγια Ντεβότο. Είναι μια όμορφη περιοχή, με αρκετό ελεύθερο χώρο, κυρίως γιατί είχε αγοραστεί από μία τράπεζα και τον πρόεδρό της δον Αντόνιο Ντεβότο στις αρχές του περασμένου αιώνα, ώστε να φτιαχτεί εκεί ένας μεγάλος οικισμός. Το αποτέλεσμα είναι να μην μοιάζει με άλλες περιοχές της πόλης και εξαιτίας του πράσινου να λέγεται και “κήπος του Μπουένος Άιρες”. Σε αυτή τη γειτονιά πριν μερικές δεκαετίες, ένας ηλικιωμένος κύριος ρώτησε ένα 11χρονο αγόρι πόσο ήρθε η Λαμαντρίντ. Ο πιτσιρίκος Μαρσέλο πρώτη φορά άκουγε ότι υπάρχει στη γειτονιά του μια ομάδα με το όνομα Κλουμπ Ατλέτικο Χενεράλ Λαμαντρίντ, όπως πρώτη φορά έμαθε ότι στην περιοχή υπάρχουν και φυλακές και μάλιστα το γήπεδο της Λαμαντρίντ είναι δίπλα ακριβώς σε αυτές.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/lamadrid.jpg?resize=536%2C402&ssl=1)
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο πιτσιρικάς Μαρσέλο Ισκιέρδο, μεγάλος πια και φανατικός οπαδός της Λαμαντρίντ, θα έγραφε ένα βιβλίο με την ιστορία του συλλόγου και όνομα “Φυλακισμένοι: Λαμαντρίντ, το κλαμπ και η φυλακή”. Οι φυλακές χτίστηκαν στην περιοχή το 1927 και ο σύλλογος φτιάχτηκε το 1950. Οι άνθρωποί του έφτιαξαν το γήπεδο της ομάδας (το Εστάδιο Ενρίκε Σέξτο που χωράει σήμερα 3.500 κόσμο) ακριβώς δίπλα σε αυτές. Από τότε η ιστορία της ομάδας και των φυλακών είναι συνυφασμένες, μια σχέση μίσους και αγάπης όπως λέει ο Ισκιέρδο και όπως δείχνει το παρατσούκλι της ομάδας “Οι Φυλακισμένοι”. Μίσους όταν για παράδειγμα οι άνθρωποι τον φυλακών αποφάσισαν να τις επεκτείνουν παίρνοντας κομμάτι των εγκαταστάσεων του συλλόγου. Βλέπετε, οι άνθρωποι της Λαμαντρίντ είχαν φτιάξει τις εγκαταστάσεις τους σε κρατική έκταση. Μέσα σε μια νύχτα πήγαν κι έχτισαν έναν τοίχο ως χώρισμα μεταξύ της φυλακής και του γηπέδου τους, τόσο κακοφτιαγμένος που έγερνε, έμεινε εκεί όμως για δεκαετίες, το σύνορό τους.
Λίγο καιρό αργότερα, το 1963, οι υπεύθυνοι των φυλακών αποφάσισαν να τους διώξουν. Οι φίλοι και οι διοικούντες του συλλόγου για να υπερασπιστούν το γήπεδο, ταμπουρώθηκαν στα γραφεία και δεν άνοιγαν στους ανθρώπους των φυλακών. Ένας εκ των ιδρυτών, ο Τίτο Λόπες, είχε μάλιστα δανειστεί και όπλο από έναν συγγενή του και ήταν έτοιμος για όλα. Αποφάσισαν να μην πάνε στις δουλειές τους και να μείνουν εκεί, φωνάζοντας μάλιστα δημοσιογράφους. Τέσσερις μέρες κράτησε η… πολιορκία και τελικά προς έκπληξή τους, οι άνθρωποι της Λαμαντρίντ κατάφεραν να κρατήσουν το γήπεδό τους. Ο αγώνας τους δικαιώθηκε.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/delamadrid.jpg?w=1430&ssl=1)
Κάποιος θεούλης έφτιαξε το γήπεδο και τις φυλακές για το PES
Η Λαμαντρίντ είχε εκείνα τα χρόνια μέχρι και… κατάσκοπο στις φυλακές. Ο επιθετικός της “Νέγκρο” Ρέινα δούλευε στο ίδρυμα και προσπαθούσε να μάθει κάθε κουτσομπολιό. Έμαθε π.χ. για τα πλάνα που είχαν οι δεσμοφύλακες να σκάψουν ένα τούνελ ώστε να μπορούν να βγαίνουν και να παίζουν στο γήπεδο κρυφά τις νύχτες. Από τότε η Λαμαντρίντ είχε έναν εθελοντή να παραφυλάει για κανένα κρυφό λαγούμι. Με την αλλαγή του διευθυντή των φυλακών, τα πράγματα εξομαλύνθηκαν. Οι σχέσεις όμως της ομάδας δεν ήταν μόνο με τους εργαζόμενους των φυλακών, αλλά και με τους εγκλείστους. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία του Μάριο “Λόκο” Οριέντε που ήταν φυλακισμένος στη δεκαετία του 1950 και οπαδός της Μπόκα. Από το παράθυρο στο κελί του έβλεπε όλα τα ματς της ομάδας και στο τέλος την αγάπησε. Όταν αποφυλακίστηκε έγινε όχι μόνο οπαδός, αλλά και μέλος της, γραμματέας της, διοικητικό στέλεχος και στο τέλος έγραψε και τον ύμνο της. Την αντίθετη πορεία είχε ο ήδη οπαδός της Λαμαντρίντ Πάμπλο Ροντρίγκες που μπήκε φυλακή και οργάνωνε κερκίδα μαζί με συγκρατούμενους, κρεμώντας μέχρι και πανό στο παράθυρο του κελιού του όποτε έπαιζε η “Λάμα”. Όταν μεταφέρθηκε σε άλλη φυλακή ήταν απαρηγόρητος. Όπως φυσικά τύχαινε συχνά κάποιος φυλακισμένος να είναι οπαδός της αντίπαλης ομάδας και να κάνει εξέδρα γι’ αυτή. Άλλοι, λιγότερο ποδοσφαιρόφιλοι, ενοχλούνταν από την εικόνα των “ελεύθερων” οπαδών που φώναζαν τα Σαββατοκύριακα και δεν ήταν λίγες οι φορές που είχαμε ανταλλαγές όχι κόσμιων χαρακτηρισμών μεταξύ οπαδών και εγκλείστων.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/02/lamadrid_estadio.jpg?w=1430&ssl=1)
Στο βιβλίο του Ισκιέρδο υπάρχουν πολλές γραφικές ιστορίες. Ο πρόεδρος που ήταν ταυτόχρονα προπονητής και παίκτης, αλλά στο ημίχρονο αντί να δίνει οδηγίες πουλούσε λαχεία στον κόσμο, τα δυο αδέρφια που έπαιζαν αριστερό και δεξί μπακ και τις καθημερινές είχαν το καλύτερο τυροπωλείο της γειτονιάς, ο ποδοσφαιριστής που πριν αρχίσει το πρωτάθλημα έτρεχε γύρω από τη φυλακή για προετοιμασία με τους φυλακισμένους να τον αποθεώνουν ή ο κυριούλης που χτύπησε τον διαιτητή και κρυβόταν για να μην μπει για έναν μήνα στη φυλακή δίπλα στον τόπο του εγκλήματος. Αλλά και το ρεκόρ προσέλευσης κόσμου που έγινε βέβαια σε άλλο γήπεδο και για εντελώς κωμικό λόγο. Στο γήπεδο της Τίγκρε όταν το 1977 η Λαμαντρίντ πήρε το πρωτάθλημα της… Ε’ εθνικής. 15.000 κόσμος είδε την Λαμαντρίντ να κερδίζει 3-2 με πρωταγωνιστές τους αδερφούς Ροσέλ (τους τυρέμπορες που αναφέραμε). Ζήτημα όμως οι 1000 από αυτούς να ήταν οπαδοί της. Όπως ελάχιστοι ήταν και οι οπαδοί της αντιπάλου Ακασούσο. Λόγω όμως κακής συνεννόησης των διοργανωτών, το γήπεδο είχε γεμίσει από… Ευαγγελιστές που είχαν κάποια εκδήλωση αργότερα στο ίδιο γήπεδο και δεν είχαν ενημερωθεί για τη σωστή ώρα. Μπροστά σε 14.000 πιστούς (όχι δικούς της, αλλά του Ύψιστου), η ομάδα πέτυχε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Ποτέ ξανά δεν έπαιξε μπροστά σε τόσο κόσμο και ποτέ ξανά η έδρα της δεν ήταν “εκκλησία”. Οι αδερφοί Ροσέλ έγιναν είδωλα στη γειτονιά και συνεχίζουν να έχουν το μαγαζί τους στο Ντεβότο.
Υπήρχαν όμως και λιγότερο ωραίες στιγμές. Ειδικά κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν ένα στρατιωτικό ελικόπτερο προσγειώθηκε χωρίς καμία ενημέρωση στον αγωνιστικό χώρο και κατέβασε δυο ανθρώπους με κουκούλες για να οδηγηθούν στις φυλακές, μπροστά στους έκπληκτους ποδοσφαιριστές. Η επίδραση άλλωστε ήταν αμφίδρομη. Όπως ό,τι γινόταν στο χορτάρι επηρέαζε τους φυλακισμένους, έτσι και το αντίστροφο. Πώς να μην επηρεαστείς όταν πάνω από 60 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε επεισόδια στη φυλακή είτε από εγκαύματα, είτε από ασφυξία σε μια πολύ βρώμικη υπόθεση που έμεινε γνωστή ως η σφαγή του Παμπεγιόν Σέπτιμο το 1978 και προσπάθησε η χούντα της Αργεντινής να κουκουλώσει. Πώς να μην σε αγγίξει το ζευγάρι μιας δημοσιογράφου και του συντρόφου της αντιστασιακού που για 4 χρόνια επικοινωνούσαν μόνο από τα παράθυρά τους στα κελιά που βρίσκονταν απέναντι, με τη γλώσσα του σώματος και με μικρά καθρεφτάκια που αντανακλούσαν το φως του ήλιου.
Η Λαμαντρίντ είναι μια ακόμα μικρή ομάδα της Λ. Αμερικής με τις δεκάδες ιστορίες που βγάζει το άθλημα εκεί. Αλλά αυτή η ιδιαιτερότητά της να ζει δίπλα σε ένα τέτοιο μέρος την κάνει ξεχωριστή. Δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τις φυλακές δίπλα της και οι φυλακές δεν θα είναι ίδιες χωρίς αυτή. Για τους φίλους της όμως είναι απλά η ομάδα τους, αυτή που αγαπούν και δεν τους νοιάζει αν το μεγαλύτερό της κατόρθωμα είναι ότι έφτασε στη Γ’ εθνική το 2011 και έμεινε μόλις μια χρονιά και ότι πέρσι βγήκε 19η στους 20 και έπεσε στην Ε’ εθνική και πάλι. Το περιγράφει καλύτερα άλλωστε ο ίδιος ο Ισκέρδο:
Την ημέρα του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ Γιουβέντους και Μπαρσελόνα με τον Τέβες και τον Μέσι να παίζουν αντίπαλοι, παίζαμε με την Χουβεντούδ Ουνίδα. Ούτε το σκεφτήκαμε με τον γιο μου. Πήγαμε στο ματς. Ήξερα ότι το πιο πιθανό ήταν να δούμε ένα 0-0 χωρίς φάσεις και χωρίς καμία τεχνική. Δεν είχαμε όμως καμία αμφιβολία για την απόφασή μας. Τελικά έτσι και έγινε, το ματς ήταν κακό και ήρθε 0-0. Το πάθος για την ομάδα είναι όμως πολύ πιο πάνω από τα αποτελέσματα.
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/SRP2R3F7IBCLHKJ6KEEFQ7267I.jpg?w=768&ssl=1)
Αν θέλεις να απειλήσεις τον Χόρχε Μπερμούδες, προετοιμάσου καλύτερα
Στην Ελλάδα, το όνομα του Χόρχε Μπερμούδες δεν ξυπνά καλές αναμνήσεις στους φίλους του Ολυμπιακού. Ο Κολομβιανός αμυντικός πέρασε το 2001 τον Ατλαντικό για να έρθει στη χώρα μας. Η μεταγραφή του ήταν “βόμβα” (το ίδιο καλοκαίρι ο Ολυμπιακός απέκτησε και τον Κριστιάν Καρεμπέ) και δεν υπήρχε κανείς να αμφισβητήσει την ποιότητά του. Μιλάμε για έναν σέντερ μπακ που μόλις είχε κατακτήσει δύο συνεχόμενα Κόπα Λιμπερταδόρες με την Μπόκα του Κάρλος Μπιάνκι, αρχηγό σε μια ομάδα που είχε Ρικέλμε, Παλέρμο, Κόρδοβα, Ιμπάρα, Σάμουελ και Μπατάλια. Κι όμως, ο μόλις 30 ετών αμυντικός δεν τα πήγε καθόλου καλά στην Ελλάδα και αποχώρησε ως ένα τεράστιο παλτό. Αυτό δεν άλλαξε ποτέ το στάτους του στη Λ. Αμερική. Ο Μπερμούδες λατρεύεται από τους οπαδούς της Μπόκα και τους Κολομβιανούς ποδοσφαιρόφιλους, καθώς ήταν ένας εξαιρετικός κεντρικός αμυντικός και μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα. Και αν δεν πιστεύετε εμάς, τότε η παρακάτω ιστορία μπορεί να σας πείσει.
Μετά την αποτυχημένη του σχεδόν διετία στην Ελλάδα, ο Μπερμούδες γύρισε στην Αργεντινή και στους Νιούελ’ς Ολντ Μπόιζ, συναντώντας τους νεαρούς τότε Φερνάντο Μπελούτσι και Νάτσο Σκόκο. Οι “λεπροί” κατέκτησαν την 6η θέση στην Απερτούρα του 2003, αλλά η πορεία τους στην Κλαουζούρα ήταν απογοητευτική, με την ομάδα να κατακτά την 14η θέση. Όπως είναι σύνηθες στην Αργεντινή, κάθε κακή πορεία είναι λόγος “επίσκεψης” των οπαδών στις προπονήσεις της ομάδας. Και όταν λέμε επίσκεψη, δεν εννοούμε “φάτε λίγη από τη χειροποίητη τυρόπιτα που έκανε η μανούλα μου”. Έτσι λοιπόν, ένας από τους γνωστούς μπαραμπράβας των Νιούελ’ς πήγε στην προπόνηση της ομάδας και έτυχε υποδοχής από τους αρχηγούς.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/15722713207366.jpg?resize=580%2C326&ssl=1)
Ο ένας αρχηγός ήταν ο Αργεντινός αμυντικός Σεμπαστιάν Ντομίνγκες, που είχε αρκετά χρόνια στην ομάδα. Είναι αυτός που διηγήθηκε χρόνια μετά, σε τηλεοπτικό σταθμό της Αργεντινής, τη σημερινή μας ιστορία. Με την έλευση του Χόρχε Μπερμούδες, το περιβραχιόνιο στην ομάδα το πήρε ο Κολομβιανός. Μπορεί να ήταν μόλις η πρώτη του χρονιά στον σύλλογο, αλλά η προσωπικότητά του ήταν τέτοια που τον έκανε αμέσως σημαντικό στα αποδυτήρια του συλλόγου. Κάπως έτσι, ο “Σέμπα” και ο “Ελ Πατρόν” άρχισαν να κουβεντιάζουν με τον οργανωμένο οπαδό, σχετικά με τα αποτελέσματα της ομάδας.
Η συζήτηση ξέφυγε σιγά σιγά και ο οπαδός ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Κολομβιανό, σε πολύ έντονο ύφος. Μια που ο εποικοδομητικός διάλογος είχε φτάσει σε ένα τέλμα, ο οπαδός είπε στον Μπερμούδες: “Περίμενέ με εδώ, πάω στο αυτοκίνητό μου”. Πράγματι, ο άνθρωπος ήταν ειλικρινής. Πήγε στο αυτοκίνητό του, το άνοιξε και από μέσα έβγαλε μια ματσέτα. Σαν κύριος, άρχισε να επιστρέφει προς τους παίκτες. Οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι θα έφευγαν. Ο Χόρχε Μπερμούδες, βγαλμένος από ταινία, γύρισε απλώς στον 11χρονο γιο του που βρισκόταν εκεί και του είπε: “Πήγαινε στα αποδυτήρια” και στον Ντομίνγκες “πάρ’ τον μέσα”. Ο Αργεντινός, έκπληκτος, τον ρωτάει τι πρόκειται να κάνει κι ο Μπερμούδες, σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, του λέει: “θα τον αντιμετωπίσω”. Δυστυχώς, ο Σέμπα δεν δίνει παραπάνω λεπτομέρειες, αλλά εμείς φανταζόμαστε τον Κολομβιανό να σηκώνει τα μανίκια και να περιμένει, καθώς ο αέρας του Ροσάριο ανέμιζε την πλούσια μαλλούρα του.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/Patron-Bermudez-en-Newells-1.jpg?resize=500%2C281&ssl=1)
Ο οπαδός πλησίασε με τη ματσέτα στο χέρι κι ο “Ελ Πατρόν” αγέρωχος του είπε. «Τι θα κάνεις; Ξέρεις πού γεννήθηκα; Ξέρεις από πού είμαι; Εγώ γεννήθηκα με αυτές τις ματσέτες; Τι νομίζεις ότι θα κάνεις;» Όλα αυτά χωρίς να κουνιέται σπιθαμή και με τον οπαδό να κραδαίνει το φονικό όπλο. Ο Ντομίνγκες που είχε απομακρυνθεί από το σημείο, παρακολουθούσε από μια σχετική ασφάλεια τα δρώμενα. «Για περίπου 30 δευτερόλεπτα, ο νεαρός τον απειλούσε και ο Μπερμούδες ήταν εντελώς ακίνητος, απαντώντας σε όλες τις βρισιές με τον ίδιο τρόπο. Ήταν σαν να του έλεγε, πήγαινε φέρε ένα μπαζούκα γιατί με τη ματσέτα δεν θα γίνει τίποτα». Και κάπως έτσι, ο οπαδός κατάλαβε ότι δεν τον έπαιρνε, πήρε την ματσέτα του, επέστρεψε στο αυτοκίνητό του και αποχώρησε. Υποθέτουμε ότι ο Μπερμούδες τζούνιορ την επόμενη μέρα θα πήγε στο σχολείο γεμάτος περηφάνια για τον πατερούλη του.
Εκτός όμως από τη διήγηση του Σέμπα Ντομίνγκες για εκείνη τη σεζόν, υπάρχει κι η ιστορία που είπε ο ίδιος ο Κολομβιανός το 2010 στο ESPN. Εκεί, αφού μίλησε για τη ζωή του και την καριέρα του (που κάποια στιγμή θα δούμε πιο αναλυτικά), ανέφερε τα εξής. Οι Νιούελ’ς Ολντ Μπόιζ είχαν παίξει στο Μπομπονέρα και ο Μπερμούδες αποθεώθηκε από το κοινό των Μποστέρος. Κατάλαβε τότε ότι δεν άντεχε να παίζει κόντρα στην Μπόκα. «Μόλις τελείωσε το παιχνίδι έκανα δήλωση, ότι στην Αργεντινή μπορώ να παίξω μόνο στην Μπόκα, αλλιώς δεν αισθάνομαι καλά. Είπα ότι στο τέλος της χρονιάς θα έφευγα από τους Νιούελ’ς». Όπως αντιλαμβάνεστε, αυτό ξεσήκωσε αντιδράσεις ανάμεσα στους οπαδούς του συλλόγου, που το είδαν ως προσβολή.
Η διήγηση του Μπερμούδες για τον οπαδό με το πιστόλι
Ο Μπερμούδες πήγε για προπόνηση και ξαφνικά πέτυχε έναν οπαδό να σουλατσάρει με ένα πιστόλι και να απειλεί τους συμπαίκτες του για τα χάλια της ομάδας. Ο “Ελ Πατρόν” ρώτησε πού είναι ο κόουτς, αλλά ο προπονητής είχε κλειδωθεί στο γραφείο του. «Οι παίκτες να δέχονται απειλές και ο προπονητής να έχει κλειστεί μέσα; Τρελάθηκα, πήγα μπροστά στον οπαδό και του είπα να φύγει. Στην Κολομβία το όπλο δεν το έχεις για να το δείχνεις, αλλά για να το χρησιμοποιείς. Δεν μας φοβίζει η θέα ενός όπλου», δήλωσε ο Μπερμούδες. Ο οπαδός του απάντησε ότι δεν θέλει καν να μιλήσει μαζί του και τον έβρισε, αλλά ο Μπερμούδες δεν σταμάτησε. «Αν θέλεις να με σκοτώσεις, σκότωσέ με», είπε. Όρμησε προς τα πάνω του και τελικά δυο συμπαίκτες του αναγκάστηκαν να τον συγκρατήσουν. Η κατάσταση εξομαλύνθηκε και ο οπαδός έφυγε γελώντας και λέγοντας ότι όλα είναι καλά.
Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν ήταν. Στο επόμενο ματς, ένα παιχνίδι με την Τσακαρίτα, διάφοροι οργανωμένοι οπαδοί είχαν κάτσει σε “στρατηγικά” σημεία στο γήπεδο, σφυρίζοντας κάθε φορά που ο Μπερμούδες ακουμπούσε την μπάλα και βρίζοντάς τον. Η κατάσταση ήταν πολύ άσχημη και στο ημίχρονο ο ποδοσφαιριστής ζήτησε από τον κόουτς να τον βγάλει αλλαγή. Ο πρόεδρος δεν τον στήριξε καθόλου, δείχνοντας για μια ακόμα φορά το καθεστώς ομηρίας που υπάρχει για τις ομάδες από την παρουσία των μπαραμπράβας. Ο Μπερμούδες έπαιξε μόνο εκείνη τη σεζόν στην ομάδα και ήταν και η τελευταία του στην Αργεντινή. Συνέχισε για αρκετά χρόνια στη συνέχεια, παίζοντας στο Εκουαδόρ, αλλά και την πατρίδα του την Κολομβία. Σταμάτησε την μπάλα στα 36 του, έχοντας κατακτήσει δύο Λιμπερταδόρες, ένα Διηπειρωτικό και πρωταθλήματα σε Κολομβία, Αργεντινή και Ελλάδα. Είτε οι διηγήσεις του Ντομίνγκες και του Μπερμούδες αναφέρονται στο ίδιο γεγονός με διαφορετικές λεπτομέρειες, είτε πρόκειται για δυο ξεχωριστά γεγονότα, η αλήθεια είναι ότι, όπως είπε και ο Ντομίνγκες στο κανάλι που τον φιλοξένησε, ο Χόρχε Μπερμούδες «είχε πολύ μεγάλα αβγά». Τόσο μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όσο και έξω από αυτόν.
sombrero.gr
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/bochini.jpg?w=813&ssl=1)
Ο άρχοντας της παύσης
Μέσα στους διάφορους τεράστιους παίκτες που έχει βγάλει το ποδόσφαιρο της Αργεντινής, ένας λιγότερο γνωστός εκτός της χώρας, αλλά θρύλος στην πατρίδα του είναι ο Ρικάρντο Μποτσίνι που πριν λίγες μέρες έκλεισε τα 60 του και έτυχε να πετύχω μια συνέντευξή του στον Τζόναθαν Γουίλσον (αν δεν σας λέει κάτι το όνομά του, διαβάστε εδώ). Ψάχνοντας τα παλιά μας κείμενα ανακάλυψα ντροπιασμένος ότι δεν έχουμε αναφορές ιδιαίτερες εκτός από την συμμετοχή του στην θρυλική ομάδα φάντασμα.
Ο Μποτσίνι γεννήθηκε στην πόλη Σάρατε στην επαρχία του Μπουένος Άιρες και έπαιξε σε όλη τη του τη ζωή σε μια ομάδα, στην ιστορική Ιντεπεντιέντε που φέτος αγωνίζεται στη Β’ Εθνική. Ο “Μπότσα” με ύψος μόλις 1.68 δεν ήταν και ο καλύτερος αμυντικός, ούτε όμως ήταν κάποιος δεινός σκόρερ. Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν η μαγική του δυνατότητα να αποφεύγει αντιπάλους και να πασάρει με ακρίβεια. Ήταν ακριβώς το στυλ του παίκτη πάνω στο οποίο χτίστηκε το ποδόσφαιρο της Αργεντινής και σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Εντουάρντο Αρτσέτι είχε να κάνει με το γεγονός της μεταλαμπάδευσης του ποδοσφαίρου από τους Άγγλους. Οι Άγγλοι της Αργεντινής με περισσότερη εμπειρία, καλύτερη διατροφή και πιο γερά κορμιά μάθαιναν το ποδόσφαιρο στους Αργεντίνους. Οι τελευταίοι για να τους αντιμετωπίσουν αναγκάστηκαν να παίζουν ένα πιο αυθόρμητο, άγριο ποδόσφαιρο, με πονηριά και μαθημένοι να το παίζουν σε κλειστούς χώρους. Ο Μποτσίνι ήταν ακριβώς αυτό, εμφανισιακά έμοιαζε λίγο με τον Γούντι Άλεν να παίζει ποδόσφαιρο, αλλά όπως είχε πει ο Χόρχε Βαλντάνο: “Είναι σαν ένας διαρρήκτης που ψάχνει τον συνδυασμό για το χρηματοκιβώτιο, τον βλέπεις να ψάχνει με τα δάχτυλά του και ξαφνικά… κλικ. Μια κίνησή του άνοιγε οποιαδήποτε άμυνα.”
Κάποιος σκάουτ τον είχε πάει στην Μπόκα, αλλά ο τότε προπονητής Ντιέγκο Γκαρσία είπε: “Ναι είναι καλός, αλλά του λείπει κάτι“. Ο Ρικάρντο, οπαδός της Σαν Λορένσο όταν ήταν μικρός, κατέληξε έτσι στην Ιντεπεντιέντε. Ο Μποτσίνι εμφανίστηκε στα 18 του στην έδρα της Ρίβερ ως αλλαγή και αμέσως έγινε ο αγαπημένος των οπαδών. Το κριτήριό τους αλάνθαστο καθώς έπαιξε στους Κόκκινους για 20 σεζόν, 638 επίσημα παιχνίδια, κερδίζοντας 4 πρωταθλήματα, 4 Λιμπερταδόρες, 2 Διηπειρωτικά και σκοράροντας 97 φορές. Κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στα πόδια του, οι αντίπαλοι ένιωθαν ότι μπορεί στο τέλος της φάσης να μπει γκολ, ένας ποιητής στο γήπεδο με μπαλιές διαβήτη, ένας κοντός τύπος που έμοιαζε να δαμάζει το θηρίο που λέγεται μπάλα.
Ο Μποτσίνι ήταν γνωστός για την πάυση, την περίφημη “la pausa” του αργεντίνικου ποδοσφαίρου όταν και το 10αρι που έχει την μπάλα στα πόδια του καθυστερεί ελάχιστα, ίσα ίσα για να πάει στην ιδανική θέση ο αποδέκτης και τότε ο enganche να μοιράσει με ακρίβεια. Μια κίνηση που όμως μας υπενθυμίζει κι ο Γουίλσον στο άρθρό του την βλέπουμε πλέον από τον Ρικέλμε. Ο ίδιος ο Μποτσίνι τη χώρισε σε δυο κατηγορίες. Με την μπάλα να πηγαίνει αργά και τον παίκτη απλά να περιμένει, όπως είχε κάνει σε ένα ματς με την Γκρέμιο και έδωσε ασίστ στον Μπουρουσάγκα και με το 10αρι να κουβαλάει την μπάλα γιατί πολύ απλά αν μείνει ακίνητος θα χάσει την ευκαιρία να πασάρει. Όπως σε ένα ματς με την Ολίμπια της Παραγουάης για το Λιμπερταδόρες, όταν και… περίμενε τρέχοντας με την μπάλα την κατάλληλη στιγμή να πασάρει στον Μπαρμπερόν:
Σαν άνθρωπος ο Μποτσίνι ήταν κάποιος που δεν φοβόταν να τα βάλει με κανέναν. Ποτέ δεν μιλούσε καλά για τους διοικούντες γιατί απλά δεν ένιωθε κανέναν θαυμασμό γι’ αυτούς. Τα έβαζε πάντα με τους μάνατζερ για τους οποίους είχε απέχθεια και πάντα έκανε κριτική στους αμυντικογενείς προπονητές. Αν κάτι όμως του άφησε άσχημη γεύση στη ζωή του, ήταν η σχέση του με την εθνική ομάδα. Μετά τις συμμετοχές του στην ομάδα φάντασμα, έπαιξε κι άλλα παιχνίδια αλλά έμεινε εκτός ομάδας από τον Μενότι (έναν επιθετικογενή προπονητή) τόσο το 1978 (όταν και οι δημοσιογράφοι πίεζαν για να επιλεχθεί ο Αλόνσο), όσο και το 1982 παρ’ ότι ήταν σε τρομερή κατάσταση. Η έκπληξη έγινε το 1986, όταν και τον πήρε στο Μεξικό ο Μπιλάρδο ένας προπονητής που ήθελε απλά να κερδίζει με οποιονδήποτε τρόπο, ένας προπονητής που τα είχε ακούσει από τον Μποτσίνι. Είχε παίξει σημαντικό ρόλο και η επιμονή του Μαραντόνα, που θαύμαζε πάντα τον Μποτσίνι. Ο Μποτσίνι έπαιξε μόλις σε ένα ματς, όταν και μπήκε αλλαγή με το Βέλγιο στον ημιτελικό στο 86′. Ο Ντιέγκο, μεγάλος πρωταγωνιστής σε εκείνο το παιχνίδι, πήγε και του είπε “Πάμε Μάεστρο” και λίγο αργότερα προσπάθησε να του μοιράσει ένα γκολ, αλλά η μπαλιά του για τον Μποτσίνι κόπηκε. Ο ίδιος ο Μποτσίνι σε μια από τις σπάνιες του συνεντεύξεις λίγους μήνες μετά δήλωσε ότι δεν νιώθει παγκόσμιος πρωταθλητής, ούτε ιδιαίτερα ευτυχισμένος γιατί είχε συνηθίσει να είναι πρωταγωνιστής. Δεν φοβήθηκε να πει ότι δεν ενθουσιάστηκε και τόσο από το παιχνίδι της Αργεντινής, παρά μόνο σε μερικά ματς και ότι προτιμάει το παιχνίδι που χτίζεται από πίσω, όπως π.χ. της τότε μεγάλης Γαλλίας.
Στα 60 του πλέον, ο Μποτσίνι παραμένει ένα ίνδαλμα για τους οπαδούς της Ιντεπεντιέντε, αλλά και ένας τεράστιος παίκτης για όσους τους αρέσουν οι εγκεφαλικοί ποδοσφαιριστές, αυτοί που παίζουν με το μυαλό. Και αν δεν πιστεύετε εμάς, πιστέψτε τα λόγια του Ντιέγκο μετά από εκείνο το ματς με το Βέλγιο:
Όταν είδα ότι μπαίνει ο Μποτσίνι μου φάνηκε ότι ακούμπησα με τα χέρια μου τον ουρανό. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κάνω μια pared μαζί του. Εκείνη την στιγμή ένιωσα ότι κάνω το ένα-δύο με τον Θεό.
sombrero.gr
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/carlos-tevez-mural-fuerte-apache.jpg?w=1397&ssl=1)
Το παιδί που έφυγε από το Φουέρτε Απάτσε
Η Σιουδαδέλα βρίσκεται στα όρια της πόλης του Μπουένος Άιρες και ανήκει στην ευρύτερη μητροπολιτική ζώνη της πρωτεύουσας της Αργεντινής. Η ίδια ως ξεχωριστή “πόλη” έχει περίπου 70 χιλιάδες κατοίκους. Εκεί βρίσκεται κι η γειτονιά Φουέρτε Απάτσε, μια υποβαθμισμένη περιοχή με πολύ κακή φήμη. Το Φουέρτε Απάτσε διαφέρει από άλλες αντίστοιχες περιοχές της Λ. Αμερικής γιατί δεν είναι μια παραγκούπολη. Θυμίζει εν μέρει το Σεκοντιλιάνο στη Νάπολη, γνωστό από τη σειρά Gomorrah, σε κάπως μικρότερη κλίμακα. Σε μια έκταση 26 εκταρίων (260 στρεμμάτων) ζουν περίπου 40 χιλιάδες άνθρωποι σε 25 τεράστιες πολυκατοικίες-πύργους (οι κάτοικοι υποστηρίζουν ότι ο αριθμός φτάνει στην πραγματικότητα τους 60.000). Υπάρχουν σχολεία, τρία νηπιαγωγεία, τέσσερα δημοτικά, ένα γυμνάσιο και ένα σχολείο για ενήλικες. Στο Φουέρτε Απάτσε (που ως επίσημο όνομα έχει το Εχερσίτο ντε λος Άντες), πολλά παιδιά δεν φτάνουν μέχρι τα 15. Εξαφανίζονται, σκοτώνονται, φεύγουν. Οι συμμορίες και τα ναρκωτικά κάνουν κουμάντο σε αυτή τη φτωχική περιοχή που χτίστηκε για να μεταφέρει τους φτωχούς ανθρώπους από τις παράγκες, σε καλύτερες κατοικίες. Δυστυχώς, οι ζωές τους δεν είναι πολύ καλύτερες, τα περισσότερα κτίρια έχουν σχεδόν ρημάξει.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/ZW6M2TGWYRFMRFXE5KRJMM4UJI.jpg?resize=580%2C334&ssl=1)
Φυσικά, το “μπάριο” δεν θα μπορούσε να μην έχει και γήπεδα ποδοσφαίρου. Η μπαλίτσα είναι μια από τις λίγες ασχολίες των παιδιών. Όχι ότι είναι λιγότερo επικίνδυνη. Οι σφαίρες συχνά περνούν από τα κεφάλια τους, όλοι έχουν ένα φίλο ή συγγενή που σκοτώθηκε και όλοι έχουν ζήσει μια δύσκολη στιγμή. Οι αγώνες εκεί είναι όσο σκληροί θα περίμενε κανείς. Το Φουέρτε Απάτσε πρωτοκατοικήθηκε τον Μάιο του 1973, αλλά ο περισσότερος κόσμος μετακινήθηκε εκεί το 1978 από τη στρατιωτική χούντα που ήθελε να εξαφανίσει τις παραγκουπόλεις κοντά από τα γήπεδα, για να μην εμφανιστεί μια άσχημη εικόνα για τη χώρα στο εξωτερικό κατά τις ημέρες του Μουντιάλ της Αργεντινής. Τα πράγματα δεν έγιναν ποτέ καλύτερα. Δεν είναι λίγες φορές που σελίδες στο Facebook προειδοποιούν τον κόσμο να μη βγει έξω κάποια συγκεκριμένη ημέρα. Πολλές φορές το ίδιο μήνυμα μεταφέρεται μέσω WhatsApp στους κατοίκους: «Όσοι μένουν στο τάδε και τάδε κτήριο, να αποφύγουν να βγουν έξω το βράδυ. Δεν θέλουμε να θρηνήσουμε αθώοους». Όπως γράφει ένα άρθρο της Clarin, παλιότερα έκαναν κουμάντο οι ληστές, τώρα οι έμποροι ναρκωτικών.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/3FWKLSQQWJBQ7ER3VSGGAVMXO4.jpg?resize=580%2C334&ssl=1)
Παιδιά που παίζουν στο Φουέρτε Απάτσε
Πολλές από τις συμμορίες ληστών εγκατέλειψαν την περιοχή, σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα δέχτηκαν… αποζημίωση από τους ναρκεμπόρους. Σε άλλες περιπτώσεις κάποιοι έκαναν αλλαγή στην καριέρα τους. Τα λίγα διαθέσιμα χρήματα των κατοίκων, οι κάμερες ασφαλείας και οι βαριές ποινές για ένοπλες ληστείες οδήγησαν στο “ευκολότερο” εμπόριο ναρκωτικών. Φυσικά οι συμμορίες αλληλοσκοτώνονται. Η αστυνομία φτάνει συνήθως πολύ αργά. Κάποιοι παίρνουν χρήματα, άλλοι απλώς φοβούνται να μπουν κάπου που ξέρουν ότι επικρατούν άλλοι νόμοι. Οι κάτοικοι λένε ότι τα πράγματα είναι χειρότερα, μια που εξαιτίας της ύπαρξης των ναρκωτικών, στις πολυκατοικίες του Φουέρτε Απάτσε πλέον υπάρχουν ένα σωρό τύποι που δεν μένουν εκεί, αλλά έρχονται για να πάρουν τη δόση τους και πολύ συχνά γίνονται επικίνδυνοι για τους κατοίκους. Μέχρι πριν μερικά χρόνια, οι εγκληματίες είχαν τον κανόνα να μην πειράζουν τους κατοίκους. Πλέον με την έλευση… νέων προσώπων αυτό δεν τηρείται. Οι μικροεγκληματίες μπαίνουν στα σπίτια και παίρνουν ότι μπορούν: ποδήλατα, κινητά, στερεοφωνικά, μπαταρίες, λάστιχα αυτοκινήτων, ακόμα και παπούτσια. Το 2018 επιτέθηκαν στον οδηγό του λεωφορείου 146 που περνάει από τα όρια της γειτονιάς. Είναι ο μοναδικός τρόπος για όλους τους κανονικούς κατοίκους, τους εργάτες του Φουέρτε Απάτσε, ώστε να πάνε στις δουλειές τους. Η εταιρεία αναγκάστηκε να αλλάξει τη διαδρομή του.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/tevezo-.jpg?w=1430&ssl=1)
Ο αληθινός Κάρλος κι ο Κάρλος της σειράς, εκεί που ξεκίνησαν όλα
Όλα αυτά τα κοιτάζει από ψηλά ένα τεράστιο και εντυπωσιακό γκράφιτι 30 μέτρων που βλέπετε στην αρχή του κειμένου. Με τη φάτσα του πιο γνωστού ανθρώπου που έζησε ποτέ στο Φουέρτε Απάτσε. Βλέπετε, στα γηπεδάκια της περιοχής και με τις σφαίρες να περνούν από πάνω, έλαμψε για πρώτη φορά το αστέρι του Καρλίτος Τέβες. Εκεί παραλίγο να χάσει τη ζωή του, όταν μωράκι σχεδόν βρέθηκε κάτω από το καυτό νερό στο καζάνι που είχε η οικογένειά του. Έπαθε εγκαύματα τρίτου βαθμού, έδωσε μάχη για τη ζωή του στο νοσοκομείο και τελικά μετά από παραμονή περίπου δύο μηνών βγήκε. Βγήκε με τα σημάδια στο κορμί του ανεξίτηλα. Η ιστορία και η ζωή του Κάρλος Τέβες πριν γίνει ένας διάσημος ποδοσφαιριστής, δεν διέφερε σε τίποτα από αυτές όλων των φτωχόπαιδων της γειτονιάς.
Δεν γνώρισε ποτέ πατέρα, η μητέρα του ήταν έγκυος στον Κάρλος όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε, θύμα κι αυτός της βίας της γειτονιάς. Και τυπικά δεν γνώρισε και μητέρα, καθώς η βιολογική του μητέρα Φαμπιάνα Μαρτίνες δεν έδειξε ουσιαστικό ενδιαφέρον γι’ αυτόν. Ο Καρλίτος μεγάλωσε με την αδερφή της Αντριάνα και το σύζυγό της Σεγούντο Ραϊμούντο Τέβες, δυο ανθρώπους που υπεραγαπούσαν τον Κάρλος και δεν τον ξεχώριζαν από τα υπόλοιπα παιδιά τους. Μεγάλωσε με μια μπάλα, παίζοντας στους σκληρούς αγώνες της γειτονιάς, με έπαθλο λίγα χρήματα με τα οποία αγόραζε σαλάμι και τυρί. Οι αγώνες αυτοί ήταν ντέρμπι, είχαν μεγαλύτερη σημασία από όλους τελικούς. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα τα διηγείται η σειρά Apache: La vida de Carlos Tevez που είναι διαθέσιμη στο Netflix.
Όποιος περιμένει στιγμές ποδοσφαιρικού μεγαλείου, ας το ξεχάσει. Η σειρά ασχολείται κατά κύριο λόγο με τα παιδικά χρόνια του Τέβες με το μήνυμα “βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα” που πάντα αφήνει περιθώριο για λίγη καλλιτεχνική υπερβολή. Ειδικά επειδή είναι λατινοαμερικάνικη είχα μια αμφιβολία για το πόση από τη διάσημη μυθοπλασία τους θα είχε, αλλά νομίζω κυμαίνεται σε νορμάλ πλαίσια. Η σειρά είναι αρκετά καλογυρισμένη, τα μέρη είναι πραγματικά, ο πιτσιρικάς που παίζει τον Τέβες εξαιρετικός (το όνομά του Μπαλτάσαρ Μουρίγιο) κι η ζωή του Καρλίτος παρουσιάζεται με αρκετές λεπτομέρειες. Το αρνητικό είναι ότι η σειρά συχνά ασχολείται με περιφερειακούς χαρακτήρες λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι η ιστορία φιλίας του πρωταγωνιστή με τον συμπαίκτη του “Ουρουγουανό” Ντανίλο Σάντσες δεν είναι αποκύημα της φαντασίας των σεναριογράφων. Μπορεί να μοιάζει το πιο τραβηγμένο κομμάτι, αλλά είναι αληθινό. Μια ιστορία που δείχνει πόσο δύσκολο ήταν αυτό που τελικά κατάφερε ο Τέβες.
Αν θέλετε να δείτε τη σειρά αποφύγετε αυτή την παράγραφο και συνεχίστε με την επόμενη, δεν είναι spoilers της σειράς, αλλά της πραγματικής ιστορίας. Ο Κάρλος Τέβες είχε στην πραγματική ζωή για φίλο τον Νταρίο Κορονέλ. Ο Νταρίο ήταν μαζί στις μικρές ομάδες των Ολ Μπόιζ, συμπαίκτης του Τέβες. Ήταν ο… ωραίος της παρέας και ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, ένα πολύ πιο πλήρες πακέτο από τον Τέβες. Τα παιδιά του 1984 της Ολ Μπόιζ είχαν μια απίστευτη ομάδα που έγραφε ιστορία στις μικρές ηλικίες. Οι περισσότεροι έπαιζαν μαζί από τα 6 ως τα 13 τους, αλλά ο Νταρίο (ο Ντανίλο της σειράς) δεν ήταν απλά συμπαίκτης. Έμενε στο Φουέρτε Απάτσε, πήγαινε στο ίδιο σχολείο με τον Τέβες, έπαιζε στα ίδια μικρά γηπεδάκια της γειτονιάς. Οι δυο τους ήταν κολλητοί. Ο Ντανίλο ήταν τεχνίτης, ήταν μαχητής, ήταν αρχηγός, αλαζόνας, αλλά και παικταράς. Δοκιμάστηκε μαζί με τον Καρλίτος και άλλα δύο παιδιά, στη Βέλεζ Σάρσφιλντ, στη διπλανή περιοχή του Λινιέρς. Ο Νταρίο ήταν ο μοναδικός που οι άνθρωποι της Βέλεζ επέλεξαν. Η συμπεριφορά του όμως δεν ήταν η καλύτερη. Μάλωνε με συμπαίκτες, έκλεβε ρούχα, είχε πολλά προβλήματα ως χαρακτήρας, με αποτέλεσμα να τον διώξουν και να μείνει χωρίς ομάδα στα 15 του στο Φουέρτε Απάτσε. Δεν έκανε ποτέ την καριέρα που θα μπορούσε, σε αντίθεση με τον Τέβες, κάτι που τον ενοχλούσε γιατί πίστευε (και μάλλον είχε δίκιο) ότι ήταν καλύτερος. Οι φορές που βρέθηκαν αντίπαλοι ήταν ιστορικές κι η κόντρα στο γήπεδο μεγάλη. Ο Νταρίο όμως έμπλεξε με τα ναρκωτικά και με μια τοπική συμμορία, δεν είχε κοντά του ανθρώπους να τον βοηθήσουν. Μια μέρα πλακώθηκε στο ξύλο με ένα μεγαλύτερο παιδί στο γήπεδο και την άλλη μέρα εμφανίστηκε με ένα όπλο να τον ψάχνει. Η φιλία του με τον Τέβες συνεχίστηκε, αλλά ο ένας ήταν πλέον σε συμμορίες κι ο άλλος στην Μπόκα. Ο Τέβες λίγο πριν φύγει για ένα τουρνουά με την Κ17 της Αργεντινής υποσχέθηκε στον Νταρίο ότι θα του χάριζε τη φανέλα του από το πρώτο παιχνίδι του, σε ένα μπάρμπεκιου που βρέθηκαν μαζί. Τελικά αυτό δεν έγινε ποτέ. Ο Κάρλος βρισκόταν στο Περού με τον Μαστσεράνο, τον Σαμπαλέτα και τον Μάξι Λόπες. Ο Νταρίο την ίδια στιγμή βοηθούσε τους φίλους από τη συμμορία (με το όνομα Backstreet Boys του Φουέρτε Απάτσε) να ληστέψουν ένα προποτζίδικο. Η αστυνομία τους κυνήγησε, είχαν φτάσει κοντά στο Φουέρτε Απάτσε και ήξεραν ότι εκεί θα ήταν ασφαλείς. Ένα τετράγωνο πιο πριν, ο Νταρίο βοήθησε τους άλλους να σκαρφαλώσουν έναν τοίχο, αλλά είχε ήδη περικυκλωθεί από την αστυνομία. Λέγεται ότι υπήρχε η “λευκή κάρτα” στο όνομά του. Ότι είχε σκοτώσει παλιότερα έναν αστυνομικό και υπήρχε η άδεια να τον πυροβολήσουν. Ούτε σύλληψη, ούτε δίκη. Ο Νταρίο πήρε το όπλο του, το έστρεψε στο κεφάλι του και αυτοκτόνησε για να φύγει με τους δικούς του όρους. Η ζωή του είχε καταστραφεί ήδη εδώ και καιρό.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/tevez-dario.jpg?resize=500%2C499&ssl=1)
Ο Νταρίο κι ο Κάρλος
Η σειρά δεν είναι σε καμία περίπτωση ντοκιμαντέρ, είναι μια δραματοποιημένη αληθινή ιστορία και καλύτερα να τη δείτε, ως κάτι τέτοιο. Αρκετές φορές ξεχνάς ότι πρόκειται για τον Τέβες, νομίζεις ότι είναι μια σειρά για τη ζωή σε αυτά τα μέρη. Αρκετοί κάτοικοι έχουν παράπονα. Στην εφημερίδα La Nacion μίλησαν ορισμένοι από αυτούς και είπαν ότι στέκεται μόνο στα δυσάρεστα, ότι δείχνει μόνο τον πόνο, ότι δείχνει πολλή περισσότερη βία και έτσι μεγαλώνει το στίγμα αυτής της περιοχής, των κατοίκων της που ντρέπονται να πουν ότι μένουν εκεί όταν ψάχνουν για δουλειά. Η “Ζωή του Κάρλος Τέβες” δεν είναι η καλύτερη σειρά που έχετε δει στη ζωή σας, αλλά έχει αρκετό ενδιαφέρον για το πώς ο Τέβες κατάφερε να ξεφύγει από μια ζωή χωρίς μέλλον και να φτάσει στην κορυφή, χάρη στο ταλέντο, τη δουλειά, την τύχη (που πάντα παίζει ρόλο για έναν ταλαντούχο ποδοσφαιριστή) και σίγουρα τους γονείς του που ήταν εκεί δίπλα για να τον κρατήσουν στον δύσκολο και σωστό δρόμο. Το αντιπαράδειγμα του πιο ταλαντούχου Ντανίλο/Νταρίο είναι η απόδειξη. Ο Κάρλος με τα χρήματα της μετακίνησής του από την Μπόκα στην Κορίνθιανς μερικά χρόνια αργότερα, κατάφερε να μεταφέρει τους γονείς του σε μια καλύτερη περιοχή. “Δεν με νοιάζουν τα χρήματα, αυτό που θέλω είναι να πάρω την οικογένειά μου από εκεί. Αγόρασε 15 σπίτια μακριά από τη γειτονιά γι’ αυτούς“, είπε στον μάνατζέρ του τότε. Δεν εγκατέλειψε ποτέ την περιοχή όμως. Πηγαίνει συχνά και όλοι πέφτουν πάνω του για μια φωτογραφία. Για τον έναν που κατάφερε να ξεφύγει.
sombrero.gr
-
Έφυγε από τη ζωή στα 71 του, μετά από μάχη με COVID-19, ένας ακόμα παγκόσμιος πρωταθλητής της Αργεντινής. Ο Λεοπόλδο Λούκε ήταν ένας σπουδαίος επιθετικός που έβαλε, δίπλα στον Κέμπες, μερικά πολύ κρίσιμα γκολ το 1978 κι ένας ωραίος τύπος που έζησε το δικό του δράμα και είχε το θάρρος να λέει τη γνώμη του για όσα έγιναν.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/06/leopoldo-luque.png?w=956&ssl=1)
Όταν οι φωνές των γκολ κάλυψαν τις κραυγές των βασανιστηρίων
Το Μουντιάλ του 1978 είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα όλων των εποχών. Ένα Μουντιάλ γεμάτο όμορφες εικόνες από τα γεμάτα γήπεδα, ωραίες ιστορίες πίσω από φωτογραφίες, αλλά και την ασχήμια της πολιτικής κατάστασης στην Αργεντινή και πολλές κατηγορίες για όσα έγιναν στον αγωνιστικό χώρο (και έξω από αυτόν). Η ιστορία του Λεοπόλδο Ιάκιντο Λούκε συμπυκνώνει όλα τα ωραία και τα άσχημα του Παγκοσμίου Κυπέλλου που έγινε στην Αργεντινή. Ο Λούκε δεν είναι τόσο γνωστός εκτός Αργεντινής, αλλά ήταν ο παρτενέρ του μεγάλου Μάριο Κέμπες στην επίθεση. Ένας πολύ καλός στράικερ με το χαρακτηριστικό μουστάκι και στιλ που θυμίζει λίγο Ντάνι Τρέχο. Το είχε αφήσει όταν έπαιζε στην Ουνιόν, τότε που δεν τον έβαζαν πολύ και είχε δηλώσει: “αν επιτέλους παίξω, θα αφήσω μουστάκι”.
Ο Λούκε ήταν βασικός στο πρώτο παιχνίδι της Αλμπισελέστε απέναντι στην Ουγγαρία. Το θεωρητικά πιο εύκολο ματς του ομίλου. Σκόραρε το 1-0 και τελικά η Αργεντινή πήρε με τα χίλια ζόρια στο 83′ τη νίκη με 2-1 στο Μονουμεντάλ που κόχλαζε. Το ξεκίνημα ήταν πολύ δύσκολο τελικά και αυτό άγχωσε πολύ τους Αργεντίνους. Ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους της χούντας της Αργεντινής, που είχαν επενδύσει πάρα πολλά στην πορεία της χώρας τους, το Μουντιάλ ήταν η ευκαιρία να δείξουν στον κόσμο ότι όλα βαίνουν καλώς. Κάποιος από αυτούς πλησίασε τον Λούκε μετά το ματς και σαν “κακός” από b-movie του είπε την εξής ατάκα: «Μπορεί τελικά να είναι όμιλος του θανάτου…. για σας». [ο όμιλος του θανάτου ήταν Ιταλία, Γαλλία, Αργεντινή και η Ουγγαρία]. Ο Λούκε όπως ήταν φυσικό τρόμαξε. Την ίδια ημέρα είχε βρεθεί νεκρός ένας φίλος του, αγνοούμενος για καιρό. Θύμα προφανώς της χούντας.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/06/leopoldo-luque_109ivxnnic08p1isy6n4gvlmvm.jpg?resize=480%2C270&ssl=1)
Στις 6 Ιουνίου του 1978 η Αργεντινή αντιμετώπιζε τη Γαλλία. Ο αδερφός του Λούκε δεν είχε προλάβει να βγάλει εισιτήριο για να ταξιδέψει στο Μπουένος Άιρες και να δει τον αδερφό του. Σκέφτηκε να βρει φίλους και να πάνε μαζί, αλλά τελικά παρακάλεσε έναν ηλικιωμένο γείτονα που μετέφερε λαχανικά με το φορτηγό του να τον πάρει μαζί του. Στο δρόμο είχε πολλή ομίχλη, ο οδηγός έχασε τον έλεγχο. Ο “Κάτσο” έχασε τη ζωή του στις 6 το πρωί στο δρόμο για το Μπουένος Άιρες. Η οικογένεια Λούκε συγκλονίστηκε, ο πατέρας όμως ζήτησε από τους ανθρώπους της εθνικής να μην το πουν στο γιο του. Να αφοσιωθεί στο παιχνίδι.
Η γκολάρα του Λούκε με τη Γαλλία
Το ματς ήταν και πάλι δύσκολο. Η Αργεντινή προηγήθηκε με πέναλτι του Πασαρέλα, αλλά ο νεαρός Πλατινί ισοφάρισε. Καρμπόν με το ματς με την Ουγγαρία, η λύτρωση ήρθε προς το τέλος. Στο 73′ η μπάλα έφτασε στον Λούκε έξω από τη μεγάλη περιοχή, αυτός την έστρωσε και έπιασε ένα βρωμόσουτο που κατέληξε στην εστία της Γαλλίας. Όπως είπε κι ο ίδιος σε συνέντευξή του, πάντα έβαζε τα δύσκολα γκολ και όχι τα εύκολα. Έπρεπε να μοχθήσει για να σκοράρει. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Λούκε χτύπησε μετά από ένα φάουλ του Κριστιάν Λόπεζ, όταν προσπάθησε να σηκωθεί αμέσως. Του βγήκε ο αγκώνας και πονούσε πολύ. Πήγε στο τούνελ, του έβαλαν αναισθητικό, του το έδεσαν και του είπαν να πάει στα αποδυτήρια. Το ματς είχε τελειώσει γι’ αυτόν. Κι όμως, θυμήθηκε ότι είχαν γίνει κι οι δύο αλλαγές και η Αργεντινή θα έπαιζε με 10. Γύρισε πίσω μόνος του και πάτησε ξανά το χορτάρι του Μονουμεντάλ μέχρι το τέλος.
Η δεύτερη νίκη της Αργεντινής πανηγυρίστηκε έξαλλα και το γκολ του Λούκε έμεινε αξέχαστο. Την επόμενη ημέρα εμφανίστηκε η οικογένειά του στην προπόνηση. «Νόμιζα ότι είχαν ταξιδέψει για να δουν πώς είναι το χέρι μου. Μόλις είδα τη μάνα μου να κλαίει, κατάλαβα ότι κάτι είχε συμβεί. Μου είπαν ότι ο “Κάτσο” σκοτώθηκε σε ατύχημα». Ο Λεοπόλδο πήγε στο νεκροτομείο για να αναγνωρίσει τον αδερφό του. «Λένε όλοι για τη σχέση της εθνικής με τους στρατιωτικούς, αλλά να σας πω κάτι; Δεν βρέθηκε κανείς δίπλα μας. Ούτε ένας τους, να πει συλλυπητήρια. Αναγκάστηκα να ζητήσω χρήματα από τον Πασαρέλα και το κοινό ταμείο που είχαμε οι παίκτες για να μεταφερθεί το πτώμα του αδερφού μου πίσω στη Σάντα Φε». Η δικτατορία ενδιαφερόταν για τις νίκες, όχι όμως για τα προσωπικά προβλήματα των παικτών.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/05/Screenshot-2018-5-23-Soccer-1978-World-Cup-Argentina-Final-Argentina-v-Holland.png?resize=480%2C300&ssl=1)
Με την Αργεντινή να έχει προκριθεί, ο Λούκε δεν συμμετέχει στο τρίτο παιχνίδι με την Ιταλία. Ο ίδιος στενοχωρημένος γιατί είχε πολύ καλή σχέση με τον αδερφό του και απογοητευμένος από τη στάση των αρχών, σκέφτεται να μη συνεχίσει. Ο προπονητής Σέζαρ Λουίς Μενότι του λέει να κάνει ό,τι θέλει, αλλά κι ότι τον χρειάζονται. Πριν το ματς με την Ιταλία, κρατούν ένα λεπτό σιγής και οι συμπαίκτες του φέρουν το μήνυμα: “Λεοπόλδο σε περιμένουμε”. Η Αργεντινή χάνει με 1-0 και την ημέρα που κηδεύεται ο αδερφός του, ο πατέρας του λέει: “Πρέπει να γυρίσεις, δεν είδες ότι έχασαν χωρίς εσένα;”
Ο Λούκε επιστρέφει για τη δεύτερη φάση, χάνοντας το πρώτο ματς με την Πολωνία. Πονάει πάρα πολύ στο χέρι και στην προπόνηση δοκιμάζει… πτώσεις για να δει αν αντέχει. Μέσα σε όλα, στις σκληρές προπονήσεις της Αργεντινής, δέχεται και ένα χτύπημα από τον Όσκαρ Ορτίς και το μάτι του μαυρίζει και πρήζεται. Με… ένα χέρι και ένα μάτι, ο Λούκε δεν σκέφτεται στιγμή να χάσει τα άλλα παιχνίδια. Παίζει τόσο στο 0-0 με τη Βραζιλία, όσο και στο διαβόητο ματς με το Περού. Εκεί σκόραρε δύο φορές στο 6-0. Το ένα γκολ πανέμορφο, με κεφαλιά ψαράκι. Στην ερώτηση για εκείνο το ματς απαντάει: «Κοίταξε, μίλησα με έναν φίλο μου από το Περού, τον Μουνιάντε. Είχε παίξει σε εκείνο το ματς και είχε και δοκάρι στην αρχή. Τον ρώτησα πολλές φορές αν είχε μπει κάποιος στα αποδυτήρια, αν τους προσέφεραν κάτι. Μου είπε ότι δεν υπέπεσε κάτι στην αντίληψή του. Για τους άλλους δεν μπορούσε να βάλει το χέρι του στη φωτιά. Είχαμε παίξει δυο φορές πρόσφατα με το Περού. Ξέραμε τις αδυναμίες τους. Ήταν και αδιάφοροι, δεν είχαν να παίξουν για κάτι». Επιμένει ότι δεν κατάλαβε κάτι διαφορετικό σε εκείνο το ματς. Οι Περουβιάνοι λέει έπαιζαν πολύ σκληρά.
Ο Λούκε ήταν βασικός και στον τελικό. Σε ένα ματς που και πάλι έφαγε πολύ ξύλο. Τόσο οι Βραζιλιάνοι, όσο κι οι Ολλανδοί γνωρίζοντας το πρόβλημά του είχαν βάλει στόχο το χέρι του. Ειδικά οι Βραζιλιάνοι προσπαθούσαν να τον κάνουν να αποχωρήσει από τον αγώνα. Πριν τον τελικό Ολλανδοί και Αργεντίνοι μαλώνουν στα αποδυτήρια. Ο λόγος; Τα δεμένα χέρια του Λούκε και τον φαν Κέρκχοφ. Η κάθε ομάδα υποστήριζε ότι ο μπανταρισμένος της άλλης φορούσε σκληρό επίδεσμο, επικίνδυνο. Τα χτυπήματα για τον Λούκε δεν είχαν τελειώσει πάντως. Στη φάση του 3-1 χτύπησε με έναν από τους δύο αδερφούς φαν Κέρκχοφ και άνοιξε η μύτη του. Χέρι, μάτι, μύτη. Τελείωσε το ματς μέσα στα αίματα και ευτυχώς δεν είχε επόμενο αγώνα γιατί ποιος ξέρει τι μπορεί να πάθαινε. Πολυτραυματίας, πανηγύρισε έξαλλα την κατάκτηση του Μουντιάλ από την Αργεντινή. Ο Λούκε υποστηρίζει με βεβαιότητα ότι δεν έγινε τίποτα περίεργο στο ματς με το Περού. Όπως λέει: “εγώ έπαιζα το ένα-δύο με τον Κέμπες και τον Μπερτόνι, όχι με τους χουντικούς“. Δεν θέλει σε καμία περίπτωση να δεχτεί ότι οι θυσίες που έκανε δεν είχαν σημασία. Οι σκιές πάντως παραμένουν μέχρι και σήμερα.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/06/1978-videla-presents-trophy.jpg?resize=468%2C325&ssl=1)
Όπως και να ‘χει όμως, ακόμα και τίποτα επιλήψιμο να μην έγινε στο παιχνίδι με το Περού, κάθε κραυγή για γκολ στο γήπεδο, σκέπαζε τις κραυγές των ανθρώπων που βασανίζονταν την ίδια στιγμή από τη χούντα της Αργεντινής. Μόλις δέκα τετράγωνα από το Εστάδιο Μονουμεντάλ βρισκόταν η Escuela de Mecánica de la Armada. Η ESMA ήταν μια σχολή μηχανικών του ναυτικού που μετατράπηκε σε ένα από τα χειρότερη μέρη βασανισμών, “εξαφανίσεων” και εκτελέσεων (https://en.wikipedia.org/wiki/Navy_Petty-Officers_School). Υπάρχουν διηγήσεις ότι κάποιοι βασανιστές, έβαλαν τα ίδια τους τα θύματα μέσα σε αυτοκίνητα και τα πήραν να πανηγυρίσουν την κατάκτηση του τίτλου. Μια χώρα μεθυσμένη. «Πώς να καταλάβω τον κόσμο, όταν εγώ έκλαιγα στην κουζίνα και ο άντρας μου πανηγύριζε στο σαλόνι τα γκολ» είχε πει η Χέμπε ντε Μπονταφίνι (https://en.wikipedia.org/wiki/Hebe_de_Bonafini), μια από τις ακτιβίστριες και αυτή που οργάνωσε τις Μητέρες της Πλάσα ντε Μάγιο που αναζητούσαν μάταια τους “εξαφανισμένους”. Η Χέμπε είχε χάσει τους δυο γιους της και τη νύφη της κι όμως ο άντρας της πανηγύριζε τις νίκες. Αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο και η τεράστια δύναμή του κι αυτό το γνωρίζουν καλά όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα. Κι η Αργεντινή του 1978 συνδυάστηκε με μια χούντα και μία διοργάνωση με πολλές γκρίζες ζώνες, άδικο για μια εξαιρετική εθνική με παίκτες όπως ο Κέμπες, ο Λούκε, ο Πασαρέλα, ο Χάουσμαν και ο Αρντίλες. Ο τελευταίος άλλωστε έχει πει και μια σπουδαία φράση: «Μας πόνεσε πολύ όταν μάθαμε ότι ήμασταν ένα μέσο αντιπερισπασμού για το λαό, την ώρα που συνέβαιναν θηριωδίες». Ο προπονητής Μενότι έκανε μια παρόμοια δήλωση: «Χρησιμοποιήθηκα. Δυστυχώς η χρήση του αθλήματος από τους ισχυρούς είναι όσο παλιός είναι κι ο κόσμος μας».
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/02/3110cancharacingdron-1069181.jpg?w=720&ssl=1)
Παίζοντας μπάλα απέναντι από το σπίτι σου
Δεν είναι σπάνιο η επιλογή της ομάδας να οφείλεται σε μια σύμπτωση, ένα τυχαίο γεγονός, το πού μένεις. Στην περίπτωση της πόλης Αβεγιανέδα στην Αργεντινή, αυτό είναι δύσκολο να συμβεί. Ράσινγκ και Ιντεπεντιέντε, η μπλε και η κόκκινη πλευρά μιας πόλης κοντά στο Μπουένος Άιρες, συνθέτουν ένα ντέρμπι με δυο έδρες σε απόσταση μικρότερη των 300 μέτρων. Ένα ντέρμπι που χωρίζει ακόμα και οικογένειες στα δύο, όπως στην περίπτωση των αδερφών Μιλίτο. Ακόμα όμως και σε αυτή την περίπτωση, υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Η πρωταγωνίστρια του σημερινού μας κειμένου ονομάζεται Λουάνα Φλορενσία Μουνιός και δεν μπορούσε να έχει καμία άλλη επιλογή από το να γίνει οπαδός της Ράσινγκ Κλουμπ, της Ακαδημίας. Δεν είναι μόνο ότι είχε συγγενείς που πέρασαν από τη Ράσινγκ, είναι ότι τα 300 μέτρα που χωρίζουν δύο κόσμους, για την ίδια είναι μια τεράστια απόσταση, καθώς μένει ακριβώς απέναντι από το ιστορικό Ελ Σιλίντρο, την έδρα της Ράσινγκ. Στο στενό λιθόστρωτο δρομάκι που ακούει στο όνομα “Ορέστε Κορμπάτα” (το στενό που εφάπτεται στο γήπεδο στην αριστερή πλευρά της παραπάνω φωτογραφίας), έναν θρύλο της Ράσινγκ για τον οποίο ξοδέψαμε αρκετές λέξεις παλιότερα, τόσο για το μοναδικό του ταλέντο, όσο και για την τραγική του ζωή.
https://www.facebook.com/watch/?v=792258284716277
“Το να ζεις απέναντι από το Ελ Σιλίντρο, είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορεί να σου κάνει η ζωή“, λέει η Λουάνα στην κάμερα της τηλεόρασης του TyC, φορώντας, τι άλλο, σορτσάκι και μπλουζάκι της Ράσινγκ. Το χαμογελαστό κοριτσάκι δεν θαύμαζε απλά τη Ράσινγκ ως μια ακόμα οπαδός που δεν έχανε αγώνα της. Σε μια χώρα που το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής και απέναντι από έναν από τους ναούς του που χωράει περίπου 65.000 κόσμο, η Λουάνα δεν έμενε απλώς στο να βλέπει ποδόσφαιρο. Έπαιζε μπάλα στο δρομάκι έξω από το γήπεδο, ξεπερνώντας κάθε στερεότυπο. Δεν ήθελε κούκλες για δώρο, ζητούσε παπούτσια με τάπες και ποδοσφαιρικές στολές και κανείς στην οικογένεια δεν προσπάθησε να της αλλάξει γνώμη. Όταν ήταν μόλις 6, η μητέρα της την πήγε να δοκιμαστεί σε μια ομάδα. Οι άνθρωποι του συλλόγου (Ντεφενσόρες ντε Αρένας) τους είπαν ότι δυστυχώς δεν έχουν τμήμα για κορίτσια γιατί δεν υπάρχει αντίστοιχο πρωτάθλημα. “Αφού ήρθατε όμως μέχρι εδώ, ας μείνει να παίξει στην προπόνηση μαζί μας“, είπε ο τεχνικός διευθυντής βλέποντας την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο μικρό κοριτσάκι. Η Λουάνα έμεινε, έπαιξε και ήταν τόσο καλή, που τελικά ο προπονητής την κράτησε. Έμεινε εκεί μέχρι τα 14 της, αγάπησε την ομάδα και δεν ήθελε να φύγει, παρά το γεγονός ότι ήταν το μοναδικό κορίτσι και έπαιζε ανάμεσα σε αγόρια.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/02/EhB5N-oWAAEu239.jpg?resize=500%2C341&ssl=1)
«Την πρώτη φορά που μπήκα μέσα ήμουν μηνών, εκείνη τη χρονιά πήραμε το πρωτάθλημα. Μεγάλωσα γύρω του, παίζοντας μπάλα στην είσοδο της οδού Κορμπάτα με τον καλύτερο φίλο μου. Το σπίτι του πάθους, το σπίτι των πιο παθιασμένων οπαδών της χώρας και του κόσμου». – Λουάνα Μουνιός στο Twitter, για τα γενέθλια του σταδίου Ελ Σιλίντρο
Το ταλέντο της ήταν για παραπάνω. Δυστυχώς όμως για την ίδια, το όνειρό της, να μπει στο Σιλίντρο ως αθλήτρια (γιατί ως οπαδός το έκανε ήδη από πολύ πολύ μικρή), δεν μπορούσε να γίνει πραγματικότητα, καθώς η Ράσινγκ δεν διέθετε γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου. Κάπως έτσι, “αναγκάστηκε” να ξεδιπλώσει το ταλέντο της αλλού, παίζοντας για τη Ρίβερ Πλέιτ. Οι εμφανίσεις της ήταν εξαιρετικές, έζησε το πάθος του σουπερκλάσικο και κλήθηκε στην εθνική Κ20 της χώρας. Μάλιστα, ήταν τόσο καλή, που μόλις στα 16 της κλήθηκε και στη γυναικεία ομάδα της Αργεντινής. Για να μη νομίζετε ότι θυσίες κάνουν μόνο οι άντρες ποδοσφαιριστές που μονοπωλούν τα άρθρα μας, η “Λου” έπρεπε να τελειώνει τα μαθήματα στο σχολείο, να παίρνει δύο λεωφορεία και να πηγαίνει στην προπόνηση της Ρίβερ για να γυρίσει με τον ίδιο τρόπο στο σπίτι της αργά. Οι γονείς της, δικηγόροι στο επάγγελμα, δεν έφεραν αντίρρηση στο πάθος της. Μετά τη Ρίβερ, ήρθε η μεταγραφή στην UAI, μια από τις κορυφαίες ομάδες της χώρας με πέντε πρωταθλήματα στο γυναικείο ποδόσφαιρο της Αργεντινής. Κι αν αυτό ήταν ταλαιπωρία, σκεφτείτε την απόφασή της να ξενιτευτεί, να φύγει αρκετά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και να πάει στο… Τέξας.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/02/luana-3.jpg?resize=500%2C522&ssl=1)
Η αμήχανη στιγμή που η ομάδα σου φοράει τα ίδια χρώματα με τη μισητή για σένα Ιντεπεντιέντε
Μπορεί το ανδρικό ποδόσφαιρο στην Αργεντινή να είναι θρησκεία, αλλά το γυναικείο είναι πολύ πίσω σε θέματα οργάνωσης. Έτσι, η Λουάνα αποφάσισε να πάει στις ΗΠΑ, τόσο για σπουδές, όσο κυρίως για το κολεγιακό ποδόσφαιρο, μιας χώρας που κάνει εξαιρετική δουλειά στο γυναικείο ποδόσφαιρο. Αφού πήγε αρχικά σε μια μικρή πόλη του Τέξας, το Τάιλερ, στη συνέχεια μετακόμισε στο πανεπιστήμιο Τέξας Τεκ. Δεν ξέρουμε πώς τα πήγαινε στα μαθήματα, αλλά στην μπάλα ήταν εξαιρετική, ξεχώριζε και οι ομάδες της έκαναν καλές πορείες. Της έλειπε πάντα η χώρα της, οι άνθρωποί της και φυσικά το Ελ Σιλίντρο στο οποίο δεν έχανε ματς (και μη νομίζετε ότι δεν πήγαινε και στα εκτός έδρας, κανονικό αρρωστάκι). Καλούσε φίλους για να βλέπουν παρέα τους αγώνες της Ράσινγκ και μάθαινε στους Αμερικάνους δύσκολα συνθήματα, ανάμεσά τους και το αγαπημένο της:
Δεν είναι απίθανο σε κάποιο τέτοιο βίντεο, η Λουάνα να χοροπηδάει στην κερκίδα.
Μιλώντας για τα σχέδιά της πριν ένα χρόνο, δεν έβλεπε το επαγγελματικό μέλλον της στην Αργεντινή: “Το πρωτάθλημα στην Αργεντινή είναι ανοργάνωτο και δεν υπάρχει σωστή συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες που παίζουν ποδόσφαιρο. Η μόνη περίπτωση να γυρίσω στην Αργεντινή για να παίξω μπάλα, είναι να με ζητήσει η Ράσινγκ [σ.Σ. στο μεσοδιάστημα έκανε γυναικεία ομάδα]”. Και μαντέψτε. Η Ράσινγκ την ζήτησε, η Λου άφησε τις ΗΠΑ και εδώ και λίγες ημέρες έχει πραγματοποιήσει το μεγάλο όνειρό της, να φορέσει τη φανέλα της αγαπημένης της ομάδας. Σίγουρα, δεν θα μπορέσει να γίνει τόσο δημοφιλής όπως οι άντρες συνάδελφοί της, αλλά θέλει κι αυτή να προσθέσει κάτι στην ιστορία του αγαπημένου της συλλόγου. Η τρέλα της για τη Ράσινγκ άλλωστε ξεπερνά τα συνηθισμένα. Το σώμα της είναι γεμάτο τατουάζ και ξεχωρίζει αυτό με το νούμερο 22 του αγαπημένου της Ντιέγκο Μιλίτο (νούμερο που φορούσε η Λου και στην εθνική). Η γάτα της έχει το όνομα Λαουτάρο (φυσικά από τον ομώνυμο Μαρτίνες) και ο σκύλο της Λίτσα (παρατσούκλι του Λισάντρο Λόπες).
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/02/Lou22.png?resize=500%2C375&ssl=1)
Πιο πλατύ χαμόγελο δεν γίνεται…
Το κορίτσι που έπαιζε στο στενό δίπλα στο Σιλίντρο, έκανε όλα τα όνειρά του πραγματικότητα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι “βολεύτηκε”. Η Λουάνα είναι ιδιαίτερα ενεργή σε διάφορα ζητήματα, όπως την κακοποίηση των γυναικών, το θέμα των εκτρώσεων (που τον τελευταίο χρόνο ήταν ένα σημαντικό θέμα για τη χώρα), αλλά και για την προώθηση του γυναικείου ποδοσφαίρου. Με την επιστροφή της στη Αργεντινή, θα προσπαθήσει να βάλει το δικό της λιθαράκι σε όλα αυτά τα προβλήματα. Το ερώτημα βέβαια είναι τι ώρες πέφτουν τα ματς της γυναικείας ομάδας και αν θα προλαβαίνει να βρίσκεται στις εξέδρες του γηπέδου (όταν αυτό ανοίξει), παρακολουθώντας την αγαπημένη της Ράσινγκ και φωνάζοντας. Έτσι κι αλλιώς πάντως, πόσα κορίτσια και πόσα αγόρια μπορούν να μπουν ότι μένουν δίπλα στη δουλειά τους και κάνουν την αγαπημένη τους ασχολία επάγγελμα;
sombrero.gr
-
Τον λένε Ντιέγκο Μπραγκιέρι, είναι Αργεντινός στόπερ, από αυτούς που κάθε κόκκινη που βλέπουν θα έπρεπε να συνοδεύεται με μια επίσκεψη στο κρατητήριο, και έγινε γνωστός χάρη στο πιο διάσημο έργο του, ένα εγκληματικό τάκλιν στον Ροναλντίνιο που, για την ιστορία, δεν συνοδεύτηκε από κόκκινη γιατί ο Λατινοαμερικάνος διαιτητής σκέφτηκε "παιδιά είναι μωρέ, θα παίξουν, θα τρέξουν, θα κλωτσήσουν, θα σπάσουν και κάνα πόδι". Στα 34 του πλέον παίζει στη Σαν Λορένσο και στο χθεσινό ματς με την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε είδε το δρόμο προς τα αποδυτήρια για ένα πάτημα που από την εικόνα και μόνο σηκώνει μέχρι και σκίσιμο δελτίου.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/159613804_10159610135200931_3326718460892093887_o.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=9mKaPJhBwp4AX9BkVG9&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=eabeac341c9e81242b05cf7eb9c24149&oe=60726315)
Καταλαβαίνεις τι φήμη έχει από το ότι σε αυτή τη φάση που βγαίνει με φόρα μπροστά, κανένας δεν τολμάει να τον πλησίασει:
El Sombrero
-
Το πνεύμα του Μαραντόνα γλίτωσε την Μπόκα από την ήττα (vid)
Η Μπόκα Τζούνιορς γλίτωσε από ένα σίγουρο γκολ στο ντέρμπι κόντρα στη Ρίβερ Πλέι, και πολλοί το απέδωσαν στο πνεύμα του Ντιέγκο Μαραντόνα.
(https://i2.wp.com/sportsking.gr/wp-content/uploads/2021/03/maradona-5.jpg?fit=1024%2C683&ssl=1)
Mία απίθανη φάση εκτυλίχτηκε στο ντέρμπι της Αργεντινής ανάμεσα στη Μπόκα Τζούνιορς και την Ρίβερ Πλέιτ. Ειδικότερα, με το σκορ στο 1-1, ο Χούλιαν Άλβαρεζ σε μία από τις τελευταίες φάσεις του αγώνα πίστεψε ότι είχε σκοράρει το νικητήριο τέρμα για τη Ρίβερ.
Ωστόσο, τα απίθανα φάλτσα στη μπάλα, την απομάκρυναν από την εστία, με αποτέλεσμα οι γηπεδούχοι να κρατήσουν μέχρι τέλους το βαθμό της ισοπαλίας.
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αστειευόμενοι (μπορεί και όχι) απέδωσαν την εξέλιξη στη φάση σε παρέμβαση του πνεύματος του Ντιέγκο Μαραντόνα. Θυμίζουμε, ότι ο «Ντιεγκίτο» που πρόσφατα έχασε τη ζωή του ήταν φανατικός οπαδός του συλλόγου και είχε αγωνιστεί με τα χρώματα της ομάδας.
twitter (https://twitter.com/Sachk0/status/1371347658040733702?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1371347658040733702%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fsportsking.gr%2F2021%2F03%2F15%2Fto-pneyma-tou-marantona-glitose-tin-mpoka-apo-tin-itta-vid%2F)
twitter (https://twitter.com/Nicocantor1/status/1371241738971574273?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1371241738971574273%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fsportsking.gr%2F2021%2F03%2F15%2Fto-pneyma-tou-marantona-glitose-tin-mpoka-apo-tin-itta-vid%2F)
twitter (https://twitter.com/EsselKobina39/status/1371245700470734851?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1371245700470734851%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fsportsking.gr%2F2021%2F03%2F15%2Fto-pneyma-tou-marantona-glitose-tin-mpoka-apo-tin-itta-vid%2F)
https://sportsking.gr/2021/03/15/to-pneyma-tou-marantona-glitose-tin-mpoka-apo-tin-itta-vid/
-
Το χθεσινό Μπόκα-Ρίβερ δεν είχε νικητή αλλά είχε μια τρελή φάση στο 89' όταν μετά από κόντρα στη μικρή περιοχή η μπάλα κατευθυνόταν προς την άδεια εστία αλλά επειδή είχε ανάποδα φάλτσα χτύπησε στη γραμμή και γύρισε προς τα πίσω! Μια φάση που οι παλιοί αναγνώστες του Σομπρέρο γνωρίζουν ότι κανονικά πρέπει να ονομάζεται "Καπετανιάδα".
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/vb.166391855930/2917227088559117/?type=3&theater)
Τι να πουν τα γατάκια στην Αργεντινή :)) :)) :)) :))
-
26 Μαρτίου 2006. 83ο λεπτό, Μπόκα-Ρίβερ 0-1. Ο Ντανιέλ Μοντενέγρο της Ρίβερ εκμεταλλεύεται το ότι οι γηπεδούχοι παίζουν με 10 και ξεχύνεται μόνος στην αντεπίθεση. Ο Χουάν Κρουποβιέσα, αριστερό μπακ και άνθρωπος μεγαλωμένος με τις ταινίες του Μπρους Λι και το αρχαίο ρητό "ή η μπάλα ή τα πόδια, ποτέ και τα δυο", συμπυκνώνει όλο το μίσος δεκαετιών του superclasico στις τάπες του και ρίχνει την πιο διάσημη κλωτσιά στη σύγχρονη ιστορία του αργεντίνικου πρωταθλήματος. Η μπάλα περνάει, τα πόδια όχι. Με κάποιο μαγικό τρόπο ο Μοντενέγρο όχι απλά επιβιώνει αλλά σηκώνεται και τσίλικος! "Όσο περίεργο κι αν ακούγεται πιο πολύ πόνεσα γιατί έπεσα με την πλάτη παρά από την κλωτσιά" εξομολογείται αρκετά χρόνια μετά. Η Μπόκα μένει με 9 παίκτες, λίγο μετά η Ρίβερ βλέπει κι αυτή μια κόκκινη, στο 90' ο Παλέρμο ισοφαρίζει με πέναλτι και κάπως έτσι το παιχνίδι μένει στην ιστορία.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/165941513_10159646422520931_1228299800580287136_o.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=NcLQY9UCnx0AX8dfZ2B&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=023715a5f10f36da68d49215b1c41c09&oe=60859FB7)
Τα μικρά παιδιά καλύτερα να απομακρυνθούν από την οθόνη:
El Sombrero
-
Η Ντεφένσα ι Χουστίσια ανέβηκε στην Α' εθνική της Αργεντινής μόλις το 2014. Πριν λίγο καιρό κατάφερε να κατακτήσει το Κόπα Σουνταμερικάνα. Παίζοντας στον τελικό του Σούπερ Καπ της Ν. Αμερικής έχασε 1-2 εντός έδρας στο 1ο παιχνίδι από την κάτοχο του Λιμπερταδόρες Παλμέιρας. Χθες, πήγε στη Βραζιλία, δέχτηκε με πέναλτι το 1-0 στο 22' κι όμως επέστρεψε και στο 93' γύρισε το ματς σε 1-2. Ο τερματοφύλακάς της έσωσε πέναλτι στο 101' και τελικά, η Ντεφένσα ολοκλήρωσε την ανατροπή στη διαδικασία των πέναλτι.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/s960x960/173999544_10159691010680931_4375125088537789776_n.jpg?_nc_cat=108&ccb=1-3&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=pCEQpcK_CjIAX9WKvbw&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=2348081c91d17826a4fc59abf7778d65&oe=609C4DEC)
Γκολ, πέναλτι, κόκκινες, μανούρες μεταξύ παικτών, τα νεύρα του Αμπελ Φερέιρα και η μεγάλη ανατροπή. Αν είχε και κόσμο θα ήταν τέλειο:
El Sombrero
-
Οπαδισμός είναι να σου αναθέτει η Warner Bros να σκηνοθετήσεις μια από τις πιο γνωστές ιστορίες του Στίβεν Κινγκ, να σου δίνεται η δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τον Κινγκ σε κάποιο ρόλο κι εσύ να τον βάζεις να πίνει μάτε από κούπα της αγαπημένης σου Ιντεπεντιέντε. Απλά γιατί μπορείς.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/179340936_10159718927010931_4414518937509614194_n.jpg?_nc_cat=107&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=zKu6HFbU11oAX8OtuNg&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=b50afa6812a6e2333114dc9de19ce615&oe=60B17586)
Η σκηνή είναι από το 'It Chapter Two' με σκηνοθέτη τον Αργεντινό Αντρές Μουσκιέτι, που γύρισε και το 'It' του 2017. H Ιντεπεντιέντε μάλλον έχει πέραση στους σκηνοθέτες, αν κρίνουμε κι από τη φόρμα που φορούσε ο Γουόνγκ Καρ Γουάι στα γυρίσματα του 'In the Mood for Love'.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/179153172_10159718953545931_3893908573894439351_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=7ACtLl-Ae4QAX-q8Vcw&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=9777f425516754465cfeeeb8b00883af&oe=60B07223)
El Sombrero
-
Η Ρίβερ χτυπήθηκε άσχημα από τον κορονοϊό και τα τεστ που έκαναν οι παίκτες έδειξαν ότι πολλοί είναι θετικοί. Σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή αυτό θα ήταν απλά ένα κακό νέο. Τώρα όμως μοιάζει περισσότερο με τραγωδία, καθώς το βράδυ πρέπει να πάει να παίξει μέσα στο Μπομπονέρα ένα superclasico χωρίς 15 παίκτες! Ανάμεσα τους βρίσκονται όλοι οι τερματοφύλακες της πρώτης ομάδας, κάτι που σημαίνει ότι στο τέρμα θα κάτσει ο 21χρονος Λεονάρντο Ντίαζ, που δεν έχει ακόμα επαγγελματικό συμβόλαιο και δεν έχει παίξει ούτε λεπτό με την ομάδα των αναπληρωματικών στην οποία ανήκει.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/186518987_10159761278400931_6226322257679147816_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-3&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=PJrhmpF5G2YAX_VAG_k&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=e231bb55010da64e7bd8166b7627719f&oe=60C5BD64)
Αυτός είναι ο Ντίαζ, που το πρώτο ματς της καριέρας του θα είναι μέσα στο Μπομπονέρα. Το αν είναι απίστευτα γκαντέμης ή απίστευτα τυχερός θα φανεί το βράδυ.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/187088595_10159761349095931_3959333396904781720_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=qpTKXuTM5PcAX8vAmi_&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=c98051b29ad7936e40d8e3e3c2e6bbc8&oe=60C60AFE)
El Sombrero
Συμβαίνουν και αλλού αν αυτό σας παρηγορεί. :joker:
-
Στα νέα από την ήπειρο της ποδοσφαιρικής παράνοιας, όπως λογικά θα θυμάστε, η Ρίβερ πήγε λόγω COVID στο Μπομπονέρα χωρίς 15 παίκτες και με τερματοφύλακα έναν άπειρο 21χρονο. Ο Ντίαζ τελικά τα πήγε περίφημα, κέρδισε τα εύσημα ακόμα και από τους παίκτες της Μπόκα και μαζί το πρώτο του συμβόλαιο. Τα προβλήματα όμως δεν τέλειωσαν εκεί. Με τους παίκτες ακόμα σε καραντίνα, η Ρίβερ πρέπει να παίξει σήμερα με την κολομβιανή Σάντα Φε. Το θέμα όμως είναι ότι η CONMEBOL δεν της επέτρεψε να δηλώσει έκτακτα τον Ντίαζ ή οποιονδήποτε άλλο νεαρό παίκτη. Τι σημαίνει αυτό; Η Ρίβερ θα κατέβει με 11 παίκτες συνολικά και στο τέρμα θα κάτσει αναγκαστικά ο χαφ Έντσο Πέρες που έχει διάταση στο δεξί πόδι και κανονικά δεν θα μπορούσε να παίξει "μέσα".
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/187816894_10159767607530931_9114587278717780348_n.jpg?_nc_cat=107&ccb=1-3&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=P5EBUdjxOkoAX-oZASi&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=45e301339cd6d954a4d1ac37413dfeeb&oe=60C959E7)
El Sombrero
-
Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό. Η κουτσουρεμένη Ρίβερ των 10+1 παικτών στην αποστολή αιφνιδίασε τη Σάντα Φε και χάρη σε δυο γκολ στα πρώτα λεπτά πήρε μια σημαντική, για τη συνέχεια του Λιμπερταδόρες, νίκη με 2-1. Μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν ο μέσος Έντσο Πέρες που αν και τραυματίας προσφέρθηκε να κάτσει τέρμα, ρισκάροντας ακόμα και τη συμμετοχή του στο Κόπα Αμέρικα. Στο τέλος κέρδισε και το βραβείο του MVP, περισσότερο συμβολικά, καθώς οι Κολομβιανοί δημιούργησαν λίγες ευκαιρίες.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/188015929_10159769993970931_7400118572048419528_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=1-3&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=vyMxxQ2cDDMAX8YjjJs&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=6f99c80649e4120f278d3cd158bbf843&oe=60CBA761)
3 πρωταθλήματα
2 Λιμπερταδόρες
1 παρουσία σε τελικό Μουντιάλ
1 βραβείο MVP ως τερματοφύλακας
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/187990648_10159770006725931_6989412062870206929_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=Kra_9ypOlsYAX-UNJul&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=db7d35b4fa77ff81aaa1c0e61f63a286&oe=60CC9FDE)
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/05/imago0040654351h-2048x1400.jpg)
Μια χώρα, τέσσερις διοργανώσεις και μια πανδημία: Η απίστευτη ποδοσφαιρική σεζόν της Αργεντινής
Όποιοι δεν παρακολουθούν φανατικά το ποδόσφαιρο της Αργεντινής, άντε στο τσακίρ κέφι κανένα Superclasico, ίσως δεν γνωρίζουν ότι δεν έχει πρωτάθλημα εδώ και έναν χρόνο. Από την άλλη όμως, πιθανότατα ακούνε αποτελέσματα και δεν μπορούν να καταλάβουν τι γίνεται. Γι’ αυτό, ως κοινωνική προσφορά, θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει σε μια από τις πιο άναρχες ποδοσφαιρικά χώρες, εκεί που η ανοργανωσιά και οι αλλαγές είναι συνηθισμένες. Αν στην κλασική γραφικότητα της Αργεντινής προσθέσουμε και την πανδημία, τότε εύκολα κανείς καταλαβαίνει το χάος που έχει προκληθεί τον τελευταίο χρόνο.
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Το πρωτάθλημα της Αργεντινής του 2019-20 τελείωσε, ευτυχώς, κανονικά τον Μάρτιο του 2020 και προλάβαμε την έξαρση του COVID, με την Μπόκα να αναδεικνύεται πρωταθλήτρια. Θεωρητικά, μετά τη λήξη του πρωταθλήματος, οι ομάδες θα έπαιζαν τον θεσμό του Κόπα ντε λα Σουπερλίγκα. ΠΡΟΣΟΧΗ (ξεκινάμε παρένθεση): δεν το συγχέουμε με το Κόπα Αρχεντίνα, που είναι το κλασικό κύπελλο και επανήλθε το 2011. Το Κόπα Αρχεντίνα του 2019-20 δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Το κύπελλο ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2020 με 77 ομάδες. Μιλάμε για όλες τις ομάδες της Α’ εθνικής, 14 ομάδες της B’ εθνικής, 6 από την Primera B (το πρωτάθλημα της Γ’ εθνικής που έχει ομάδες από το Μπουένος Άιρες), 26 από τη Federal A (τη Γ’ εθνική που παίζουν κυρίως ομάδες εκτός Μπουένος Άιρες), 4 από την Primera C (το πρωτάθλημα της Δ’ εθνικής με ομάδες του Μπουένος Άιρες) και 3 από τη Primera D (την Ε’ εθνική του Μπουένος Άιρες). Στο ερώτημα πώς προέκυψαν αυτά τα νούμερα είναι εξίσου πιθανές απαντήσεις το “στην τύχη” με το “αφού συμβουλεύτηκαν κάποιο μέντιουμ”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/05/imago0040654375h-2048x1356.jpg)
Αρχικά ξεκινήσαμε με μια φάση προκριματικών μόνο για τις ομάδες της Γ’ εθνικής εκτός Μπουένος Άιρες γιατί ΟΚ, το να πεις εξ αρχής ότι θα συμμετέχουν 64 ομάδες είναι πολύ πασέ, ξεκινάς με τον μαγικό αριθμό 77 και διώχνεις τους 13 για να ξεκινήσεις τη φάση των 64. Εκεί, για να γίνει η κλήρωση, οι ομάδες χωρίστηκαν σε 4 γκρουπ με βάση το αν είχαν κατακτήσει παλιότερα το πρωτάθλημα και αν βρίσκονταν στην Α’ εθνική (και πιθανότατα άλλα σοβαρά κριτήρια, όπως το ζώδιο και τα τελευταία δύο ψηφία του ΑΜΚΑ). Παρ’ ότι στην προκριματική φάση των ομάδων τα ματς ήταν διπλά, στους 64 ήταν μονά. Στο σημείο αυτό να πούμε, ότι για τη φάση των 64 έγιναν τα πρώτα παιχνίδια τον Φεβρουάριο του 2020 και τα τελευταία τον Μάρτιο του 2021, λόγω της πανδημίας. Κάτι παραπάνω από ένα ημερολογιακό χρόνο διαφορά (φανταστείτε πόσοι παίκτες άλλαξαν ομάδα). Η φάση των 32 έχει ξεκινήσει, αλλά ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί και σύμφωνα με μια γρήγορη αναζήτηση ακόμα δεν έχουμε ημερομηνίες. Κάποια στιγμή θα ολοκληρωθεί, ας μη βιαζόμαστε. Ο τελικός του κυπέλλου 2019-20 υπολογίζεται για τον Νοέμβριο του 2021, περίπου 22 μήνες μετά την έναρξη του θεσμού. Αλλά ποιος μετράει;
Εδώ κλείνει η παρένθεση που ξεκίνησε δυο παραγράφους πριν. Κόπα ντε λα Σουπερλίγκα λοιπόν. Κάτι σαν Λιγκ Καπ που ξεκίνησε το 2019 για εμπορικούς σκοπούς, για να γεμίσει ο χρόνος μετά το πρωτάθλημα, αποκλειστικά με ομάδες της Α’ εθνικής. Η Τίγκρε κατέκτησε το πρώτο. Το 2ο Κόπα ντε Λα Σουπερλίγκα ξεκίνησε κανονικά πέρσι τον Μάρτιο, αλλά διακόπηκε οριστικά τον Απρίλιο, καθώς συνέπεσε με την έξαρση της πανδημίας. Παίχτηκε σχεδόν όλη η 1η αγωνιστική του και μετά τέλος. Δεν είναι παράλογο, θα πει κανείς. Ναι, αλλά δεν σας είπαμε το καλύτερο. Οπλιστείτε με υπομονή και ψυχοφάρμακα. Κυρίως ψυχοφάρμακα. Με το κύπελλο της Αργεντινής να μην έχει ολοκληρωθεί, η Αργεντινή έπρεπε να μοιράσει τις θέσεις της για το Κόπα Λιμπερταδόρες με κάποιον τρόπο. Η έξοδος στο Λιμπερταδόρες λοιπόν, θα προέκυπτε από τον συνολικό αριθμό βαθμών στο πρωτάθλημα μαζί με το Κόπα ντε λα Σουπερλίγκα. «Μα αφού δεν έγινε ποτέ το Κόπα», θα αναρωτηθεί κάποιος αθώος αναγνώστης μας που ήρθε από το Σαφχάουζεν. Ε, έγινε μια αγωνιστική (απαντάνε οι Αργεντινοί και έχουν και δίκιο). Να μην τη μετρήσουμε;
Το συλλεκτικό τελευταίο παιχνίδι της ιστορίας του Κόπα ντε λα Σουπερλίγκα (που έγινε αφού η διοργάνωση καταργήθηκε)
Οπότε, κάπου στο τέλος του 2020, βάλαμε κάτω τη σούμα, χωρίς τα δυο παιχνίδια της 1ης αγωνιστικής που δεν έγιναν (Ρίβερ-Ατλέτικο Τουκουμάν και Ντεφένσα ι Χουστίσια-Εστουδιάντες) και τι είδαμε; Ότι η Βέλεζ Σάρσφιλντ (η οποία είχε ήδη ανακοινώσει πανηγυρικά την έξοδό της στο Λιμπερταδόρες στο Twitter) ήταν κατά σατανικό τρόπο μόλις 3 βαθμούς μπροστά από την Ντεφένσα, με την Ντεφένσα να έχει ένα ματς λιγότερο. Και τι θα κάνουμε γι’ αυτό; Μα θα βάλουμε την Ντεφένσα τον Δεκέμβριο του 2020 (8 μήνες μετά) να παίξει το παιχνίδι που χρωστάει για μια διοργάνωση που καταργήθηκε (τη Ρίβερ δεν τη βάλαμε να παίξει το ματς της γιατί δεν θα άλλαζε τίποτα). Κάπως έτσι, η Ντεφένσα έδωσε το ματς, κέρδισε, ισοβάθμησε με τη Βέλεζ, αλλά έχασε την έξοδο στη διαφορά γκολ. Το φοβερό είναι ότι έναν μήνα μετά, η Ντεφένσα θα κατακτούσε το Κόπα Σουνταμερικάνα, κερδίζοντας έτσι με αυτόν τον τρόπο ένα εισιτήριο για το Λιμπερταδόρες.
Έτσι λοιπόν, καταργήσαμε το Λιγκ Καπ και θα μέναμε χωρίς μπάλα για αρκετούς μήνες. Με το πρωτάθλημα και την προγραμματισμένη αναδιάρθρωση να μη γίνονται, έπρεπε κάτι να βρούμε για να στείλουμε τις ομάδες στις μελλοντικές διεθνείς διοργανώσεις. Κάπου εκεί, κάποιος τύπος πήγε και παρουσίασε τη νέα του ιδέα. Συνέδεσε τον προτζέκτορα, άνοιξε την πρώτη διαφάνεια και πιθανότατα τράβηξε μια γραμμή στο όνομα της παλιάς διοργάνωσης και προσέθεσε μια λέξη. Έτσι γεννήθηκε το Κόπα ντε λα ΣουπερΛίγκα Προφεσιονάλ. Μια εντελώς νέα και μεταβατική διοργάνωση που θα άλλαζε για πάντα το ποδόσφαιρο της χώρας (ή και όχι). Τώρα θα μας ρωτήσετε τι είναι. Θεωρείται κανονικό πρωτάθλημα; Όχι ακριβώς. Είναι κύπελλο; Ε, αφού έχουμε ήδη το κύπελλο. Είναι κάτι ενδιάμεσο τέλος πάντως, μέχρι να έχουμε πρωτάθλημα ξανά. Ένα Λιγκ Καπ, μεγαλύτερης σημασίας ας πούμε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/05/imago0049350557h-2048x1365.jpg)
Ο θάνατος του Ντιέγκο συγκλόνισε τη χώρα
Η πρώτη Κόπα ντε λα Λίγκα Προφεσιονάλ ξεκίνησε πέρσι το φθινόπωρο και μετά τον θάνατο του Μαραντόνα πήρε το όνομα Κόπα Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Οι 24 ομάδες χωρίστηκαν σε 6 γκρουπ των 4 με διπλούς αγώνες. Φυσιολογικά όλα θα πείτε. Στη συνεχεία πήραμε τους 2 καλύτερους κάθε ομίλου, συνολικά 12 ομάδες δηλαδή και κάναμε δύο νέα γκρουπ των 6 (με τρεις νικητές ομίλων και τρεις δεύτερους). Έπαιξαν όλοι με όλους σε μονούς αγώνες και οι δυο πρώτες ομάδες των ομίλων προκρίθηκαν στον μεγάλο τελικό του θεσμού. Στον πρώτο τελικό της ιστορίας, η Μπόκα επικράτησε επί της Μπάνφιλντ. Λίγο περίεργο σύστημα, αλλά όχι κάτι εξωφρενικό. Δεν τελειώσαμε όμως, αθώοι φίλοι μας.
Ενώ έπαιζαν οι 12 καλύτερες ομάδες της πρώτης φάσης, οι “αποκλεισμένοι” τι θα έκαναν; Η απάντηση ήρθε. Φάσε Κομπλεμεντασιόν. Και πάλι δύο όμιλοι των έξι ομάδων, όπως και παραπάνω, με τις τρίτες και τέταρτες. Και πάλι τελικός. Και πάλι ένας νικητής. Και τι θα δώσουμε στον νικητή; Μια τούρτα; Την ευκαιρία της εξόδου στο Κόπα Σουνταμερικάνα. Όποιος κατάφερε να διαβάσει μέχρι εδώ, θα επιβραβευθεί. Η νικήτρια του Φάσε Κομπλεμεντασιόν, χωρίς κάποιον προφανή λόγο και ξεπερνώντας έτσι όλες τις ομάδες που τερμάτισαν ψηλότερα, παίζει τελικό με τον χαμένο του μεγάλου τελικού των πρώτων και δεύτερων για ένα εισιτήριο στο Σουνταμερικάνα. Και κάπως έτσι, η Βέλεζ έπαιξε με την Μπάνφιλντ για ένα εισιτήριο για το Κόπα Σουνταμερικάνα του… 2022. Δεν κάνουμε πλάκα. Ο “τελικός” αυτός έγινε στις 31 Μαρτίου 2021 και η Μπάνφιλντ επικράτησε κερδίζοντας τη συμμετοχή της στο Σουνταμερικάνα που λογικά θα ξεκινήσει τον Μάρτιο του 2022.
Την ίδια στιγμή που παιζόταν ο τελικός του Κομπλεμεντασιόν, είχε ήδη ξεκινήσει από τον Φεβρουάριο το Κόπα ντε λα Λίγκα Προφεσιονάλ του 2021. Γιατί μπορεί το κύπελλό μας να κρατάει σχεδόν δύο χρόνια, αλλά αν είναι να βιαστούμε δεν χαμπαριάζουμε. Και φυσικά, τι θα ήταν το ποδόσφαιρο Αργεντινής, αν η ίδια διοργάνωση δεν είχε εντελώς διαφορετικό σύστημα διεξαγωγής. Κι αυτό αρχικά γιατί άλλαξε ο αριθμός των ομάδων της Α’ εθνικής. Επειδή οι 24 πέρσι ήταν λίγες, όταν με το καλό θα ξεκινήσει το επόμενο κανονικό πρωτάθλημα Αργεντινής, θα βάλουμε και 2 ακόμα για να γίνουν 26. Έτσι, λοιπόν ξεχάστε αυτές τις φλωριές με έξι ομίλους. Φέτος κάναμε δύο ομίλους των 13 ομάδων. Γιατί δεν είμαστε και προληπτικοί. Οι ομάδες έπαιξαν 13 αγωνιστικές και στη συνέχεια προκρίθηκαν οι τέσσερις καλύτερες από κάθε όμιλο. Σίγουρα κάποιοι τώρα το παίζουν έξυπνοι και με το φτωχό μυαλό τους σκέφτονται “δυο όμιλοι των τεσσάρων ή μήπως ένα μίνι πρωτάθλημα οκτώ ομάδων;”
Aπό το 2.10 περίπου οι συγκλονιστικές σκηνές
Χάσατε κύριοι. Αποφασίσαμε να το πάμε με μορφή κυπέλλου φέτος. Προημιτελικά και μονοί αγώνες. Και κάπως έτσι, φτάσαμε τον Μάιο του 2021 στο τέλος του θεσμού και ευτυχώς για σας και στο τέλος αυτού του κειμένου. Τα προημιτελικά είχαν τρομερές συγκινήσεις. Η Ιντεπεντιέντε πέρασε στα πέναλτι και ζήσαμε τη φοβερή σκηνή με τον προπονητή της Φαλσιόνι. Μια από τις πιο συμπαθείς φυσιογνωμίες στο ποδόσφαιρο της χώρας, με προπονητική καριέρα πάνω από 20 χρόνια, ο Φαλσιόνι που έχει σχεδόν χάσει τη φωνή του μετά από μάχη με τον καρκίνο στον λάρυγγα, δεν συμμετείχε στα κοινά της ομάδας του τον τελευταίο καιρό. Η επί 45 χρόνια σύζυγός του που έδινε κι αυτή μάχη με τον καρκίνο, έχασε τη ζωή της από τον COVID κι ο σύζυγός της ήταν στο πλάι της. Ο Φαλσιόνι τρεις ημέρες μετά την κηδεία της, έκατσε στο πάγκο, είδε τη δραματική πρόκριση της ομάδας του, κοίταξε τον ουρανό και ξέσπασε σε λυγμούς.
Στα πέναλτι κρίθηκαν και τα άλλα τρία ματς της φάσης των “8”. Ανάμεσά τους κι αυτό της Μπόκα με τη Ρίβερ Πλέιτ, με μια Ρίβερ διαλυμένη από κρούσματα ιού, να κατεβαίνει με τον Λέο Ντίας, τον 5ο τερματοφύλακα που δεν είχε καν παίξει ποτέ στη Β’ ομάδα. Ο Ντίας παραλίγο να χαρίσει την πρόκριση με τις αποκρούσεις του. Μπορεί να κάνουμε πλάκα με την ανοργανωσιά και όλες τις γραφικότητες, αλλά η αλήθεια είναι ότι βαθιά μέσα μας το απολαμβάνουμε και θα μας λείψει όταν κάποτε σταματήσει όλο αυτό το σκηνικό. Μέσα όμως στον αγωνιστικό χώρο, η Κόπα ντε λα Λίγκα Προφεσιονάλ έχει χαρίσει πολλές συγκινήσεις και θα συνεχίσει και στο… Final-4, καθώς οι ημιτελικοί θα γίνουν στο ίδιο ουδέτερο γήπεδο. Δεν ξέρουμε αν είναι πρωτάθλημα, κύπελλο, λιγκ καπ ή κάτι άλλο. Είναι όμως σίγουρα ποδόσφαιρο που μας γεμίζει με συγκινήσεις.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Τέβες: Για πάντα ο ατίθασος Καρλίτος του «Μπομπονέρα»... (vids)
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2021-06/gettyimages-1205737656.jpg.webp?itok=FtfMelpX)
«Το αίμα μου δεν είναι κόκκινο, αλλά μπλε και κίτρινο...». Το παιδί της Μπόκα, ένας από τους μεγαλύτερους οπαδούς της, αποχωρεί ξανά και αυτή τη φορά, δεν θα ξαναγυρίσει...
Πέρασε πολλά. Η αγάπη του κόσμου τον κρατούσε όρθιο. Ειδικά από την ημέρα που έχασε τον πολυαγαπημένο του θείο, τον οποίο μέσα του ήξερε πολύ καλά πως ήταν ένας πραγματικός πατέρας για εκείνον. Τον μεγάλωσε, τον βοήθησε, του έδωσε συμβουλές, τον στήριξε και μαζί με την αδερφή της μητέρας του Καρλίτος, Αντριάνα.
Στα 37 του και μάλλον έχοντας καταλάβει πως έχει φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, τόσο σε σωματικό επίπεδο, όσο πολύ περισσότερο και σε πνευματικό, ο Τέβες αποφάσισε ν' αποχωρήσει από την Μπόκα και πιθανότατα να βάλει τέλος και στην ποδοσφαιρική του καριέρα.
Ό,τι κι αν έζησε στην Ευρώπη, ακόμα κι αν έπαιξε και σε τελικό Champions League, όσα κι αν πανηγύρισε σε Αγγλία και Ιταλία, όσο... χαμό κι αν προκάλεσε σε Γιουνάιτεντ και Σίτι στο Μάντσεστερ, θα τ' αντάλλαζε πανεύκολα για ένα βράδυ σε γεμάτο «Μπομπονέρα» με τη φανέλα της Μπόκα. Ξανά και ξανά και ξανά...
twitter (https://twitter.com/BocaJrsOficial/status/1400939805232541697?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1400939805232541697%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2F2004068%2Ftebes-gia-panta-o-atithasos-karlitos-toy-mpomponera-vids)
Το γκολ, η τρέλα, ο τελευταίος τίτλος...
Έτρεξε θυμίζοντας... καλπασμό αλόγου, σκαρφάλωσε στο κάγκελο, φώναξε «γκολ» με όλη τη δύναμη της ψυχής του, πανηγύρισε σαν να μην υπήρχε «αύριο». Η στιγμή ήταν μοναδική και ήταν δική του και της ομάδας του. Της καρδιάς του και της αγαπημένης του Μπόκα Τζούνιορς.
Του κόσμου για τον οποίο έμαθε από μικρός να αγαπάει και να παίζει για εκείνον, αλλά και των... τρελών που κάνουν το «Μπομπονέρα» να μοιάζει πως... κουνιέται μονίμως και προκαλείται σεισμική δόνηση στους πανηγυρισμούς των γκολ που πετυχαίνουν οι ποδοσφαιριστές της Μπόκα.
Ο Τέβες, χάρισε τον περσινό τίτλο στους «xeniezes» με δικό του γκολ σε ένα δραματικό φινάλε στο πρωτάθλημα της Αργεντινής, με την Ρίβερ Πλέιτ να χάνει βαθμούς απέναντι στην Ατλέτικο Τουκουμάν και στην επιστροφή του αείμνηστου, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στο γήπεδο της Μπόκα, ο σύλλογος πήρε το στέμμα.
Εκείνες οι στιγμές θα μείνουν χαραγμένες σε όλους τους ποδοσφαιρόφιλους, σε όλους τους τυχερούς που το έζησαν από κοντά αλλά φυσικά και στο μυαλό του Τέβες.
Όταν πλέον θα πέφτει για ύπνο, θα νανουρίζεται από την πιο γλυκιά ιαχή που έχει ακούσει ποτέ. Το μακρόσυρτο «γκοοοολ» των οπαδών της Μπόκα και την λαοθάλασσα που κατέβαινε την εξέδρα για να φτάσει όσο πιο κοντά γινόταν στους παίκτες...
Ανήσυχο πνεύμα, ασυμβίβαστος, με έναν αποκλειστικό στόχο
Στη Γουέστ Χαμ πήρε τέτοια τροπή η παρουσία του και η μεταγραφή του στο λονδρέζικο κλαμπ μαζί με τον Μαστσεράνο, με πρόστιμο και αφαίρεση βαθμών για την ομάδα λόγω του παρατυπίας στο deal. Στο Μάντσεστερ έπαιξε και στις δύο μεγάλες ομάδες, γνωρίζοντας φυσικά και τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, παίρνοντας το μετάλλιο του Πρωταθλητή Ευρώπης το 2008 στη Μόσχα και προκαλώντας χαμό με την μεγάλη του μετακίνηση στους «πολίτες».
Πανηγύρισε τίτλους, όμως έκανε άνω – κάτω και το σύνολο του Μαντσίνι με την άρνησή του να παίξει σε ματς του Champions League κόντρα στην Μπάγερν, μέχρι ν' αρχίσει την... επανάσταση και να εξαφανιστεί επιστρέφοντας στην πατρίδα του προκειμένου να πιέσει για να φύγει.
Στην Ιταλία με την Γιουβέντους τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα, χαρακτηρίστηκε ένας από τους «πιο αποτελεσματικούς επιθετικούς που φόρεσαν ποτέ τη φανέλα της Γιουβέντους».
Έκανε τρομερά πράγματα μέχρι και το 2015, έπαιξε και στον τελικό του Champions League απέναντι στην Μπαρτσελόνα στο Βερολίνο, όμως ο στόχος είχε «κλειδώσει». Ήθελε ξανά το αλήτικο, το ποδόσφαιρο της Αργεντινής, την γειτονιά που ζει και αναπνέει για την μπάλα και την ομάδα, το «Μπομπονέρα» που... κόχλαζε.
Πήρε τα πρωταθλήματα του 2015 και του 2017 με τους xeinezes, ωστόσο, η γενικότερη εσωτερική του ανησυχία ήταν τέτοια που τον έκανε να πραγματοποιήσει το ταξίδι στην Άπω Ανατολή και ν' αντικρίσει το κινεζικό ποδόσφαιρο με τη φανέλα της Shanghai Shenhua.
Βρέθηκε εκεί περισσότερο ως... guest star κι όχι τόσο ως ποδοσφαιριστής προτού πάρει οριστικά το δρόμο για την πατρίδα για μια τελευταία φορά. Λάμβανε περίπου 90.000 ευρώ την ημέρα. Περίπου 650.000 ευρώ την εβδομάδα! Και είχε μόλις τέσσερα γκολ σε 20 συμμετοχές, για να επιστρέψει στην πατρίδα του και τη Μπόκα το 2018.
twitter (https://twitter.com/PibedeBarrioArg/status/1400934768565444619?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1400934768565444619%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2F2004068%2Ftebes-gia-panta-o-atithasos-karlitos-toy-mpomponera-vids)
Ο θάνατος του Σεγούνδο, η αγκαλιά του Ρομάν και το «αντίο»
Δυσκολεύτηκε πολύ ο Καρλίτος το τελευταίο διάστημα. Μετά το πρωτάθλημα του 2020, κάτι ο κορονοϊός, κάτι τα άδεια γήπεδα, κάτι ο ψυχολογικός αντίκτυπος της γενικότερης κατάστασης στην ανθρωπότητα με τον κορονοϊό, δεν τον βοήθησαν καθόλου.
Τον Φεβρουάριο έχασε τον θετό πατέρα του. Τον άνθρωπο που έκανε τα πάντα για εκείνον και τον βοήθησε να φτάσει εκεί που πραγματικά άξιζε.
Ο Σεγούνδο Τέβες, υιοθέτησε τον ανιψιό του λόγω του ότι ο «Απάτσι» είχε χάσει τον βιολογικό του πατέρα (Χουάν Αλμπέρτο Καμπράλ) πριν καν γεννηθεί.
Στα 58 του χρόνια, ο θετός πατέρας του Τέβες είχε διαβήτη, ήταν υπέρβαρος, είχε υποβληθεί σε μια λεπτή επέμβαση στον λαιμό και τον Ιούλιο προσβλήθηκε από κορονοϊό. Μερικούς μήνες μετά, δεν άντεξε και απεβίωσε...
Ο Τέβες προσπαθούσε να το ξεπεράσει, του έδινε δύναμη ο κόσμος της Μπόκα που πάντοτε ήταν στο πλευρό του, ξαναμπήκε στο γήπεδο να παίξει, να ξεχάσει, να παθιαστεί, να τιμήσει τη φανέλα...
Το απόγευμα της Παρασκεύης (4/6) ανακοίνωσε πως έχει φτάσει το τέλος γι' ακόμα μια φορά. Ο θρύλος, Χουάν Ρομάν Ρικέλμε δεν τον άφησε στιγμή από κοντά του. Τον είχε αγκαλιά όλη την ώρα. Ο Καρλίτος Τέβες αποχωρεί «σπασμένος» μέσα του, με ανάγκη να ξαναβρεί τον εαυτό του, αφήνει το ποδόσφαιρο με τρόπο που ίσως δεν θα το ήθελε, αλλά με απόλυτη επίγνωση της κατάστασης και της προσπάθειας που οφείλει να κάνει για το καλό του.
Λογικά έχει φτάσει και το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, αν και το άφησε ανοιχτό. Πάντως, στην αγαπημένη του ομάδα, δεν μπορούσε πλέον να προσφέρει κάτι παραπάνω. Είχε δώσει ψυχή και σώμα...
Θα είναι πάντοτε το παιδί της Μπόκα. Με το μπλε και το κίτρινο αίμα. Που στα όνειρά του θα παίρνει φόρα και θα πηδάει στα κάγκελα για να γίνει «ένα» με τον κόσμο...
https://www.gazzetta.gr/football/2004068/tebes-gia-panta-o-atithasos-karlitos-toy-mpomponera-vids
-
Η Κολόν Σάντα Φε ιδρύθηκε το 1905 από μικρά παιδιά από 8 έως 14 ετών! 116 χρόνια μετά ο κόσμος της, που παρά τις αμέτρητες αποτυχίες αρκετές χρόνιές ξεπερνούσε τους 20.000 θεατές μ.ο., πανηγύρισε τον πρώτο της τίτλο και το τι έγινε στην πόλη δεν περιγράφεται εύκολα. Στο πιο ιδιαίτερο βίντεο απ'όσα κυκλοφόρησαν, μια νοσοκόμα σε ένα γηροκομείο κατέγραψε έναν παππού που έχει χάσει την όραση του, να ακούει το ματς μόνος του από το ράδιο και να βάζει τα κλάματα στο τέλος του αγώνα.
El Sombrero (βίντεο) (https://fb.watch/5YOeUcqHcq/)
BONUS: Nα είσαι 64 ετών κωμικός, να έχεις γίνει γνωστός επειδή κάνεις τον κόσμο να γελάει και τελικά ένα από τα πιο διάσημα βίντεο σου να είναι αυτό που βάζεις τα κλάματα μπροστά σε μια τηλεόραση βλέποντας την ομάδα σου να κερδίζει για πρώτη φορά ένα τίτλο.
twitter (https://twitter.com/Relatoresconvos/status/1400975787948400641?fbclid=IwAR0nI8IjxS50TNlsz5DzhvnqA8WHxZoAkeQIh8_1mIs3-CRjBA0dX7FnvcI)
El Sombrero
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/river2.jpg?w=675&ssl=1)
Τραγουδώντας στην Κόλαση
Ψάχνοντας κανείς πληροφορίες για τη Νέα Ορλεάνη, διαπιστώνει σχετικά εύκολα ότι ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κουλτούρας της πόλης είναι οι τζαζ κηδείες. Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας κηδείας, μια μπάντα ακολουθεί τους συγγενείς του νεκρού στην πορεία τους μέχρι το νεκροταφείο, παίζοντας κάποιο πένθιμο εμβατήριο ή κάποιον μελαγχολικό ρυθμό. Όταν όμως ο νεκρός αφεθεί στην ‘τελευταία του κατοικία’ και η συνοδεία του πάρει το δρόμο της επιστροφής, το κλίμα σιγά-σιγά αλλάζει. Οι μελωδίες των μουσικών γίνονται πιο χαρούμενες και γρήγορες και ο κόσμος αρχίζει να χορεύει στο δρόμο (ένα χορό που πολλές φορές τον αποκαλούν “καθαρτικό”), σε μια προσπάθεια να τιμήσει το νεκρό και τη γεμάτη ζωή που έζησε αλλά και σε μια συμβολική κίνηση που δείχνει ότι η ζωή συνεχίζεται.
H Ρίβερ Πλέιτ ‘γεννήθηκε’ στις 25 Μαΐου του 1901 σε μια συνοικία δίπλα σε αυτή της Μπόκα. Μεγαλώνοντας κατέκτησε τα πάντα. Η ιστορία της είναι γεμάτη σπουδαίες επιτυχίες: Κατέκτησε πρωταθλήματα, κύπελλα, Λιμπερταδόρες, Σουνταμερικάνα, Διηπειρωτικό, ανέδειξε μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, έφτιαξε μια από τις πιο φημισμένες ομάδες στην ιστορία του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου, κουβάλησε περισσότερους από 15.000 οπαδούς (ανάμεσα τους κι έναν ολομόναχο τυφλό) στην άλλη άκρη της γης και ψηφίστηκε ως η 9η καλύτερη ομάδα του προηγούμενου αιώνα. Αν έπρεπε κάποιος να διαλέξει την πιο μεγάλη στιγμή της ιστορίας της όμως, θα έπρεπε να αδιαφορήσει για όλα αυτά τα αξιοσημείωτα κατορθώματα στα οποία οι ‘Μιλιονάριος’ βρέθηκαν στην κορυφή και να κοιτάξει πιο χαμηλά. Πολύ πιο χαμηλά. Για την ακρίβεια, στον πάτο.
Οι περισσότεροι θα σκεφτούν ότι η Ρίβερ ακούμπησε τον δικό της πάτο στα τέλη Ιουνίου του 2011, όταν και υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία. Αλλά εκείνο ήταν μόνο το πρώτο βήμα, όπως ακριβώς ένας δύτης ακουμπάει στο βυθό με το πρώτο πόδι. Ο πραγματικός πάτος βρίσκεται όταν και τα δυο πόδια πατήσουν γερά στον πυθμένα και βουλιάξουν και λίγο στο χώμα από το βάρος και για τη Ρίβερ αυτή η στιγμή ήρθε δυο περίπου μήνες μετά.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/river.jpg?zoom=2&resize=480%2C300&ssl=1)
Ένα χειμωνιάτικο (για την Αργεντινή) και βροχερό απόγευμα του Αυγούστου του 2011, η Ρίβερ υποδεχόταν στην έδρα της την Τσακαρίτα Τζούνιορς. Ήταν η πρώτη αγωνιστική της δεύτερης κατηγορίας. Εκείνος ο αγώνας ήταν ο πραγματικός πάτος της, το απόλυτο ναδίρ μιας ένδοξης ιστορίας 110 χρόνων, η οριστική συνειδητοποίηση της τραγωδίας την οποία ζούσε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη, η μέρα που λογικά ακούστηκε η πρώτη, γεμάτη ειρωνεία και καζούρα, ερώτηση από φίλους και γνωστούς που υποστηρίζουν τους ‘άλλους’: “Mε ποιο μεγαθήριο παίζετε σήμερα;”
Το σοκ του υποβιβασμού αποτελούσε πλέον παρελθόν και μπροστά βρισκόταν μόνο η εφιαλτική αποδοχή της κατάστασης και ο αναπόφευκτος συμβιβασμός με αυτή. Όταν όλοι οι υπόλοιποι ‘μεγάλοι’ της χώρας ετοιμαζόταν για τη δεύτερη αγωνιστική της πρώτης κατηγορίας, κάνοντας σχέδια και όνειρα για τίτλους και φιέστες, η Ρίβερ Πλέιτ ετοιμαζόταν να ξεκινήσει την ανάβαση του δικού της Γολγοθά, μέσω μιας δύσκολης διαδρομής που δεν είχε ξανακάνει ποτέ.
Εκεί λοιπόν, σ’εκείνο το κρύο και μίζερο Αυγουστιάτικο απόγευμα εντοπίζω εγώ τη μεγαλύτερη και ομορφότερη στιγμή στην τεράστια ιστορία αυτού του συλλόγου. Και όχι φυσικά στο χόρτο του Μονουμεντάλ, αλλά στις κερκίδες. Εκεί που βρέθηκαν μερικές δεκάδες χιλιάδες ανώνυμοι οπαδοί, που έβαλαν στην άκρη τη θλίψη, το θυμό και τον εγωισμό τους, που πιθανόν τους φώναζε “Ρίβερ είσαι, είναι δυνατόν να τρέχεις χειμωνιάτικα να δεις αγώνα δεύτερης κατηγορίας;” και πήγαν να στηρίξουν μια ομάδα που μπορεί να μη θύμιζε αυτή με την οποία μεγάλωσαν και να μην έμοιαζε καθόλου μ’αυτή που οι ίδιοι ονειρευόταν αλλά ακόμα και άσχημη, ανίκανη και αποτυχημένη παρέμενε “η δικιά τους Ρίβερ”.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/river3.jpg?zoom=2&resize=480%2C323&ssl=1)
Η πιο ωραία στιγμή είναι αυτό το σχεδόν ανατριχιαστικό, ακόμα και για κάποιον τρίτο -όπως εμείς- που απλά εκτιμάει την αγνή οπαδική αγάπη, βίντεο στο οποίο μερικές χιλιάδες οπαδοί, άνθρωποι που μεγάλωσαν υποστηρίζοντας ένα μεγαθήριο του ποδοσφαίρου, που κατά κύριο λόγο τους πρόσφερε χαρές και μια αίσθηση ανωτερότητας και μεγαλείου, άνθρωποι που λογικά έχουν ζήσει θρυλικές νίκες και τις κατακτήσεις αρκετών τίτλων, άνθρωποι που βρέθηκαν ξαφνικά σε μια ποδοσφαιρική και οπαδική Κόλαση που θα έκανε πολλούς να το παίξουν αδιάφοροι ή να κλειστούν τις Κυριακές στα σπίτια τους από ντροπή, σ’ένα σκατένιο σημείο δηλαδή στο οποίο το μόνο που σε κρατάει δεμένο με την ομάδα είναι η γνήσια, μη ανταποδοτική αγάπη σου γι’αυτή και όχι κάποια προσδοκία για βραχυπρόθεσμες χαρές και πανηγύρια, σε μια κατάσταση που αν και απ’έξω βρωμάει αποτυχία και μιζέρια, μέσα της αρκετές φορές γεννιούνται πραγματικοί οπαδοί, χοροπηδάνε και τραγουδάνε μέσα στη βροχή, αδιαφορώντας για τις αμέτρητες καζούρες και τα άπειρα υποτιμητικά σχόλια των αντιπάλων, τραγουδάνε και χοροπηδάνε πικραμένοι αλλά και ταυτόχρονα χαρούμενοι, σαν τελείωμα τζαζ κηδείας που έχει μόλις αφήσει πίσω της το πένθος και προσπαθεί να σου υπενθυμίσει ότι η ζωή συνεχίζεται, χοροπηδάνε και τραγουδάνε όλο και πιο δυνατά όσο περνάει η ώρα, κάποιους στίχους που, πιθανόν, αμέτρητοι άλλοι έχουν φωνάξει αλλά λίγοι τους εννοούν πραγματικά, γιατί σχεδόν πάντα η θεωρία απέχει από την πράξη πολύ περισσότερο απ’όσο θα θέλαμε να απέχει, ένα τραγούδι που στον επίλογο του λέει “…εμένα δεν με νοιάζει που παίζεις, εγώ θα πηγαίνω παντού, γιατί Ρίβερ Πλέιτ σ’αγαπάω όλο και περισσότερο”.
&t=198s
sombrero.gr
-
Είναι ο αρχηγός των Αρχεντίνος Τζούνιορς με πάνω από 200 συμμετοχές και κάποτε συμπαίκτης του ντι Μαρία και του Μπανέγκα στις μικρές εθνικές. Πριν λίγες ημέρες, ο Μιγκέλ Τορέν έχασε για τρίτη φορά (!) έναν αδερφό, θύμα δολοφονίας στις φτωχογειτονιές του Ροσάριο. Αυτή είναι η συγκλονιστική ιστορία ενός ανθρώπου που επέζησε από τις τραγωδίες, έναν σοβαρό τραυματισμό, υποβιβασμούς και κατάφερε να ξεφύγει από τη μοίρα των ανθρώπων στο "μπάριο":
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/09/E2gjs8GXEAIx89X.jpg?w=1200&ssl=1)
Ήρωες που δεν ξέρουμε: Μιγκέλ Άνχελ Τορέν
Μπορεί τα καρτέλ στο Μεξικό και στην Κολομβία να είναι τα πιο γνωστά στη Νότια Αμερική, αλλά το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν περιορίζεται σε αυτές τις χώρες. Στην Αργεντινή, η πόλη του Ροσάριο στην επαρχία της Σάντα Φε αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια τις συνέπειες της δράσης των εμπόρων. Η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, και μεγάλη ποδοσφαιρομάνα, πλήττεται εδώ και χρόνια από τη βία που φέρνουν οι συμμορίες. Το 2013, δώδεκα σφαίρες έπεσαν έξω από το σπίτι του κυβερνήτη της Σάντα Φε Αντόνιο Μπονφάτι, δείγμα του θράσους των ναρκεμπόρων. Επί ημερών του, ο αρχηγός της αστυνομίας του Ροσάριο συνελήφθη γιατί κάλυψε έναν έμπορο ναρκωτικών και πέρασε έξι χρόνια στη φυλακή, μέχρι να αφεθεί ελεύθερος γιατί έγιναν κάποια “λάθη” κατά την έρευνα. Το θέμα έγινε πολιτικό, καθώς υπήρχαν έντονες υπόνοιες ότι οι εκλεγμένοι της περιοχής είχαν άμεσες σχέσεις με τους Λος Μόνος, μια “οικογενειακή” συμμορία της φαμίλιας Καντέρο (https://insightcrime.org/argentina-organized-crime-news/los-monos/), με 20ετη δράση στους δρόμους του Ροσάσιο. Το όνομα του Μπονφάτι υπήρχε σε “κασέτες” που έπιασε ο κοριός της αστυνομίας.
Το 2019, μετά από 16 χρόνια κυριαρχίας των σοσιαλιστών, κυβερνήτης αναδείχθηκε ο περονιστής Ομάρ Περότι. Παρά τις προσπάθειές του, δεν άλλαξαν και πολλά. Μόλις στον πρώτο μήνα της θητείας του, 25 άτομα έχασαν τη ζωή τους στις μάχες των συμμοριών. Οι συνεχείς αλλαγές στους διοικητές της αστυνομίας, δεν έφεραν αποτέλεσμα. Δυο χρόνια περίπου μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Την περασμένη εβδομάδα, πυροβολήθηκε ένας 74χρονος που βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό, καθώς ήταν μέλος συμμοριών. Πέρσι είχε χάσει τον γιο του, τη νύφη του και την εγγονή του, όταν άγνωστοι άνοιξαν πυρ από αυτοκίνητο, την ώρα που η οικογένεια ήταν πάνω σε ένα μηχανάκι. Ο 74χρονος “Καρακού”, όπως είναι το παρατσούκλι του, δεν πτοήθηκε και σύμφωνα με την αστυνομία συνέχιζε να κάνει εμπόριο ναρκωτικών από το σπίτι του. Μια άλλη συμμορία έστειλε ένα “παλικάρι”, ο Καρακού γλίτωσε με δυο σφαίρες στο πόδι του, καθώς πρόλαβε να κλειστεί μέσα. Δεν θα είναι παράξενο, να ακουστεί ξανά στο μέλλον στα τοπικά δελτία ειδήσεων.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/09/Miguel-Torren.png?w=870&ssl=1)
Κάπου σε αυτό το δρομάκι δέχθηκε την επίθεση ο Μιγκέλ Τορέν
Οι ιστορίες αυτές δεν είναι σπάνιες στην περιοχή του Ροσάριο. Πολύς κόσμος έχει κάποιον γνωστό, φίλο ή συγγενή που έζησε το δικό του δράμα ή που είναι μπλεγμένος. Την περασμένη εβδομάδα είχαμε ένα θλιβερό ρεκόρ, με πέντε άτομα να χάνουν τη ζωή τους μέσα σε 20 ώρες μετά από εγκληματική ενέργεια. Σε αυτά προστέθηκε και ένας έκτος θάνατος. Ο 43χρονος Λουίς Τορέν έχασε τη ζωή του μετά από περίπου τρεις εβδομάδες νοσηλείας, καθώς στα τέλη Αυγούστου έπεσε θύμα επίθεσης από δύο αγνώστους, όταν και τον πυροβόλησαν τρεις φορές στον θώρακα και την κοιλιά και διέφυγαν με μηχανή. Ο Λουίς ήταν αδερφός του ποδοσφαιριστή Μιγκέλ Άνχελ Τορέν, αρχηγού των Αρχεντίνος Τζούνιορς. Είπαμε, λίγο πολύ όλοι οι άνθρωποι στο Ροσάριο έχουν μια τραγωδία να διηγηθούν. Μόνο που ο πρωταγωνιστής μας, είχε λίγο μεγαλύτερο μερτικό, όπως δυστυχώς θα δούμε.
Ο Μιγκέλ Άνχελ Τορέν γεννήθηκε στη Βίλα Κονστιτουσιόν, μια αρκετά μεγάλη πόλη της Σάντα Φε, 50 χιλιόμετρα μακριά από το Ροσάριο. Και αν ψάχνετε ορισμό για τη φράση “από μικρός στα βάσανα”, ο Μιγκέλ είναι αυτός. Ήταν μόλις δύο μηνών όταν ένας ανεμιστήρας τίναξε με ρεύμα τη μητέρα του που πέθανε ακαριαία από ηλεκτροπληξία, όπως διηγείται σε μια συγκλονιστική συνέντευξή του στην Ole. Ο πατέρας, μόνος με έξι παιδιά, έκανε ό,τι μπορούσε για να προσφέρει μια στέγη και λίγο φαγητό στα παιδιά του. Και τα κατάφερε. Αλλά όπως λέει κι ο Μιγκέλ, ο πατέρας μεγάλωσε τα παιδιά και αυτά αποφάσισαν πώς θα ζήσουν τη ζωή τους. Το πόσο αυτό αποτελεί επιλογή, το να μπορέσεις σε τέτοιες συνθήκες να ξεφύγεις, είναι ένα κοινωνιολογικό θέμα. Ο Μιγκέλ τα κατάφερε πάντως, χάρη στην μπάλα.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/09/miguel_angel_torrxn.jpeg_674994428.webp?w=800&ssl=1)
Αυτή ήταν που τον κράτησε μακριά από τις συμμορίες του Ροσάριο, χάρη στο ταλέντο του. Μια μέρα ένας κύριος τον είδε να παίζει ξυπόλητος και εντυπωσιάστηκε. Ο κύριος Βελάσκες ζήτησε από τον πατέρα του να υπογράψει για να παίζει στην ομάδα του και σύντομα η οικογένεια Βελάσκες του έδωσε ένα δεύτερο σπίτι στα έξι του χρόνια. Εκεί, ο πιτσιρίκος έμαθε πολλά πράγματα. Τόσο για το ποδόσφαιρο, όσο και για τη ζωή. Ο Μιγκέλ πήγε στη συνέχεια στις ακαδημίες της Νιούελ’ς Ολντ Μπόιζ και γνώρισε παίκτες όπως ο Νάτσο Σκόκο κι ο Φερνάντο Μπελούτσι. Δεν ήταν απλώς ακόμα ένα παιδάκι που έπαιζε μπάλα, ήταν ένα παιδάκι που ξεχώριζε. Γι’ αυτό και έκανε ντεμπούτο σε μια τόσο ιστορική ομάδα μόλις στα 16 του (2ος νεότερος στην ιστορία του συλλόγου) και κλήθηκε στις μικρές εθνικές K17 και Κ20 της Αργεντινής, παίζοντας στο πρωτάθλημα Ν. Αμερικής το 2007 με συμπαίκτες όπως ο ντι Μαρία, ο Πάπου Γκόμες, ο Έβερ Μπανέγκα, ο Σέρχιο Ρομέρο και ο Λαουτάρο Ακόστα. Πήγε δανεικός στην Παραγουάη και σε ηλικία μόλις 21 ετών αναδείχτηκε πρωταθλητής με τη Σέρο Πορτένιο. Οι Παραγουανοί επέκτειναν τον δανεισμό του, έφτασε μια ανάσα από έναν τελικό Σουνταμερικάνα και έπαιξε συνολικά σε 57 ματς με την ομάδα του. Δυστυχώς όμως, οι εμφανίσεις του μειώθηκαν το 2010.
Ο λόγος; Η δεύτερη τραγωδία της ζωής του. Στις 24 Απριλίου, ο αδερφός του Βάλτερ βρίσκεται σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου της γειτονιάς, ένα τουρνουά με 49 ομάδες από το μπάριο. Ο Βάλτερ είχε περάσει έξι χρόνια στη φυλακή της Κόρδοβα και αφού βγήκε, πουλούσε χοτ-ντογκ και χάμπουργκερ, από ένα καρότσι, εκεί δίπλα στο γηπεδάκι. Για άγνωστο λόγο, η κατάσταση ξέφυγε, ο Βάλτερ μπλέκει σε έναν καβγά και ανταλλάσσει γροθιές με έναν άτομο γνωστό ως Ομάρ, μέχρι που ένας τρίτος, φίλος του Ομάρ, πλησιάζει τον Βάλτερ και τον πυροβολεί στην ωμοπλάτη. Ο Βάλτερ χάνει τη ζωή του. Ο Μιγκέλ, μόλις στα 21 του, δέχεται ένα ισχυρό σοκ που τον επηρεάζει πολύ. Εκεί που πάει να κάνει το ξεπέταγμα, η καριέρα του μένει στάσιμη, με τον ίδιο να μην έχει κουράγιο για ποδόσφαιρο. Ο δράστης φεύγει από τη γειτονιά, μια μέρα αργότερα βρίσκεται νεκρός ο ιδιοκτήτης του σπιτιού του.
&t=6s
Διάλειμμα για λίγη μπάλα
Ο Μιγκέλ δεν το βάζει κάτω, επιστρέφει στην Αργεντινή και τους Αρχεντίνος Τζόυνιορς, εκεί που είναι πλέον προπονητής ο Πέδρο Τρόλιο, προπονητής του στη Σέρο Πορτένιο. Ο Τορέν δεν κάνει την καριέρα που περιμένει στην πατρίδα του το Ροσάριο και έτσι μετακομίζει στο Μπουένος Άιρες. Στους Αρχεντίνος φτάνει να παίξει μέχρι και στο Λιμπερταδόρες, αλλά οι ατυχίες συνεχίζονται. Ένας σοβαρός τραυματισμός στον χιαστό τον αφήνει έξω για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Πασχίζει να κερδίσει τη θέση του, αλλά βλέπει την ομάδα του να υποβιβάζεται. Δεν κάνει την πορεία που έκαναν αρκετοί από τους συνοδοιπόρους του στην Κ20 της Αργεντινής. Παραμένει όμως στον ίδιο σύλλογο. Ανεβαίνει ξανά στην Α’ εθνική, ζει έναν ακόμα υποβιβασμό και μια ακόμα άνοδο. Είναι πάντα εκεί, μια σταθερά στην ομάδα του και κάπως έτσι, το 2019 συμπληρώνει 200 συμμετοχές με τη φανέλα της ομάδας του. Ο πρώτος που το καταφέρνει στον αιώνα που ζούμε και ο 16ος στην ιστορία του συλλόγου. Ο κόσμος τον λατρεύει. Ο Μιγκέλ βρίσκεται εκεί στα καλά και στα άσχημα, δεν κρύβεται, προσπαθεί πάντα. Δεν γίνεται ντι Μαρία, αλλά γίνεται ένας επιτυχημένος παίκτης. Λίγο αργότερα όμως, θα ζήσει την επόμενη τραγωδία.
Ο αδερφός του, Γκαμπριέλ Φρανσίσκο, βρίσκεται νεκρός τον Μάιο του 2020. Στην αρχή, οι υποψίες πηγαίνουν στα άλλα αδέρφια του, η πώληση ενός σπιτιού και το μοίρασμα των χρημάτων η αιτία. Η αστυνομία κινείται σε αυτή την κατεύθυνση, καθώς ο Γκαμπριέλ είχε έντονη διαμάχη και κρυβόταν. Τα αδέρφια ανακρίνονται, αλλά μια μαρτυρία αλλάζει τα πράγματα. Ένας γείτονας λέει ότι ο Γκαμπριέλ υπέστη ξυλοδαρμό από άντρες της αστυνομίας που έφτασαν στο σημείο, σε μια πολύ περίεργη υπόθεση που δεν έχει διαλευκανθεί. Ο ιατροδικαστής καταλήγει ότι αιτία θανάτου δεν είναι ο ξυλοδαρμός, αλλά το σοκ που υπέστη, σε συνδυασμό με κάποια προβλήματα υγείας που ο Γκαμπριέλ Φρανσίσκο είχε. Το σοκ για τον Μιγκέλ είναι μεγάλο. Και όπως είδαμε δεν ήταν το τελευταίο. Μόλις 300 μέτρα παραπέρα, σε έναν χωματόδρομο στο Πουέρτο Aρχεντίνο, στη γειτονιά Τόμπα, θα βρεθεί νεκρός κι Λουίς, σχεδόν έναν χρόνο αργότερα. Τρία αδέρφια νεκρά. Ο Μιγκέλ αποχαιρετά ακόμα έναν. Ο κόσμος των Αρχεντίνος και οι συμπαίκτες του τον στηρίζουν. Ο σκληροτράχηλος αρχηγός, σαν μποξέρ δέχεται απανωτά χτυπήματα, αλλά παραμένει όρθιος.
Ο Μιγκέλ είναι ο μόνος που κατάφερε να “δραπετεύσει” από τη μοίρα αυτής της οικογένειας. Η προσπάθειά του, το ταλέντο του και η μπάλα τον έσωσαν. «Το ποδόσφαιρο είναι αυτό που με κρατά προσγειωμένο. Έχω όλες αυτές τις άσχημες αναμνήσεις, αλλά η ζωή συνεχίζεται και η οικογένειά μου και τα παιδιά μου είναι αυτοί που μου δίνουν δύναμη. Αν ήμουν μόνος θα είχα πάρει άλλες αποφάσεις, αλλά πρέπει να δείχνω στα παιδιά μου ότι δεν πρέπει να κατεβάζουμε ποτέ τα χέρια, πρέπει να έχουμε δύναμη και να συνεχίζουμε». Ο Τορέν νιώθει μεγάλη πίκρα για την ατιμωρησία που βασιλεύει. Για το γεγονός ότι τα ανίψια του θα μεγαλώσουν χωρίς πατέρα. Η ζωή είναι πολύ διαφορετική εκεί. Κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή. Το μυαλό δεν γίνεται να μην ταξιδεύει συνεχώς στα παιδικά του χρόνια. Και όταν το τηλέφωνο χτυπά αργά το βράδυ, δεν γίνεται παρά να μην τρομάζει για το τι θα ακούσει. Αλλά αυτή είναι η ζωή του και έτσι πορεύεται όλα αυτά τα χρόνια.
sombrero.gr
El Sombrero
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/gomito.jpg?w=1200&ssl=1)
Ήρωες που δεν ξέρουμε: Κρίστιαν “Γκομίτο” Γκόμες
Υπάρχουν πολλοί ποδοσφαιριστές που αγαπήθηκαν σε μικρές ομάδες, που απόλαυσαν το χειροκρότημα του κόσμου. Υπάρχουν αρκετοί που κατάφεραν με τις εμφανίσεις τους να παίξουν και σε μεγαλύτερες, πιο ιστορικές ομάδες. Υπάρχουν κάποιοι που κατάφεραν να βγάλουν χρήματα παίζοντας σε άλλες χώρες και χιλιάδες που κέρδισαν τίτλους. Φυσικά υπάρχουν και ορισμένοι που γύρισαν στα ποδοσφαιρικά γεράματα στην αγαπημένη τους ομάδα για να κλείσουν την καριέρα τους. Υπάρχουν όλοι αυτοί, υπάρχει και ο Κρίστιαν Γκόμες.
Ο Γκομίτο ξεκίνησε από πολύ μικρός στις ακαδημίες της Νουέβα Σικάγο, μόλις στα 6 του. Είχε ταλέντο, δούλεψε και έγινε ένα χαφ με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση. Εντοπίστηκε από τον προπονητή του και στα 18 του ήταν έτοιμος για το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα. Ο κόουτς τον φώναξε, του είπε να είναι έτοιμος για το παιχνίδι της επόμενης ημέρας, αλλά η μοίρα του επιφύλαξε μια έκπληξη. Η Σικάγο έμεινε με 10, ο προπονητής αναγκάστηκε να περάσει αμυντικό και να αλλάξει τα πλάνα του κι ο Γκομίτο δεν έπαιξε. Λίγες μέρες μετά τραυματίστηκε και το ντεμπούτο του καθυστέρησε μερικούς μήνες, αλλά όταν ξεκίνησε δεν σταμάτησε. Ο Γκόμες έπαιξε 155 παιχνίδια και σκόραρε 47 φορές, ένας από τους βασικούς λόγους που η Σικάγο ανέβηκε το 2011 μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια στην Α’ εθνική. Ο Σέζαρ Λουίς Μενότι τον είδε και τον πήρε στην Ιντεπεντιέντε. Εκεί ο Γκόμες κέρδισε ένα πρωτάθλημα, αλλά χωρίς να είναι ηγέτης ή τόσο σημαντικός, παίζοντας και σε άλλη θέση.
Αξέχαστο φινάλε στα μπαράζ του 2012
Στη συνέχεια Αρχεντίνος Τζούνιορς, ξανά Νουέβα Σικάγο (για να τη βοηθήσει να σώσει την κατηγορία), ξανά Ιντεπεντιέντε, Άρσεναλ Σαραντί και μετά η μετανάστευση στις ΗΠΑ. Έπαιξε έξι χρόνια εκεί, βγάζοντας τα προς το ζην και κατακτώντας δύο πρωταθλήματα και πλέον στα 37 του γύρισε στην αγαπημένη του ομάδα που βρισκόταν στην Γ’ εθνική. Ήθελε να την ανεβάσει και να κρεμάσει τα παπούτσια του εκεί. Η Σικάγο κέρδισε την είσοδό της στα μπαράζ όπου θα έπρεπε να παίξει με μια ομάδα Β’ εθνικής για ένα εισιτήριο. Η μοίρα το έφερε και αντίπαλος ήταν η “εχθρός” της Σικάγο, Τσακαρίτα. Στο πρώτο ματς η Σικάγο κέρδισε με 1-0 με ασίστ φυσικά του Γκομίτο. Στην εκτός έδρας ρεβάνς η Σικάγο κέρδιζε με 0-1, ισοφαρίστηκε και ενώ όλα έδειχναν ότι θα κέρδιζε την άνοδο, ένα χέρι στην περιοχή της έδωσε πέναλτι στο 93′ στους αντιπάλους. Σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε σε ματς στην Αργεντινή των τελευταίων ετών, οι οπαδοί της Τσακαρίτα πανηγύριζαν για την παραμονή, ο προπονητής ευχαριστούσε το Θεό. Μέχρι που ο τερματοφύλακας Μονγιόρ έκανε μια καταπληκτική απόκρουση, ο προπονητής της Τσακαρίτα που είχε φύγει ήδη να πανηγυρίσει κατάλαβε τι έγινε και ο Γκομίτο με την παρέα του πανηγύρισαν μια απίστευτη άνοδο.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/r1xOQWH37l_930x525.jpg?resize=523%2C295&ssl=1)
Ο Γκομίτο πείστηκε και τελικά συνέχισε, αλλά η Νουέβα Σικάγο τερμάτισε τελευταία στη Β’ εθνική και έπεσε ξανά. Στα 39 του αποφάσισε να συνεχίσει και ανέβασε και πάλι την ομάδα στη Β’ εθνική, αυτή τη φορά χωρίς άγχος, βγαίνοντας πρώτη, με τον Γκόμες να σκοράρει συνολικά 10 φορές. Ο προπονητής του Πάμπλο Γκουέδε είχε δηλώσει τότε: «Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει. Είναι τέρας. Κάποιος μπορεί να έχει αμφιβολίες όταν έρθει, αλλά από τη δεύτερη προπόνηση αυτές χάνονται. Δουλεύει στο ίδιο και καλύτερο επίπεδο από 18αρηδες συμπαίκτες του».
Τα καλύτερα όμως δεν είχαν έρθει. Το 2014 σε ηλικία 40 ετών αγωνίζεται 20 φορές και οδηγεί τη Νουέβα Σικάγο σε μια ακόμα άνοδο αυτή τη φορά στην Α’ εθνική (το είχε ξανακάνει το 2001) και είναι έτοιμος να ζήσει το όνειρο, να γίνει ένας από τους γηραιότερους παίκτες στην 1η κατηγορία της χώρας. Μια βδομάδα μόλις πριν την έναρξη του πρωταθλήματος γίνεται το κακό. Στο τελευταίο φιλικό παθαίνει ρήξη χιαστών στο δεξί του πόδι και μπαίνει στο χειρουργείο. Οι περισσότεροι θα τα παρατούσαν. Ο Γκομίτο δουλεύει δυο φορές πιο σκληρά, θέλει να προλάβει να επιστρέψει έστω και για λίγο, να πατήσει χορτάρι Α’ εθνικής. Τα καταφέρνει 5 αγωνιστικές πριν το τέλος, στη νίκη επί της Αλντοσίβι. Μπαίνει αλλαγή εν μέσω αποθέωσης, επτά μήνες μετά τον τραυματισμό του. Θέλεις η αύρα του; Θέλεις το ταλέντο του; Η “Τορίτο” κάνει μαγικό φινάλε με πέντε σερί νίκες και χάνει την παραμονή για μόλις έναν βαθμό. Όλοι σκέφτονται τι θα είχε γίνει αν ο Γκομίτο επέστρεφε λίγο πιο νωρίς.
&t=184s
Τον Απρίλιο η Νουέβα Σικάγο έχανε 2-0 και έπαιζε με 10. Ο Γκομίτο σκόραρε δυο πανέμορφα γκολ και έδωσε μια ασίστ για το 2-3.
Ο Γκομίτο δεν έχει σταματήσει το ποδόσφαιρο. Έπαιξε ακόμα δύο σεζόν στη Β’ εθνική, ετοιμάζεται να παίξει ακόμα μία, οδεύοντας προς τα 43 του, και συνεχίζει να προσφέρει αυτά που μπορεί. Στο τελευταίο εντός έδρας ματς της σεζόν, σε αυτό που είδαμε το το ζευγάρι των δύο τυφλών παιδιών Μαρτίν και Σίντια, έβγαλε μια ασίστ πάρε-βάλε για το γκολ (στο παρακάτω βίντεο). Έχει σπάσει πλέον όλα τα ρεκόρ συμμετοχών του συλλόγου και οι οπαδοί μαζεύουν χρήματα για να του φτιάξουν ένα άγαλμα στο γήπεδο. Μπορεί να μην έκανε την καριέρα ή να μην είχε το όνομα του Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, αλλά είναι κι αυτός ένας άνθρωπος που αφιέρωσε μια ολόκληρη ζωή στο αγαπημένο του άθλημα (σκεφτείτε ότι παίζει από τα έξι του χρόνια) και ένα μεγάλο μέρος αυτής στην αγαπημένη του ομάδα.
Συνεχίζω να παίζω ποδόσφαιρο γιατί το αγαπώ. Την ημέρα που θα σταματήσω να έχω αγωνία για ένα ματς το προηγούμενο βράδυ ή που δεν θα είναι ιδρωμένα τα χέρια μου πριν βγω στο γήπεδο, θα σταματήσω.
sombrero.gr
– Κρίστιαν “Γκομίτο” Γκόμες
Κάτι μου θυμίζει αυτή η ιστορία,ε Πέδρο Κόντε...
Club Atlético Nueva Chicago is an Argentine sports club based in Mataderos, a neighborhood in the west side of Buenos Aires, formerly called "Nueva Chicago". Club's nickname, El Torito (The Little Bull) is an allusion to 1930s legendary boxer Justo Suárez, known as El Torito de Mataderos (The Little Bull of Mataderos).
Υπάρχει και λίγο ταύρος στην ιστορία.
-
Η Σαν Μαρτίν είναι μια μικρή ομάδα με πιστό κοινό που την ακολουθεί παντού. Τα τελευταία χρόνια, δέκα οπαδοί της έχασαν τη ζωή τους σε τροχαία, επιστρέφοντας από εκδρομές. Ο πατέρας ενός εξ αυτών, παίρνει το ραδιοφωνάκι του και πηγαίνει στο νεκροταφείο, δίπλα στον τάφο του παιδιού του για να ακούσουν παρέα την αγαπημένη τους ομάδα:
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/10/248366954_4562235580506889_6652534478220763920_n-e1635243532909.jpg?w=1430&ssl=1)
Γιε μου, κερδίσαμε
Ο πόνος της απώλειας ενός δικού σου ανθρώπου είναι πάντα μεγάλος. Νομίζω όμως, ότι πάντα η απώλεια του γονιού που χάνει το παιδί του είναι πιο βαριά. Στο Τουκουμάν της Αργεντινής, μια πόλη πολύ μακριά από το Μπουένος Άιρες, στα βορειοδυτικά της χώρας, ο κόσμος ζει για την μπάλα. Η πόλη δεν έχει ομάδες που σαρώνουν τους τίτλους, αλλά τόσο η Ατλέτικο Τουκουμάν, όσο και η Σαν Μαρτίν έχουν πιστό και φανατικό κοινό. Η Σαν Mαρτίν έχει καταφέρει να παίξει στην Α’ εθνική της Αργεντινής συνολικά μόλις 20 φορές στην ιστορία της, μια ιστορία που ξεκινά από το μακρινό 1909. Κι όμως, το φοβερό γηπεδάκι της, ένα ποδοσφαιρικό κλουβί 28.000 θεατών, γεμίζει συχνά. Ο οπαδισμός δεν είναι οι νίκες πάντα, δεν είναι να υποστηρίζεις τον πρωταθλητή, είναι η συνεχής στήριξη κι ο κόσμος, όλων των ηλικιών όπως είχαμε δει παλιότερα, είναι πάντα εκεί. Μια στήριξη που δυστυχώς φέρνει συχνά και άσχημα συμβάντα, τραγωδίες και γονιούς να χάνουν τα παιδιά τους.
Η Σαν Μαρτίν έχει ήδη υποβιβαστεί και παίζει το τελευταίο της παιχνίδι στην Α’ εθνική
Ο κόσμος των “cirujas” (που σημαίνει άστεγος, ρακοσυλλέκτης), έχει νιώσει αρκετές τέτοιες πίκρες. Και δεν μιλάμε για τα όσα γίνονται στον αγωνιστικό χώρο. Άλλωστε αυτά συχνά τα αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο, όπως βλέπουμε στο παραπάνω βίντεο. Μιλάμε για ανθρώπινες απώλειες. Το 2002, ένα αυτοκίνητο με τέσσερις οπαδούς της Σαν Μαρτίν που επέστρεφαν από το γήπεδο συγκρούστηκε με ένα φορτηγό, ελάχιστα χιλιόμετρα πριν φτάσουν στο σπίτι τους. Οι τρεις έχασαν τη ζωή τους. Παρόμοια ατυχήματα έγιναν το 2009 και το 2015, αλλά και το 2016, με αποτέλεσμα 10 οπαδοί συνολικά του συλλόγου να έχουν σκοτωθεί στους δρόμους. Στην τελευταία περίπτωση, τον Ιούνιο του 2016, ο Ναουέλ Πέρες, ο Γκαστόν Καχάλ, ο Φερνάντο Ανδράδα, ο Χουάν Κάρλος Γκρόλιμουντ κι ο Χόρχε Μάνοβιτς επέστρεφαν από τη Σάντα Φε. Είχαν ταξιδέψει για να δουν το παιχνίδι με την Λιμπερτάδ ντε Σουντσάλες. Ο Ναουέλ και οι φίλοι του δεν το σκέφτηκαν καθόλου, έκαναν περίπου 8 ώρες ταξίδι για μια απόσταση πάνω από 600 χιλιόμετρα για ένα ματς Γ’ εθνικής, μια που η Σαν Μαρτίν έπαιζε τότε στο Τορνέο Φεντεράλ, και θα έκαναν άλλα τόσα χιλιόμετρα για να επιστρέψουν.
Αυτό όμως θα ήταν το τελευταίο ματς που ο Ναουέλ και τρεις από τους φίλους του θα έβλεπαν ποτέ. Στις 3.30 το πρωί (και ελάχιστα λεπτά αφού σταμάτησαν σε ένα βενζινάδικο και έβγαλαν μια χαρούμενη, αναμνηστική φωτογραφία με τα κασκόλ τους), περίπου στα 180 χιλιόμετρα μακριά από το Τουκουμάν, το αυτοκίνητό τους συγκρούστηκε μετωπικά με ένα φορτηγό. Οι τέσσερις από τους πέντε έχασαν τη ζωή τους. Μόνο ο Χόρχε Μάνοβιτς γλίτωσε, σε σοβαρή κατάσταση, έχοντας κατάγματα σε όλο του το σώμα. Πέρασε μήνες στο νοσοκομείο, του είπαν ότι δεν θα ξαναπερπατήσει, αλλά τα κατάφερε. Έκανε καιρό να ξεπεράσει τους εφιάλτες του ατυχήματος και δεν ξεχνά ποτέ τους φίλους του που χάθηκαν. Η αγάπη του για την ομάδα παραμένει η ίδια και προσπαθεί, όπως λέει, να κουβαλάει μαζί του και τους φίλους του, όπως σε αυτό το πανό του:
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/10/818x460_200609214609_72878.jpg?w=818&ssl=1)
Η Σαν Μαρτίν τα κατάφερε τελικά σε εκείνα τα ματς μπαράζ με τη Λιμπερτάδ, προκρίθηκε και τελικά ανέβηκε στη Β’ εθνική και αργότερα και στην Α’ (για να πέσει αμέσως, όπως το συνηθίζει). Φέτος, δίνει τη μάχη της για την άνοδο ξανά στην Α’ εθνική. Ο Ναουέλ Πέρες θα ήταν σήμερα 24 ετών και σίγουρα δεν θα έχανε κανέναν αγώνα. Αν και ούτε τώρα τα χάνει. Η αφορμή για το κείμενο αυτό, είναι η φωτογραφία που έγινε χθες viral στην Αργεντινή. Είναι από ένα νεκροταφείο του Τουκουμάν. Είναι δίπλα στο μνήμα του Ναουέλ, ντυμένο στα χρώματα της αγαπημένης του ομάδας. Δίπλα, ο πατέρας του αδικοχαμένου παιδιού σε ένα παγκάκι. Η Σαν Μαρτίν έπαιζε εκτός έδρας με την Ντεπορτίβο Μαϊπού. Ο κύριος Πέρες, που όπως έγινε γνωστό το έχει κάνει συνήθεια, πήρε το ραδιοφωνάκι του, πήγε στο νεκροτάφειο και άκουσε το ματς παρέα με τον γιο του. Η Σαν Μαρτίν κέρδισε με 0-2. Ίσως συζήτησαν για το πώς έπαιξε η ομάδα, ίσως να έχουν βάλει κάτω το πρόγραμμα και να βλέπουν αν προλαβαίνει η ομάδα στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές να καλύψει τη διαφορά των δύο βαθμών από την κορυφή. Σίγουρα έδωσαν ραντεβού για το επόμενο ματς.
sombrero.gr
-
"Ένα μέρος από όσα ξέρω για την ιστορία και τη γεωγραφία το οφείλω στο ποδόσφαιρο και στην περιέργεια μου να μάθω περισσότερα για τις ομάδες και τις σχέσεις τους με την κοινωνία. Μέχρι και οικονομικά χρειάστηκε να μάθω εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετώπισε η ομάδα μου. Το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει μέχρι και δεύτερο σχολείο για κάποιον."
(Ρομπέρτο Φονταναρόσα, διάσημος Αργεντινός συγγραφέας και οπαδός της Ροσάριο Σεντράλ)
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/259596228_10160126903220931_992388118701861813_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=1-5&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=i62aa6zSDooAX_DTGU6&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=7ce7de3ed8cb3081b5d3f8d73eee2bdb&oe=61A1BE20)
El Sombrero
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/11/boca.jpg?w=1430&ssl=1)
Η ανθρώπινη χιονοστιβάδα του 1981 στο Μπομπονέρα
Όταν άρχισε δειλά δειλά το ποδόσφαιρο να ξεκινά και πάλι μετά από την καραντίνα, όλοι οι φίλαθλοι στον κόσμο, εθισμένοι στη μαγεία της μπάλας, περίμεναν πώς και πώς να δουν ξανά αγώνες. Αρκετοί από αυτούς έπεσαν… πολύ χαμηλά κατά τη διάρκεια της διακοπής, βλέποντας διάφορα φολκλορικά πρωταθλήματα σε μαγευτικές χώρες που έπρεπε να ανοίξεις χάρτη για να βρεις. Μιλάμε για τέτοια ανάγκη για μπαλίτσα. Από την άλλη όμως, η εικόνα δεν ήταν η ίδια γιατί έγινε αισθητή η διαφορά που κάνει η παρουσία του κόσμου στο ποδόσφαιρο. Πόσο συνυφασμένο είναι το άθλημα με τους θεατές του και την ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Ειδικά για συλλόγους που έχουν συνδυάσει την εικόνα τους με τα ιστορικά τους γήπεδα, με τον κόσμο τους, όπως η Μπόκα Τζούνιορς με το Μπομπονέρα.
Το γήπεδο που για τους φίλους της Μπόκα είναι μια ζωντανή οντότητα, το γήπεδο στο οποίο όσοι βρίσκονται μέσα παίζουν κι αυτοί μπάλα, όπως τουλάχιστον όπως πιστεύουν οι ίδιοι. Αυτό λένε ειδικά για το ιστορικό γκολ που αποτελεί έμπνευση του σημερινού μας κειμένου. Ταξιδεύουμε στο μακρινό 1981. Η Μπόκα Τζούνιορς δεν διάγει και την καλύτερη περίοδό της. Το τελευταίο της πρωτάθλημα χρονολογείται στο 1976, έχοντας κατακτήσει τότε το Μετροπολιτάνο [εκείνα τα χρόνια η σεζόν είχε δύο πρωταθλήματα που ονομάζονταν Μετροπολιτάνο και Νασιονάλ, αλλά δεν είναι η ώρα να εξηγήσουμε τις διαφορές τους] και από εκεί και πέρα τα οικονομικά προβλήματα και οι όχι ιδιαίτερα καλές διοικήσεις οδηγούν σε μέτριες χρονιές, με την ομάδα να αποκλείεται από τη φάση των ομίλων του πρωταθλήματος.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/09/el-equipo-de-boca-que___DYtqskhqy_1256x620__1-600x296.jpg)
Η Μπόκα εκείνης της εποχής
To 1981 μπήκε με τη φρέσκια διοίκηση του νεοεκλεγέντα προέδρου Μαρτίν Μπενίτο Νοέλ να γνωρίζει ότι πρέπει να κάνει κάτι για να αλλάξει τα πράγματα στο Μπομπονέρα. Ποια είναι η καλύτερη απάντηση για κάθε ποδοσφαιρική νόσο; Οι μεταγραφές. Τα χρόνια εκείνα, το όνομα ενός παιδιού με παρατσούκλι που μεταφράζεται σε κάτι σαν “ο μαλλούρας” είναι στο στόμα κάθε φιλάθλου και δημοσιογράφου. Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα κάνει πράματα και θάματα στους Αρχεντίνος Τζούνιορς. Ήταν μόλις 21 ετών και ήδη είχε σκοράρει 116 γκολ σε 167 αγώνες, έχοντας σαρώσει ήδη τους τους τίτλους του πρώτου σκόρερ σε πέντε πρωταθλήματα. Η Ρίβερ Πλέιτ που βρισκόταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την Μπόκα έκανε πρόταση για να τον αγοράσει, του προσέφερε όσα χρήματα έδινε και στον πιο ακριβοπληρωμένο της παίκτη, τον θρυλικό τερματοφύλακα “Πάτο” Φιλιόλ.
Η διοίκηση Νοέλ όμως κατάφερε και έπεισε τον Ντιέγκο να ακούσει την καρδιά του, να πάει στην ομάδα που που υποστήριζε, έστω και με λιγότερα χρήματα. Ο Μαραντόνα επέλεξε Μπόκα κι η διοίκησή της έδωσε εκτός των άλλων και μισή ντουζίνα παίκτες ως ανταλλάγματα στους Αρχεντίνος Τζούνιορς. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1981, ο Μαραντόνα φόρεσε τη φανέλα των “Μποστέρος”. Η Μπόκα έκανε και άλλες καλές μεταγραφές, αλλά κυρίως έφερε τον Σίλβιο Μαρτσολίνι ως κόουτς, ένα παλιό ιστορικό της ποδοσφαιριστή. Στις 20 Φεβρουαρίου του 1981, ο Μιγκέλ Άνχελ Μπρίντισι (ο άλλος σταρ της ομάδας) σκόραρε δυο φορές κι ο Μαραντόνα άλλες δύο στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος απέναντι στην Ταγιέρες.
(https://i1.wp.com/blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/09/97c0c7bc3f87367fd95a4b8d807fd654.jpg?resize=400%2C609&ssl=1)
Εξώφυλλο του ιστορικού περιοδικού El Grafico, με Μπριντίσι, Μαραντόνα και τον θεόμουρλο Ούγκο Γκάτι
Η Μπόκα παρέμεινε αήττητη ως την 11η αγωνιστική, όταν και έχασε από τη Βέλεζ, αλλά τα πράγματα δεν ήταν πάντα ρόδινα. Ο Ντιεγκίτο ήταν από νεαρός η μεγάλη ντίβα που θα γνώριζε ο κόσμος στη συνέχεια. Σε ένα ματς με τους Νιούελ’ς, απογοητευμένος στο ημίχρονο “γιατί δεν του έδιναν την μπάλα”, μπήκε στα αποδυτήρια έξαλλος, πέταξε τη φανέλα, αρνήθηκε να συνεχίσει και δήλωσε ότι θέλει να φύγει από την ομάδα. Την κατάσταση πήραν στα χέρια τους οι αμυντικοί Περνία και Σουάρες που δεν σήκωναν πολλά πολλά. “Τη φανέλα της Μπόκα δεν θα την πετάς στο πάτωμα, είναι ασέβεια. Δεν θα τη φορέσεις τώρα και δεν θα μπεις μέσα γιατί την πέταξες. Την επόμενη φορά θα σε δείρουμε“. Ο 21χρονος Ντιέγκο πήρε το μήνυμα και τελικά μετά από διαβουλεύσεις επέστρεψε στο χορτάρι. Η Μπόκα έκανε καλή πορεία, κέρδισε ένα ιστορικό ντέρμπι απέναντι στη Ρίβερ και 8 αγωνιστικές πριν το τέλος φαινόταν ότι δεν μπορούσε να χάσει τον τίτλο. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν διαφορετικά. Τέσσερις σερί ισοπαλίες έφεραν τη Φέρο Κάριλ Οέστε σε απόσταση αναπνοής, με την Μπόκα να μαστίζεται από εσωτερικά προβλήματα, τον Ντιέγκο να γκρινιάζει, να απαιτεί ιδιαίτερη μεταχείριση, ειδική προπόνηση και όλα όσα είχε μάθει ως αστέρι στους Αρχεντίνους. Αλλά η Μπόκα είναι η Μπόκα και ο Ντιέγκο (τουλάχιστον τότε) δεν μπορούσε να είναι μεγαλύτερος από αυτή.
&t=41s
Η μαγική πάσα του Ντιέγκο, ο Περότι που έμεινε όρθιος, η βασανιστική πορεία της μπάλας στα δίχτυα και φυσικά η τρομακτική ανθρώπινη χιονοστιβάδα
Οι οργανωμένοι του συλλόγου δεν είδαν με καλό μάτι την πτώση της απόδοσης της ομάδας, άρχισαν τις απειλές και έκαναν μια… επίσκεψη στα αποδυτήρια της ομάδας με καθόλου φιλήσυχες διαθέσεις, δείχνοντας μάλιστα και τα όπλα που κουβαλούσαν για να αποδείξουν πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα. Μέσα σε αυτό το κλίμα φτάσαμε στην 32η από τις 34 αγωνιστικές. Η Μπόκα ήταν δυο βαθμούς μπροστά από τη Φέρο και υποδεχόταν στο Μπομπονέρα την αντίπαλό της. Ήταν ουσιαστικά ένας τελικός. Το γήπεδο ήταν κατάμεστο, δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο αγωνιστικός χώρος ήταν σε ημιτραγική κατάσταση και αυτό ευνοούσε τους σκληροτράχηλους αμυντικούς της Φέρο. Το παιχνίδι κυλούσε βασανιστικά προς ένα 0-0 που ναι μεν βαθμολογικά συνέφερε μάλλον την Μπόκα, αλλά με την κατάσταση που βρισκόταν η ομάδα κανείς δεν ήταν σίγουρος αν θα αρκούσε στις δυο επόμενες αγωνιστικές. Και κανείς δεν ήξερε πώς θα το εξέλαβαν οι οργανωμένοι οπαδοί.
Στο 80′ ο Μαραντόνα παίρνει την μπάλα κάτω από το κέντρο, ξεπερνά ένα μαρκάρισμα και με το εξωτερικό του ποδιού χαϊδεύει την μπάλα, βγάζοντας εξαιρετική πάσα προς τον Ούγκο Περότι. Ο επιθετικός της Μπόκα παρότι δέχεται ένα τάκλιν που πάει να τον γκρεμίσει, παραμένει όρθιος, πατάει περιοχή και κάνει ένα συρτό τελείωμα. Η μπάλα καταλήγει με κάποιον τρόπο στα δίχτυα. Ένα από τα πιο ιστορικά γκολ της Μπόκα μόλις έχει μπει. Η κάμερα πιάνει την εξέδρα πίσω από την εστία, εκεί που ένα μοναδικό λατινοαμερικάνικο σκηνικό λαμβάνει χώρα. Η περίφημη “χιονοστιβάδα” (avalancha) γίνεται πραγματικότητα στο Μπομπονέρα. Αυτό το τρομακτικό, εντελώς επικίνδυνο θέαμα, με τους οπαδούς από τα πιο πάνω διαζώματα να κατεβαίνουν τρέχοντας προς τα κάγκελα, δίνοντας την εικόνα μιας ανθρώπινης χιονοστιβάδας. Τα ερωτήματα σε αυτή την περίπτωση είναι “πώς δεν αδειάζει η εξέδρα ψηλά, μα πόσο κόσμο έχει” και “τι απέγιναν αυτοί που βρίσκονταν ήδη κάτω”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/09/Hugo-Perotti-600x373.png)
Η φωτογραφία του ιστορικού γκολ. Χαρτούρες στο γκαζόν, κάμερα χαμηλά, γεμάτες εξέδρες.
Οι άνθρωποι που ήταν στο γήπεδο εκείνη τη μέρα λένε, γεμάτοι με τη μεταφυσική πίστη του ποδοσφαίρου της Λατινικής Αμερικής, ότι η μπάλα πήγαινε στο δοκάρι και ήταν ο κόσμος που έκανε τον αέρα να τη σπρώξει στα δίχτυα της Φέρο. Το πιο μεταφυσικό πάντως είναι ότι δεν ζήσαμε κάποια τραγωδία, ότι όλοι οι οπαδοί της Μπόκα, αρτιμελείς, μπόρεσαν και πανηγύρισαν τη νίκη που ήρθε τελικά με αυτό το 1-0. Η “χιονοστιβάδα του Περότι” έμεινε για πάντα στην ιστορία του συλλόγου, οι οπαδοί της Μπόκα τη θεωρούν τη μεγαλύτερη που έγινε ποτέ στην Αργεντινή (ή και στον κόσμο, όπως λέει ο τίτλος του παραπάνω βίντεο), ανεξάρτητα όμως από τις οπαδικές διαφωνίες είναι διάσημη κυρίως γιατί συνόδευσε το γκολ ενός τίτλου μετά από χρόνια. Η συνέχεια δεν ήταν καλή για την Μπόκα. Ο Μαραντόνα γρήγορα πέρασε τον Ατλαντικό, τα οικονομικά προβλήματα ήταν πολλά κι η Μπόκα όχι απλά δεν κατέκτησε άλλο πρωτάθλημα, αλλά επί της ουσίας δεν ήταν καν διεκδικήτρια τις περισσότερες χρονιές. Έπρεπε να περάσουν 8 χρόνια για να κατακτήσει οποιονδήποτε τίτλο (το Σουπερκόπα Σουνταμερικάνα), ενώ φτάσαμε στο 1992 για να κερδίσει και πάλι το πρωτάθλημα της Αργεντινής μετά από 11 ολόκληρα χρόνια. Σε εκείνα τα “πέτρινα χρόνια” από το 1976 μέχρι το 1992, το γκολ του Περότι κι η χιονοστιβάδα του Μπομπονέρα απέκτησαν τη δική τους σημασία και μνημονεύονται μέχρι τώρα.
sombrero.gr
-
Η Μπόκα Τζούνιορς στέφθηκε χθες βράδυ κυπελλούχος Αργεντινής για 4η φορά στην ιστορία της, κατακτώντας το κύπελλο του... 2019-20 που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2020 και κράτησε σχεδόν δύο χρόνια. Αν έχετε απορίες, αυτό το πολύ απλό-κατανοητό-λιτό άρθρο από τον Μάιο τα εξηγεί όλα (ή τα κάνει χειρότερα):
El Sombrero
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=2430.msg231696#msg231696
-
2005. Ντέρμπι Ιντεπεντιέντε-Ράσινγκ. Mε το σκορ στο 3-0 ένας επιθετικός των γηπεδούχων παίρνει τη μπάλα στο κέντρο, φτάνει ως την αντίπαλη περιοχή, χορεύει τον αντίπαλο, έμπειρο αμυντικό με δυο προσποιήσεις και με αριστερό, δυνατό σουτ ("ο μπαμπάς μου συνέχεια μου έλεγε ότι δεν πρέπει να περιμένω πότε θα κάτσει καλά η μπάλα στο δεξί πόδι, γι'αυτό εξασκούσα συνέχεια και το αριστερό" θα πει μερικά χρόνια μετά) πετυχαίνει ένα από τα ωραιότερα γκολ στην ιστορία του κλάσικο της Αβεγιανέδα. Λίγους μήνες πριν είχε κλείσει τα 17 του!
Δεκαέξι χρόνια και καμιά 400 γκολ αργότερα, ο Σέρχιο Αγκουεεερoooooο θα ανακοινώσει αύριο την αποχώρηση του από το ποδόσφαιρο.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/267669505_10160162843575931_4252639964853019022_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=bxciRkhwQ7cAX_lm8rv&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT-fjolbZEdGqvzK_6hvv-TdNqkpKY-KN27tA-LvM_IpNw&oe=61BF0AA2)
El Sombrero
-
Tα Clásicos και ο ποδοσφαιρικός χάρτης της Αργεντινής
(https://fanatico.gr/wp-content/uploads/2021/05/supercla-800x400.png)
Το ποδόσφαιρο της Αργεντινής είναι μια κατηγορία μόνο του και το ειδικό βάρος των ομάδων, αλλά και των πόλεων στις οποίες εδρεύουν, έχει ξεχωριστή σημασία στην ιστορία των μεγάλων ντέρμπι της χώρας.
Μπουένος Άιρες, ίσως η πιο ποδοσφαιρική πρωτεύουσα του κόσμου
Το Μπουένος Άιρες, χτίστηκε με την λογική της πρωτεύουσας μιας αυτοκρατορίας και με την αλαζονεία του πλούτου. Οι γειτονιές όπου εδρεύουν οι σύλλογοι, γεμίζουν κάθε Σαββατοκύριακο από παλιά λεωφορεία, που μεταφέρουν τους κατοίκους των «παραγκουπόλεων», στα γήπεδα των αγαπημένων ομάδων τους, στον παράδεισο της μπάλας, 90 λεπτά μακριά από την σκληρή πραγματικότητα. Μαζί με τα περίχωρα της η πρωτεύουσα αριθμεί περίπου 13 εκατομμύρια κατοίκους, δηλαδή το 1/3 του πληθυσμού όλης της χώρας.
Στην πρωτεύουσα του τάνγκο, εδρεύουν οι πέντε μεγάλοι σύλλογοι της χώρας. Η Μπόκα Τζούνιορς, η Ρίβερ Πλέιτ, η Ιντεπεντιέντε, η Ράσινγκ Κλουμπ και η Σαν Λορέντσο. Από το «big-5» μόνο η Σαν Λορέντσο εδρεύει στο κέντρο, είτε αναφέρεται κανείς στις ρίζες της, οι οποίες βρίσκονται στην γειτονιά του Μποέδο, είτε στο τωρινό γήπεδο της, το οποίο βρίσκεται στο Mπάχο Φλόρες. Η Μπόκα εδρεύει στο φτωχικό λιμάνι της Λα Μπόκα, η άλλοτε συντοπίτισσα της, Ρίβερ, έχει μετακομίσει στο βορειοδυτικό αστικό προάστιο του Μπουένος Άιρες, Νούνιες. Κλείνοντας, Ιντεπεντιέντε και Ράσινγκ συγκατοικούν στην περιοχή της Αβεγιανέδα, μια φτωχή συνοικία νοτιοανατολικά του κέντρου. Προφανώς, οι big-5 έχουν την μερίδα του λέοντος σε τίτλους, κόσμο, δύναμη και οικονομική ευημερία.
Superclásico και Αβεγιανέδα
Μεταξύ τους, σαφώς και υπάρχουν διαφορές. Μπόκα και Ρίβερ απαρτίζουν το γνωστό «Superclásico», για πολλούς το σπουδαιότερο ντέρμπι του πλανήτη! Γενικώς, υπάρχουν τοπικά ντέρμπι, ταξικά ντέρμπι, ντέρμπι μεταξύ ομάδων που διεκδικούν τους ίδιους στόχους, ακόμα και ντέρμπι με πολιτικό-θρησκευτικό χρώμα. Το «Superclásico», συνδυάζει ίσως τα περισσότερα από τα παραπάνω. Οι φίλοι της Μπόκα αποκαλούνται ως «Γενοβέζοι» καθώς ιδρύθηκαν από μετανάστες προερχόμενοι από την Γένοβα, ενώ οι της Ρίβερ «εκατομμυριούχοι» λόγω της μετακόμισης τους στο αστικό προάστιο του Νούνιες και κάποιων ακριβών μεταγραφών που έκαναν εκείνη την περίοδο.
Παρόλα αυτά, η Ιντεπεντιέντε παραμένει αυτή η οποία έχει τα περισσότερα Libertadores στην Νότια Αμερική! Τα γήπεδα της Ιντεπεντιέντε και της Ράσινγκ απέχουν 300 μέτρα, με το Clásico της Αβεγιανέδα να είναι ένα από τα σημαντικότερα της χώρας. Σύμφωνα με μια φράση του Μπιλ Σάνκλι που ελάχιστα απέχει από την πραγματικότητα, «το ποδόσφαιρο δεν είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου, είναι κάτι απείρως πιο σοβαρό». Ακόμα και αδέρφια έχουν πιαστεί στα χέρια. Κι αν αυτό φαίνεται υπερβολικό, θα υπάρχει πάντα το παράδειγμα των αδερφών Μιλίτο για να το επιβεβαιώνει. Για εκείνο το σκηνικό του… ενδοοικογενειακού ντέρμπι, o Γκάμπριελ Μιλίτο είχε πει: «Φοβερό αυτό με τον Ντιέγκο. Θα μιλήσουμε σπίτι. Δεν είχαμε πολλές επαφές στο παιχνίδι, αλλά τα είπαμε καλά». «Μέσα στο γήπεδο, περισσότερο από αδερφός μου είναι αντίπαλος κι εγώ ήθελα το καλύτερο για τη Ρασίνγκ. Τώρα θα μιλήσουμε, ελπίζω να μην διαμαρτυρηθεί πολύ», ανέφερε ο Ντιέγκο. Αφότου ξεκίνησαν να παίζουν στις ακαδημίες της Ρασίνγκ, τα αδέρφια Μιλίτο διασπάστηκαν. Ο μικρότερος, ο Γκάμπριελ, αποφάσισε να αγωνιστεί στην ομάδα που υποστήριζε ο παππούς του, την Ιντεπεντιέντε.
Από το κέντρο μέχρι τον νότο
Το μεγάλο ματς του κέντρου πάντως, το γνωστό και ως «Clásico porteño», είναι το Σαν Λορέντσο-Ουρακάν. Η Ουρακάν, βέβαια, υπολείπεται της Σαν Λορέντσο σε τίτλους και δύναμη, όμως οι δυο τους έχουν απίστευτη κόντρα και πολυάριθμους οπαδούς πίσω τους. Η φράση αυτή ταιριάζει εδώ: «Όλοι έχουμε έναν φασαριόζο γείτονα. Στην Ουρακάν έλαχε να έχει αυτούς τους παλαβούς της Σαν Λορέντσο».
Η Βέλες, είναι μια ακόμη αξιοσημείωτη ομάδα της πρωτεύουσας. Το Clásico της είναι με την Φέρο. Ένα από τα σκληρότερα και ιστορικότερα παιχνίδια που έχει το ποδόσφαιρο της Αργεντινής.
Ιδιαίτερη περίπτωση είναι η Αρχεντίνος. Από τις ακαδημίες της έβγαλε τον Μαραντόνα και τον Ρικέλμε, όμως στην συνοικία που εδρεύει, εν ονόματι Πατερνάλ, δεν υπάρχει άλλος σύλλογος εκεί κοντά. Έτσι κοντράρεται με την Νουέβα Σικάγο, την Ολ Μπόις και την Τίγκρε για τον άτυπο τίτλο του αφεντικού των μικρών συνοικιών του Μπουένος Άιρες.
Το «Clásico del sur», το Λανούς-Μπάνφιλντ δηλαδή, είναι το παραδοσιακό ντέρμπι του νότου. Οι δυο τους έχουν μεγάλη αντιπαλότητα, χωρίς όμως να είναι ξεκάθαρο ποια υπερισχύει της άλλης και ποια όχι. Τόσο σε κόσμο όσο και σε τίτλους, βρίσκονται κοντά. Η Λανούς ξεχωρίζει στις διεθνείς της παρουσίες, καθώς έχει κατακτήσει ένα Sudamericana και έχει συμμετοχή σε έναν τελικό Libertadores. Το 2012, ο Καρμπόνι αγωνιζόταν με την φανέλα της Μπάνφιλντ. Ένα απόγευμα πήγε να αγοράσει φανέλες της Λανούς στους γιους του, οι οποίοι έπαιζαν στις ακαδημίες των «βυσσινί». Ο κόσμος τον πήρε χαμπάρι και κάπου εκεί αποτέλεσε παρελθόν από τους «πράσινους», πληρώνοντας έτσι το τίμημα της προδοσίας.
Εκεί κοντά στον νότο, βρίσκεται και η Κίλμες, μια ομάδα με επιτυχίες κατά το παρελθόν, η οποία παρά την αγωνιστική της πτώση, έχει καταφέρει να κρατήσει μια δυνατή οπαδική βάση.
Η Αρσενάλ από το Σαραντί και η Ντεφένσα από το Φλορένσιο Βαρέλα, είναι ένα ακόμη μεγάλο ντέρμπι του ποδοσφαίρου της Αργεντινής. Αμφότερες μπορεί να υστερούν σε κόσμο όμως έχουν καταφέρει να κατακτήσουν το Sudamericana.
Ο βορράς του Μπουένος Άιρες και τα προάστια
Το ματς Πλατένσε-Τίγκρε, είναι γνωστό και ως «Clásico del norte». Το «ντέρμπι των βορείων προαστίων» του Μπουένος Άιρες, είναι ένα από τα ιστορικότερα και παρόλο που οι δυο ομάδες δεν συναντιούνται συχνά τα τελευταία χρόνια, το κάνουν οι οπαδοί τους, οι οποίοι δεν χάνουν την ευκαιρία να συγκρούονται μόλις τους δοθεί η ευκαιρία.
Στα περίχωρα του Μπουένος Άιρες βρίσκουμε την πόλη της Λα Πλάτα. Μπορεί το τοπικό ντέρμπι μεταξύ Εστουδιάντες και Χιμνάσια να μην έχει την αίγλη άλλων ντέρμπι, είναι όμως μια μεγάλη κόντρα απέναντι στις δυο ομάδες της πόλης. Ο μόνος τομέας που χωρίζει τους δύο συλλόγους είναι ο αριθμός των τίτλων, υπερτερεί η Εστουδιάντες. Αμφότερες όμως μοιράζονται σχεδόν στα ίσια τον κόσμο της πόλης, ενώ οι φίλοι της Χιμνάσια είναι ελαφρώς πιο εκδηλωτικοί από αυτούς της Εστουδιάντες.
Όποιος επισκεφτεί την Μαρ ντελ Πλάτα, εκτός από το να κολυμπήσει στις υπέροχες θάλασσες της, αξίζει ένα κυριακάτικο απόγευμα να επισκεφτεί το γήπεδο της περιοχής, το «Χοσέ Μαρία Μινέλλα». Το γήπεδο με χωρητικότητα, 35.354 θέσεις, στεγάζει τις Αλντοσίβι και Αλβαράδο. Οι δυο τους «βράζουν» στο ίδιο καζάνι στην παραθαλάσσια περιοχή, με την Αλντοσίβι να αγωνίζεται τα τελευταία χρόνια στην πρώτη κατηγορία, όμως δεν έχει καταφέρει ακόμα να αλλάξει ως μέγεθος.
Στην Μπαΐα Μπλάνκα υπάρχουν δύο σύλλογοι οι οποίοι κάνουν την διαφορά. Ολίμπο και Βίγια Μίτρε συνθέτουν το Clásico της ευρύτερης περιοχής. Η Ολίμπο μοιάζει να είναι ένα σκαλοπάτι πάνω ιστορικά από την άσημη Βίγια Μίτρε.
Κόρδοβα, η συμπρωτεύουσα των τριών ομάδων
Μετά το Μπουένος Άιρες, δεύτερη σε πληθυσμό έρχεται η Κόρδοβα. Μια πόλη που έχει βαρύτητα και στο ποδόσφαιρο. Το Clásico εκεί είναι το Μπελγράνο-Ταγιέρες. Οι δυο τους, χωρίς τις αξιοσημείωτες επιτυχίες σε τίτλους, διαθέτουν πολυάριθμο κόσμο πίσω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν καταφέρει να γεμίσουν το δεύτερο μεγαλύτερο γήπεδο της χώρας, «Μάριο Κέμπες», χωρητικότητας 65.000 θέσεων. Το ντέρμπι είναι ένα από τα πιο θερμά σε ατμόσφαιρα παγκοσμίως, με την δύναμη και το πάθος να επικρατούν στις μεταξύ τους μονομαχίες. Δεν είναι τυχαίο πως σε ένα από αυτά, οι οπαδοί της Μπελγράνο χτυπούσαν έναν φίλο της Ταγιέρες και όπως οι ίδιοι είπαν, τον οδήγησαν στα κάγκελα και τον εξανάγκασαν να πέσει από την κερκίδα. Ο άτυχος οπαδός μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο με σοβαρό χτύπημα στο κεφάλι. Δεν κατάφερε να γλιτώσει τη ζωή του.
Η τρίτη δύναμη της πόλης είναι η Ινστιτούτο. Ο σύλλογος εδρεύει στην συνοικία, Άλτα δε Κόρδοβα των 35.000 κατοίκων. Το γήπεδο της, το Μονουμεντάλ, χωράει 20.000 θεατές και συχνά πυκνά το γεμίζει, δείχνοντας έτσι πως η συνοικία της ανήκει.
Ροσάριο, το αρχαιότερο Clásico στην Αργεντινή
Αντίστοιχος με τον πληθυσμό της Κόρδοβα είναι εκείνος του Ροσάριο, της επαρχίας Σάντα Φε. Εκεί έχουν γεννηθεί προσωπικότητες όπως ο Ερνέστο Γκεβάρα, αλλά και σπουδαίοι άνθρωποι του ποδοσφαίρου, όπως ο Μπιέλσα, ο Μενότι και ο Μέσι. Το γνωστό Clásico της πόλης είναι το Νιούελς Ολντ Μπόις – Ροσάριο Σεντράλ. Η μεγάλη πλειοψηφία υποστηρίζει τους «Λεπρόσος» ή τους «Κανάγιας», αντιστοίχως. Την ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι φίλοι των δύο ομάδων πολλές φορές δεν τη χωράει ο ανθρώπινος νους!
Η πόλη ζει για μια βδομάδα στους ρυθμούς του ντέρμπι. Πολλές φορές με επεισόδια μεταξύ οπαδών, καμένες μπουτίκ, βόμβες μολότοφ σε μαγαζιά, ντου σε μέρη που έκαναν προπόνηση οι παίκτες της άλλης ομάδας και άλλες τέτοιες… ομορφιές. Διαθέτουν αρκετούς εγχώριους τίτλους και οι δύο τους, χωρίς όμως να έχουν γευτεί διεθνή τίτλο ως τώρα. Ζουν, άλλωστε, σε έναν ξεχωριστό τόπο: Η πόλη στην οποία γεννήθηκε ο Μέσι ο οποίος είναι γέννημα θρέμμα της Νιούελς. Ο Ερνέστο Γκεβάρα, ο οποίος υποστήριζε την Σεντράλ συνδέοντας έτσι την ιδεολογία του με την ομάδα και το ποδόσφαιρο της πόλης και ο Μαραντόνα ο οποίος είχε δηλώσει πως θα έπαιζε στο Ροσάριο ακόμα και αν δεν τον πλήρωναν. Ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο η πόλη αυτή δίχως αμφιβολία.
Η επαρχία του Σάντα Φε, φημίζεται και για το άλλο μεγάλο παιχνίδι της. Το Κολόν – Ουνιόν αποτελεί ακόμη ένα σπουδαίο ντέρμπι της χώρας, όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό του Ροσάριο σε καμία περίπτωση. Πιο λαοφιλής στην πόλη η Κολόν, με την Ουνιόν να έχει λιγότερους φίλους, οι οποίοι όμως είναι ένα κλικ πιο θερμόαιμοι από αυτούς της Κολόν, που χαρακτηρίζονται και ως οι γκρινιάρηδες της χώρας.
Η Πατρονάτο, το αφεντικό στην επαρχία Έντρε Ρίος
Παραδίπλα από την επαρχία Σάντα Φε βρίσκεται αυτή η Έντρε Ρίος. Εκεί υπάρχει μόνο η Πατρονάτο, η οποία έχει βγει στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια καθώς αγωνίζεται στα σαλόνια της πρώτης Εθνικής.
Σαν Χουάν, το αφεντικό στο… Χωριό
Στα σύνορα με την Χιλή, δυτικά στην χώρα, η επαρχία Σαν Χουάν έχει ως αφεντικό της την Σαν Μαρτίν Σαν Χουάν. Συχνά – πυκνά οι φίλοι της γέμιζαν το γήπεδο «Ιλάριο Σάντσες», χωρητικότητας 16.500 θεατών. Όταν όμως δοκίμασε να αγωνιστεί στο νεόδμητο γήπεδο «Βισεντενάριο» (25.000 θέσεων) δεν κατάφερε να το μετατρέψει σε μια καυτή έδρα. Έτσι, μάταια, επέστρεψε στην φυσική της έδρα.
Μεντόσα, από την παραγωγή κρασιού στο… Ποδόσφαιρο
Η πόλη της Μεντόσα, μπορεί να φημίζεται για τα κρασιά της, όμως και το ποδόσφαιρο της δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Γοδόι Κρους, Ιντεπεντιέντε Ριβαδάβια και η Χιμνάσια Μεντόσα συνθέτουν το ποδοσφαιρικό παλμαρέ της πόλης. Η μεγάλη ομάδα της ήταν και είναι μέχρι σήμερα η Ιντεπεντιέντε. Ο σύλλογος του κέντρου, ο οποίος έχει τον περισσότερο κόσμο στις τάξεις του. Αντιθέτως, η Γοδόι Κρους, η οποία ιδρύθηκε από οινοπαραγωγούς, μπορεί να είναι αυτή που εκπροσωπεί το ποδόσφαιρο της πόλης στην πρώτη κατηγορία, ωστόσο παραμένει στην σκιά της Ιντεπεντιέντε. Το «Clásico» παραδόξως είναι το Ιντεπεντιέντε-Χιμνάσια κι αυτό γιατί η Γοδόι Κρους έχει ως βασική αντίπαλό τη γειτονική της Σαν Χουάν.
Η απότομη άνοδος του βορρά στο ποδοσφαιρικό προσκήνιο
Σεντράλ Κόρδοβα και Μίτρε, τα τελευταία χρόνια βρίσκονται ολοένα και περισσότερο στο ποδοσφαιρικό προσκήνιο της χώρας. Οι λόγοι αυτοί έφεραν την κατασκευή εν μέσω πανδημίας, ενός νέου γηπέδου στην πόλη Σαντιαγκό δελ Εστέρο, του «Ούνικο», 28.00 θέσεων.
Σαν Μαρτίν Τουκουμάν και Ατλέτικο Τουκουμάν συνθέτουν ένα επίσης δυνατό «Clásico» του βορρά. Η πόλη του Τουκουμάν έχει την τύχη να διαθέτει δύο ιστορικές ομάδες στον ποδοσφαιρικό χάρτη της χώρας.
Κάπου εδώ, να αναφέρουμε πως ο βορράς με τον νότο έχουν τα ίδια προβλήματα. Η ανυπόφορη ζέστη και τα ενοχλητικά έντομα κάνουν δύσκολη τη ζωή των ομάδων που επισκέπτονται τις πόλεις αυτές για να παίξουν αγώνες. Αυτές είναι και οι αιτίες που ο υπόλοιπος ποδοσφαιρικός κόσμος της χώρας δεν βλέπει με καλό μάτι την πρόοδο των ομάδων από τον βορρά ή τον νότο.
Συνοψίζοντας…
Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσο στις γειτονιές του Μπουένος Άιρες όσο και σε ολόκληρη την Αργεντινή, δεν συναντάμε το φαινόμενο της «δεύτερης» ομάδας, ότι δηλαδή κάποιος είναι, για παράδειγμα, Ρίβερ ή Μπόκα και υποστηρίζει δευτερευόντως την ομάδα της πόλης ή της γειτονιάς του. Αν κάποιος υποστηρίζει τη Φέρο, είναι οπαδός της Φέρο και τέλος. Είναι μέλος του συλλόγου και πάει μόνο στο «Ετσεβερί» για να δει ποδόσφαιρο. Αυτή, είναι και η κυριότερη αιτία που όλοι αυτοί οι σύλλογοι επιβιώνουν τόσα χρόνια, σε ολόκληρη τη χώρα!
fanatico.gr
-
Old Caledonians ή αλλιώς… Απόλλων Σμύρνης
(https://fanatico.gr/wp-content/uploads/2022/01/old1-side-800x400.png)
Ακόμα μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, μας έρχεται από το ποδόσφαιρο της Αργεντινής. Συσχετίζεται με το ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά και την ίδια την ιστορία. Ο λόγος για την Old Caledonians, την πρώτη πρωταθλήτρια Αργεντινής, η οποία είχε ίδιο έμβλημα με αυτό του Απόλλωνα Σμύρνης!
Η Old Caledonians είναι η πρώτη πρωταθλήτρια του ποδοσφαίρου της Αργεντινής. Κατάφερε να μείνει ζωντανή για σχεδόν τέσσερα χρόνια, οι ιδρυτές της ήταν Σκωτσέζοι και το έμβλημα της ήταν παρόμοιο με αυτό του Απόλλωνα Σμύρνης.
Old Caledonians: Η ίδρυση του συλλόγου
Το ποδόσφαιρο εκείνη την εποχή είχε ήδη δημιουργηθεί στην Αγγλία και άρχιζε να διαδίδεται στις γύρω περιοχές. Πολλές χώρες άρχισαν να το μαθαίνουν από τους εργάτες στα καράβια και τους ναύτες, που έδεναν σε κάθε λιμάνι και πολλές φορές έπαιζαν στο κατάστρωμα ή στις αποβάθρες ποδόσφαιρο. Κάπως έτσι, λοιπόν, και οι Σκωτσέζοι εργάτες αποφασίζουν να φέρουν στην Αργεντινή το δημοφιλέστερο άθλημα του λαού.
Στη γειτονιά Μπαράκας, δημιουργείται η Old Caledonians. Το έτος γέννησής είναι το 1890 και το έμβλημα είναι ίδιο με αυτό που έχει ο Απόλλων Σμύρνης. Προφανώς, τα πρωτεία τα έχουν οι Σκωτσέζοι και η αργεντίνικη ομάδα, καθώς δημιούργησαν τον σύλλογό τους. Η Ελαφρά Ταξιαρχία είχε για πολλά χρόνια διαφορετικό έμβλημα και το τωρινό, καθιερώθηκε αρκετές δεκαετίες μετά την ίδρυσή της.
Old Caledonians: Το πρώτο πρωτάθλημα της Αργεντινής
Η ομάδα γεννήθηκε και συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην ιστορία της Αργεντινής. Πέντε ομάδες έδωσαν το παρών: Η Old Caledonians, η St. Andrew’s (επίσης δημιουργήθηκε από Σκωτσέζους μετανάστες), η Buenos Aires and Rosario Railway, η Belgrano F.C και η Buenos Aires F.C. Η Old Caledonians αναδείχτηκε πρώτη με 13 βαθμούς, ενώ άλλους τόσους είχε και η St. Andrew’s. Κάπως έτσι και επειδή ήταν η πρώτη διοργάνωση, οι Αργεντινοί δεν ήθελαν να αδικήσουν κανέναν και έδωσαν από κοινού τον τίτλο της πρωταθλήτριας στις δύο ομάδες. Ο πρώτος τίτλος δόθηκε κατά το ήμισυ, ενώ έπαιξαν και ένα φιλικό, με την St. Andrew’s να επικρατεί 3-1 και να δίνονται στην ομάδα μετάλλια.
Αυτό το πρωτάθλημα έφτανε και περίσσευε για την ομάδα, που αποφάσισε να μην λάβει μέρος στην επόμενη διοργάνωση. Αγωνίστηκε σε φιλικά και το γήπεδο, βάσει των πληροφοριών της εποχής, μάζευε αρκετό κόσμο και κυρίως μετανάστες από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η AFA διοργάνωσε πρωτάθλημα το 1893, στο οποίο η Old Caledonians αρνήθηκε να συμμετάσχει. Δεν είχε πρόβλημα με την ομοσπονδία, αλλά δεν θα προλάβαινε να ολοκληρώσει τη σεζόν αφού οι μετανάστες εργάτες έπρεπε να τα μαζέψουν και να γυρίσουν στη Σκωτία. Κάτι που εν τέλει έγινε, με την Old Caledonians να διαλύεται σε μια τριετία. Της έφτασε ένα και μοναδικό πρωτάθλημα, για να γράψει ιστορία, στην πρώτη σεζόν που δημιουργήθηκε.
Παρόλα αυτά, ο τίτλος δεν αναγνωρίστηκε ποτέ. Η ομοσπονδία αποφάσισε να μην μετρήσει τα πρωταθλήματα εκείνων των εποχών, ενώ δεν έχει κρατήσει πληροφορίες, βαθμολογίες, ούτε καν φωτογραφίες. Σαν να μην έγιναν όλα, αφαιρώντας ουσιαστικά την προσπάθεια κάθε ομάδας, είτε βγήκε πρώτη, είτε τελευταία.
Η ιστορία πίσω από το αγωνιστικό κομμάτι
Πώς οι Σκωτσέζοι και η Old Caledonians έφτασαν να έχουν ως έμβλημα τους τον θεό Απόλλωνα; Τι σχέση έχουν με το δωδεκάθεο; Οι Έλληνες Καλυδώνιοι αποτελούν τους πρόγονους των σημερινών Σκωτσέζων. Οι κάτοικοι της χώρας διατηρούν ακόμη και σήμερα τις παραδόσεις των Καλυδώνιων, τα έθιμά τους. Οι Καλυδώνιοι είχαν περάσει στην Σκωτία και στα βρετανικά εδάφη, μετά από έναν πόλεμο απέναντι στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Ρωμαίοι είχαν κατακτήσει βρετανικά εδάφη, αλλά σε μια νύχτα οι ιδιαίτερα επιθετικοί και ορμητικοί, βάσει ιστορίας, Καλυδώνιοι τους ανάγκασαν να αποχωρήσουν και να απελευθερωθεί ο λαός.
Κάπως έτσι, οι Καλυδώνιοι ρίζωσαν στη Σκωτία, μεταφέροντας τους και την ελληνική γλώσσα. Τους μετέφεραν τη θρησκεία τους, τους μίλησαν φυσικά και για το Δωδεκάθεο. Η θρησκεία διαδόθηκε σε όλη την Βρετανία, με τους κατοίκους να πιστεύουν για αρκετά χρόνια σε αυτή. Μάλιστα, όπως και οι Καλυδώνιοι έτσι και οι Σκωτσέζοι είχαν για θεό τους τον Απόλλωνα. Θέλοντας να τιμήσουν λοιπόν οι Σκωτσέζοι τις ρίζες τους, τα όσα πίστευαν οι πρόγονοί τους, δημιούργησαν την Old Caledonians και για σήμα χρησιμοποίησαν την προτομή του Θεού Απόλλωνα
fanatico.gr
-
Κάποιος σπιούνος λογικά ενημέρωσε τους Αργεντινούς ότι στη νότια Ευρώπη υπάρχει μια χώρα που προσπαθεί να τους κοντράρει σε γραφικότητα σε επίπεδο β' εθνικής κι επειδή οι λατινοαμερικάνοι δεν τα σηκώνουν κάτι τέτοια, αποφάσισαν να πάρουν μέτρα.
Έτσι, η φετινή β' εθνική τους που ξεκίνησε πριν λίγες μέρες έχει... 37 ομάδες (για την ακρίβεια, 36 ομάδες και την Τσάκο Φορ Έβερ, που ονομάστηκε έτσι γιατί ένας τυχαίος Άγγλος με παρατσούκλι «Μίστερ Κινγκ» είπε στους ιδρυτές της έναν αιώνα πριν ότι θα είναι πιο πιασάρικο μελλοντικά αν έχουν στο όνομα κάτι αγγλικό, οπότε κατά την ταπεινή μας γνώμη δεν μπορεί να θεωρείται μια απλή ομάδα) που όμως δεν χωρίζονται σε δυο γκρουπ. Όχι, όχι. Αυτό είναι κλισέ κι εκτός αυτού το έκαναν πέρσι όταν ήταν λίγες οι ομάδες (μόνο 35). Φέτος όλοι με όλους από μια φορά και ένας κάθε σ/κ ρεπό και αραλίκι.
Στο τέλος, ο πρώτος ανεβαίνει απευθείας ενώ οι επόμενοι 12 θα παίξουν πλέι οφ για μια ακόμα θέση ανόδου. Κάποιος με καλό βαθμό στα μαθηματικά στο γυμνάσιο πιθανόν θα πει "κάτσε ρε μάστορα, δεν γίνεται να παίξουν νοκ άουτ για μια θέση 12 ομάδες, δεν βγαίνει βρε αδερφέ" και τότε κάποιος με καλό βαθμό στο μάθημα Σομπρέρο (που, δυστυχώς, ακόμα δεν έχει μπει στο γυμνάσιο) θα απαντήσει "σοβαρέψου ψάρακα, Ν. Αμερική είσαι, όλα γίνονται αν το θέλεις πολύ. Πιες τώρα αυτό το σφηνάκι και συνέχισε τη ζωή σου προσπαθώντας να ξεχάσεις ό,τι διάβασες".
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/273775410_10160270617120931_5805730718172924942_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=1-5&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=5eOrDiJykmcAX8oLN9y&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AT-BgtFn0QUaC5TtLYta8cIJF4DrpI8jDnz2gljZPaWrIQ&oe=6210A503)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160270617125931/)
-
Το Ροσάριο Σεντράλ-Νιούελ'ς Όλντ Μποις, που διεξάγεται αύριο, είναι ένα από τα καλύτερα ντέρμπι της Αργεντινής και αναμενόμενα φημίζεται για το πάθος του, κάτι που μπορείς να διαπιστώσεις αν δεις ένα τυχαίο βίντεο από έναν αγώνα.
Αυτό το βίντεο όμως δεν είναι από αγώνα. Είναι η προπόνηση της Νιούελ'ς που έγινε την Πέμπτη παρουσία κόσμου. Κι όταν λέμε κόσμου, μιλάμε για περισσότερους από 25.000 οπαδούς.
βίντεο (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/%CF%83%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AC%CE%BB-%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%B5%CE%BB%CF%82/430151998910122/)
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/276044881_10160323863905931_5325696614998825782_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-5&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=ddgxD_CetFYAX9ORdPb&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT8TTWF7UbN2zXv0X4D9LCWdJpTusvmbcHQdj8St1nwxoQ&oe=623B930B)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/p.10160323863910931/10160323863910931/?type=3)
-
Αν και το χθεσινό Ροσάριο Σεντράλ-Νιούελ'ς ήταν το πρώτο ντέρμπι του ως προπονητής και μάλιστα απέναντι σε μια αήττητη ομάδα, ο Κάρλος Τέβες δεν φοβήθηκε να βάλει στην ενδεκάδα δυο 18χρονους κι έναν 17χρονο! Και δικαιώθηκε. Χάρη σε μια κεφαλιά του 18χρονου Αλέχο Βέλις η Σεντράλ πήρε το μεγάλο ματς του Ροσάριο, ο μικρός έζησε αυτό που έχουμε ονειρευτεί όλοι και στο τέλος όταν του ζήτησαν να δώσει συνέντευξη έβαλε τα κλάματα από ευτυχία: "Δεν καταλαβαίνω τίποτα απ'όσα συμβαίνουν τώρα. Ονειρευόμουν μια ζωή αυτή τη στιγμή. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι οι παππούδες μου, η οικογένεια μου. Όλο αυτό είναι γι'αυτούς που με πήγαιναν να πάρω το τρένο για να παίξω μπάλα ενώ ξέρω ότι δεν είχαν ούτε ένα πέσο στην τσέπη".
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/295110060_10160535555805931_4080714161660636288_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=2aH5KS1cemkAX-97QHF&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT9G4O8_j_pfInEGvIXiqala1BHC5KcPZ-er1KEJKijzzA&oe=62DFE6BF)
Να πετυχαίνεις στα 18 σου το μοναδικό γκολ στο πρώτο σου εντός έδρας ντέρμπι, αυτή η καύλα.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/294884599_10160535556815931_6923592110058184414_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=Sarc9F_HdTUAX_yUP10&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AT9keGzr_Mm62ZxtiYk1mWDca_v4MF7s6YJQqKOKX6wVow&oe=62E04739)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160535555810931/)
-
San Lorenzo
Αρκετοί άνθρωποι τραγουδάνε όταν κάνουν μπάνιο σπίτι τους, κάποιοι τραγουδάνε και όταν κάνουν μπάνιο εκτός σπιτιού.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/573774480886225)
-
Η πόλη Κόρδοβα στην Αργεντινή έχεις τρεις ομάδες που έχουν ξεπεράσει τα 100 χρόνια ζωής κι όμως καμία τους δεν έχει κερδίσει τίτλο ενώ μεγάλο μέρος της ιστορίας τους το έχουν περάσει στη 2η κατηγορία. Αυτό πάντως δεν φαίνεται να επηρεάζει τον κόσμο αν κρίνουμε από αυτό το βίντεο που 30.000 οπαδοί της Μπελγκράνο υποδέχονται την ομάδα τους που αντιμετώπισε χθες τη συμπολίτισσα Ινστιτούτο για την 30η αγωνιστική. Της 2ης κατηγορίας.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/belgrano/1030548710987167/)
Όπως λέει σε κάποια φάση και ο τύπος που περιγράφει: "Σε τέτοιες στιγμές ο σπίκερ πρέπει να βγάζει το σκασμό"
El Sombrero
-
A special moment last night as a young child runs onto the pitch to embrace former Newell’s goalkeeper Ezequiel Unsain (now of Defensa y Justicia).
Unsain conceded a goal in injury-time after keeping Boca Juniors scoreless for 90 minutes.
El sombrero (βίντεο) (https://twitter.com/Newells_en/status/1561610333940219904?cxt=HHwWgICwgeaU-qsrAAAA)
-
Η Μπελγκράνο ήθελε σήμερα νίκη απέναντι στην Ατλέτικο Μπράουν για να εξασφαλίσει και μαθηματικά την άνοδο στην 1η κατηγορία της Αργεντινής, δυο αγωνιστικές πριν από το φινάλε. Οι παίκτες της βγήκαν στο γήπεδο και αντίκρισαν αυτή την εικόνα. 20.000 οπαδοί ήταν δίπλα τους σε αυτό το κρίσιμο ματς.
Το γήπεδο αυτό δεν είναι το δικό της.
Το γήπεδο αυτό βρίσκεται 500 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της!
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/belgrano/413637224260404/)
Απίστευτη εικόνα!
(https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/308830948_10160643897435931_5598468753698237138_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=uHwIOPi6LmwAX-6wo6b&_nc_ht=scontent.fath4-2.fna&oh=00_AT_cMsxS1YYjM66bLNF_d6g3wfGxO5hjIuhLsUegpzgvuA&oe=6335FF7A)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/p.10160643897475931/10160643897475931/?type=3)
Για την ιστορία, η Μπελγκράνο νίκησε με 2-3 αν και βρέθηκε δυο φορές πίσω στο σκορ. Εδώ το νικητήριο γκολ στο 83':
El Sombrero
-
"Όταν ανέλαβα τη Ρίβερ έβαλα να ντεμπουτάρει ένας 16χρονος. Όταν ήμουν στα τελευταία μου ως παίκτης είχε έρθει για προπόνηση με την πρώτη ομάδα και μου είχε κάνει δύο ποδιές κατευθείαν! Επειδή είχα μεγαλώσει δεν έψαξα μετά για να τον χτυπήσω, πήγα να του δώσω συγχαρητήρια. Του είπα: “Μακάρι όταν παίξεις στην πρώτη ομάδα να κάνεις το ίδιο και μακάρι να είμαι εγώ ο προπονητής”. Στις 30 μέρες ανέλαβα προπονητής. Δεν θυμόμουν το πρόσωπό του, οπότε μίλησα με τις Ακαδημίες και τους είπα να φέρουν τους παίκτες με αυτά τα χαρακτηριστικά και θα είμαι πίσω από το παράθυρο για να βλέπω. Όταν τον θυμήθηκα του είπα ότι από αύριο ξεκινάει προετοιμασία με την πρώτη ομάδα. Αυτός ο παίκτης ήταν ο Λούκας Οκάμπος."
(Ματίας Αλμέιδα)
(https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/308470635_10160641995895931_1426193275501485628_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=Hb-iTvZ948AAX9YTGZO&_nc_ht=scontent.fath4-2.fna&oh=00_AT8SVr7zoUCYZMspa7KBHVz4B6Gop0O_nqG7gQGyr0qY2A&oe=6337736B)
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160641995900931/)
-
Την τελευταία αγωνιστική (την Κυριακή) θα κριθεί τελικά το πρωτάθλημα στην Αργεντινή. Το καλό για τη Ράσινγκ είναι ότι θα υποδεχθεί τη μεγάλη αντίπαλο της Μπόκα, τη Ρίβερ. Το κακό για τη Ράσινγκ είναι ότι η Μπόκα θα υποδεχθεί τη μεγάλη αντίπαλο της Ράσινγκ, την Ιντεπεντιέντε.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/312301058_10160700114470931_8409331572975369085_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=6yBy6J63r_UAX-uP8zg&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT8gxhi09eVadMUHlVHp6cFLpDKLQ2kP-A-OYTmTPIbTiw&oe=63592731)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160700249510931/)
-
Ξεκίνησε ως φορτηγατζής στη Δανία, συνέχισε πουλώντας λουλούδια και τελικά κατέληξε να γίνει ηθοποιός στις ΗΠΑ. Μιλάει 7 γλώσσες, ασχολείται με την φωτογραφία, την ποίηση και τη μουσική, έχει δυο πτυχία και έχει γράψει πολλά βιβλία, ανάμεσα τους και κάποια που σχετίζονται με την εθνογραφία των ιθαγενών στη Ν. Αμερική. Όταν έπιασε την καλή με το ρόλο του στο «Lord of the Rings» η πρώτη του επιχειρηματική κίνηση ήταν να φτιάξει έναν μικρό εκδοτικό οίκο που εκδίδει άγνωστους καλλιτέχνες και ποιητές που συνήθως σνομπάρονται από τους υπόλοιπους.
Πάνω απ'όλα όμως παραμένει ένας άρρωστος οπαδός της Σαν Λορένσο, που έχει προκαλέσει σκηνικό σε αεροδρόμιο πανηγυρίζοντας ένα γκολ, που όταν επισκέπτεται το Μπουένος Άιρες ζητάει από τον ταξιτζή να τον περάσει πρώτα μπροστά από το γήπεδο και ας μην είναι στο δρόμο τους, που συχνά διηγείται στους σοκαρισμένους δημοσιογράφους την πρώτη φορά που πήγαν στο γήπεδο με τον πατέρα του να δουν τη Σαν Λορένσο και τους κατούρησαν οι οπαδοί της Ρίβερ από το πάνω διάζωμα, που συμπεριλαμβάνει σε αρκετές ταινίες του μικρές πινελιές που αφορούν την ομάδα, που κυκλοφορεί στο δρόμο ακόμα και τώρα με φανέλα της, που σκάει μύτη σε κινηματογραφικά φεστιβάλ και εκδηλώσεις με κασκόλ, σημαίες ακόμα και οπαδικά μπλουζάκια, που όταν τον έψαχνε στα σκηνικά μιας ταινίας ένας διάσημος Αργεντινός παραγωγός και ρώτησε έναν τεχνικό πώς μπορεί να τον βρει η απάντηση του ήταν "εύκολο, ψάξε να βρεις μια μεγάλη σημαία της Σαν Λορένσο, εκεί θα τον βρεις", που όταν τον ρωτάνε στα διάφορα κόκκινα χαλιά "ποιον σχεδιαστή φοράτε;" απαντάει κάθε φορά με διαφορετικό όνομα κάποιου θρύλου της ομάδας. "Σήμερα φοράω Μπαμπίνο Βέιρα" είχε αποκαλύψει σε έναν έκπληκτο δημοσιογράφο στο Φεστιβάλ της Ρώμης πριν λίγα χρόνια.
O αγαπημένος Βίγκο Μόρτενσεν κλείνει σήμερα τα 64 του.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/311916011_10160698253170931_4432618920794392499_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=kW4RYPBSLFEAX8Rfils&_nc_oc=AQkgufbRO28wExAYwjzm_yViMJpvh4tK5jooxWpWqwPrleE1vND42mehWrFdchuq8cn_xr10XKC04P2xFZQIsc8c&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT8L3ss6-b8RYktpp-psyPQ7JmadrPsgw2_ZRk6h250Hgg&oe=6358CF7B)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160698426515931/)
"Διάσημος ηθοποιός του Χόλιγουντ κάνει τα ψώνια του στο Μανχάταν φορώντας ρούχα αγνώστου Αργεντινού σχεδιαστή."
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/311569920_10160698432800931_6910433480307303739_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=inS1ORaonpoAX_63-f0&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AT_cCa6F8iIdpoJf0QASWrbKwfULj-pnlDjscZAcFiE9mg&oe=6358C3B1)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/p.10160698432805931/10160698432805931/?type=3)
-
-
(https://i.postimg.cc/4dgYPgZB/maradona2.jpg)
"Τί να μου πείτε για αγάπη"...
-
Chiche Montez FB
'''MI PROSPAZIZEIS NA MAS ''KATALAVEIS INE''ARGENTINIDAD'MEXRI TA KOKALA''VAMOSSSSSSSS''
https://www.facebook.com/regionlitoral/videos/685491459650618
''PREPI NA EXIS MEGALO ''TAXA''GIA NA TO PETIXIS''VAMOSSSSS''
https://www.facebook.com/Elaguantaderoo/videos/6135952529757755
"`OTANE ME ROTANE TI ''IMASTE ''KITATE AFTO''MOLIS TELIOSE TON AGONA ME TOUS''AFRICA KOLO GALOS''TA PEDIA MAS ''PEKSOUNE BALA ME ENANE ''PLASTIKI BOUKALAKIA''GIA AFTO IMASTE''DIAFORESTIKOUS''DEN LEO ''KALYTEROS''MONO ''DIAFORESTIKOS''AMO TIS DIO MOU ''PATRIDDES''EEIS ZERETE GIA PIOS MILAO VAMOSSSSSS MONO ESEIS''
https://www.facebook.com/LRNLaResistenciaNoticias/videos/469716821991810
"JUST ""MONUMENTAL"" LETS GOOOOOO"
https://www.facebook.com/tycsports/videos/551245356819976
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/12/Iruya_-_Salta_12-e1672045636676.jpg?w=860&ssl=1)
Το ποδόσφαιρο φτάνει μέχρι και πάνω στις Άνδεις
Δύο χιλιάδες εφτακόσια ογδόντα. Τόσα είναι τα μέτρα που χωρίζουν την Ιρούγια (ή αν θες να την προφέρεις ως ντόπιος Ιρούζα) από τη στάθμη της θάλασσας, εκεί ψηλά στις Άνδεις. Δεν είναι όμως το υψόμετρο, λίγο πιο χαμηλά από την κορυφή του Ολύμπου ως μέτρο σύγκρισης, που την κάνει διαφορετική. Η Λα Πας, η πρωτεύουσα της Βολιβίας, βρίσκεται στα 3.640. Η μοναδικότητά της οφείλεται στην ίδια την τοποθεσία, η Ιρούγια μοιάζει να κρέμεται από το βουνό. Βρίσκεται στα 300 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα της αργεντίνικης επαρχίας της με όνομα Σάλτα στην οποία και ανήκει, αλλά δεν μπορείς να πας από τη Σάλτα. Πρέπει να περάσεις στη διπλανή επαρχία του Χουχούι. Συγκεκριμένα, αν κάποιος δεν έχει δικό του όχημα, πρέπει να πάρει το λεωφορείο από τη Χουμαχουάκα, να ακολουθήσει τον δρόμο μέχρι που θα βρει την πινακίδα για την Ιρούγια και να κάνει περίπου κανένα 4ωρο πάνω στα κακοτράχαλα βουνά για τα περίπου 50 χιλιόμετρα χωματόδρομο, αφού πρώτα ανέβει σε ύψος 4.000 μέτρα για να κατέβει στη συνέχεια στο χωριό.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/12/Iruya_-_Salta_4.jpg?w=353&h=353&crop=1&ssl=1)
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/12/Mural_de_Iruya_1.jpg?w=353&h=353&crop=1&ssl=1)
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/12/Iruya_-_Salta_13.jpg?w=353&h=353&crop=1&ssl=1)
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/12/Screenshot-2022-12-26-at-09-56-58-DIARIO-Sperduti-tra-le-montagne-di-Iruya-e-San-Isidro.png?w=353&h=353&crop=1&ssl=1)
Το χωριουδάκι των περίπου 1.800 κατοίκων (ο συνολικός πληθυσμός διασκορπισμένος στις πλαγιές σε διάφορους οικισμούς φτάνει τα 3.000 άτομα) ιδρύθηκε επίσημα το 1753, αλλά υπάρχουν στοιχεία ότι κάτοικοι υπήρχαν από τις αρχές του 17ου αιώνα. Ο τοπικός πληθυσμός εμφανισιακά μοιάζει περισσότερο με τους Βολιβιανούς ή τους Περουβιανούς (άλλωστε η Ιρούγια απέχει ελάχιστα από τα σύνορα με τη Βολιβία και περίπου 1.800 χιλιόμετρα από το Μπουένος Άιρες), καθώς είναι απόγονοι των Ίνκας. Αυτό δεν τους κάνει βέβαια λιγότερο Αργεντινούς, όπως θα δούμε παρακάτω. Όποιος φτάσει εκεί μετά από το πολύ δύσκολο ταξίδι γεμάτο λακκούβες και συνεχείς στροφές που ζαλίζουν, συχνά με ένα λεωφορείο που είναι τόσο παλιό που μοιάζει με αυτό από “Το ξύλο που βγήκε από τον παράδεισο“, θα αποζημιωθεί. Ήδη από τη διαδρομή, αν έχεις πάρει δραμαμίνες βέβαια, η πανδαισία των χρωμάτων που θα συναντήσεις είναι μαγική. Η Ιρούγια είναι χτισμένη στο οροπέδιο των Άνδεων και μοιάζει σαν ένα νησί που αιωρείται, καθώς περιβάλλεται από δύο ποτάμια και πολλά φαράγγια και γκρεμούς. Φτάνοντας στην Ιρούγια νομίζεις ότι έχεις ταξιδέψει στον χρόνο, αφού ακόμα και σήμερα οι κάτοικοι σε σημαντικό βαθμό συνεχίζουν να ανταλλάσσουν προϊόντα μεταξύ τους, χωρίς να χρησιμοποιούν χρήματα, οι δρόμοι είναι φτιαγμένοι από πέτρα, ενώ τα σπίτια είναι πλίνθινα, πέτρινα ή σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και από άχυρο. Ιρούγια άλλωστε, στη γλώσσα των ιθαγενών σημαίνει “πληθώρα σε άχυρο”. Οι κάτοικοι έχουν ενώσει ήθη, έθιμα και φαγητά των ιθαγενών με ισπανικά και τους βλέπεις με τις παραδοσιακές τους φορεσιές, χαμογελαστούς και ευγενικούς απέναντι στους θαρραλέους τουρίστες. Νομίζεις ότι βρίσκεσαι αιώνες πριν, μέχρι που κάποια στιγμή θα δεις το γήπεδο του χωριού, τα εμβλήματα ομάδων της Σάλτα ζωγραφισμένα στους τοίχους και παιδάκια με τη φανέλα του Μέσι στην Μπαρσελόνα ή στην Αργεντινή.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/12/iruyastad.png?w=1430&ssl=1)
Το γήπεδο, όπως βλέπετε, βρίσκεται δίπλα στον γκρεμό και ενώνεται με την απέναντι όχθη με μία γέφυρα που σε πιάνει τρόμος όταν την περνάς. Το ποτάμι αυτή την περίοδο είναι ξερό, αλλά από τον Ιανουάριο και μετά αρχίζουν οι βροχές που φέρνουν νερό, λάσπη και πέτρες από το βουνό. Πολύ συχνά, ο μοναδικός δρόμος προς το χωριό πλημμυρίζει και η Ιρούγια μένει αποκλεισμένη για βδομάδες.
Γιατί όσο και μακριά, όσο και απόμερα να πας, στο πιο απομονωμένο μέρος του κόσμου, πάλι θα βρεις κάποιον να παίζει μπάλα. Και στην Ιρούγια, πέρα από τις λειτουργίες, το παζάρι, τις λιτανείες και όλα τα τοπικά πανηγύρια και γιορτές, όπως τη Φιέστα Πατρονάλ προς τιμήν της Παρθένου του Ροσάριο με μουσική από παραδοσιακά όργανα και τοπικούς χορούς, το ποδόσφαιρο είναι σοβαρή ασχολία. Κάθε γειτονιά και κάθε οικισμός της περιοχής έχει τη δική του ομάδα και το τουρνουά, το τοπικό πρωτάθλημα δεν είναι παίξε γέλασε. Γίνεται με κάθε δυνατή επισημότητα και βαρύτιμα έπαθλα. Πέρα από το γήπεδο (το ας πούμε κανονικό), υπάρχει και ένα δεύτερο πιο αυτοσχέδιο που βρίσκεται στην κυριολεξία δίπλα στον γκρεμό και το μόνο που το χαρακτηρίζει ως γήπεδο είναι οι δύο εστίες. Αυτό δεν πτοεί τις τοπικές ομάδες που μαζεύονται (φορώντας μάλιστα τις δικές τους φανέλες) να λύσουν τις διαφορές τους εκεί. Οι πέτρες αλλάζουν πορεία στην μπάλα, τα χαλίκια ματώνουν γόνατα και κνήμες, αλλά οι παίκτες τα δίνουν όλα για τη φανέλα, για τη χαρά. Καμιά φορά πρέπει να ντριμπλάρουν τα πρόβατα που διασχίζουν το γήπεδο ή και τα σκυλιά που τα ακολουθούν. Toν περασμένο Αύγουστο, η μεγάλη ομάδα του χωριού, η Κλουμπ Ντεπορτίβο Ιρούγια, ανακοίνωσε ότι ήρθε σε συμφωνία με τον δήμαρχο για να φτιαχτεί το γήπεδο και να μπει επιτέλους (συνθετικό) χορτάρι. Μέχρι να γίνει αυτό, υπάρχει δρόμος.
Φυσικά αυτό θα βοηθήσει και τις άλλες 11 τοπικές ανδρικές ομάδες που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα και φυσικά όσες γενναίες εκδράμουν από άλλες περιοχές. Το πρωτάθλημα είναι τόσο σοβαρό που υπάρχει Απερτούρα και Κλαουζούρα. Αλλά το ποδόσφαιρο δεν είναι προνόμιο μόνο των ανδρών. Από το 2012 υπάρχει τοπικό πρωτάθλημα και για γυναίκες, στο οποίο συμμετέχουν 8 ομάδες. Ανάμεσά τους και η ομάδα του τοπικού σχολείου με την οποία αγωνίζονται δασκάλες, μέχρι και η διευθύντρια. Ποδόσφαιρο και βόλεϊ είναι τα αγαπημένα αθλήματα για τις γυναίκες του χωριού. Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο (είχαμε αναφερθεί και παλιότερα στο χωριό, σε μια δημοσίευση στο Facebook) ήταν το Μουντιάλ και πώς το έζησε η Ιρούγια.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/12/ir2.png?w=1430&ssl=1)
Τα παιδιά πανηγυρίζουν τη νίκη επί της Πολωνίας. Φωτό: Χαβιέρ Κορμπαλάν
Υπήρχαν κάποιες αναφορές σε ΜΜΕ της χώρας στην Ιρούγια, με τη La Nacion να στέλνει ρεπόρτερ, καθώς είδαν για πρώτη φορά αγώνα Μουντιάλ στα γραφεία της Ντεπορτίβο. Ήταν το παιχνίδι της Αργεντινής με την Πολωνία. Βρήκαν έναν δορυφορικό αποκωδικοποιητή (όπως φαντάζεστε υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα τόσο στις τηλεπικοινωνίες, όσο και στο να πιάσεις τηλεόραση), έναν προτζέκτορα, κρέμασαν ένα “σεντόνι” και στήθηκαν για να πανηγυρίσουν την πρόκριση. «Ονειρευόμαστε να μας επισκεφτεί κάποια στιγμή ο Μέσι», είπε η Σίλβια Κάντσι, προπονήτρια μιας γυναικείας ομάδας στη La Nacion, ενώ πανηγύριζε. Τα εξήντα μέλη του συλλόγου δίνουν μηνιαία συνδρομή και με τα ορισμένα από τα χρήματα αυτά, μπόρεσαν να οργανώσουν την προβολή. Και μπορεί να μιλάμε για ανθρώπους αποκομμένους από τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά σαν γνήσιοι Αργεντινοί έχουν τα ίδια γούρια. «Ζητήσαμε από την προστάτιδά μας να φωτίσει τους παίκτες μας και τον Μέσι να φέρει το κύπελλο», πρόσθεσε η προπονήτρια. Τα γραφεία του συλλόγου ήταν γεμάτα με αργεντίνικες σημαίες, την τοπική μπύρα Salta και ανθρακούχα αναψυκτικά που βοηθούν στο υψόμετρο, αλλά και ταμάλες και εμπανάδας με πικάντικη σάλτσα στο ημίχρονο. Φυσικά τα φαγητά ευλογήθηκαν: «Ευχαριστούμε τον Θεό που μας ένωσε ώστε να δούμε το Μουντιάλ και που μας έδωσε αυτό το φαγητό». Οι προτεραιότητες είναι εμφανείς και στην προσευχή, πρώτα η μπάλα και μετά το φαΐ. «Να δούμε αν θα μπορούσε ο Λεβαντόφσκι να πηδάει τόσο ψηλά εδώ στην Ιρούγια», είπε κάποιος ντόπιος, προφανώς το τοπικό «θα μπορούσε να το κάνει ένα κρύο, βροχερό βράδυ στο Στόουκ;».
&t=35s
Το οδοιπορικό στην Ιρούγια από τον Αργεντινό YouTuber.
Ακόμα και αν δεν γνωρίζεις ισπανικά, τα πλάνα είναι εντυπωσιακά.
Τοπία, το γήπεδο, το εντυπωσιακό κύπελλο και η αγωνία την ώρα του τελικού του Μουντιάλ.
Βροχή εκτός από το Στόουκ έπιασε και στην Ιρούγια, το ρεύμα κόπηκε στο δημοτικό σχολείο (όπου κι εκεί γινόταν προβολή του αγώνα), όχι στα γραφεία του συλλόγου. Οι κολώνες του ρεύματος και της τηλεφωνίας τραβούν συχνά τους κεραυνούς και οι διακοπές στην ηλεκτροδότηση είναι συχνές, αλλά στο τέλος όλοι χάρηκαν με την πρόκριση. Ο κόσμος συνέχισε να παρακολουθεί την πορεία της εθνικής του στο Μουντιάλ του Κατάρ, φτάνοντας μέχρι και τον τελικό από τον οποίο είναι το παραπάνω όμορφο βίντεο. Ένας Αργεντινός YouTuber αποφάσισε να κάνει το δύσκολο ταξίδι για να δει τον τελικό μαζί με τους ντόπιους. Η Ιρούγια στολισμένη στα χρώματα της Αργεντινής, ο κόσμος να μαζεύεται στο δημοτικό “εντευκτήριο”, συγκίνηση στον εθνικό ύμνο, πανηγύρια στα γκολ του ντι Μαρία και του Μέσι, απογοήτευση στα γκολ του Μπαπέ και στο τέλος η ανακούφιση και τα πανηγύρια στους δρόμους του χωριού. Η απόδειξη της δύναμης της στρογγυλής θεάς, της δυνατότητάς της να φτάνει παντού, να είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που προκαλεί τα ίδια συναισθήματα όπου κι αν βρίσκεσαι. Από πανάκριβα γήπεδα σε μεγαλουπόλεις, μέχρι στα χαλίκια των Άνδεων με τις μπάλες να καταλήγουν στο ποτάμι. Η Ιρούγια είναι κι αυτή παγκόσμια πρωταθλήτρια, ο κόσμος το χάρηκε και μπορεί από όλους τους παίκτες της Αργεντινής που κατέκτησαν τον τίτλο και επισκέφτηκαν τις πατρίδες τους, κανείς να μην προέρχεται από το οροπέδιο των Άνδεων, αλλά αυτό δεν θα εμποδίσει τους νικητές των Απερτούρα και Κλαουζούρα της Ιρούγια να ονειρεύονται ότι κάποια στιγμή θα παίξουν σε ένα Μουντιάλ. Μέχρι τότε, έχουν το ντέρμπι με την διπλανή γειτονιά.
sombrero.gr
-
- Σομπρέρο, ήμουν στην Αργεντινή τον Απρίλιο και πήγα μεσοβδόμαδα να δω αγώνα της Ρίβερ στο Μονουμεντάλ.
- Και; Πώς ήταν ο αγώνας;
- Α, δεν έχω ιδέα. Δεν είδα και πολύ από το παιχνίδι...
Η Ρίβερ προσθέτει θέσεις και στο τελευταίο κενό κομμάτι του Μονουμεντάλ, οπότε σε λίγες μέρες η χωρητικότητα του θα φτάσει τις 86.000.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/347393602_136749019410495_3525086247726122130_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=DiBWeTxZ_KcAX_LBGpq&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfBM0YyXYEACACazYUi1g-R1a_PCwqQagc5_qIqlT51dzg&oe=6476B7F1)
λινκ (https://www.facebook.com/photo.php?fbid=638268141668982&set=p.638268141668982&type=3)
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/monumental/997385204762014/)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/05/FvUu48cX0AA_N5q.jpg)
Κουνώντας το σεντόνι από τη Β’ εθνική: η Κλουμπ Ατλέτικο Πατρονάτο
Το παρακάτω γκολ στο βίντεο, είναι ένα ιστορικό γκολ. Έτυχε να είναι και ένα ωραίο γκολ. Ο 22χρονος Χουάν Κρουζ Εσκιβέλ κλέβει την μπάλα λίγο κάτω από το κέντρο, κερδίζει στο σπριντ έναν αμυντικό, περνάει και τον αντίπαλο τερματοφύλακα και σκοράρει. Είναι ένα ιστορικό γκολ γιατί είναι το πρώτο γκολ στην ιστορία της Κλουμπ Ατλέτικο Πατρονάτο ντε λα Χουβεντούδ Κατόλικα στο Κόπα Λιμπερταδόρες στη φυσική της έδρα και κυρίως το γκολ που θα φέρει και την πρώτη νίκη της Πατρονάτο στη διοργάνωση. Η οποία μάλλον είναι άγνωστη στο ευρύ κοινό και πιθανώς αρκετοί να μην το ξέρουν, αλλά είναι ομάδα της Αργεντινής. Και δεν είναι απλώς το γκολ μιας ομάδας που παίζει για 1η φορά σε μια διοργάνωση. Είναι το γκολ μιας ομάδας που παίζει στο Λιμπερταδόρες, ενώ βρίσκεται στη Β’ εθνική. Σκεφτείτε αντίστοιχα, μια ομάδα Β’ εθνικής στην Ευρώπη να παίζει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Πώς έγινε αυτό; Ας δούμε πρώτα το γκολ και το συζητάμε μετά
&t=48s
Να πούμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο συμβαίνει, καθώς και το 2020 η Τίγκρε βρισκόταν στην ίδια θέση. Αλλά εδώ μιλάμε για μια ομάδα με πολύ μικρότερο μέγεθος. Έναν σύλλογο από την πόλη Παρανά της Αργεντινής (που δεν έχει καμία σχέση με την ομώνυμη επαρχία της Βραζιλίας). Η Παρανά είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Έντρε Ρίος, έχει κάτι παραπάνω από 200.000 κατοίκους και βρίσκεται στην άλλη όχθη του ποταμού Παρανά από την πιο γνωστή και μεγάλη πόλη της Σάντα Φε. Η πόλη έχει δύο συλλόγους που φυσικά έχουν το δικό τους “κλάσικο παραναένσε” που περιλαμβάνει τη σημερινή μας πρωταγωνίστρια Πατρονάτο και την Κλουμπ Ατλέτικο Παρανά (παρότι κάποιοι θα σας πουν ότι το γνήσιο κλάσικο είναι το ματς της Παρανά με την τοπική Μπελγκράνο της Παρανά).
Το εντυπωσιακό για την Πατρονάτο είναι ότι έχει και άλλο «κλάσικο». Το Κλάσικο ντε Έντρε Ρίος είναι το ντέρμπι με την Κονσεπσιόν ντε Ουρουγουάη που παρότι το όνομά της μπερδεύει, είναι ομάδα της Αργεντινής, δίπλα στον ποταμό Ουρουγουάη που αποτελεί και το σύνορο της Αργεντινής-Ουρουγουάης. Σας μπερδέψαμε αρκετά; Αυτός ήταν ο στόχος μας. Επιστρέφουμε όμως στην Πατρονάτο. Έναν σύλλογο μικρό με μεγάλη ιστορία όμως, καθώς ιδρύθηκε το μακρινό 1914 και ακόμα τμήματα μπάσκετ, βόλεϊ και αρκετά ακόμα. Για όσους έδωσαν προσοχή στο πλήρες όνομα της ομάδες και το “Χουβεντούδ Κατόλικα”, ίσως να υποψιάστηκαν ότι έχει τις ρίζες της στην εκκλησία. Ο πάδρε Μπαρτολομέ Γκρέγια ίδρυσε τον σύλλογο πριν από περισσότερα από 100 χρόνια για να φέρει μέσω του αθλητισμού τα πιτσιρίκια της περιοχής κοντά στο κατηχητικό. Αγόρασε μια αλάνα και εκεί τα παιδιά μπορούσαν να κλωτσάνε το τόπι. Ο σύλλογος διατηρήθηκε και μεγάλωσε, καθώς το 1931 ο ιερέας αγόρασε μια έκταση, έχτισε την εκκλησία της Σάντα Τερεσίτα και μαζί και δύο γήπεδα. Το ένα κανονικών διαστάσεων και το άλλο, μικρότερο για να προπονείται η ομάδα. Αργότερα χάρισε τη γη στην εκκλησία για να έχει “έδρα” η ενορία και να χτιστεί και ένα σχολείο για τα παιδιά της περιοχής. Απαράβατος όρος όμως, να μείνει εκεί η αγαπημένη του Πατρονάτο μέχρι να βρει άλλη έδρα. Η Πατρονάτο τελικά με τα έσοδα μιας μεταγραφής μπόρεσε να αγοράσει και άλλη έκταση εκεί κοντά και έφτιαξε το γήπεδό της. Ο Γκρέγια πέθανε το 1960 και θεωρείται μέχρι και σήμερα ο άνθρωπος πίσω από τον σύλλογο. Γι’ αυτό και το γήπεδο της ομάδας έχει το όνομά του: Εστάδιο Πρεσμπίτερο Μπαρτολομέ Γκρέγια.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/05/FvT_IcwWcAE0gCr-1024x684.jpg)
H ιστορική έδρα της Πατρονάτο, έτοιμη πλέον και για το Λιμπερταδόρες
Τη δεκαετία του 1970 κατάφερε να έχει την πρώτη της συμμετοχή σε εθνικό πρωτάθλημα (κερδίζοντας μάλιστα και την Μπόκα στο Μπομπονέρα). Από τότε περνούν αρκετά χρόνια και το 2016 κερδίζει την άνοδό της στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Θα καταφέρει να σωθεί με άνεση τα επόμενα χρόνια, κάνοντας τίμιες χρονιές. Το ιδιαίτερο σύστημα υποβιβασμού όμως θα τη χτυπήσει. Παρότι καμία σεζόν της δεν βρέθηκε στις τελευταίες θέσεις, η μέτρια συγκομιδή τη σεζόν 2019-20 παίζει ρόλο και όταν γίνεται η σούμα των τελευταίων τριών σεζόν τον περασμένο Οκτώβριο υποβιβάζεται. Η θλίψη μεγάλη, αλλά λίγες ημέρες αργότερα θα μετατραπεί σε χαρά.
Βλέπετε, η Πατρονάτο κάνει μια σπουδαία πορεία στο Κόπα Αρχεντίνα 2022. Θα ξεκινήσει με μία εύκολη πρόκριση επί της Ντεπορτίβο Μορόν. Στη συνέχεια αποκλείει στα πέναλτι την Κολόν Σάντα Φε και μετά κερδίζει με 2-1 τη Χιμνάσια Λα Πλάτα και φτάνει στα προημιτελικά. Εκεί θα αρχίσουν τα δύσκολα και ταυτόχρονα τα θαύματα. Τα ματς είναι μονά και γίνονται σε ουδέτερες έδρες, αλλά το γήπεδο της Λα Ριόχα είναι γεμάτο με οπαδούς της Ρίβερ. Οι Μιγιονάριος ανοίγουν το σκορ με τον παλιό Ενωσίτη Μπρούνο Ζουκουλίνι, αλλά η Πατρονάτο δεν μασάει από ατμόσφαιρα και διαφορά ποιότητας και στις αρχές του 2ου ημιχρόνου κάνει την ανατροπή σε 2-1. Ο αγαπημένος, αλλά και προβληματικός Χουάνφερ Κιντέρο θα σκοράρει απευθείας κόρνερ για το 2-2. Το ματς θα πάει στα πέναλτι. Εκεί το “Αφεντικό”, όπως είναι το παρατσούκλι της Πατρονάτο θα κερδίσει 4-3 και θα πάρει ιστορική πρόκριση στα ημιτελικά.
Όπως καταλαβαίνει κανείς η καζούρα είναι μεγάλη για τη Ρίβερ. Αλλά μερικές φορές είναι καλύτερο να μασάς, παρά να μιλάς. Βλέπετε επόμενη αντίπαλος της Πατρονάτο είναι η Μπόκα στα ημιτελικά και οι οπαδοί της σύντομα θα συμπάσχουν με τους μισητούς αντιπάλους. Όπως και στην προηγούμενη φάση, έτσι και τώρα, το ουδέτερο γήπεδο είναι ουδέτερο μόνο στο όνομα. Το Εστάδιο Σαν Χουάν ντύνεται στα μπλε και κίτρινα με τους φίλους της Μπόκα να το γεμίζουν. Τρεις ημέρες μετά την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος και με την Πατρονάτο να έχει υποβιβαστεί και επίσημα. Κανένα πρόβλημα. Στο 31′ και σε μια αντεπίθεση, ο Μαρσέλο Εστιγκαρίμπια θα ανοίξει το σκορ και οι λιγοστοί ηρωικοί οπαδοί της Πατρονάτο θα πανηγυρίσουν έξαλλα. Η ομάδα τους θα αντέξει μέχρι το 71′, όταν και η Μπόκα θα κερδίσει πέναλτι και θα ισοφαρίσει. Η πρόκριση θα κριθεί εκ νέου στα πέναλτι. Ο τερματοφύλακας Φακούντο Αλταμιράνο θα γίνει ο πρωταγωνιστής, πιάνοντας τρία πέναλτι και χαρίζοντας την πρόκριση στον τελικό.
Όταν έχεις γίνει ο φονέας των γιγάντων και έχεις αφήσει Μπόκα-Ρίβερ εκτός σε διαδοχικές φάσεις, θα φοβηθείς στον τελικό; Αντίπαλος η Ταγιέρες στο Εστάδιο Μαλβίνας Αρχεντίνας. Μαντέψτε. Ο περισσότερος κόσμος είναι της Ταγιέρες. Θα μασήσουμε από τα μπλε καπνογόνα των οπαδών της; Φυσικά και όχι. Η Ταγιέρες θα μπει δυνατά, θα σφυροκοπήσει για το πρώτο 20λεπτο τους αντιπάλους, αλλά η Πατρονάτο θα αντέξει. Και στο 78′ θα βρει το γκολ που ψάχνει, με έναν μοναδικά αστείο τρόπο. Ο 23χρονος δανεικός Τιάγκο Μπανέγκα θα μπει αναγκαστική αλλαγή στο 29′ και κάνοντας μια προσπάθεια από το κέντρο θα ανοίξει πολύ την μπάλα. Για να μη χάσει τον έλεγχο θα κάνει μια προβολή-τάκλιν, η μπάλα θα πάρει περίεργη τροχιά και θα καταλήξει στα δίχτυα της Ταγιέρες. Το γκολ, σχεδόν blooper, ξεκινάει περίπου στο 3.38 του παρακάτω βίντεο:
Το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει μέχρι το τέλος και η Πατρονάτο των θαυμάτων θα ολοκληρώσει μια μοναδική πορεία κατακτώντας το Κόπα Αρχεντίνα. Με την κατάκτηση του τίτλου, η Πατρονάτο κατάφερε και κάτι άλλο σχεδόν μοναδικό. Είναι ο μόνος σύλλογος μαζί με την Ατλέτικο του Τουκουμάν που έχει κατακτήσει ποδοσφαιρικό τίτλο στην Αργεντινή και δεν βρίσκεται στην επαρχία του Μπουένος Άιρες ή σε αυτή της Σάντα Φε (την επαρχία που μεταξύ άλλων έχει Ροσάριο Σεντράλ και Νιούελ’ς). Σε μια χώρα που όλο το ποδόσφαιρο είναι συγκεντρωμένο στην πρωτεύουσα και στους παλαβούς του Ροσάριο, πρόκειται για απίστευτο θρίαμβο. Ταυτόχρονα όμως, εκτός από έναν τίτλο που δύσκολα θα επαναληφθεί στο άμεσο μέλλον, θα κερδίσει και ένα εισιτήριο για το Κόπα Λιμπερταδόρες του 2023. Ένα ταξίδι σε μια διοργάνωση που σίγουρα δεν είναι Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά είναι ό,τι σπουδαιότερο για μια ομάδα της Ν. Αμερικής.
Η κλήρωση θα είναι σχετικά καλή. Θα πέσει με την Ατλέτικο Νασιονάλ από την Κολομβία, την Ολίμπια από την Παραγουάη, ιστορικές ομάδες μεν, αλλά όχι μεγαθήρια της Βραζιλίας, και με τη Μέλγκαρ από το Περού. Θα αναγκαστεί να δώσει το 1ο παιχνίδι της στη Σάντα Φε και παρότι θα προηγηθεί μόλις στο 2′, θα υποκύψει με δυο γκολ στο 77′ και στο 79′. Θα πάει στην Παραγουάη και θα χάσει από την Ολίμπια με 1-0. Δυο ματς που θα τα χάσει οριακά. Αλλά παίρνει άδεια μετά από έλεγχο να χρησιμοποιήσει τη φυσική της έδρα στο τρίτο και ίσως πιο κρίσιμο παιχνίδι. Αυτό απέναντι στη Μέλγκαρ. Βλέπετε, το Λιμπερταδόρες γίνεται λίγο Τσάμπιονς Λιγκ, με την 3η θέση στον όμιλο να οδηγεί στο Σουνταμερικάνα. Και με το τελικό 4-1, η Πατρονάτο θα κυνηγήσει αυτή τη θέση. Ό,τι και να γίνει όμως, οι τελευταίοι μήνες για τους παίκτες και τον κόσμο της Πατρονάτο είναι παραμυθένιοι. Όσο και αν τους πόνεσε ο υποβιβασμός, ζήσανε μια κούπα και ζουν μια συμμετοχή στο Λιμπερταδόρες.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Εντυπωσιακά τα πλάνα του Νόλαν, αριστοτεχνικές οι σκηνές του Φίντσερ αλλά το ζωντανό το καλλιτέχνημα έχει τη δική του ομορφιά.
Κι ας είναι και από την 3η κατηγορία της Αργεντινής:
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/atl%C3%A9tico-club-san-mart%C3%ADn-de-mendoza/273798195248090/)
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2010/03/el-secreto-de-sus-ojos-2.jpg?w=1280&ssl=1)
Δεν μπορείς να αλλάξεις το πάθος σου
Μπορεί η Αργεντινή ποδοσφαιρικά να περνάει κρίση ως Εθνική αλλά κινηματογραφικά τα πάει πολύ καλύτερα. Η ταινία “El secreto de sus ojos”, σε κακή ελληνική μετάφραση “Το μυστικό στα μάτια της”, πήρε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα 82α βραβεία.
Η ταινία του Χουάν Χοσέ Καμπανέγια είναι ένα αστυνομικό θρίλερ που έχει να κάνει με ένα έγκλημα που διαπράχθηκε το 1974, αλλά ο ένοχος δεν πλήρωσε ποτέ όπως έπρεπε. Αποτέλεσμα το γεγονός αυτό να στοιχειώνει τον δικαστικό που είχε αναλάβει την υπόθεση ακόμα και 25 χρόνια μετά, όταν και αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο για αυτή. Πρωταγωνιστής ο με διαφορά καλύτερος ηθοποιός της χώρας Ρικάρντο Νταρίν και η ταινία δίκαια πήρε το Όσκαρ καθώς πρόκειται για κάτι παραπάνω από μία ταινία μυστηρίου.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2010/03/OSCARRACING.jpg?resize=546%2C389&ssl=1)
Φαινομενικά η ταινία δεν έχει σχέση με ποδόσφαιρο, όμως εδώ μιλάμε για την Αργεντινή. O σεναριογράφος είναι οπαδός της Ιντεπεντιέντε, αλλά ο σκηνοθέτης κι ο πρωταγωνιστής φανατικοί οπαδοί της μισητής αντιπάλου Ράσινγκ Κλουμπ. Υπάρχει όμως και αμεσότερη σχέση με το ποδόσφαιρο. Ο βασικός ύποπτος του εγκλήματος είναι οπαδός της Ράσινγκ Κλουμπ και σε μια από τις εντυπωσιακότερες σκηνές της ταινίας ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να τον εντοπίσει στο γήπεδο σε ένα παιχνίδι Ουρακάν-Ράσινγκ, γνωρίζοντας την αδυναμία που έχει στην ομάδα του. Σε δηλώσεις του ο σεναριογράφος της ταινίας Εντουάρντο Σατσέρι είπε για το γεγονός ότι “έκανε” τον δολοφόνο οπαδό της Ράσινγκ: “Πολλοί (σ.Σ. οπαδοί της Ράσινγκ) μου λένε ότι αφού μιλάω για πάθος, έπρεπε να βάλω αυτούς στην ταινία”.
Στο επίσημο σάιτ της Ράσινγκ την ημέρα των Όσκαρ αναρτήθηκε μια φωτογραφία που αναφέρει “ο πρώτος λαός ομάδας που κατέκτησε ένα Όσκαρ”, ενώ την προηγούμενη ο πρωταγωνιστής Γκιγιέρμο Φρανσέγια παρακολούθησε την μεγάλη νίκη της Ράσινγκ επί της Μπόκα με 2-1 στην… πρεσβεία της Αργεντινής. Νίκη σε ντέρμπι και Όσκαρ μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Δεν το λες και λίγο. Άλλωστε σε μια από τις καλύτερες σκηνές στην ταινία (* μικρό Spoiler alert *), πριν πέσει η ιδέα να αναζητήσουν τον ύποπτο στο γήπεδο, η κουβέντα ξεκινάει με μια μεγάλη αλήθεια που ισχύει για τους περισσότερους οπαδούς του πλανήτη.
– Tι είναι η Ράσινγκ για σένα;
– Ένα πάθος.
– Ακόμα κι αν έχει εννιά χρόνια να πάρει το πρωτάθλημα;
– Ένα πάθος είναι ένα πάθος.
– Βλέπεις Μπενχαμίν; Ένας τύπος μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Πρόσωπο, σπίτι, οικογένεια, γκόμενα, θρησκεία, αλλά ένα πράγμα δεν μπορεί να αλλάξει: το πάθος του.
El Sombrero
-
Στην Αργεντινή, η Ημέρα του Παιδιού γιορτάζεται παραδοσιακά την τρίτη Κυριακή του Αυγούστου που φέτος πέφτει στις 20. Οι οπαδοί της Μπελγκράνο, μιας ομάδας από την πόλη Κόρδοβα χωρίς τίτλους, αλλά με τρομερά πιστό κοινό, σε συνεργασία με τη διοίκηση αποφάσισαν να τη γιορτάσουν στο παιχνίδι κυπέλλου με την Εστουδιάντες. Πρώτα γέμισαν τον ουρανό με 20.000 χάρτινα αεροπλανάκια και στη συνέχεια, στο ημίχρονο, πέταξαν στο Ελ Γιγάντε ντε Αλμπέρντι εκατοντάδες λούτρινα τα οποία θα μοιραστούν σε διάφορα σημεία της πόλης ανήμερα της γιορτής. Το πάρτι τελείωσε με ιδανικό τρόπο, καθώς η Μπελγκράνο επικράτησε με 2-1 και πήρε την πρόκριση.
#belgrano #belgranodecordoba #cordoba #futbol #estudiantes #diadelniño #football #instafootball #fans
sombrerogr (https://www.instagram.com/p/CwE2VIiIN6n/?img_index=1)
-
Ξεκινάει σήμερα η αγωνιστική των ντέρμπι στην Αργεντινή που κορυφώνεται την Κυριακή με το Μπόκα-Ρίβερ. Αύριο στο Ροσάριο διεξάγεται ένα λιγότερο εμπορικό αλλά εξίσου παθιασμένο ντέρμπι ανάμεσα στη Ροσάριο Σεντράλ και τη Νιούελς Ολντ Μποις.
Για να πάρεις μια μικρή ιδέα του τι σημαίνει το ντέρμπι για την πόλη, εδώ ένα βίντεο από τη χθεσινή τελευταία προπόνηση της Νιούελς όπου, όπως συμβαίνει και σε αρκετές άλλες χώρες, μια αντιπροσωπεία οπαδών πήγε να εμψυχώσει τους παίκτες και να τους ζητήσει να πάρουν το ματς.
Μια... αντιπροσωπεία που περιλάμβανε κάτι παραπάνω από 30.000 οπαδούς.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/newells-old-boys/1052457209130983/?locale=el_GR)
-
"Στις προπονήσεις κάνω μερικές φορές κάποιες συγκεκριμένες ασκήσεις. Όταν ο παίκτης έχει εξαντληθεί σωματικά, του ζητώ να λύσει ένα πολύ απλό μαθηματικό πρόβλημα. Έτσι ανακάλυψα ότι τρεις από τους παίκτες μου δεν ξέρουν να κάνουν πρόσθεση ή αφαίρεση! Παίκτες που παίζουν στην πρώτη κατηγορία. Αυτή είναι η φτώχεια που υπάρχει γύρω μας και έχουμε ευθύνη όλοι μας.
Μπορούμε να δώσουμε σε ένα παιδί φαγητό, μπορούμε να το βοηθήσουμε σε πολλά, αλλά χρειάζεται και μόρφωση. Πρέπει να ξέρει πώς να υπερασπίζεται τον εαυτό του, να διαβάζει και να καταλαβαίνει που βάζει την υπογραφή του. Γι'αυτό ζήτησα από την ομάδα να φτιάξουμε ένα πρότζεκτ, ώστε οι παίκτες να έχουν έναν δάσκαλο να τους κάνει μαθήματα για δύο ώρες μετά την προπόνηση."
(Κάρλος Τέβες, προπονητής της Ιντεπεντιέντε)
(https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/387782076_726952052800590_2250083012113305226_n.jpg?_nc_cat=108&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=FU4mQT8uld4AX-F8yZv&_nc_ht=scontent.fath4-2.fna&oh=00_AfDGO_gP88VKL400uHlEKTrgkNWBkP39PwwzrRIsKGQooQ&oe=65305D11)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=726952059467256&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
(https://www.humbazine.gr/wpanel/wp-content/uploads/2023/12/Estudiantes-1968.jpg)
Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα: αμφισβήτηση και αντιφάσεις της εθνικής ταυτότητας στην Αργεντινή του ‘60
Mε αφορμή την κατάκτηση του Κυπέλλου Αργεντινής, από την Estudiantes de la Plata κερδίζοντας τη Defensa y Justicia με 1-0, βγάζουμε από το αρχείο μας και το τεύχος 33 (με ειδικό αφιέρωμα, το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή), το κείμενο: "Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα: αμφισβήτηση και αντιφάσεις της εθνικής ταυτότητας στην Αργεντινή του ‘60"
Λατρεμένη από τους οπαδούς της και απεχθής για τους αντιπάλους της εποχής της, η Εστουδιάντες της δεκαετίας του ΄60 αποτελεί μια ομάδα-θρύλο της Λατινικής Αμερικής, αλλά και ταυτόχρονα γέννημα και θύμα της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που βίωνε η μεταπολεμική Αργεντινή. Μια πολυεπίπεδη κρίση η οποία επηρέασε τη χώρα και σε αθλητικό επίπεδο, σφυρηλατώντας παραδόσεις και αντιμαχίες που διαπερνούν την ποδοσφαιρική κουλτούρα της Αργεντινής έως σήμερα.
Η δεκαετία του ’30 ήταν αυτή κατά την οποία σχηματοποιήθηκαν οι βασικοί πυλώνες θεσμικής λειτουργίας του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, με τον επαγγελματισμό να καθιερώνεται το 1931 και την τελική συγκρότηση της εγχώριας ομοσπονδίας (AFA) το 1934. Δεδομένων των πρότερων ερασιτεχνικών- επιτυχιών και της συνεπακόλουθης δημοτικότητάς τους, πέντε σύλλογοι ήταν αυτοί που έλαβαν τις μερίδες του λέοντος όσον αφορά την ισχύ και την επιρροή στις διαδικασίες λήψεις αποφάσεων και την εν γένει «κατάσταση των πραγμάτων», μαζί με το όποιο παρασκήνιο: η Ρίβερ Πλέιτ, η Μπόκα Τζούνιος, η Ιντεπεντιέντε, η Σαν Λορέντζο και η Ρασίνγκ Κλουμπ. Οι περίφημοι «Big 5» του ευρύτερου Μπουένος Άιρες δεν ήταν μόνο οι ηγετικοί εκπρόσωποι της πρωτευουσιάνικης ηγεμονίας πάνω στα ποδοσφαιρικά τεκταινόμενα αλλά και πραγματικοί δυνάστες του πρωταθλήματος, αφού έως το 1967 καμία ομάδα έξω από τις πέντε, δεν κατόρθωσε να αμφισβητήσει την ελίτ.
Η συγκεκριμένη περίοδος (1931-1967) αποτελεί επίσης την περίφημη «Χρυσή Εποχή» της ποδοσφαιρικής Αργεντινής, καθώς ο κόσμος τότε είδε μερικές από τις σπουδαιότερες γενιές ποδοσφαιριστών, τη Μπόκα των Βαράγιο και Λατσάτι, την περίφημη «Μηχανή» (Maquina) της Ρίβερ, την ένδοξη τριετία της Ρασίνγκ (1949-51) και τα κατά καιρούς ξεπετάγματα των Σαν Λορέντζο και Ιντεπεντιέντε που προσέδιδαν μια αίσθηση συστημικής ισορροπίας. Επίσης, η εθνική ομάδα κατέκτησε οκτώ Κόπα Αμέρικα, όντας κυρίαρχη σε εθνικό επίπεδο στη Λατινική Αμερική.
Ωστόσο, κάθε είδους belle epoque τείνει να κατακρημνίζεται άτσαλα, κρύβοντας συνήθως διαστάσεις με χαρακτηριστικές παθογένειες. Η περίπτωση της Αργεντινής μοιάζει με εκείνη τη Αγγλίας. Όπως και οι Άγγλοι, οι μηχανισμοί του ποδοσφαιρικού οικοδομήματος της Αργεντινής αλλά και η πολιτική ηγεσία, είχαν καλλιεργήσει μια αίσθηση υπεροχής που βασιζόταν σε πήλινα πόδια, ήτοι στο δόγμα της απομόνωσης και τη μη συμμετοχή σε Παγκόσμια Κύπελλα. Αν για τους Άγγλους, η «φιλική» σφαλιάρα από την Ουγγαρία το 1953 ήταν η αρχή μια αφύπνισης που θα οδηγούσε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 (και σε μια εξαιρετικά ανταγωνιστική παρουσία το 1970), για τους Αργεντινούς ο αντίστοιχος γδούπος ακούστηκε το 1958 στο Μουντιάλ της Σουηδίας. Η ήττα με 6-1 από την Τσεχοσλοβακία και ο αποκλεισμός από τους ομίλους αποδείχθηκε ένα γεγονός με βαθύτερες συνέπειες, καθώς προστέθηκε σε ένα κλίμα διογκούμενης αβεβαιότητας που διαπερνούσε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης Περόν (1955). Οι συνειρμοί με το «Μαρακανάσο» της Βραζιλίας είναι εύλογοι, όχι όμως ταυτόσημοι. Η ιδιοτυπία της Αργεντινής εντοπίζεται στον τρόπο που οι πολιτικές και οικονομικές μεταβολές της περιόδου «κούμπωσαν» ή και αναμείχθηκαν με τις αντίστοιχες σε ποδοσφαιρικό επίπεδο.
Η Αργεντινή του μοντερνισμού
Η πολιτική ηγεσία του αστικού μπλοκ που θέλησε να αντικαταστήσει τον Περονισμό, ανάγνωσε στην «καταστροφή του Μάλμε» ένα ακόμα αναχρονιστικό αποτύπωμα του παρελθόντος που έπρεπε να απαλειφθεί δια μέσου του γενικότερου εκσυγχρονισμού της χώρας, ο οποίος θα επιτυγχανόταν μέσα από τη μαζική εισροή ιδιωτικών (δηλαδή αμερικανικών) κεφαλαίων. Αντίστοιχα στο ποδόσφαιρο, τα ατίθασα, απείθαρχα, ή και «αλήτικα» στοιχεία της αργεντίνικης κουλτούρας έπρεπε να κατασταλούν μπροστά στα εκσυγχρονισμένα ευρωπαϊκά πρότυπα τακτικής και μεθόδους προπόνησης των «αποτελεσματικών» Ευρωπαίων. Κοινώς, η αποτελεσματικότητα υπερισχύει της δημιουργία και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Η συγκεκριμένη αλλαγή στο dna του αργεντίνικου φούτμπολ εκφράστηκε τόσο σε επίπεδο συλλόγων (πχ Ιντεπεντιέντε, Ρασίνγκ) όσο και στην εθνική ομάδα υπό την ηγεσία των Σπινέτο και Λορένσο.
Ένα δεύτερο γεγονός με επίσης συμβολική όσο και μετασχηματιστική σημασία αναφορικά με τον ρόλο του ποδοσφαίρου στο εθνικό φαντασιακό, ήταν η ήττα-αποκλεισμός από την Αγγλία στο Μουντιάλ του ’66. Η αποβολή του αρχηγού Ρατίν και η επιθετική ρητορική των Άγγλων για το σκληρό παιχνίδι των Αργεντινών, ερμηνεύτηκαν από την τότε νεοπαγή δικτατορία του στρατηγού Χουάν Κάρλος Ονγκανία ως μια συνομωσία των Αγγλο-Σαξόνων, που κυριαρχούσαν διοικητικά στη FIFA, ενάντια στην Αργεντινή, η οποία εντέλει ήταν η ηθική νικήτρια. H συσπείρωση γύρω από τις ιδέες της πατρίδας και του έθνους ήταν ένα αποτελεσματικό κυβερνητικό εργαλείο, το οποίο εκφράστηκε μέσα από την υπεράσπιση της εθνικής ομάδας κόντρα στους «υπερόπτες» και «ελιτιστές» Βρετανούς.
Παράλληλα, η κορπορατιστική πολιτική της στρατοκρατίας προέβλεπε ένα επίπλαστο μοντέλο εκπροσώπησης κοινωνικών ομάδων μέσω κίτρινων συνδικάτων ή λακέδικων επιτροπών, καταστέλλοντας παραδειγματικά τον όποιο διάλογο και κυρίως, τα εργατικά δικαιώματα. Ωστόσο, το «partipacionismo» του Ονγκανία είχε αντίθετο effect στο ποδοσφαιρικό οικοδόμημα. Από το 1967, η νέα -διορισμένη από τον Ονγκανία- διοίκηση της AFA καθιέρωσε τη διοργάνωση των δύο πρωταθλημάτων (Μητροπολιτικού και Εθνικού), σπάζοντας στα δύο την παλαιά δομή της κλασικής λίγκας με τους διπλούς αγώνες. Σκοπός ήταν να περιορίσει την ποδοσφαιρική ηγεμονία του Μπουένος Άιρες και των ομάδων του που μονοπωλούσαν τους τίτλους, ενσωματώνοντας ομάδες από τις φτωχότερες περιοχές της χώρας. Αν και οι πρώτες επαφές μεταξύ των «μεγάλων» και των φτωχών έφερε στην επιφάνεια τις χαρακτηριστικές ανισότητες που ενυπήρχαν σε επίπεδο πόρων και θεσμικής πρόσβασης, τα μικρότερης διάρκειας τουρνουά έδιναν περισσότερες πιθανότητες σε ομάδες πέραν των «πέντε μεγάλων» ώστε να κάνουν την έκπληξη.
Η εξέγερση των από κάτω
Ο πρώτος σύλλογος που κατέκτησε εγχώριο πρωτάθλημα πέραν των «πέντε μεγάλων», ήταν η Εστουδιάντες από τη Λα Πλάτα, μόλις στην πρώτη χρονιά του νέου φορμάτ (1967). Στα αμέσως επόμενα χρόνια θα ακολουθούσαν κι άλλες ομάδες της «υποελίτ» (Βέλες, Τσακαρίτα, Ροσάριο), όμως καμία εξ αυτών δεν συγκρίνεται με την Εστουδιάντες όσον αφορά τον χαρακτήρα, τις τακτικές της και το στίγμα της σε διεθνές επίπεδο, τόσο στη Λατινική Αμερική όσο και στην Ευρώπη. Μάλιστα, το κατόρθωμα της «Πίντσα» θα μπορούσε να είναι και μια εκδίκηση για το χαμένο πρωτάθλημα του 1931 που είχε έντονο διαιτητικό παρασκήνιο. Κείμενα που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια τείνουν να επικεντρώνονται στις διαβόητες βρώμικες μεθόδους που φημίζονταν οι παίκτες της αργεντίνικης ομάδας, ένα ρεπερτόριο που περιελάμβανε κατανάλωση χρόνου, mind games, καρφίτσες, trash-talking και εγκληματικά χτυπήματα στους αντιπάλους. Ωστόσο, αυτή η πλευρά της Εστουδιάντες, πέραν του ότι εδράζεται (και) σε αστικούς μύθους, τείνει να θολώνει την πραγματική της αξία.
Όλα ξεκίνησαν όταν ένας νεαρός κόουτς ονόματι Οσβάλντο Σουμπελδία, ανέλαβε τις αγωνιστικές τύχες του συλλόγου το 1965. Έχοντας θητεύσει κοντά στον Βικτόριο Σπινέτο στην Εθνική, ο 38χρονος πρώην παίκτης της Βέλες και τη Μπόκα ήταν ο κατ’ εξοχή εκφραστής του νέου πνεύματος στο αργεντίνικο ποδόσφαιρο: σκληρή δουλειά, πειθαρχία, αποτελεσματικότητα. Αν στην Ευρώπη η «μόδα» αυτή είχε λανσαριστεί από έναν άλλον Αργεντινό, τον Ελένιο Ερέρα και την Ίντερ του κατενάτσιο, στην Λατινική Αμερική ήταν ο Σουμπελδία και η Εστουδιάντες που εξάσκησαν ένα αντίστοιχο στιλ αγωνιστικού κυνισμού. Φτάνοντας στην Πλάτα, ο Σουμπελδία φρόντισε αρχικά να μιξάρει τα νιάτα και την ποιότητα μιας δυναμικής φουρνιάς που είχε το προσωνύμιο «οι δολοφόνοι νέοι», με ελάχιστες ποιοτικές μεταγραφές. Παίκτες όπως ο Μανέρα, ο Αγκίρε-Σουάρες, ο Κάρλος Μπιλάρδο, ο γκολκίπερ Πολέτι, o Πατσαμέ στελέχωσαν τον κορμό μιας εξαιρετικά σκληρής και αποτελεσματικής ομάδας. Ο ηγέτης όμως της αγωνιστικής επανάστασης που πραγμάτωσε η Εστουδιάντες ήταν ο μοναδικός Χουάν Ραμόν Βερόν, η κατά τον οπαδικό κόσμο «Μάγισσα» (La Bruja), ένας εκπληκτικός ποδοσφαιριστής που έκανε άνω κάτω την αντίπαλη άμυνα, ντρίμπλαρε, πάσαρε, σκόραρε με την ίδια ικανότητα, σηκώνοντας στις πλάτες του τη γραμμή κρούσης του Σουμπελδία.
(https://telemedellin.tv/wp-content/uploads/2022/01/Osvaldo-Juan-Zubeldia-40-anos-despues-de-su-muerte.jpg)
Η επιτυχία της Εστουδιάντες βασιζόταν στους παίκτες της όσο και στους τακτικούς νεωτερισμούς του νεαρού προπονητή. Ο ίδιος, πέραν του ότι αναπροσάρμοσε και εντατικοποίησε τις μεθόδους προπόνησης και το πρόγραμμα των ποδοσφαιριστών πριν τους αγώνες, εφάρμοσε δύο καθοριστικές καινοτομίες στο παιχνίδι της «Πίντσα»: το πρέσινγκ και το τεχνητό οσφάιντ. Σε αντίθεση όμως με τους ευρωπαϊκούς σκαπανείς της εποχής, είτε της σοβιετικής είτε της ολλανδικής σχολής, η Εστουδιάντες του Σουμπελδία δεν χρησιμοποίησε τα στοιχεία αυτά ως πλατφόρμα για επίθεση ή δημιουργία, αλλά για την κατεξοχήν εξουδετέρωση του αντιπάλου.
Παρόλα αυτά, η πιο σκιώδης πλευρά της αρμάδας του Σουμπελδία ήταν αδιαμφισβήτητα το σκληρό, έως αντιαθλητικό, παιχνίδι που εξασκούσε στο σύνολό της, αλλά κυρίως παίκτες όπως ο Μπιλάρδο και ο Αγκίρε Σουάρες. Πολύ πριν προπονήσει την εθνική Αργεντινής και κατακτήσει το Παγκόσμιο του 1986 με τον Μαραντόνα, ο Μπιλάρδο ήταν ένας άτεχνος και βίαιος χαφ, αλλά και χαρακτηριστικά ύπουλος χαρακτήρας, η επιτομή όσων είχε πει ο ίδιος ο Βερόν για την ομάδα που «προσπαθούσε να μάθει τα πάνα για τους αντιπάλους της, μέχρι και για την προσωπική τους ζωή», ώστε να το εκμεταλλευτεί εναντίον τους την ώρα του ματς. Ο Αγκίρε Σουάρες θεωρείται συχνά ως ο πιο βίαιος παίκτης στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, κάτι που από μόνο του είναι ικανό να δικαιολογήσει τη ρήση του Ρομπέρτο Περφούμο της Ρασίνγκ, ότι έμοιαζε με «έναν άνθρωπο των σπηλαίων που προστατεύει μέχρι θανάτου την περιοχή του». Βέβαια, η Ρασίνγκ ήταν μια επίσης σκληροτράχηλη ομάδα, μπασμένη στο «πνεύμα της εποχής» και κάτοχος του Κόπα Λιμπερταδόρες το 1967. Καθόλου αναπάντεχα, όταν οι δύο τους βρέθηκαν στα ημιτελικά της διοργάνωσης το 1968, η μονομαχία τους ήταν το λιγότερο επεισοδιακή, με παίκτες και πάγκους των δύο ομάδων να παίζουν μπουνιές μετά από… ευαίσθητο πιάσιμο αλά Βίνι Τζόουνς του Αγκίρε Σουάρες στον Άλφιο Μπαζίλε.
Η Εστουδιάντες βγήκε νικήτρια από εκείνη την τρομερή σειρά αγώνων, και στους τελικούς επικράτησε της Παλμέιρας πάλι σε τρίτο αγώνα (2-0), σε ουδέτερο γήπεδο, με τον Βερόν σε δαιμονιώδη φόρμα. Η κορύφωση ήλθε στο Διηπειρωτικό Κύπελλο, όπου οι Αργεντίνοι συναντήθηκαν με την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οι δύο αγώνες αποδείχθηκαν ιδιαίτερα φορτισμένοι σε αγωνιστικό και πολιτικό επίπεδο και καθοριστικοί ως προς την εικόνα που δομήθηκε γύρω από την ομάδα του Σουμπελδία. Τόσο στο «Μπομπονέρα» που χρησιμοποιούσε η Εστουδιάντες ως έδρα, όσο και στο «Ολντ Τράφορντ», τα ματς εξελίχθηκαν σε πολύ σκληρά «μπραν ντε φερ», με αντιαθλητικά μαρκαρίσματα, συρράξεις, αποβολές, τραυματισμούς, και εκατέρωθεν δηλώσεις που επισκίασαν την οριακή επικράτηση της Εστουδιάντες (1-0 στην Αργεντινή και 1-1 εκτός).
Τύπος και θεσμοί μετέφρασαν τους τελικούς ως μια ακόμα μάχη ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική ή πιο συγκεκριμένα την ποδοσφαιρική Βρετανία και την ποδοσφαιρική Αργεντινή, σε συνέχεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1966 και των παιχνιδιών της Ρασίνγκ με τη Σέλτικ το 1967, πάλι για το Διηπειρωτικό. Η διαφορά έγκειτο στο πρίσμα που χρησιμοποιούσε κάθε πλευρά. Για τους Βρετανούς, ο «πολιτισμένος» ποδοσφαιρικός κόσμος αντιμετώπιζε τα «ζώα» που εξασκούσαν το «αντι-ποδόσφαιρο», ενώ για τους Αργεντινούς, η Εστουδιάντες εκπροσωπούσε τις νέες αξίες που γιάτρευαν τις παλιές πληγές και εναρμονίζονταν με την αγωνιστικότητα, την πειθαρχία, τον συντηρητικό καθολικισμό και τον πατριωτισμό που προωθούσε η δικτατορία του Ονγκανία ως νέο κοινωνικό αξιακό πλαίσιο. Η μικρή Εστουδιάντες είχε έρθει από το πουθενά και με μαχητικότητα, οξυδερκή τακτική και αποτελεσματικότητα νίκησε τον ισχυρό, μαζί και τη βρετανική αλαζονεία και προκατάληψη.
Στην έρευνά τους πάνω στην πρόσληψη των κατορθωμάτων της Εστουδιάντες από το καθεστώς Ονγκανία, οι ερευνητές Alabarces, Coelho και Sanguinetti χρησιμοποίησαν εξώφυλλα και ρεπορτάζ του αργεντίνικου τύπου και κυρίως του ιστορικού περιοδικού «El Grafico». Η έρευνα τους υπέδειξε ότι σύσσωμο το ποδοσφαιρικό και πολιτικό οικοδόμημα της χώρας κατασκεύασε πάνω στις επιτυχίες της ομάδας τη δική του επικοινωνιακή εικόνα και εκδοχή της πραγματικότητας.
Εξετάζοντας τα επόμενα δύο χρόνια της κυριαρχίας της Εστουδιάντες στη Λατινική Αμερική, παρατήρησαν ακόμα όλες τις στρεβλώσεις που εκτυλίχθηκαν μέσα από τη μείξη της πολιτικής σκοπιμότητας και της τραυματισμένης εθνικής ταυτότητας. Η ομάδα του Σουμπελδία εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι ο κάτοχος του Λιμπερταδόρες ξεκινούσε την πορεία το από τα ημιτελικά της επόμενης σεζόν, και διατήρησε τα σκήπτρα της για τρία σερί χρόνια νικώντας κατά σειρά τις ουρουγουανικές Νασιονάλ και Πενιαρόλ.
Ήδη, η «Πίντσα» λογιζόταν ως εκπρόσωπος του έθνους, οι νίκες της οποία τόνωναν την εικόνα της Αργεντινής, τόσο ως ποδοσφαιρικής σχολής αλλά και ως χώρας, η οποία όσο κι αν «βγαίνει στο γήπεδο για να καταστρέψει, να βρωμίσει, να εκνευρίσει, να χαλάσει το ματς, να χρησιμοποιήσει αθέμιτα μέσα…όσο φέρνει νίκες είναι καλό» (El Grafico 27/05/69).
Η κατακρήμνιση
Το ερώτημα όμως ήταν, τι θα γινόταν όταν η συνταγή σταματούσε να φέρνει νίκες. Η αρχή του κακού εντοπίζεται στον ταπεινωτικό αποκλεισμό της Αργεντινής από τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1970. Η αποτυχία αυτή έδωσε τροφή για νέο αναστοχασμό, που αμφισβητούσε το «κυνήγι μαγισσών μετά την καταστροφή της Σουηδίας» και την τάση για «αμυντικό παιχνίδι και παραμέληση της ευχαρίστησης» που προκάλεσε η θέληση να «ξεπεραστεί ο αθλητισμός των Ευρωπαίων και η ψυχολογία του φόβου» (El Grafico (2/11/69). Η κατάκτηση του Μητροπολιτικού πρωταθλήματος το ίδιο έτος από έναν έτερο «φτωχό συγγενή», την Τσακαρίτα, χάρη μάλιστα σε ένα φαντεζί στιλ παιχνιδιού, προβλημάτισε ακόμα περισσότερο τους θιασώτες του «αποτελεσματικού» ποδοσφαίρου.
Ο όλος προβληματισμός απέκτησε τρομακτικές διαστάσεις μετά και το Διηπειρωτικό του 1969, όταν η Εστουδιάντες συνάντησε τη Μίλαν. Για ακόμα μια φορά, οι αγώνες ανάμεσα σε αργεντίνικη ομάδα και την πρωταθλήτρια Ευρώπης, η οποία αυτήν την φορά φεν ήταν από το Νησί, κατέληξαν επεισοδιακοί. Αν και οι Ιταλοί αποδείχθηκαν πιο ανθεκτικοί από τους Άγγλους, επικρατώντας με συνολικό σκορ 4-2, το ματς του «Μπομπονέρα» θεωρείται εύλογα από τα πλέον βίαια στην ιστορία. Ο Αγκίρε Σουάρες προκάλεσε εξάρθρωση στον ώμο και έσπασε τη μύτη του Κομπέν, ενώ οι Πολέτι και Μανέρα ξυλοκόπησαν τον Ριβέρα. Αιμόφυρτοι ποδοσφαιριστές και λευκές φανέλες βαμμένες κόκκινες από τα χτυπήματα έκαναν τον γύρο του κόσμου, και στα μάτια πολλών επιβεβαίωσαν τη βρετανική οπτική των πραγμάτων. Ο Ονγκανία αναγκάστηκε να δηλώσει δημόσια ότι «μια τέτοια απαράδεκτη συμπεριφορά πλήττει την εικόνα και την υπόληψη της Αργεντινής και ντροπιάζει ένα ολόκληρο έθνος».
O ίδιος αντιμετώπιζε αρκετά σοβαρότερα προβλήματα εκείνη την περίοδο. Η εξέγερση της Κόρδομπα τον Μάιο του 1969 από το μαχητικό εργατικό κίνημα της περιοχής, οι έντονες συλλογικές διαμαρτυρίες στο Ροζάριο και οι πρώτες αντάρτικες ομάδες (FAP, ERP, Montoneros) ήταν σαφείς ενδείξεις της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης ενός σημαντικού μέρους της αργεντίνικης κοινωνίας, σε μια περίοδο που η διασταλτική δυναμική του Μάη του ’68 συναντιόταν με τα ερυθρά αντάρτικα της Λατινικής Αμερικής. Η μεταφορά του αγώνα της Εστουδιάντες από τα διεθνή ΜΜΕ ως ενός είδους «αντάρτικου πόλης», που ανέφερε το «El Grafico», σίγουρα ερέθισε ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα. Η αντίδραση του Ονγκανία ήταν να φυλακίσει τους ποδοσφαιριστές της Εστουδιάντες, Αγκίρε Σουάρες, Μανέρα και Πολέτι, και να τους αποβάλλει για έναν χρόνο από τις ποδοσφαιρικές υποχρεώσεις, με εξαίρεση τον Πολέτι που αποβλήθηκε δια παντός από το ποδόσφαιρο της χώρας. Μέσα σε έναν χρόνο, οι άλλοτε «εκπρόσωποι του έθνους», μετατράπηκαν σε αποδιοπομπαίους τράγους, ή όπως παρατήρησαν οι Alabarces, Coelho και Sanguinetti, «η Εστουδιάντες μετατράπηκε σε εχθρό του κράτους, λαμβάνοντας τη θέση των αριστερών ανταρτών πόλης».
Κληρονομιά
Αν και η δικτατορία του Ονγκανία δεν άργησε να πέσει, έρμαιο των συνθηκών που την έφεραν στο προσκήνιο και των ισχυρών λαϊκών κινητοποιήσεων, η παράδοση της Εστουδιάντες και το όλο debate της δεκαετίας του ΄60 σχετικά με την ταυτότητα του αργεντίνικου ποδοσφαίρου είχε μακρόπνοη δυναμική. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στους «ρεαλιστές» και τους «ρομαντικούς», όπως απλοϊκά έχει αποτυπωθεί, εκφράστηκε αρχικά μέσα από τους δύο προπονητές που οδήγησαν την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου: από τη μία ο Μενότι, δημιουργός της σπουδαίας όσο και φανταχτερής Ουρακάν της δεκαετίας του ΄70 και εκλέκτορας στο σκιώδες Μουντιάλ του ΄78, και από την άλλη ο Μπιλάρδο, μαθητής του Σουμπελδία και ομοσπονδιακός της συμπαγούς όσο και άχαρης «αμπισελέστε» του Μαραντόνα. Η διαμάχη αυτή, που εδράζεται στην ίδια την ιανική ψυχή της Αργεντινής, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι συνεχίζεται διαθλασμένη έως σήμερα μέσα από τις διαφορετικές φιλοσοφίες προπονητών όπως οι Μπιέλσα και Σιμεόνε. Ειδικότερα ο τελευταίος, ήταν αυτός που επανέφερε την Εστουδιάντες στους τίτλους το 2006, όντας στα ξεκινήματα μιας προπονητικής καριέρας που τον οδήγησε στην Ατλέτικο και σφυρηλάτησε το «bilardista» πνεύμα των ομάδων του.
Παρόλα αυτά, η ιστορία της Εστουδιάντες δεν περιορίζεται στη δεκαετία του ’60 ή στις αρχές του ’80. Ο τίτλος της Απερτούρα του 2006 ήταν η αρχή για μια νέα μεγάλη ομάδα, που αυτή τη φορά θα είχε ηγέτη το νεότερο μέλος της οικογένειας Βερόν. Από τον καιρό που είχε μεταγραφεί στη Γιουνάιτεντ, ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν είχε αναφερθεί στην επιρροή του πατέρα του και της μεγάλης ομάδας της εποχής του. Όταν το 2006 αποφάσισε ότι θα επιστρέψει στην Αργεντινή, η κατάληξη μπορούσε να είχε μόνο ένα φινάλε. Η «Μαγισσούλα» φόρεσε τη φανέλα με το «11» όπως ο πατέρας του, και ηγήθηκε μιας χαρισματικής φουρνιάς παικτών όπως οι Μαριάνο Αντούχαρ, Γκαστόν Φερνάντες, Ένσο Πέρες, Λεάντρο Μπενίτες και Ροδρίγο Μπράνια. Παράλληλα, χρηματοδότησε τον εκσυγχρονισμών των προπονητικών εγκαταστάσεων του συλλόγου, δείχνοντας τις προθέσεις του για το μέλλον αλλά και το πώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο του στην πόλη και την κοινωνία της Πλάτα.
Το μεγαλύτερο όμως επίτευγμα εκείνης της ομάδας, ήταν η κατάκτηση του Κόπα Λιμπερταδόρες το 2009 μετά από μια καταπληκτική πορεία προς τον τελικό γεμάτη ανατροπές, χτυποκάρδια και αγωνιστικό πάθος. Ένα αυθεντικό λατινοαμερικάνικο έπος που ολοκληρώθηκε στου τελικούς με την Κρουζέιρο και απεικονίστηκε στα δάκρυα του Βερόν, ο οποίος σήκωσε την κούπα 39 χρόνια μετά τον πατέρα του. Με τα ίδια χρώματα, με τον ίδιο αριθμό.
Το 2014, o γιος Βερόν αναδείχθηκε πρόεδρος του συλλόγου με ποσοστό 75.53 %, γεγονός που συνέβαλλε καθοριστικά στις διαδικασίες ανακατασκευής του Νέου Γηπέδου. Λίγες οικογένειες έχουν προσφέρει τόσο πολλά στο άθλημα και στον σύλλογο που ανήκουν.
Η Εστουδιάντες και η Ελλάδα
Είναι γνωστό ότι ο Χουάν Ραμόν Βερόν αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό για δυόμιση χρόνια (1972-1975), με ονοματεπώνυμο…Πέτρος Κατσούλης, στο πλαίσιο των «ελληνοποιήσεων» της εποχής που επέβαλε ο τότε μεταγραφικός περιορισμός της χούντας. Αν και έφτασε μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, κάτι που είχε ήδη θέσει όρια στην καριέρα του, δεν χωρά αμφιβολία ότι ήταν η μεγαλύτερη μεταγραφή ξένου παίκτη σε ελληνικό σύλλογο ως την εποχή εκείνη. Λιγότερο γνωστό όμως, είναι το πέρασμα από την Ελλάδα ενός συμπαίκτη του Βερόν από τη σπουδαία Εστουδιάντες του ’60.
Ο γράφων θυμάται από μικρή ηλικία διάφορες ανέκδοτες ιστορίες που διηγείτο ο πατέρας από το παλιό «Καραϊσκάκης». Σε μια από αυτές, πρωταγωνιστής ήταν κάποιος γκολκίπερ «Πολέτι» (aka Πολέτης), ο οποίος παρουσιαζόταν ούτε λίγο ούτε πολύ ως «παλτό» ολκής, που στα ελάχιστα ματς που έπαιξε τα έτρωγε όρθιος. Χρόνια μετά, ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος είχε θυμηθεί αντίστοιχα ανέκδοτα για τον Πολέτι, αστειευόμενος με την ανικανότητά του στις επεμβάσεις. Ωστόσο, μάλλον κανείς δεν γνώριζε (παρά μόνο οι μάνατζερ της εποχής ίσως) ότι ο τερματοφύλακας μιας εκ των μεγαλύτερων ομάδων στην ιστορία της Αργεντινής είχε φυλακιστεί και παροπλιστεί αγωνιστικά από την δικτατορία της χώρας του. Κατόπιν προσπάθησε να επανέλθει στα γήπεδα, αλλά η πολύμηνη αγωνιστική απραξία και ένας τραυματισμός στο αριστερό πόδι δεν άφησαν πολλά περιθώρια. Γι’ αυτό λοιπόν ο Πολέτης τα έτρωγε όρθιος.
sisyphoss
Υπό τους ήχους του άλμπουμ OKTUBRE, των PRysRR
humbazine.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/03/imago1040473689h-2048x1536.jpg)
Αντριάν Μαρτίνες: ο «σκουπιδιάρης» που μπήκε φυλακή για ένα έγκλημα που δεν έκανε
Φανταστείτε ότι κοιμάστε στο σπίτι σας. Ότι έχετε πέσει για ύπνο ανέμελοι. Και μέσα στη νύχτα, ακούτε την πόρτα να σπάει και να μπουκάρουν μέσα ένα σωρό αστυνομικοί, σαν σκηνή από ταινία ή σειρά. Σε συλλαμβάνουν χωρίς πολλά πολλά, χωρίς να καταλάβεις τι έχεις γίνει και καταλήγεις στη φυλακή για κάτι που δεν έχεις κάνει. Είναι σενάριο θα πει κάποιος. Είναι ο χειρότερός μου εφιάλτης θα πει κάποιος άλλος. Είναι η πραγματικότητα για τον Αντριάν Εμανουέλ Μαρτίνες, τον Αργεντινό φορ που στα 31 του χρόνια παίζει επιτέλους σε μια μεγάλη ομάδα, τη Ράσινγκ Κλουμπ, και σκοράρει αρκετά γκολ.
Ο «Μαραβίγια», όπως είναι το παρατσούκλι του, δεν αποτελεί μια τυπική ιστορία ποδοσφαιριστή. Δεν έχουμε κάποιο μεγάλο ταλέντο που ξέφυγε από τη δύσκολη ζωή παίζοντας μπάλα στους δρόμους και κάνοντας μαγικά. Δεν έφτασε σε κάποια μικρή εθνική, δεν βγήκε από κάποιες καλές ακαδημίες, ούτε καν από ακαδημίες, δεν τον είδε κάποιος σύλλογος της Ευρώπης. Τίποτα από όλα αυτά. Ο Αντριάν Μαρτίνες ήταν ένας τύπος της διπλανής πόρτας που δεν τρελαινόταν καν για την μπάλα. Δεν έβλεπε αγώνες και υποστήριζε τη Ρίβερ γιατί, όπως λέει και ο ίδιος, πρέπει να είσαι μια ομάδα. Η σχέση του με την μπάλα ήταν ότι έπαιζε στη γειτονιά και το μόνο που έκανε ήταν να τρέχει, να τρέχει, να τρέχει. Σκέψεις για επαγγελματική καριέρα δεν υπήρχαν. Ήταν απλά ένα χόμπι, ένα παιχνίδι.
Μεγαλώνοντας, ο Αντριάν βρήκε δουλειά σε μια εταιρεία και δούλευε σε απορριμματοφόρο, ήταν αυτό που λέμε «σκουπιδιάρης». Μέχρι που μια μέρα μετά τη βάρδια έκανε βόλτες στο κέντρο με τη μοτοσικλέτα του. Εκεί είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα, όταν ένα παλιό Φορντ της δεκαετίας του 1960 (από αυτά που ζυγίζουν πολλά κιλά μέταλλο και δεν ξέρουν τι σημαίνει παθητική ασφάλεια) έπεσε πάνω του. Ο Μαρτίνες παραλίγο να χάσει τη ζωή του, αλλά τελικά γλίτωσε. Όχι όμως χωρίς σημάδια. Η λαμαρίνα του έσκισε το χέρι, του έκοψε τένοντες και αγγεία. Παραλίγο να το έχανε. Τα σημάδια είναι εκεί σε όλο το δεξί του χέρι. Είναι πιο κοντό πλέον, δεν μπορεί να τεντώσει εντελώς. Γλίτωσε τη ζωή του, αλλά του έμεινε «κουσούρι».
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/03/263490294_324407842852226_6583967251317773863_n.jpg)
Αρκετά χρόνια μετά από τις περιπέτειές του, ευτυχισμένος με την οικογένειά του στην Παραγουάη
Το πρόβλημα όμως δεν ήταν μόνο το σοκ και μερικές χαρακιές στο σώμα και την ψυχή. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχε πλήρη λειτουργικότητα στο δεξί του χέρι. Δεν μπορούσε να σηκώσει βάρη πλέον. Ο Αντριάν ζητάει από την εταιρεία να φύγει από τα απορριμματοφόρα και να γίνει οδοκαθαριστής. Η εταιρεία δεν δέχεται το αίτημά του, θα τον απολύσει, καθώς ο γιατρός θα κρίνει ότι δεν μπορεί να εργαστεί, από την άλλη όμως δεν θα πάρει και αποζημίωση γιατί το πόρισμα είναι ότι “δεν φαίνεται να έχει κάποιο πρόβλημα“. Ο Αντριάν μένει ξεκρέμαστος, χωρίς στον ήλιο μοίρα. Είναι 21 ετών και άνεργος. Θα βρει δουλειά σε έναν θείο του που είναι χτίστης, θα γίνει βοηθός του. Ταυτόχρονα θα αρχίσει να παίζει μπάλα σε μια ερασιτεχνική ομάδα της γειτονιάς του, στην οποία είναι πρόεδρος η μητέρα του. Το όνομα της ομάδας είναι “Οι Ακακίες”. Ο Αντριάν προσπαθεί να βάλει τη ζωή του σε μια σειρά, είναι ήδη παντρεμένος με τον έρωτα της ζωής του, αλλά δεν γνωρίζει ότι ακόμα δεν έχει δει τίποτα. Ότι τα χειρότερα δεν πέρασαν, αλλά έρχονται.
«Ο αδερφός μου δεν ήταν το καλύτερο παιδί», θα πει. Χωρίς παραπάνω λεπτομέρειες. Δεν θα προσπαθήσει να τον δικαιολογήσει, να πει ότι δεν έδινε δικαιώματα. Τι έχει συμβεί όμως; Στη γειτονιά υπάρχει μια οικογένεια που προκαλεί προβλήματα, όπως λέει ο Αντριάν. Έχουν διαμάχες με όλους τους υπόλοιπους κατοίκους, ανάμεσα στους «όλους» και με τον 16χρονο αδερφό του. Μέχρι που μια μέρα θα πυροβολήσουν τρεις φορές στο στήθος τον αδερφό του. Θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Όλη η γειτονιά είναι στο πόδι, αποφασίζει να πάρει τη δικαιοσύνη στα χέρια της, πολλοί άνθρωποι περικυκλώνουν το σπίτι των δραστών και του βάζουν φωτιά.
Ο Αντριάν περνάει τον καιρό του στο νοσοκομείο, εκεί που ο αδερφός του δίνει μάχη για τη ζωή του. Μετά από έναν μήνα περίπου, η πόρτα στο σπίτι του σπάει και η σκηνή που περιγράφουμε στην αρχή του κειμένου μας λαμβάνει χώρα. Βρισκόμαστε στο 2014 και η αστυνομία συλλαμβάνει τον ίδιο, τον πατέρα του και τον μικρότερο αδερφό του. Ο αδερφός του είναι ανήλικος και θα αφεθεί. Ο ίδιος όχι. Οι κατηγορίες είναι πολύ βαριές. Οπλοκατοχή, απαγωγή, σύσταση συμμορίας, εμπρησμός και κλοπές. Όλα αυτά με βάση τις καταγγελίες των ανθρώπων που είχαν πυροβολήσει τον αδερφό του. Η αστυνομία έρχεται με μια λίστα που λέει ότι είχαν κλέψει ένα λευκό φορτηγάκι, καρέκλες, τραπέζι και πλυντήριο. Οι αστυνομικοί θα τα κατασχέσουν. Ήταν πράγματα που είχε αγοράσει ο Αντριάν μαζί με τη γυναίκα του, για τα οποία μάλιστα είχαν μέχρι και αποδείξεις.
Ο Αντριάν και ο πατέρας του υποστηρίζουν ότι βρίσκονταν στο νοσοκομείο με τον αδερφό του όταν έγινε το περιστατικό. «Υπήρχαν καμιά 200αρια άτομα έξω από το σπίτι αυτής της οικογένειας, μέχρι και φωτογραφίες στις εφημερίδες υπήρχαν», θα πει ο Μαρτίνες. Προσλαμβάνουν δικηγόρους και έχουν 30 μάρτυρες που επιβεβαιώνουν τα λεγόμενά τους. Οι μηνυτές έχουν ως μάρτυρες τις δυο κόρες τους. Οι Μαρτίνες ζητούν από το νοσοκομείο υλικό από τις κάμερες για να δείξουν ότι έχουν άλλοθι. Περιμένουν πότε θα αφεθούν ελεύθεροι, αλλά αυτό πάει από μήνα σε μήνα. Ο Αντριάν θα μείνει τελικά για έξι μήνες στη φυλακή μέχρι να αφεθεί ελεύθερος, απαλλαγμένος από τις κατηγορίες. Εκείνοι οι έξι μήνες ήταν όμως φριχτοί για τον ίδιο.
«Στις 7 το πρωί οι πόρτες ξεκλείδωναν. Έπρεπε να ξυπνήσεις τότε γιατί αλλιώς θα σου έκλεβαν τα πράγματα. Αν κοιμόσουν, έρχονταν με κάτι ξύλα που τα είχαν κάνει σαν καλάμια ψαρέματος και ψάρευαν τα πράγματα από το κελί σου. Φυσικά και φοβόμουν για τη ζωή μου. Υπήρχαν δύο τρεις φορές που αντιμετώπισα πολύ δύσκολες καταστάσεις. Παραλίγο να με μαχαιρώσουν. Είχαν κάτι που το έλεγαν “καμάκι”. Ήταν μια σκούπα με λάμα στην άκρη και με αυτό σου επιτίθονταν. Κάτι είχε συμβεί με έναν φίλο και τη γλίτωσα τελευταία στιγμή. Έβλεπα πώς σκοτώνονταν οι άνθρωποι σαν να μην σημαίνει τίποτα, σαν η ζωή να μην έχει αξία, πώς μαχαίρωναν ο ένας τον άλλον. Σου έλεγαν ότι ένας φόνος ακόμα δεν ήταν τίποτα, ήταν δυο χρονάκια παραπάνω, καθώς θα υποστήριζαν ότι είναι αυτοάμυνα. Είδα έναν άνθρωπο να τον τραβάνε από τα πόδια και να τον εξαφανίζουν για να τον σκοτώσουν. Συνήθως πιάνουν δύο, τον έναν τον μαχαιρώνουν γιατί είπε κάτι και τον άλλον τον αφήνουν να φύγει. Δεν θέλω να πω παραπάνω για τα όσα δει γιατί τότε θα με καλέσει η δικαιοσύνη», θα πει σε συνέντευξή του.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/03/20190929172154_campana.jpg)
Το 2017 (αρκετό καιρό δηλαδή μετά την κράτηση του Μαρτίνες) σε έρευνα που έγινε για τη φυλακή “Ουνιδάδ 21” της Καμπάνα διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν πάνω από 1.100 κρατούμενοι σε έναν χώρο που μπορεί να φιλοξενήσει 640, μούχλα στα κελιά, προβλήματα με διαρροές στις αποχετεύσεις, αρουραίοι και κατσαρίδες, 280 κρατούμενοι δεν είχαν στρώματα να κοιμηθούν και υπήρχε μόλις ένας γιατρός. Το 2019 ο υποδιευθυντής απολύθηκε αφού κατηγορήθηκε για βιασμό μιας εργαζόμενης.
Ο Μαρτίνες διηγείται τις τραγικές συνθήκες κράτησης. Το κελί στο οποίο βρισκόταν ήαν σαν ένα μικρό μπάνιο, δύο επί δύο. Εκεί κοιμάσαι, εκεί σηκώνεσαι, εκεί κάνεις τα πάντα, χωρίς να έχει τουαλέτα. Δεν μπορείς να κουνηθείς μέσα σε αυτό το μικρό τετράγωνο. Έχει μια λαμαρίνα για να κοιμάσαι και αν είσαι τυχερός και έχεις φίλους ή συγγενείς σου φέρνουν καμία κουβέρτα για να την κάνεις στρώμα. Μπαίνει μόνο λίγο φως από ένα μικρό παράθυρο με μπάρες. Δεν βγαίνεις από εκεί. Μόνο τις Παρασκευές που έχει επισκεπτήριο. Το φαγητό ήταν ένα καρβέλι ψωμί που έπρεπε να κρατήσει για μέρες και ευτυχώς, ο Αντριάν είχε επισκέψεις από τους συγγενείς του που του έφερναν φαγητό. Το μοιραζόταν μαζί με τους συγκρατούμενούς του. Όποιος είχε επισκεπτήριο, μοιραζόταν το φαγητό με τους φίλους του. Κάποιοι είχαν κάνει πατέντες, συνδέοντας καλώδια στη λάμπα και έπαιρναν ρεύμα για να μπορούν μαγειρέψουν πού και πού κάτι. «Είχαμε ένα μικρό κατσαρολάκι και βάζαμε μέσα φιδέ για να τον βράσουμε», θα διηγηθεί.
Μέσα σε αυτούς τους δύσκολους μήνες ο Αντριάν Μαρτίνες θα βρει αποκούμπι στη θρησκεία και θα αρχίσει να σκέφτεται το ποδόσφαιρο περισσότερο. Ένας φίλος (και μετέπειτα ατζέντης του) του υπόσχεται δοκιμή σε ομάδα μόλις αποφυλακιστεί. Πράγματι, θα δοκιμαστεί στη θρυλική (πλάκα κάνουμε) Ντεφενσόρες Ουνίδος ντε Σάρατε. Θα πάρει κάποια λεπτά σε φιλικά με ομάδες χαμηλών κατηγοριών και θα σκοράρει. Αλλά υπάρχουν δύο προβλήματα. Το ένα ότι βρίσκεται σε άθλια φυσική κατάσταση και το δεύτερο ότι ο προπονητής γνωρίζοντας το παρελθόν του Αντριάν, αποφεύγει να τον χρησιμοποιεί. Η ομάδα δεν πάει καλά, ο Μαρτίνες είναι αναπληρωματικός, αλλά τα γκολάκια τα βάζει. Είναι έτοιμος να παρατήσει το ποδόσφαιρο, όπως λέει κι ο ίδιος πίστευε πάντα ότι δεν μπορείς να βγάλεις χρήματα, ότι μια ζωή θα σου χρωστάνε. Τελικά οι Ντεφενσόρες του κάνουν επιτέλους πρόταση για συμβόλαιο και έτσι δεν ψάχνει διαφορετική δουλειά, γίνεται επαγγελματίας ποδοσφαιριστής σχεδόν στα 25 του.
Δεν έχουν περάσει καλά καλά τέσσερα χρόνια από τότε που βρισκόταν σε ένα μικροσκοπικό κελί, χωρίς να έχει ξεκινήσει καν ποδοσφαιρική καριέρα, και κάνει χατ τρικ στο Λιμπερταδόρες
Το ξεπέταγμα θα το κάνει τη σεζόν 2015-16. Σκοράρει 21 γκολ σε 41 αγώνες στη Δ’ εθνική και θα βγει 2ος σκόρερ. Είναι αριστεροπόδαρος, αλλά τα περισσότερα γκολ τα βάζει με το δεξί. Οι επιδόσεις του θα φέρουν το ενδιαφέρον της Ατλάντα, μιας ιστορικής ομάδας που παίζει στη Γ’ εθνική της Αργεντινής. Θα ανέβει κατηγορία, θα σκοράρει 12 γκολ και στη συνέχεια θα βρει δουλειά στην Παραγουάη, σε μια μικρή ομάδα της Α’ εθνικής. Η άνοδός του είναι εντυπωσιακή, θα βγει πρώτος σκόρερ της Σολ ντε Αμέρικα και θα πάρει αμέσως μεταγραφή για τη Λιμπερτάδ, μια από τις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας. Στα 27 του θα ζήσει μια από τις σημαντικότερες εμπειρίες για έναν ποδοσφαιριστή στη Ν. Αμερική, καθώς θα παίξει στο Κόπα Λιμπερταδόρες και μάλιστα θα κάνει και χατ-τρικ.
Στη συνέχεια θα πάει σε μια άλλη σημαντική ομάδα της Παραγουάης, τη Σέρο Πορτένιο και θα κάνει και ένα πέρασμα από τη Βραζιλία και την Κοριτίμπα. Δεν θα μαγέψει σε καμία από τις δύο. Κάπως έτσι, σχεδόν στα 30 του θα επιστρέψει πίσω στην Αργεντινή, έχοντας την ευκαιρία να αγωνιστεί για πρώτη φορά στην Α’ εθνική της χώρας. Με τα χρώματα της Ινστιτούτο, που έχει ανέβει για πρώτη φορά στην Α’ εθνική μετά το 2006, θα κάνει σπουδαία σεζόν, σκοράροντας συνολικά 16 φορές. Θα βάλει γκολ στο τοπικό ντέρμπι της Κόρδοβα, θα βάλει γκολ απέναντι στην Ιντεπεντιέντε, τη Ράσινγκ και σίγουρα το πιο μεγάλο της καριέρας του, μέσα στο Μπομπονέρα επί της Μπόκα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/03/martinez-bombonera.png)
Πανηγυρίζοντας στο Μπομπονέρα
Ο Μαρτίνες θα πάρει την ελευθέρας του από την Ινστιτούτο και θα πάει στην πιο μεγάλη ομάδα της καριέρας του, τη Ράσινγκ Κλουμπ, την Ακαδημία. Είναι πλέον 31 ετών. Είναι ένας παίκτης που δεν έπαιξε ποτέ σε ακαδημίες συλλόγου (κάτι ανήκουστο στην Αργεντινή), στα 17 του είχε ένα μικρό πέρασμα από μία ερασιτεχνική ομάδα και ουσιαστικά ξεκίνησε στα 21 του την καριέρα στην ομάδα με πρόεδρο τη μητέρα του. Ξεγέλασε τον θάνατο, από τα 25 του έχει αποκτήσει πλέον ξανά πλήρη κινητικότητα στο χέρι του μετά από άπειρες ώρες φυσιοθεραπείας, επέζησε από μία σκληρή φυλακή υψίστης ασφαλείας, δικαιώθηκε από τις άδικες κατηγορίες και κατάφερε να κάνει μια καριέρα ποδοσφαιριστή που τον έφερε σε έναν μεγάλο σύλλογο. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Με τη φανέλα της Ράσινγκ έκανε χατ τρικ απέναντι στη Σαν Λορένσο, έβαλε δύο γκολ στη Νιούελ΄ς και πριν λίγες ημέρες έζησε μια μοναδική ποδοσφαιρική εμπειρία. Ήταν ο σκόρερ της νίκης σε ένα από τα σπουδαιότερα ντέρμπι του κόσμου, το “κλάσικο” της πόλης Αβεγιανάδα. Το ιστορικό Ιντεπεντιέντε-Ράσινγκ. Μετά τον συνδυασμό ενός τύπου με τρομερή ποδοσφαιρική ικανότητα (και παράλληλα μηδενικό μυαλό), ενός επίσης ταλαιπωρημένου τύπου, του Κολομβιανού μάγου Χουάνφερ Κιντέρο, και του “δικού μας” Μπρούνο Ζουκουλίνι, ο Μαρτίνες έβαλε το μοναδικό γκολ του παιχνιδιού. Βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ζωής του. Είναι ένας αληθινός νικητής της ζωής.
https://blog.stoiximan.gr/adrian-martinez/?swcfpc=1&fbclid=IwAR0CT3f1PvsCL7FtIXFHtjERYDDBd2Mi69ZxaVP0AJUNGHGoEkgXLN9-0bw
-
"Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι το ποδόσφαιρο έχει γίνει μια τεράστια επιχείρηση και γι'αυτό οι μόνοι προπονητές που μετράνε είναι αυτοί που κερδίζουν. Γι'αυτό το λόγο πολλοί προσπαθούν να αφαιρέσουν το θέαμα από το παιχνίδι, πατώντας σε μια υποτίθεται φιλοσοφική στάση που λέει «αποφύγετε τα ρίσκα». Αυτή η λογική δεν έχει καμία βάση. Τα ρίσκα είναι παντού στη ζωή μας. Αν κάποιος θέλει να τα αποφύγει δεν θα ερωτευόταν ποτέ, εξαιτίας του φόβου να μην πληγωθεί. Δεν θα έκανε ποτέ φίλους για να μην τον απογοητεύσουν κάποια στιγμή."
Έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών ο Σέζαρ Λουίς Μενότι, ο προπονητής που οδήγησε την Αργεντινή στο πρώτο της κερδισμένο Μουντιάλ και ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιρικούς φιλοσόφους που έβγαλε η χώρα.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/438164796_857060639789730_3042768924855202227_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=zy6sRU0pE_8Q7kNvgFCsgxG&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfAVXgigcheBPmreK--MYELOwaQ6vCLoEG4FeNLhKlxqTw&oe=663F0907)
«Το ποδόσφαιρο της Αργεντινής μπορεί να ασχολείται με διλήμματα τύπου Μαραντόνα ή Μέσι, αλλά το διαχρονικό ερώτημα είναι “menottismo ή bilardismo”, μια που δεν μιλάμε απλά για δύο προπονητές, αλλά για τους μεγαλύτερους εκφραστές δύο ποδοσφαιρικών φιλοσοφιών...»
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=857060646456396&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Με αφορμή το "menottismo",
με μεγάλη μου λύπη έμαθα χθες για τον θάνατο ενός Θρύλου του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, του Λουίς Σεζάρ Μενότι. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους λόγους που λάτρεψα την Εθνική Αργεντινής και το Αργεντίνικο ποδόσφαιρο γενικότερα...
Για τους νεότερους, ας κάνουν τον κόπο να ψάξουν την καριέρα του, το τί έχει πετύχει αυτός ο άνθρωπος και για τις πρωτοποριακές ιδέες που είχε για τη μπάλα.
Αντίο Δάσκαλε...
-
κρίμσον διάβασε και αυτό
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=2430.msg215002#msg215002
-
“Ο κόσμος όταν πηγαίνει σε συναυλία ζητάει κι άλλο τραγούδι, όταν πηγαίνει στο γήπεδο και κερδίζει ζητάει την λήξη του αγώνα”
Σαν σήμερα πριν από 82 χρόνια γεννήθηκε ο Κάρλος Μπιλάρδο, που είναι βασικός εκπρόσωπος μιας εκ των δυο μεγαλύτερων φιλοσοφιών στο αργεντίνικο ποδόσφαιρο.
Όσο και αν τα συστήματα αλλάζουν και το ποδόσφαιρο μεταβάλλεται, γυρνάμε συχνά στα αρχέγονα ερωτήματά του. Θέαμα ή αποτέλεσμα; Nίκη ή καλή μπάλα; Αν η αιώνια μάχη μετ...
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/03/men.jpg?w=1022&ssl=1)
Η ποδοσφαιρική θεωρία των δύο άκρων
Όσο και αν τα συστήματα αλλάζουν και το ποδόσφαιρο μεταβάλλεται, γυρνάμε συχνά στα αρχέγονα ερωτήματά του. Θέαμα ή αποτέλεσμα; Nίκη ή καλή μπάλα; Αν η αιώνια μάχη μεταξύ καλού και κακού, πνεύματος και ύλης, φωτός και σκότους μπορούσε να μεταφερθεί στο ποδόσφαιρο, τότε κύριο ρόλο στον ποδοσφαιρικό… μανιχαϊσμό θα έπαιζε το δίδυμο των αρχιερέων Κάρλος Μπιλάρδο και Σέζαρ Λουίς Μενότι. Το ποδόσφαιρο της Αργεντινής μπορεί να ασχολείται με διλήμματα τύπου Μαραντόνα ή Μέσι, αλλά το διαχρονικό ερώτημα είναι “menottismo ή bilardismo”, μια που δεν μιλάμε απλά για δύο προπονητές, αλλά για τους μεγαλύτερους εκφραστές δύο ποδοσφαιρικών φιλοσοφιών.
Ο Μπιλάρδο γνωστός με το όνομα “μυτόγκας” γεννημένος στο Μπουένος Άιρες από γονείς Σικελούς, σε γειτονιά εργατική, το Πατερνάλ, με κόσμο σχεδόν αποκλειστικά μεσαίας προς χαμηλής τάξης. Εκεί όπου ο μόχθος ήταν η μόνη διέξοδος, μέρος όπου έπρεπε να σέβεσαι τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τους αστυνόμους και γενικά τις αρχές. Ο Μενότι αντίθετα γεννημένος στο Ροσάριο, με το παρατσούκλι “ο αδύνατος” κι αυτός ιταλικής καταγωγής, αλλά μεγαλωμένος σε μια περιοχή που ζούσαν πολλοί Βρετανοί αριστοκράτες και υπήρχαν μεγάλες ταξικές διαφορές. Το κοινό τους: η αγάπη για την μπάλα. Οι διαφορές τους; Πολλές. Ο Μπιλάρδο προσπαθούσε να βολέψει μαθήματα και ποδόσφαιρο, να σπουδάσει, να προκόψει στη ζωή του, την στιγμή που ο Μενότι διάβαζε συνέχεια βιβλία, είχε ενδιαφέρον για την πολιτική και ήταν οπαδός του περονισμού. Ο ένας ξυπνάει νωρίς το πρωί, ο άλλος είναι ένας μακρυμάλλης φανατικός καπνιστής και μποέμ τύπος. Ο ένας κάποια περίοδο στη ζωή του ταυτόχρονα δούλευε ως γιατρός, βοηθούσε την οικογενειακή επιχείρηση και ήταν και προπονητής, ο άλλος ασχολήθηκε μόνο με την μπάλα. Ο ένας άκουγε τις πιο “λαϊκές” νότες της κούμπια και ο άλλος το… αντίστοιχο “νέο κύμα” της μουσικής της Αργεντινής.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/12/cesar-luis-menotti-1iC68qyLP1ef.jpg?resize=558%2C314&ssl=1)
Θαρρείς πως οι ζωές τους και οι καριέρες τους ήταν προδιαγεγραμμένες για να σχηματίσουν μια τεράστια αντίθεση. Ο Μπιλάρδο έγινε γνωστός σε μια από τις πιο πετυχημένες και πιο βρώμικες ομάδες όλων των εποχών, την Εστουδιάντες Λα Πλάτα. Μια ομάδα που έκανε τα πάντα για να κερδίσει, κλωτσούσε, χτυπούσε και προκαλούσε και έφτασε να κερδίσει ακόμα και Διηπειρωτικό με αυτή την τακτική. Ήταν η ανάγκη που οδήγησε την Εστουδιάντες, καθώς έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία της Αργεντινής που έσπαγε την ηγεμονία των μεγάλων 5 (Μπόκα-Ρίβερ-Ιντεπεντιέντε-Ράσινγκ-Σαν Λορένσο) και για να το καταφέρει πατούσε επί πτωμάτων. Στην ομάδα αυτή ο Μπιλάρδο ήταν ο συνδετικός κρίκος άμυνας και κέντρου, ένα αμυντικό χαφ βρώμικο μεν, που όμως παράλληλα ήταν κι ο στρατηγός της ομάδας. Ο Μενότι αντίθετα, δεν κέρδισε πολλούς τίτλους, αλλά ήταν ένας αρκετά καλός επιθετικός χαφ και επιθετικός με καριέρα κυρίως στη Ροσάριο Σεντράλ. Με ένα χρόνο διαφοράς στην ηλικία σταμάτησαν κι οι δύο το ποδόσφαιρο το 1970 και έγιναν προπονητές.
Ακολούθησαν τη φιλοσοφία τους και στους πάγκους. Ο Μπιλάρδο ανέλαβε την Εστουδιάντες κάνοντας μια ομάδα που είχε ως στόχο τη νίκη, ο Μενότι έκανε όνομα στην Ουρακάν παίζοντας για το θέαμα, παίζοντας για την επίθεση. Για τον Μενότι πάνω από τη νίκη βρίσκονταν η αναγνώριση και ο σεβασμός από τον αντίπαλο και πάνω από την τακτική, η τεχνική. Οπαδός τόσο του βραζιλιάνικου Jogo Bonito, όσο και του ολλανδικού totaalvoetbal, βάσιζε τις ομάδες του σε αυτά. Για τον Μπιλάρδο, πρέπει να κάνεις το αναγκαίο και όχι το όμορφο. Η νίκη είναι ο ένας και μοναδικός σκοπός, έστω με μισό-μηδέν. Κάθε προπόνηση ήταν αγώνας, έλιωνε τις βιντεοκασέτες για να μελετήσει την τακτική, ζητούσε θυσίες από τους παίκτες στο γήπεδο και έβαζε την τακτική πάνω από καθετί. Αμυντική σιγουριά, ακύρωση του παιχνιδιού του αντιπάλου και χτίσιμο σιγά σιγά για το γκολ και τη νίκη. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, στην εθνική η τελειομανία του έφτασε στο σημείο ώστε να προπονεί τους παίκτες ακόμα και για τον εθνικό ύμνο, “τον κάναμε πρόβα πέντε φορές πριν κάθε ματς, εκείνη την στιγμή περνάει όλη η ζωή από το κεφάλι του παίκτη”.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/12/bilardodiego.jpg?resize=581%2C327&ssl=1)
Για να έρθουν όλα τα πράγματα σε μια… καρμική ισορροπία, η Αργεντινή κατέκτησε τα δυο μοναδικά της Μουντιάλ με αυτούς τους δύο ως προπονητές και μάλιστα τον έναν μετά τον άλλον. Ο Μενότι μόλις στα 36 του ανέλαβε την Αργεντινή για να φέρει αυτόν τον αέρα του επιθετικού ποδοσφαίρου μετά από δυο μεγάλες αποτυχίες της χώρας το 1970 και το 1974 και τα κατάφερε το 1978. Ο Μπιλάρδο ανέλαβε αμέσως μετά. Κι όμως… Τα δυο τους Μουντιάλ τα κέρδισαν κάνοντας… εκπτώσεις στην φιλοσοφία τους. Ο αριστερός Μενότι κέρδισε το Μουντιάλ που διοργάνωσε η χούντα της χώρας του και μάλιστα με σκιές για τις συνθήκες της διοργάνωσης. Μάλιστα, παρ’ ότι ρομαντικός του ποδοσφαίρου, άφησε εκτός Μουντιάλ το νέο ταλέντο της χώρας που άκουγε στο όνομα Ντιέγκο Μαραντόνα, έναν παίκτη που θεωρητικά ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη της φιλοσοφίας του Μενότι. Αντίθετα, ο Μπιλάρδο, ένας φαν της προσήλωσης και της ομαδικής δουλειάς, κατέκτησε το Μουντιάλ του 1986 αλλάζοντας το σύστημα για να δώσει με το 3-5-1-1 ελεύθερο ρόλο σε έναν παίκτη στον αγωνιστικό χώρο που δεν μπορούσε να μπει σε καλούπι. Παιχνίδια της μοίρας ή απόδειξη ότι τελικά στη ζωή, αλλά και στο ποδόσφαιρο δεν είναι όλα μόνο άσπρο και μαύρο; Ότι τα διλήμματα τα φτιάχνουμε πολλές φορές μόνοι μας;
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/12/menottibilardo.jpg?resize=567%2C409&ssl=1)
Η συνάντηση που έγινε η αφορμή του πολέμου
Η κόντρα τους υπήρχε πάντα, από την στιγμή που υπήρχαν στη φύση έπρεπε να αντιπαθεί ο ένας τον άλλον, δυο αντίθετες δυνάμεις. Πέρασε σε άλλο επίπεδο όμως όταν ο ανέλαβε ο Μπιλάρδο την εθνική και ταξίδεψε στη Βαρκελώνη να συναντήσει τον Μενότι (που είχε αναλάβει την Μπαρσελόνα). Η συνάντηση ξεκίνησε και έληξε με αγκαλιές μετά από τετράωρη συζήτηση μεταξύ τους. Ο Μενότι του είπε ποιος δυο παίκτες θεωρούσε σημαντικούς και ποιον δεν θα έπρεπε να πάρει στην ομάδα. Ο Μπιλάρδο δεν πήρε τους πρώτους και διάλεξε τον τρίτο. Μετά το πρώτο ματς του Μπιλάρδο (ήττα με 4-0), ο Μενότι δήλωσε: “με τρέλανε στις ερωτήσεις, με ρωτούσε για τα πάντα και τελικά πήγε και τα έκανε όλα ανάποδα”. Ήταν και επίσημα η αρχή του πολέμου μεταξύ τους με μια σειρά καυστικών δηλώσεων που κράτησε για πολλά χρόνια. Ο Μπιλάρδο πέρασε δύσκολα (3 νίκες μόλις στα πρώτα 15 του παιχνίδια) έχοντας να αντιμετωπίσει μονίμως την κριτική του Μενότι που είχε εβδομαδιαία στήλη σε εφημερίδα και φυσικά του ασκούσε σκληρή κριτική, αλλά τελικά κατέκτησε κι αυτός ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Η απέχθεια έφτασε σε νέα ρεκόρ όταν το 2006 οι δυο 68αρηδες τότε προπονητές συναντήθηκαν στις… τουαλέτες του κέντρου Τύπου του Μουντιάλ της Γερμανίας. Ο Μενότι έπλενε τα χέρια του και είπε: “Μέχρι κι εδώ συναντάω αυτόν τον π..τάνας γιο”. Ο Μπιλάρδο άρχισε να φωνάζει στους παρόντες “Τι είπε;;; Τι είπε;;;” και αν δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι θα βλέπαμε αγώνα μποξ βετεράνων. Τα τελευταία χρόνια η κόντρα κάπως μαλάκωσε, με τον Μενότι για παράδειγμα να παραδέχεται ότι η Εστουδιάντες του 1982 έπαιζε καλό ποδόσφαιρο και τον Μπιλάρδο ότι του άρεσε η Ουρακάν του 1973.
Και μπορεί οι δυο τους να μην ασχολούνται ενεργά με την προπονητική πλέον, οι φιλοσοφίες τους όμως ζουν. Στην Αργεντινή δεν υπάρχει προπονητής που να μην ερωτάται πού ανήκει (σαν τα πράσινα και τα μπλε καφενεία), αν και πολλοί παραμένουν ουδέτεροι ή κάνουν δικές τους “σχολές” όπως ο Μπιέλσα. Ο Πεπ Γκουαρδιόλα έχει αναφερθεί πολλές φορές στον Μενότι και τις ιδέες του, ο Μενότι έχει δηλώσει ότι βαριέται να βλέπει την Ατλέτικο του Σιμεόνε, ενώ ο Σιμεόνε έχει δηλώσει ότι πήρε πολλά από τον Μπιλάρδο. Άλλωστε, ο Ντιέγκο Σιμεόνε κέρδισε πρωτάθλημα με την Εστουδιάντες μετά από 26 χρόνια και ναι, ο προηγούμενος ήταν ο Μπιλάρδο. Πιθανότατα αν δεν υπήρχαν αυτοί οι δυο προπονητές θα έπρεπε να τους εφεύρουμε. Δεν θα μπορούσε ποτέ στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο να υπάρξουν δυο τόσο διαφορετικές προσωπικότητες που τους χώριζαν τόσα πολλά και παράλληλα όμως τους ένωσαν και πολλά.
Κλείνω αυτό το υπερμέγεθες κείμενο, ευχαριστώντας όσους άντεξαν να το διαβάσουν, με μερικές φράσεις που μιλάνε για τους δυο διαφορετικούς αυτούς κόσμους:
“Ο κόσμος όταν πηγαίνει σε συναυλία ζητάει κι άλλο τραγούδι, όταν πηγαίνει στο γήπεδο και κερδίζει ζητάει την λήξη του αγώνα”
– Κάρλος Μπιλάρδο
“Υπάρχει το ποδόσφαιρο της δεξιάς και της αριστεράς. Της δεξιάς προσπαθεί να μας πείσει ότι η ζωή είναι μια πάλη που θέλει θυσίες και να είμαστε από ατσάλι και να κερδίζουμε με κάθε τρόπο. Θέλει τους ποδοσφαιριστές να μην εκφράζουν πολιτικές απόψεις, να υπακούν και έτσι να δημιουργούνται περισσότεροι χρήσιμοι ηλίθιοι”
– Σέζαρ Λουίς Μενότι
“Στον αντίπαλο δεν πρέπει να δίνεις ούτε νερό. Το fair play είναι μια βρετανική εφεύρεση. Στο σημερινό ποδόσφαιρο δεν πρέπει να δίνεις κανένα πλεονέκτημα, γι’ αυτό οι ομάδες μου δεν δωρίζουν τίποτα”
– Κάρλος Μπιλάρδο
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/12/cappabilardomenotti.jpg?resize=612%2C446&ssl=1)
“Ο “μενοτισμός” είναι σαν τον Άγιο Βασίλη. Πάντα τον περιμένει κάποιος με προσμονή, χωρίς να ξέρει τι θα του φέρει. Ενώ ο “μπιλαρδισμός” είναι σαν τον τύπο που θα πει στο 4χρονο παιδάκι ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και τα δώρα τα φέρνουν οι γονείς και θα του δώσει ένα χρήσιμο πουλόβερ για τον χειμώνα”
– Άνχελ Κάπα (προπονητής μιας εξαιρετικής Ουρακάν που έβγαλε παίκτες όπως ο Παστόρε, αλλά δεν κέρδισε τίποτε)
“Είμαι φανατικός μπιλαρδίστα. Κάθε παιχνίδι είναι ξεχωριστό και υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική γι’ αυτό”
– Ζοσέ Μουρίνιο
“Το ποδόσφαιρο είναι τόσο γενναιόδωρο που γλίτωσε την ιατρική από τον Μπιλάρδο”
– Σέζαρ Λουίς Μενότι
“Θα αμυνόμαστε σαν τον Μενότι και θα παίζουμε μπάλα σαν Μπιλάρδο”
– Κλαούντιο Μπόργκι (όταν ανέλαβε προπονητής της Μπόκα το 2010)
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/03/bilardodiego2.jpg?resize=556%2C314&ssl=1)
“Για μένα η Μπαρσελόνα είναι ο Ινιέστα και δέκα ακόμα”
– Σέζαρ Λουίς Μενότι
“Ο Μέσι έχει ένα ακόμα οστό στο πόδι και είναι η μπάλα”
– Κάρλος Μπιλάρδο
“Μουρίνιο έχει πολλούς, Γκουαρδιόλα έναν”
– Σέζαρ Λουίς Μενότι
“Η γυναίκα είναι σαν τον ποδοσφαιριστή, αν δεν θέλει να παίξει σε συγκεκριμένη θέση μην επιμένεις”
– Κάρλος Μπιλάρδο
sombrero.gr
Επίτηδες το κάνω παράθεση για να το διαβάσουν και άλλα παιδιά.
Τρομερό fon!
Η αλήθεια είναι ότι κάμποσες από τις πιό όμορφες και ποιητικές ποδοσφαιρικές ιστορίες είναι βγαλμένες μέσα από το Αργεντίνικο ποδόσφαιρο, το οποίο λατρεύω.
Θεωρώ την Μπόκα τη μεγαλύτερη ομάδα του πλανήτη (μετά τον Π.Α.Σ. και την Μπάρτσα). Η Εθνική Αργεντινής είναι το ποδοσφαιρικό μου πάθος (μετά τον Π.Α.Σ.).
Δώσε μου Αργεντίνικο ποδόσφαιρο και πάρε μου την ΠΑΣολέδικη ψυχή μου.
Απευθυνόμενος στη νέα (ελπίζω!) διοίκηση της Ομάδας μας, φέρτε ρε Αργεντινό προπονητή (εννοείται με μακρύ μαλλί!) στον Π.Α.Σ. και θα με κάνετε δικό σας για πάντα!
Ξυπνάτε ρε γαμώτο! Η ψυχή του ποδοσφαίρου ήταν, είναι και θα είναι για πάντα Αργεντίνικη!
-
Το ποδόσφαιρο δημιουργεί παντού ιστορίες.Διαφορετικές.Για αυτό δεν είναι ένα άθλημα με 22 μαντράχαλους να κυνηγούν μια μπάλα.Δεν είναι ακριβώς έτσι.
-
ο καλοκαίρι του 1990 ο 35χρονος Μαρσέλο Μπιέλσα αναλαμβάνει την πρώτη του δουλειά: Γίνεται προπονητής της Νιούελ'ς. Μαζί του φέρνει και 10 παίκτες από τις ακαδημίες στις οποίες ήταν προπονητής τα προηγούμενα χρόνια (από τα χέρια του πέρασαν εκείνο το διάστημα ο Μπατιστούτα και ο Ποτσετίνο).
Η μέθοδος του είναι, από τότε, κάπως... ιδιαίτερη αλλά οι νεαροί παίκτες, που γαλουχήθηκαν μαζί του τα προηγούμενα χρόνια, αφομοιώνουν πολύ γρήγορα τις ιδέες του. Στα δυο χρόνια που θα κάτσει εκεί θα κερδίσει δυο πρωταθλήματα και θα φτάσει στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες, όπου και θα χάσει στα πέναλτι.
Ένα άλλο στοιχείο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι η συλλογή του από αγώνες. Σε μια εποχή που το scouting βρίσκεται σε νηπιακό επίπεδο, ο «Λόκο» συλλέγει από παντού κασέτες με ποδοσφαιρικά παιχνίδια και τρώει αμέτρητες ώρες βλέποντας και αναλύοντας τακτικές και κινήσεις. Κι όταν λέμε "από παντού", εννοούμε κυριολεκτικά από παντού.
Ο Κριστιάν Ντομίσι, που είναι τώρα προπονητής, ήταν τότε ένας 22χρονος μεσοεπιθετικός. Τον πρώτο καιρό του στη Νιούελ'ς, ο Μπιέλσα τον κάλεσε για να του δείξει σε βίντεο φάσεις από έναν άλλο μεσοεπιθετικό, ώστε να καταλάβει πώς πρέπει να κινείται στον αγωνιστικό χώρο. "Έβλεπα το βίντεο και είχα πάθει πλάκα, γιατί δεν είχα ιδέα ποιος ήταν ο παίκτης που παρακολουθούσα. Δεν τον ήξερε κανένας μας. Μετά ο τύπος έγινε διάσημος αλλά μέχρι και σήμερα δεν έχω καταλάβει πως βρήκε ο Μπιέλσα αυτό το υλικό τότε."
Το όνομα του παίκτη; Γιάρι Λιτμάνεν. Τα βίντεο που έβλεπε ο Ντομίσι ήταν από τα χρόνια του στη Φινλανδία, πριν πάρει μεταγραφή στον Άγιαξ.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/441070024_860846622744465_4822656494263849027_n.jpg?_nc_cat=107&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=nqm8hhDZaoMQ7kNvgH0HccK&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AYBKcgyoqyaxB9l_9ByDzartPpk2_PE_T_1nU_kcU9PMDQ&oe=6646A2CE)
Ο Μπιέλσα σε προπόνηση της Νιούελ'ς το 1990. Ο Ποτσετίνο έλεγε ότι με κάποιον τρόπο ήξερε πως ακριβώς θα παίξουν όλοι οι αντίπαλοι τους ακόμα και όταν ήταν μαζί στη β' ομάδα!
“O Γιάρι ήταν σαν grand master στο σκάκι, που πάντα σκέφτεται τρεις-τέσσερις κινήσεις μπροστά” έγραψε γι’αυτόν στην αυτοβιογραφία του ο Τζέραρντ. “O Μπέργκαμπ ήταν εξαιρετικός στον Άγιαξ αλλά το καλύτερο 10αρι που είχαμε ποτέ ήταν ο Γιάρι” σχολίασε κάποτε ο Ράικαρντ.
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=860887852740342&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Το τελευταίο Κόπα Αμέρικα τελικά κατάντησε να είναι επεισοδιακό τόσο μέσα όσο κι έξω από τους αγωνιστικούς χώρους. Ο προβληματικός αγωνιστικός χώρος στα «γήπεδα μπέιζμπολ», οι ευνοϊκές συνθήκες της Αργεντινής ώστε να φτάσει ο Μέσι τον τελικό, η κατάργηση της παράτασης από τα νοκ-άουτ, η επίθεση στις οικογένειες των ποδοσφαιριστών της Ουρουγουάης, και φυσικά, ο Κλαούντιο Τάπια, πρόεδρος της Αργεντίνικης Ομοσπονδίας και αντάξιος διάδοχος του Χούλιο Γκροντόνα, να κάθεται σαν βασιλιάς στο κάθισμα με τους αυλικούς του να του σκουπίζουν τον ιδρώτα, όλα εικόνες μια τραγελαφικής πρόβας για το Μουντιάλ του 2026. Κάπου εκεί, υπήρξε ένας Μπιέλσα μόνος του να κραυγάζει σαν «τρελός» για τη δυσωδία μιας αστείας – περισσότερο εμπορικής ανάθεσης παρά- διοργάνωσης.
Και δεν ήταν μόνο αυτά. Οι «δάφνες» της νικήτριας Αλμπισελέστε στιγματίστηκαν από τους πανηγυρισμούς των ποδοσφαιριστών της, οι οποίοι τραγούδησαν -και διέδωσαν- ένα σύνθημα ακραία ρατσιστικό/τρανσοφοβικό που κοροϊδεύει την αφρικανική καταγωγή των παικτών της εθνικής Γαλλίας (‘η μαμά από τη Νιγηρία, ο μπαμπάς από το Καμερούν, είναι όλοι από την Ανγκόλα’) αλλά και τη σύντροφο του Εμπαπέ (‘πηδιούνται με τρανσέξουαλ’).
Αυτό όμως το σύνθημα, δεν βγήκε από το λειψό μυαλό του Ένσο Φερνάντες και των υπόλοιπων (ένας του φωνάζει μάλιστα 'κόψε τη μετάδοση'), αλλά τραγουδιόταν εν χορώ στα γήπεδα του Κατάρ, στις πλατείες της χώρας και προ λίγων ημερών στις ΗΠΑ, από εκατοντάδες Αργεντινούς. Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτό. Μόλις στο περσινό Κόπα Λιμπερταδόρες, οπαδοί της Μπόκα συνελήφθησαν επανειλημμένα για ναζιστικό χαιρετισμό ή για συνθήματα με μαϊμούδες, συχνό φαινόμενο όταν η ομάδα του Μπουένος Άιρες και ο κόσμος της επισκέπτεται τη Βραζιλία. Πιο συγκεκριμένα, τα συνθήματα και οι ήχοι μαϊμούδων είναι «βαρετά συχνό» κάθε φορά που η Αργεντινή ή σύλλογοι της αντιμετωπίζουν τη Βραζιλία ή ομάδες από εκεί, ήδη από την εποχή του Πελέ. Βέβαια, το αίσθημα -ποδοσφαιρικής- κατωτερότητας απέναντι στη Βραζιλία διαπλέκεται όπως εύστοχα επισημαίνει μια από τις κορυφαίες πένες για το ποδόσφαιρο της Λατινικής Αμερικής, ο Τιμ Βίκερι, με τις γενικότερες ιστορικές και πολιτισμικές συνθήκες που διαμόρφωσαν την ηγεμονική κουλτούρα των δύο χωρών, και ειδικότερα στα αποικιακά συμπλέγματα «λευκής υπεροχής» που κυριαρχούν σε αυτήν της Αργεντινής.
Φαίνεται για μια ακόμα φορά, πως η άνοδος στην πολιτική εξουσία ενός τύπου όπως ο Χαβιέρ Μιλέι, δεν είναι ποτέ ξεκομμένη από τις διεργασίες και του συσχετισμούς εντός κοινωνίας, οι οποίες με τη σειρά τους είναι πρόδηλο ότι εν μέρει αποτυπώνονται και στις κερκίδες. Ο ίδιος ο Μιλέι ώθησε σε παραίτηση τον υφυπουργό Αθλητισμού, Χούλιο Γκάρο, ο οποίος ήταν ο μόνος που βγήκε να πει το αυτονόητο, ότι ο αρχηγός Λιονέλ Μέσι και ο πρόεδρος της AFA Κλαούντιο Τάπια οφείλουν να απολογηθούν δημόσια για το συμβάν. Ο Μασεράνο και άλλοι αρνήθηκαν επίσης ότι υπάρχει λόγος για οποιαδήποτε απολογία.
Ο ρατσισμός, η ομοφοβία, η τοξική ματσίλα και η κανονικοποίηση τους είναι πλέον ενοχλητικά ορατά στην ταυτότητα της συγκεκριμένης εθνικής ομάδας, των οπαδών της και των παικτών ή στελεχών της, με την απροκάλυπτη κάλυψη της πολιτικής εξουσίας. Δεν είναι απλά ένα φαινόμενο των «εθνικών ομάδων», γιατί πολύ απλά δεν έχουν όλοι οι οπαδοί εθνικών ομάδων την ίδια συμπεριφορά. Είναι καρπός όντως ορισμένων ιστορικών και προϋπαρχόντων προτύπων, αλλά κυρίως μιας αντιδραστικής κοινωνικής και πλέον πολιτικής ηγεμονίας που επικρατεί στη χώρα και εκδηλώνεται σε πολλαπλά πεδία, απλώς η ποδοσφαιρική εθνική ομάδα είναι η πιο αστραφτερή της βιτρίνα.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/452011481_991020886358244_2311302238057490949_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=5JpCn8khxhwQ7kNvgH83m2T&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AYBqTtvDX7rg1vY2RNW0FrbzZD3Bg7U9wTUaJdTvJUenZA&oe=66A2A9F2)
HUMBA με θαυμαστικό (https://www.facebook.com/photo/?fbid=991020889691577&set=a.508146844645653)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/08/lepro5.jpg)
Η μέρα του πατέρα: Όταν ο Μπιέλσα κατέβασε σε ντέρμπι τη δεύτερη ομάδα
Ο Μαρσέλο Μπιέλσα είναι παράξενος.
Αυτό λογικά το έχεις καταλάβει εδώ και καιρό. Το παρατσούκλι «Λόκο» που του έχει δοθεί από τα πρώτα του χρόνια στους πάγκους δεν είναι σαν τον χαρακτηρισμό “μη με βλέπεις έτσι, είμαι τρελός εγώ” που σου λέει ο λογιστής φίλος σου μετά από δυο-τρεις απανωτές μπύρες. Ο Μπιέλσα είναι περίεργος σε μια κλίμακα που ξεκινάει από το ωραία περίεργος, περνάει κάποιες φορές στο γραφικά περίεργος και φτάνει μέχρι και στο ανησυχητικά περίεργος. Οι ιστορίες και φήμες που το υποστηρίζουν είναι πολλές και σε κάποιες από αυτές κανείς δεν ξέρει με σιγουριά πού τελειώνει η αλήθεια και πού ξεκινάει η υπερβολή. Υπάρχει εκείνη που λέει ότι κάποτε τρύπωσε εκεί που κοιμόταν ο νεαρός Ποτσετίνο για να ελέγξει το μέγεθος του ποδιού του. Υπάρχει μια άλλη που λέει ότι μετά από μια συντριβή από τη Σαν Λορένσο υποδέχτηκε στο σπίτι του μερικούς εξαγριωμένους οπαδούς της Νιούελς με μια χειροβομβίδα στο χέρι. Υπάρχει μια που λέει ότι ηχογραφούσε τον εαυτό του να αναλύει τα 22 συστήματα που πιστεύει ότι υπάρχουν στο ποδόσφαιρο και στη συνέχεια έβγαινε μετά τα μεσάνυχτα και περπατούσε ακούγοντας τις αναλύσεις του. Η λίστα είναι ατέλειωτη.
Τι προκύπτει όταν ένας τέτοιος ιδιόρρυθμος προπονητής, που έχει εμμονή με τον προγραμματισμό και τη λεπτομέρεια, μπλέκει με τον χαοτικό κόσμο του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου που συχνά αδιαφορεί για βασικά… τεχνικά θεματάκια όπως “πώς θα γίνει μια ομάδα να παίξει δυο παιχνίδια μέσα σε 24 ώρες σε διαφορετικές χώρες”; Μα φυσικά μια σομπρερική ιστορία.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/08/lepro4.jpg)
Το καλοκαίρι του 1990 η Νιούελς Όλντ Μπόις βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Τα δυο προηγούμενα χρόνια είχε τερματίσει στο κάτω μισό της βαθμολογίας και με το περίεργο σύστημα υποβιβασμού της χώρας σε περίπτωση που ολοκλήρωνε και μια τρίτη σερί σεζόν με πολύ κακή συγκομιδή βαθμών κινδύνευε σοβαρά να μπλεχτεί σε σενάρια υποβιβασμού. Η ομάδα χρειαζόταν ένα ηλεκτροσόκ. Πολλοί πίστευαν ότι έπρεπε να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και να φέρει έναν έμπειρο και καταξιωμένο προπονητή. Η διοίκηση (για την ακρίβεια κάποια συγκεκριμένα μέλη της) είχε άλλη γνώμη.
Η ανακοίνωση του ονόματος του Μαρσέλο Μπιέλσα δεν προκάλεσε κάποιο κύμα ενθουσιασμού ή έστω αισιοδοξίας. Ο Αργεντινός δεν είχε κλείσει ακόμα τα 35 και δεν είχε καμία προϋπηρεσία. Τα προηγούμενα οχτώ χρόνια τα είχε περάσει σε διάφορα πόστα των ακαδημιών της Νιούελς, από σκάουτερ και υπεύθυνος των παιδικών τμημάτων μέχρι προπονητής στη δεύτερη ομάδα. Τα μεγαλύτερα συν στο βιογραφικό του ήταν ότι ήξερε το σύλλογο σαν το σπίτι του και ότι όσοι είχαν συνεργαστεί μαζί του μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για τον επαγγελματισμό και τις γνώσεις του. Το ρεζουμέ των περισσότερων περιγραφών ήταν “είναι παράξενος αλλά πολύ ικανός”.
Οι ιδιοτροπίες του δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνιση τους και στη νέα του καριέρα. Παίκτες, οπαδοί και διοικούντες ανακάλυψαν πολύ σύντομα ότι ο καινούργιος προπονητής δεν είναι σαν αυτούς που είχαν συνηθίσει. Παρά την κακή πορεία των προηγούμενων χρόνων, ο Μπιέλσα ενημέρωσε τη διοίκηση ότι δεν χρειάζεται μεταγραφική ενίσχυση. Είχε αποφασίσει ότι θα στηριχθεί σε συγκεκριμένους παίκτες, που πίστευε ότι μπορούν να δώσουν κάτι παραπάνω από αυτό που έδιναν ως τότε, και θα καλύψει όλες τις υπόλοιπες θέσεις με νεαρούς από τη δεύτερη ομάδα. Ο μοναδικός παίκτης που ζήτησε από τη διοίκηση, ένας 21χρονος επιθετικός της Ρίβερ, ήταν κι αυτός παλιότερα ένα από τα «παιδιά» του. Η μεταγραφή όμως δεν προχώρησε γιατί τον πρόλαβε η Μπόκα. Το όνομα του; Γκαμπριέλ Μπατιστούτα.
Μέσα σε ελάχιστους μήνες πολλά άλλαξαν στο εσωτερικό της Νιούελς. Οι πιτσιρικάδες που έφερε μαζί του ο Μπιέλσα έγιναν ο βασικός πυρήνας του ρόστερ και το γεγονός ότι αυτοί ακολουθούσαν ευλαβικά τον προπονητή τους βοήθησε σημαντικά στο να αναγκαστούν να συμπλεύσουν και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία της πρώτης ομάδας. Οι προπονήσεις τροποποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό ενώ αρκετές από τις ανέσεις που απολάμβαναν οι σταρ του συλλόγου έκαναν φτερά. Οι ασκήσεις για τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης αυξήθηκαν και οι διαμονές σε καλά ξενοδοχεία αντικαταστάθηκαν με πιο ταπεινές επιλογές. Ενδεικτικά, στη διάρκεια της προετοιμασίας ο Μπιέλσα πήγε απροειδοποίητα την ομάδα σε μια απομακρυσμένη περιοχή στα βουνά. Εκεί έκλεισε επιτόπου κάποια φιλικά με διάφορες τοπικές ερασιτεχνικές ομάδες ενώ οι παίκτες έμεναν σε απλούς ξενώνες που επιλέχθηκαν με την κλασική «carpe diem» λογική “θα μείνουμε όπου βρούμε”. Η εμμονή του νέου τεχνικού με την πειθαρχία αλλά και τη λιτότητα επηρέασε τα πάντα. Το προπονητικό κέντρο ανακαινίστηκε με βάση της επιθυμίες του και έτσι οι παίκτες μπορούσαν να μένουν πλέον εκεί για αρκετές μέρες και να δουλεύουν απερίσπαστοι χωρίς να χρειάζεται να πηγαινοέρχονται στα σπίτια τους. Το αν το προτιμούσαν είναι φυσικά μια άλλη κουβέντα, την οποία δεν επέτρεψε ποτέ να γίνει το νέο αφεντικό.
Πολύ σύντομα το πόρισμα είχε βγει και με αυτό συμφωνούσαν αρκετοί. Ο νέος προπονητής είναι πράγματι τρελός. Σύντομα όμως δικαιώθηκαν και όλοι όσοι τον περιέγραφαν ως “παράξενο αλλά ικανό”. Τον Δεκέμβρη του 1990, στο τέλος του πρωταθλήματος Απερτούρα, η μεταμορφωμένη Νιούελς ήταν στην κορυφή της βαθμολογίας έχοντας την καλύτερη επίθεση από όλους και μόνο δυο ήττες σε 19 παιχνίδια. Ως νικήτρια του Απερτούρα λίγους μήνες μετά, το καλοκαίρι του 1991, αντιμετώπισε τη νικήτρια του Κλαουζούρα, Μπόκα, για τον τίτλο του πρωταθλητή. Η ομάδα του Μπιέλσα κέρδισε το πρώτο παιχνίδι στο Ροσάριο με 1-0 αλλά ηττήθηκε εκτός έδρας με το ίδιο σκορ. Το παιχνίδι πήγε στα πέναλτι. Οι παίκτες της Μπόκα αστόχησαν σε τρία από τα τέσσερα που εκτέλεσαν. Η Νιούελς ήταν πρωταθλήτρια Αργεντινής και οι έξαλλοι πανηγυρισμοί του Μπιέλσα, των παικτών του αλλά και των οπαδών της μέσα στο λασπωμένο Μπομπονέρα θεωρούνται μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές στην ιστορία της.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/08/lepro8.jpg)
Μετά από αυτή την απρόσμενη επιτυχία ο «Λόκο» απέκτησε φανατικούς θαυμαστές. Η Νιούελς είχε φτάσει στην κορυφή με τα δικά της παιδιά στην ενδεκάδα, με έναν δικό της άνθρωπο στον πάγκο (πέρα από τη μακροχρόνια θητεία στις ακαδημίες, είχε παίξει εκεί δυο σεζόν στα 70s ως αμυντικός) και με ένα δικό της τρόπο παιχνιδιού που κέρδιζε τη συμπάθεια αρκετών ουδέτερων. Οι προπονήσεις, οι ομιλίες και ο τρόπος που τους προετοίμαζε εντυπωσίαζαν τους ποδοσφαιριστές του που είχαν συνηθίσει σε ένα διαφορετικό, πιο ερασιτεχνικό επίπεδο και πολλοί εξ αυτών τις μνημονεύουν μέχρι και σήμερα στις συνεντεύξεις τους.
Σε μια εποχή που το scouting βρισκόταν σε νηπιακό επίπεδο, ο «Λόκο» συγκέντρωνε από παντού κασέτες με ποδοσφαιρικά παιχνίδια και αφιέρωνε αμέτρητες ώρες βλέποντας και αναλύοντας τακτικές και κινήσεις. Κι όταν λέμε από παντού, δεν υπερβάλλουμε. Αν και τότε ήταν πολύ δύσκολο να βρεις βίντεο με παιχνίδια από άλλες χώρες, πόσο μάλλον από άλλες ηπείρους, αυτός είχε βρει ανθρώπους στην Ευρώπη που κάθε μήνα του έστελναν μαζεμένα όσους αγώνες έφταναν στα χέρια τους. Η αδυναμία του Αργεντίνου ήταν τότε ο Άγιαξ, τον οποίο παρακολουθούσε συστηματικά, αλλά το ενδιαφέρον του δεν περιοριζόταν εκεί.
Ο Κριστιάν Ντομίσι, που είναι τώρα προπονητής, ήταν τότε ένας 22χρονος μεσοεπιθετικός. Τον πρώτο καιρό του στη Νιούελς, ο Μπιέλσα τον κάλεσε για να του δείξει σε βίντεο φάσεις από έναν άλλο μεσοεπιθετικό, ώστε να καταλάβει πώς θέλει να κινείται στον αγωνιστικό χώρο. “Έβλεπα το βίντεο και είχα πάθει πλάκα, γιατί δεν είχα ιδέα ποιος ήταν ο παίκτης που παρακολουθούσα. Δεν τον ήξερε κανένας μας. Μετά ο τύπος έγινε διάσημος αλλά μέχρι και σήμερα δεν έχω καταλάβει πώς βρήκε ο Μπιέλσα αυτό το υλικό τότε.” Το όνομα του παίκτη; Γιάρι Λιτμάνεν. Τα βίντεο που έβλεπε ο Αργεντίνος ήταν από τα χρόνια του στη Φινλανδία, πριν πάρει μεταγραφή στον Άγιαξ!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/08/lepro2-768x508.jpg)
Τις περισσότερες φορές η παραμονή στην κορυφή είναι πιο δύσκολη από το να φτάσεις εκεί. Αυτή είναι μια από τις αγαπημένες φράσεις του Μπιέλσα και μάλλον όχι τυχαία. Την επόμενη σεζόν η Νιούελς εμφάνισε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο και έκλεισε την Απερτούρα στη 18η θέση. Όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες που παθιάζονται υπερβολικά με αυτό το παιχνίδι, η θεοποίηση δεν απέχει πολύ από το κράξιμο. Η αμφισβήτηση της ικανότητας του προπονητή και των παικτών δεν άργησε να έρθει και τα πράγματα ξέφυγαν στις αρχές του 1992. Στα τέλη Φεβρουαρίου η ομάδα του «Λόκο» διασύρθηκε εντός έδρας από τη Σαν Λορένσο με 0-6 στο πρώτο της παιχνίδι για το Λιμπερταδόρες. Το βαρύ σκορ προκάλεσε την έκρηξη του κόσμου και τότε έλαβε χώρα το περιστατικό με την επίσκεψη των οπαδών στο σπίτι του προπονητή και την απειλή της χειροβομβίδας.
Η Νιούελς έπρεπε να βρει απαντήσεις εν μέσω τρομερής πίεσης και έπρεπε να τις βρει όσο πιο άμεσα γίνεται γιατί το πρόγραμμα που ακολουθούσε ήταν τρομερά πιεστικό. Μέσα στις επόμενες 32 μέρες καλούταν να παίξει 10 παιχνίδια. Αν αυτό ακούγεται ακραίο, υπάρχει και χειρότερο. Λίγες μόνο μέρες μετά τη συντριβή το πρόγραμμα περιλάμβανε τέσσερα παιχνίδια από την Τρίτη έως τη Δευτέρα! Ο σωστός ποδοσφαιρικός προγραμματισμός δεν ήταν ποτέ το φόρτε της νότιας Αμερικής. Η υγεία των παικτών δεν αποτελούσε ποτέ προτεραιότητα. Η έννοια «υπερβολικό ποδόσφαιρο» δεν υπήρχε. Το ποδόσφαιρο ποτέ δεν ήταν αρκετό. Όποιος αντέχει, παίζει. Όποιος δεν αντέχει, πάει σπίτι του. Τα τρία από τα τέσσερα αυτά συνεχόμενα ματς ήταν για το Λιμπερταδόρες και το ένα για το πρωτάθλημα. Αυτό το ένα όμως ήταν και το πιο σημαντικό, γιατί ήταν το μεγάλο ντέρμπι της πόλης απέναντι στη Ροσάριο Σεντράλ. Κι εδώ ξεκινούσαν τα πολύ μεγάλα ζόρια.
Το παιχνίδι με τη Σεντράλ ήταν προγραμματισμένο να διεξαχθεί την Κυριακή 8 Μαρτίου 1992. Την επόμενη ακριβώς μέρα η Νιούελς έπρεπε να βρίσκεται στη Χιλή για να αντιμετωπίσει την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα σε ένα κρίσιμο ματς για τη συνέχεια του Λιμπερταδόρες. Η διοίκηση των «λεπρών» (όπως είναι το παρατσούκλι της) προσπάθησε να πιέσει τη διοργανώτρια αρχή να αλλάξει την ημερομηνία του ντέρμπι αλλά η απάντηση που έλαβε ήταν ότι πρέπει να συναινέσει και ο αντίπαλος. Σε μια πόλη όπως το Ροσάριο η πρόταση και μόνο ακούγεται σαν ανέκδοτο. Η Σεντράλ δεν μπήκε στη διαδικασία να συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο που θα διευκόλυνε τη γειτόνισσα της και κάπως έτσι όλο το βάρος έπεσε σε έναν άνθρωπο που έπρεπε να αποφασίσει πώς θα αντιμετωπίσει αυτή την παράλογη κατάσταση.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/08/lepro3.jpg)
Τη μέρα που διέρρευσε στον Τύπο η απόφαση του ο κόσμος της Νιούελς πάγωσε. Χωρίς ποτέ να μπει σε διαδικασία επεξήγησης της επιλογής του, ο Μπιέλσα ανακοίνωσε ότι θα κατεβάσει την πρώτη ομάδα σε όλα τα παιχνίδια του Λιμπερταδόρες, που λογικά ήταν και ο μεγάλος του στόχος καθώς έλειπε από την τροπαιοθήκη της Νιούελς. Στο ντέρμπι της πόλης θα έπαιζαν οι αναπληρωματικοί με την προσθήκη κάποιων νεαρών από τη δεύτερη ομάδα!
Εκείνες τις μέρες η απόφαση του έμοιαζε με προπονητική αυτοκτονία. Σε μια εποχή που τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά, η πίεση του κόσμου είχε φτάσει στο απροχώρητο και η ψυχολογία των παικτών ήταν στο ναδίρ ο Μπιέλσα έθετε όλο τον οργανισμό της Νιούελς σε έναν κίνδυνο βγαλμένο από τους χειρότερους εφιάλτες του. Το «κλάσικο Ροσαρίνο» μπορεί να μην έχει τη φήμη του Μπόκα-Ρίβερ αλλά δεν υστερεί καθόλου σε πάθος και μίσος. Μια συντριβή από τη μεγάλη αντίπαλο λίγες μέρες μετά την εξάρα της Σαν Λορένσο θα ήταν αυτόματα και η ταφόπλακα στην παρουσία του Μπιέλσα στον πάγκο της αγαπημένης του ομάδας. Είναι δεδομένο ότι αν την απόφαση την έπαιρνε οποιοσδήποτε άλλος, από ένα τυχαίο μέλος της διοίκησης μέχρι τον τελευταίο οπαδό, κανένας δεν θα διάλεγε να πάρει τέτοιο ρίσκο σε ένα ντέρμπι πρωταθλήματος, ειδικά όταν η εναλλακτική ήταν ένα παιχνίδι με μια ομάδα από τη Χιλή. Αλλά όπως είπαμε και στην αρχή, το παρατσούκλι «Λόκο» που τον συνοδεύει δεν προστέθηκε έτσι για πλάκα.
Ο Μπιέλσα αδιαφόρησε για τις αντιδράσεις και τις αρκετές εσωτερικές πιέσεις να αλλάξει στάση και ξεκίνησε την προετοιμασία της διαβολοβδομάδας κάνοντας ουσιαστικά δυο διαφορετικές προπονήσεις κάθε φορά. Μια για τους βασικούς και μια για τις ρεζέρβες, που καλούνταν να παίξουν για πρώτη φορά μαζί στην ενδεκάδα σε ένα παιχνίδι από αυτά που ένα λάθος μπορεί να σε στιγματίσει για μια ζωή. Αυτό πάντως για το οποίο ήταν όλοι σίγουροι ήταν ότι ο υπεραναλυτικός προπονητής τους θα έβρισκε έναν τρόπο να προλάβει να ασχοληθεί με κάθε πιθανή λεπτομέρεια και για τα τέσσερα παιχνίδια. Και ο γολγοθάς ξεκίνησε.
Τη Δευτέρα 3 Μαρτίου η Νιούελς υποδέχτηκε την Κοκίμπο Ουνίδο από τη Χιλή για τη 2η αγωνιστική των ομίλων του Λιμπερταδόρες και τη φιλοδώρησε με τρία γκολ (3-0). Τρεις μέρες μετά, στο ίδιο γήπεδο, αντιμετώπισε την κάτοχο του Λιμπερταδόρες, την Κόλο Κόλο. Το κοντέρ των γηπεδούχων σταμάτησε πάλι στα τρία γκολ (3-1). Η μεμψιμοιρία μειώθηκε και το κλίμα άρχισε σταδιακά να αντιστρέφεται. Τα δύσκολα όμως βρίσκονταν ακόμα μπροστά τους. Η πολυαναμενόμενη Κυριακή έφτασε και η αποστολή αναγκαστικά χωρίστηκε. Οι βασικοί ξεκίνησαν το ταξίδι τους για τη Χιλή ενώ οι ρεζέρβες συγκεντρώθηκαν στο προπονητικό για τις τελευταίες οδηγίες πριν το παιχνίδι της ζωής τους έως τότε.
Ξέροντας τις δυνατότητες των παικτών του καλύτερα κι από τους ίδιους, ο Μπιέλσα κράτησε μαζί του στο Ροσάριο μόνο τρεις βασικούς που πίστευε ότι ήταν ικανοί να βγάλουν και τα δυο απαιτητικά παιχνίδια. Ο ένας από τους τρεις ήταν ο Κριστιάν Ντομίσι. Ο επιθετικός της Νιούελς θυμάται ότι ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες ο προπονητής του δεν προετοίμασε την ομάδα με τη λογική «έτσι όπως μας τα έκαναν πάμε και ό,τι βγει». “Η ομιλία του ήταν πολύ παθιασμένη. Ήταν τόσο σίγουρος που φώναζε ότι «θα μπούμε, θα τους βάλουμε στα δίχτυα και θα κερδίσουμε»”. Όσοι τον γνωρίζουν καλά θεωρούν ότι όταν πήρε αυτή την παράτολμη απόφαση στο δικό του μυαλό δεν υπήρχε η σκέψη του ρίσκου. Πραγματικά πίστευε ότι μπορεί να προετοιμάσει κατάλληλα τους παίκτες και να κερδίσει και τα δυο δύσκολα παιχνίδια με δυο διαφορετικές συνθέσεις!
Ήταν Κυριακή 8 Μαρτίου 1992 όταν στη γεμάτη από οπαδούς και των δυο ομάδων έδρα της Νιούελς οι γηπεδούχοι βγήκαν να παίξουν ένα ντέρμπι με οχτώ αναπληρωματικούς. Ο μέσος όρος ηλικίας τους ήταν κοντά στα 22 με 23. Από τους οχτώ παίκτες που έπαιξαν στο κέντρο και την επίθεση, είτε εξ αρχής, είτε ως αλλαγή, οι έξι ήταν από 22 ετών και κάτω! Η μισή σχεδόν ενδεκάδα είχε λιγότερες από πέντε συμμετοχές έως τότε και σχεδόν όλες ήταν ως αλλαγές ενώ ο 19χρονος Πάμπλο Λένσι έπαιζε για πρώτη φορά με τους «μεγάλους».
Το γήπεδο πάντως δεν έγειρε, όπως περίμεναν αρκετοί. Οι παίκτες της Νιούελς κέρδισαν τις περισσότερες μονομαχίες χάρη κυρίως στο πάθος και την αποφασιστικότητα τους. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε ότι οι περισσότεροι προέρχονταν από τις ακαδημίες και ήταν ταυτόχρονα και οπαδοί της ομάδας. Αυτή ήταν η ευκαιρία που περίμεναν από παιδιά. Για να κερδίσεις ένα ντέρμπι βέβαια δεν αρκεί πάντα αυτό. Ο Μπιέλσα είχε διαβάσει εξαιρετικά το παιχνίδι της Σεντράλ (στα προηγούμενα τρία ντέρμπι με αυτόν στον πάγκο μετρούσε δυο μεγάλες νίκες, με 4-0 εντός και 3-4 εκτός, και μια ήττα με 1-0 εκτός) και είχε βρει τρόπο να κλειδώσει όλους τους παίκτες-κλειδιά της.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/08/lepro.jpg)
Η κεφαλιά που έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα
Ο αγώνας κύλησε ακριβώς στο τέμπο που ήθελε και κρίθηκε από ένα γκολ που μπήκε στο 11ο λεπτό με κεφαλιά μετά από κόρνερ. Σκόρερ ήταν ο Κριστιάν Ντομίσι. Ο εκνευρισμός των φιλοξενούμενων από την αναπάντεχη τροπή επηρέασε αναμενόμενα και τις… σωματικές επαφές της αναμέτρησης. Σε μια εποχή που η κλωτσιά έπεφτε σύννεφο στα λατινοαμερικάνικα ντέρμπι, το ότι το παιχνίδι ολοκληρώθηκε με τρεις κόκκινες δεν αποτελεί είδηση. Από το ημίχρονο κιόλας οι δυο αντίπαλοι έπαιζαν με παίκτη λιγότερο. Στα τελευταία λεπτά του αγώνα και με το σκορ να παραμένει στο 1-0 η κατάσταση ξέφυγε. Η Σεντράλ είδε και δεύτερη κόκκινη ενώ κάποιοι αγανακτισμένοι οπαδοί της στην κερκίδα τα έβαλαν με τους αστυνομικούς. Τα επεισόδια γενικεύτηκαν σε όλη την εξέδρα των φιλοξενούμενων και ο διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει προσωρινά τον αγώνα πριν παιχτούν οι καθυστερήσεις. Το προσωρινά έγινε στη συνέχεια μόνιμα και το φύλλο αγώνα έκλεισε με τη Νιούελς να παίρνει τους τρεις πόντους.
Οι σκηνές που ακολούθησαν δεν θα ξεχαστούν ποτέ από όσους φιλάθλους της ήταν στο γήπεδο. Την ώρα που οι απέναντι έπαιζαν ξύλο με την αστυνομία, οι παίκτες των γηπεδούχων έκαναν το γύρο του θριάμβου και σκαρφάλωναν στα κάγκελα για να πανηγυρίσουν με τον κόσμο. Για μια ημέρα οι πιτσιρικάδες και οι δευτεροκλασάτοι παίκτες ήταν οι μεγάλοι ήρωες της πόλης. Όταν τα πανηγύρια κόπασαν ο Μπιέλσα πήρε τους τρεις ακατάβλητους παίκτες που είχε επιλέξει και ταξίδεψαν εσπευσμένα στη Χιλή, εκεί που 24 ώρες μετά απέσπασαν ένα πολύτιμο 1-1 με τους τρεις «μπαλαντέρ» να βγάζουν ένα ακόμα 90λεπτο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/08/lepro6.jpg)
Στο τέλος εκείνου του ατέλειωτου μήνα, η υπό αμφισβήτηση αρμάδα του Μπιέλσα διέψευσε τους πάντες και κατέγραψε σε δέκα παιχνίδια, οχτώ νίκες και δυο ισοπαλίες. Λίγο καιρό αργότερα πήρε μια πρώτη εκδίκηση και από τη Σαν Λορένσο κερδίζοντας τη μέσα στην έδρα της και αφήνοντας την στη τρίτη θέση του ομίλου του Λιμπερταδόρες. Στα προημιτελικά οι δυο ομάδες συναντήθηκαν ξανά και αυτή τη φορά οι παίκτες του Μπιέλσα ήταν αυτοί που έκαναν περίπατο, με ένα εμφατικό 4-0 στον πρώτο αγώνα στο Ροσάριο. Στο τέλος της σεζόν οι φίλοι της Νιούελς πανηγύριζαν ένα ακόμα πρωτάθλημα, το Κλαουζούρα του 1992, ενώ την ίδια περίοδο ζούσαν και την εμπειρία ενός διπλού τελικού Λιμπερταδόρες απέναντι στη Σάο Πάουλο. Οι Αργεντίνοι κέρδισαν το πρώτο παιχνίδι εντός με 1-0, η σπουδαία τότε ομάδα του Τέλε Σαντάνα κέρδισε τη ρεβάνς με το ίδιο σκορ και η κούπα κρίθηκε στα πέναλτι, με τους Βραζιλιάνους να επικρατούν.
Περισσότερο κι από το κερδισμένο πρωτάθλημα, αυτό που έχει μείνει στον κόσμο από εκείνη τη σεζόν είναι το ντέρμπι του Μαρτίου, το οποίο έμεινε στην ιστορία από τους οπαδούς της Νιούελς ως η δική τους «μέρα του πατέρα» («Día del Padre Leproso» για την ακρίβεια, για να τονίζεται και το παρατσούκλι τους). Σε μια χώρα που οι αντιπαλότητες αυτές ξεφεύγουν συχνά από τα όρια της λογικής, η νίκη επί των μεγάλων αντιπάλων παίζοντας με τα δεύτερα γιατί «εκείνοι» φοβήθηκαν να αναβάλλουν τον αγώνα δεν μπορούσε να μην αποκτήσει μυθική διάσταση. Ο Κριστιάν Ντομίσι έφυγε εκείνο το καλοκαίρι από την ομάδα μετά από μόλις μια σεζόν αλλά παραμένει μέχρι και σήμερα ένας θρύλος στο Ροσάριο εξαιτίας εκείνου του γκολ. Κάθε χρόνο στην επέτειο του αγώνα στα κοινωνικά δίκτυα ο κόσμος (αλλά και η ίδια η ομάδα) υπενθυμίζει στους άσπονδους εχθρούς τι είχε συμβεί εκείνη τη μέρα. Κάποιες χρονιές διοργανώνεται τουρνουά 5Χ5 μεταξύ ομάδων αποτελούμενων από οπαδούς με τους νικητές να παραλαμβάνουν το τρόπαιο από τα χέρια του ήρωα Ντομίσι. Το 2012, όταν συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια, οργανώθηκε ολόκληρη γιορτή στο γήπεδο με συνοδεία φαγητού και αλκοόλ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/08/lepro7.jpg)
Ένας άνθρωπος με νέες ιδέες θεωρείται τρελός μέχρι οι ιδέες του να θριαμβεύσουν”
Ο Μπιέλσα αποχώρησε από τον πάγκο της Νιούελς εκείνο το καλοκαίρι μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τον τελικό του Λιμπερταδόρες αλλά το πέρασμα του δεν θα ξεχαστεί ποτέ, αφού ακόμα κι αυτοί που δεν ζούσαν τότε για να πανηγυρίσουν τις επιτυχίες του, πηγαίνουν σήμερα σε ένα γήπεδο που ονομάζεται «Στάδιο Μαρσέλο Μπιέλσα».
Ο Αργεντινός ήθελε πριν φύγει να κοουτσάρει την ομάδα στα δυο παιχνίδια με τη νικήτρια του Απερτούρα, Ρίβερ Πλέιτ. Αυτά θα έκριναν ποια θα έμπαινε απ’ευθείας στους ομίλους του επόμενου Λιμπερταδόρες. Μερικές μέρες μετά την κατάκτηση του τίτλου όμως οι παίκτες είχαν οργανώσει ένα μεγάλο πάρτι με αφορμή το γάμο ενός εξ αυτών. Ο Μπιέλσα, που δεν καταλαβαίνει από τέτοιες χαλαρότητες, απαίτησε από τους ποδοσφαιριστές να τηρήσουν το νυχτερινό ωράριο και να μην το τραβήξουν ως τα ξημερώματα γιατί την επόμενη ήταν προγραμματισμένο ένα φιλικό για να προετοιμαστεί η ομάδα για τα ματς με τη Ρίβερ. Η μεθυσμένη ακόμα από το θρίαμβο διοίκηση το πήρε πάνω της και αναίρεσε την εντολή του προπονητή. Οι παίκτες ήπιαν και ξενύχτησαν όσο ήθελαν αλλά όταν επέστρεψαν στις προπονήσεις ο προπονητής τους είχε φύγει. Για πάντα. Τόσο απλά και ξαφνικά.
Το είπαμε άλλωστε και στην αρχή. Ο Μαρσέλο Μπιέλσα είναι παράξενος.
blog.stoiximan.gr
el sombrero
-
Οι βραζιλιάνικες ομάδες κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια στη Ν. Αμερική, κάτι που επιβεβαιώθηκε και στο φετινό Λιμπερταδόρες. Η τελευταία ευκαιρία των υπολοίπων να αποτρέψουν έναν δεύτερο βραζιλιάνικο τελικό ήταν η Ράσινγκ. Οι Αργεντίνοι υποδέχτηκαν την Κορίνθιανς στον ημιτελικό του Σουνταμερικάνα, κέρδισαν με 2-1 και θα αγωνιστούν σε διεθνή τελικό για πρώτη φορά μετά από 32 χρόνια.
Για να το καταφέρουν αυτό χρειάστηκε ο Χουάν Κιντέρο να θυμηθεί τις παλιές καλές μέρες του, ένα ετοιμοπόλεμο ball boy να πιάσει στον ύπνο τους Βραζιλιάνους, επιστρέφοντας σε χρόνο ρεκόρ μια μπάλα στο ξεκίνημα της φάσης του 2ου γκολ, και 45.000 οπαδοί να στήσουν το δικό τους πανηγύρι πριν τη σέντρα, κατά το οποίο για 10' χάθηκαν τα πάντα, δεν υπήρχε ούτε αγωνιστικός χώρος, ούτε παίκτες, ούτε αγώνας, μόνο μια ομίχλη, άπειρα πυροτεχνήματα και ένα ολόκληρο γήπεδο να τραγουδάει ασταμάτητα.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1077532687490923/)
-
🗣 «Ήθελα να γίνω πουλί και να πετάξω. Αλλά αφού δεν γινόταν αυτό, ανέβηκα στα κάγκελα. Δεν με ένοιαζαν τα κοψίματα και οι μελανιές» 🇦🇷
Η 21χρονη Μαριάντζελα είδε τη μορφή της να γίνεται viral, αφού εθεάθη να εκστασιάζεται σκαρφαλωμένη στα κάγκελα του El Cilindro, κατά τη διάρκεια του ματς της Ρασίνγκ Κλουμπ με την Κορίνθιανς, στο οποίο η ομάδα της εξασφάλισε την πρόκριση στον τελικό του Copa Sudamericana 🔥
Το δέρμα της σκίστηκε από τα σύρματα αλλά εκείνη δεν νοιαζόταν. Η εικόνα της, ταξίδεψε σε όλον τον πλανήτη... 🌎
#sporfm #racing
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/465671553_994492476056767_8888992702768670283_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=Y7tVGE4z9iIQ7kNvgFgv1Vb&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=AfpXbrKOYlmlIAs96itSkDO&oh=00_AYBoxpRnBQVwHvsFIqCXpt8yYy83QKZ4bK8FKBId4iIJVA&oe=67342226)
BwinΣΠΟΡ FM 94.6 (https://www.facebook.com/SPORFMOFFICIAL/photos/-%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CF%89-%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BE%CF%89-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC-%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%8D-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%B2%CE%B7%CE%BA%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CE%BB/994492472723434/?_rdr)
https://x.com/Copa90/status/1853429444213453162
-
Το βράδυ της 30ης Ιουνίου 1998 η Αργεντινή αντιμετώπιζε την Αγγλία για τη φάση των 16 του Μουντιάλ. Όπως όλος σχεδόν ο κόσμος, κάπου στην Πολωνία ο Μάρεκ και η Εύα Κόπατς παρακολουθούσαν με αφοσίωση το παιχνίδι από το σαλόνι τους. Ο Μάρεκ ήταν προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών και η Εύα ήταν διευθύντρια σε μια τοπική κλινική.
Λόγω της δουλειάς του ο 42χρονος είχε αποκτήσει αρκετούς και ισχυρούς εχθρούς. Σύμφωνα με την Εύα ο άντρας της δεχόταν πολύ συχνά απειλές για τη ζωή του. Γι'αυτό ακριβώς το λόγο τον είχε πείσει να αφήνει το αμάξι του στο πάρκινγκ ενός κοντινού αστυνομικού τμήματος. Για να την καθησυχάσει, ο Μάρεκ κάθε βράδυ την ίδια περίπου ώρα έπαιρνε το αμάξι από το δρόμο μπροστά στο σπίτι και το πήγαινε στο φυλασσόμενο πάρκινγκ.
Το ίδιο σκόπευε να κάνει και εκείνο το βράδυ. Δεν υπήρχε όμως περίπτωση να αφήσει τον καναπέ πριν τελειώσει το παιχνίδι. Η Αγγλία προηγήθηκε νωρίς με 2-1 αλλά στις καθυστερήσεις του ημιχρόνου ο Χαβιέρ Ζανέτι έκανε το 2-2. Το σκορ δεν άλλαξε ως το τέλος (παρά τη διάσημη αποβολή του Μπέκαμ) και το ματς πήγε στην παράταση και στη συνέχεια στα πέναλτι. Η αλλαγή θέσης στο αμάξι έπρεπε να περιμένει.
Την ώρα που στην τηλεόραση ξεκινούσε η παράταση μερικά μέτρα πιο μακριά μια βόμβα διέλυε τα πάντα στο παρκαρισμένο Toyota Corolla. "Ακούσαμε έναν τρομερό κρότο, κοιτάξαμε έξω από το παράθυρο και είδαμε το αυτοκίνητό μας να καίγεται" δήλωσε αργότερα η Εύα στους δημοσιογράφους. Η έρευνα της αστυνομίας έδειξε πως αυτοί που τον ήθελαν νεκρό ήξεραν καλά τις συνήθειες του και είχαν προγραμματίσει τη βόμβα ώστε να εκραγεί την ώρα ακριβώς που ο Μάρεκ μετακινούσε κάθε βράδυ το αμάξι. Το μόνο που δεν είχαν υπολογίσει ήταν μια παράταση σε ένα γήπεδο στη Γαλλία.
Λίγα χρόνια μετά ο Μάρεκ έστειλε ένα γράμμα στον Ζανέτι όπου τον ενημέρωνε για το περιστατικό και τον ευχαριστούσε γιατί το γκολ του, έστω και άθελα του, έσωσε τη ζωή του. Το 2008 το ζευγάρι χώρισε. Ο Μάρεκ Κόπατς έφυγε από τη ζωή το 2013. Η Εύα Κόπατς έγινε πρωθυπουργός της Πολωνίας το 2014.
El Sombrero
-
:pas: :pashat: :joker:
-
Εδώ και καιρό οι συνταξιούχοι στην Αργεντινή βγαίνουν κάθε Τετάρτη στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τις περικοπές της κυβέρνησης Μιλέι στις συντάξεις αλλά και στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τους. Όταν ο κόσμος άρχισε να αυξάνεται η αστυνομία ανέλαβε δράση.
Παρά την ηλικία των διαδηλωτών οι αστυνομικοί δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν βία. Μια μέρα η κάμερα κατέγραψε τα χτυπήματα με γκλομπ σε έναν 75χρονο. Επειδή το θύμα φορούσε φανέλα της Τσακαρίτα Τζούνιορς, οι οπαδοί της ανακοίνωσαν ότι την επόμενη φορά θα κατέβουν κι αυτοί. Στην ανακοίνωση έλεγαν ότι θα βγουν για να στηρίξουν τα αιτήματα των ηλικιωμένων αλλά και για να φροντίσουν ώστε να μη σηκώσει κανείς ξανά χέρι πάνω τους. Οι αστυνομικοί τους υποδέχτηκαν κι αυτούς με βία, δακρυγόνα αλλά και πλαστικές σφαίρες από κοντινή απόσταση. Μετά από αυτό στο χορό μπήκαν όλοι.
Οπαδοί από 30 ομάδες της περιοχής, ανάμεσα τους κι αυτοί της Μπόκα και της Ρίβερ, κατέβηκαν στη διαδήλωση αυτής της Τετάρτης που ήταν η μεγαλύτερη που έχει γίνει γι'αυτό το θέμα. Κάποιοι εξ αυτών μάλιστα κατέβηκαν οργανωμένα μαζί. Η κατάσταση ξέφυγε γρήγορα και από τα επεισόδια που έγιναν υπήρξαν δεκάδες τραυματίες. Ένας φωτογράφος παλεύει για τη ζωή του και ένας ηλικιωμένος έχει σοβαρά χτυπήματα στο κεφάλι.
Όπως φαίνεται, οι διαδηλώσεις κατά των μέτρων λιτότητας θα συνεχιστούν. Ο πρόεδρος Μιλέι δήλωσε ότι όποιος συλλαμβάνεται θα πηγαίνει απ'ευθείας φυλακή, αν και μια δικαστής άφησε ελεύθερους τους περισσότερους συλληφθέντες γιατί "οι συλλήψεις έγιναν χωρίς αποδεικτικά στοιχεία". Η κυβέρνηση απειλεί ότι όποιος απλά συμμετέχει θα τιμωρείται με απαγόρευση εισόδου στα γήπεδα. Οι οπαδοί απαντούν με μια παλιά ατάκα του Μαραντόνα: "Πρέπει να είμαστε πολύ δειλοί για να μην υπερασπιστούμε τους ηλικιωμένους".
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/484167236_1084413593721099_8019383005543514026_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=ysars-_9T8AQ7kNvgHl5Pnm&_nc_oc=Adh_eXni6NYpZENmAlBkoPzL3nv_9mMLDtEDixz15Knaf5L6EeOyj8UExDaU-3ZMpiqJI3x014Bs4pyPwXR6yZg0&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=XLzJ10ZEs2W99tiJTfKvbg&oh=00_AYFHvoqQUK-bFMW_f1o103_YiXlnGCItweB8HM5cCJRtHw&oe=67DE360B)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=1084413587054433&set=a.601410508688079)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/02/imago1053245024-2048x1365.jpg)
Το αίμα είναι γαλάζιο: ο άρρωστος οπαδός, παίκτης και προπονητής Γκουστάβο Κόστας
Υπάρχει κάτι καλύτερο από το να είσαι οπαδός μιας ομάδας και να καταφέρνεις να παίξεις σε αυτή; Ναι. Να γίνεις και προπονητής εκεί. Και να σε λατρεύει ο κόσμος. Και να κατακτήσεις ένα διεθνές τρόπαιο. Ή και δύο. Σήμερα θα μιλήσουμε για μια τρομερή μορφή του αργεντίνικου ποδοσφαίρου. Τον τύπο που αυτή την περίοδο έχει φτιάξει μια καλή ομάδα, σε έναν μεγάλο σύλλογο, αλλά εξακολουθεί να είναι πάνω από όλα οπαδός. Να ζει με ταπεινότητα την κάθε επιτυχία. Θα μιλήσουμε για τη μορφάρα που ακούει στο όνομα Γκουστάβο Κόστας.
Ο Κόστας γεννήθηκε το 1963 στο Μπουένος Άιρες και ξεκίνησε να παίζει μπάλα στις ακαδημίες της Ράσινγκ Κλουμπ. Υπάρχει ιστορική φωτογραφία, στην οποία μόλις 4 ετών είναι “μασκότ” του συλλόγου, μπαίνει στο γήπεδο αγκαλιά με έναν ποδοσφαιριστή της ομάδας, στο Διηπειρωτικό Κύπελλο απέναντι στους Σκωτσέζους της Σέλτικ. Οι τότε παίκτες της σπουδαίας Ράσινγκ τον είχαν “υιοθετήσει” και τον είχαν μαζί τους στους αγώνες. «Είμαι πρώτα Ράσινγκ και μετά Αργεντινός. Όταν γεννήθηκα, ο πατέρας μου μου έκανε πρώτα την ένεση με το ναρκωτικό της Ράσινγκ και μετά με πήγε στο ληξιαρχείο». Από αυτή μόνο τη δήλωση μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο αρρωστάκι είναι με την ομάδα του ο τύπος που πλέον στα 60κατι του μοιάζει αρκετά με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση.
Έφτασε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου στα 18 του, σε μια περίοδο όμως που η “Ακαδημία” δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Έτσι, το 1983 έζησε το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού, καθώς η αλλαγή στο σύστημα διεξαγωγής έφερε τη Ράσινγκ στη 2η κατηγορία. Ο Κόστας έχασε περισσότερα από τα μισά παιχνίδια εκείνης της σεζόν εξαιτίας τραυματισμού και πολλοί λένε ότι ήταν ένας από τους λόγους που τελικά η ομάδα έπεσε. «Σωζόμαστε ή πέφτουμε όλοι μαζί. Κανείς δεν είναι τόσο σημαντικός», θα δηλώσει τότε σε συνέντευξή του. Εργάτης της ομάδας και ταπεινός από τότε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/02/imago1059070774-768x512.jpg)
Ο 3χρονος Γκουστάβο φανταζόταν άραγε ότι 60 περίπου χρόνια μετά θα υπήρχε πανό για χάρη του στο γήπεδο;
Ο Κόστας έμεινε στη Ράσινγκ, πέρασε από το μαρτύριο δύο επεμβάσεων στο γόνατο (πολλοί έλεγαν ότι είχε τελειώσει η καριέρα του) και έγινε ιδιαίτερα θρήσκος και έζησε το χαμένο μπαράζ ανόδου του 1984. Τότε που, ο επίσης άρρωστος οπαδός της Ράσινγκ, αδερφός του (έπαιξε και αυτός στις ακαδημίες τη Ράσινγκ) δεν γύρισε σπίτι μετά την αποτυχία. «Τον ψάχναμε με τον πατέρα μου και τελικά ήταν ακόμα στις εξέδρες και έκλαιγε», θυμάται ο Γκουστάβο. Τελικά, ως αρχηγός πλέον, ο Κόστας είδε τη Ράσινγκ να κατακτά την άνοδό της την επόμενη σεζόν σε μπαράζ. Μόνο που με τις νέες αλλαγές στο σύστημα διεξαγωγής, η Ράσινγκ δεν θα έπαιζε για έξι μήνες, μέχρι να ξεκινήσει το επόμενο πρωτάθλημα. Αυτό ήταν καταστροφικό για τα έσοδα του συλλόγου που ήδη βρισκόταν σε άθλια οικονομική κατάσταση. Αρχικά αποφάσισε να κάνει τουρνέ, παίζοντας φιλικά σε διάφορα μέρη της χώρας, αλλά και πάλι το ταμείον ήταν μείον. Έτσι, αποφάσισε να δανείσει τους παίκτες της, το τεχνικό επιτελείο, ακόμα και τον γιατρό της σε στην Ατλέτικο Αρχεντίνο της Μεντόσα.
Έτσι, ο Κόστας έκανε προπόνηση από Δευτέρα ως Πέμπτη στην Αβεγιανέδα του Μπουένος Άιρες με τη Ράσινγκ και μετά ταξίδευε στην πόλη Μεντόσα, γράφοντας 1.050 χιλιόμετρα για να πάει και άλλα 1.050 για να γυρίσει και να παίξει εκεί ως δανεικός στο τοπικό πρωτάθλημα. Αλλά τι μπορούσε να κάνει; Η Ράσινγκ ήταν στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης και ήταν ο μόνος τρόπος να βοηθήσει τον σύλλογο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς αλλιώς δεν θα πληρωνόταν. Ο Κόστας έκανε το ταξίδι μαζί με μερικούς άλλους συμπαίκτες, παίζοντας σε χαμηλό επίπεδο. Και αν πιστεύετε ότι ο κόσμος εκεί υποδεχόταν με δέος και σεβασμό τους παίκτης της Α’ εθνικής, μάλλον δεν έχετε ιδέα. Οι αντίπαλες ομάδες δεν ήταν ενθουσιασμένες με το γεγονός ότι η Ατλέτικο Αρχεντίνο είχε τη δυνατότητα να πληρώσει για να ενισχυθεί με αυτόν τον τρόπο και έτσι οι παίκτες της Ράσινγκ αντιμετώπιζαν το σκληρό παιχνίδι, τα αντικείμενα από τους αντιπάλους και την αδιαφορία των διαιτητών, με τον Κόστας να τραυματίζεται μάλιστα σε ένα παιχνίδι.
Τρομερή μορφάρα
Αφού τελείωσε ο “δανεισμός”, ο Κόστας έπαιξε με τη Ράσινγκ μέχρι το 1989, ένας αμυντικός που έδινε τα πάντα στο χορτάρι και είχε την τύχη να κατακτήσει το Σούπερκοπα Λιμπερταδόρες με την αγαπημένη του ομάδα. Ήταν μια διοργάνωση που υπήρχε από το 1988 ως το 1997 και στην οποία έπαιζαν όλοι οι προηγούμενοι νικητές του Λιμπερταδόρες, μια διοργάνωση που τότε ήταν η δεύτερη σε σημασία στη Νότια Αμερική, καθώς το επίπεδο ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Η κατάκτηση για τη Ράσινγκ ήταν πολύ μεγάλη επιτυχία.
Το 1989, ο Κόστας έφυγε για την Ελβετία και την ελβετική Λοκάρνο και γύρισε και πάλι στη Ράσινγκ, πριν κλείσει την καριέρα του στη Χιμνάσια Χουχούι. Σταμάτησε με 337 συμμετοχές και εννιά γκολ στην αγαπημένη του ομάδα και ξεκίνησε μια προπονητική καριέρα που ξεκίνησε από τους μικρούς της Ράσινγκ και για λίγο τον έφερε στην πρώτη ομάδα το 1999. Η Ράσινγκ βρισκόταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση από την εποχή του υποβιβασμού της πριν περίπου 15 χρόνια. Τα χρέη ήταν τεράστια και κινδύνευε να χάσει τα γραφεία της σε πλειστηριασμό. Η Ράσινγκ άγγιζε τη διάλυση και τελικά βρήκε τον τρόπο, μέσω νομικής οδού, για να επιβιώσει και να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα. Τα δικαστήρια όμως τελικά δεν επέτρεψαν στη Ράσινγκ να αγωνιστεί στην πρεμιέρα, κρίνοντας ότι η εταιρεία δεν έπρεπε να έχει δικαίωμα συμμετοχής. Ο κόσμος, έξαλλος, βγήκε στους δρόμους. Ο Κόστας το πήρε πάνω του, τηλεφώνησε σε άλλους πρώην ποδοσφαιριστές του συλλόγου, συναντήθηκαν σε ένα βενζινάδικο, συμμετείχαν στις πορείες και αποφάσισαν να πάνε στα γραφεία της Ομοσπονδίας για να πιέσουν καταστάσεις. Όλα αυτά αν μέσω απειλών, όπως λέει, καθώς τον έπαιρναν τηλέφωνο και του έλεγαν να μην συμμετέχει στις διαμαρτυρίες, ότι θα τον σκοτώσουν, ότι ξέρουν που πάνε τα παιδιά του σχολείο και άλλα τέτοια. Ο Κόστας και οι υπόλοιποι δεν τα παράτησαν και τελικά με τη βοήθεια ασφαλιστικών μέτρων, η Ράσινγκ άρχισε να παίζει στο πρωτάθλημα από τη 2η αγωνιστική. Μαζί με έναν άλλον πρώην ποδοσφαιριστή μάλιστα έγιναν προπονητές στην ομάδα για περίπου ένα εξάμηνο.
Το 2000, ο κόσμος του συλλόγου φτιάχνει με δικά του έξοδα και δικό του κόπο το προπονητικό κέντρο
Παράλληλα, ο Κόστας ήταν πίσω και από τη δημιουργία του νέου προπονητικού κέντρου του συλλόγου. Η Ράσινγκ είχε χάσει πολλά λόγω της χρεοκοπίας, αλλά της έμεινε μια έκταση και με τα χρήματα του κόσμου της κατάφερε να χτίσει ένα προπονητικό κέντρο που με τα χρόνια έβγαλε παίκτες όπως ο Λαουτάρο Μαρτίνες, ο Ντιέγκο Μιλίτο, ο Λισάντρο Λόπες και ο Ροντρίγκο ντε Πολ. Ο Κόστας ήταν από τους πρωτεργάτες, ο λογαριασμός που ανοίχτηκε ήταν στο όνομά του καθώς ο κόσμος τον εμπιστευόταν, τα χρήματα συγκεντρώθηκαν και κάθε Σαββατοκύριακο βρισκόταν εκεί μαζί με απλό κόσμο για να βοηθήσει στην κατασκευή των δύο γηπέδων που εγκαινιάστηκαν το 2000.
Στη συνέχεια αποχώρησε για να συνεχίσει την προπονητική του καριέρα, πήγε Παραγουάη και Περού (στην Αλιάνζα της Λίμα αγαπήθηκε πολύ και κατέκτησε δύο πρωταθλήματα) και επέστρεψε το 2007 και πάλι στη Ράσινγκ, ξανά όμως για περίπου μισό χρόνο και μαντέψτε, ξανά σε μια περίοδο που ο σύλλογος έφτασε κοντά στη χρεοκοπία και η ομάδα βρισκόταν σε κακό χάλι. Πέρασε από Εκουαδόρ, Σαουδική Αραβία, Κολομβία, Μεξικό, Χιλή και Βολιβία. Αλλού για περισσότερο, αλλού για λιγότερο. Τον είπαν «Μουρίνιο της Λ. Αμερικής», καθώς κατέκτησε το πρωτάθλημα σε τέσσερις διαφορετικές χώρες. Η Ράσινγκ του χρωστούσε ακόμα χρήματα από τη δεύτερη θητεία του και ο Κόστας κατέφυγε στα δικαστήρια εναντίον των ιδιοκτητών. Αλλά και πάλι η αγάπη για την “Ακαδημία” επικράτησε πάνω από το προσωπικό συμφέρον. «Μια μέρα ο δικηγόρος μου ήρθε και μου είπε ότι η μήνυση είχε μεταφερθεί από τα φυσικά πρόσωπα στον σύλλογο και ότι θα έπρεπε να πάω εναντίον της Ράσινγκ. Του ζήτησα να ακυρώσει τα πάντα», θυμάται.
Η Ράσινγκ κατέκτησε το τελευταίο της πρωτάθλημα το 2018-19 και μετά τον Εντουάρντο Κουντέ στον πάγκο της, δυσκολεύτηκε να βρει επιτυχίες. Τα πράγματα φάνηκαν να αλλάζουν με τον Φερνάντο Γκάγκο, αλλά μετά από αποτυχίες και την πίεση του κόσμου, αυτός παραιτήθηκε. Έτσι, στις 15 Δεκεμβρίου του 2023 ο Γκουστάβο Κόστας πήρε το καλύτερο δώρο για τον εαυτό του. Μια τρίτη θητεία στη Ράσινγκ. 16 χρόνια μετά τη δεύτερη και 24 (!!) μετά την πρώτη. Κανείς δεν περίμενε ότι ο σχεδόν 61 ετών προπονητής, θα κατάφερνε να κρατήσει παραπάνω από τα 6μηνα-7μηνα που είχε κρατήσει στις προηγούμενες θητείες του. Φάνηκε σαν μια λύση ανάγκης. Αυτό που έγινε τελικά όμως, δεν το περίμενε κανείς.
«Δεν περίμενα ότι θα ξαναζήσω αυτό που νιώθω τώρα, αλλά η ζωή μου έδωσε ακόμα μια ευκαιρία. Είμαι πολύ χαρούμενος, ενθουσιασμένος. Ήρθα εδώ γιατί ξέρω τι σκέφτεστε και τι θέλετε. Το μισό μου σώμα είναι μαζί σας, με αυτά που θέλετε, είναι αυτό που αγαπάει τον σύλλογο, αυτό που θα με βρίζει όταν κάνω λάθη και αυτό που θέλει σημαντικά πράγματα», θα πει όταν αναλάβει.
-Πόσο θρήσκος είσαι;
-Ναι.
Η Ράσινγκ έκανε πολλές μεταγραφές, μεταξύ τους και ο “Μαραβίγια” Μαρτίνες με τη συγκλονιστική ιστορία του οποίου είχαμε ασχοληθεί πιο παλιά. Η Ράσινγκ συνδύασε παλιοσειρές, παίκτες που είχαν περάσει δύσκολα πράγματα, αρκετούς ιδιαίτερα θρήσκους τύπους με τους οποίους ο Κόστας έδεσε καλά, κάποιους πιο νέους ταλαντούχους και έτσι φτιάχτηκε μια ομάδα πολύ σκληρή για να πεθάνει. «Οι μαχητές του Κόστας». Ο κόουτς είπε εξ αρχής ότι στόχος ήταν ένας διεθνής τίτλος. Τελευταίος διεθνής τίτλος ήταν εκείνο το Σουπερκόπα Λιμπερταδόρες του 1988 με αυτόν ακόμα ως παίκτη. Λίγοι τον πίστεψαν.
Η ομάδα άλλαξε τελείως, τόσο ως πρόσωπα, όσο και ως στιλ. Δεν ήταν όλα όμως εύκολα. Υπήρξαν αρκετές αποτυχίες και ειδικά ο αποκλεισμός στο κύπελλο από μια ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας έφερε μεγάλη γκρίνια. Ο Κόστας όμως είχε καταφέρει να φτιάξει ένα ισχυρό γκρουπ και να δουλεύει μανιωδώς. Η Παραγουανή δεύτερη σύζυγός του (την οποία περνά κατά 32 χρόνια παρακαλώ) θα τον περιγράψει: «Είναι πιο τρελός στο σπίτι από αυτό που βλέπετε στο γήπεδο. Εδώ δεν έχει φίλτρα και δεν χρειάζεται να συγκρατείται. Αν δεν του πατήσεις το “pause” είναι ικανός να σε κρατήσει ξύπνιο όλο το βράδυ με τόση αδρεναλίνη που έχει». Η έμφυτη τρέλα και η ατόφια αγάπη για τον Ράσινγκ συνδυάστηκαν σε ένα μιξ που δίνει συνεχώς φοβερές στιγμές στα βίντεο:
«Είναι φανατικός της Ράσινγκ, είναι άρρωστος με τη Ράσινγκ και το μεταδίδει. Σε κάθε ομιλία του, σε κάθε βίντεο μας λέει πόσο σημαντική είναι η Ράσινγκ. Τραγουδάει όλη την ώρα συνθήματα. Εμείς παίρνουμε πρωινό και αυτός τραγουδάει συνθήματα της Ράσινγκ, είμαστε στο γυμναστήριο και τραγουδάει, σας το ορκίζομαι.»
– Μπρούνο Ζουκουλίνι, πρώην παίκτης της ΑΕΚ και παιδί της Ράσινγκ
Και πράγματι, όποιος τον βλέπει στους αγώνες καταλαβαίνει. Πηγαινοέρχεται σαν τον Μπιέλσα, δίνει οδηγίες στους παίκτες συνέχεια και πανηγυρίζει σαν οπαδός. Και ναι, σιγοτραγουδάει τα συνθήματα. Τον βλέπεις και λες ότι οι σφυγμοί του πρέπει να ξεπερνούν τα όρια. Το άγχος, τα συναισθήματα στο φουλ. Ας μην είμαστε άδικοι όμως. Μπορεί να βασίζεται στο συναίσθημα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το δείχνουν οι τίτλοι του στις άλλες ομάδες πριν τη Ράσινγκ, το δείχνει και η μεταμορφώση μιας παραδοσιακής λούζερ ομάδας, της Ράσινγκ που συνήθως βρίσκει τρόπους να τα καταστρέφει όλα στο τέλος, να λυγίζει κάτω από την πίεση. Μια ομάδα με αρκετές έντονες χαρές, αλλά συνήθως μεγάλες πίκρες. Ο Γκουστάβο Κόστας κατάφερε να φτιάξει την ομάδα που δεν μπορούσε στο παρελθόν λόγω των οικονομικών προβλημάτων.
Ένας συνηθισμένος πανηγυρισμός του Κόστας
Το παρανοϊκό κοινό της Ράσινγκ, έστησε ουρές 300.000 ατόμων για τα περίπου 12.000 εισιτήρια του τελικού του Σουνταμερικάνα τον περασμένο Νοέμβριο. Αν ο Γκουστάβο δεν ήταν προπονητής, θα ήταν σίγουρα ανάμεσά τους, να περιμένει ταπεινά στην ουρά. Ο Κόστας όμως τήρησε την υπόσχεσή του. Έφτασε την ομάδα στον τελικό του Κόπα Σουνταμερικάνα και με μια σπουδαία εμφάνιση την οδήγησε στην κατάσταση του δεύτερου σε σημασία κυπέλλου της Νοτίου Αμερικής. Και πανηγύρισε όπως όλοι οι οπαδοί στο γήπεδο και πίσω στο Μπουένος Άιρες. Χοροπηδώντας, τραγουδώντας, δακρύζοντας. Ένας άνθρωπος περιβόλι συναισθημάτων. «Προτιμώ να κερδίσω το Λιμπερταδόρες με τη Ράσινγκ, παρά ένα Μουντιάλ», δήλωσε πρόσφατα.
Και πριν λίγες ημέρες έφερε και άλλον διεθνή τίτλο. Το Ρεκόπα Σουνταμερικάνα, το ας πούμε Σούπερ Καπ της Νότιας Αμερικής, ανάμεσα στους νικητές του Λιμπερταδόρες και του Σουνταμερικάνα. Η Ράσινγκ κέρδισε με δυο νίκες 2-0 την Μποταφόγκο και κατέκτησε δυο σερί τίτλους απέναντι σε ομάδες από τη Βραζιλία. Σε μια περίοδο που οι Βραζιλιάνοι κερδίζουν τα πάντα, η Ράσινγκ καταφέρνει έναν σπουδαίο άθλο. Ο Κόστας και τα παιδιά του περνούν στο πάνθεον της ιστορίας της Ακαδημίας. Μια τεράστια ανομβρία τελειώνει με δυο σερί διεθνείς τίτλους. Φυσικά, ήδη στο μυαλό του Κόστας τριγυρίζει η ιδέα του Λιμπερταδόρες.
Το 1987 σε συνέντευξή του, είχε πει ότι απλά ήταν ένας οπαδός από την εξέδρα που βρίσκεται στο χορτάρι και παίζει. Μετά από τόσα χρόνια το μόνο που άλλαξε είναι ότι βρίσκεται πλέον στον πάγκο. Το ξέρει πολύ καλά ότι αν τα αποτελέσματα αλλάξουν είναι πιθανό να φύγει, να κοπάσει η λατρεία του κόσμου, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Από τα 3 του μέχρι τα 61 του η ζωή του είναι το ποδόσφαιρο και αυτή η ομάδα. Και ξέρει ότι όταν σταματήσει να ασχολείται επαγγελματικά, θα έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στον σύλλογο. Δεν ήταν παικταράς όπως ο Μιλίτο ή ο Λισάντρο Λόπες, δεν ήταν προπονηταράς όπως ο Γκιγιέρμο Στάμπιλε ή ο Ντιέγκο Σιμεόνε, αλλά ήταν πάντα εκεί στα δύσκολα και είχε συμμετοχή σε ιστορικές στιγμές του συλλόγου. Ό,τι καλύτερο μπορεί να ζητήσει ένας προπονητής.
blog.stoiximan.gr
el sombrero
-
Τον Ροντρίγκο Ρέι ίσως ορισμένοι τον θυμούνται από το πέρασμά του από τον ΠΑΟΚ. Σήμερα, στα 34 του, ο Αργεντινός τερματοφύλακας αγωνίζεται στην Ιντεπεντιέντε. Ο Ρέι και η σύζυγός του έχουν έναν γιο με αυτισμό.
Τον Ιούλιο στη χώρα ψηφίστηκε ο «Νόμος έκτακτης ανάγκης για άτομα με αναπηρία» με ισχύ μέχρι το 2027, ένας νόμος με στόχο την κοινωνική στήριξη σε θέματα υγείας, μεταφορών, εκπαίδευσης και απασχόλησης ατόμων με αναπηρία. Μέσα σε όλα, ο νόμος προέβλεπε την δημιουργία ενός ταμείου, την προστασία στις πληρωμές των παρόχων και των υπαλλήλων σε δομές, πολλοί από τους οποίους πληρώνονται με μεγάλη καθυστέρηση, αλλά και μηνιαία προσαρμογή των επιδομάτων σε άτομα με αναπηρία, ώστε το τελικό ποσό να ανταποκρίνεται στις αλλαγές του πληθωρισμού.
Η κυβέρνηση όμως, άσκησε βέτο στον νόμο αυτό, υποστηρίζοντας ότι δημιουργεί μια μεγάλη τρύπα στον προϋπολογισμό, καθώς το ποσό θα φτάσει το 0,5% του ΑΕΠ.
Ο Ρέι μαζί με τη σύζυγό του πήραν μέρος στην πορεία διαμαρτυρίας μαζί με χιλιάδες άλλες οικογένειες και μετέφεραν το μήνυμά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Τα ανθρώπινα δικαιώματα έρχονται πριν από οποιαδήποτε οικονομική πολιτική, ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις. Είναι λογικό ως κυβέρνηση να ελέγχεις και να ρυθμίζεις, αλλά είναι απαράδεκτο να αγνοείς ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Δεν έχω εκφραστεί ποτέ για τα πολιτικά και δεν θα το ξανακάνω στο μέλλον. Σε αυτή την περίπτωση όμως σχολιάζω την απόφαση του Προέδρου από μια ανθρώπινη οπτική και την ευθύνη του απέναντι στην κοινωνία. Ο αυτισμός δεν πρέπει να μπαίνει ανάμεσα στον πολιτικό διχασμό. Δεν μιλάμε για διαφορετικές πλευρές, αλλά για ανθρώπινα δικαιώματα. Ως οικογένεια έχουμε το προνόμιο να μπορούμε να πληρώνουμε τα πάντα για τις ανάγκες του γιου μας. Αλλά δεν θα είμαστε εδώ για πάντα και θέλουμε να του αφήσουμε μια καλύτερη κοινωνία. Για τον Μπένι και για όλους όσοι δεν μπορούν.»
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/528573282_1200159712146486_8153518968756862887_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=ewszrdJcoi8Q7kNvwFtGc3q&_nc_oc=Adl_3x6zmTO2yZll8FBOWBxCDNb3dbK4Uays0IkAHC_5uvSvc-o3AkUF6hfXo4eHo2MpKIqZIlSFa7MhKnJVAISv&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=1NHuH8PhGsldDojXUe7Mcw&oh=00_AfUBAyoByXBOgshP5OxL5UYQetQLkSz59VJ6vwI8jqi_3w&oe=689D0C1D)
Τον προηγούμενο μήνα οι οπαδοί της Ράσινγκ πήραν θέση στη μεγάλη κόντρα μεταξύ της κυβέρνησης και του μεγαλύτερου παιδιατρικού νοσοκομείου της Αργεντινής που αντιμετωπίζει όλο και μεγαλύτερες ελλείψεις. Από τότε που ανέλαβε ο Μιλέι οι δαπάνες για τη δημόσια υγεία έχουν μειωθεί κατά 48%.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/529716714_1200162925479498_8704503199610629332_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=bd9a62&_nc_ohc=M8h9DGqm5tAQ7kNvwF1EpAz&_nc_oc=AdmYE9KtC-ag2saGmJCHJtFn5Ugse1eDkmL80LHAWxAjACk9o-sr6itmwp9wpi4AUmyfrf8DhrlTD9hAd_Ni0cWO&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=GxyKqOzWbnbiOb-jQoh30g&oh=00_AfUCFfwlDYVuW_WwnBEe-M2cGuiYGo2mcHt7cHPu719IYw&oe=689D0A89)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=1200159708813153&set=a.601410508688079)
-
- Τι ώρα να περάσω να σε πάρω για το γήπεδο;
- Δεν άκουσες την προειδοποίηση για επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα;
- Και; Τι ώρα να περάσω να σε πάρω;
(Βίντεο από το Τίγκρε-Αλδοσίβι για το πρωτάθλημα Αργεντινής που τελικά διακόπηκε στο 73')
El Sombrero (βίντεο) (http://facebook.com/reel/3970776246565824/)
-
Ο Μιγκέλ Άνχελ Ρούσο ήταν ένας από τους πιο διάσημους προπονητές της Αργεντινής. Στα σχεδόν 40 χρόνια που βρισκόταν στους πάγκους πέρασε από πολλές ομάδες και η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν όταν κατέκτησε το Λιμπερταδόρες με την Μπόκα.
Τον Μάιο ο Ρικέλμε τον έφερε πίσω στην Μπόκα που περνάει κρίση. Ο Ρούσο δέχτηκε παρ' ότι εδώ και αρκετά χρόνια έδινε μάχη με τον καρκίνο. Αν και φανερά καταβεβλημένος ήθελε να είναι στα γήπεδα, να προπονεί μέχρι το τέλος. Τις τελευταίες εβδομάδες η υγεία του επιδεινώθηκε και την Τετάρτη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών. Έφυγε ως προπονητής της Μπόκα.
Η κηδεία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη στο Μπομπονέρα και χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν το παρών, αρκετοί φορώντας τις φανέλες των ομάδων τους. Ανάμεσα τους βρισκόταν και ο 24χρονος γιος του, Νάτσο Ρούσο, που αγωνίζεται στην Τίγκρε. Την επόμενη μέρα η ομάδα του έπαιζε στην έδρα της Νιούελς. Οι πληροφορίες έλεγαν πως ο Ρούσο δεν θα αγωνιστεί. Όταν ανακοινώθηκαν οι 11αδες όμως το όνομα του ήταν εκεί. Η κάμερα έμεινε για ώρα πάνω του στη διάρκεια του ενός λεπτού σιγής καθώς δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του.
Στο 22ο λεπτό η Τίγκρε ξεχύθηκε στην αντεπίθεση, η μπάλα έφτασε στον Ρούσο κι αυτός με προβολή την έστειλε στα δίχτυα. Αμέσως μετά έπεσε στα γόνατα και κάλυψε το πρόσωπο του με τα χέρια του. Όταν τον σήκωσαν οι συμπαίκτες του έδειξε ένα τατουάζ με μια από τις πιο διάσημες φράσεις του πατέρα του: «Όλα θεραπεύονται με αγάπη».
Λίγο πριν το ματς οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν πόσο δύσκολη είναι η απόφαση να αγωνιστεί μια μέρα μετά την κηδεία. Η απάντηση του; "Αν δεν παίξω, θα σηκωθεί ο πατέρας μου και θα με βρίζει".
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/564031603_1256670453162078_4586515936898507552_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=IQSzDDSKXisQ7kNvwF322C4&_nc_oc=AdkoFKJ6aVxtWXkeEvpWepyZK68YHBs5ERiKTf8ByQ9UImSazxiS-8kvBMATnhTpa8MY34MeVtL9HfrIF6eeSoR6&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=mv_-F3OEdpWHZa0VNYSsyQ&oh=00_Aff_nBM2s0jNFNsmUDygrHIRw_OSutF5NMXLuetLN7Hq6Q&oe=68F30B88)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1256670449828745&set=a.601410508688079)
-
Ο Ντανιέλ Ιμπάρα είναι ένας εποχιακός πυροσβέστης από τη Λανούς. Σήμερα η Λανούς θα αντιμετωπίσει στον τελικό του Κόπα Σουνταμερικάνα τη βραζιλιάνικη Ατλέτικο Μινέιρο στην Ασουνσιόν. O Ντανιέλ ήθελε να πάει στον τελικό μαζί με τη γυναίκα του, την κόρη του και το γιο του, καθώς όλοι τους είναι φανατικοί οπαδοί της ομάδας.
Τα 1300 χιλιόμετρα απόσταση δεν τρόμαζαν κανέναν τους, η τσέπη του όμως δεν άντεχε να πληρώσει τέσσερα εισιτήρια συν τα έξοδα για το ταξίδι ως την Παραγουάη. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μη χάσει η οικογένεια του αυτό το μεγάλο ματς ξεκίνησε να πουλάει λαχεία για να συγκεντρώσει το ποσό. Μια μέρα πριν την αναχώρηση των λεωφορείων το ποσό δεν είχε μαζευτεί. Μέχρι που προχθές έμαθε για την προσπάθεια του ο Χούλιο Σολέρ.
Ο Σολέρ είναι ένας 20χρονος αριστερός μπακ που στην αρχή του 2025 πήρε μεταγραφή από τη Λανούς στη Μπόρνμουθ. Όταν το καλοκαίρι κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Αργεντινής η οικογένεια Ιμπάρα έφτιαξε ένα πανό για το καμάρι της ομάδας τους και του το έδωσε. Παρά τη μετακόμιση στα σαλόνια της Πρέμιερ Λιγκ ο Σολέρ δεν ξέχασε ούτε το πανό, ούτε αυτούς που το έφτιαξαν. Μέσα σε λίγα λεπτά ο παίκτης της Μπόρνμουθ κάλυψε από την τσέπη του τα έξοδα για να ταξιδέψει όλη η οικογένεια. Το συνοδευτικό μήνυμα έλεγε "Καλά να περάσετε στην Ασουνσιόν".
Εχθές οι Ιμπάρα μπήκαν σε ένα από τα δεκάδες λεωφορεία που θα μεταφέρουν αυτούς και μερικές χιλιάδες ακόμα στην Ασουνσιόν. Ανάμεσα τους βρίσκονται αρκετά μικρά παιδιά αλλά και κάποιοι ηλικιωμένοι, που αποφάσισαν πως αξίζει τον κόπο να κάτσουν μέσα στις επόμενες δυο μέρες σαράντα ώρες σε μια θέση λεωφορείου απλά για να δουν είκοσι δυο μαντράχαλους να κυνηγάνε μια μπάλα για δυο ώρες.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/585589589_1293787656117024_6848914149008973033_n.jpg?_nc_cat=107&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=2UrxKbzq8r4Q7kNvwH9dYbA&_nc_oc=AdlDIXV0avigR4tc4THjMrcIAaT78dSfZpv_NZ1alL9AB4eNrFHxG4dQhde5cLRxx62tRH8z3NmIUqLAoWrLdJKN&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=Tl7txfbVawGFrpvOioUA8w&oh=00_AfjzJGDnyMYr9v6S2hgJUUg_n7DD0N0V8T05q47kLQ75UQ&oe=6927A023)
Το βίντεο από την αναχώρηση των πρώτων λεωφορείων. Υπολογίζεται πως περίπου 15.000 οπαδοί της Λανούς θα κάνουν αυτά τα 1300 χιλιόμετρα, είτε με λεωφορεία και βανάκια, είτε με ΙΧ, είτε με το αεροπλάνο.
https://x.com/clublanus/status/1991943441832644817
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1293787652783691&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Ο Γκουστάβο Κόστας ξεκίνησε ως οπαδός της Ράσινγκ, έγινε μασκότ, έκανε το όνειρο κάθε οπαδού πραγματικότητα και έπαιξε στην αγαπημένη του ομάδα για χρόνια, πρωτοστάτησε στις κινητοποιήσεις όταν αυτή απειλήθηκε με αποβολή, ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία του προπονητικού κέντρου, έγινε προπονητής, έκανε τρία περάσματα από τον πάγκο της και στα 61 του την οδήγησε στην κατάκτηση του πρώτου Σουνταμερικάνα στην ιστορία της.
Ο Μπρούνο Ζουκουλίνι έχει πει γι'αυτόν πως "είναι άρρωστος με την ομάδα. Σε κάθε ομιλία του, σε κάθε βίντεο μας λέει πόσο σημαντική είναι. Τραγουδάει όλη την ώρα συνθήματα. Εμείς παίρνουμε πρωινό κι αυτός τραγουδάει συνθήματα. Είμαστε στο γυμναστήριο και τραγουδάει, σας το ορκίζομαι".
Όταν ο προπονητής σου είναι και οπαδός, ζει τις τελευταίες στιγμές ενός κρίσιμου νοκ άουτ ματς απέναντι στη Ρίβερ σαν οπαδός:
Η Ράσινγκ θα παίξει σε λίγες μέρες στον τελικό του πρωταθλήματος Αργεντινής. Το βίντεο είναι από τη φάση των '16' όταν και απέκλεισε τη Ρίβερ με 3-2. Μετά άφησε έξω την Τίγρε και στον ημιτελικό κέρδισε τη Μπόκα μέσα στο Μπομπονέρα με αυτό το γκολ:
https://www.instagram.com/p/DR_skLMCL_c/?img_index=1
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/25900088129597732?locale=el_GR)
Ποιος τέταρτος και ποιος επόπτης
-
Το 2009 ο Ίσραελ Νταμόντε έπαιζε στην Ελλάδα με τη φανέλα του Αστέρα Τρίπολης. Την παραμονή των Χριστουγέννων έλαβε ένα τηλεφώνημα που τον ενημέρωνε πως ο αδερφός του, Νταβίντ, είχε σκοτωθεί σε τροχαίο. Μαζί του πέθαναν η γυναίκα του και το μικρό παιδί τους. Η οικογένεια πήγαινε με το αμάξι τον σκύλο στον κτηνίατρο.
Η είδηση διέλυσε τον Νταμόντε που ήταν πάρα πολύ δεμένος με τον αδερφό του. Στο τέλος εκείνης της σεζόν άφησε την Τρίπολη και επέστρεψε μόνιμα στην Αργεντινή, καθώς από το δυστύχημα και μετά τραυματιζόταν συνεχώς (οι γιατροί του είπαν πως αυτό σχετιζόταν με την ψυχολογική του κατάσταση).
Πολύ αργότερα, το 2018, ένας δημοσιογράφος πρόσεξε τυχαία ότι ο Νταμόντε σε όλες τις ομαδικές φωτογραφίες πριν τη σέντρα κοιτούσε κάπου αλλού. Κάθε φορά όλη η εντεκάδα εστίαζε στο φακό εκτός από αυτόν. Κι αυτό συνέβαινε για χρόνια! Τότε έγινε γνωστός ο λόγος...
Όταν ήταν παιδιά ο Νταβίντ είχε βγει σε μια οικογενειακή φωτογραφία, που η μαμά προόριζε για κορνίζα, με το πρόσωπο να κοιτάει αλλού. Η κυρία Νταμόντε τον κατσάδιασε αλλά τα αδέρφια διασκέδασαν με τη σκανταλιά τους. Από τότε ο Νταβίντ το καθιέρωσε. Στις περισσότερες στημένες φωτογραφίες έβγαινε σαν να είναι αφηρημένος. Μετά το θάνατο του, ο Νταμόντε αποφάσισε να συνεχίσει αυτός την... παράδοση. Με αυτόν τον τρόπο θεωρούσε πως κρατάει τη μνήμη του αδερφού του ζωντανή.
Ο Ίσραελ Νταμόντε κρέμασε τα παπούτσια του το 2019, αφού προηγουμένως είχε παίξει σε ομάδες όπως η Εστουντιάντες και η Ουρακάν. Αμέσως μετά έγινε προπονητής και τώρα κάθεται στον πάγκο της Αλδοσίβι.
Σε μια πρόσφατη συνέντευξη του ρωτήθηκε για το πώς του φάνηκε που η ιστορία έγινε διάσημη τότε σε όλο τον κόσμο. Ο Νταμόντε απάντησε πως το πιο συγκινητικό ήταν ότι τις επόμενες εβδομάδες δεκάδες φίλοι και γνωστοί του αδερφού του (ακόμα και άνθρωποι που δεν ήξερε ο ίδιος) επικοινώνησαν μαζί του, του έγραψαν τις αναμνήσεις τους από αυτόν και του έστειλαν φωτογραφίες του μαζί τους που, κλασικά, κοιτούσε κάπου αλλού.
Η προσπάθεια του είχε πιάσει τόπο. Η μνήμη του αδερφού του παρέμενε ζωντανή χρόνια μετά το θάνατο του.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/671136746_1409706081191847_452715823449062452_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-7&_nc_sid=13d280&_nc_ohc=T8IzsA8fmWYQ7kNvwHhyGur&_nc_oc=Adq_GGWodyeiGo4pF_Z5TtS0IU2iF8DG1EZFfVOOsIuxwEkfyBhV1xqLU0YnxJ0NMZLRcOc-gxyXY01GRjRTbz3r&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=xIPhZh422qBKj6ydUVvkzA&_nc_ss=7a389&oh=00_Af1WJ2VG5u1a-sp4QhfgAlpK2lp_B-LCjm-BuQJNCGf-nQ&oe=69E59E31)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1409761337852988&set=a.601410508688079)