PAS.gr Forum
Διάφορα => Ρε δεν ΠΑΣ καλα! => Μήνυμα ξεκίνησε από: Crimson Glory στις Πεμ 16 Φεβ 2017 18:07
-
UPΟΨΕΙΣ 16 Φεβρουαρίου 2017
Ο Ν. Μπελογιάννης, οι ναζιστές και η Καθημερινή
Η Βουλή με απόφαση του πρόεδρου της θα τιμήσει, όπως γράφεται, τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη με αφορμή την συμπλήρωση 65 χρόνων από την εκτέλεσή του, στις 30 Μάρτη 1952.
Του Χρήστου Κάτσικα
Με αφορμή την είδηση, η ναζιστική Χρυσή Αυγή αφήνιασε: «Η λογική λέει ότι το να τιμάται από το Κοινοβούλιο μας Χώρας ένας καταδικασμένος για κατασκοπεία εναντίον της Πατρίδος του αποτελεί όχι απλώς μη υπαρκτό φαινόμενο αλλά μακάβρια φαντασίωση προσβολής της Ιστορικής Μνήμης». Και συνεχίζει η ναζιστική εφημερίδα: «Ιδιαίτερα για τον Μπελογιάννη αξίζει να σημειωθεί η ενεργή συμμετοχή του στην σφαγή αμάχων και γυναικόπαιδων στον Μελιγαλά τον Σεπτέμβριο του 1944, καθώς και η απίστευτη προσήλωσή του στο πρόσωπο του μεγαλύτερου εγκληματία όλων των εποχών, τον Ιωσήφ Στάλιν, με αποτέλεσμα να αποτελεί κι αυτός ένα από τα πιο πιστά ''σκυλιά'' του».
Αυτά, λοιπόν, γράφει η εφημερίδα των εγχώριων ναζιστών στις 9 Φεβρουαρίου 2017 και δεν μας εκπλήσσουν καθόλου, βέβαια, οι ιδεολογικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών. Υπερασπίζονται την εγκληματική ιστορία τους.
Ποιος έρχεται να τους συνδράμει; Ο γνωστός αρθρογράφος της Καθημερινής κ. Στέφανος Κασιμάτης.
Να, λοιπόν τι γράφει στην «Καθημερινή» την Κυριακή 12/2/2017:
Στέφανος Κασιμάτης - Καθημερινή 12/2/2017
Αξίζει την τιμή;
Η Βουλή, πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη. Μάλλον από λεπτότητα στη μνήμη του νεκρού (διότι ο Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να καταργήσει τη Βουλή...), η εκδήλωση δεν θα γίνει στο γνωστό κτίριο που δεσπόζει της πλατείας Συντάγματος, αλλά στην Αμαλιάδα, τόπο καταγωγής του Μπελογιάννη. Ωστόσο, ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υπάρξει ποτέ αναθεώρηση της δίκης. Μπορεί, λοιπόν, η θανατική ποινή που του επιβλήθηκε τότε να ήταν σκληρή και, ενδεχομένως, άδικη· όμως η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του; Μου φαίνεται ότι αρχίζω να καταλαβαίνω τι εννοεί ο Πρωτάνθρωπος των Σφακίων όταν λέει «προσπαθούμε ακόμη να πάρουμε την πραγματική εξουσία.
Προφανώς όποιος γνωρίζει τα γραπτά του Στέφανου Κασιμάτη δεν εκπλήσσεται: Ο ίδιος, στην ίδια εφημερίδα (16/09/12), έγραψε άρθρο με τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία», όπου σημείωνε:
«Όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης (...)».
Ναι, δεν μας εκπλήσσει ο κ. Στέφανος Κασιμάτης αλλά δεν μας εκπλήσσει ούτε η Καθημερινή που τον φιλοξενεί! Και δεν μας εκπλήσσει γιατί η καλή αυτή εφημερίδα έχει δώσει το στίγμα της εδώ και πολλά χρόνια. Για παράδειγμα στις 29 Απρίλη 1941, δυο μόλις μέρες, από την είσοδο των γερμανικών Ες-Ες στην Αθήνα η «Καθημερινή» έγραφε:
Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν.
Αυτά γράφονταν τότε. Από την «Καθημερινή». Σε μια περίοδο, που, όπως σημειώνει εύστοχα και ο Νίκος Μπογιόπουλος, ο «χρυσαυγιτισμός» δεν είχε ανάγκη, όπως σήμερα, να κυκλοφορεί... με πολιτικά.
Ήταν τότε που οι «κατάσκοποι» σαν τον Μπελογιάννη πολεμούσαν τους ναζί κατακτητές. Αλλά η «Καθημερινή» διακήρυττε ότι οι Γερμανοί ναζί «είναι φίλοι μας»...
Λίγα χρόνια αργότερα, στις 15 Φεβρουαρίου του 1952, στη δεύτερη δίκη στην οποία είχε παραπεμφθεί με βάση τον νόμο 375 του 1936, ο Νίκος Μπελογιάννης τόνιζε στο δικαστήριο (η σύνθεση του οποίου είχε προεπιλεγεί από την παραστρατιωτική οργάνωση ΙΔΕΑ και ένας από τους στρατοδίκες ήταν και ο μετέπειτα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος):
«Θα έλεγα ότι "δε μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου", γιατί ο κόσμος το 'χει τούμπανο τι ρόλο παίζουν οι Αμερικανοί στην Ελλάδα. Και εδώ μέσα αποδείχτηκε ο ρόλος τους, ακόμη και στις ανακρίσεις της Ασφάλειας. Οι κομμουνιστές δεν είναι όργανα των ξένων. Ο κομμουνισμός είναι πανανθρώπινο ιδανικό και παγκόσμιο κίνημα (...). Μπορεί ποτέ όργανα των ξένων να δημιουργήσουν ένα τέτοιο μεγαλειώδες κίνημα; Ποιος ξένος πράκτορας δίνει με τέτοια απλοχεριά τη ζωή του, όπως τη δίνουν χιλιάδες κομμουνιστές; Οι θυσίες αυτές μόνο με τις θυσίες των πρώτων χριστιανών μπορεί να συγκριθούν. Αλλά και πάλι υπάρχει μια διαφορά, ότι ενώ οι χριστιανοί δέχονταν το μαρτύριο και το θάνατο, ελπίζοντας να κληρονομήσουν τη βασιλεία των ουρανών, οι κομμουνιστές δίνουν τη ζωή τους μην ελπίζοντας σε τίποτα. Τη δίνουν για ν' ανατείλει στην ανθρωπότητα ένα καλύτερο, ευτυχισμένο αύριο, που αυτοί δε θα το ζήσουν. Ποιο όργανο των ξένων μπορεί να προσφέρει τη ζωή του σ' έναν τέτοιο μεγάλο σκοπό;.
Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν κινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας».
http://www.koutipandoras.gr/article/o-n-mpelogiannhs-oi-nazistes-kai-h-kaohmerinh
Γιατί για πολλούς ακόμη στην Ελλάδα,
"οι Γερμανοί είναι φίλοι μας"... :stop:
-
Μητσοτάκης Νίκος
Κυριάκος Μιχαλολιάκος*
*Υποψήφιοι για τη Πρωθυπουργία της χώρας αμφότεροι.
-
Βρίσκω προκλητικό το να τιμάται από την Ελληνική Δημοκρατία κάποιος που έχει καταδικαστεί για κατασκοπεία εναντίον της χώρας του.
Επίσης, αυτός ο κοινωνικός διχασμός μεταξύ των αριστερών και όλων των υπολοίπων, πάνω στον οποίο έχτισε ο Τσίπρας τη ρητορική του,
"Ή εμείς, ή αυτοί" "Τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν",
διανθισμενα με τα γνωστά κλισέ, δοσίλογοι, γερμανοτσολιάδες κλπ
δεν κάνουν καλό σε κανέναν, καθώς η δράση θα φέρει αναπόφευκτα αντίδραση και όλοι θα βγούμε χαμένοι.
Όποιος διαφωνεί με τους αριστερούς, δεν είναι φασίστας, σύντροφοι.
Η αναφορά του προέδρου της Νδ, Κυρ. Μητσοτάκη, με τον γγ της ΧΑ Ν Μιχολιάκο στην ίδια ανάρτηση σε τι αποσκοπεί;
Τι καταδεικνυει;
Ο συνέταιρος στην εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση του Καμμένου και του Τσίπρα, που πάνε χέρι χέρι σε νησάκια,
ψήφισαν μαζί ΟΧΙ,
αποφυλάκισαν τα πρωτοπαλίκαρά της ΧΑ,
ψήφισαν μαζί κατά του Σταύρου Δήμα,
άφησαν ελεύθερο το Ρουπακιά,
τους επιτρέπεται να τα σπάνε και να αλωνίζουν σε δικαστήρια ατιμώρητοι, τι δουλειά έχει με την ΝΔ και τον Μητσοτάκη;
-
Η αναφορά σε Μητσοτάκη και Μιχαλολιάκο είναι απλή και απλοϊκή. Δυο υποψήφιοι για την Πρωθυπουργία της χώρας. Ο πρώτος που θα είναι επόμενος Πρωθυπουργός και ο άλλος ο αρχηγός του τρίτου κόμματος.
-
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο, το σκίτσο του Πάμπλο Πικάσο που έστειλε κατά τη διάρκεια της δίκης .
(https://s27.postimg.org/936rg17er/nbp.jpg)
ο Πάμπλο Πικάσσο και ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που προσπάθησαν να σώσουν τον Μπελογιάννη.
Παρέμβαση υπέρ του Μπελογιάννη έκανε και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Σπυρίδων λέγοντας: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή»
Στη μνήμη του ένα χωριό Ελλήνων μεταναστών στην Ουγγαρία παίρνει το όνομα Μπελογιάννης , ονομασία που υπάρχει μέχρι και σήμερα ενώ ανδριάντας του στήνεται και σε κεντρικό δρόμο του Βερολίνου.
ΥΓ 1 περί κατασκοπείας , στην πρώτη δίκη του μέλος του δικαστηρίου ήταν ο μετέπειτα δικτάτορας Παπαδόπουλος !
ΥΓ 2 εκτελέστηκε Κυριακή 4:00 , μέρα και ώρα που δεν εκτελούσαν ούτε οι ναζί !
«Η πληγή μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, το ίδιο κι η πίστη μας.Θα φέρουμε την κληρονομιά σου στους ώμους μας, ως την πόρτα του ήλιου, Μπελογιάννη. Καλημέρα αδέρφια μου. Καλημέρα ήλιε .Καλημέρα κόσμε.Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.» Γ. Ρίτσος «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»
-
Είχα πέσει σε συνέντευξη του γιου του Μπελογιάννη και δεν σκέφτηκα τότε να την ανεβάσω, κολλάει όμως τώρα.
Κρίμσον, μ χτωστάς τσίπρο, είναι μεγάλη ;)
Ο γιος του ανθρώπου με το γαρύφαλλο, Νίκος Μπελογιάννης μιλά στη HuffPost Greece: «Δεν πούλησα την ψυχή μου σε κανέναν διάβολο»
HuffPost Greece | Αλέξης Γαγλίας
Δημοσιεύθηκε: 17/11/2016 5:26 μμ Ενημερώθηκε: 17/11/2016 6:23 μμ
Στην εξώπορτα της πολυκατοικίας ένα κουδούνι που μοιάζει βγαλμένο από κινηματογραφική ταινία, ή βαριές, αιματοβαμμένες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας- «Έλλη Παππά Μπελογιάννης Ν.».
(http://i.huffpost.com/gen/4865750/thumbs/o-KOUDOY-570.jpg)
Στο διαμέρισμα, που από τον φωταγωγό του έχεις θέα στον Λυκαβηττό, συναντώ τον Νίκο Μπελογιάννη, γιο του «ανθρώπου με το γαρύφαλλο» που εκτελέστηκε το ’52 στο Γουδή και της δημοσιογράφου Έλλης Παππά, της αγωνίστριας δημοσιογράφου που τον μεγάλωνε για τρία χρόνια μέσα στις φυλακές. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι ένας ευγενέστατος, σεμνός άνθρωπος που στο τέλος της συνέντευξης διστακτικά δέχτηκε να τον φωτογραφήσω για τις ανάγκες της δημοσίευσης. «Έγινα χημικός μηχανικός- μου άρεσε η χημεία αλλά ήθελα να ακολουθήσω μια αυτόνομη πορεία για να αποφύγω τις συγκρίσεις- την πολιτική την θεωρούσα μπόχα, δημοσιογράφος ήταν η μάνα μου».
(http://i.huffpost.com/gen/4865632/original.jpg)
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο: Ανατύπωση του σκίτσου του Πάμπλο Πικάσο με το ιδιόχειρο σημείωμα του ίδιου που βρίσκεται στην πίσω πλευρά. «Η τύχη του αυθεντικού αγνοείται», λέει ο Μπελογιάννης
Μια μέρα πριν την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου κι ενώ ο πρόεδρος Ομπάμα εκφωνεί τον λόγο του στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, συζητάμε για ώρες- για τη Χούντα, την Αριστερά και το ΚΚΕ, το ελληνικό μετεμφυλιακό κράτος και τη Δεξιά, την Μεταπολίτευση και πως φτάσαμε στο μνημονιακό σήμερα. Μιλάει καθαρά, με μπέσα, χωρίς κολακείες και ωφελιμιστικά φτιασιδώματα στον πυκνό λόγο του. Τα όσα λέει μαρτυρούν μια αυτόνομη πορεία ζωής, ούτε επιτρέπουν τη σύναψη λυκοσυμμαχιών με οποιοδήποτε σημείο του τρισδιάστατου πολιτικού (και κομματικού) φάσματος.
«Χαίρομαι που σας γνωρίζω, όχι για το όνομα που φέρετε και την προσωπική ιστορία που κουβαλάτε, όσο για τον τρόπο που επιλέξατε να ζήσετε με αυτά»- σε αυτά τα λόγια μου προς τον ίδιο συμπυκνώνεται η εντύπωση που μου άφησε αυτός ο τίμιος, οξύνους, άνθρωπος. Αυτός ο μη παρωπιδοφόρος αριστερός.
Μιλάμε για τον Τραμπ- δεν έχει σχέση με τον Ομπάμα, τον Σάντερς που στην Αμερική κατηγoρείται ως σοσιαλιστής. Επικεντρώνει την κριτική στον Τραμπ στην περιβαλλοντική πολιτική, «δεν αποδέχεται την κλιματική αλλαγή» και στην συμπάθεια ή τον θαυμασμό που τρέφει σε δικτάτορες όπως ο Πούτιν ή ο Ερντογάν. «Τι κι αν ο Ερντογάν είναι ισλαμιστής; Ο Τραμπ είναι αλλοπρόσαλος».
(http://i.huffpost.com/gen/4865676/thumbs/o-VIVLIOTHIKI-570.jpg?7)
Η βιβλιοθήκη της Έλλης Παππά και του Νίκου Μπελογιάννη
«Η Χούντα την ελληνική Αριστερά την έπιασε στον ύπνο- το φύλλο της «Αυγής» το πρωί 20 προς 21 Απριλίου είχε άρθρο που ανέλυε γιατί δεν θα γίνει Χούντα... Δε συνέβη, όμως, η Χούντα από το πουθενά, πολλοί ήξεραν, έβλεπαν τους Αμερικανούς, το Παλάτι, το Στρατό, τη σκληρή δεξιά ότι κινούνταν σε αυτή την κατεύθυνση ήδη από το 1965 . Η ΕΔΑ στις εκλογές του... είχε φτάσει το 25% και είχε 80 έδρες στη Βουλή- εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου οι Αμερικανοί δε θα ρίσκαραν το παραμικρό «γλίστρημα» της Ελλάδας προς τα αριστερά. Ούτε έναν πόντο επιρροής δεν επέτρεπαν να κερδίσει η Σοβιετική Ένωση, η Ελλάδα για τους Αμερικανούς είχε τεράστια γεωστρατηγική σημασία».
Τη θεωρείτε αμερικανοκίνητη τη Χούντα;
Εντελώς. Οι Αμερικάνοι ήθελαν ανέκαθεν να ελέγχουν την περιοχή. Και όταν έπεσε ο Παπαδόπουλος, αυτοί έβαλαν στη θέση του τον πιο σκληρό Ιωαννίδη. Οι Αμερικάνοι, παλιοί διπλωμάτες και στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εκείνης της εποχής, επιμένουν να το αρνούνται...Καλά, εντάξει... (γελάει).
«Αλλά η Χούντα την Αριστερά την έπιασε στον ύπνο- δεν αναφέρομαι τόσο στον κόσμο της ΕΔΑ, όσο στα μεγαλοστελέχη του ΚΚΕ. Αδιάφορο αν ήταν στο Βουκουρέστι ή βρισκόνταν στην Ελλάδα, αδυνατούσαν να προσαρμοστούν στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Όλοι έβλεπαν πως ερχόνταν η Χούντα, γελοιογράφοι την απεικόνιζαν ως μια χοντρή κυρία. Όμως, το ζήτημα αιχμής για αυτούς ήταν η νομιμοποίηση του Κόμματος», μου λέει.
Λογική επιδίωξη δεν ήταν όμως αυτή;
Δεν είχε πια ιδιαίτερο νόημα, η ΕΔΑ τον είχε συσπειρώσει τον αριστερό κόσμο, αλλά η νομενκλατούρα του Κ.Κ. ήθελε τις καρέκλες. Στα κόμματα υπάρχει αυτός ο αυτοσκοπός, ειδικά σε κόμματα σαν το κομμουνιστικό να αναπαράγεται ο μηχανισμός τους. Και οι Εκκλησίες έτσι λειτουργούν και αυτό επιδιώκουν. Ποιον άλλο σκοπό έχουν σήμερα; Η ελλαδική, ελληνορθόδοξη Εκκλησία υπηρετεί κάποιον άλλο σκοπό εκτός του να αναπαράγεται η Ιερά Σύνοδος;
(http://i.huffpost.com/gen/4865694/thumbs/o-4227-570.jpg)
Το δωμάτιο της Έλλης Παππά. Πάνω από το κρεβάτι η ιστορική φωτογραφία του Νίκου Μπελογιάννη κατά τη διάρκεια της δίκης του
«Η Αριστερά δεν είχε προετοιμάσει κανένα μηχανισμό αντίστασης σε μια επερχόμενη δικτατορία. Η μάνα μου γύριζε στο σπίτι 3- 4 το πρωί από τα γραφεία της «Δημοκρατικής Αλλαγής» (η απογευματινή εφημερίδα της ΕΔΑ), είδε τα τανκς να κατεβαίνουν από το Γουδί και κατάλαβε ότι έγινε Χούντα. Όταν έφτασε σπίτι μου είπε, «να βγω στην παρανομία γιατί; Δεν υπάρχει ο παραμικρός μηχανισμός αντίστασης, να βγω στην παρανομία μόνο για να κρυφτώ σε κάποια τρύπα;». Έκατσε σπίτι και την πιάσανε οι χωροφύλακες το μεσημέρι».
«Την περίοδο εκείνη ουσιαστικό κουμάντο στην ΕΔΑ δεν έκανε ο Παρτσαλίδης, που ήταν ένας μορφωμένος άνθρωπος με ευρύ νου, αλλά οι «του εξωτερικού» που ήταν εκτός τόπου και χρόνου όσον αφορά την ελληνική πραγματικότητα. Υπήρχαν δύο στελέχη που ανεβοκατέβαιναν στη Μόσχα και μόλις επέστρεφαν άλλαζε η γραμμή του κόμματος».
Σε ποια σημεία;
Ως προς την αντιμετώπιση του Γεωργίου Παπανδρέου, το αν θα γίνει δικτατορία ή όσον αφορά τη στρατηγική νομιμοποίησης του ΚΚΕ. Κάθε λίγους μήνες συνεδρίαζε η ΕΔΑ και υπό την επιρροή τους έβγαζε μια «βαθυστόχαστη» απόφαση που συνήθως ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Ήταν η ίδια ομάδα ανθρώπων που μεταπολεμικά «έπαιρναν στο λαιμό τους» το αριστερό κίνημα.
Ο κόσμος της ΕΔΑ, το ακροατήριο της, πως μπορεί να περιγραφεί;
Είναι οι εργαζόμενοι της εποχής, οι άνθρωποι που είχανε τον πόθο να δούνε κάτι καλύτερο για την Ελλάδα και να ζήσουν κάπως καλύτερα από ότι οι γονείς τους. Συνυπήρχαν γενιές που είχαν υποστεί την Κατοχή, όλες τις δικτατορίες πριν από αυτήν, τον εμφύλιο που ακολούθησε, τις διώξεις, τις εξορίες. Ήταν γενιές που είχαν δυστυχήσει και ήθελαν οι ίδιοι και τα παιδιά τους να ζήσουν καλύτερες μέρες. Και είχαν όλη τη διάθεση, να βοηθήσουν, αγωνιστούν, να θυσιαστούν ακόμα, αλλά συνεχώς όλα τινάζονταν στον αέρα. Ούτε επίτηδες να ήθελαν να το κάνουν τα μέλη της ηγεσίας, επέβαλλαν μια βλακώδη γραμμή η οποία τελικά οδηγούσε στο αντίθετο αποτέλεσμα.
(http://i.huffpost.com/gen/4865710/thumbs/o-4233-570.jpg)
Αν έχω μια ένσταση για τον Λένιν είναι πως έφτιαξε έναν μηχανισμό στην κορυφή του οποίου βρέθηκε αμέσως μετά από αυτόν ένας άνθρωπος σαν τον Στάλιν- λέει ο Μπελογιάννης
Η Μόσχα γιατί επέβαλλε αυτή τη γραμμή; Από άγνοια ή σκοπιμότητα;
Είναι δύσκολο να το κρίνεις αυτό. Ήμασταν στον Ψυχρό Πόλεμο- η Ελλάδα, πριν ακόμα ξεκινήσει η ψυχροπολεμική περίοδος, είχε γίνει πειραματόζωο. Ο ελληνικός εμφύλιος ήταν μια πολεμική πρόβα τζενεράλε του Ψυχρού Πολέμου. Το αρχικό σχέδιο ήταν το ρόλο αυτό να παίξει η Ιταλία, αλλά εκεί κράτησε μια πολύ λογική στάση το Κ.Κ., φέρθηκαν πολύ έξυπνα οι Ιταλοί κομμουνιστές, ενώ οι δικοί μας αποδείχτηκαν οι πιο κατάλληλοι για να βαρέσουν το κεφάλι τους κατευθείαν στον τοίχο. Ο Ζαχαριάδης αποτελούσε την εγγύηση ότι θα συμβούν τα χειρότερα. Οι Ιταλοί κομμουνιστές, όπως τους γνώρισα τη δεκαετία του ’70, αν κάποιο τραπέζι έγερνε, έβαζαν στο πόδι του τα Άπαντα του Τσαουσέσκου για να το στεριώσουν...
Θέλω να πάρουμε την ιστορία σας από την αρχή. Γεννηθήκατε στις Φυλακές Αβέρωφ;
Στο μαιευτήριο «Έλενα» γεννήθηκα, αλλά έζησα στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ και στις γυναικείες φυλακές Πειραιά μέχρι τα τρία μου χρόνια.
Έχετε κάποιες θολές έστω μνήμες από τότε;
Το μόνο που θυμάμαι είναι το σφύριγμα από το τρένο, οι φυλακές του Πειραιά ήταν δυο τετράγωνα πίσω από τις γραμμές. Σήμερα το κτίριο έχει γκρεμιστεί και απομένει μόνο ο μαντρότοιχος.
Μετά;
Με παρέλαβε η Διδώ (Σωτηρίου), αδελφή της μητέρας μου. Αυτό ήταν τεράστιο πλεονέκτημα- να μεγαλώνεις με ανθρώπους με τόσο ευρύ πνεύμα όπως η Διδώ και μαζί με όλη τη διανόηση της εποχής. Θυμάμαι τη Γαλάτεια Καζαντζάκη, τις πετυχημένες ατάκες του Βάρναλη.
(http://i.huffpost.com/gen/4865668/thumbs/o-4213-570.jpg)
Η Έλλη Παππά, κατηγορούμενη και η ίδια στην δίκη που κατέληξε στην εκτέλεση του συζύγου της Νίκου Μπελογιάννη, μαζί με τους Νίκο Καλούμενο, Δημήτρη Μπάτση, Ηλία Αργυριάδη. Η Έλλη Παππά καταδικάστηκε επίσης σε θάνατο και μόνο λόγω μητρότητας δεν βρέθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα
Την ίδια περίοδο η μητέρα σας;
Ήταν στη φυλακή, πήγαινα και την έβλεπα- μια φορά τη βδομάδα ή στις δεκαπέντε, ανάλογα με το πόσο σφίγγαν ή χαλάρωναν τα μέτρα. Ήμουν πλέον 12 χρονών όταν αποφυλακίστηκε τα Χριστούγεννα του 1963.
Τι λέγατε στα επισκεπτήρια;
Τα νέα μου της έλεγα, από το σχολείο, από την παιδική μου καθημερινότητα. Η ίδια δεν είχε πολλά να πει, τι νέα να έχει; Προσπαθούσε απλώς να προσαρμόζεται, πράγμα που δεν κατέστη ποτέ δυνατό. Τα δώδεκα πρώτα δικά μου χρόνια τα είχε χάσει. Είχε υποστεί και μεγάλο πόλεμο από στελέχη του κόμματος, διάφορες κυράτσες εκεί στη φυλακή.
(http://i.huffpost.com/gen/4865648/thumbs/o-1955-570.jpg)
1955 γράφει στο οπισθόφυλλο. «Ούτε 4 χρονών δεν είμαι», λέει ο Μπελογιάννης. Τη φωτογραφία την έδωσαν σε επισκεπτήριο στη μητέρα του Έλλη Παππά, ενώ ήταν κρατούμενη στις γυναικείες φυλακές Πειραιά
Γιατί;
Για τα στελέχη στο κατεστημένο του κόμματος η Έλλη ήταν ξένη, με την προσωπικότητα της και όλες της τις διαφωνίες δεν μπορούσαν να την ανεχθούν. Και φυσικά υπήρχε η ιστορία των εκτελέσεων- ο Πλουμπίδης έστειλε γράμμα από την παρανομία ότι αυτός ήταν ο αρχηγός και ο Ζαχαριάδης τον διέψευσε αμέσως. Ήταν σα να έστελνε τον πατέρα μου στο απόσπασμα.
(http://i.huffpost.com/gen/4865762/thumbs/o-DIDO-570.jpg)
Η ζωή σας με την Διδώ Σωτηρίου πως κυλούσε;
Μέναμε σε ένα παλιακό διαμέρισμα πολυκατοικίας του 1937 στην οδό Κοδριγκτώνος- το δώρισε η ίδια στην Εταιρεία Συγγραφέων που στεγάζεται εκεί. Θυμάμαι ένα ευήλιο, ευάερο σπίτι και την Διδώ, που μόνο υποχόνδρια δεν ήταν για τον εαυτό της, να είναι υπερπροστρατευτική μαζί μου. Είχε και το Κόμμα από πάνω της να την ελέγχει αν με μεγαλώνει «σωστά». Με υπεραγαπούσε και από μια ηλικία και έπειτα με είχε συνέχεια μαζί της, σε κομματικές συναντήσεις και διεργασίες. Εκεί κατάλαβα πόσο αγράμματα ήταν πολλά στελέχη του κόμματος, που ποτέ του δε συμπάθησε τους διανοούμενους- εσωκομματικά ο όρος «διανοούμενος» χρησιμοποιούνταν συχνά σαν κατηγορία, ήταν μονίμως ύποπτοι οι πνευματικοί, μορφωμένοι άνθρωποι για ροπή προς τον αστισμό...
Γιατί;
Ένας αγράμματος άνθρωπος είναι πιο εύπιστος, πιο υπάκουος στις άνωθεν εντολές. Ο μορφωμένος, ο διανοούμενος δεν γίνεται εύκολα πρόβατο.
Πώς είχατε στο μυαλό σας τον πατέρα σας; Σας έλειπε; Νιώθατε την απουσία του;
Πως να σου λείψει κάτι που δεν είχες ποτέ; Περισσότερο μετράει τι προσπαθούσαν να μου εμφυσήσουν οι άλλοι- η Διδώ κατέβαλλε προσπάθεια να μην ηρωοποιηθεί η κατάσταση, κι ο ίδιος ήθελα να αποφύγω τα «εικονίσματα», προτιμούσα να σκέφτομαι τον πατέρα μου σαν ένα διανοούμενο της Αριστεράς που έχασε τη ζωή του. Βέβαια Διάφορες «θείτσες» με τρέλαιναν, «να γίνεις σαν τον πατέρα σου»... Ειδικά μετά την Μεταπολίτευση αυτό είχε γίνει μαρτύριο.
Την ανάσα του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς τη νιώθατε σαν παιδί;
Ο πατέρας μου είχε εκτελεστεί, η μάνα μου ήταν στη φυλακή. Η Διδώ είχε από το ’47 διαγραφεί από το ΚΚΕ από τον Ζαχαριάδη, εξαιτίας ενός άρθρου της στον «Ριζοσπάστη»- ήξεραν οι μπάτσοι ότι όχι μόνο δεν είναι τμήμα του μηχανισμού πλέον, αλλά τελούσε σε πλήρη απομόνωση από το Κόμμα. «Καμμένο χαρτί» την θεωρούσαν και για αυτό δεν την συνέλαβαν, ούτε φυλακίστηκε. Παρόλαυτά ερχόντουσαν κατά καιρούς κλήσεις στη Διδώ να παρουσιαστεί στην ασφάλεια «δι’ υπόθεσίν της» και βλέπαμε συνεχώς αστυνομικούς, μπάτσους με πολιτικά και μαύρα γυαλιά να παρακολουθούν το σπίτι μας. Αλλά αυτά σαν παιδί δεν τα ένιωθα τόσο, ή έμαθα να τα θεωρώ προφανή, όπως ότι ο πατέρας μου είχε εκτελεστεί, όπως ότι έβλεπα τη μάνα μου στη φυλακή.
Στο σχολείο;
Στο Βαρβάκειο ευτυχώς μπήκα την τελευταία χρονιά της οκταετίας Καραμανλή, όταν είχαν ήδη βάλει νερό στο κρασί τους γιατί έβλεπαν ότι δεν βγαίνει έτσι η ιστορία... Ένιωθα έχθρα από πολλούς καθηγητές αλλά όχι από συμμαθητές μου, αυτοί ήταν μάλλον προστατευτικοί. Όταν έγινε η Χούντα μας πήρε όλους η μπάλα (τους μαθητές)- θυμάμαι έναν θεολόγο μας, υποκριτή σαν τον Χριστόδουλο, να μας μετράει τα μαλλιά με το υποδεκάμετρο (γελάει).
Το κοινωνικοπολιτικό κλίμα εκείνης της μετεμφυλιακής περιόδου;
Το ’60 ακόμα οι τραμπούκοι ήταν παντού, βία και νοθεία στις εκλογές και, ειδικά στην ύπαιθρο δεν υπήρχε δυνατότητα να αναπνεύσεις. Να είσαι στην Ιστιαία, π.χ., και να αγοράσεις στο περίπτερο την «Αυγή»; (γελάει). Σε είχαν πιάσει οι χωροφύλακες και σε είχαν σαπίσει.
Χωρίς άλλη κατηγορία;
Ναι, μόνο γιατί αγόρασες την «Αυγή». Δεν είχαν κάτι να φοβηθούν, απεναντίας και έπαινο θα έπαιρναν. Υπήρχαν ακόμα στην ύπαιθρο τα «ΤΕΑ» (Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας), τα συγκροτούσαν πολίτες αλλά αποτελούσαν την ιστορική συνέχεια των ταγματασφαλιτών. Τύποις ήταν πολιτοφυλακή, επί της ουσίας τίποτα άλλο από τραμπούκοι που γύριζαν και σπάζαν κόσμο στο ξύλο.
Ήσασταν φοιτητής του Πολυτεχνείου την περίοδο της Χούντας. Πώς ήταν τα πράγματα;
Μαύρη μαυρίλα ήταν. Γεμάτα χαφιέδες τα πανεπιστήμια- κάποιοι ήταν μπάτσοι, άλλοι ήταν πιο «μυστικοί», φοιτητές που τους είχε προσλάβει η Ασφάλεια, τους ξέραμε βέβαια ποιοι ήταν. Αλλά γινόντουσαν ζυμώσεις, αντικαθεστωτικές, επαναστατικές, με αρχή την προσπάθεια το ‘71 να ξηλωθούν τα διορισμένα από τη Χούντα φοιτητικά συμβούλια και να γίνουν ελέυθερες εκλογές στα πανεπιστήμια. Σε όλες τις Σχολές στις εκλογές του ‘72 έγινε νοθεία, εκτός από τη δική μας και τους Αρχιτέκτονες- σε εμάς ο καθηγητής Νίκος Κουμούτσος, ένας έντιμος και δημοκρατικός άνθρωπος, έκατσε σαν κέρβερος πάνα από την κάλπη και εμπόδιζε τους χαφιέδες να κάνουν τα δικά τους. Στις υπόλοιπες άδειαζαν οι χαφιέδες εν ψυχρώ την κάλπη και άλλαζαν τα ψηφοδέλτια. Την πλήρωσε τη στάση του αυτή με φυλάκιση στο ΕΑΤ- ΕΣΑ... Προς το ’73 είχαμε αποκτήσει διασυνδέσεις με στελέχη του αντιδικτατορικού «Ρήγα Φεραίου», είχα πάθει κορεσμό από την πολιτική και αυτές οι αντιδικτατορικές ζυμώσεις μου άνοιξαν την όρεξη. Θυμάμαι την περίοδο αυτή των (φοιτητικών) εκλογών που μου έλεγαν οι άλλοι να μείνω λίγο στα μετόπισθεν για να μην δώσουμε πάτημα στην Χούντα να μας καταγγείλει ως «κομμουνιστοκίνητους», το τήρησα, έμεινα μαζί τους αλλά δεν έβγαινα φάτσα φόρα. Αντί για «κόκκινο πανί» έγινα πρακτικογράφος. (γελάει)
Πως ξεκινούσαν αυτές οι αντιχουντικές επαφές;
Στον κήπο του Μουσείου, στις μικρές μπουάτ της εποχής που ακούγονταν όλα τα επαναστατικά τραγούδια και τον Λόρκα στα φόρτε του, στα κουλτουριάρικα σινεμά όπως η «Αλκυονίδα». Σταδιακά καταλάβαινες με ποιους υπήρχε κοινό έδαφος- ποιοι ήταν παιδιά νοικοκυραίων που απλώς ήθελαν να επιβιώσουν και έμεναν εντελώς αμέτοχοι και ποιοι ήταν χουντικοί, βέβαια. Κάποιους τους ήξερα ήδη, ποιοι ήταν αριστεροί, ποιοι ήταν χαφιέδες.
Στο Πολυτεχνείο τις ημέρες της εξέγερσης του ’73 ήσασταν παρών;
Τα βράδια ναι, εκεί κοιμόμουν, μέσα. Την ημέρα προτιμούσα να είμαι στις διαδηλώσεις στους γύρω δρόμους.
Ποιο ήταν το κλίμα;
Επαναστατικό. Γνήσια επαναστατικό. Το Πολυτεχνείο ήταν μια αυθόρμητη εξέγερση εναντίον της Χούντας, δεν ήταν προσχεδιασμένο και για αυτό η ΚΝΕ αρχικά δε συμμετείχε, παρά μόνο όταν ένιωσε ότι το ξεπερνάν τα γεγονότα. Υπήρχαν και κόντρες και διαφωνίες, πολλές και εντασιακές, εντός του Πολυτεχνείου. Αλλά ήταν λογικό αυτό- υπήρχε πολύς κόσμος μέσα διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών, ρηγάδες αριστεριστές, μαοϊκοί, κομμουνιστές, τροτσκιστές, αναρχικοί, φιλελεύθεροι, δημοκράτες κεντρώοι. Είχε ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Όλοι τους, όμως, ήταν κατά της Χούντας. Ήταν το Πολυτεχνείο ένα μη συντεταγμένο ξέσπασμα κατά της Χούντας. Πολλά οδοφράγματα τα έστησαν αυθόρμητα εργαζόμενοι των τρόλεϊ.
Οι δυνάμεις καταστολής;
Η αστυνομία είχε αποσυρθεί διακριτικά. Ίσως έγινε και σκόπιμα αυτό για να δώσουν πάτημα στο στρατό να επέμβει και να εκτραχυνθούν τα πράγματα. Γιατί παρά την «διακριτική παρουσία» προετοίμαζαν επίθεση.
Διαφορές της Χούντας από τη σημερινή αστική δημοκρατία;
Δε μπορούσες να μιλήσεις ελεύθερα, δε μπορούσες να δημοσιεύσεις τίποτα. Σε έσερναν στη φυλακή για «ψύλλου πήδημα», με δίκες παρωδίες. Ένιωθες, όμως, ότι ο πολύς κόσμος απλώς προσπαθούσε να τα «βγάλει πέρα», φοιτητές και κάποιοι διανοούμενοι αντιδρούσαν όπως μπορούσαν. Και κάποιοι, όπως συμβαίνει σε κάθε καθεστώς, προσπαθούσαν να επωφεληθούν, προσχωρούσαν στη Χούντα. Όταν η Χούντα σταμάτησε να τυπώνει χρήμα το ’73, με τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή και τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ (η τιμή του πετρελαίου σχεδόν διπλασιάστηκε απότομα), απώλεσε ταχύτατα υποστηρικτές.
Η ανάπτυξη επί Χούντας είναι από τα μεγαλύτερα παραμύθια της ελληνικής ακροδεξιάς;
Η Χούντα το ’73 δεν μπορούσε να συνεχίσει την «τεχνητή αναθέρμανση» της οικονομίας και όλο αυτός ο επίπλαστος μύθος ξεφούσκωσε. Η Ελλάδα ήταν μια φτωχή χώρα, στην Αθήνα υπήρχαν ακόμη παραγκογειτονιές. Ο εργαζόμενος κόσμος, εργάτες, υπάλληλοι, στα όρια του ζούσε, τρεις κι εξήντα ήταν οι μισθοί. Απλά, τότε, οι καταναλωτικές ανάγκες ήταν πολύ λιγότερες και αυτή η ένδεια δεν ήταν τόσο αισθητή.
Στο πολιτιστικό επίπεδο;
Τη δεκαετία του ’60, ειδικά μετά το ’63, συντελέστηκε στην Ελλάδα μια «αναγέννηση», ήταν μια «άνοιξη» για το τραγούδι, τα γράμματα και τις τέχνες. Αυτή η περίοδος διακόπηκε απότομα από τη Χούντα. Πολιτιστική κίνηση επί Χούντας ήταν τα φεστιβάλ τραγουδιού του Οικονομίδη στο Καλλιμάρμαρο, κιτς στα όρια του τρόμου απομιμήσεις της πολεμικής αρετής των Ελλήνων, κάτι ανεκδιήγητα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Τέρης Χρυσός, οι ταινίες του Τζέημς Πάρις και η «Υπολοχαγός Νατάσσα». Το 1971 η εκδότρια του Κέδρου, Νανά Καλλιανέση, δημοσίευσε τα «18 Κείμενα», αντιστασιακού ύφους γραπτά από ισάριθμους λογοτέχνες. Ήταν μια πραγματική κυρία- την μάζεψαν στο ΕΑΤ ΕΣΑ και της έκαναν τέτοια βασανιστήρια, που ποτέ δεν ανέκαμψε πλήρως. Λέγεται ότι πάνω της δοκίμασαν μέχρι και μεσκαλίνη, αντιγράφοντας την βραζιλιάνικη χούντα.
Η Χούντα έπεσε. Αποχουντοποίηση έγινε;
Περιορισμένη. Πολλοί εξαφανίστηκαν, υπήρχαν παρόμοια καθεστώτα τότε στην Χιλή, την Βραζιλία, κάποιοι πρόσφεραν εκεί τις υπηρεσίες τους. Άλλοι προσπάθησαν να «ξεπλυθούν», με κύριο όπλο τους το θράσος κάποιοι έγιναν ακόμη και πασόκοι.
Η μεταπολίτευση;
Μια υπεραισιόδοξη περίοδος, που όμως γρήγορα άρχισε να «στραβώνει» με πολλούς τρόπους. Πολλοί θέλαμε να προσφέρουμε- προσωπικά παράτησα μια υποτροφία στη Γαλλία για να εργαστώ ως υπεύθυνος συντήρησης αρχαιολογικών χώρων και μνημείων στην Αρχαιολογική Υπηρεσία, θεωρούσα ότι έτσι θα προσφέρω στον τόπο μου. Το οριστικό τέλος αυτής της περιόδου είναι η 18η Οκτωβρίου 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές. Τότε η μεταπολιτευτική Ελλάδα μεταλλάχτηκε στην πασοκική Ελλάδα των αεριτζήδων, του φαίνεσθαι, της δηθενιάς, της λαμογιάς. Πλέον δεν έχει μείνει τίποτα από εκείνη την περίοδο- γιατί και του νεοφιλελευθερισμού κύρια μέριμνα ήταν να μην αφήσει τίποτα όρθιο, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, από εκείνη την περίοδο και όσα δικαιώματα είχε κατακτήσει ο κόσμος της εργασίας. Σε πολιτιστικό επίπεδο, ακόμα και η τηλεόραση της πρώτης μεταπολιτευτικής επταετίας της Νέας Δημοκρατίας, ήταν ένα αριστούργημα, πνευματικότατη σε σχέση με τον σημερινό βόθρο.
(http://i.huffpost.com/gen/4865774/thumbs/o-NIKBELO-570.jpg)
Τι έφταιξε;
Τσιμπάγαμε εύκολα σε κάθε δηθενιά, σε κάθε εύκολη υπόσχεση. Πολύς κόσμος έβγαινε από μεγάλη στέρηση και ήταν αποφασισμένος με κάθε τρόπο να πάρει όσα θεωρούσε ότι του χρωστάνε, ακόμα και με θαλασσοδάνεια και με ευρωαπάτες, με μαρμαρόσκονη κάτω από το βαμβάκι... Νομίζω ότι τη ζημιά που κάνανε στην Ελλάδα οι 6 Γλίξμπουργκ, την ίδια κάνανε οι τρεις Παπανδρέου...
Η Αριστερά έχει ευθύνες;
Ου.. Κι αν έχει.. Η Αριστερά που ακολουθούσε σαν ουρά τον Παπανδρέου και του έγνεφε να κάνει ότι θέλει. Η ανανεωτική Αριστερά που ήθελε σώνει και καλά να διατηρήσει και τον κομμουνιστικό χαρακτήρα, ενώ την σφραγίδα την κράταγε ο Μπρέζνιεφ, προσπαθώντας για κάτι μάταιο, όπως φάνηκε το ’89 και το ’91. Το δε ΚΚΕ, κλεισμένο στον κόσμο του, σαν ανεξάρτητο κρατίδιο.
Εσείς μεταπολιτευτικά δεν ασχοληθήκατε με την πολιτική;
Ήμουν στον Ρήγα Φεραίο, ασχολήθηκα με τον «Θούριο», το περιοδικό της οργάνωσης. Προτίμησα αντί να αφισοκολλώ να κάνω κάτι πιο δημιουργικό μέσα από το οποίο γνώρισα πνευματικούς ανθρώπους όπως τον Μανόλη Αναγνωστάκη και τον Χρόνη Μίσσιο, σπουδαίους ανθρώπους. Όχι ότι γλίτωσα και την αφισοκόλληση- να κάνεις αφισοκόλληση βράδυ στην Πανεπιστημίου με την Ντίνα Κώνστα και τη Μάρθα Βούρτση... (γελάει). Σταμάταγαν οι περαστικοί και τους έλεγε η Μάρθα, «αυτή είναι η βούρτσα, εγώ είμαι η Βούρτση». (γελάει). Αλλά το βράδυ του ’81, όταν ο ελληνικός λαός επιβράβευσε τον τριτοκοσμικό λόγο του Ανδρέα κατάλαβα πως ήρθε η ώρα να φύγω... Το ΠΑΣΟΚ είχε ήδη επιδράμει ληστρικά στην ελληνική Αριστερά, με γελοία συνθήματα, σαν το «ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ», σε μια εποχή που η ΕΟΚ ήταν πολύ διαφορετική από την σημερινή Ε.Ε., που έκτιζε ένα κοινωνικό κράτος και ακολουθούσε μια πιο τίμια από τη σημερινή σοσιαλδημοκρατία.
Είστε επιθετικός απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου..
Μα ήταν ένας τσαρλατάνος. Η προσφορά του ήταν ότι κατέβασε τη διαφθορά από τις ελίτ, όπου προϋπήρχε, και στη βάση. Επί ΠΑΣΟΚ δεν τα πιάνανε μόνο οι υπουργοί αλλά και οι τμηματάρχες... Και αργότερα προσχώρησε (το ΠΑΣΟΚ) στο νεοφιλευθερισμό και έφτασε από το 40 στο 4%, δημιουργώντας ένα πολιτικό φαινόμενο εξαΰλωσης που μπορεί να επεκταθεί και στα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και ο Guardian έχει ήδη αποκαλέσει “pasokization”.
Η γνώμη σας για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα;
Για τον Τσίπρα θέλω μόνο να πω ότι χωρίς να μου είναι απωθητικός, μου φαίνεται σαν ένα τυπικό δείγμα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Για τον ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ σαν κόμμα, αναρωτιέμαι μόνο «τι το ‘θελε;»...
Την εξουσία εννοείται;
Ναι, την «εξουσία» σε μια χώρα που είναι σε οικονομική κατοχή από το 2010, που οι υπουργοί νομοθετούν τα τηλεγραφήματα των Βρυξελλών και όλοι περιμένουμε με αγωνία τις εντολές της Βελκουλέσκου, όπως περιμέναμε στην ίδια χώρα, χρόνια πριν, τις διαταγές του Πιουριφόι (Αμερικανός πρέσβης). Ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές του 2015, υποστήριξα την θέση του για ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Στις επόμενες εκλογές του Σεπτέμβρη από το σοκ δεν πήγα καν να ψηφίσω.
Στις επόμενες;
Για να μην βγει ο «Κούλης» και μόνο θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, «κοψοχέρικα» τελείως.
Τελικά δεν το μετανιώσατε που δεν εκμεταλλευθήκατε πολιτικά το όνομά σας, την προσωπική ιστορία σας;
Θα μπορούσα να δεχτώ να με περιφέρουνε σε χρυσό κλουβί, να γίνω πολιτικός τουρίστας, να αναλάβω μετά θέσεις σε ιδρύματα του Μονακό ή σε κάποια Goldman Sachs. Μπόρεσα όμως να γεράσω χωρίς τύψεις, γιατί τουλάχιστον έζησα έντιμα. Δεν πούλησα την ψυχή μου σε κάνεναν διάβολο.
huffingtonpost.gr
-
Τί, με ένα τσίπουρο θα τη βγάλεις?
Την έχω διαβάσει την συνέντευξη,
ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Θα συμπληρώσω μόνο ότι την εποχή που ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε, ο μακαρθισμός ήταν στο απόγειό του. Τυχαίο ε?
Αξίζει να διαβάσει κάποιος για το κάθαρμα τον Joseph Mccarthy και τις διώξεις του...
Αξίζει, επίσης, να διαβάσει κάποιος για τον δικό μας,
τον τεράστιο σκηνοθέτη Ελία Καζάν που έδωσε συναδέλφους του, βλέπε "Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ"...
-
Βρίσκω προκλητικό το να τιμάται από την Ελληνική Δημοκρατία κάποιος που έχει καταδικαστεί για κατασκοπεία εναντίον της χώρας του.
είναι προκλητικό νομίζω να μην αναφέρεις από ποιον καταδικάστηκε για κατασκοπεία ο Μπελογιάννης.
στρατοδικείο με δικαστή τον μετέπειτα δικτάτορα....και εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες υπό το φως των στρατιωτικών φορτηγών
-
για το "γέρο της Δημοκρατίας" που ήταν υπέρ της εκτέλεσης - μαζί του κ ο Σ.Βενιζέλος-,κ για τον "πρωθυπουργό μαριονέτα" τον Πλαστήρα,δε λέμε τίποτα?
....μια κουβέντα μόνο,ΛΟΚΟ(στη συνέντευξη του γιου του Μπελογιάννη αναφέρομαι)...η τιμή κ η αξιοπρέπεια,δεν κληροδοτούνται από πατέρα σε γιο,ή από παππού σε εγγονό.... κ όπως είπε κ ο άλλος απαχπαν,,"ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του".....
-
Ἐνημερωτικῶς ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος μειοψήφησε στὴν ἐπιβολή τῆς θανατικῆς ποινῆς. Ἡ ὑποκρισία στὴν περίπτωση τοῦ Ν. Μπελογιάννη δὲν ἔχει ὅρια. Μὲ ποιὰ λογικὴ ἡ Βουλὴ θέλει νὰ τιμήσει κάποιον ποὺ ἐκτελέστηκε ἀπὸ δημοκρατικὸ καθεστὼς καὶ δὲν ἀνῆκε στὸ λεγόμενο "συνταγματικὸ τόξο" τῆς ἐποχῆς. Ἐὰν θέλουν νὰ εἶναι σωστοὶ ἄς κάνουν ἀναψηλάφιση τῆς δίκης καὶ ἄν ἀθωωθεῖ ἀς τοῦ κάνουν καὶ ἄγαλμα.
-
Ἐνημερωτικῶς ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος μειοψήφησε στὴν ἐπιβολή τῆς θανατικῆς ποινῆς. Ἡ ὑποκρισία στὴν περίπτωση τοῦ Ν. Μπελογιάννη δὲν ἔχει ὅρια. Μὲ ποιὰ λογικὴ ἡ Βουλὴ θέλει νὰ τιμήσει κάποιον ποὺ ἐκτελέστηκε ἀπὸ δημοκρατικὸ καθεστὼς καὶ δὲν ἀνῆκε στὸ λεγόμενο "συνταγματικὸ τόξο" τῆς ἐποχῆς. Ἐὰν θέλουν νὰ εἶναι σωστοὶ ἄς κάνουν ἀναψηλάφιση τῆς δίκης καὶ ἄν ἀθωωθεῖ ἀς τοῦ κάνουν καὶ ἄγαλμα.
εκτέλεση και δημοκρατία είναι δύο αντίθετες έννοιες !
-
Το αγαλμα του ληστοσυμμοριτη και καταδικασμενου Κωλοκοτρωνη μπροστα στην παλια βουλη ΜΟΝΟ ΕΜΕΝΑ ΕΝΟΧΛΕΙ?
-
Από χτες το βράδυ ως σήμερα λοιπόν και τι δεν γράφτηκε (και σβήστηκε...). Τι εχθρός της αστικής δημοκρατίας χαρακτηρίστηκε από τον γνωστό-άγνωστο...Αστική δημοκρατία με ανοιχτούς Αη-στράτηδες, Γυάρους, Παρθενώνες της Μακρονήσου, Ιδρύματα Αβέρωφ στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, Χαϊδάρια, Σκοπευτήρια, Καισαριανές. Τι κατσαπλιάς χαρακτηρίστηκε από τον γνωστό-άγνωστο, όταν υπέρ του μίλησαν-έγραψαν-ζωγράφισαν τα μεγαλύτερα μυαλά και πολιτικοί της εποχής τους. Ακόμα και ο Πλαστήρας έτεινε να του χαριστεί αλλά τελικά υπέκυψε στην θέληση των Αμερικάνων, του γερμανόσπορου Γλυξμπουργκ και της ----- της γυναίκας του. Τι και αν τιμάται ακόμα σε όλο τον κόσμο από όλους τους σκεπτόμενους πολίτες...στην ελλάδα των δράκων και των νεοφιλελέ εφημερίδων-δημοσιογράφων-αναλυτών-wannabe πολιτικών και παρατρεχάμενων (εσχάτως ασχολούμενων με την πολιτική και τον αντικαθεστωτικό αγώνα εναντίον του συριζα) ο Μπελογιάννης είναι εχθρός της δημοκρατίας.
Deceiver αν ζούσαμε και υπήρχε εκείνη την εποχή αυτός ο καφενές, να είσαι σίγουρος οτι το ίδιο θα έλεγε ο γνωστός-άγνωστος και για τον Κολοκοτρώνη.
Υ.Γ. Κάποτε ρωτησαν τον Πικάσο, γιατί δεν έχει ολοκληρωμένο πλαίσιο το σκίτσο του με τον Μπελογιάννη. Αυτός απάντησε: Εναν τόσο μεγάλο άνθρωπο δεν μπορείς να τον κλείσεις σε ένα πορτρέτο…
-
Αστική δημοκρατία με ανοιχτούς Αη-στράτηδες, Γυάρους, Παρθενώνες της Μακρονήσου, Ιδρύματα Αβέρωφ στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, Χαϊδάρια, Σκοπευτήρια, Καισαριανές.
Ἐσεῖς τί ἀντιμετώπιση περιμένατε γι΄ αύτοὺς ποὺ πῆραν τὰ ὅπλα γιὰ νὰ τὴν καταλύσουν;
-
Αν και έχω πάψει να ασχολούμαι με το ατομό σας γιατί ειλικρινά γελάω με τα γραπτά σας είτε πολιτικά είναι αυτά είτε αφορούν τον Χριστοβασίλη, θα σας απαντήσω. Ανοίξτε κανά βιβλίο της προκοπής να δείτε γιατί πήραν τα όπλα (όσα τους είχαν μείνει, γιατί τα υπόλοιπα κάναν την μαλακία και τα είχαν παραδώσει).
-
Οὐαὶ τοῖς ἡττημένοις
chilly χὰσατε καὶ πληρώσατε, ὄλα τ΄ ἄλλα εἶναι νὰ 'χαμε νἀ λέγαμε.Λές καὶ ἄν ἐπικρατούσατε θὰ
ἀντιμετωπίζατε διαφορετικὰ τοὺς ἀντιπάλους.
-
Πάντα έτσι γίνεται όμως. 'Οταν η απάντηση δεν είναι αυτή που περιμένουμε ή που γνωρίζαμε, πετάμε ένα ''όλα τα άλλα είναι να χαμε να λέγαμε''. Δεν φταίτε εσείς. Κεράκι στον Σιάντο, τον Ζαχαριάδη και τον Τσίπρα να ανάψετε που σας κρατήσαν ζωντανούς και εξακολουθούν να σας δίνουν πατήματα.
-
Καθόμαστε τώρα κ γράφουμε - αναλύουμε στους ανιστόρητους το ποιος ήταν ο Νίκος Μπελογιάννης ... είναι σαν να συζητάμε για μπάλα κ να έξηγούμε πάλι σ αυτούς τους κυρίους για το ποιος είναι ο Ντιέγκο Μαραντόνα ! Ρε chilly τι Πικάσο κ γελοιότητες ...
-
Οὐαὶ τοῖς ἡττημένοις
chilly χὰσατε καὶ πληρώσατε, ὄλα τ΄ ἄλλα εἶναι νὰ 'χαμε νἀ λέγαμε.Λές καὶ ἄν ἐπικρατούσατε θὰ
ἀντιμετωπίζατε διαφορετικὰ τοὺς ἀντιπάλους.
(https://s17.postimg.org/xkbis5267/566e0afc36b26_jpg.png) (https://postimg.org/image/gwk0pn7ej/)free image host (https://postimage.org/)
;)
-
Μ'αυτά και μ'αυτά, δίνω δίκιο σε όποιον είχε γράψει ότι η θρησκεία είναι ευαίσθητο θέμα και δεν πρέπει να θίγεται.
Είπα την άποψή μου για μια κίνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας και έθιξα τα ιερά και τα όσια των φανατικών πιστών και υπήρξε μαζική αντίδραση, όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Απαγορεύεται η αντίθετη άποψη και όποιος τολμά να τη διατυπώσει είναι φασίστας, εννοείται.
Υπόσχομαι δεν θα το ξανακάνω :))
Μονο ΠΑΣ από δω και πέρα.
Και πολιτική εννοείται.
-
Τι να κάνουμε...για άλλους θρησκεία είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα, τα ίσα δικαιώματα για όλους, η ίσοκατανομή του πλούτου (όποιος και άν είναι αυτός) και η ελευθερία.
Για άλλους πάλι, θρησκεία είναι το χρήμα.
-
Ε, γι'αυτό αλλωστε μεταναστεύουν σε φιλελεύθερες χώρες.
Για το χρήμα.
-
Υ.Γ.
Σε προσωπικό επίπεδο, το έγραψα και στο φόρουμ:
Δεν συνομιλώ με σταλινικούς και χιτλερικούς.
Τι δεν καταλαβαίνεις;
Mε μπέρδεψες. Τελικά συνομιλείς μαζί μου ή όχι; Γιατί σε pm και άλλα μηνύματα, μου έγραφες οτι δεν ασχολείσαι. Αποφάσισε. Όπως τότε με Λεβέντη και Τζήμερο.
-
Βρε καλα τα γραφεις ρε chilly με τον Τζιμεροφαν
Αλλα stan,stannnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn????????
Θα σε διαπομπευσω παντου B-)
Εκει στα ξενα χαλασες ωρεεεεεεε
-
Οὐαὶ τοῖς ἡττημένοις
chilly χὰσατε καὶ πληρώσατε, ὄλα τ΄ ἄλλα εἶναι νὰ 'χαμε νἀ λέγαμε.Λές καὶ ἄν ἐπικρατούσατε θὰ
ἀντιμετωπίζατε διαφορετικὰ τοὺς ἀντιπάλους.
Ρε παίδες σας παρακαλώ.
Λογοκρίνετε τον τύπο και μην τον ξανα-αφήνετε να γράψει εδώ.
Σύμφωνα με τη λογική του το ίδιο θα έκανε και αυτός.
Μπουαχαχαχχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχχα! :-? :-? :-? ::) ::) ::) B-) B-) B-) :P :P :P
-
Σύμφωνα με τη λογική του το ίδιο θα έκανε και αυτός.
Ἐνῶ ἐσὺ ἄς ποῦμε θὰ μοίραζες ροδοπέταλα, ὅπως στὸ Νταλαμάνι.
-
" Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι ιστορική μορφή που υπερβαίνει τα όρια της Αριστεράς.'' Α.Τσίπρας, πρωθυπουργός της Ελλάδος.
-
Σας πονάει ο Νίκος και ο Άρης ακόμη και από τον τάφο!
Που να δείτε πόσο θα σας πονέσει όταν βγουν...
-
Ο Μπελογιάννης έκανε όσα δεν μπορούν να σκεφτούν αυτοί που ξημεροβραδιάζονται στους καναπέδες γράφοντας δήθεν!!!
η μαλακία έχει ένα όριο...
η ηλιθιότητα κανένα!!!
-
Ο γιος του Νίκου Μπελογιάννη σε σχόλιο του στο facebook διαμαρτυρήθηκε ότι το ΚΚΕ πήρε πίσω το όπλο του πατέρα του και σε επικοινωνία του με το NEWS247 υποστήριξε:
“Για αυτό δεν πήγα στα εγκαίνια, διότι ξέρω καλά ότι η καπηλεία είναι αυτοσκοπός για αυτούς.
Εγώ το αντιμετωπίζω το ΚΚΕ σαν εκκλησία, που έχε θεό το Στάλιν, έχει ποίμνιο και προπαντός έχει αγίους, οι οποίοι ανήκουν στην Εκκλησία. Τους μεταχειρίζεται όπως η ορθόδοξη ή η καθολική Εκκλησία ή το Ισλάμ τους μάρτυρες του. Αυτοί συνεχίζουν αυτό που άρχισε ο Ζαχαριάδης.
Τον πατέρα μου φυσικά τον έφαγε, διότι ένα κόμμα σαν και αυτό μισεί τους διανοούμενους. Είναι γνωστό και ο Στάλιν που έστελνε τους διανοούμενους.”
Ο κ. Μπελογιάννης συνέχισε σε λάβρο ύφος:
“Δεύτερος λόγος είναι ότι με τη λήξη του εμφυλίου έπρεπε -επειδή το κόμμα δεν κάνει ποτέ λάθη, βασική αρχή- να βρει ένα χαφιέ για να φορτωθεί την όλη ιστορία και έτσι βάφτισε τον Πλουμπίδη χαφιέ και να βρει και έναν ήρωα για να έχει το ποίμνιο κάποιον στη φάση της γενικής απελπισίας.
Συν ότι είχε και τη γενική αρχή που έχει κάθε δικτατορίσκος ότι κάθε κεφάλι που προεξέχει, το κόβουμε.”
Υποστήριξε επίσης ότι η παραχώρηση του όπλου στα εγκαίνια της έκθεσης “ήταν εκ του πονηρού, διότι το ΚΚΕ ήθελε να αναδείξει τον πολέμαρχο.
Ενώ εμείς μιλάγαμε για το διανοούμενο που προέβλεψε και τα μνημόνια, το ΚΚΕ ήθελε να αναδείξει το στρατηλάτη, διότι η νέα του γραμμή από πέρυσι είναι ότι ο εμφύλιος ήταν αναγκαίος -αν είναι δυνατόν να υπάρχει αναγκαίος εμφύλιος- και ότι αποτέλεσε την κορύφωση της πάλης των τάξεων στην Ελλάδα” και ισχυρίστηκε ότι “πήραν πίσω το όπλο γιατί ζουν με την καπηλεία”.
Ο κ.Μπελογιάννης επιφυλάσσεται για τις επόμενες του ενέργειες και διαμηνύει ότι το θέμα δεν τελειώνει εδώ.
http://news247.gr/eidiseis/politiki/giati-to-kke-phre-pisw-to-oplo-toy-mpelogiannh.4596905.html
-
Παπαρίξ Κρίμσον αφού σου τάχω πει ...μας διαβάζουν.
Πήγες και μ άνοιξες θέμα για τον Μπελογιάννη, τόειδαν, σιάξαν το μουσείο κι έγινε ο κακός θιγμός.
Μιλάμε θίχκαν όλοι με όλους κι ο καθένας μπορεί και με τον εαυτό τ.
Να δεις που παίζει να τον ξαναεχτελέσουμε πολλές φορές ακόμη, τον "Άνθρωπο με το Γαρύφαλλο".
Μην ξανανοίγς τέτοια επίφοβα θέματα ρε, άστο, κυκλοφορεί πολύ ανεγκεφαλίτις τελευταία εκεί έξω.
-
(https://scontent.fath3-1.fna.fbcdn.net/v/t31.0-8/p720x720/17621812_10211097607250545_376237931791918855_o.jpg?oh=e2da1c5cf8c9a520bae398fbcf6dfa64&oe=5999BEFD)
-
Κάποια στιγμή, ΛΟΚΟ, θα ανοίξω θέμα για τον Λαμπράκη.
Εξάλλου η επέτειος της δολοφονίας του είναι αρκετά κοντά. ;)
-
Ο γιος του Νίκου Μπελογιάννη σε σχόλιο του στο facebook διαμαρτυρήθηκε ότι το ΚΚΕ πήρε πίσω το όπλο του πατέρα του και σε επικοινωνία του με το NEWS247 υποστήριξε:
“Για αυτό δεν πήγα στα εγκαίνια, διότι ξέρω καλά ότι η καπηλεία είναι αυτοσκοπός για αυτούς.
Εγώ το αντιμετωπίζω το ΚΚΕ σαν εκκλησία, που έχε θεό το Στάλιν, έχει ποίμνιο και προπαντός έχει αγίους, οι οποίοι ανήκουν στην Εκκλησία. Τους μεταχειρίζεται όπως η ορθόδοξη ή η καθολική Εκκλησία ή το Ισλάμ τους μάρτυρες του. Αυτοί συνεχίζουν αυτό που άρχισε ο Ζαχαριάδης.
Τον πατέρα μου φυσικά τον έφαγε, διότι ένα κόμμα σαν και αυτό μισεί τους διανοούμενους. Είναι γνωστό και ο Στάλιν που έστελνε τους διανοούμενους.”
Ο κ. Μπελογιάννης συνέχισε σε λάβρο ύφος:
“Δεύτερος λόγος είναι ότι με τη λήξη του εμφυλίου έπρεπε -επειδή το κόμμα δεν κάνει ποτέ λάθη, βασική αρχή- να βρει ένα χαφιέ για να φορτωθεί την όλη ιστορία και έτσι βάφτισε τον Πλουμπίδη χαφιέ και να βρει και έναν ήρωα για να έχει το ποίμνιο κάποιον στη φάση της γενικής απελπισίας.
Συν ότι είχε και τη γενική αρχή που έχει κάθε δικτατορίσκος ότι κάθε κεφάλι που προεξέχει, το κόβουμε.”
Υποστήριξε επίσης ότι η παραχώρηση του όπλου στα εγκαίνια της έκθεσης “ήταν εκ του πονηρού, διότι το ΚΚΕ ήθελε να αναδείξει τον πολέμαρχο.
Ενώ εμείς μιλάγαμε για το διανοούμενο που προέβλεψε και τα μνημόνια, το ΚΚΕ ήθελε να αναδείξει το στρατηλάτη, διότι η νέα του γραμμή από πέρυσι είναι ότι ο εμφύλιος ήταν αναγκαίος -αν είναι δυνατόν να υπάρχει αναγκαίος εμφύλιος- και ότι αποτέλεσε την κορύφωση της πάλης των τάξεων στην Ελλάδα” και ισχυρίστηκε ότι “πήραν πίσω το όπλο γιατί ζουν με την καπηλεία”.
Ο κ.Μπελογιάννης επιφυλάσσεται για τις επόμενες του ενέργειες και διαμηνύει ότι το θέμα δεν τελειώνει εδώ.
http://news247.gr/eidiseis/politiki/giati-to-kke-phre-pisw-to-oplo-toy-mpelogiannh.4596905.html
Η ζωντανή απόδειξη ,ότι η Τιμή κ η Αξιοπρέπεια (του Μπελογιάννη στη προκειμένη περίπτωση),ΔΕΝ κληροδοτούνται..... Να υποθέσω ότι δεν "ξέρει"-"διάβασε" (ο γιος) την άποψη του Νίκου Μπελογιάννη για το Στάλιν ,δεν έμαθε ποτέ ότι ο πατέρας του ήταν Πολιτικός Επίτροπος στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας,ή απλά κάνει πως δεν τα ξέρει?....
-
Πράκτορας και δοσίλογος ο γιος του Μπελογιάννη.
Το ίδιο κι ο γιος του Λεντάκη.
http://www.liberal.gr/arthro/122552/apopsi/arthra/i-istoria-eimai-ego---ntokimanter-tis-ert-chalkeuei-ton-andrea-lentaki.html
Και βεβαίως, πράκτορας και δοσίλογος κι ο Τάκης Λαζαρίδης (που γλύτωσε την εκτέλεση δίπλα στο Μπελογιάννη, χάρη στην παιδική ηλικία του)
που έγραψε το "Ευτυχώς ηττηθήκαμε".
;)
-
Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐκθέματα τοῦ Μουσείου Μπελογιάννη.
(https://ibb.co/g6YjgF)
:P
-
Πράκτορας και δοσίλογος ο γιος του Μπελογιάννη.
Το ίδιο κι ο γιος του Λεντάκη.
http://www.liberal.gr/arthro/122552/apopsi/arthra/i-istoria-eimai-ego---ntokimanter-tis-ert-chalkeuei-ton-andrea-lentaki.html
Και βεβαίως, πράκτορας και δοσίλογος κι ο Τάκης Λαζαρίδης (που γλύτωσε την εκτέλεση δίπλα στο Μπελογιάννη, χάρη στην παιδική ηλικία του)
που έγραψε το "Ευτυχώς ηττηθήκαμε".
;)
...το πράκτορας,σαν χαρακτηρισμό, να υποθέσω δεν αφορά εμένα κ την άποψη που έχω για το γιο του Μπελογιάννη,κάτι που εύκολα μπορώ να στηρίξω με βάση το τι θυμάται κ τι ξεχνάει απ τον πατέρα του.....GIWRGIS εχεις μια συνέπεια πάντως στη συμπάθεια που τρέφεις στου ανανήψαντες αριστερούς ;) να τους χαίρεσαι.....
-
Δεν αφορά εσένα το σχόλιο.
Τι είναι "Ανανήψαντες αριστεροί" ;
-
Υπάρχουν σαφείς ψυχολογικοί παράγοντες που εξηγούν τις θέσεις υιών όπως ο υιός Μπελογιάννη. Υιών που έχασαν ή δε γνώρισαν ποτέ τους πατεράδες τους και οδηγήθηκαν στην ιδεολογική σύγκρουση με την κληρονομιά τους.
Με ολίγα λόγια και χωρίς να χαρακτηρίζω τους συγκεκριμένους γιους, χεστήκαμαν για την άποψή τους, οι πατεράδες τους δεν τους ανήκουν.
-
Η ελληνική αριστερά, οι ήρωες της και ο κόσμος της εργασίας δεν ανήκει στο Κ.Κ.Ε..
Τέλος.
Δυστυχώς ημιμαθείς νεοφιλελεύθεροι ή/και ακροδεξιά αποβράσματα, προσπαθούν να ειρωνευτούν, νεκρούς, σύμβολα, ήρωες γιατί απλά δεν τους φτάνουν.
-
Βεβαιως πρακτορας ηταν ο Μπελλογιαννης οταν πολεμουσε τους κατακτητες,σε αντιθεση με αυτους που συνεργαζονταν με τους κατακτητες φορωντας κουκουλες και στελνανε το κοσμακη στο αποσπασμα που πρεπει να τους θεωρεις ηρωες
Η ουσια ειναι οτι ποτε σας χωνεψατε την ηττα του φασισμου σας και του ναζισμου
Ευτυχως για εσας ΗΤΤΗΘΗΚΑΤΕ
-
Η ελληνική αριστερά, οι ήρωες της και ο κόσμος της εργασίας δεν ανήκει στο Κ.Κ.Ε..
Τέλος.
Τεράστια κουβέντα, φίλε!
-
Η ελληνική αριστερά, οι ήρωες της και ο κόσμος της εργασίας δεν ανήκει στο Κ.Κ.Ε..
Τέλος.
Τεράστια κουβέντα, φίλε!
Ή για να το διορθώσω καλύτερα δεν ανήκει μόνον στο Κ.Κ.Ε., δεν είναι ιδιοκτησία του Κ.Κ.Ε. είναι κληρονομιά της χώρας, του λαού της, του πολιτισμού της, των αγώνων που έρχονται και των γενιών που έρχονται.
Δεν είναι εκκλησία το Κ.Κ.Ε. να έχει τους Αγίους του.
-
Το ΚΚΕ το ρωτήσατε;
-
http://www.athensvoice.gr/politiki/tsipras-kai-kke-lene-psemata-gia-ton-mpelogianni
Τσίπρας και ΚΚΕ λένε ψέματα για τον Μπελογιάννη
Ένα χρονικό της υπόθεσης και το αναπόφευκτο συμπέρασμα
Χωρίς πολλά λόγια, λέω από την αρχή: ο Μπελογιάννης μπορεί να καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο και να εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα του ελληνικού κράτους (φυσικοί αυτουργοί), αλλά ηθικός αυτουργός του φόνου του, όπως και των Μπάτση, Καλούμενου, Αργυριάδη, είναι το ίδιο το κόμμα τους, το ΚΚΕ.
Με την έννοια αυτή, οι περισσότεροι ομιλητές στις σημερινές εκδηλώσεις της Αμαλιάδας (και ειδικά ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βούτσης και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπας) και ψεύδονται και κρύβουν πλευρές της πραγματικότητας εντελώς συνειδητά.
Αφήνοντας στην άκρη τον Μπελογιάννη από την ΕΑΜοκρατία στην Πελοπόννησο (τέλη του 1943) μέχρι και το τέλος του εμφυλίου (Αύγουστος του 1949), περνάω κατευθείαν στα γεγονότα που επέφεραν τη θανάτωσή του.
Α. Ο εμφύλιος τελειώνει τον Αύγουστο του 1949, αλλά το ΚΚΕ δεν παραδέχεται την ήττα του. Το Σεπτέμβρη ο αρχηγός του, ο Νίκος Ζαχαριάδης, γράφει στον υπερ-αρχηγό Στάλιν: «…Θα διατηρήσουμε την παρτιζάνικη δραστηριότητα σ’ όλη τη χώρα έχοντας έτοιμες τις δυνάμεις μας στο εξωτερικό και σε σχέση με τη διαμόρφωση της διεθνούς κατάστασης θα μπορέσουμε την κατάλληλη στιγμή να γενικεύσουμε πάλι τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή του μοναρχοφασισμού»
Β. Τον Οκτώβρη η 6η ολομέλεια του ΚΚΕ ρίχνει και επίσημα το σύνθημα «Το όπλο παρά πόδα», δηλαδή προετοιμασία για τη συνέχεια
Γ. Χιλιάδες παράνομα μέλη του ΚΚΕ στις πόλεις και αποκομμένοι στρατιώτες του «Δημοκρατικού Στρατού» του ΚΚΕ στα βουνά εξακολουθούν να συνεχίζουν μόνοι τους τον «πόλεμο» το 1949-50 ή και πέρα (οι δυο τελευταίοι Κρητικοί κατέβηκαν από τα βουνά γέροι, το 1974), αρνούμενοι κάθε δήλωση αποκήρυξης της (ανεδαφικής) πολιτικής του ΚΚΕ (και γι΄αυτό εκτελούνταν , εξορίζονταν ή φυλακίζονταν), ενώ πολλοί απ’ όσους έχουν υποχωρήσει στις ανατολικές χώρες αναλαμβάνουν παράνομες αποστολές στην Ελλάδα.
Δ. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Νίκος Μπελογιάννης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που τον Ιούνη του 1950 φτάνει παράνομα στην Αθήνα, για να ανασυγκροτήσει τις οργανώσεις του παράνομου ΚΚΕ.
Ε. Ο Μπελογιάννης πιάστηκε το Δεκέμβρη του 1950 και δικάστηκε το φθινόπωρο του 1951, μαζί με πολλούς συνεργάτες του κια δικάστηκε από Έκτακτο Στρατοδικείο σαν στέλεχος του παράνομου ΚΚΕ και κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης. Απαγγέλθηκαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά καμιά δεν εκτελέστηκε.
ΣΤ. Όμως το Νοέμβρη του 1951 ανακαλύφτηκαν παράνομοι ασύρματοι του ΚΚΕ στην Καλλιθέα και τη Γλυφάδα. Οι ασύρματοι αυτοί μεταδίδανε πληροφορίες στην ηγεσία του ΚΚΕ, που ήταν στις ανατολικές χώρες (ο βασικός ασυρματιστής Βαβούδης αυτοκτόνησε). Μετά απ’ αυτό, ο Μπελογιάννης -που θεωρήθηκε επικεφαλής του παράνομου κλιμακίου του ΚΚΕ στην Αθήνα, επομένως και υπεύθυνος για τους ασυρμάτους- και οι συνεργάτες του ξαναδικάζονται, στο Διαρκές πλέον Στρατοδικείο Αθηνών, με βάση το μεταξικό νόμο 375/1936 «περί κατασκοπείας».
Ζ. Η δίκη καλύπτει το μισό Φλεβάρη του 1952 και λήγει την 1η του Μάρτη: ο Μπελογιάννης και πέντε σύντροφοί του καταδικάζονται ξανά σε θάνατο. Η στάση του Μπελογιάννη αταλάντευτη. Παρά την παγκόσμια κινητοποίηση, όλα δείχνουν ότι αυτή τη φορά η απόφαση θα εκτελεστεί.
Η. Ο Νίκος Πλουμπίδης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, που δρα επίσης παράνομα στην Αθήνα, προσπαθώντας να σώσει τον -και προσωπικό του φίλο- Μπελογιάννη, στέλνει αυτόβουλα στις Αρχές το εξής γράμμα : «1. Εγώ και όχι ο Μπελογιάννης είμαι υπεύθυνος για την παράνομη οργάνωση του ΚΚΕ. Κατά συνέπεια ευθύνομαι για όλες τις πρωτοβουλίες και ενέργειες αυτής της οργάνωσης. 2. Δεν έχω σκοπό να παραστήσω τον γενναιόψυχο εκ του ασφαλούς. Δεσμεύομαι να παραδοθώ στις Αρχές για να δικαστώ, ευθύς μόλις η καταδίκη του φίλου μου και συντρόφου Μπελογιάνη ακυρωθεί. Νίκος Πλουμπίδης, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Υ.Γ. Πολλοί είναι εκείνοι που γνωρίζουν τον γραφικό μου χαρακτήρα. Εντούτοις για το γνήσιο της επιστολής, προσθέτω τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. Αθήνα 12-3-1952»
Θ. Το ΚΚΕ αρχικά θεωρεί το γράμμα πλαστό. Τελικά χαρακτηρίζει τον Πλουμπίδη «χαφιέ της Αφάλειας» και τον διαγράφει από το κόμμα. Οι Αρχές θεωρούν το γράμμα γνήσιο, όπως και είναι, αλλά δεν προχωρούν σε αναψηλάφηση της δίκης, όπως θα μπορούσαν, κάτι που ίσως θα γλίτωνε το Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.
Ι. Στις 30 Μάρτη του 1952 ο Μπελογιάννης και τέσσερις σύντροφοί του εκτελούνται. Χαρίζεται η ζωή στο νεαρό Τάκη Λαζαρίδη και στην Έλλη Παππά, που έχει γεννήσει στη φυλακή ένα γιο, από τη σχέση της με το Μπελογιάννη.
ΙΑ. Το Νοέμβρη του 1952 συλλαμβάνεται ο Νίκος Πλουμπίδης και τον Αύγουστο του 1954 εκτελείται. Το ΚΚΕ λέει ότι η εκτέλεση είναι εικονική και ο «πράκτορας της Ασφάλειας» Πλουμπίδης έχει πάρει την αμοιβή του κι έχει φυγαδευτεί στην Αμερική.
ΙΒ. Ο Μπελογιάννης θεωρήθηκε εξαρχής ήρωας κι έτσι πέθανε. Ο Πλουμπίδης αποκαταστάθηκε πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν και δυο χρόνια μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, το 1958.
Επομένως το ΚΚΕ του Ζαχαριάδη, αρνούμενο να δεχτεί την ήττα του στον πόλεμο, στέλνοντας παράνομα στην Ελλάδα στελέχη του για να στήνουν παράνομες οργανώσεις και διατηρώντας παράνομο δίκτυο ασυρμάτων (σκεφτείτε το λίγο: ασύρματοι στην Αθήνα του 1952, που μεταδίδουν προς τη Σοβιετική Ένωση) είναι ο ηθικός αυτουργός για την εκτέλεση του Μπελογιάννη – το γενικό πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου δεν αρκεί για να εξηγήσει το γεγονός.
Προφανώς ο Μπελογιάννης ήταν ηρωική φυσιογνωμία. Αλλά αυτό δεν αρκεί: ηρωικές φυσιογνωμίες έχουν όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές, θρησκευτικές, στρατιωτικές κ.λπ. παρατάξεις. Ηρωισμός με ποιο σκοπό, αυτό έχει σημασία. Ο ήρωας Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να επικρατήσει στην Ελλάδα ο υπαρκτός σταλινισμός – κι αυτό (εκτός από ανεδαφικό, αφού η Ελλάδα είχε σαφώς κατακυρωθεί στο δυτικό στρατόπεδο) είναι από μόνο του αποκρουστικό.
Πολύ μεγαλύτερος ήρωας είναι ο Πλουμπίδης, γιατί ξέφυγε από τα στενά κομματικά πλαίσια και φέρθηκε σαν ά ν θ ρ ω π ο ς, σαν αυτόνομη ανθρώπινη μονάδα που θυσιάζεται για να σώσει το φίλο του. Αλλά αυτός ήτανε «χαφιές», «ασφαλίτης» και «προδότης». Όπως κι ο Σιάντος, κι ο Καραγιώργης και τόσοι άλλοι πριν απ΄ αυτόν. Όπως θεωρήθηκε κι ο ίδιος ο Ζαχαριάδης από τους διαδόχους του. Και λοιπά και λοιπά, όπως συνήθως στον κόσμο του ΚΚΕ (και των θρησκειών γενικά).
Οι σημερινοί πάσης φύσεως αριστεροί υμνωδοί του Μπελογιάννη κρύβουν τα 9/10 της Ιστορίας και παραποιούν το τελευταίο 1/10 (τον ατομικό ηρωισμό), με την ελπίδα ότι οι νεότερες γενιές αριστερών δεν θα μάθουν παρά μόνο τη «συμφέρουσα αλήθεια», αλά «1984». Για το λόγο αυτό δεν είναι παρά κοινοί ψεύτες. Όπερ έδει δείξαι.
Υ.Γ. Ο Τάκης Λαζαρίδης, ο θανατοποινίτης που του χαρίστηκε η ζωή το 1952, είναι ανάμεσά μας και σε άριστη σωματική - πνευματική κατάσταση. Για κάντε τον κόπο να ρωτήσετε τι λέει για την υπόθεση Μπελογιάννη - Πλουμπίδη.
-
Χωρίς να υποστηρίζω ότι η συζήτηση δεν έχει νόημα, δε νομίζω ότι είναι ο κατάλληλος χώρος για να δηλώνονται αξιωματικότητες ως προς την ιστορική αλήθεια.
Η υπόθεση Μπελογιάννη έχει διερευνηθεί από δεκάδες ιστορικούς, οι οποίοι καταλλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα, όχι πάντα με υστεροβουλία. Μετράνε κι άλλοι παράγοντες σε αυτά, προσωπικές πικρίες, βεβαιότητες, αντιπαλότητες, παρανοήσεις.
Προσωπικά θεωρώ αστείες κάποιες υποθέσεις του τύπου "κάτι που ίσως θα γλίτωνε το Μπελογιάννη και τους συντρόφους του", και ποτέ δεν κατάφερα να πλησιάσω σε κοινό τόπο με αυτούς με τους οποίους διαφωνούσα.
Κατ' εμέ, μόνη αδιαπραγμάτευτη ιστορική αλήθεια είναι η απολογία Μπελογιάννη. Όποιος διαβάσει την απολογία μπορεί να διαπιστώσει ποιος ανήκει και αν ανήκει κάπου.
Ο θάνατος ως ανέκκλητο γεγονός δεν επιτρέπει μεθερμηνείες τρίτων.
-
Ε. Ο Μπελογιάννης πιάστηκε το Δεκέμβρη του 1950 και δικάστηκε το φθινόπωρο του 1951, μαζί με πολλούς συνεργάτες του και δικάστηκε από Έκτακτο Στρατοδικείο σαν στέλεχος του παράνομου ΚΚΕ και κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης. Απαγγέλθηκαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά καμιά δεν εκτελέστηκε.
και οι συνεργάτες του ξαναδικάζονται, στο Διαρκές πλέον Στρατοδικείο Αθηνών, με βάση το μεταξικό νόμο 375/1936 «περί κατασκοπείας».
Οταν οι δίκες γινονται απο αξιωματικους κι οχι απο δικαστες.....
-
«Ο Μπελογιάννης δεν μαγαρίζεται.
Το αίμα του Μπελογιάννη είναι το λίπασμα για να ξημερώσουν μέρες «στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων».
Κανείς διαπραγματευτάκος δεν μπορεί να κοντύνει τον Μπελογιάννη.
Τον άνθρωπο που δεν διαπραγματεύτηκε, ποτέ, τίποτα.
Τον κομμουνιστή που – όπως έγραφε ο Ελιάρ – ήταν, είναι και θα παραμένει παντοτινό σύμβολο επειδή ακριβώς «δε θυσίασε τίποτα απ’ την τιμή και την ελπίδα μας….».
του Νίκου Μπογιόπουλου
-
διατηρώντας παράνομο δίκτυο ασυρμάτων (σκεφτείτε το λίγο: ασύρματοι στην Αθήνα του 1952, που μεταδίδουν προς τη Σοβιετική Ένωση)
Το σκεφτομαι και το ξανασκεφτομαι κυριε AthensVoice...
Με μια μικρή παρενθεσούλα ...το στρατοδικείο δεδικαίωται.
Περνάει και στο χαλαρό, παρένθεση είναι.
Βέβαια η απλοϊκή απορία, ρε συ αφού και πριν βρεθούν οι ασύρματοι, στην πρώτη δίκη, πάλι σε θάνατο τους είχαν, τι μας λες τώρα, ευλόγως δεν απασχολεί τον αντικειμενικό κειμενογράφο ...ασυρματοκατασκόπευαν τέλος.
Άσε που αφού υπήρχε έγγραφη (και αυτόβουλη) ομολογία κάποιου άλλου, ότι αυτός ήταν ο ένοχος, πως στο καλό οι αμερόληπτοι στρατοδίκαι δεν προχώρησαν σε ακύρωση, ή έστω επανάληψη της δίκης;
Ψιλά γράμματα, όσο και η παρένθεση.
Προφανώς και φταίει το ΚΚΕ, θα συμφωνήσω. Φταίει γιατί μέλη του ήταν οι εκτελεσθέντες.
Και αυτοί φταίνε γιατί ήταν κομμουνιστές.
Το πόσο αμερόληπτες και μη κατευθυνόμενες ήταν οι δίκες εκείνους τους καιρούς, είχε αποδειχθεί κάτι μήνες πριν, όταν κι εκτελέστηκε ο 20κάτι χρονώ ΕΠΟΝίτης Νικηφορίδης*, γιατί υπέπεσε στο έγκλημα της συλλογής υπογραφών υπέρ της ειρήνης, πράγμα που για το δικό του έκτακτο στρατοδικείο σήμαινε "διάδοση ανατρεπτικών ιδεών".
Οι μεν εκτελέστηκαν γιατί ήταν κομμουνιστές (ο Μπάτσης είχε κι άλλο τεράστιο μείον, γιος ναυάρχου καλοταϊσμένη οικογένεια και να μας βγει απ τς άλλοι;) Θάνατος.
Ο έτερος ήταν φιλειρηνιστής εν καιρώ πολέμου. Θάνατος.
Ο Λαζαρίδης ο πιτσιρικάς, στη δίκη ήταν παλληκάρι.
Το πως τα σκέφτηκε μετά και πως τα είδε, είναι αναφαίρετο δικαίωμά του.
Τα γεγονότα όμως παραμένουν κ.AVoice, το έκτακτο τους έστειλε στο απόσπασμα, γιατί ήταν κομμουνιστές.
*Τον Νικηφορίδη μερικά χρόνια πριν τον είχε περάσει "αναμόρφωση" ο γνωστός στην μετέπειτα εποχή (του πουλιού) δημήτρης ιωαννίδης.
-
Το ευαγγέλιο κάθε αντι-αριστερού, αντι-κομμουνιστή είναι η σαχλαμάρα του Λαζαρίδη. Φανταστείτε λοιπόν τι ωραίο ευαγγέλιο είναι, που το προλογίζει ο Βούλτεψης, ναι ο Γιάννης Βούλτεψης, που από το 1984 και μέχρι το 1993 υπήρξε Διευθυντής του Γραφείου Τύπου της «Νέας Δημοκρατίας» διατηρώντας πολύ φιλικές σχέσεις με τον Κ. Μητσοτάκη. Επίσης ήταν ο πατέρας της αξιότιμης στρίγγλας (δεν έχω κωλόχαρτο) έ συγνώμη βουλευτίνας ήθελα να πω της ΝΔ, Σοφίας Βούλτεψης. Ο κύριος Βούλτεψης ήταν και αυτός ένας ανανήψας αριστερός-κομμουνιστής, από αυτούς τους γνωστούς τους ρουφιάνους. Που βλέποντας το ρεύμα και προαισθανόμενος το τελικό αποτέλεσμα, άρχισε να πουλάει αντικομμουνισμό και φυσικά τις υπηρεσίες του. Μια από αυτές ήταν να προλογίζει βιβλία. Όπως την βίβλο των πρώην Χιτων και Ταγματασφαλιτών, μια έκδοση της Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Εθνικών Αντιστασιακών Οργανώσεων (ΠΣΕΑΟ), που προσπαθούσε να αποδείξει το εθνικό έργο των χιτων και των ταγματασφαλιτών και οτι αντίθετα δεν ήταν συνεργάτες των Ναζί. Αργότερα έγινε και κολλητός του Σοφοκλή Βενιζέλου, του Μπίστα δηλαδή των δεκαετιών 50 και 60. Μιλάμε για τέτοια πάστα ανθρώπων...Και κρίμα για τον Λαζαρίδη, γιατί ο πατέρας του ήταν πραγματικός αγωνιστής.
-
Στο άκουσμα "Μπελογιάννης"... αντηχεί η λέξη ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.
Αυτήν δεν μπόρεσε να την γκρεμίζει το εκτελεστικό απόσπασμα.
(http://www.enikos.gr/data/photos/adce755be302a19942cdae6d742e43c5.jpg)
-
Γενικά θεωρώ πως δεν είναι εύκολο να κρίνουμε από την σημερινή εποχή
ανθρώπους που ζήσανε σε μια διαφορετική.
Κι αυτό δεν αφορά μόνο τον Μπελογιάννη, έναν άνθρωπο που κινητοποίησε μεγάλες προσωπικότητες
του πνεύματος Ευρωπαϊκά, με αποκορύφωμα τον πίνακα του Πικάσο κι αυτό κάτι λεει για το στίγμα
που είχε δημιουργήσει ακόμη και στην εποχή του
Σήμερα μπορούμε με ευκολία να πούμε πως η Οκτωβριανή επανάσταση, έφερε τον Σταλινισμό, σχεδόν στη μισή Ευρώπη και σε μια μορφή διακυβέρνησης, στυγνών δικτατοριών. Ίσως από τα πιο απάνθρωπα στοιχεία της ανθρώπινης φύσης..
Αλλά αυτό δεν έχει να κάνει, ούτε με τον Μπελογιάννη
ούτε με τους αγωνιστές του ΕΑΜ που πολέμησαν πρωτίστως για την ελευθερία της πατρίδας τους
και δευτερευόντως για την ιδεολογία τους. Το πως εξελίχθηκε ο εμφύλιος είναι μια άλλη ιστορία
και σε μια τέτοιου είδους διαμάχη γίνονται φρικτά εγκλήματα, προσωπικές διαφορές έρχονται στην επιφάνεια κ.ο.κ. (Ευτυχώς δεν τα ζήσαμε).
Το πρόβλημα δηλαδή δεν το χει ο Μπελογιάννης, για ότι ακολούθησε και το πως εξελίχθηκαν τα πράγματα στις "Λαϊκές Δημοκρατίες" (και η προσωπική μου γνώμη είναι πως δεν φταίει ο Κομουνισμός, γι'αυτά που κάναν οι Κομουνιστές σε αυτές τις χώρες, πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης είναι).
Αν και αντιπαθώ τον Σταλινισμό και θεωρώ (σήμερα) αστείο να υπάρχουν άνθρωποι του τον συμπαθούν, γιατί πλέον υπάρχει η γνώση, που τότε δεν υπήρχε, για το τι θα επακολουθούσε.
Εν τούτης,αυτό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αμαυρώσει ανθρώπους σαν τον Μπελογιάννη, όπως και τόσους χιλιάδες αγωνιστές της αριστεράς (κι όχι μόνο κι από την δεξιά υπήρχαν, δεν ήταν όλοι συνεργάτες των Γερμανών).
Γενικά, κείμενα, σαν κι αυτό του AthensVoice, τα θεωρώ αξιοθρήνητα
ας δούμε εμείς τι θα κάνουμε σήμερα, τον Μπελογιάννη δεν τον αγγίζουν αυτά.
Και γενικά είναι κακό να γίνεται προσπάθεια με την κάθε αφορμή, να δημιουργείται ένα μετεμφυλιακό κλίμα
απέχουμε πολύ (ευτυχώς)
και χρονικά
και συναισθηματικά πιστεύω..
-
Συμφωνώ συνολικά με την τοποθέτησή σου και ειδικά σε αυτό:
Και γενικά είναι κακό να γίνεται προσπάθεια με την κάθε αφορμή, να δημιουργείται ένα μετεμφυλιακό κλίμα
Για μένα, η αφορμή είναι τα εγκαίνια του μουσείου.
Γι'αυτό ακριβώς πρέπει να φύγουν το συντομότερο!
-
Εννοείς πως δεν έπρεπε να γίνει το μουσείο
ή δεν έπρεπε να το εγκαινιάσει ο Πρωθυπουργός?
Στο πρώτο δεν συμφωνώ, δεν είναι κακό.
Το ότι συμμετείχε σε έναν εμφύλιο, δεν του αφαιρεί αυτό το δικαίωμα
Δεν θα είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος
(αλλιώς δεν θα έπρεπε ούτε άγαλμα να έχει ο Κολοκοτρώνης)
Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε πως απέχουμε σχεδόν τρεις γεννιες από τον εμφύλιο
και μια από την πτώση του Ανατολικού μπλοκ.
Δηλαδή, Ελλάδα, 2017, μνημόνιο, ΔΝΤ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ, αυτά έχουμε τώρα..
Για την συμμετοχή Τσίπρα. εμένα δεν μου κάνει ούτε κρύο-ούτε ζέστη
αναμφίβολα προσπάθησε να κλέψει λίγο από την δόξα Μπελογιάννη
αλλά από την άλλη κανένας δεν μπορεί να απαγορεύσει από έναν πρωθυπουργό
να εγκαινιάσει ένα μουσείο, ειδικά εναν πρωθυπουργό που προέρχεται από τον χώρο της Αριστεράς.
Αν η κίνηση του ήταν πολιτικάντική, θα το κρίνει ο κόσμος προφανώς
δεν θα κρίνει πάντως και την καθημερινότητα του πολίτη.
Και προφανώς, είναι κάτι που δεν αγγίζει τον Μπελογιάννη..
-
Για τον γιο του Μπελογιαννη τωρα τι να πεις... οσο και να συμφωνεις η να διαφωνεις με τον Μπελογιαννη και την δραση του δεν μπορεις να μιλας σαν να ξερεις τα παντα για αυτον. ποσο μαλλον ο γιος του που δεν τον εζησε και ισως να εχει αποθημενα... who knows? Αλλα ας δειτε και το τι λεει η γυναικα του (απο τοτε μεχρι τωρα) για να παρετε μια ιδεα σε τι περιβαλλον μεγαλωσε ο υιος... (και δεν εννοω το τι λεει για το κκε, την θρησκεια, τους τεκτονες και δεν ξερω εγω τι... αλλα ποσες φορες εχει αλλαξει γνωμη για το καθε ενα, τις αντιφασεις που εχει πεσει για να δικαιολογησει τα αδικαιολογητα κλπ)
Να μην ξεχναμε οτι σε αυτην την γη ειμαστε καπου στα 7 δις (οχι του Αρτεμη τα λεφτα εεεε)... Το οτι τον ηρωα κατα καποιους, κατασκοπο κατα αλλους Νικο Μπελογιαννη τον λενε ετσι και δεν τον λενε Γιαννη Μιχαηλ ειναι εντελως τυχαιο. Ας μην ωραιοποιουμε τον Ν.Μ. αλλα τον σκοπο για τον οποιο πεθανε και εβγαλε τοσους και τοσους αγωνιστες. Το οτι ενα γεγονος θα ερθει π.χ. περασμα απο την φεουδαρχια στον καπιταλισμο, ειναι νομος οτι θα πραγματοποιηθει. Το ποτε, απο ποιον κλπ ειναι ενα τυχαιο γεγονος και εχει να κανει με πολλες συγκυριες. Πολυπαραγοντικο που θα ελεγε και ο Πετρακης! Αλλωστε δεν νομιζω να υπαρχει καποιος που να νομιζει οτι η ιστορια σταματησε εδω. Ο καπιταλισμος εκανε 400 χρονια να εδραιωθει και ανατραπηκε αρκετες φορες. Αλλα ηταν αναγκαιος και απαραιτητος και εδωσε τεραστια ωθηση στην ανθρωποτητα, τετοια ωστε πολλες φορες τα δεδομενα και τα νεα στοιχεια αφηναν πισω τα κυρια χαρακτηριστικα μιας κοινωνιας οπως η δικια μας, που ειναι για παραδειγμα η θρησκεια.
-
sellos εισαι λαθος
Η Οκτωμβριανη επανασταση δεν εφερε τον Σταλιν ως κυριο εκφραστη του κουμουνισμου της τοτε επαναστασης αλλα τον Λενιν και Τροτσκι που πραγματικα ηταν σωτηρες για την Ρωσια αμα το ψαξεις
Και κατι αλλο......Καλο ειναι να αναγνωριζουμε για τα ακραια πραγματα που εκανε ο Σταλιν αλλα καλο ειναι να μαθουνε και αρκετοι για την καταντια της Τσαρικης Ρωσιας και της ολιγαρχιας προ Οκτωμβριανης επαναστασης που λιμοκτονουσε ο κοσμος κατα χιλλιαδες στους δρομους και τα αισχη τους
Καλα ο αλλος δεν εχει ιδεα καν απο ιστορια
-
Όσο και αν απεχθάνομαι το Σταλινισμό, δεν μπορώ να μην παραδεχθώ ότι η Ε.Σ.Σ.Δ. επί Στάλιν πέτυχε τρομακτικά πράγματα:
- Έβγαλε έναν ολόκληρο λάο από τη λάσπη και τη δουλεία.
- Εκσυγχρόνισε τις δομές και την οικονομία της σάπιας τσαρικής Ρωσίας
Και το κορυφαίο: ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη προσφορά αυτού του συστήματος στο ρωσικό λαό και την παγκόσμια ιστορία.
Και όλα αυτά τα πέτυχε στα '20ς εν μέσω εμφύλιου πολέμου, αγγλικής, αμερικανικής, πανευρωπαϊκής και ιαπωνικής επέμβασης.
Πραγματικά κατόρθωμα!
Βέβαια το κόστος της σκληρής πειθαρχίας και της μέχρι θανάτου πίστη στο κόμμα ήταν το φάγωμα όλης της παλιάς φρουράς που συνέβαλε τα μέγιστα σε αυτές τις απίστευτες κοινωνικές και πολεμικές επιτυχίες.
Θα έρθει η ώρα που η Επανάσταση θα έρθει μαζί με τη δημοκρατία και ο Σοσιαλισμός μαζί με την ελευθερία.
Όπως ακράδαντα πιστεύω θα έρθει και η ώραν που ο Π.Α.Σ. θα πάρει πρωτάθλημα! B-)
-
Sellos, αν μεθαύριο οι Έλληνες εκλέξουν για πρωθυπουργό τον Καρατζαφέρη και εκείνος εγκαινιάσει το μουσείο του Ιωάννη Μεταξά, ξερωγώ,
εγώ θα ένιωθα την ίδια αγανάκτηση και απέχθεια με αυτή που νιώθω όταν ο Πρωθυπουργός ΟΛΩΝ των Ελλήνων κάνει τέτοιες πράξεις όπως προχθές στην Ηλεία.
Εσύ;
-
Οταν θέλουμε να τιμήσουμε την Ιστορία μας, πρέπει να ξέρουμε τι τιμούμε και για ποιον λόγο το τιμούμε.
Χωρίς επίγνωση δεν υπάρχει ουσιαστική τιμή.
Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν ένα στέλεχος του ΚΚΕ.
Πολέμησε στον Εμφύλιο για να επικρατήσει το ΚΚΕ.
Εστάλη παράνομα στη μετεμφυλιακή Ελλάδα από το ΚΚΕ.
Οπου συνελήφθη, δικάστηκε κι εκτελέστηκε ως στέλεχος του ΚΚΕ.
Ουδέποτε αμφισβήτησε αυτή την ένταξη, ακόμη κι αν κάποια στιγμή η αμισβήτησή της ίσως του είχε σώσει τη ζωή.
Πέθανε γι' αυτό που ήταν και γι' αυτό που ήθελε να είναι.
Τιμούμε λοιπόν έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που έδρασε και πέθανε για το κόμμα του, τις ιδέες και τις πεποιθήσεις του χωρίς να στεκόμαστε ούτε στο κόμμα ούτε στις ιδέες ούτε στις πεποιθήσεις.
Δεν τον αλλάζουμε για να αρέσει σε όλους και δεν τον φτιασιδώνουμε επειδή δεν αρέσει σε κάποιους. Τον δεχόμαστε όπως του άρεσε να είναι ο ίδιος.
Υποθέτω πως αν ο Μπελογιάννης άκουγε τις χθεσινές κυβερνητικές μεγαλοστομίες ότι «υπερβαίνει τα όρια της Αριστεράς» θα έτριζαν τα κόκαλά του. Ο άνθρωπος οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα ακριβώς επειδή επέλεξε να μην υπερβεί ούτε καν τα όρια του ΚΚΕ!
Δεν χρειάζεται άλλωστε καμία υπέρβαση ορίων για να καταστεί αποδεκτός. Η ελληνική δημοκρατία οφείλει να τιμά τους ήρωες και τους πρωτομάστορες όλων των παρατάξεων που τη συγκροτούν.
Στο πάνθεον της δημοκρατίας ανήκουν όλοι. Ακόμη και όσοι την πολέμησαν; Τώρα πια ναι. Η λήθη και η μνήμη είναι τα δυο πόδια στα οποία οφείλει να στηρίζεται ένα σύγχρονος δημοκρατικός πολιτισμός.
Οχι απαραιτήτως επειδή όλοι συμφωνούμε με όλα όσα έκαναν ή όσα εκπροσώπησαν. Ούτε επειδή τους θαυμάζουμε όλους.
Αλλά επειδη οι ήρωες μιας μερίδας συνοδοιπόρων μας στην συλλογική πορεία της κοινής πατρίδας αξίζουν την αναγνώριση και τον σεβασμό μας για την προσφορά και τους αγώνες τους.
Ακριβώς όπως ζητάμε και από εκείνους να αναγνωρίζουν και να τιμούν τους νικητές ενός εμφύλιου σπαραγμού που μακάρι να μην είχε συμβεί ποτέ.
Μόνο έτσι μια οφειλόμενη τιμή δεν θα μετατραπεί υποχθονίως σε μεταχρονολογημένη δικαίωση. Διότι αν η τιμή είναι υποχρέωση μιας δημοκρατίας, η δικαίωση υπόκειται στη διακριτική αρμοδιότητα της Ιστορίας. Αλλη δουλειά η μια, άλλη δουλειά η άλλη.
Κι υποθέτω ότι όλοι όσοι στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι στον Νίκο Μπελογιάννη δεν έχουμε καμία πρόθεση ή φιλοδοξία ούτε να ξαναζήσουμε έναν Εμφύλιο, ούτε να ξαναγράψουμε την έκβασή του ούτε να εξιδανικεύσουμε μια τραγωδία.
Να τον τιμήσουμε θέλουμε.
Γιάννης Πρετεντέρης - http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5435090/sebasmos/
-
Οταν θέλουμε να τιμήσουμε την Ιστορία μας, πρέπει να ξέρουμε τι τιμούμε και για ποιον λόγο το τιμούμε.
Χωρίς επίγνωση δεν υπάρχει ουσιαστική τιμή.
Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν ένα στέλεχος του ΚΚΕ.
Πολέμησε στον Εμφύλιο για να επικρατήσει το ΚΚΕ.
Εστάλη παράνομα στη μετεμφυλιακή Ελλάδα από το ΚΚΕ.
Οπου συνελήφθη, δικάστηκε κι εκτελέστηκε ως στέλεχος του ΚΚΕ.
Ουδέποτε αμφισβήτησε αυτή την ένταξη, ακόμη κι αν κάποια στιγμή η αμισβήτησή της ίσως του είχε σώσει τη ζωή.
Πέθανε γι' αυτό που ήταν και γι' αυτό που ήθελε να είναι.
Τιμούμε λοιπόν έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που έδρασε και πέθανε για το κόμμα του, τις ιδέες και τις πεποιθήσεις του χωρίς να στεκόμαστε ούτε στο κόμμα ούτε στις ιδέες ούτε στις πεποιθήσεις.
Δεν τον αλλάζουμε για να αρέσει σε όλους και δεν τον φτιασιδώνουμε επειδή δεν αρέσει σε κάποιους. Τον δεχόμαστε όπως του άρεσε να είναι ο ίδιος.
Υποθέτω πως αν ο Μπελογιάννης άκουγε τις χθεσινές κυβερνητικές μεγαλοστομίες ότι «υπερβαίνει τα όρια της Αριστεράς» θα έτριζαν τα κόκαλά του. Ο άνθρωπος οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα ακριβώς επειδή επέλεξε να μην υπερβεί ούτε καν τα όρια του ΚΚΕ!
Δεν χρειάζεται άλλωστε καμία υπέρβαση ορίων για να καταστεί αποδεκτός. Η ελληνική δημοκρατία οφείλει να τιμά τους ήρωες και τους πρωτομάστορες όλων των παρατάξεων που τη συγκροτούν.
Στο πάνθεον της δημοκρατίας ανήκουν όλοι. Ακόμη και όσοι την πολέμησαν; Τώρα πια ναι. Η λήθη και η μνήμη είναι τα δυο πόδια στα οποία οφείλει να στηρίζεται ένα σύγχρονος δημοκρατικός πολιτισμός.
Οχι απαραιτήτως επειδή όλοι συμφωνούμε με όλα όσα έκαναν ή όσα εκπροσώπησαν. Ούτε επειδή τους θαυμάζουμε όλους.
Αλλά επειδη οι ήρωες μιας μερίδας συνοδοιπόρων μας στην συλλογική πορεία της κοινής πατρίδας αξίζουν την αναγνώριση και τον σεβασμό μας για την προσφορά και τους αγώνες τους.
Ακριβώς όπως ζητάμε και από εκείνους να αναγνωρίζουν και να τιμούν τους νικητές ενός εμφύλιου σπαραγμού που μακάρι να μην είχε συμβεί ποτέ.
Μόνο έτσι μια οφειλόμενη τιμή δεν θα μετατραπεί υποχθονίως σε μεταχρονολογημένη δικαίωση. Διότι αν η τιμή είναι υποχρέωση μιας δημοκρατίας, η δικαίωση υπόκειται στη διακριτική αρμοδιότητα της Ιστορίας. Αλλη δουλειά η μια, άλλη δουλειά η άλλη.
Κι υποθέτω ότι όλοι όσοι στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι στον Νίκο Μπελογιάννη δεν έχουμε καμία πρόθεση ή φιλοδοξία ούτε να ξαναζήσουμε έναν Εμφύλιο, ούτε να ξαναγράψουμε την έκβασή του ούτε να εξιδανικεύσουμε μια τραγωδία.
Να τον τιμήσουμε θέλουμε.
Γιάννης Πρετεντέρης - http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5435090/sebasmos/
Λες ο άνθρωπος ο οποίος πληρωνόταν από τους Ευρωπαίους αφεντικούς για να περάσει τη γραμμή τους (όχι βέβαια μόνο αυτός ;) ) να μας πει σε λίγο καιρό να τιμήσουμε και τους διάφορους Παπαδόπουλους και Παττακούς?
Κι αυτοί για τις ιδέες τους φυλακίστηκαν.
ΟΥΣΤ! ΝΤΕΝΕΚΕ ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΗ! :stop:
Θα έρθει η ώρα που η συσσωρευμένη οργή θα ξεσπάσει επάνω σας.
-
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο "Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα", που είναι μια ιστορική έρευνα χρόνων, που άρχισε ο πατήρ Σακελλαρόπουλος και ολοκλήρωσε ο υιός.
Περιέχει όλα τα πρακτικά των δικών.
Σε κάποια από τις συνεντεύξεις του Σακελλαρόπουλου για το βιβλίο, ρωτήθηκε και για τον αστικό μύθο του μειοψηφίσαντος και καλά για τη θανατική ποινή μετέπειτα δικτάτορα.
Απάντησε:
Κοιτάχτε να δείτε, για να το γνωρίζουμε αυτό, για νάμαστε σίγουροι (όντως έχει ειπωθεί), πρέπει να έχουμε τα πρακτικά των συνεδρίασεων του στρατοδικείου, δεν τα έχουμε, οπότε, τι να σας πω.
Ούτε υπήρχε κάτι να λέει ότι η απόφαση ήταν ομόφωνη ή όχι, δεν αναφέρθηκε στην απόφαση.
-
Έπρεπε να μην έβαζα το όνομα του αρθρογράφου από κάτω, να δω τι γραφες, φίλος.
Αλλά νταξ, συμπάθειες είναι αυτές κι αδυναμίες.
Τι να σε κάνω.
Εγώ διαφωνώ με το άρθρο, παρεμπιπτόντως.
Στο σχόλιό σου:
να τιμήσουμε και τους διάφορους Παπαδόπουλους και Παττακούς?
Κι αυτοί για τις ιδέες τους φυλακίστηκαν.
Ακριβώς!
Γι'αυτό κι εγώ διαφωνώ με αυτό που έγινε στην Ηλεία.
Όπως θα διαφωνούσα και με το να τιμηθεί από Έλληνα Πρωθυπουργό κάποιος απ αυτούς που γράφεις.
Το έγραψα και παραπάνω.
-
Γιὰ νὰ τιμηθεῖ ὁ Μπελογιάννης πρέπει νὰ ἐπαναληφθεῖ ἡ δίκη του ! Ἐὰν ἀθωωθεῖ κὰντε του καὶ μαυσωλεῖο.
Ἀποδεχόμενοι ὁτι τὸ ἐλληνικὸ κρἀτος ἔχει συνέχεια εἶναι ἕνας ἐγκληματίας ὁ ὀποῖος καταδικάσθηκε μὲ τὴν ποινὴ ποὺ προεβλέπετο γιὰ τὰ ἐγκλήματά του.
Ἔχετε βρεῖ μία φοβικὴ Νέα Δημοκρατία καὶ ἐκ δεξιῶν της κάτι ὀλίγιστους καὶ ἀλωνίζετε.
-
Γιὰ νὰ τιμηθεῖ ὁ Μπελογιάννης πρέπει νὰ ἐπαναληφθεῖ ἡ δίκη του ! Ἐὰν ἀθωωθεῖ κὰντε του καὶ μαυσωλεῖο.
Ἀποδεχόμενοι ὁτι τὸ ἐλληνικὸ κρἀτος ἔχει συνέχεια εἶναι ἕνας ἐγκληματίας ὁ ὀποῖος καταδικάσθηκε μὲ τὴν ποινὴ ποὺ προεβλέπετο γιὰ τὰ ἐγκλήματά του.
Ἔχετε βρεῖ μία φοβικὴ Νέα Δημοκρατία καὶ ἐκ δεξιῶν της κάτι ὀλίγιστους καὶ ἀλωνίζετε.
Ο Κολοκοτρώνης φυλακή και εις θάνατον δεν καταδικάστηκε;
-
Μα γιατί να επαναληφθεί;
Ήταν αντικειμενικότατη, όπως φαίνεται κι από το τέλος της απολογίας του:
Μπελογιάννης:
Τα Στρατοδικεία σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας και έχουν έτοιμες εκ των προτέρων τις αποφάσεις. Δε ζητώ την επιείκειά σας. Θα δεχτώ στωικά και περήφανα την καταδίκη μου και θ' αντιμετωπίσω με θάρρος το εκτελεστικό απόσπασμα. Τίποτ' άλλο δεν έχω να προσθέσω.
Πρόεδρος:
Έχω εγώ να προσθέσω. Οι λογαριασμοί μου μαζί σου δεν τελειώνουν εδώ. Η απόφαση που θα βγάλει το δικαστήριο της σκοπιμότητας θα είναι μάθημα για κείνους που προσπάθησαν να σε προστατέψουν όσο ψηλά κι αν βρίσκονται!
Είναι φως φανάρι δεν ήταν ειλημμένη η απόφασις.
-
Ο Κολοκοτρώνης έλαβε χάρη και αποφυλακίστηκε.
Επίσημα.
Από το Ελληνικό κράτος.
Επίσης, ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του Συμβούλου της Επικρατείας, πριν πεθάνει.
-
Συμφωνα με τον συμπερασμα του δεν προαγω εμφυλοπολεμιακες κοντρεες και καθε μερα κραζω αριστερους με χιλλιεςδυο αναληθειες
Πρεπει αμεσα να κατεδαφιστουνε ολα τα μνημεια-ηρωα ολοκαυτωματων γιατι σε αυτα συμμετειχανε γερμανοτσολιαδες και προαγουνε το εμφυλοπολεμιακα ιδεωδη
Τρομερο πραγματα συμβαινουνε στο μυαλο του
p.s Aποκλειεται κοβει μυνηματα ο γιωργης,δεν παιζει δνε το πιστευω
Παρακαλω τους αντμιν να ξανατιμωρηθει ο αγιουτο και να ειναι υπο αυστηρη επιτηρηση αλα τροικας,και να γραψει 30 ποστ δεν θα ξαναπω τιποτα για τον φιλελευθερισμο και τους ακροδεξιους του γιωργη
GIWRGIS: το αφήνω για να εξηγήσω ότι ακριβώς αυτά τα σχόλια, δεν επιτρέπονται. Ούτε οι ακροδεξιοί του γιωργη, ουτε τα βρωμοκουμούνια του αγιούτου, ούτε τίποτα άλλο. Διαγραφή μέχρι να μάθουμε.
-
Όταν κάποιο μέλος βρίζει κάποιο άλλο μέλος ευθέως και τον αποκαλεί ταγματασφαλίτη, γερμανοτσολιά, παλιοκουμούνι, νεοναζί κλπ, ή ο,τιδήποτε άλλο,
το μήνυμα διαγράφεται χωρίς πολλά πολλά.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, έστειλα ΠΜ σε αυτόν που το έγραψε, ο οποίος παρά τις αμέτρητες προειδοποιήσεις, δεν μπορεί να κρατηθεί και συνεχώς επιτίθεται φραστικά σε άλλα μέλη του φόρουμ, με τα οποία διαφωνεί.
Μπορεί να γράψει τα ίδια που θέλει, με άλλο τρόπο.
-
Μαλλον δεν θες να ψαξω σε post σου παλιοτερα,πιστεψε με...
-
Θες να τους γραφω ως Ναζι?Κανενα προβλημα
Γιατι το ακροδεξιοι ειναι πιο γκλαμουρατη λεξη
-
Όπως και να τους γράψεις, σκατάδες παραμένουν.
Το θέμα εδώ είναι να μην εκφραζόμαστε έτσι, στην συζήτηση, συγκεκριμένα για άλλα μέλη του φόρουμ.
-
Ο Κολοκοτρώνης έλαβε χάρη και αποφυλακίστηκε.
Επίσημα.
Από το Ελληνικό κράτος.
Επίσης, ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του Συμβούλου της Επικρατείας, πριν πεθάνει.
Κατά το συμφέροντα μπορεί.Αλλιώς στην στενή.Όχι μια φορά.
-
Τι να πω.
Προφανώς κάτι ξέρεις περισσότερο...
Άλλωστε όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τα πιστεύω, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. ;)
-
Τι να πω.
Προφανώς κάτι ξέρεις περισσότερο...
Άλλωστε όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τα πιστεύω, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. ;)
Γεγονότα βλέπω.Τον έβαλαν δυο φορές μέσα.Τον έβγαλαν έξω όταν τον χρειάστηκαν ή δεν τον φοβόταν πλέον.Το ίδιο γινόταν με πόσο κοσμάκη που σήμερα τους λέμε ήρωες.Το να βγάλεις ένα χαρτί και να πεις ότι είναι αθώος είναι εύκολο.
-
Η κουβέντα ξεκίνησε με έναν άστοχο παραλληλισμό που έκανες μεταξύ Κολοκοτρώνη και Μπελογιάννη.
Σου επισημάνω το ιστορικό λάθος που έχεις κάνει και αντι να το παραδεχτείς και να ΠΑΣ παρακάτω συνεχίζεις να γράφεις για γενικά και αόριστα πράγματα που εσύ λες "γεγονότα".
Λοιπόν:
Γεγονός είναι ότι ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε και εκτελέστηκε επίσημα από το Ελληνικό κράτος.
Καλώς ή κακώς δεν έχει ανακληθεί αυτό.
Για την Ελληνική Δημοκρατία, επίσημα παραμένει πράκτορας.
Σου λέει ο drakos, να αναθεωρηθεί η δίκη, να αναγνωριστεί επίσημα από την Ελληνική Δημοκρατία ως ήρωας, ξέρωγω και να τιμηθεί μετά.
Εσύ φέρνεις ως παράδειγμα τον Κολοκοτρώνη που έχει τιμηθεί παρότι είχε καταδικαστεί επίσημα.
Έχει τιμηθεί, αλλά σε αντίθεση με τον Μπελογιάννη, έχει αποκατασταθεί η τιμή του, αφού του έδωσε η Ελληνική Δημοκρατία επίσημη χάρη.
Δεν είναι κακό που νόμιζες κάτι που δεν ισχύει.
Αλλά πρέπει να επιμένεις κιόλας;
-
Εγω λεω να πιασουμε κουβεντα για αυτους που οχι μονο δεν μπηκανε φυλακη,ουτε εξοριστηκαν,αλλα ουτε και δικαστηκανε..
Αλλα τι λεω? μαλλον θα ηταν αθωοι οι συνταγματαρχες,οι βασανιστες της χουντας,οι ΕΣΑτζηδες,οι δοσιλογοι πρωθυπουργοι,οι χιττες,οι ταγματασφαλιτες,οι βασιλοφρονες
-
Αν δεν μπορείς να δεις τους παραλληλισμούς που υπάρχουν δεν φταίω εγώ.Το να πετάξεις ένα χαρτί και να πεις αθώος είναι εύκολο.Την ουσία όμως θα την έχεις χάσει.Το όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν θα έλεγε πολλά.Μπορείτε να μείνετε με τους τύπους αλλά η ουσία είναι η ίδια.Σαν να μας κάνει πλάκα η ιστορία ο Κολοκοτρώνης υποστήριζε το ρώσικο κόμμα και ήταν από τους λόγους που τον κατηγόρησαν.
Κατά τα άλλα ζήτω ο Κολοκοτρώνης,κάτω ο πράκτορας ο Μπελογιάννης.
-
Fon7, δεν καταλαβαίνω τι γράφεις.
Καταλαβαίνω ότι επιμένεις πάντως, οπότε, δεν έχει και τόσο σημασία.
Ayuto, ο Παττακός κι ο Παπαδόπουλος δεν μπήκανε φυλακή μεταξύ πολλών άλλων;
Ρε τι ιστορία διαβάζετε;
Θα μας κάνετε να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε μεσημεριάτικα.
-
Όχι και ζήτω ο Κολοκοτρώνης, ο καταδικασμένος για εσχάτη προδοσία ρε Φον.
Επειδή του έδωκε ο φιλεύσπλαχνος 18άρης ελέω Θεού βασιλεύς χάρη και τη σκαπουλάρησε;
Παραμένει προδότης, εκτός και αν επαναληφθεί η δίκη, τ' αποφάσισε ο δικαστήριος.
Λέω να μασουμε υπογραφές για διάφορους φονιάδες - κλέφτες, είτε να επαναληφθουν οι δίκες τους είτε να παψουν να τους απονέμονται τιμές.
Παναγούλη, ας πούμε, Κολοκοτρώνη και λοιπά μιάσματα.
-
Εσύ δεν καταλαβαίνεις αλλά καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι.
-
Ὁ Μπελογιάννης καταδικάσθηκε γιὰ ἐνέργειες ποὺ συνιστοῦσαν κατασκοπία ὑπέρ ἐχθρικῆς χὠρας.
Ἐσεῖς πεῖτε ὅτι θέλετε γιατὶ φόρος στὶς παπαριὲς δὲν ἔχει ἐπιβληθεῖ ἀκόμη.
-
Οι δίκες των δοσίλογων στην Ελλάδα και η πολιτική σκοπιμότητα του μεταπολεμικού καθεστώτος Πρόκειται όντως για μια αντίφαση εν τοις όροις, αφού η αστική δικαιοσύνη που οφείλει, τυπικά τουλάχιστον, να είναι υπεράνω των πολιτικών και λοιπών διαιρέσεων, μετατρέπεται με ταχύτατο τρόπο σε μηχανισμό πολιτικής δίωξης και, κυριολεκτικά, φυσικής εξόντωσης του εαμικού κινήματος. Οι αριθμοί είναι εύγλωττοι: ανάμεσα σε 1945 και 1949 εκτελέστηκαν με απόφαση πολιτικών ή στρατιωτικών δικαστηρίων 25 δοσίλογοι και πάνω από 3.000 καταδικασθέντες ως μέλη ή συνοδοιπόροι του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Ωστόσο, αυτή η αντίφαση είναι που περιγράφει καλύτερα απ’ όλα τον ρόλο των Ειδικών Δικαστηρίων. Στα τέλη του 1945 και στις αρχές του 1946, πριν ακόμη τεθούν σε ισχύ το Γ’ Ψήφισμα και οι άλλοι αντικομμουνιστικοί νόμοι, Ειδικά Δικαστήρια Δοσιλόγων σποραδικά δίκασαν και καταδίκασαν μέλη της εαμικής αντίστασης ως δοσιλόγους, με το σκεπτικό πως είχαν ασκήσει ενάντια σε εθνικόφρονες πολίτες υποκινούμενοι από τον βούλγαρο κατακτητή. Με άλλα λόγια, το αντιφασιστικό «καθεστώς εξαίρεσης» που δημιούργησαν οι μηχανισμοί της δικαιοσύνης το 1945 εδραίωσε την ισχύ της δικαστικής εξουσίας και προετοίμασε το έδαφος για την επιβολή ενός αντικομμουνιστικού καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης. Οφείλω καταρχήν να θυμίσω πως πάνω από το 80% των υποθέσεων δεν έφτασε ποτέ σε δίκη, αλλά μπήκαν στο συρτάρι με βουλεύματα κιόλας από την προανακριτική διαδικασία. Πολλές από αυτές τις περιπτώσεις αφορούν οικονομικούς δοσίλογους, που όπως αποδείχτηκε είχαν τη δυνατότητα να δωροδοκούν δικαστές....
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-dosilogi-pou-timorithikan-stin-ellada-ine-i-ligoteri-ston-kosmo-nea-istoriki-erevna-apanta-giati-den-ektelestikan-dite-ti-egine-stis-dikes-ton-katochikon-prothipourgon/
25 εκτελεσεις δοσιλογων(ο μικροτερος αριθμος στην Ευρωπη που αποτελει ντροπη )και 3.000 εκτελεσεις κουμουνιστων
Μιλαμε δεν υπαρχει
-
Ὁ Μπελογιάννης καταδικάσθηκε γιὰ ἐνέργειες ποὺ συνιστοῦσαν κατασκοπία ὑπέρ ἐχθρικῆς χὠρας.
Ἐσεῖς πεῖτε ὅτι θέλετε γιατὶ φόρος στὶς παπαριὲς δὲν ἔχει ἐπιβληθεῖ ἀκόμη.
Τυχερός είσαι!
-
Ὁ Μπελογιάννης καταδικάσθηκε γιὰ ἐνέργειες ποὺ συνιστοῦσαν κατασκοπία ὑπέρ ἐχθρικῆς χὠρας.
Ἐσεῖς πεῖτε ὅτι θέλετε γιατὶ φόρος στὶς παπαριὲς δὲν ἔχει ἐπιβληθεῖ ἀκόμη.
Και ο Κολοκοτρώνης για εσχάτη προδοσία.
Πείτε ότι θέλετε φόρος στις παπαριές δεν έχει επιβληθεί ακόμη.
-
Ὁ Μπελογιάννης καταδικάσθηκε γιὰ ἐνέργειες ποὺ συνιστοῦσαν κατασκοπία ὑπέρ ἐχθρικῆς χὠρας.
Ἐσεῖς πεῖτε ὅτι θέλετε γιατὶ φόρος στὶς παπαριὲς δὲν ἔχει ἐπιβληθεῖ ἀκόμη.
Με την έναρξη της δίκης Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας ζητούν εξαίρεση των δικαστών Δημήτρη Βούλγαρη και Φωκά Φραγκούλη (ο άλλος ήταν ο Δημήτρης Σούτσος), επειδή πριν αρχίσει η δίκη και οι δύο τους εξέφρασαν γνώμη καταδικαστική! Τέσσερα ήταν τα «εγκλήματα» των Κολοκοτρώνη-Πλαπούτα, όπως διαβάζουμε στη σελ 166 στο βιβλίο του Δ, Φωτιάδη «Η Δίκη του Κολοκοτρώνη»: Γύρεψαν να «καταργήσουν το καθεστώς πολίτευμα του Έθνους», «παρεκίνησαν εις ληστείαν διαφόρους αρχιληστές» για να παραλύσουν τη βασική εξουσία και να ετοιμάσουν εμφύλιο πόλεμο, υπόγραψαν αναφορά σε ξένη δύναμη (τη Ρωσία) όπου μ’ αυτή γύρευαν την κατάργηση της αντιβασιλείας και ότι βοήθησαν τον κόντε Ρώμα στα σχέδια του να ζητήσουν οι Έλληνες από το βασιλιά της Βαυαρίας ν΄ ανακαλέσει τους δύο αντιβασιλείς δίνοντας στον τρίτο (Άρμανσπεργκ) όλη την εξουσία.
Πηγή: Η μεγαλύτερη ντροπή στα χρόνια τη ελληνικής δικαιοσύνης ήταν η δίκη του Κολοκοτρώνη http://mignatiou.com/2016/09/i-megaliteri-ntropi-sta-chronia-ti-ellinikis-dikeosinis-itan-i-diki-tou-kolokotroni/
-
Παμε και σε μερικες περιπτωσεις Ναζιστων και ταγματασφαλιτων
Διονύσιος Αγάθος (1885-1956) (Ναζιστής αξιωματικός που γεννήθηκε στη Κέρκυρα, αλλά ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Το καλοκαίρι του 1944 ανέλαβε την ηγεσία του ναζιστικού κόμματος Μακεδονίας-Θράκης. Ήταν παντρεμένος με μια Βουλγάρα και είχε αναπτύξει στενές σχέσεις τόσο με τις γερμανικές αρχές κατοχής όσο και με τις βουλγαρικές. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, παρέδιδε με προθυμία σε καθημερινή βάση δελτία πληροφοριών στο Στρατιωτικό Διοικητή Θεσσαλονίκης και συμμετείχε σε ομάδα αντικατασκοπείας των Γερμανών, συνεργαζόμενος με τον Πούλο, τον ταγματάρχη Γεώργιο Ζαρταλούδη και τον Εμμανουήλ Γαρουφαλή. Μάλιστα είχε δικό του γραφείο στο Αρχηγείο της (γερμανικής) Μυστικής Αστυνομίας Στρατού (Geheime Feldpolizei), που βρισκόταν στην οδό Τσιμισκή 72. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στον Αγάθο πιστώθηκε από την Υπηρεσία Διαχειρίσεως Ισραηλιτικών Περιουσιών ένα γαλακτοπωλείο του Αλμπέρτο Σαρφατή στην οδό Βασιλέως Ηρακλείου 8, που ο Άγαθος το μετέτρεψε σε πολυτελέστατο γαλακτοπωλείο - ζαχαροπλαστείο και έγινε στέκι των Γερμανών και των Ελλήνων συνεργατών τους. Το κατάστημα αυτό εξοπλίστηκε με αντικείμενα αξίας 4.400.900 δραχμών που αφαιρέθηκαν από το κατάστημα του Μπενρουμπή στην οδό Καποδιστρίου. Το Μάιο του 1945 κατέφυγε στην Ελβετία και παρουσιάστηκε στην ελληνική πρεσβεία στη Βέρνη, αποκρύπτοντας το αληθινό του όνομα. Συνελήφθη από τις ελβετικές αρχές. Τον Αύγουστο του 1947 καταδικάστηκε από την ελληνική δικαιοσύνη ερήμην σε ισόβια. Το Σεπτέμβριο του 1947 οδηγήθηκε στις φυλακές Επταπυργίου. Το Νοέμβριο του 1947 καταδικάστηκε σε φυλάκιση 12 ετών (γλυτώνοντας τα ισόβια) και δήμευση της μισής περιουσίας του. Στις 3 Νοεμβρίου 1956 πέθανε στο σπίτι του από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 71 ετών.)
Εμμανουήλ Βασιλείου (Μέλος της ΠΑΟ. Γνωστός και ως «καπετάν Μανώλης». Τον Ιούλιο του 1946 καταδικάστηκε σε θάνατο και διατάχτηκε η δήμευση της μισής περιουσίας του. Μεταφέρθηκε στις φυλακές Κέρκυρας. Τον Ιούλιο του 1951 έμαθε για την έκδοση του βασιλικού διατάγματος της 4ης Ιουνίου 1951, σύμφωνα με το οποίο η ποινή του μετατράπηκε σε κάθειρξη 12 ετών. Μεταφέρθηκε στις αγροτικές φυλακές Κασσάνδρας.)
Ιωάννης Βελισσαρίδης (μέλος του τάγματος του ναζιστή Πούλου και άτομο της εμπιστοσύνης του. Είχε ποντιακή καταγωγή και ήταν παλιό μέλος της ΕΟΝ και έφεδρος Υπίλαρχος. Τα εγκλήματά του προκάλεσαν την απέχθεια του πληθυσμού της Μακεδονίας. Συμμετείχε ενεργά στην πυρπόληση και λεηλασία του χωριού Λέχοβο Φλώρινας. Το Μάιο του 1944, καθώς επέστρεφε στην Καλαμαριά, βρήκε να τον περιμένουν ορισμένα μέλη της οργάνωσης Ο.Π.Λ.Α., τα οποία τον εκτέλεσαν. Για να εκδικηθούν για το θάνατό του, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 10 άτομα.)
Αντώνιος Βήχος (Αρχηγός της δωσιλογικής οργάνωσης ΠΟΕΤ. Ήταν μεταλλλειολόγος και γεννημένος στην Κερατέα Αττικής. Στις 1 Φεβρουαρίου 1944, ο Βήχος ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη την οργάνωση ΠΟΕΤ με έμβλημα το δικέφαλο αετό και παρέλαβε οπλισμό από τις γερμανικές αποθήκες. Προηγουμένως είχε εξασφαλίσει την έγκριση του Γερμανού ταγματάρχη Alfred Grun. Τον Οκτώβριο του 1947 παρουσιάστηκε στην Εισαγγελία Αθηνών. Η δίκη του ορίστηκε για τις 6 Απριλίου 1948. Ο ίδιος απουσίασε από αυτήν. Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο, δήμευση όλης της περιουσίας του και ισόβια στέρηση των δικαιωμάτων του. Ο Ειδικός Επίτροπος ζήτησε από το Τμήμα Γενικής Ασφάλειας Αθηνών να φροντίσει για την εκτέλεση της απόφασης. Τελικά η αστυνομία δεν συνέλαβε ποτέ τον Βήχο. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1948.)
Βούζιος Γεώργιος (ταγματάρχης και υπαρχηγός της οργάνωσης ΠΟΕΤ)
Εμμανουήλ Γαρουφαλής (απόστρατος Σμηναγός που δραστηριοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη ως μέλος του τάγματος του ναζιστή Πούλου, την περίοδο της κατοχής. Κατέδωσε στους Γερμανούς διάφορους συναδέλφους του αξιωματικούς που προσπαθούσαν να διαφύγουν στη Μέση Ανατολή. Οι Γερμανοί τον αντάμειψαν προσφέροντάς του μια θέση στην υπηρεσία της αντικατασκοπίας. Όταν είδε ότι το τέλος του πολέμου πλησίαζε, κατέφυγε στη Γερμανία, μαζί με την ερωμένη του Παγώνα, υπηρέτρια του Γ. Πούλου.)
Ξενοφών «Φον» Γιοσμάς (γνωστός βασιλόφρων, γερμανόφιλος και δωσίλογος. Κατά την κατοχή εγκατέλειψε την Πιερία και κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου κατατάχθηκε στην οργάνωση του Πούλου, αναλαμβάνοντας το λόχο προπαγάνδας. Το φθινόπωρο του 1944 ακολούθησε τους Γερμανούς και τον Πούλο κατά την υποχώρησή τους. Συνεργάστηκε με τον ναζιστή Τσιρονίκο στη Βιέννη. Το 1945 η ελληνική δικαιοσύνη τον καταδίκασε ερήμην σε θάνατο. Τον Ιούνιο του 1947 ήρθε στην Ελλάδα. Όχι μόνο δεν εκτελέστηκε, αλλά σύντομα αποφυλακίστηκε χάρη στο βασιλιά Παύλο που του απένειμε χάρη. Το 1952 βγήκε από τη φυλακή και αργότερα έγινε σχολικός έφορος στην Άνω Τούμπα Θεσσαλονίκης και εκδότης εφημερίδας. Πέθανε το 1975, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο γιος του, Αλέξανδρος Γιοσμάς, ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΛΑ.Ο.Σ. του Καρατζαφέρη.)
Γεώργιος Γκαρίπης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)
Κωνσταντίνος Γούλας (δικηγόρος από τη Θεσσαλονίκη και ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης ΕΕΕ)
Κύρος Γραμματικόπουλος (Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα και εγκαταστάθηκε στη Δράμα και αργότερα στη Θεσσαλονίκη. Έγινε μέλος του ναζιστικού κόμματος του Γεωργίου Σπυρίδη και κατατάχθηκε εθελοντής στη Βέρμαχτ. Πολέμησε σε διάφορες μάχες. Το 1943 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και άρχισε να εργάζεται για λογαριασμό της γερμανικής Μυστικής Αστυνομίας. Φορούσε γερμανική στολή, συμμετείχε σε εφόδους σε σπίτια, σε συλλήψεις και δολοφονίες. Την ίδια χρονιά, μέσα από ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στη ναζιστική εφημερίδα «Νέα Ευρώπη» εξέφρασε το θαυμασμό του για τη Γερμανία. Την επόμενη χρονία εντάχθηκε στην ομάδα του Φριτς Σούμπερτ και πήρε μέρος σε επιχειρήσεις στην περιοχή των Γιαννιτσών. Συμμετείχε στη δολοφονία 14 ανθρώπων στο Ελευθεροχώρι και στην καταστροφή πολλών σπιτιών. Στις 14-9-1944 συμμετείχε στη δολοφονία περισσότερων από 100 κατοίκων των Γιαννιτσών. Βλέποντας ότι έρχεται το τέλος της κατοχής, κατέφυγε στη Γερμανία. Το 1945 το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Θεσσαλονίκης τον καταδίκασε ερήμην 5 φορές σε θάνατο. Ενώ συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Σάλτσμπουργκ, δεν εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Αφέθηκε ελεύθερος και πήγε να ζήσει στις ΗΠΑ. Πιθανόν ούτε ο ίδιος δεν είχε φανταστεί πόσο εύκολα θα ξέφευγε από την ελληνική δικαιοσύνη.)
Αντώνιος Δάγκουλας (Μικρασιάτης πρόσφυγας που κατοικούσε στα Γρεβενά και υποστήριζε τη βενιζελική παράταξη. Στην κατοχή προσχώρησε στον ΕΛΑΣ. Ήρθε σε ρήξη με την οργάνωση, αποχώρησε και εντάχθηκε στο γερμανόφιλο στρατόπεδο. Αυτός και οι άνδρες του τέθηκαν με προθυμία υπό τις διαταγές του Γερμανού διοικητή της SD Γκρυν. Στρατολογήθηκαν περίπου 100 άτομα και εξοπλίστηκαν από τους Γερμανούς. Δημιούργησαν την «Εθνική Ελληνική Ασφάλεια Πόλεως Θεσσαλονίκης». Οι «Δαγκουλαίοι» εκπαιδεύτηκαν για 15 μέρες στο γήπεδο της ΧΑΝΘ και μετά προχώρησαν σε ένα όργιο εκτελέσεων. Παράλληλα φρόντιζαν και να πλουτίζουν αρπάζοντας διάφορα αντικείμενα από τα σπίτια των θυμάτων τους. Το 1944 κατάλαβε ότι δεν θα γλύτωνε εύκολα από τους αντιστασιακούς. Κρύφτηκε τραυματισμένος σε ένα σπίτι, προσποιούμενος ότι είναι ελασίτης, αλλά συνελήφθη από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Μεταφέρθηκε για νοσηλεία σε ένα νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου και απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1944.)
Βασίλειος Έξαρχος (καθηγητής Θεολογικής του ΑΠΘ. Αθηναίος ναζιστής που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς κατακτητές ως μεταφραστής και ως προπαγανδιστής. Δραστηριοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη στη φιλοναζιστική οργάνωση ΕΕΕ. Τον Αύγουστο του 1944 κατέφυγε στην Αθήνα. Πέθανε το 1973.)
Γεώργιος Θεμελής (κατοχικός νομάρχης Πέλλας και μέλος της ΠΑΟ)
Ηλίας Θεοφάνους (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ. Εκτελέστηκε από αντάρτες του ΕΛΑΣ το Δεκέμβριο του 1944.)
Ιωάννης Θεοχαρίδης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ. Αυτοκτόνησε το Δεκέμβριο του 1944.)
Θεόδωρος Θωμαΐδης (στέλεχος της ΠΑΟ και κατοχικός Νομάρχης Κιλκίς)
Κυριάκος Ιωαννίδης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)
Λεωνίδας Ιωαννίδης (στέλεχος του ΕΕΣ)
Πέτρος Ιωαννίδης (υπαρχηγός της ΠΟΕΤ. Το 1948 καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια, αλλά κυκλοφορούσε ελεύθερος μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 ! Το Σεπτέμβριο του 1961 οδηγήθηκε στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης. Πέθανε το Δεκέμβριο του 1962 σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.)
Γεώργιος Καζάνας (γερμανόφιλος διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας. Κατέφυγε αεροπορικώς στη Βιέννη.)
Απόστολος Καρταλάκης (ήταν μέλος της ομάδας του Πούλου και καταγόταν από τον Φιλώτα της Φλώρινας. Διέπραξε πολλές δολοφονίες. Κατέφυγε στην Αυστρία. Το 1947 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο και δις σε ισόβια. Το καλοκαίρι του 1948 συνελήφθη από τις γαλλικές αρχές στο Klagenfurt της Αυστρίας. Άργησε να σταλεί στην Ελλάδα και να οδηγηθεί στη φυλακή του Επταπυργίου. Κατέθεσε αίτηση ανακοπής της απόφασης, αλλά το Δεκέμβριο του 1950 το Ειδικό Δικαστήριο τον καταδίκασε πάλι σε θάνατο και δις σε ισόβια. Το 1953 έστειλε υπόμνημα στη Φρειδερίκη. Ο γιατρός των φυλακών αποφάσισε ότι ο Καρταλάκης θα έπρεπε να σταλεί στο ψυχιατρείο. Τον Απρίλιο του 1953 ο Καρταλάκης στάλθηκε στο Δημόσιο Ψυχιατρείο. Η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε. Το 1956 ο Καρταλάκης μεταφέρθηκε στο Ψυχιατρικό Παράρτημα των Φυλακών Καλλιθέας και από τότε χάθηκαν τα ίχνη του.)
Φραγκίσκος Κολλάρας (στέλεχος του ΕΕΣ)
Κωνσταντίνος Κυλινδρέας (Την περίοδο της κατοχής ήταν πληροφοριοδότης της γερμανικής GFP. Το 1944 έφυγε από την Ελλάδα. Συνελήφθη από τους Ρώσους στη Βιέννη τον Απρίλιο του 1945, αλλά τους είπε ψεύτικο όνομα. Τον Ιούνιο του 1945 οδηγήθηκε στις φυλακές «Παύλου Μελά». Στις 17 Ιουλίου 1945 άρχισε η δίκη του. Καταδικάστηκε σε ισόβια. Ο Ειδικός Επίτροπος άσκησε αίτηση αναθεώρησης της δίκης. Στις 22 Οκτωβρίου 1946 ο Κυλινδρέας βρέθηκε ξανά μπροστά στο Ειδικό Δικαστήριο, το οποίο τον καταδίκασε σε ισόβια και ολική δήμευση της περιουσίας του. Με το βασιλικό διάταγμα της 12ης Σεπτεμβρίου 1952 η ποινή των ισοβίων δεσμών μετριάστηκε σε κάθειρξη 20 ετών. Στάθηκε εξαιρετικά τυχερός. Στις 2 Μαρτίου 1954 αποφυλακίστηκε, μετά την αναστολή εκτέλεσης του υπολοίπου της ποινής του.)
Νικόλαος Λεονταρίδης (μέλος του ΕΕΣ)
Παναγιώτης Μαλτέζος (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)
Θεόδωρος Μελεμενλής (αρχικά ήταν μέλος της φασιστικής μεταξικής ΕΟΝ και στη συνέχεια επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο του ναζισμού. Έγινε στενός συνεργάτης του ναζιστή Πούλου και υπασπιστής του. Το καλοκαίρι του 1944 δέχθηκε επίθεση από μέλος της ΟΠΛΑ, η οποία ήταν ένοπλη μυστική οργάνωση του ΚΚΕ, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο Γερμανικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή στις 10 Ιουνίου 1944. Τα δύο του αδέλφια, Παναγιώτης και Ιωάννης, συνεργάστηκαν και αυτά με τον Πούλο.)
Παναγιώτης Μελεμενλής (αρχικά ήταν μέλος της ΕΟΝ και στη συνέχεια εντάχθηκε στην οργάνωση του ναζιστή Πούλου, όπως και τα αδέλφια του. Ωφελήθηκε από τις διώξεις εναντίον των Εβραίων, γιατί οι Γερμανοί χάρισαν διάφορα εβραϊκά καταστήματα στον ίδιο, αλλά και σε άλλους συνεργάτες του Πούλου. Όταν είδε ότι πλησίαζε το τέλος της κατοχής, κατέφυγε στη Γερμανία. Παρά τη δωσιλογική του δράση και τα εγκλήματα που διέπραξε, γλύτωσε τη θανατική καταδίκη. Παρότι καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων το 1947, πόνταρε πολλά στην αρμονική σχέση που διατηρούσε με την αστυνομία και με διοικητές διαφόρων Αστυνομικών Τμημάτων που διαβεβαίωναν γραπτώς για τα «πατριωτικά» του αισθήματα. Αποφάσισε να παρουσιαστεί στην ελληνική δικαιοσύνη πολλά χρόνια μετά το τέλος της κατοχής. Στις 26-6-1952 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 12 ετών. Όμως και πάλι τα κατάφερε και δεν χρειάστηκε να μείνει στη φυλακή μέχρι το 1964. Για την ακρίβεια δεν έμεινε ούτε δύο χρόνια ! Πέτυχε την αναστολή του υπολοίπου της ποινής του και αποφυλακίστηκε το Φεβρουάριο του 1954.)
Ιωάννης Μελεμενλής (αδελφός του Θεόδωρου και του Παναγιώτη Μενεμενλή. Αρχικά ήταν μέλος της ΕΟΝ και στη συνέχεια εντάχθηκε στην οργάνωση του ναζιστή Πούλου, όπως και τα αδέλφια του. Παρά τη δωσιλογική του δράση και τα εγκλήματα που διέπραξε, γλύτωσε τη θανατική καταδίκη. Παρότι καταδικάστηκε ερήμην σε 3 φορές ισόβια κάθειρξη από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων το 1947, πόνταρε πολλά στην αρμονική σχέση που διατηρούσε με την αστυνομία και με διοικητές διαφόρων Αστυνομικών Τμημάτων που διαβεβαίωναν γραπτώς για τα «πατριωτικά» του αισθήματα. Αποφάσισε να παρουσιαστεί στην ελληνική δικαιοσύνη πολλά χρόνια μετά το τέλος της κατοχής. Στις 26-6-1952 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 12 ετών. Όμως και πάλι τα κατάφερε και δεν χρειάστηκε να μείνει στη φυλακή μέχρι το 1964. Για την ακρίβεια δεν έμεινε ούτε δύο χρόνια ! Πέτυχε την αναστολή του υπολοίπου της ποινής του και αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του 1953.)
Γρηγόριος Παζιώνης (Γεννήθηκε στο Μελένικο της Βουλγαρίας το 1887. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Δράμα, έχοντας δυσάρεστες εμπειρίες από τη ζωή του στη Βουλγαρία. Το 1929 εκλέχτηκε Δήμαρχος Δράμας. Το 1935 έγινε Νομάρχης Χαλκιδικής, αλλά το 1936 παραιτήθηκε για να θέσει υποψηφιότητα για βουλευτής, χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί. Το 1938 διορίστηκε από τη δικτατορία του Μεταξά Νομάρχης Έβρου. Τον Αύγουστο του 1940 τέθηκε σε διαθεσιμότητα, με απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών. Την περίοδο της κατοχής διορίστηκε Επιθεωρητής των Υπηρεσιών Κοινωνικής Πρόνοιας με μηνιαίο μισθό 10.000 δραχμές (Σεπτέμβριος 1941). Επίσης, εντάχθηκε στο ναζιστικό κόμμα του Σπυρίδη και το Μάρτιο του 1942 έγινε υπαρχηγός. Πολλές φορές εκδήλωνε δημόσια τα χιτλερικά του αισθήματα και παράλληλα προέτρεπε τους Έλληνες εργάτες να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε να δουλέψουν στη Γερμανία. Στην πορεία ο Παζιώνης άρχισε να αποκτά και άλλες αρμοδιότητες. Του ανατέθηκε η Γενική Διεύθυνση Στεγάσεως. Σε αυτήν φρόντισε να τοποθετήσει το γιο του και τον αδερφό του. Στη συνέχεια έγινε αρχηγός του ναζιστικού κόμματος Μακεδονίας – Θράκης. Το 1944 κατέφυγε στην Αυστρία. Στη συνέχεια πέρασε στην Ελβετία (Μάιος 1945), ελπίζοντας ότι δεν θα τον αναγνωρίσει κανείς. Προσπάθησε να παραπλανήσει την ελληνική πρεσβεία στη Βέρνη, δηλώνοντας ψεύτικο όνομα. Ο Έλληνας πρέσβης όμως έδωσε εντολή να συλληφθεί. Το 1946 οδηγήθηκε στις φυλακές «Παύλου Μελά». Καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο τον Αύγουστο του 1947 σε φυλάκιση 2,5 ετών. Αποφυλακίστηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1948.)
Χρήστος Παπαβασιλείου (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)
Αριστείδης Παπαδόπουλος (Καταγόταν από την Ημαθία και ήταν φίλος του Νικολάου Ζωγράφου. Μετά την απελευθέρωση κατηγορήθηκε για δοσιλογισμό και για διάφορες συλλήψεις και δολοφονίες συμπατριωτών του. Φυλακίστηκε στις 24 Απριλίου 1945. Η δίκη του αναβλήθηκε δύο φορές. Έστειλε επιστολή στον Πρωθυπουργό, το Δαμασκηνό και διάφορους υπουργούς, ζητώντας τους να φροντίσουν για την απελευθέρωσή του. Στις 3 Οκτωβρίου 1946 απέδρασε από το Δημοτικό Νοσοκομείο, όπου είχε μεταφερθεί για νοσηλεία. Ο διοικητής της φρουράς του νοσοκομείου προτίμησε να ενημερώσει για την απόδραση τον Ειδικό Επίτροπο με 4 μέρες καθυστέρηση. Επέστρεψε ανενόχλητος στην ιδιαίτερη πατρίδα του και έφτιαξε μια παρακρατική ένοπλη ομάδα με έδρα τον Κολυνδρό. Σύντομα έγινε ομαδάρχης σε ένα τμήμα των ΜΑΔ. Το 1947 το Συμβούλιο Εφετών εξέδωσε παραπεμπτικό βούλευμα. Στις 6 Απριλίου 1948 κηρύχθηκε φυγόδικος. Το Νοέμβριο του 1948 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.)
Μιχάλης Παπαδόπουλος (Μιχάλαγας) (ιδρυτικό στέλεχος της οργάνωσης ΠΟΕΤ του Αντωνίου Βήχου. Ήταν ποντιακής καταγωγής και είχε βενιζελικές πολιτικές πεποιθήσεις. Το 1943 εντάχθηκε στην ΠΑΟ. Στη συνέχεια πήγε στη Θεσσαλονίκη και εντάχθηκε στην ΠΟΕΤ. Επίσης έγινε ηγετικό στέλεχος του ΕΕΣ, αναλαμβάνοντας τη θέση του διευθυντή οικονομικών της οργάνωσης στις 31-8-1944. Συνελήφθη στις 17-12-1944 στη Ζαρκαδόπετρα από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Δεν πέρασε από δίκη και μετά από τη Συμφωνία της Βάρκιζας αφέθηκε ελεύθερος. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1946. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι αυτοπυροβολήθηκε κατά λάθος.)
Κυριάκος Παπαδόπουλος («Κισά Μπατζάκ», δηλαδή κοντοπόδαρος) (στέλεχος του ΕΕΣ και της ΠΑΟ. Ήταν Πόντιος και γεννήθηκε το 1884. Τραυματίστηκε το Νοέμβριο του 1944 στη μάχη του Κιλκίς και αυτοκτόνησε για να μην μπορέσουν να τον αιχμαλωτίσουν οι αντάρτες της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΑΜ – ΕΛΑΣ.)
Κωνσταντίνος Γ. Παπαδόπουλος (Γεωπόνος ποντιακής καταγωγής και έφεδρος αξιωματικός. Υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΕΕΣ και αργότερα βουλευτής. Συμμετείχε επίσης στην ΠΑΟ και στην ΠΟΕΤ. Απέφυγε να πολεμήσει στην πολύνεκρη μάχη του Κιλκίς το Νοέμβριο του 1944 εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Μετά την απελευθέρωση δικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων και υποστήριξε ότι ο αγώνας του ΕΕΣ ήταν «δίκαιος», καταφέρνοντας να γλυτώσει το ενδεχόμενο μιας καταδικαστικής απόφασης. Παράλληλα, προσπάθησε να αυτοπαρουσιαστεί ως «αντιστασιακός». Σύμφωνα με επιστολή που συνέταξε ο ταξίαρχος Αρχιμήδης Αργυρόπουλος το 1949, ο Κ. Παπαδόπουλος ήταν συνεργάτης των Γερμανών με πλούσια εγκληματική δράση, που διαγράφτηκε από την ΠΑΟ Θεσσαλονίκης εξαιτίας της αντεθνικής του δράσης, ενώ η επιστολή περιελάμβανε και αντίγραφο του πρωτοκόλλου συνεργασίας που είχε υπογράψει η ηγεσία του ΕΕΣ με τους Γερμανούς την περίοδο της κατοχής. Το 1945 ο Κ. Παπαδόπουλος επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και κατατάχθηκε στο 113ο Τάγμα Εθνοφυλακής. Το 1946 εκλέχτηκε βουλευτής Κοζάνης με το Λαϊκό Κόμμα. Στο επόμενο διάστημα, μέχρι το 1964, εκλεγόταν βουλευτής Κιλκίς με τον «Ελληνικό Συναγερμό» του Παπάγου και την ΕΡΕ του Καραμανλή. Για το δοσιλογικό του παρελθόν και τη συνεργασία του με τους Γερμανούς αντιμετώπισε σοβαρές κατηγορίες από πολιτικούς του κέντρου και της αριστεράς. Στις 13 Μαρτίου 1963, με την ιδιότητα του βουλευτή της ΕΡΕ, εκτόξευσε απειλές εναντίον της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), αντιμετωπίζοντας την άμεση αντίδραση των αριστερών βουλευτών που τον αποκάλεσαν χιτλερικό και προδότη. Επιτέθηκε και χτύπησε τον Αντώνη Μπριλλάκη της ΕΔΑ και στη συνέχεια δέχθηκε μπουνιά στο πρόσωπο από το Γρηγόρη Λαμπράκη της ΕΔΑ.)
Λάσκαρης Παπαναούμ (Καταγόταν από το Μοναστήρι της Σερβίας. Για ένα διάστημα ζούσε και δούλευε στο Αμβούργο, όπου παντρεύτηκε μια Γερμανίδα. Το 1934 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και ανέλαβε την αντιπροσωπεία μιας σερβικής εταιρείας ακατέργαστων δερμάτων. Το 1938 έγινε πράκτορας της Ειδικής Ασφάλειας. Τον καιρό που οι δυνάμεις του Άξονα είχαν σαν στόχο τους την κατάληψη της Ελλάδας, ο Παπαναούμ διοχέτευε πληροφορίες στους Γερμανούς για τα σχέδια της Θεσσαλονίκης, κάνοντας ευκολότερη την κατάληψή της από τον εχθρό. Τη μέρα που μπήκε ο γερμανικός στρατός στη Θεσσαλονίκη, αυτός ανέβηκε σε ένα γερμανικό τανκ και πανηγύριζε. Οι Γερμανοί τον τοποθέτησαν στην GFP, στην SD και στη διεύθυνση του μυστικού γραφείου προστασίας των κατοχικών στρατευμάτων. Κατάφερε να αποκτήσει όχι μόνο την εμπιστοσύνη των κατακτητών, αλλά και μεγάλα χρηματικά ποσά. Όταν δύο αστυνομικοί ανακάλυψαν μέσα στις αποθήκες του 8.000 οκάδες ελαιόλαδου, οι Γερμανοί αρνήθηκαν να του απαγγείλουν κατηγορίες για μαύρη αγορά και να κατασχέσουν το ελαιόλαδο. Σύντομα έδειξα τα ρατσιστικά αισθήματά του για τους Εβραίους, τους οποίους εκμεταλλεύτηκε στο μέγιστο βαθμό. Χάρη στις διώξεις εναντίον των Εβραίων, πέρασαν στα χέρια του διάφορες εβραϊκές επιχειρήσεις από τις οποίες κέρδισε χιλιάδες λίρες. Όταν είδε ότι οι Γερμανοί θα έφευγαν από την Ελλάδα, αποφάσισε να τους ακολουθήσει και αυτός, βρίσκοντας στη χώρα τους φιλόξενο έδαφος και μια νέα υπηκοότητα. Με αυτόν τον τρόπο μπόρεσε να ξεφύγει από την ελληνική δικαιοσύνη, η οποία τον καταδίκασε ερήμην το 1945 σε δύο φορές ισόβια. Έζησε στη Γερμανία μέχρι το 1971 που πέθανε και δεν εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα.)
Γεώργιος Πούλος (1889 - 1949) (απόστρατος αντιβασιλικός αξιωματικός, φανατικός γερμανόφιλος και χιτλερικός, με πλούσια εγκληματική δράση. Πάνω από τη δεξιά τσέπη του χιτωνίου του υπήρχε ο γερμανικός αετός με τη σβάστικα. Συνελήφθη στο Κίτσμπιχελ της Αυστρίας στις 19-5-1945 από τους Αμερικανούς. Στις 9 Απριλίου 1947 οδηγήθηκε στις στρατιωτικές φυλακές Επταπυργίου. Στις 22 Μαΐου 1947 άρχισε στο Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης η δίκη του Πούλου και των συνεργατών του. Στις 2-12-1947 άρχισε η δίκη του στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Εκτελέστηκε στις 11 Ιουνίου 1949.)
Νικόλαος Ραγκαβής (αντιστράτηγος και Γενικός Διοικητής Μακεδονίας. Ήταν παντρεμένος με Γερμανίδα και διατηρούσε αρκετά καλές σχέσεις με τις γερμανικές κατοχικές αρχές.)
Γεώργιος Σερεμέτης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)
Φριτς Σούμπερτ (Fritz Schubert) (1897 - 1947) (Αν και δεν ήταν Έλληνας, θεωρήσαμε καλό να αναφέρουμε λίγες πληροφορίες για αυτόν.) (Γερμανός υπαξιωματικός με πλούσια εγκληματική δράση στην Κρήτη και στη Μακεδονία. Το 1934 έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος Γερμανίας (NSDAP). Πρωτοεμφανίστηκε στην Κρήτη του καλοκαίρι του 1941. Εκτέλεσε πολλούς Έλληνες σε διάφορα χωριά του νησιού. Το Φεβρουάριο του 1944 στάλθηκε στη Μακεδονία, όπου συνέχισε το δολοφονικό του έργο. Ευθύνεται μεταξύ άλλων και για το Ολοκαύτωμα στο Χορτιάτη, όπου με τη βοήθεια και άλλων Γερμανών και Ελλήνων δωσιλόγων σκότωσε 149 κατοίκους. Ανάμεσά τους 109 γυναίκες και κορίτσια. Στα τέλη Οκτωβρίου του 1944 έφυγε μαζί με τα γερμανικά στρατεύματα που αποχωρούσαν από την Ελλάδα. Το Φεβρουάριο του 1945 έφθασε στη Βιέννη. Στις 4-5-1945 συνελήφθη από τους Αμερικανούς και τους είπε ψέματα ότι ήταν Έλληνας. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1945 στάλθηκε στην Ελλάδα και αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα. Συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Στις 5 Αυγούστου 1947 το Δικαστήριο τον κήρυξε ένοχο και τον καταδίκασε 27 φορές σε θάνατο. Εκτελέστηκε στις 22 Οκτωβρίου 1947.)
Γεώργιος Σπυρίδης (1897 - 1950) (φανατικός ναζιστής, γεννημένος στην Κερασούντα και Αρχηγός για ένα διάστημα του Ναζιστικού Κόμματος Μακεδονίας – Θράκης. Με το κόμμα αυτό κατέβηκε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1932 και του Ιουνίου του 1935. Τον Απρίλιο του 1934 έστειλε ένα γράμμα στον Χίτλερ, με το οποίο του εξέφρασε τον απεριόριστο θαυμασμό του. Όταν τα βουλγαρικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ανατολική Μακεδονία, ο Σπυρίδης κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί προχώρησε σε ανασυγκρότηση του κόμματος το οποίο αρχικά στεγάστηκε δωρεάν στο ξενοδοχείο Άτλας στην οδό Εγνατία, κατόπιν εντολής των γερμανικών αρχών κατοχής και λίγο αργότερα σε οίκημα στην οδό Κομνηνών στο κέντρο της πόλης που αποτέλεσε και κατοικία του Σπυρίδη. Ο Σπυρίδης επισκεπτόταν συχνά το Νικόλαο Χερτούρα που ήταν Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Επισιτιστικών και Οικονομικών Αναγκών Μακεδονίας και του ζητούσε διάφορα τρόφιμα (αυγά, μέλι, φασόλια, κρέας, φρούτα, λάδι κ.α.) καθώς και άλλα είδη όπως τσιγάρα, σαπούνι και γραφική ύλη λέγοντας ότι προορίζονταν για άπορα μέλη και οπαδούς του κόμματος του. Στην πραγματικότητα τα περισσότερα τρόφιμα ο Σπυρίδης τα πούλησε σε διάφορα άτομα κρατώντας για τον εαυτό του τα κέρδη, ενώ ελάχιστα διανεμήθηκαν δωρεάν σε άπορα μέλη του κόμματος. Τα διάφορα είδη πωλούνταν στο ξενοδοχείο Άτλας όπου το λουτρό είχε μετατραπεί σε αποθήκη τροφίμων. Από τα τέλη του χειμώνα του 1942 μέχρι τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ο Σπυρίδης, είτε αυτοπροσώπως είτε μέσω ανθρώπων του επιτελείου του, έλαβε από τη Γενική Διεύθυνση Επισιτιστικών και Οικονομικών Αναγκών Μακεδονίας, διάφορα τρόφιμα και άλλα είδη για τα οποία κατέβαλε μόνο 100.000 δραχμές ενώ από τον έλεγχο που έγινε αργότερα, μετά την αποκάλυψη της δράσης του Σπυρίδη και του Χερτούρα, αποκαλύφτηκε ότι η αξία των πραγμάτων αυτών ξεπερνούσε τα 16.000.000 δραχμές. Έτσι ο Σπυρίδης κατάφερε να θησαυρίσει, αλλά η δράση του αποκαλύφθηκε στα τέλη του 1942 και συντάχθηκε σε βάρος του ποινική δικογραφία από τον αγορανομικό ανακριτή. Στις 14-3-1943 το Δικαστήριο κήρυξε ένοχους τους κατηγορούμενους Σπυρίδη και Χερτούρα. Στο Σπυρίδη επέβαλε ποινή φυλάκισης πέντε ετών και χρηματικό πρόστιμο 10.000 δραχμών για παράβαση του νόμου περί μεσαζόντων και 40 χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 60.000 δραχμών για αισχροκέρδεια. Λίγο πριν την απελευθέρωση της Ελλάδας ο Σπυρίδης αποφυλακίστηκε και διέφυγε στη Γερμανία για να γλυτώσει τη σύλληψη του για δωσιλογισμό. Στις 23 Αυγούστου 1947 καταδικάστηκε ερήμην από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων σε ισόβια. Το 1948 συνελήφθη στο Αμβούργο και παραπέμφθηκε σε δίκη ενώπιον αγγλικού δικαστηρίου για παράνομη εισαγωγή εμπορευμάτων και μαύρη αγορά. Αργότερα εκδόθηκε στην Ελλάδα. Προφυλακίστηκε στις Β’ Επανορθωτικές Φυλακές στις 19 Νοεμβρίου 1949. Κατέθεσε αίτηση ανακοπής της καταδικαστικής απόφασης. Τον Ιανουάριο του 1950 το δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση ανακοπής, εξαφάνισε την απόφαση των ισοβίων και τον καταδίκασε σε μόνο 2,5 χρόνια φυλάκιση. Πέθανε το Μάιο του 1950 από οξύ πνευμονικό οίδημα.)
Σπυρίδωνας Σπυρίδης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)
Απόστολος Τσαρουχίδης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)
Νικόλαος Χερτούρας (δωσίλογος που καταγόταν από το Μοναστήρι και δραστηριοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Για ένα διάστημα ήταν διευθυντής του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης. Στα τέλη του 1941 έγινε Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Επισιτιστικών και Οικονομικών Αναγκών Μακεδονίας. Μετά από την εμπλοκή του σε σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε στα τέλη του 1942, οδηγήθηκε σε δίκη μαζί με τον Σπυρίδη. Στις 14 Μαρτίου 1943 το δικαστήριο επέβαλε στον Χερτούρα την ποινή του θανάτου για τη διάθεση τροφίμων στον Σπυρίδη και 15 χρόνια φυλάκιση και χρηματικό πρόστιμο 1.000.000 δραχμών για παράβαση καθήκοντος.)
Διάφοροι δωσίλογοι που έδρασαν εκτός Μακεδονίας
Αλέξανδρος Αγήνορας (Ο Αγήνωρ ήταν δοσίλογος που καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και έγινε αρχηγός της ναζιστικής οργάνωσης Μπουντ. Στο τέλος κατέφυγε στη Βιέννη. Ο αστυνομικός διευθυντής Ν. Αρχιμανδρίτης κατέθεσε στο Ειδικό Δικαστήριο ότι ο Αγήνορας εκτελέστηκε στη Βόρεια Ελλάδα από αντάρτες του ΕΛΑΣ.)
Χαράλαμπος Αϊβαλιώτης (κατέφυγε στη Γερμανία)
Νίκος Αναγνωστόπουλος (ταγματασφαλίτης της Εύβοιας)
Δημήτρης Αναστασίου (μέλος της ΕΣΠΟ)
Αριστείδης Ανδρόνικος (1862 - 1952) (ναζιστής καθηγητής, γόνος αρχοντικής οικογένειας και μέλος της ΕΣΠΟ. Διετέλεσε διευθυντής στο Ελληνικό Προξενείο της Πετρούπολης. Έπειτα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και δραστηριοποιήθηκε στις φασιστικές οργανώσεις. Το 1944 κατέφυγε στην Αυστρία. Επέστρεψε στην Αθήνα και πέθανε στις 21 Νοεμβρίου 1952.)
Ελένη Βαρδακοπούλου (καταδικάστηκε από Δικαστήριο Δοσιλόγων σε ισόβια κάθειρξη, διότι έδρασε στην Πελοπόννησο ως πράκτορας των Γερμανών και κατέδωσε διάφορους Έλληνες πατριώτες.)
Ιωσήφ Βαρδινογιάννης (γιατρός, ο οποίος συνεργαζόταν με την Ειδική Ασφάλεια και τους Γερμανούς. Εκτελέστηκε από την οργάνωση ΟΠΛΑ του ΚΚΕ στις 22 Σεπτεμβρίου 1944.)
Νικόλαος Βελισσαρόπουλος (Αρχικά ήταν μέλος της μεταξικής ΕΟΝ και στη συνέχεια μέλος της ΕΣΠΟ. Κατέφυγε στη Γερμανία. Λίγο μετά την ήττα της Γερμανίας (1945), συνελήφθη από τους Αμερικανούς.)
Αλέξανδρος Βερνίκος (1916 - 1991) (Δικηγόρος, εφοπλιστής, βουλευτής και υπουργός. Μετά την απελευθέρωση συνελήφθη κατηγορούμενος για δωσιλογισμό. Στα μεταπολεμικά χρόνια ασχολήθηκε με την πολιτική. Το 1952 εκλέχτηκε βουλευτής με την ΕΠΕΚ. Το 1964 έγινε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Το 1965 έγινε υπουργός εμπορίου στην κυβέρνηση των αποστατών. Σύμφωνα με τον ιστορικό Δημοσθένη Κούκουνα, ο Βερνίκος ήταν οικονομικός δωσίλογος. Γιος του Αλέξανδρου Βερνίκου είναι ο εφοπλιστής και μέλος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Βερνίκος, ο οποίος έγινε υφυπουργός ναυτιλίας τον Ιούνιο του 2012, στην κυβέρνηση Σαμαρά.)
Γεώργιος Βλαβιανός (το Μάιο του 1941 ίδρυσε τη ναζιστική-δωσιλογική οργάνωση ΕΣΠΟ και έγινε αρχηγός της. Το Φεβρουάριο του 1942 παραιτήθηκε από την ηγεσία της οργάνωσης. Η κυβέρνηση Τσολάκογλου διόρισε το Βλαβιανό Πρόεδρο της κοινότητας Κηφισιάς.)
Ιωάννης Βουλπιώτης (1902 - 1999) (επιχειρηματίας, διευθυντικό στέλεχος της SIEMENS, θαυμαστής του Χίτλερ και συνεργάτης των Γερμανών στην κατοχή. Παντρεύτηκε την κόρη του Ζήμενς και ήταν αντιπρόσωπος του συγκροτήματος Siemens-AEG-Τελεφούνκεν στην Ελλάδα. Μετά την κατάληψη της Ελλάδα από τους Γερμανούς, ανέλαβε την ελληνική ραδιοφωνία (ΑΕΡΕ) και την ελληνική τηλεφωνία. Το 1944 οι εταιρείες του επιτάχθηκαν και ο ίδιος παραπέμφθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων το 1946. Φυσικά κατάφερε να απαλλαγεί, αλλά ο εισαγγελέας άσκησε έφεση κατά της απόφασης. Και πάλι κατάφερε να γλυτώσει, χαρούμενος που το δικαστήριο τον αθώωσε, «λόγω αμφιβολιών». Στην μεταπολεμική περίοδο το όνομά του ενεπλάκη σε σκάνδαλο που σχετιζόταν με το πολιτικό κόμμα του Παπάγου. Τον Οκτώβριο του 1955 καταδικάστηκε από το Τριμελές Πλημελειοδικείο Αθηνών σε φυλάκιση 18 μηνών, αλλά έμεινε στη φυλακή μόνο ένα έτος.)
Λεωνίδας Βρεττάκος (ιδρυτής του Τάγματος Ασφαλείας «Λεωνίδας» στη Λακωνία και βουλευτής)
Χρήστος Γερακίνης (υποδιοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Εύβοιας. Στα μεταπολεμική περίοδο πολιτεύτηκε με τη δεξιά παράταξη. Διετέλεσε υφυπουργός συγκοινωνιών της κυβέρνησης Παπάγου.)
Αλέξανδρος Γιάνναρος (είχε δική του φασιστική οργάνωση, αλλά μετά τη διάλυσή της προσχώρησε στο ναζιστικό κόμμα του Μερκούρη. Εξέδιδε δύο εφημερίδες.)
Κυριάκος Γραμματικόπουλος (κατέφυγε στη Γερμανία)
Παναγιώτης Δεμέστιχας (1885 - 1960) (αξιωματικός του στρατού, γεννημένος στη Λακωνία. Διετέλεσε υπουργός εσωτερικών στην κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου. Καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Απεβίωσε στις 14 Νοεμβρίου 1960.)
Αλκιβιάδης Διαμαντής (1894 - 1948) (Γεννήθηκε στη Σαμαρίνα της Μακεδονίας. Ήταν ο δημιουργός της «Λεγεώνας των Βλάχων» και υποκινητής αυτονομιστικής κίνησης που αποσκοπούσε στη δημιουργία βλάχικου κράτους με την ονομασία «Πριγκιπάτο της Πίνδου» μέσα στο έδαφος της κατεχόμενης Ελλάδας. Έδρα της κυβέρνησής του σκόπευε να κάνει τη Λάρισα. Επινόησε για τον εαυτό του τον τίτλο του «Αρχηγού και εκπρόσωπου των Βλάχων της κάτω Βαλκανικής». Στη μεταπολεμική Ελλάδα καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Τον Ιούνιο του 1942 επέστρεψε στη Ρουμανία, βλέποντας την οριστική διάψευση των προσδοκιών του. Στη χώρα αυτή, συνελήφθη το 1948 από το κομμουνιστικό καθεστώς και εκτελέστηκε.)
Αρίστος Καμπάνης (1883 - 1956) (συγγραφέας που δραστηριοποιήθηκε στον τομέα της γερμανικής προπαγάνδας. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Συνεργάστηκε με την ΑΕΡΕ, πρόδρομο της ΕΡΤ. Καταδικάστηκε στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων και το 1955 κλείστηκε στο Ψυχιατρείο.)
Αθανάσιος Καπνόπουλος (κατέφυγε στη Γερμανία)
Σίτσα Καραϊσκάκη (ναζίστρια συγγραφέας. Εκφωνούσε ομιλίες στο κατοχικό ραδιόφωνο υπέρ της ναζιστικής Γερμανίας. Το 1933 διορίστηκε σύμβουλος του γερμανικού υπουργείου προπαγάνδας. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, διορίστηκε στη γερμανική πρεσβεία της Αθήνας. Το 1944 εγκατέλειψε την Ελλάδα και διέφυγε στην Αυστρία. Καταδικάστηκε ερήμην δύο φορές σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων, αλλά αργότερα αμνηστεύτηκε. Εγκαταστάθηκε στην Ανατολική Γερμανία και παντρεύτηκε το βιομήχανο Μπάχμαν. Το 1963 επέστρεψε στην Ελλάδα. Πέθανε στο Παλαιό Φάληρο στις 30 Απριλίου 1987.)
Νικόλαος Καράμπελας (βουλευτής Λακωνίας, δικηγόρος και μέλος του Τάγματος Ασφαλείας Λακωνίας)
Γεώργιος Κεφαλάς (ναζιστής από τον Πειραιά που κατέφυγε στη Γερμανία το 1944. Πέρασε πολλά βράδια σε μια μπιραρία της Στουτγάρδης. Η φίλη του ήταν μια 18χρονη Γερμανίδα, μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας. Έχοντας ένα ποδήλατο και μια ψεύτικη ταυτότητα αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Κατάφερε να περάσει από έλεγχο των Αμερικανών προσποιούμενος ότι ήταν όμηρος των Γερμανών. Τον Ιούλιο του 1945 έφθασε στον Πειραιά και άρχισε να φοράει ένα περιβραχιόνιο του ΕΔΕΣ για να ξεγελάσει τους διώκτες του. Συνάντησε μια παλιά του γνώριμη που ήταν ερωμένη ενός πιλότου της Λουφτβάφε και εκείνη τον κατέδωσε στην Αστυνομία. Συνελήφθη και κλείστηκε στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε το 1951 και συνεργάστηκε επαγγελματικά με έναν ομοϊδεάτη του, τον Ναπολέοντα Αντωνάδο. Μέχρι τα βαθιά γεράματά του το 2006 δήλωνε ναζιστής.)
Εγκον Κοντουμάς (Ελληνοκροάτης χημικός μηχανικός, ναζιστής, επιχειρηματίας, φίλος του Χίτλερ και ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης Μπουντ. Του είχε παραχωρηθεί με βασιλικό διάταγμα ένα μεταλλείο χαλκού στη Λακωνία. Πέρα από μέλος της Μπουντ, ο Κοντουμάς στην κατοχή ήταν και προμηθευτής του γερμανικού στρατού με ιματισμό και οικιακά είδη.)
Κώστας Κοτζιάς (1892 – 1951) (Διετέλεσε Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, Πρόεδρος της ΕΠΟ, Πρόεδρος της ομάδας του Παναθηναϊκού (ΠΑΟ), υπουργός, βουλευτής και δήμαρχος Αθηναίων. Ήταν θαυμαστής του Χίτλερ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής έζησε στις ΗΠΑ. Το 1950 και το 1951 εκλέχτηκε βουλευτής.)
Νικόλαος Κουρκουλάκος (διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πάτρα. Το 1969 τοποθετήθηκε διευθυντής της Αγροτικής Τράπεζας, με απόφαση της χούντας.)
Ευάγγελος Κυριάκης (χιτλερικός δημοσιογράφος που ίδρυσε στην Αθήνα το φασιστικό εκδοτικό οίκο «Νέα Γενεά». Διατηρούσε καλές σχέσεις με τον Γκαίμπελς. Το 1944 κατέφυγε στη Γερμανία. Σκοτώθηκε το 1945 στους δρόμους του Βερολίνου από συμμαχικό βομβαρδισμό.)
Αλέξανδρος Λάμπου (αξιωματικός της χωροφυλακής και διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας. Το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων καταδίκασε τον Λάμπου τρεις φορές σε θάνατο για συνειδητή συνεργασία με τους κατακτητές και για κατάδοση διαφόρων Ελλήνων. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1946, ο Λάμπου βρισκόμενος στις φυλακές Καλλιθέας, επιτέθηκε στους δεσμοφύλακες με ένα σιδερολοστό. Μετά από την πράξη του αυτή, μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αίγινας.)
Φίλιππος Λεσχόπουλος (μέλος της δοσιλογικής οργάνωσης ΕΣΠΟ. Φυλακίστηκε στην Καλλιθέα.)
Τάκης Μακεδών (αρχηγός της δοσιλογικής οργάνωσης ΕΑΣΑΔ που έδρασε στη Θεσσαλία και πρώην υπαξιωματικός της Χωροφυλακής. Εκτελέστηκε από αντιστασιακούς της οργάνωσης του ΕΛΑΣ το χειμώνα του 1944.)
Μανώλης Μανωλέας (1900 - 1944) (Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεσσηνία. Υπήρξε μέλος και βουλευτής του ΚΚΕ, αλλά σταδιακά απαρνήθηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και υπέγραψε δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού. Συνελήφθη από τη δικτατορία του Μεταξά, αλλά λίγο καιρό αργότερα μετατράπηκε οικειοθελώς σε πράκτορα της Ασφάλειας της δικτατορίας. Η δικτατορία τον αποφυλάκισε το 1938. Στη συνέχεια ο Μανωλέας εντάχθηκε στην ΕΟΝ και αργότερα στη ναζιστική οργάνωση ΕΣΠΟ. Από το 1943 και μετά συνεργάστηκε με τις γερμανικές αρχές στο κατοχικό ραδιόφωνο και το Γραφείο Τύπου της γερμανικής πρεσβείας. Η δοσιλογική του δράση δεν έμεινε ατιμώρητη. Τον εκτέλεσε η οργάνωση ΟΠΛΑ του ΚΚΕ τον Ιανουάριο του 1944 στην Καλλιθέα. Δύο μέλη της ΟΠΛΑ έχοντας υποπολυβόλα Sten κρυμμένα μέσα στις καμπαρντίνες τους, ανέβηκαν σε ένα τραμ στην οδό Θησέως στην Καλλιθέα. Εντόπισαν και αιφνιδίασαν τον Μανωλέα, οδηγώντας τον έξω και πυροβολώντας τον.)
Νικόλαος Ματούσης (1899 - 1991) (βλαχόφωνος δικηγόρος που συνεργάστηκε με τον αυτονομιστή Αλκιβιάδη Διαμαντή στη «Λεγεώνα των Βλάχων». Σπούδασε στη Νομική και έγινε μέλος του ΚΚΕ, αλλά στην πορεία διαγράφτηκε από το κόμμα. Αργότερα εντάχθηκε στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας, αλλά διαγράφτηκε και από αυτό. Το 1941 συνάντησε στη Λάρισα τον Αλκιβιάδη Διαμαντή που επιδίωκε να ιδρύσει βλαχικό κράτος μέσα στο έδαφος της κατεχόμενης Ελλάδας. Φορούσε στολή Ιταλού αξιωματικού και εκδήλωνε το θαυμασμό του για το Γ’ Ράιχ. Το 1943 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εντάχθηκε στη ναζιστική οργάνωση «Πρωτοπόροι Νέας Ευρώπης». Έπειτα κατέφυγε στη Ρουμανία, όπου συνελήφθη το 1948 από το κομμουνιστικό καθεστώς και φυλακίστηκε. Παραδόθηκε από τη Ρουμανία που ήταν φυλακισμένος στις ελληνικές αρχές στις 13 Μαΐου 1964. Έμεινε στις φυλακές Αβέρωφ μέχρι τις 25 Ιουνίου 1964, οπότε αποφυλακίστηκε. Για το θέμα του δοσιλογισμού παραπέμφθηκε σε δίκη. Τα πράγματα εξελίχθηκαν ιδιαίτερα ευνοϊκά για αυτόν. Το δικαστήριο αποφάσισε παύση της ποινικής του δίωξης λόγω παραγραφής στις δύο κατηγορίες συνεργασίας με τον εχθρό, διατήρηση των αποφάσεων δήμευσης της περιουσίας του και αθώωση στις κατηγορίες ότι παρείχε πληροφορίες στον εχθρό. Αφέθηκε ελεύθερος. Αργότερα υποστήριξε τη χούντα. Πέθανε στη Λάρισα στις 11 Μαρτίου 1991.)
Μελέτιος (Ήταν Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως και τον Απρίλιο του 1941 έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στον Χίτλερ για να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη του.)
Γεώργιος Μιχαλολιάκος (ταγματασφαλίτης στη Λακωνία και πατέρας του ηγέτη της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου)
Χρήστος Μπαρδόπουλος (ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης «Ένωσις Φίλων Χίτλερ» και συνεργάτης της γερμανικής SD. Το 1944 κατέφυγε στη Γερμανία. Καταδικάστηκε από την ελληνική δικαιοσύνη σε ισόβια, αλλά έμεινε στη φυλακή μόνο 3 χρόνια. Πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στην Αθήνα.)
Νικόλαος Μπουραντάς (διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας και συνεργάτης των κατοχικών αρχών)
Θωμάς Μπουρτζάλας (πρώην χωροφύλακας και σωματοφύλακας ενός υπουργού του Λαϊκού Κόμματος. Καταγόταν από το Α
-
Και περι Χουντας...........Η υποκρισια σε ολο της το μεγαλειο και παλι...........Ειναι για να γελας πραγματικα
1. Για το πραξικόπημα της 21 Απριλίου 1967
Μηνύθηκαν και διώχθηκαν 112 αξιωματικοί. «Πρωταίτιοι»
κρίθηκαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη 24 από αυτούς.
Δικάστηκαν 21 και οι 3 υπόλοιποι «τόσκασαν» στο εξωτερικό.
Καταδικάστηκαν 19 «οι άλλοι 2 αθωώθηκαν», και επιβλήθη-
καν ποινές από 5 χρόνια φυλακή μέχρι θάνατο (που μετατρά-
πηκε σε ισόβια, λίγες ώρες μετά την έκδοση της απόφασης
του δικαστηρίου). Από τους καταδικασμένους σήμερα στη
φυλακή βρίσκονται 14 ενώ 2 άλλοι έχουν αποφυλακιστεί
«προς αποτροπήν ανηκέστου βλάβης της υγείας τους».
Ελεύθεροι είναι οι Αντ. Λέκκας (στην Αμερική, με άδεια) και Γρ.
Σπαντιδάκης (στην Αθήνα στο σπίτι του). Στη φυλακή οι Γ.
Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός, Ν. Μακαρέζος, Γ. Ζωϊτάκης, Δ.
Ιωαννίδης, I. Λαδάς, Μ. Ρουφογάλης, Κ. Παπαδόπουλος, Οδ.
Αγγελής, Ν. Ντερτιλής, Στ. Καραμπέρης, Θ. Θεοφιλογιαννά-
κος, Ν. Γκαντώνας και Γ. Κωνσταντόπουλος. (Ο Μ. Μπαλό-
πουλος, καταδικασμένος σε ισόβια, πέθανε ενώ αποφυλακί-
στηκαν οι Δ. Σταματόπουλος και Ε. Τσάκας).
2. Για τη «Σφαγή του Πολυτεχνείου»
Διώχθηκαν ποινικά περισσότεροι από 40, σαν φυσικοί και
ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων που έγιναν κατά την εξέ-
γερση του Πολυτεχνείου. Παραπέμφθηκαν σε δίκη 35 κατη-
γορούμενοι. Δικάστηκαν 34 και ο ένας φυγοδικεί (Ηλίας
Τσιαπούρας ή Τσιαούρας). Στην πρώτη δίκη με 32 κατη-
γορούμενους (δύο —I. Καλύβας και Π. Θεράπος— δικά-
στηκαν χωριστά), αθωώθηκαν οι 12 και καταδικάστηκαν οι 20
υπόλοιποι σε ποινές από 5 μήνες φυλακή μέχρι 7 φορές ισό-
βια (Ιωαννίδης). Σε επανάληψη της δίκης για 7 από τους
κηρυγμένους ένοχους μετά από αναίρεση που έκανε δεκτή ο
Άρειος Πάγος, αθωώθηκαν 5 και επιβλήθηκαν φυλακίσεις
μηνών, σε 2 άλλους. Αθωώθηκε επίσης (δικάστηκε μόνος) και
ο Π. Θεράπος. Έ τ σ ι συνολικά από τους 34 που δικάστηκαν οι
18 κηρύχθηκαν αθώοι! Σήμερα από τους 16 καταδικασμένους
οι περισσότεροι έχουν εκτίσει τις ποινές τους και έχουν από-
φυλακιστεί ή είναι στις φυλακές και με άλλες καταδίκες.
Μόνο με καταδίκη για το «Πολυτεχνείο» στη φυλακή σήμερα βρί-
σκεται ο Ιωάννης Λυμπέρης έφεδρος αξιωματικός (25 χρόνια
κάθειρξη) για δυο φόνους, που, κατά τους χουντικούς που έχουν
επαφές, «κόπτεται», ότι «είναι αθώος» και ότι «δεν πυροβόλησε
αυτός» τους δυο, που σκοτώθηκαν και που τους «φόρτωσαν» στη
πλάτη του.
3. Βασανιστές στρατιωτικοί
Έγιναν δυο χωριστές ανακρίσεις και εκδόθηκαν δυο «παρα-
πεμπτικές διαταγές» (βουλεύματα), ενώ οι πολλοί κατηγορού-
μενοι ήταν ίδιοι στις δυο δικογραφίες. Στο αναθεωρητικό οι
δυο δικογραφίες συγχωνεύθηκαν και οι στρατιωτικοί βασανι-
στές κρίθηκαν όλοι μαζί για όσες πράξεις είχαν παραπεμφθεί.
Στην πρώτη δίκη παραπέμπονται 31 σαν βασανιστές (έχουν
απαλλαγεί άλλοι 38 με βούλευμα) και καταδικάζονται οι 16
από αυτούς ενώ οι υπόλοιποι 15 κηρύσσονται αθώοι (στρατο-
νόμοι οι περισσότεροι). Οι ποινές, από 6 μήνες μέχρι 23 χρό-
νια. Στη δεύτερη μεγάλη δίκη παραπέμπονται 36 και καταδικά-
ζονται 23 ενώ 13 αθωώνονται. Ποινές, από λίγους μήνες με
αναστολή μέχρι 7 χρόνια. Στο Αναθεωρητικό θα δικαστούν 29
αξιωματικοί και οπλίτες του στρατού και οι ποινές τους θα
μειωθούν. Τα αθροίσματα (για όσους δικάστηκαν δυο φορές
σε πρώτο βαθμό) των ποινών θα είναι από 22 χρόνια μέχρι 12
μήνες.
Από τους βασανιστές του στρατού σήμερα στις φυλα-
κές βρίσκονται 4 απότακτοι (και έκπτωτοι στην τάξη του
στρατιώτη) στρατιωτικοί. Είναι οι Χατζηζήσης, Σπανός, Τσά-
λας και Θεοφιλογιαννάκος (που έχει καταδικαστεί και σαν
«πρωταίτιος»). Ένας κατηγορούμενος, ο Χριστόφορος Μογιά-
νος έφεδρος, φυγοδίκησε αλλά τώρα έχουν παραγραφεί —
μάλλον— τα αδικήματά του.Μεμονωμένοι στρατιωτικοί
δικάστηκαν και σε άλλα δικαστήρια, αλλά δεν είναι κανένας
στη φυλακή για βασανιστήρια.
4. Βασανιστές αστυνομικοί
Δίκες αστυνομικών για βασανιστήρια, κρατουμένων αντι-
στασιακών, έγιναν δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες). Επειδή η
καταμέτρηση όλων, από όλα τα δικαστήρια της Ελλάδας,
είναι δύσκολη και τα στοιχεία ελλειπή, θα παραθέσουμε στοι-
χεία για όσους δικάστηκαν στην Αθήνα (Γενική Ασφάλεια
και Προαστείων).
Οι βασανιστές της αστυνομίας δικάστηκαν σε δυο δίκες με
χρονικό χωρισμό των πράξεων. Μια δίκη γιαβασανιστήρια της
«Ιωαννιδικής» δικτατορίας (73-74) και μια για τα υπόλοιπα χρόνια
(«Παπαδοπουλική» δικτατορία) '67-’73. Για τον τελευταίο χρόνο
της δικτατορίας, ανακρίθηκαν περίπου 40 αστυνομικοί, παραπέμφθηκαν
16 και δικάστηκαν 14 από αυτούς. Αθωώθηκαν 6, έπαψε για τυπικούς
λόγους η δίωξη για 4 άλλους και καταδικάστηκαν 4 σε ποινές φυλάκι-
σης από 4 μέχρι 10 μήνες.
Για τη μεγάλη χρονική περίοδο κατηγορήθηκαν 150 αστυ-
νομικοί σαν βασανιστές. Παραπέμφθηκαν τελικά 11 της αστυ-
νομίας και 5 της χωροφυλακής σε δίκη. Καταδικάζονται στο
Πλημμελειοδικείο 6 αστυνομικοί σε ποινές από 10 μήνες
μέχρι 2 χρόνια. Στο Εφετείο μειώνονται οι ποινές των 4 από
τους 5 που δικάστηκαν (σ.σ. στο μεταξύ έχει δολοφονηθεί ο
Μάλλιος) και οι ποινές εξαγοράζονται εκτός από του Μπάμ-
παλη, που θα πάει για 2 μήνες ακόμη στη φυλακή. Από τους
αξιωματικούς της χωροφυλακής, σε πρώτο βαθμό θα καταδι-
καστούν και οι 5 (Τριμελές-Εφετείο) αλλά στο δεύτερο βαθμό
(Πενταμελές Εφετείο) θα αθωωθούν 2 και θα μειωθούν οι ποι-
νές των 3 άλλων.
Στον πρώτο βαθμό οι ποινές ήταν από 2μέχρι 6 χρόνια, στο δεύτερο
γίνονται από 11 μέχρι 23 μήνες.Στη φυλακή κλείνεται μόνο ο Φαβατάς.
Σήμερα δεν είναι στη φυλακή κανένας βασανιστής.
Δίκες αστυνομικών για βασανιστήρια και για δολοφονίες-σε
βασανιστήρια ή καταδιώξεις(Τσαρουχάς, Χαλκίδης) έγιναν πολλές
στη Θεσσαλονίκη,στον Πειραιά, στην Πάτρα, στη Λάρισα, στα Χανιά
και άλλες πόλεις.Πολλές έληξαν με ανάκληση των εγκλήσεων αφού οι
βασανιστές αναγνώρισαν δημόσια τις πράξεις τους και ζήτη-
σαν συγνώμη από τα θύματά τους.
Αλλού επιβλήθηκαν ποινέςμικρές τις περισσότερες φορές,
δυο βασανιστές της Θεσσαλονίκης (Καραμήτσος-Κουρκουλάκος)
διέφυγαν στο εξωτερικό...πάντως τώρα, δέκα χρόνια «μετά»,
δεν είναι στη φυλακή κανένας.
5. Οικονομικά σκάνδαλα (εδώ «έχει φαί»)
Οι «άνθρωποι της χούντας» όμως, σαν «εξουσία» διαχειρί-
στηκαν για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από εφτά χρόνια,
τα δημόσια οικονομικά, τον κρατικό προϋπολογισμό, το
χρήμα του λαού. Φυσικό ήταν, όπως κάθε εξουσία να ευνοή-
σει τους ανθρώπους της και σαν κάθε αυθαίρετη δικτατορική
και βέβαια ανεξέλεγκτη εξουσία, να διαχειριστεί τα οικονο-
μικά με τρόπο σκανδαλώδη.
Έ τ σ ι, ο έλεγχος αυτός αποτελεί ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο, με
ουσιαστικό υλικό ενδιαφέρον, στην καθόλου διαδικασία της
ποινικής μεταχείρησης, κρίσης, των χουντικών, πρωταιτίων
και μη, καθώς και εκείνων που οφελήθηκαν από τα οικονο
μικά σκάνδαλα. Έ γ ιν αν έρευνες, από ανώτερους και ανώτα
τους δικαστικούς, στις υπηρεσίες του κράτους, ανοίχτηκαν
χιλιάδες φάκελοι για να μελετηθούν και να ελεχθούν στοιχεία
από έγραφα, εξετάστηκαν μάρτυρες, δημιουργήθηκαν και
νούργιοι ογκώδεις φάκελοι συντάχτηκαν πολυσέλιδα «πορί
σματα» αλλά... το αποτέλεσμα, μηδέν.Κανένας δεν «πλήρωσε»'
Στο σημείο αυτό, πρέπε ι να γίνε ι μια παρένθεση .
Το γεγονός ότι κανένα ς δεν τιμωρή θηκε και η πίστη ότι
δεν πρόκειται να τιμωρηθε ί,(γιατί, όπω ς θα δούμε στη
συνέχεια , υπάρχουν ακόμη εκκρεμείς ποινικέ ς δικογραφίες ),
υπέβαλα ν, στο συγγραφέα του βιβλίου αυτού, την
επιλογή , να μη καταγράψει πολλές λεπτομέρειες ,
να μην κάνει πολλές αναφορές στο «κεφάλαιο» αυτό,
δηλαδή των «οικονομικών σκανδάλων» .
Για τον ίδιο λόγο, θα δοθεί εδώ,κάποια ιδιαίτερη σημασία
με την παράθεση κάπω ς περισσότερων πληροφοριών, συγκεντρωτικά ,
γ ια τ η ν εξέλιξη και την κατάληξη των υποθέσεων αυτών.
Ο έλεγχος της διαχείρισης των οικονομικών του κράτουςαπό τη χούντα,
στράφηκε σε τέσσερις, κυρίως, κατευθύνσεις:
Α. Χαριστικές συμβάσεις, παραχώρησης προνομίων εκμετά-
λευσης πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.
Β. Αυθαίρετες αναθέσεις μελετών και εκτελέσεις δημοσίων
έργων.
Γ. Καταλήψεις ή παραχωρήσεις δασικών εκτάσεων ή άλλων
δημοσίων κτημάτων.
Δ. Παράνομες δανειοδοτήσεις από τράπεζες, την ΕΤΒΑ κυ-
ρίως, για την δημιουργία, βιομηχανικών μονάδων, ξενοδοχει-
ακών συγκροτημάτων και άλλων επιχειρήσεων.
Ασκήθηκαν πολλές ποινικές διώξεις κατά δεκάδων ανθρώ-
πων της χούντας ονομαστικά αλλά και «κατά παντός ετέρου
υπευθύνου» για απάτες, πλαστογραφίες, παραβάσεις του νόμου
περί ευθύνης υπουργών, παραβάσεις καθήκοντος, απιστίες
(περί την υπηρεσίαν) συνέργειες, ηθικές αυτουργίες κλπ.
Μεταξύ των διωχθέντων ονόματα τρανταχτά: Ωνάσης,
Νιάρχος, Λάτσης, Ανδρεάδης... Με αποφάσεις της Ολομέλειας
των Εφετών ανακριτές, μετά την άσκηση των διώξεων, ορί-
στηκαν οι Εφέτες Ε. Καραμαγκιώλης, Αθ. Μουλάς, I. Γεωρ-
γακόπουλος και Ν. Παπαγεωργίου. Αργότερα συνέχισαν οι
Εφέτες Μιχ. Καρατζάς και Παν. Κασίμης.
Οι ανακρίσεις αυτές ήταν από τη φύση τους δύσκολες και
επίπονες. Άνθρωποι που τις «φορτώθηκαν» αρρώστησαν (ένας
Εφέτης έφθασε στο Χιούστον του Τέξας για εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς),
ένας γραμματέας παθαίνει αλλεπάλληλα εμφράγματα: και οι δικογραφίες
«πήγαν και ήλθαν» για να έχουν όλες την ίδια κατάληξη:
Στο αρχείο, αφού προηγήθηκαν απαλλακτικά βουλεύματα.
Μια μόνο δικογραφία, —κατά μια πληροφορία— για παράνομη
δανειοδότηση, έφθασε στο ακροατήριο του Πενταμελούς Εφετείου
δεν έγινε γνωστό το αποτέλεσμα της δίκης, αλλά για να μην το
θυμάται η «πηγή»της πληροφορίας δεν θα ήταν άξια... μνήμης και
βέβαια αναφοράς).
Για οικονομικά σκάνδαλα η Ολομέλεια των Εφετών έκανε
περισσότερες από 100 ποινικές διώξεις (για την ακρίβεια
έδωσε παραγγελία στον αρμόδιο Εισαγγελέα Εφετών για την
άσκηση της δίωξης). Μια όμως από αυτές τις παραγγελίες
είχε αντικείμενο περισσότερες από τριακόσιες (αριθμός 300)
παράνομές δανειοδοτήσεις της ΕΤΒΑ. Ασκήθηκε ύστερα από
διοικητικό έλεγχο και έγιναν ανάλογος αριθμός δικογραφιών
(περισσότερες από 300). Σε πολλές από αυτές βασικός κατη-
γορούμενος ήταν ο Μιχ. Μπαλόπουλος, γραμματέας του EOT
στη δικτατορία που (στα μισά της δεκαετίας που μας ενδιαφέ-
ρει) στις 3 Μαρτίου 1978 πέθανε. Από αυτές τις 300 περίπου
υποθέσεις και σήμερα είναι 55 περίπου εκκρεμείς,στο ανακρι-
τικό γραφείο.
Πώς έγινε αυτό; Υπήρχαν νομικοτυπικά προβλήματα (π.χ.
επειδή η παραγγελία ήταν μια, έπρεπε να τελειώσουν και οι
300 ανακρίσεις για να υποβληθούν στην Εισαγγελία και τα
Συμβούλια Εφετών για την έκδοση βουλευμάτων, σύμφωνα με
τους τύπους) και τεράστιος όγκος εγγράφων (π.χ. για κάθε
δανειοδότηση ολόκληρες οι αλληλογραφίες των τραπεζών,
πολυσέλιδα συμβόλαια —τίτλοι κυριότητας, εγγραφές υποθη-
κών— ατελείωτα άλλα έγγραφα). Φορτηγά ολόκληρα με φακέ
λους μετέφεραν το ανακριτικό υλικό και δωμάτια ολόκληρα
γέμιζαν, στο κτίριο του Πρωτοδικείου στην Ομόνοια, όπου
ήταν τα γραφεία των Εφετών-ανακριτών.
Ενδεικτικά θα γίνει στη συνέχεια η παράθεση ορισμένων
υποθέσεων που έκλεισαν με απαλλακτικά για τους κατηγορού-
μενους βουλεύμαϊα. Κατηγορούμενοι ήταν εκτός από τους
Παπαδόπουλο, Παττακό, Μακαρέζο και τους εκάστοτε οικο-
νομικούς ή συναρμόδιους «υπουργούς» και οι συμβαλλόμενοι
με το Δημόσιο σαν ηθικοί αυτουργοί (Ωνάσης, Λάτσης, Νιάρ-
χος, Ανδρεάδης κλπ.) καθώς και διάφοροι υπηρεσιακοί παρά-
γοντες που είχαν υπογράψει διάφορα έγγραφα.
Εδώ πρέπει να υπογραμμιστεί ότι σε πολλές υποθέσεις που
εκδόθηκαν απαλλακτικά βουλεύματα, στη σύνθεση των συμ
βουλίων Εφετών μετείχαν οι Εμμ. Καβαλιέρος Πρόεδρος Εφε
τών, Αθαν. ΜωραΓτης (πέθανε από φυσικό θάνατο) Εφέτης και
Βασ. Αποσκίτης (δολοφονήθηκε) Εφέτης. (Η σύμπτωση, είχε
επισημανθεί από τον τύπο).
Ο Α ριστοτέλης Ωνάσης είχε κατηγορηθεί για την υπόθεση
του Γ ' (τρίτου) διυλιστηρίου. Ό πω ς είχε γραφτεί στις εφημε
ρίδες της εποχής, από πληροφορίες που «διέρρεαν» τότε, ο
Ωνάσης είχε αναλάβει να κάνει επενδύσεις ύψους 500 εκατομ
μυρίων δολλαρίων στην Ελλάδα αλλά μετά υπαναχώρησε.
Το δικτατορικό καθεστώς, του είχε καταβάλει ποινική
ρήτρα, που έφθανε στα 7 εκατομμύρια δολλάρια (!!) χωρίς να
έχει υποχρέωση. Με την υπόθεση αυτή είχε συσχετιστεί η
παραχώρηση, από τον Ωνάση στον δικτάτορα Παπαδόπουλο,
της βίλλας στο Λαγονήσι. Από την ανάκριση είχε διαπιστωθεί
ότι ο Ωνάσης είχε ιδρύσει την εταιρία «Ράουσον» με έδρα τον
Παναμά και μοναδικό περιουσιακό στοιχείο τη βίλλα. Είχαν
εκδοθεί 1.000 μετοχές της εταιρίας αυτής, που ο Ωνάσης τις
είχε προσφέρει στον Παπαδόπουλο. Έ τ σ ι, με την δωρεά που
έγινε με τον τρόπο αυτό, δεν καταβλήθηκε φόρος μεταβίβασης
στο Δημόσιο... νομότυπα!
Ο Σταύρος Νιάρχος είχε κατηγορηθεί για το διυλιστήριο
του Ασπρόπυργου (μαζί με άλλους). Με τη σύμβαση που είχε
ο Νιάρχος, αποκτούσε το 70% των μετοχών και το Ελληνικό
Δημόσιο το 30% που έμενε. Γιαυτή την υπόθεση ο Νιάρχος,
κλήθηκε και απολογήθηκε στον ανακριτή-Εφέτη Καραμα-
γκιώλη.
Για το Γ ' (τρίτο) διυλιστήριο, κατηγορήθηκαν και οι «διά
δοχοι» του Ωνάση, Λάτσης και Ανδρεάδης. Αλλά ο Ανδρεά-
δης είχε κατηγορηθεί και για τη σύμβαση της «ΣΤΡΑΝ» που
αφορούσε την κατάληψη της έκτασης στην Πάχη των
Μεγάρων.
Μια από τις υποθέσεις που αφορούσαν παραχωρήσεις εκτά-
σεων, ήταν εκείνη, που είχε αντικείμενο την παραχώρηση στο
«Συνεταιρισμό Μονίμων Αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτι-
κού», δασικής έκτάσης στην παραθαλάσσια περιοχή «Κορά-
κια Ερμιονίδας» σε τιμή 3.000 δραχμών το στρέμμα, ενώ η
αξία της ήταν 500.000 δραχμές το στρέμμα.
Ά λ λ ε ς «χοντρές» υποθέσεις ήταν η ανάθεση των έργων του
Μόρνου, η σύμβαση με την «Λίττον» για έργα στην Κρήτη
και τη Δυτική Πελοπόννησο, η σύμβαση για την μελέτη της
αξιοποίησης των υποθαλάσσιων πηγών του Αναβάλου για την
άρδευση του Αργολικού πεδίου και άλλες... και άλλες. Όσο για τις
δανειοδοτήσεις, όσο και να γράψει κανείς, δεν τελειώνουν...
Το ότι δεν τιμωρήθηκε κανείς και όλες οι υποθέσεις έκλει-
σαν με απαλλακτικά βουλεύματα ή με οριστική παύση της
δίωξης για διάφορους νομικούς λόγους δεν σημαίνει ότι δεν
υπήρξαν «οικονομικά σκάνδαλα»... Σε πολλές περιπτώσεις
έγιναν διώξεις με λάθος κατηγορίες, στην προδικασία έγιναν
λάθη δικονομικά, ο όγκος και φόρτος της δουλειάς των ανα-
κριτών έγινε αιτία να περάσουν τα χρόνια και πολλά αδική-
ματα (πλημμελήματα) να παραγραφούν. Επίσης ο χρόνος που
πέρασε, από την τέλεση κάποιας παρανομίας μέχρι να φθάσει
ο ελεγκτής ή ο ανακριτής και να βρει αποδείξεις, ήταν παρα-
πάνω από αρκετός και κατά και μετά τη δικτατορία, για να
εξαφανίσουν οι δράστες τα «πειστήρια» των εγκλημάτων τους.
Κάπως έτσι γλύτωσαν οι περισσότεροι —πιστεύουμε—χωρίς
αυτό να σημαίνει ότι αποκλείεται να υπήρχαν και κάποιες
δουλιές «καθαρές» που να έγιναν δηλαδή, νόμιμα.
6. «Φεβρουαριανοί»
Η μέχρι τώρα ενασχόληση με τους χουντικούς αφορούσε
«έργα και ημέρες» της περιόδου ’67- ’74 όταν οι δικτάτορες
είχαν την εξουσία την διακυβέρνηση της χώρας. Η ζωή όμως
δεν σταμάτησε με την κατάρευση της δικτατορίας και πολλοί
από τους «ανθρώπους της χούντας», δεν μπόρεσαν να «χωνέ-
ψουν» ότι έχασαν την δύναμη, δεν μπόρεσαν να μη «νοσταλ-
γούν», δεν άντεξαν (πολύ περισσότερο) να βλέπουν τους
«δικούς τους», μέχρι χθες αφεντικά, αρχηγούς και θεούς τους,
να διώκονται, να διασύρονται και να κλείνονται στις φυλακές.
Και ακόμη: δεν γνώριζαν πόσων και ποίων ακόμη θα ερχόταν
η σειρά...
Έ τ σ ι, στρατιωτικοί κυρίως, μέσα και έξω από το στράτευμα,
άρχισαν να συνωμοτούν. Ο Λαός και τα κόμματα της δημο-
κρατικής αντιπολίτευσης ζητούσαν κάθαρση, φώναζαν
δώστε την χούντα στο Λαό αλλά η Κυβέρνηση, με εκπρόσωπο τον
«γεφυροποιό» υπουργό Άμυνας Ευαγγ. Αβέρωφ καθησύχαζε,
διέψευδε, έδινε εύσημα πίστης στην Δημοκρατία στα «τσιρά -
κια» των Δικτατόρων.
Ώσπου ξαφνικά το Φλεβάρη του 1975, οι «καθησυχασμένοι»
πολίτες είδαν τον Αβέρωφ στην τηλεόραση να κάνει ανακοινώσεις για
κινήσεις ελάχιστων αμετανόητων νοσταλγών της τυραννίας, που
πατάχθηκαν να γίνεται λόγος για συλλήψεις δεκάδων αξιωματικών
από ανώτατους μέχρι κατώτερους και ακόμη να εκτοξεύονται
απειλές σε επίδοξους μιμητές τους.
Στα τέλη του Μάη 1984, σε συνέντευξή του στο περιοδικό
«ΓΥΝΑΙΚΑ» ο Ε. Αβέρωφ, αρχηγός πια της Ν.Δ., θα αποκαλύψει:
- Μετά τη μεταπολίτευση, βρεθήκατε στο πιο ευαίσθητο για την
περίοδο εκείνη τουλάχιστον, υπουργείο, αυτό της Εθνικής Αμύνης.
'Ηταν πραγματικά μεγάλης εκτάσεως η συνωμοσία που αποκαλύ-
φθηκε στις 25 Φλεβάρη 1975;
- Ήταν πραγματικά μια πολύ μεγάλη συνωμοσία, την οποία
ευστόχως γιαυτούς, οι συνωμότες ή οι φίλοι τους ονόμασαν
«συνωμοσία της πυτζάμας». Ξέρετε, μετά απ ’ αυτήν, έγιναν διάφο-
ρες απόπειρες. Κάθε χρόνο ήταν τουλάχιστον μία, αλλά χωρίς
μεγάλη σημασία.
Ακολούθησαν αποστρατείες ομαδικές, έγιναν ανακρίσεις,
δίκες, καταδικάστηκαν κάποιοι. Από την πλευρά τους, οι συλ-
ληφθέντες μίλησαν για «σκευωρία» που έγινε για να διωχθούν
«τίμιοι έλληνες αξιωματικοί» και που στόχο είχε, πολιτικά
ωφελήματα της κυβέρνησης. Πάντως από τις δίκες που έγιναν
και τις πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες πριν
από τις δίκες, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι ένας αρι-
θμός αξιωματικών, θαυμαστών-οπαδών του Ιωαννίδη (κατά
σύμπτωση) είχαν επαφές, έκαναν σχέδια για κινήσεις, προ-
σπαθούσαν να προσεταιριστούν και άλλους αξιωματικούς στις
«τάξεις» τους...
Για την συνωμοσία του Φεβρουάριου 1975 έγιναν δυο δίκες.
Μια στο στρατοδικείο για τους αξιωματικούς του στρατού,
κατηγορούμενους σαν συνωμότες και μια στο κακουργιοδικείο
με κατηγορούμενους τους Δ. Ιωαννίδη και Δ. Παπαποστόλου
σαν υποκινητές της συνωμοσίας.
Αρχικά στις 24 Φεβρουάριου ανακοινώθηκε ότι έγιναν 37
συλλήψεις αξιωματικών και μάλιστα ότι μερικοί συνελήφθη-
σαν με τις πυζάμες στα σπίτια τους. Ύ στερα από αυτό η υπό
θεση αυτή χαρακτηρίστηκε ειρωνικά «πραξικόπημα πυζάμα».
Ακολουθούν στις 14 Μαρτίου 140 αποστρατείες αξιωματικών
(από τα τρία όπλα). Σε δίκη παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο
21 κατηγορούμενοι για τη «συνωμοσία του Φλεβάρη». Από
αυτούς θα καταδικαστούν 14 και θα κριθούν 7 αθώοι. Οι ποι-
νές από 4 μέχρι 12 χρόνια. Στο Αναθεωρητικό τέσσερις από
τους καταδικασμένους τιμωρούνται με φυλάκιση 12 μηνών με
αναστολή και αποφυλακίζονται. Στους υπόλοιπους 10 επιβάλ-
λονται ποινές από 18 μήνες μέχρι δ'Λ χρόνια. Σήμερα έχουν
αποφυλακιστεί όλοι (ένας έχει πεθάνει ο Α. Θανόπουλος),
αφού «έκαναν» τις ποινές τους εκτός του Μπόλαρη που έφυγε
νωρίτερα μόνος του.
7. Βομβιστές, ακροδεξιοί τρομοκράτες
Αλλά στους «ανθρώπους της χούντας» δεν μπορεί να μη
περιληφθούν και τα «παιδιά της χούντας» που, όχι λίγα, ήταν
και φυσικά παιδιά δηλωμένων χουντικών (π.χ. Γ κόρος, Ροϊδο-
δήμος) ενώ άλλοι, έδρασαν στο όνομα και για τα «ιδεώδη» της
«επαναστάσεως» της 21 Απριλίου και ακόμη ήταν θαυμαστές
των δικτατόρων, Ιωαννίδη ή Παπαδόπουλου.
Στο βιβλίο αυτό γίνονται αναφορές και σε πράξεις και σε
πρόσωπα (όσα έγιναν γνωστά). Οι μεγαλύτερες υποθέσεις, που
απασχόλησαν την κοινή γνώμη και είχαν κάποιους επώνυμους
«πρωταγωνιστές» είναι εκείνες των τρομοκρατικών ομάδων
που τοποθετούσαν βόμβες (Παναγόπουλος, Πρωτοπαπάς, Τζα-
βέλας, Κουρκουλάκος η μια και Καλέντζης, Κακκαβάς η
άλλη) μιας ομάδας που «προετοιμαζόταν» να κάνει ανάλογες
ενέργειες (σ.σ. σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά) και κατείχε
«εξαρτήματα πυροδοτικών μηχανισμών και σχεδιαγράμματα
κατασκευής αυτοσχέδιων βομβών» (Μ ιχαλολιάκος, Μαριού-
κλας) και (εκείνη) της δολοφονικής επίθεσης των νεοφασι-
στών τραμπούκων κατά των δημοσιογράφων στην κηδεία του
Μάλλιου (Καλέντζης, Σταθόπουλος, Σιμωνετάτος, Μ ιχαλολιά
κος κ.ά.).
Γ ι’ αυτές τις υποθέσεις, αναζητήθηκαν από τις ανακριτικές
αρχές συνεργοί υποκινητές και άλλοι συμμέτοχοι, αλλά δεν
βρέθηκαν. Δικάστηκαν πολλοί, τιμωρήθηκαν λίγοι (όπως συμ-
βαίνει συνήθως). Σήμερα στη φυλακή βρίσκονται καταδικασμέ-
νοι, για βομβιστικές, ή άλλες τρομοκρατικές ενέργειες, πέντε
άτομα (Α. Καλέντζης, X. Τζαβέλας, I. Κουρκουλάκος, Ν.Παναγόπουλος,
Α. Πρωτοπαπάς).
-
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
Το πρωινό της Κυριακής, οι περαστικοί είδαν τ' αυτοκίνητο του Δήμου να τρέχει με ταχύτητα απ' την περιοχή του Γουδί, με κατεύθυνση την Κοκκινιά, όπου βρίσκεται το Τρίτο Νεκροταφείο.
Απ' τ' αυτοκίνητο σχηματιζόταν μια λεπτή γραμμή απ' το αίμα πούτρεχε.
Με φόβο σταμάταγαν οι άνθρωποι μπρος στο αιμάτινο σημάδι. Οι άντρες βγάζαν τα καπέλλα τους κι' οι γυναίκες σταυροκοπιόνταν μουρμουρίζοντας προσευχές.
Τα αιμάτινα αυτά σημάδια μαρτύραγαν κάποιο φρέσκο έγκλημα.
Ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε γκαγκστερικά, κλέφτικα. Οι δολοφόνοι δεν αρκέστηκαν στο χάσιμο αυτής της ζωής. Χωρίς συμπόνια φέρνονταν και στα συγγενικά των θυμάτων πρόσωπα.
Στις οικογένειες των εκτελεσμένων δεν επιτρεπόταν να κάνουν μνημόσυνα και θρησκευτικές λειτουργίες κι' ούτε να συμμετέχουν στις κηδείες.
Πριν ακόμα του πρωινού ραδιοφωνικού ανακοινωθέντος για το "Σήμερα το πρωί πριν ανατείλη ο ήλιος, στον καθιερωμένο των εκτελέσεων τόπο στο Γουδί, εκτελέστηκαν...", οι κάτοικοι της Ελληνικής πρωτεύουσας γνώριζαν κιόλας πως ο Νίκος Μπελογιάννης είχε εκτελεστεί.
Η φοβερή είδηση μεταφερόταν από στόμα σε στόμα, από σπίτι σε σπίτι, από τετράγωνο σε τετράγωνο.
"Τη νύχτα σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη. Ο Νίκος δεν υπάρχει πια. Τον σκότωσαν. Τι απανθρωπιά! Νάστε καταραμένοι, δολοφόνοι!"
Αυτή η θλιβερή είδηση προκάλεσε μεγάλη ανησυχία κι' αναβρασμό. Πάνω στα κεφάλια των δολοφόνων σέρνονταν κατάρες.
Η αντίδραση ήταν γενική. Μέχρι κι' η κυβερνητική εφημερίδα δε μπόρεσε ν' αποκρύψει το άγχος του λαού για τις απάνθρωπες και γκαγκστερικές ενέργειες του Κράτους.
Η Βασιλική Μπελογιάννη, περίπου μισό χρόνο τώρα, ζούσε στην Αθήνα σε κάποιους συγγενείς.
Τακτικά συναντιόταν με τους δικηγόρους του Νίκου, για να μαθαίνει νέα του. Και τι προσπάθειες δεν έχει κάνει η άρρωστη και ταλαίπωρη αυτή γυναίκα, για να σώσει το παιδί της!
Πόσα γράμματα κι' αν δεν έστειλε στο Βασιλιά Παύλο, στους αρχηγούς ξένων κρατών, στο Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε., σ' όλους όσους μπορούσαν να προσφέρουν βοήθεια, για να σταματήσει το σηκωμένο πάνω στο κεφάλι του Νίκου, χέρι του δήμιου.
Την Κυριακή, προς το μεσημέρι, συγκινημένη απ' τη θλίψη, πέφτει στον τάφο του παιδιού της, σκεπάζοντάς το με αγριολούλουδα.
Ο τάφος του Νίκου, βρισκόταν πλάι στον τάφο της αδελφής του Ελένης.
Μαυροφορούσα η Βασιλική ήταν από πολύ καιρό. Τον ένα μετά τον άλλο έχανε τους δικούς της.
Την εποχή της Γερμανικής κατοχής, σε πολύ μικρή ηλικία πεθαίνει η μικρή της κόρη, η Αργεντινή.
Μετά από μερικά χρόνια, η Χιτλερική κατοχή αλλάζει με συμμορίες ανάξιων φασιστών εγκληματιών, που βασάνιζαν και απάνθρωπα εκτελούσαν τους αγωνιστές της αντίστασης και των οικογενειών τους.
Για εκδίκηση της επαναστατικής δράσης του γιου, το 1948 έπιασαν κι' έκλεισαν στη φυλακή το Γιώργο Μπελογιάννη, που με απειλές και βασανιστήρια τον ανάγκασαν να υπογράψει το πρωτόκολλο, πως απαρνείται και καταδικάζει τις πράξεις του γιου του Νίκου.
Ο Γιώργος αρνείται για όλα μπρος στους δήμιους, και οι φασίστες τον σκοτώνουν.
Την εποχή του εμφύλιου πόλεμου, έπιασαν κι' έκλεισαν στη φυλακή τη μεγαλύτερη αδερφή του Νίκου. Οι κυβερνώντες την κυνήγησαν για τον αγώνα της για τη λευτεριά της Χώρας, ζητώντας να παραιτηθεί απ' τις πολιτικές ιδέες της και να καταδικάσει τις πράξεις του αδερφού της.
"Οχι", απαντά σταθερά η Ελένη, δήλωση μετάνοιας δε θα υπογράψω. Επανάλαβαν πιο άγρια τα βασανιστήρια, στα οποία η Ελένη αντιστεκόταν με μεγάλη θέληση. Οι δήμιοι την κράτησαν γι' αρκετό καιρό στις φυλακές. Μετά από απάνθρωπα βασανιστήρια και κακουχίες, κλονίζεται η υγεία της. Την μεταφέρουν στις νοσοκομειακές φυλακές "Σωτηρία". Εκεί πέθανε.
Από την άλλοτε μεγάλη οικογένεια έμεινε μόνο η Βασιλική κι' ο Νίκος, και τώρα οι δήμιοι, σκότωσαν κι' αυτόν.
Όμως, η Βασιλική δεν έμεινε μόνη. Έχει το παιδί του παιδιού της, το μικρό Νίκο Μπελογιάννη.
Δεν το έχει δει ακόμα, αφού μάνα και γιος είναι στη φυλακή.
Δεν έμεινε μόνη, γιατί έχει, ακόμα, χιλιάδες γιους και κόρες, πατριώτες, που αγωνίζονται για τη λευτεριά, για τις ιδέες της ειρήνης, για την ευτυχία. Όλοι αυτοί την θεωρούσαν για δική τους μάνα.
Την άλλη μέρα, ένας δημοσιογράφος της εφημερίδας "Αλλαγή", έρχεται στο σπίτι της Βασιλικής, για να τη συλλυπηθεί στον πόνο της:
Στη συζήτηση με το δημοσιογράφο, η Βασιλική λέει:
" Έρχονται στιγμές, που όταν με πιάνει η απογοήτεψη δεν ξέρω τι λέω και τι μου γίνεται. Τότε δίνω κατάρες σ' αυτούς που σκότωσαν το γιο μου, ευχόμενη να πέσει η ίδια μοίρα στα παιδιά τους κι' ο ίδιος τραγικός θάνατος, για να νοιώσουν κι' αυτοί τα βάσανά μου. Όμως, την ίδια στιγμή νοιώθω δίπλα μου το γιο μου Νίκο, χαμογελαστό, με χαρούμενο πρόσωπο, να μου λέει: Όχι μάνα, εγώ ας είμαι ο τελευταίος. Τότε έρχομαι στα λογικά μου, συνέρχομαι. Εγώ επιθυμώ να εξαφανιστεί η κακία και καμιά άλλη μάνα να μη δοκιμάσει τα δικά μου βάσανα. Ο Νίκος μου έφυγε. Τον στείλαν στην αδερφή του."
Η Βασιλική, εξέφρασε την ευχαρίστηση σ' όλους εκείνους, που προσφερθήκανε να βοηθήσουν το Νίκο και τους άλλους δημοκράτες κατάδικους σε θάνατο.
Μετά την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, η Βασιλική κάνει στον Ελληνικό Τύπο αγγελία καλής θέλησης σ' όλους τους ανθρώπους.
"Άνθρωποι όλου του κόσμου! Η ραγισμένη καρδιά της μάνας, που οι ιμπεριαλιστές δήμιοι, με θηριωδία σκότωσαν το παιδί της, σας εκδηλώνει την υποχρέωσή της, σε σας που απλώσατε τα τίμια χέρια σας για να σώσετε το γιο μου από την εκτέλεση. Ας γίνει το αίμα του γιου μου, η σημαία για την ειρήνη και ευτυχία του δικού σας και δικού μας λαού. Πάνω γι' αυτό τον αγώνα ζούσε και γι' αυτό εκτελέστηκε. Αγωνιζότανε για την ιδεολογία της ειρήνης, προσφέροντας γι' αυτή και τη ζωή του. Το αίμα που χύθηκε σ' αυτό το σκλαβωμένο χώμα, ν' ανθίσει τα λουλούδια της ειρήνης και το χαμόγελό του να γίνει δώρο για τη νεολαία όλου του κόσμου, κι' άλλες μητέρες να μη ποτίσουν με δάκρυα τη γη. Η σπαραγμένη μάνα, από θλίψη, αλλά και περηφάνεια για το γιο της.
Βασιλική Μπελογιάννη".
Εκφράζοντας τα αιστήματα του Ελληνικού λαού, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στο διάγγελμά της λέει:
"Η μάνα του ήρωα Νίκου Μπελογιάννη, έχασε το γιο της, αλλά δεν ορφάνεψε όπως τόθελαν οι δολοφόνοι. Παιδιά της έχει τ' αγόρια και τα κορίτσια του Ελληνικού λαού, τα οποία με στοργή κι' αγάπη την υποστηρίζουν φέρνοντάς της τους φόρους τιμής οποιασδήποτε αξίας".
Πολλά γράμματα είχε λάβει η Βασιλική από Έλληνες πατριώτες κι' αγωνιστές για την ειρήνη και απ' άλλες χώρες. Ένα απ' τα γράμματα από Έλληνες κρατούμενους:
"Αγαπημένη μάνα. Εμείς οι πεντακόσιοι πολιτικοί κρατούμενοι των μεσαιωνικών φυλακών "Ιτζεντίν" της Κρήτης, με απέραντη αγάπη ενώνουμε τη θλίψη μας με τη δική σου θλίψη για το θάνατο του αγαπημένου μας φίλου Νίκου. Συ έχασες το γιο σου, μεις χάσαμε τον αδελφό μας. Η πατρίδα έχασε τον ένθερμο πατριώτη. Οι άνθρωποι τον ήρωα. Η ανθρωπότητα το μεγάλο άνθρωπο.
................................................. .............................................
Αφοπλισμός, λευτεριά, δημοκρατία, ειρήνη, πρόοδο, έχασαν τον ήρωα τους, τον αγωνιστή τους και τον προστάτη τους. Τα παιδιά σου στη γη είναι πολλά εκατομμύρια. Αυτά κρατούν στις καρδιές τους τη μνήμη για το Νίκο. Ορκίζονται στ' όνομά του. Τιμή και δόξα στον ήρωα αδελφό μας. Κατάρα στους δολοφόνους και στους οργανωτές των πολέμων. Όχι άλλο αίμα πια. Ειρήνη και δημοκρατία στην Ελλάδα και σ' όλο τον κόσμο.
Πολιτικοί κρατούμενοι των φυλακών "Ιντζεντίν"
Απρίλης 1952".
Πέρασε κάμποσος καιρός. Η Βασιλική πήρε απ' τις φυλακές το Νίκο Μπελογιάννη - νεώτερο και πηγαίνει μαζί του στην Αμαλιάδα. Αλλά δε χάρηκε για πολύ η Βασιλική τον εγγονό της.
Η Βασιλική πεθαίνει στην Αμαλιάδα και κηδεύεται στο Νεκροταφείο της πόλης, σιμά στον άντρα της.
Μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής της είναι περικυκλωμένη από στοργή κι' αγάπη του λαού, ο οποίος έβλεπε σ' αυτή όχι μόνο σα μάνα του ήρωα αλλά και σαν ηρωίδα μάνα.
www.e-oikodomos.blogspot.co.uk
30/3 Δεν ξεχνώ, δεν συγχωρώ, δεν υποχωρώ.
-
Ο Μπελογιάννης ζει
και σπέρνει εφιάλτες
σε φασιστόμουτρα
και αντεπαναστάτες!
-
Kαι μαντεψτε ποιος ηταν ο ενας απο τους τρεις ταγματαρχες στο στρατοδικειο οπου εεβγαλαν την ''πρωτη'' ετυμηγορια εις θανατον στον Μπελογιαννη
Ο Γιωργακης ο Παπαδοπουλος βρεεεεεεε κουτσικααααα,τυχαια ολα ειναι στην ζωη βρεεεεεεεε
Ο Γκεμπελισμος και αοριστειες χωρις αποδειξεις και επιχειρηματα φαινεται δεν πιανουνε εδω μεσα
-
Kαι μαντεψτε ποιος ηταν ο ενας απο τους τρεις ταγματαρχες στο στρατοδικειο οπου εεβγαλαν την ''πρωτη'' ετυμηγορια εις θανατον στον Μπελογιαννη
Ο Γιωργακης ο Παπαδοπουλος βρεεεεεεε κουτσικααααα,τυχαια ολα ειναι στην ζωη βρεεεεεεεε
Ο Γκεμπελισμος και αοριστειες χωρις αποδειξεις και επιχειρηματα φαινεται δεν πιανουνε εδω μεσα
Μόνο ποὺ μειοψήφισε κύριε Μπέρια.
-
Θα διέλαθε της προσοχής μάλλον :))
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο "Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα", που είναι μια ιστορική έρευνα χρόνων, που άρχισε ο πατήρ Σακελλαρόπουλος και ολοκλήρωσε ο υιός.
Περιέχει όλα τα πρακτικά των δικών.
Σε κάποια από τις συνεντεύξεις του Σακελλαρόπουλου για το βιβλίο, ρωτήθηκε και για τον αστικό μύθο του μειοψηφίσαντος και καλά για τη θανατική ποινή μετέπειτα δικτάτορα.
Απάντησε:
Κοιτάχτε να δείτε, για να το γνωρίζουμε αυτό, για νάμαστε σίγουροι (όντως έχει ειπωθεί), πρέπει να έχουμε τα πρακτικά των συνεδρίασεων του στρατοδικείου, δεν τα έχουμε, οπότε, τι να σας πω.
Ούτε υπήρχε κάτι να λέει ότι η απόφαση ήταν ομόφωνη ή όχι, δεν αναφέρθηκε στην απόφαση.
-
Θα διέλαθε της προσοχής μάλλον :))Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο "Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα", που είναι μια ιστορική έρευνα χρόνων, που άρχισε ο πατήρ Σακελλαρόπουλος και ολοκλήρωσε ο υιός.
Περιέχει όλα τα πρακτικά των δικών.
Σε κάποια από τις συνεντεύξεις του Σακελλαρόπουλου για το βιβλίο, ρωτήθηκε και για τον αστικό μύθο του μειοψηφίσαντος και καλά για τη θανατική ποινή μετέπειτα δικτάτορα.
Απάντησε:
Κοιτάχτε να δείτε, για να το γνωρίζουμε αυτό, για νάμαστε σίγουροι (όντως έχει ειπωθεί), πρέπει να έχουμε τα πρακτικά των συνεδρίασεων του στρατοδικείου, δεν τα έχουμε, οπότε, τι να σας πω.
Ούτε υπήρχε κάτι να λέει ότι η απόφαση ήταν ομόφωνη ή όχι, δεν αναφέρθηκε στην απόφαση.
μαλακίες λες κ συ κ ο πάτερ,παππού....
σίγουρα μειοψήφισε ο μετέπειτα επίορκος δικτάκτορας ,πράμα που φαίνεται κ από την πιθανή άγνοια του για τα βασανιστήρια στη "Μπουμπουλίνας" από τους συνεργάτες του Μάλλιο,Μπάμπαλη κ θεοφιλογιαννάκο(εκείνη την εποχή άλλωστε είχε να καθαρίζει κ τη βίλα που του είχε παραχωρήσει ο οπαδός του Πανιώνιου Ωνάσης,που να του μείνει χρόνος,δυο άνθρωποι αυτός κ το Δεσποινάκι )...εκτός κ αν η πρόταση του που μειοψήφισε, ήταν σούβλισμα σαν του Αθανάσιου Διάκου,οπότε αλλάζει το πράμα.....
Άντε πολύ το κουράσαμε το θέμα....
-
Τελικα το συμεπερασμα ποιο ειναι ρε παιδια?
Γιατι υπαρχει η αντιπαλοτητα αυτη μεταξυ του απλου λαου?
Γιατι χωριζομαστε σε δεξιους και αριστερους?
Για ποιο λογο τσακωνομαστε τελικα και καταναλωνουμε τοσο χρονο σε τετοια ζητηματα?
Εξυπηρετει καποια συγκεκριμενα ατομα αυτο?
Τρεφεται ολη η ιστορια απο δολιους ανθρωπους που απευθυνονται σε καποιους που δεν μπορουν να σκεφτουν λογικα και φανατιζονται ή παιζει κατι αλλο?
Ολο αυτο το πανηγυρι γινεται μονο για εξουσια και κατ' επεκταση για χρηματα?
Και τελικα τα χρηματα τη σημερινη εποχη ειναι προνομιο συγκεκριμενων ή ανηκουν το ιδιο σε δεξιους και αριστερους?
Τι συμβαινει?
Γιατι ειναι τοσο δυσκολο τελικα να ξεχωρισει καποιος την αληθεια,το δικαιο,το σωστο και το καλο?
Επειδη εμαθε να μην μπορει ή επειδη δεν τον συμφερει?
Και τινος προνομιο ειναι η αληθεια?
Των αριστερων ή των δεξιων?
Πως θα υπαρξει δικαιοσυνη και δημοκρατια σε αυτη τη χωρα οταν εγω στελνω 300 ατομα στη βουλη και αυτοι νομοθετουνε οπως τους καπνισει χωρις να με ρωτησουν?
Η αριστερα σαν κυβερνηση τι κανει για να αποκαταστησει ιστορικα γεγονοτα σαν αυτα που περιγραφετε?
Θα μιλησει ποτε ή θα σφυριζει αδιαφορα?
Η μηπως δεν την αφηνει καποιος να μιλησει?
Ας απαντησει καποιος σε τετοια ερωτηματα γιατι μεταξυ σας δεν προκειται να τα βρειτε ποτε
Ειναι σαν να τσακωνεται ενας Πασολες με εναν της αελ
:pas: :pashat: :joker:
-
-
Ρε συ, τι μου θύμησες τώρα...
-
Κοίτα τώρα π είμαι ευγενέστατος και πετάεται ο τζες κι αρχίζει για μαλακίες :))
Το λεπόν Ράσταμαν, την ίδια εντύπωση είχα κι εγώ. Γι' αυτό γράφω για αστικό μύθο. Είναι γνωστό ότι και σε άστυ μένω και μύθος είμαι.
Αλλά οι πατήρ και υιός ξεσκόνισαν ότι υπήρχε από έγγραφα και στη συνέντευξη λέει επί λέξει αυτά που γράφω.
Ούτε υπάρχουν τα πρακτικά των στρατοδικών, ούτε ανακοινώθηκε αν η απόφαση ήταν κατά πλειοψηφεία.
Εκτός αν έχς τίποτε πληροφορίες εκ των έσω, ως γνωστός βολεμένος επί επταετίας, οπότε πάω πάσο.
Κύριε Δράκε, προφανώς είστε γνώστης των αρχαίων.
Λέγαν κάτι για κρίσεις για ίδια και αλέτρια κι αλλότρια κάτι τέτοιο.
Ψάχτε το και κάντε μας τη χάρη.
-
«Δεν χρειαζόταν το μνημείο μνήμης για τον Μπελογιάννη. Γεγονός είναι ότι ο Μπελογιάννης ήταν και παραμένει μια ηρωική μορφή. Όμως πριν αποφασίσουμε να κάνουμε μνημείο στο Μπελογιάννη πρέπει πρώτα να κάνουμε μνημείο στο συνταγματάρχη Ψαρρό και στις ηρωίδες μανάδες της Ηπείρου που εκτελέστηκαν γιατί προσπάθησαν να σώσουν τα παιδιά από το παιδομάζωμα».
Τάκης Λαζαρίδης
-
Δρακο σου κανει αυτο το μνημειο στους Ασπραγγελους για τις γυναικες που πολεμησαν εμμεσα τον ΦΑΖΙΣΜΟΝΑΖΙΣΜΟ τον οποιο σαφως και υποστηριζεις η δεν σου κανει?
https://apeirosgaia.wordpress.com/2011/10/28/1557/
Αγιουτο σπικινγκ
-
Hρωίδες μάνες της Ηπείρου που εκτελέστηκαν γιατί προσπάθησαν να σώσουν τα παιδιά από το παιδομάζωμα....
::)
Γεμάτη η Ήπειρος, από μνημεία εκτελεσθέντων μανάδων....
-
-
Στ' αρχ@##$ του κόσμου ο Πάγκαλος.
-
Ε αμα τα λεει ο εγγονος του δοσιλογου επι κατοχης και δικτατορα θα ειναι τιμη μας μαλλον
Α ωρε καημενεεεεεε.................
Η πορεία του Θεόδωρου Πάγκαλου από τη δόξα ως τη γελοιότητα και την ατίμωση ολοκληρώθηκε εξαιρετικά γρήγορα. Η περίπτωσή του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να διαβεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σοβαρότητα και τη φαιδρότητα, όταν του λείπει η αίσθηση του μέτρου.
Ο Θεόδωρος Πάγκαλος γεννήθηκε το 1878 στη Σαλαμίνα, σπούδασε στη σχολή Ευελπίδων και συνέχισε στο Παρίσι. Στα 1909, είχε εκλεγεί από τους συναδέλφους του στην εννεαμελή επιτροπή της μυστικής οργάνωσης «Στρατιωτικός Σύνδεσμος», που με αρχηγό τον συνταγματάρχη Νικόλαο Ζορμπά προχώρησε στην επανάσταση στου Γουδή. Μετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους ως λοχαγός, ενώ το 1916 τον βρήκε αρχηγό του επιτελείου στη μεραρχία Κρήτης. Στα 1917, ήταν προσωπάρχης του υπουργείου Στρατιωτικών και την περίοδο 1918 - 1920 αρχηγός του Γενικού Επιτελείου στο γενικό στρατηγείο της Μακεδονίας και της Μικράς Ασίας.
Αποστρατεύτηκε με την επάνοδο του βασιλιά Κωνσταντίνου το 1920, μετείχε ενεργά μετά τη μικρασιατική καταστροφή στην επανάσταση των Πλαστήρα - Γονατά το 1922, ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία, έγινε αρχικά υπουργός Στρατιωτικών κι έπειτα (Δεκέμβριος 1922) αρχιστράτηγος των στρατευμάτων του Έβρου, για να εκλεγεί, μετά τη συνθήκη της Λοζάννης (1923), πληρεξούσιος της Θεσσαλονίκης στη Δ’ Εθνοσυνέλευση, που προχώρησε στην πρώτη Δημοκρατία. Το 1924, έγινε υπουργός Δημόσιας Τάξης κι έπειτα Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Παπαναστασίου.
Στις 26 Ιουνίου του 1925, ανέτρεψε την κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου και εγκατέστησε φασιστική δικτατορία. Του χρειάστηκαν μόνον 13 μήνες και 15 ημέρες για να εξευτελίσει τον εαυτό του, να γίνει νούμερο επιθεωρήσεων, να καταχραστεί κρατικά κονδύλια, να προχωρήσει σε αμαρτωλές συμβάσεις, ανάμεσα στις οποίες και μία για ένα καζίνο, να ξεπουλήσει την Ελλάδα στη Γιουγκοσλαβία και να την μπλέξει με την Κοινωνία των Εθνών εισβάλλοντας στη Βουλγαρία.
Στις 7 Αυγούστου του 1926 ανατράπηκε. Φυλακίστηκε, αμνηστεύτηκε για τα πολιτικά αδικήματα, καταδικάστηκε για τα ποινικά, ιδιώτευσε, ξαναμπήκε στη φυλακή μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς ως δοσίλογος, αποφυλακίστηκε το 1945, κατέβηκε υποψήφιος βουλευτής το 1950 με το Εθνικόν Κόμμα του Ναπολέοντα Ζέρβα, απέτυχε πανηγυρικά να εκλεγεί και πέθανε ξεφωνημένος το 1952.
Είναι κάποιες στιγμές που οι θεοί της Ελλάδας έχουν όρεξη για χοντρά αστεία. Λαχαίνει τότε ένας Παύλος Κουντουριώτης να βρίσκεται στην προεδρία της Δημοκρατίας, ένας Παπαναστασίου κι ένας Καφαντάρης στην αντιπολίτευση, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο τουρίστα στο Παρίσι, ενώ τα ηνία του κράτους κρατά ένα ανθρωπάκι που ακούει στο όνομα Ανδρέας Μιχαλακόπουλος. Πρωθυπουργός!
Το πραξικόπημα του Θεόδωρου Πάγκαλου ήρθε με όλες τους κανόνες της σύγχρονης πολιτικής για την προώθηση καταναλωτικών προϊόντων. Προηγήθηκε περίοδος προδιαφήμισης. Ακολούθησε η κυρίως διαφημιστική καμπάνια: «Πλησιάζει», «έρχεται», «από ώρα σε ώρα». Τέτοια.
Τα διάβαζε όλα αυτά στις εφημερίδες ο υπουργός Στρατιωτικών Κ. Γόντικας κι ένα πρωί είπε να ξεμπερδεύει με αυτή την ιστορία: Διέταξε «να συλληφθεί προληπτικά ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος».
Ο στρατηγός βρισκόταν στο σύνταγμα μηχανικού, στο Ρουφ. Έβγαλε τους άνδρες στον δρόμο. Ένας αποτυχημένος πραξικοπηματίας, ο αντισυνταγματάρχης Ντερτιλής, το έσκασε από το κελί του και πήγε να τους συναντήσει. Εκεί, στη μέση του δρόμου, ο Θεόδωρος Πάγκαλος τον έχρισε επιτελή του. Μετά, συνδέθηκαν με τον στρατηγό Τσερούλη του Γ’ Σώματος Στρατού και με τον ναύαρχο Αλ. Χατζηκυριάκο. Τα βρήκαν.
Στην κυβέρνηση ξέσπασε πανικός. Στρατός, ναυτικό και αεροπορία δήλωσαν πίστη στη νομιμότητα και ζήτησαν άδεια να καταστείλουν «το αστείο». Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Μιχαλακόπουλος βρήκε ως την καλύτερη λύση να παραιτηθεί! Ώσπου να μαζευτούν οι πολιτικοί, να συνεδριάσουν και να αποφασίσουν πώς θα αντιδράσουν, κάποιοι φιλικοί στον Πάγκαλο αξιωματικοί κατέλαβαν το θωρηκτό «Αβέρωφ» κι έπειτα όλα τα πλοία του στόλου. Στην Αθήνα, ο Ντερτιλής κατέβασε τα «δημοκρατικά τάγματα», όπως βάφτισε τους οπαδούς, και κυρίευσε την πόλη. Μέρα μεσημέρι, κάτω από τα εμβρόντητα βλέμματα των πολιτών, η Ελλάδα αποκτούσε «στρατιωτική δικτατορία». Όχι ακριβώς.
Ο Παύλος Κουντουριώτης εξακολουθούσε να ασκεί τα προεδρικά του καθήκοντα. Η εθνοσυνέλευση δεν είχε λόγο να μη συνεδριάζει (το νέο σύνταγμα ψηφίστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1925). Η Βουλή συνέχιζε να λειτουργεί. Το μοναδικό πρόβλημα ήταν ότι δεν υπήρχε ...κυβέρνηση. Αποκτήθηκε στις 30 Ιουνίου, τέσσερις μέρες μετά το «κίνημα». Την ημέρα εκείνη, ο Θεόδωρος Πάγκαλος εμφανίστηκε στο κοινοβούλιο, ανακοίνωσε τις προγραμματικές του δηλώσεις και ζήτησε την ψήφο εμπιστοσύνης του Σώματος! Την πήρε: 185 υπέρ, 14 κατά! Τον κατακεραύνωσαν ο Θεμιστοκλής Σοφούλης κι ο Π. Καρασεβδάς που τον αποκάλεσε αρχομανή Δον Κιχώτη. Όμως, η χώρα είχε αποκτήσει κυβέρνηση πραξικοπηματιών με την ψήφο της Βουλής!
Ήταν η εποχή που οι φασιστικές δικτατορίες με κοινοβουλευτικό μανδύα βρίσκονταν στη μόδα. Στην Ιταλία, κυβερνούσε ο πρώτος διδάξας Μπενίτο Μουσολίνι. Στη Βουλγαρία, μόλις είχε κατακρεουργηθεί ο Σταμπολίσκι και κυβερνούσαν τα υποχείρια των κομιτατζήδων. Στη Γιουγκοσλαβία, η παραστρατιωτική οργάνωση «Άσπρο χέρι» αποφάσιζε ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός. Στην Αλβανία, ο Αχμέτ Ζόγου μόλις είχε ανατρέψει τον Νόλι και στη Ρουμανία βασιλιάς, διάδοχος, αγρότες κι εθνικιστές συνέθεταν έναν απίθανο αχταρμά καταπίεσης, εξοντωτικής φορολογίας και σκανδάλων.
Μόλις είχε υπογραφτεί η ελληνοβουλγαρική συνθήκη ανταλλαγής πληθυσμών και οι Βούλγαροι αξίωναν από την Ελλάδα και έξοδο στο Αιγαίο. Τους δόθηκε ελεύθερη ζώνη αλλ’ απαιτούσαν εδαφική ζώνη. Του Πάγκαλου του ’στριψε κάποια στιγμή μ’ αυτές τις απαιτήσεις και μπήκε με στρατό στη Βουλγαρία (Οκτώβριος του 1925). Η ΚΤΕ τον υποχρέωσε να αποχωρήσει και να πληρώσει βαριά αποζημίωση, αφού έτσι κι αλλιώς μόνον ένας δικτάτορας θα αντιδρούσε όπως αυτός.
Στις 4 Ιανουαρίου 1926, ο Θεόδωρος Πάγκαλος βαρέθηκε να κυβερνά «κοινοβουλευτικά», διέλυσε τη Βουλή και κήρυξε δικτατορία κανονική. Ο ναύαρχος Χατζηκυριάκος και πάμπολλοι αξιωματικοί παραιτήθηκαν. Ο Παύλος Κουντουριώτης και οι πολιτικοί τον κάλεσαν να σταματήσει τις σαχλαμάρες και να παραδώσει την εξουσία, ενώ ένα νέο κίνημα απέτυχε να τον ανατρέψει.
Ο δικτάτορας συνέλαβε τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου, τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Καφαντάρη και πολλούς αξιωματικούς και τους εξόρισε πρώτα στην Ικαρία κι έπειτα σε ένα πολεμικό πλοίο για να μη δραπετεύσουν. Συνέλαβε και τον Νικόλαο Πλαστήρα που ήταν πίσω από το αποτυχημένο κίνημα και τον έστειλε εξόριστο στην Ιταλία. Μετά, προχώρησε σε ρηξικέλευθα μέτρα: Κατάργησε τις λαϊκές ελευθερίες, καταδίωξε το εργατικό κίνημα, ενθάρρυνε τη διαφθορά στη διοίκηση και προκάλεσε καταχρήσεις. Ο παγκόσμιος Τύπος, όμως, έγραφε καθημερινά για ένα άλλο καταπληκτικό μέτρο, που σκοπό είχε να πατάξει τη «διαφθορά των ηθών»:
Συνεργεία αστυνομικών εφοδιασμένα με μεζούρες σταματούσαν όποια γυναίκα συναντούσαν στον δρόμο και μετρούσαν πόσο απείχε από το έδαφος η άκρη της φούστας της! Το ανώτατο όριο της «συννόμου αποστάσεως» εδάφους - φουστανιού δεν μπορούσε να ξεπερνά τα 30 εκατοστά του μέτρου! Κι αν πέφτανε και σε καμιά κοντούλα, τότε, εκτός από τα τριάντα εκατοστά, έμπαινε κι άλλη παράμετρος: Το ύφασμα να καλύπτει οπωσδήποτε τα γόνατα. Επρόκειτο για μέτρο που αποτέλεσε τη δημοφιλέστερη πηγή έμπνευσης των επιθεωρησεογράφων της εποχής.
Διαμαρτυρόμενος, ο Παύλος Κουντουριώτης παραιτήθηκε από πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Πάγκαλος προκήρυξε εκλογές για τις 4 Απριλίου 1926 βάζοντας υποψηφιότητα για πρόεδρος. Τα κόμματα κινήθηκαν να κατεβάσουν κοινό υποψήφιο τον Κ. Δεμερτζή αλλά τελικά προτίμησαν την αποχή.
Χωρίς αντίπαλο, ο Πάγκαλος εκλέχτηκε πρόεδρος της Δημοκρατίας αλλά δεν έβρισκε κάποιον που να θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Τον εντόπισε τελικά στο πρόσωπο του Αθανάσιου Ευταξία που ορκίστηκε στις 19 Ιουνίου.
Στο μεταξύ, η Γιουγκοσλαβία ανακάλυψε στη Μακεδονία κατοίκους με εβραϊκή ιθαγένεια και σερβική υπηκοότητα κι έβαλε θέμα μειονότητας. Κι απαίτησε την υπογραφή σύμβασης για την Ελεύθερη Ζώνη της Θεσσαλονίκης. Μια ελληνική αντιπροσωπεία συνάντησε φοβερή εχθρότητα στο Βελιγράδι. Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι Σέρβοι ζητούσαν να χαρακτηριστεί γιουγκοσλαβικό έδαφος και η περιοχή της ελεύθερης ζώνης και ένα αρκετό πλάτος δεξιά κι αριστερά της σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέει Γευγελή με Θεσσαλονίκη! Και αναγνώριση των σλαβόφωνων της Δυτικής Μακεδονίας ότι αποτελούν σερβική μειονότητα!
Πανευτυχής ο Πάγκαλος ανάγγειλε στο μουδιασμένο πανελλήνιο ότι «τα βρήκε» με τους Γιουγκοσλάβους. Ανακοίνωσε ότι πέτυχε τριετή ανοχή και ηρεμία με «αντάλλαγμα» ένα «ναι σε όλα». Κι ακόμα, είχε παραχωρήσει στη Σερβία και το νησάκι Βίδο πλάι στην Κέρκυρα! Επειδή υπήρχε εκεί σερβικό νεκροταφείο από τον παγκόσμιο πόλεμο.
Ευτυχώς για την Ελλάδα, υπογραφές δεν πρόλαβαν να πέσουν και να επικυρώσουν τις συμφωνίες. Στις 7 Αυγούστου 1927 κι ενώ ο δικτάτορας βρισκόταν διακοπές στις Σπέτσες, ένα κίνημα οργανωμένο από τον υποστράτηγο Γεώργιο Κονδύλη και συνεπικουρούμενο από λαϊκή επανάσταση γκρέμισε τη δικτατορία.
Ο Πάγκαλος επιβιβάστηκε στο τορπιλοβόλο «Πέργαμος» που βρισκόταν στο νησί και προσπάθησε να το σκάσει. Τον πρόλαβε στ’ ανοιχτά άλλο πολεμικό. Φυλακίστηκε στο φρούριο Ιτζεδδίν, απέναντι από τη Σούδα, στην Κρήτη.
Ο Κονδύλης αποκατέστησε τον Κουντουριώτη στην προεδρία της Δημοκρατίας, έθεσε το νέο σύνταγμα σε ισχύ, προκήρυξε εκλογές και παρέδωσε την εξουσία στον Αλέξανδρο Ζαΐμη, πρωθυπουργό οικουμενικής κυβέρνησης (Δεκέμβριος του 1926).
Ένα ανακριτικό συμβούλιο από αρεοπαγίτες κι εφέτες ανέλαβε να διερευνήσει τα σκάνδαλα της δικτατορίας. Προέκυψαν ατράνταχτα στοιχεία. Ο Πάγκαλος αποφυλακίστηκε στις 10 Ιουλίου 1828, ενώ η Βουλή αμνήστευσε τα πολιτικά αδικήματα (15 Οκτωβρίου 1928). Τον παρέπεμψε, όμως, να δικαστεί για παραβάσεις του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Ο πρώην δικτάτορας κάθισε στο σκαμνί. Καταδικάστηκε για τρία καραμπινάτα αδικήματα:
Για κομπίνες γύρω από ένα καζίνο στην πατρίδα του Ελευσίνα, για μια σύμβαση με την Εριουργία Κυρκίνη και για κατάχρηση κρατικού συναλλάγματος.
-
"Κατά αναλογία είναι σαν ο πρόεδρος των Η.Π.Α. να μιλήσει υπέρ των Νοτίων"
Δημοσιογράφος στην Ελλάδα της κρίσης εν έτει 2017, συνομιλεί με το βόθρο Πάγκαλο που ήταν στο κόμμα του εκσυγχρονιστή Σημίτη των μαύρων ταμείων της Μιζενς. Είναι νικητής ο Πάγκαλος. Γι' αυτό έχει γίνει σαν φάλαινα.
Φαλαινοπάγκαλε τον πόλεμο τον νίκησαν οι Αμερικάνοι και όχι η δεξιά.
Η δεξιά όταν βρέθηκε μόνη της απέναντι στην ένοπλη αριστερά είτε διαλύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες (Μελιγαλάς) είτε αποχώρησε άτακτα με τη βοήθεια των Άγγλων (ΕΔΕΣ στην Ήπειρο). Όλα τα άλλα είναι φούμαρα ανιστόρητων για να πουστάρουν οι φιλοφασίστες θαυμαστές του Μεταξά.
Το ξαναλέω: Ποτέ η δεξιά παράταξη είτε δοσιλογική είτε (ψευτο)αντιστασιακή είτε η αποχωρήσασα (ταξιαρχία Ρίμινι) δεν πολέμησε μόνη της τον ΕΛΑΣ. Όπου το ετόλμησε συνετρίβη. Αυτό δείχνει η ιστορία. παρόλο που ο ΕΛΑΣ ήταν εθελοντικός στρατός και έπασχε από ελλείψεις όπλων, τροφοδοσίας, υπόδησης, ιματισμού και τα τοιαύτα.....
-
Βλέπω εἶστε καὶ όπαδοί τῆς οἰκογενειακῆς εύθύνης ὄπως καὶ τὸ ἴνδαλμά σας ὁ Μπελογιάννης.
-
παρακαλώ με θίγει απίστευτα ως μέλος αυτού του φορουμ αλλά και ως άνθρωπο να βλέπω την σκατόφατσα του πάγκαλου
δεν θέλω ούτε να τον βλέπω , ούτε να ακούω ή να διαβάζω τις απόψεις του
Μήπως σαν forum έχουμε χάσει λίγο τον προσανατολισμό μας...ασχέτως τις πολιτικές μας πεποιθήσεις νομίζω ο καφενές έχει κατά βάση σχέση με τον ΠΑΣ...
-
Μήπως σαν forum έχουμε χάσει λίγο τον προσανατολισμό μας...ασχέτως τις πολιτικές μας πεποιθήσεις νομίζω ο καφενές έχει κατά βάση σχέση με τον ΠΑΣ...
Αυτο λεω και εγώ εδώ και καιρό. ..Σε οτι και να διαβάσεις στο τελος καταληγει σε αριστερούς και δεξιούς
-
Διαφωνώ και με τους δύο φίλους. Η συγκεκριμένη γωνιά, έχει την πολιτική χροιά. ΑΝ θέλεις μπαίνεις και διαβάζεις και πολιτικά. Το κακό θα ήταν να είχε τίτλο ξέρω γω Μεταγραφολογία και να έβλεπες πολιτική συζήτηση. Εκεί ναι, θα σας δικαιολογούσα. Αλλά τώρα εδώ, τα περισσότερα topic είναι πολιτικά και έχουν και τον τίτλο, που φαίνεται ξεκάθαρα οτι είναι πολιτικό το θέμα. Οπότε αν θες μπαίνεις και διαβάζεις πολιτικά. Αν δεν θέλεις δεν μπαίνεις. ;)
-
φίλε chilly έχεις δίκιο σε αυτό που λες,απλά λέω οτι πιο πολλά είναι τα posts για τα πολιτικά παρά για την ομάδα που νομίζω (πάντα για τον εαυτό μου μιλάω) κάπου κουράζει.
Σαφώς και δεν υποστηρίζω την αποχή από τα πολιτικά γεγονότα αντιθέτως...και συμφωνώ με πολλές από τις απόψεις και έχω πάρει και θέση σε πολλά θέματα όπως και στο συγκεκριμένο,
απλά σε αυτό το forum θέλω όσο το δυνατόν πιο ...ΠΑΣ
φιλικά..
-
Για να έχει περισσότερο ΠΑΣ πρέπει κάποιος να πάει να γράψει εκεί.Το φόρουμ έχει τόσα θέματα σχετικά με ΠΑΣ και γενικότερα.Τα υπόλοιπα είναι στο χέρι των συμμετεχόντων.
-
θα το ξαναγραψω.....οταν κατι διχαζει αντι να ενωνει τους οπαδους του ΠΑΣ απλα κοβεται
Ο ΠΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΝΟ ΚΑΝΕΝΟΣ
-
Φυσικά και να μιλαμε για πολιτικα. Αλλα αλλο αυτό και αλλο το να λεμε το ενα φασίστα τον αλλο ακροδεξιο το τριτο αναρχικό και το τέταρτο παλιοκομμουνι.
Ειπαμε να μιλαμε και να μην θιγουμε τον συνομιλητή μας. Εδω η κατασταση εχει ξεφύγει καπως....
-
kommon.gr
Ποιος θυμάται τον «τσίφτη Ιωσήφ»;
Της Μαριάννας Τζιαντζή
Την ιστορία δεν τη γράφουν μόνο οι πρωταγωνιστές, αλλά κι αυτοί που παίζουν δεύτερο, τρίτο ρόλο. Κι ένας από αυτός ήταν ο Αντρέας Ιωσήφ, υφυπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Πλαστήρα και σύζυγος τότε της δημοσιογράφου Μαρίας Ρεζάν.
Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν αυτές τις μέρες με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη.
Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν ο πρωταγωνιστής τότε και σήμερα, μολονότι και άλλοι συγκατηγορούμενοί του, που είτε στήθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα είτε καταδικάστηκαν σε πολύχρονη φυλάκιση, έδειξαν απαράμιλλη γενναιότητα. Αυτοί ήταν οι πρωταγωνιστές σε εκείνο το συγκλονιστικό πολιτικό δράμα.
Όμως την ιστορία δεν τη γράφουν μόνο οι πρωταγωνιστές, αλλά κι αυτοί που παίζουν δεύτερο, τρίτο ρόλο. Κι ένας από αυτός ήταν ο Αντρέας Ιωσήφ, υφυπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Πλαστήρα και σύζυγος τότε της δημοσιογράφου Μαρίας Ρεζάν.
Ανερχόμενο πολιτικό αστέρι ο Ιωσήφ, είχε ταχθεί δημόσια και πολλές φορές κατά των εκτελέσεων. Στις 25 Μαρτίου, όταν ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο είχε πάει στη Μητρόπολη για τη δοξολογία, πολύς κόσμος επευφημούσε τον Ιωσήφ και φώναζε: «Μπράβο, τσίφτη Ιωσήφ! Μπράβο, τσίφτη Ιωσήφ!»
Σύμφωνα με γραπτή μαρτυρία της Ρεζάν, ο Ιωσήφ είχε πει στη Λίλιαν, τη σύζυγο του Δημήτρη Μπάτση, που πολλές φορές εκείνες τις μέρες τον επισκεπτόταν στο σπίτι του ζητώντας του να ασκήσει όση επιρροή διέθετε για να αποτραπούν οι εκτελέσεις, ότι αν, ο μη γένοιτο, εκτελούνταν οι θανατικές αποφάσεις, εκείνος θα υπέβαλλε αμέσως την παραίτησή του. Και αυτό έκανε.
Ο Ιωσήφ έμαθε για τις εκτελέσεις το πρωί της Κυριακής από το ραδιόφωνο. Την ίδια μέρα, με μια λακωνική και δίχως εξηγήσεις δήλωση, διαχώρισε τη θέση του: «Ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Ανδρέας Ιωσήφ υπέβαλε την παραίτησή του σήμερον, 30ή Μαρτίου 1952». Είχε την ίδια ακριβώς ηλικία με τον Μπελογιάννη, 37 χρονών. Από τότε δεν πολιτεύθηκε ξανά. Το πολιτικό του άστρο έσβησε απότομα.
Η παραίτησή του δεν άλλαξε τίποτα, δεν άφησε το αποτύπωμά της στον ταραγμένο πολιτικό στίβο εκείνων των χρόνων. Ο ίδιος δεν έγραψε για όσα έζησε τότε, αν και επί χρόνια εργαζόταν ως επαγγελματίας δημοσιογράφος. Ακόμα και επί δικτατορίας στην ΥΕΝΕΔ.
Πέθανε το 2006. Ένα-δυο χρόνια πριν το θάνατό του, έτυχε να τον δω σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Εκεί μίλησε για την παραίτησή του που του στοίχισε την καριέρα του. Τον πήραν τα δάκρυα. «Κατέστρεψα την καριέρα μου για έναν άνθρωπο που ήταν εχθρός μου. Εχθρός μου, καταλαβαίνετε;»
Ούτε καν αντίπαλος. Εχθρός. Ο Ιωσήφ ανήκε στη Δεξιά, όμως η αξιοπρέπεια που έδειξε μπροστά στον εξουδετερωμένο «εχθρό» έχει να μας διδάξει πολλά, ιδίως σήμερα που κάποιοι πολιτικοί κάνουν δηλώσεις για τον Μπελογιάννη καμωμένες για το βόθρο της ιστορίας, ούτε καν για το χρονοντούλαπό της.
Ηρωική ήταν ολόκληρη η ζωή του Μπελογιάννη, όχι μόνο η τελευταία σελίδα της. Δεν ήταν ήρωας ο Αντρέας Ιωσήφ, όμως είπε ένα μικρό ηρωικό «όχι» που γρήγορα ξεχάστηκε. Με μεγάλα, ανεξίτηλα γράμματα αποτυπώθηκαν στο βιβλίο της ιστορίας οι απολογίες του Νίκου Μπελογιάννη και πολλών συντρόφων του. Με ψιλά γράμματα γράφτηκε στο ίδιο βιβλίο η παραίτηση του «τσίφτη Ιωσήφ», 15 λέξεις όλες κι όλες. Τόσο ψιλά που βούλιαξαν στην άμμο.
Από τότε κανείς δεν ξαναείπε «τσίφτη» τον Ιωσήφ
-
http://www.dimokratianews.gr/content/73612/oi-palioi-kommoynistes-tha-eprepe-na-krypsoyme-ta-prosopa-apo-ntropi
-
"Σύμβολο ειρήνης και δημοκρατίας", μας είπε ο Αλέξης ότι είναι ο εκτελεσθείς την 30.3.1952, Μπελογιάννης, για κατασκοπεία (Α.Ν.509/1947) σε βάρος της Ελλάδος και υπέρ της ΕΣΣΔ και μαζί με τον Κουτσούμπα (που κουβάλησε και το πιστόλι του), εγκαινίασαν το "μουσείο" ( !!!) του.
Ας δούμε όμως τα έργα των συντρόφων του Μπελογιάννη, στην πόλη της Καλαμάτας, όπως είναι καταγεγραμμένα στον 1ο τόμο της "Ιστορίας της Ελληνικής Χωροφυλακής", του Αποστόλου Β.Δασκαλάκη, σελίδα 211, σε επίσημη έκθεση της εποχής :
[ Την 13ην Σεπτεμβρίου 1944 μετεφέρθησαν 18 εν όλω μελλοθάνατα πρόσωπα δι' αυτοκινήτου εκ Μελιγαλά εις Καλάμας, μεταξύ των οποίων ήσαν οι : 1) Νομάρχης Μεσσηνίας Περρωτής, 2) Εισαγγελεύς Πλημμελειοδικών Γαλόπουλος, 3) Διοικητής Χωροφυλακής Μεσσηνίας ταγματάρχης Ιω.Φραγκουδάκης, 4) Υποδιοικητής ταγματάρχης Νικ.Κάης, 5) Επίλαρχος Ιω.Χριστόφιλος. Αφού τους απεβίβασαν εις ωρισμένον μέρος, εις το οποίον τους ανέμενεν ομάς αναρχικών μετά πολλού όχλου, εδόθη το σύνθημα της ενάρξεως των μαρτυρίων των. Ο όχλος, επικεφαλής του οποίου ευρίσκοντο καννίβαλοι εγκληματίαι, ήρχισε να τους κτυπά και να ρίπτη εναντίον των παντός είδους αντικείμενα, γυμνούς δε και ανυπόδητους ως ήσαν, τους ωδήγησαν εις την Κεντρικήν Πλατείαν, ήτις είχεν ορισθή ως τόπος του μαρτυρίου των. Αι κακοποιήσεις τας οποίας υπέστησαν καθ' οδόν είναι φρικιαστικαί και υπερβαίνουν το μαρτύριον του Ιησού Χριστού.
Ο ταγματάρχης Φραγκουδάκης έφθασεν εις την πλατείαν συρόμενος, με κατάγματα των χειρών και των ποδών, παραμορφωμένος τελείως εκ των κακώσεων, οι οφθαλμοί του είχον εξορυχθή και εκρέμοντο έξω των κογχών, εις τοιαύτην δε φρικώδη κατάστασιν εκρεμάσθη δια σύρματος εκ του λαιμού εις ένα ηλεκτρικόν στύλον έναντι του κινηματογράφου *Τριανόν*, πέριξ δε τούτου εκρεμάσθησαν και οι λοιποί.
Ο ταγματάρχης Φραγκουδάκης κατά την ώραν του μαρτυρίου του ηκούσθη φωνάζων πολλάκις : "Βρε παιδιά δεν υπάρχει μεταξύ σας κανείς Χριστιανός να με σκοτώση". Τα πτώματα τούτων έμειναν κρεμασμένα επί δύο ημέρας και κατόπιν απερρίφθησαν κατά τας νυκτερινάς ώρας εις άγνωστον μέρος.
Εκτός των ανωτέρω εφονεύθησαν και οι κάτωθι αξιωματικοί : 1) Μοίραρχος Αγραφιώτης, 2) Ανθυπομοίραρχος Λύτρας, 3) Ανθυπομοίραρχος Μουλόπουλος, 4) Ανθυπομοίραρχος Αθανασόπουλος, 5) Ανθυπασπιστής Αθανασόπουλος, 6) Ανθυπομοίραρχος Παπαγεωργίου, 7) Ανθυπομοίραρχος Βλάχος, 8) Ανθυπασπιστής Σαββίδης και 129 οπλίται...]
Τα συμπεράσματα δικά σας...
-
Καλώς τηνα την πέρδικα , που περπατάει λεβέντικα
Ελληνική χωροφυλακή, Σεπτέμβριος 1944. Τα συμπεράσματα δικά μας.
-
Pagoura83, κυκλοφορούν τόσα βιβλία για την εποχή, ένθεν κακείθεν, βρήκες βιβλίο που βγήκε επί χούντας (ένα μήνα πριν το Πολυτεχνείο) και το προλογίζει ο τότε αρχηγός της χωροφυλακής αντιστράτηγος καραβίτης, να παραθέσεις;
Επίτρεψέ μου να αμφιβάλλω για την αντικειμενικότητά του.
Αντιγράφω από το ίδιο βιβλίο από τον ίδιο τόμο:
Συγχρόνως έπρεπε να συλληφθούν ή να τεθούν υπό αυστηράν επιτήρησιν οι δρώντες εις τα παρασκήνια και παρακολουθούμενοι έως τότε κομμουνισταί, ως και πάντα τα εν γένει ύποπτα και επικίνδυνα δι’ ανατρεπτικήν ή υπονομευτικήν του εθνικού φρονήματος δράσιν άτομα. Το έργον τούτον της συλλήψεως ή της εξουδετερώσεως των Ιταλών υπηκόων, των κομμουνιστών και των άλλων επικινδύνων δι' ανατρεπτικάς ή υπονομευτικάς ενεργείας, η Χωροφυλακή επετέλεσε καθ’ άπασαν την χώραν μετ’ εκπληκτικής ταχύτητος, κατά το μέγιστον δε μέρος αυτήν την 28ην Οκτωβρίου (του '40 εννοεί).
Δηλαδή με το που άρχισε ο πόλεμος, η χωροφυλακή στο εσωτερικό κυνηγούσε ...κομμουνιστάς (ή τουλάχιστον έτσι αφηγείται ο συγγραφέας).
Για το απόσπασμα που αντιγράφεις εσύ, η ημερομηνία είναι σίγουρα λάθος (κι αυτό δεν συνηγορεί στην ορθότητα των περιγραφομένων), αφού την επόμενη 14η, κάποιοι από τους αναφερόμενους μετείχαν σε συνομιλίες για ειρηνική παράδοση του Μελιγαλά.
Για το Νομάρχη Μεσσηνίας περρωτή, δυό αναφορές σε εφημερίδες της εποχής:
(http://i.imgur.com/aLmyCpX.jpg)
Κι αν το να τιμήσει με την παρουσία του τον Μάρτη του '44 αγώνα γερμανών Ελλήνων, ήταν πες στις υποχρεώσεις του και καλά, το να καταθέσει τον προηγούμενο μήνα στεφάνι υπέρ πεσόντων γερμανών, ε νομίζω ότι κάτι δείχνει:
(http://i.imgur.com/4ctV5dt.png)
Είμαι φιλειρηνιστής και κάθε τέτοια περιγραφή όπως οι από πάνω, μου σφίγγουν το στομάχι, αλλά στον πόλεμο ο τύπος κατέθετε στεφάνι υπέρ πεσόντων καταχτητών...
Edit
1. Κάπου διάβασα ότι τον περρωτή τον έπνιξε ηλικιωμένη Μανιάτισσα με τα χέρια της.
2. Από την αναφορά του προλογίσαντος του βιβλίο, αρχηγού της χωροφυλακής το 1973 για το Πολυτεχνείο:
επρόκειτο για αναρχικές εκδηλώσεις απεργιών τη προτροπή και υποστήριξη ξένων παραγόντων ίνα περιαγάγουν την κυβέρνηση εις δυσχερή θέσιν
[...]
ήτο βέβαιον ότι ευρισκόμεθα προ μιας καλώς οργανωμένης κομμουνιστικής κινήσεως αποσκοπούσης της καταλήψεως της εξουσίας
Σε τέτοιο κλίμα έγινε η συγγραφή του βιβλίου. Ακόμη κι αν ήθελε να είναι αντικειμενικός ο συγγραφέας (κρίνοντας από τον πρόλογό του δε νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι) δεν θα του επιτρεπόταν.
-
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο
http://antikleidi.com/2014/05/31/garifalo/
-
«Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
https://www.imerodromos.gr/nikos-mpelogiannhs-etsi-agapame-emeis-thn-ellada-me-thn-kardia-mas-kai-me-to-aima-mas-2/?fbclid=IwAR1zqZDFK9VmdJbj-Y4yykolYC_hwvwaMnITutr29bCgTjyI0LjPK8wf4qg