PAS.gr Forum
Αθλητικά => Αλλα Αθλήματα - Εθνικές ομάδες => Μήνυμα ξεκίνησε από: midnight στις Παρ 24 Φεβ 2017 21:12
-
Για 16 συνεχόμενα χρόνια τον είδαμε να ίπταται στους αιθέρες των Ελληνικών και Ευρωπαϊκών γηπέδων.
Να καθηλώνει τους αντιπάλους, να εμπνέει τους συμπαίκτες του, να μαγνητίζει και τελικά να κερδίζει τον σεβασμό, ακόμη και των οργανωμένων οπαδών των άλλων ομάδων.
Να αναγνωρίζεται απ' τους πάντες!
Είδαμε την μπάλα να χορεύει, να στροβιλίζεται, να κολλάει, να χάνεται - κυριολεκτικά να εξαφανίζεται, να ξαναεμφανίζεται και τέλος να παραδίδεται ολοκληρωτικά στα μαγικά του χέρια!
Λατρεύτηκε σαν Θεός, συζητήθηκε όσο κανείς άλλος, χαρακτηρίστηκε εξωγήινος και σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν ανήκε στο γνωστό - καθημερινό ανθρώπινο είδος.
Είναι αυτός που δεν ερμηνεύεται με τα λόγια.
Δεν περιγράφεται με τις λέξεις.
Που ακόμη και η εικόνα η ίδια αδυνατεί να αποτυπώσει το μεγαλείο ενός τέτοιου θεάματος!
Πιστεύεται πως οι επόμενες γενιές αντιλαμβάνονται το μέγεθος ενός αθλητή από τα οπτικά ντοκουμέντα κυρίως, που μένουν στο χρόνο ως αποδείξεις.
Νομίζω πως στην δική του περίπτωση, ούτε κι αυτό δεν είναι αρκετό, καθώς είναι ο άνθρωπος που κατάργησε τους νόμους της φύσης, αναβάθμισε τις αισθήσεις μας, και που όσα κι αν προσπαθήσεις να πεις ή να δείξεις, πάντοτε κάτι θα σου ξεφεύγει.
Αν το αντιλαμβάνονται, έστω και στο ελάχιστο οι νεότεροι άνθρωποι, είναι μέσα από άλλες συνθήκες:
Βράβευσης και τιμής εν ζωή του Έλληνα αθλητή.
Διαφορετικά, είναι αδύνατον να το καταλάβουν σε βάθος.
Και όχι επειδή το μπάσκετ έχει πλέον αλλάξει, αλλά γιατί ο ίδιος ήταν και παραμένει διαχρονικά αλλιώτικος!
Για τον Νίκο Γκάλη, νιώθω απεριόριστο σεβασμό και ασυγκράτητο θαυμασμό!
Όχι απλά επειδή υπήρξε και παραμένει ο απόλυτος Έλληνας αθλητής και ένας από τους κορυφαίους αθλητές παγκοσμίως.
Όχι μόνο επειδή ήταν εξωπραγματικός και οπωσδήποτε μοναδικός και ανεπανάληπτος!
Αλλά διότι ο χρόνος απέδειξε πως είναι μία τεράστια προσωπικότητα!
Με στιβαρό χαρακτήρα σε όλες του τις εκφάνσεις.
Με βαθύ ψυχισμό αλλά ακλόνητο! Αόρατον στη φθορά τρίτων και απόλυτα προστατευμένο από τον ίδιον!
Με λόγο καθαρό, συμπαγή, απλό και ευθύ! Χωρίς τίποτε περιττό, λειψό ή επιτηδευμένο.
Και κατατάσσω τον εαυτό μου στους τυχερούς και δικαιωμένους ανθρώπους που είχαν την ευκαιρία να τον δουν να αγωνίζεται σε πραγματικό χρόνο, ώστε να είμαι σε θέση να ξέρω με απόλυτη βεβαιότητα, ότι αυτό που είδαν τα μάτια μου,
δεν ήταν παιχνίδι της φαντασίας
και του αχαλίνωτου νου!
-
Πολλές φορές ήθελα κι εγώ να γράψω κάτι για τον ΘΕΟ του Ευρωπαικού μπάσκετ αλλά δεν έβρισκα τα λόγια να εκφραστώ.Ευτυχώς που στο site αυτό υπάρχει ο μεγάλος λογοτέχνης midnight,που με την απαράμιλλη εκφραστική του δεινότητα είπε όλα αυτά που κι εμείς θα θέλαμε να εκφράσουμε αλλά δε μπορούσαμε.
RESPECT και στον ΧΟΡΕΥΤΗ των ΑΙΘΕΡΩΝ Νίκο Γκάλη αλλά και στον μαέστρο της πένας midnight.
-
Στο Hall of Fame του μπάσκετ ο Νίκος Γκάλης!
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.cnn.gr/news/sports/story/74730/sto-hall-of-fame-toy-nba-o-nikos-gkalis&ved=0ahUKEwiOr9Wg44XTAhXMPhQKHXxzDXgQFggqMAQ&usg=AFQjCNEJ_q4ozEkw8U87vDy7q5DW6PACeg
ΔΙΚΑΙΩΣΗ: Ο Νίκος Γκάλης στο Hall of Fame
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.contra.gr/Basketball/USA/dikaiwsh-o-nikos-gkalhs-sto-hall-of-fame.4605316.html&ved=0ahUKEwiOr9Wg44XTAhXMPhQKHXxzDXgQFgg0MAc&usg=AFQjCNGG3HzhV_M0iW73-1Z7xbfvYZrtww
-
Το «ευχαριστώ» του Νίκου Γκάλη για το Hall of Fame
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.cnn.gr/news/sports/story/74786/to-eyxaristo-toy-nikoy-gkali-gia-to-hall-of-fame&ved=0ahUKEwje8q6YhIbTAhXoQZoKHWHrD6cQqUMIIDAC&usg=AFQjCNFIE6K9a5DMLbUT0EbPVaVnLi93Lg
-
το παρακάτω κείμενο το βρήκα στο διαδίκτυο και είναι γραμμένο από τον Καρπετόπουλο.Παρ ότι τον εν λόγω δημοσιογράφο δεν τον συμπαθώ,οφείλω να ομολογήσω ότι αντανακλά περίτρανα ότι μπορείς να πεις για τον χορευτή των αιθέρων,τον showman,τον υπεραθλητή,τον εξωγήινο,το φαινόμενο,τον ΘΕΟ του μπάσκετ και της Ελλάδας,τον έναν κι ανυπέρβλητο Νίκο Γκάλη.
Δεν υπάρχει hall of fame που να χωράει τον Γκάλη
Χθες ενώ διάβαζα για την τιμή που γίνεται στο Νίκο Γκάλη να είναι υποψήφιος για μια θέση στο Hall of fame του παγκόσμιου μπάσκετ, συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πλέον Ελληνες εικοσιπέντε χρονών που δεν τον θυμούνται, γιατί πιθανότατα να μην τον έχουν δει ποτέ ν αγωνίζεται. Από την κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού του 1987 – από τον απόλυτο και αξεπέραστο δηλαδή θρίαμβο του – έχουν περάσει πλέον πάνω από εικοσιπέντε χρόνια. Από την αποφράδα μέρα που έφυγε από τον Αρη, που υπήρξε το βασίλειο του, πέρασαν πάνω από είκοσι και από το πικρό και άδοξο αντίο του στο μπάσκετ ως αθλητής του Παναθηναϊκού, πάνω από δεκαεπτά. Λυπάμαι πραγματικά όσους δεν είδαν το Νικ και όσους δεν έζησαν τα κατορθώματα του. Πίστευα και πιστεύω πάντα πως η δική μου γενιά είναι μια τυχερή γενιά γιατί έζησε πολλούς και μεγάλους αθλητικούς θρύλους, όμως κανένας από όλους όσους ζήσαμε δεν συγκρίνεται με την εποποιία του Γκάλη. Αθλητές μεγάλους είδαμε πολλούς και θα δούμε κι άλλους. Όμως ποτέ δεν θα μας ξανατύχει να βρούμε ένα μπροστάρη, ένα άνθρωπο που με τα θαύματα του δημιούργησε ένα ολόκληρο κίνημα, ένα ηγέτη που άλλαξε το γούστο και την αισθητική μας, την αντίληψή μας για το τι είναι τα σπορ, τη στάση μας απέναντι στο ωραίο εν τέλει. Γιατί ο Γκάλης δεν ήταν ένας απλός αθλητής – ήταν πολύ περισσότερο ο μόνος που στην Ελλάδα δημιούργησε μια πολιτιστική επανάσταση: μας μύησε στα μυστικά ενός σπορ, μας αποκάλυψε την ομορφιά του, μας οδήγησε στο να κατανοήσουμε την στρατηγική του ακριβώς γιατί την καταργούσε και τη δυσκολία του ακριβώς γιατί την αποθέωσε. Το μπάσκετ δε γεννήθηκε στην Ελλάδα από τον Γκάλη – όπως συμβαίνει με κάθε θεάνθρωπο είχαν προηγηθεί οι προφήτες του. Ομως μόνο αυτός το μετέτρεψε σε θρησκεία μιας χώρας, μόνο αυτός το γιγάντωσε όσο τίποτα άλλο ποτέ, μόνο αυτός το έβαλε στη ζωή όλων – κρατώντας συγχρόνως τη δική του ζωή μακριά από όλα. Το μπάσκετ, χάρη στο Γκάλη έγινε η άγνωστη γλώσσα που κατορθώσαμε να μιλήσουμε, η άγνωστη Τέχνη που τελικώς μας συγκίνησε, η άγνωστη θρησκεία που απέκτησε πιστούς κι όμως ο ίδιος δεν είπε ποτέ για όλα αυτά το παραμικρό. Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτά τα κατορθώματα που διαδραματίστηκαν αποκλειστικά στην Ελλάδα της δεκαετίας του 80 και του 90 θα γίνουν κατανοητά από τους κριτές της υποψηφιότητας του: αυτοί στο τέλος θα κληθούν να διαλέξουν από τη σχετική λίστα μόνο τρεις απλούς αθλητές.
Κάποιος θα πει ότι κι αν απλώς περιοριστούν στα κατορθώματα του δύσκολα θα βρουν κάποιον που ν αξίζει την τιμή περισσότερο. Οι αριθμοί του Γκάλη ακόμα και σήμερα μαρτυρούν ένα έπος. Σκόραρε σε όλα τα πρωταθλήματα που πήρε μέρος με τη μαγική φανέλα του Αρη κατά μέσο όρο πάνω από 30 πόντους. Εκλεισε με τον ίδιο μέσο όρο καριέρας την παρουσία του στην Εθνική. Ηταν πρώτος σκόρερ σε όλες σχεδόν τις διοργανώσεις που πήρε μέρος. Το μεγαλύτερο ματς της ζωής του ήταν κόντρα στους Σοβιετικούς στον τελικό του 1987 και το αμέσως επόμενο που ξεπέρασε το τέλειο, κόντρα στο Σαμπόνις δυο χρόνια αργότερα όταν, με τηλεπάθεια, έστειλε το τρίποντο του Χριστοδούλου στο καλάθι, πανηγυρίζοντας μόνος αυτός πριν καν ο Φάνης σουτάρει. Όλα αυτά είναι ο Γκάλης και μπορούμε να βρούμε δεκάδες θαύματα του, αλλά όλα αυτά τα θαύματα και πάλι δεν αρκούν για να τον περιγράψουν. Γιατί ο Γκάλης δεν ήταν οι πόντοι και οι νίκες του, αλλά ήταν η απόδειξη ότι μπορεί στην Ελλάδα να καταφέρουμε να κάνουμε κάτι που θα το θαυμάζει και θα το ζηλεύει όλος ο υπόλοιπος κόσμος για τη σπανιότητα του και την ομορφιά του. Οι επιτυχίες του Γκάλη δεν είχαν να κάνουν με τις γνωστές αρετές της ελληνικής φυλής, δηλαδή την άμυνα, την αντοχή, την πονηριά, την ικανότητα να ξεπερνάς τις ήττες, όσο σκληρές κι αν είναι. Ο Γκάλης δεν ήταν ο χαρισματικός φτωχοδιάβολος που στο τέλος κερδίζει γιατί επιβιώνει, ούτε ο καλοπροαίρετος ανθρωπάκος που προκαλεί συγκίνηση για την προσπάθεια του, ούτε ο πονηρός Οδυσσέας που κατακτά την Τροία με ένα τρικ: ήταν ένας τρομερός επαγγελματίας που είχε ως όπλο του τον περφεξιονισμό, που βελτίωσε καταπληκτικά το παιγνίδι του, που χρησιμοποιούσε όσο κανείς το μυαλό του, που πίστευε στην αξία της προπόνησης, στην ανάγκη να γίνεσαι καλύτερος δουλεύοντας, στην ατομική βελτίωση. Ο Γκάλης δεν κατηχούσε την ομάδα, δεν έπιανε το συμπαίκτη για να του εξηγήσει τα προφανή, δεν ήθελε να δίνει οδηγίες ή να συντάσσει εγχειρίδια επιτυχίας. Ανάγκαζε όποιον δούλευε μαζί του να προσαρμόζεται στους δικούς του επαγγελματικούς ρυθμούς για να αντέχει στις συγκρίσεις, υποχρέωνε όποιον ήθελε να λέγεται συμπαίκτης του να αποδέχεται το δικό του κανόνα που ήταν δουλειά και μόνο δουλειά. Όλα αυτά τα έκανε στην Ελλάδα του 80 στην οποία το Δημόσιο ήταν το νέο Ελντοράντο, η επιδότηση η συνταγή της επιτυχίας, το άκοπο και χωρίς ιδρώτα εδώ και τώρα κοινωνική κατάκτηση. Για αυτό αγαπήσαμε παράφορα τον κρύο, αγέλαστο, σκληρό, περφεξιονιστή Νικ: γιατί δεν είχε τα ελαττώματα μας, γιατί ποτέ δεν θα γινόμασταν σαν αυτόν, γιατί ο επαγγελματισμός του ήταν παράταιρος με τον δικό μας κομφορμισμό. Ο Γκάλης – κι αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο σήμερα – ήταν ο πρώτος πολίτης σε μια Ελλάδα την οποία ποτέ δεν είδαμε, ο μεγάλος ξένος που μας έδειξε το δύσκολο δρόμο. Τον χειροκροτήσαμε γιατί τον περπάτησε το δύσκολο δρόμο με επιτυχία, τον αποθεώσαμε γιατί μας έδειξε πως μόνο αυτός οδηγεί στην αληθινή επιτυχία, τον λατρέψαμε γιατί μας έπεισε πως ο δρόμος αυτός υπάρχει και μετά γυρίσαμε στα δικά μας, αφού το μάθημα του Γκάλη ήταν πολύ σκληρό για μας. Στην εποχή των θαυμάτων του υπήρξαν ελάχιστες οι συνεντεύξεις του. Ο Γκάλης δεν πούλησε ποτέ την εικόνα του. Η διασημότερη ατάκα του είναι ότι η νίκη επι των Ιταλών κατά τη διάρκεια του Ευρωμπάσκετ του 87 είναι «η μεγαλύτερη της καριέρας του πριν την επόμενη». Ο Βασίλης Σκουντής - ρωτώντας τον – μας έδειξε ότι ο Γκάλης ήταν και ατακαδόρος: δεν νομίζω πως τον ενδιέφερε να το ξέρουμε. Ο Γκάλης ήταν δύσκολος με τις συνεντεύξεις, δεν πίστευε ότι υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από τη δουλειά και την Τέχνη του, δεν ήθελε να τον αγαπάς γιατί ήταν καλό παιδί, ή γιατί ήταν καταφερτζής, ή ρήτορας, ή επιτυχημένος, ή έξυπνος, ή διασκεδαστικός ή λωποδύτης. Ποτέ δεν μας είπε μεγάλα λόγια, ποτέ δεν τον ενδιέφερε να δούμε κάτι πέρα από την Τέχνη του. Δεν χρειάζονταν να μας διαβεβαιώσει για τίποτα: όλοι ξέραμε ότι θα βάλει τη μπάλα στο καλάθι με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο, γιατί αυτό ήταν η δουλειά του, μια δουλειά που πίσω της είχε τόνους ιδρώτα. Αναρωτιέμαι ποιο hall of fame μπορεί να στεγάσει ένα αθλητή του οποίου τα κατορθώματα υπήρξαν μαθήματα ζωής σε μια χώρα που τα χειροκρότησε χωρίς να καταφέρει ποτέ να τα υιοθετήσει…
(Για το Sport.gr, Mαρτιος του 2012)
-
ΟΙ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΛΗ
Απλά ΑΣΥΛΛΗΠΤΕΣ για γήινο άνθρωπο!!!Γιαυτό άλλωστε κυκλοφορούσαν και φήμες συνομοσιολογίας ότι μπορεί να ήταν και.......εξωγήινος!!!!
Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο ελληνικό πρωτάθλημα και δεύτερος στην Α1 με 12.714 πόντους. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο Κύπελλο Ελλάδος με 1.485 πόντους. 4896 πόντους σε Κύπελλα Ευρώπης, 1ος σκόρερ όλων των εποχών. 148 παρουσίες σε Κύπελλα Ευρώπης. 99 συνεχόμενες παρουσίες στο ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι ρέκορντμαν πόντων σε Final Four Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Ρέκορντμαν πόντων σε τελικούς Κυπέλλων Ελλάδος πάνω από 200 πόντους. Καλύτερο ρεκόρ σκοραρίσματος σε έναν τελικό με 52 πόντους το 1987, στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος Άρης-Πανελλήνιος. Ρεκόρ 62 πόντων στο πρωτάθλημα το 1981 στο παιχνίδι Άρης-Ιωνικός. Ρεκόρ 52 πόντων στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος το 1987, Άρης-Πανελλήνιος. Ρεκόρ 57 πόντων σε ευρωπαϊκό παιχνίδι, Άρης-Καρέρα. Ρεκόρ 53 πόντων με την Εθνική Ελλάδος κόντρα με τον Παναμά. Έχει συμμετάσχει σε 4 Final Four. Σε κάθε πεντάδα αγώνων με τον Άρη, έχει δύο που σημείωνε πάνω από 40 πόντους.
Μέσος όρος καριέρας με τον Άρη, περίπου 37 πόντους σε κάθε παιχνίδι. Πραγματικά ασύλληπτο ρεκόρ για το παγκόσμιο μπάσκετ. Σε 105 αγώνες με τον Άρη έχει σημειώσει πάνω από 40 πόντους. Αναδείχθηκε 11 φορές πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος με τον Άρη. Το καλοκαίρι του 1992 έπαψε να είναι παίκτης του Άρη, μετά από 9 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα Ελλάδος. Στα πρώτα του 70 παιχνίδια με την Εθνική Ελλάδος σκοράρει σταθερά πάνω από 10 πόντους, σε 48 από αυτά έχει περάσει τους 30 πόντους και σε 23 από αυτά έχει περάσει τους 40 πόντους. Στις 29-06-1991 εναντίον της Τσεχοσλοβακίας σκόραρε 37 πόντους για 168η και τελευταία φορά με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος. Σε κανένα από τα 168 αυτά παιχνίδια δεν έμεινε άποντος. Έχει ξεπεράσει τους 100 πόντους σε τελική φάση ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Έχει 5.131 πόντους με την Εθνική Ελλάδος 30,5 πόντοι μέσος όρος σε κάθε αγώνα με την Εθνική Ελλάδος. Πολυτιμότερος παίκτης του Προολυμπιακού Τουρνουά του 1980 στο Βεβέ με 80 πόντους σε 4 παιχνίδια. Το 1981 στο Τσάλεντζ Ράουντ της Κωνσταντινούπολης σημείωσε 225 πόντους σε 9 μέρες και οδήγησε την Εθνική στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην Μπρατισλάβα αήττητη. Είναι 1ος σκόρερ του ομίλου του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (Ευρωμπάσκετ) της Μπρατισλάβας του 1981. Πολυτιμότερος παίκτης στο Τσάλεντζ Ράουντ της Πορτογαλίας το 1982, και πρώτος σκόρερ με μέσο όρο 27 πόντους. Είναι 1ος σκόρερ στο Ευρωπαϊκο Πρωτάθλημα (Ευρωμπάσκετ) της Ναντ το1983 με 231 πόντους Μέλος της allstar ομάδας του Ευρωπαϊκου Πρωταθλήματος (Ευρωμπάσκετ) της Ναντ το 1983 στην Γαλλία με Κορμπαλάν, Μενεγκίν, Σαν Επιφάνιο και Σαμπόνις. Πολυτιμότερος παίκτης και 1ος σκόρερ του Προολυμπιακού Τουρνουά του 1984 με 186 πόντους. Είναι 1ος σκόρερ του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος (Μουντομπάσκετ) του 1986 με 337 πόντους σε 10 αγώνες. Πέμπτος καλύτερος παίκτης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος (Μουντομπάσκετ) της Μαδρίτης. Έχει ψηφιστεί αμέτρητες φορές πρώτος στα δημοψηφίσματα εφημερίδων και περιοδικών (όπως η Γκαζέτα ντε λο Σπορτ) και σε ψηφοφορίες αθλητικών συντακτών (ανάμεσα σε αυτές: 1ος μπασκετμπολίστας στην Ευρώπη, 10ος αθλητής στον κόσμο για όλα τα σπορ και 4 φορές καλύτερος Έλληνας αθλητής. Πολυτιμότερος παίκτης και 1ος σκόρερ του Ευρωμπάσκετ της Αθήνας το 1987 με 296 πόντους. Πρωταθλητής Ευρώπης το 1987 στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας. Μέλος της καλύτερης πεντάδας του Ευρωμπάσκετ 1987 της Αθήνας μαζί με τους Μαρτσουλιόνις, Βολκόφ, Χιμένεθ και Φασούλα.
Καλύτερος μπασκετμπολίστας στο Ευρω-Όσκαρ της Γκαζέτα ντε λο σπορτ με 156 ψήφους το 1987. Πολυτιμότερος παίκτης και 1ος σκόρερ του Προολυμπιακού Τουρνουά του 1988 του Ντε Μπος με 254 πόντους. 1ος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου το 1989 με 178 πόντους. Δευτεραθλητής Ευρώπης το 1989. Μέλος της allstar πεντάδας του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (Ευρωμπάσκετ) του Βελιγραδίου το 1989 με Πέτροβιτς, Πάσπαλιε, Ντίβατς και Σαμπονις. 1ος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ της Ρώμης το 1991 με 158 πόντους. Αγωνίστηκε πέντε φορές στη Μικτή Ευρώπης. Το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, ήταν ο πρώτος λαμπαδηδρόμος που μπήκε στο Ολυμπιακό Στάδιο, κρατώντας την Ολυμπιακή Φλόγα. Το 2007 τιμήθηκε με το μετάλλιο τιμής στην Euroleague. 12 Σεπτεμβρίου 2007 βρίσκεται στο Hall of Fame της FIBA. Το 2008 συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους 35 μεγαλύτερους παίκτες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος όλων των εποχών. Ο Νίκος Γκάλης ήταν ο κορυφαίος σούτιγκ-γκαρντ στην Ευρώπη και ήταν μια ασταμάτητη καλαθομηχανή. Αγωνιζόταν στη θέση του σούτιγκ-γκαρντ και σκόραρε με μεγάλη ποικιλία κινήσεων. Ήταν πονοκέφαλος για κάθε προπονητή, που προσάρμοζε την όλο το σύστημα της ομάδας πάνω του και πάλι χωρίς επιτυχία. Εκτός από δεινός σκόρερ, υπήρξε καλός πλέι-μέικερ και πασέρ. Σπεσιαλιτέ του ήταν θεαματικές και αποτελεσματικές του διεισδύσεις. Αγαπημένη του κίνηση το τζαμ-σουτ από μέση απόσταση ή το λέι-απ με σπάσιμο στον αέρα και πολλές φορές με ολόκληρη την αντίπαλη ομάδα να αμύνεται μπροστά του. Ο Νίκος Γκάλης με την παρουσία του άλλαξε το ελληνικό μπάσκετ, τόσο αγωνιστικά, όσο και επαγγελματικά και το έφερε στις πρώτες θέσεις του κόσμου. Τρομερή εντύπωση έκαναν τόσο οι αθλητικές του ικανότητες όσο και η αφοσίωση του να προπονείται μόνος του επί ώρες, δείγμα του επαγγελματισμού που τον διέκρινε σε όλη του την καριέρα.
-
O Drazen Petrovic για τον Γκάλη:
If I'm the devil's son, then Galis is the devil himself
Μπορεί όλοι να θυμούνται, ή να έχουν μάθει, το κανά μισάωρο άλμα στον αέρα με τη Σοβιετική Ένωση, αλλά εγώ τι δεν θάδινα να έχω σε βίντεο ένα ανεπανάληπτο παιχνίδι, με τελικό σκορ:
The Devil Vs The Dragon 62-73, αν και το αποτέλεσμα του αγώνα που διεξαγόταν παράλληλα ήταν ανάποδο: εκατόν δέκα τόσο - εκατόν δέκα τόσο πλην, κάπου θα υπάρχει περιγραφή ψάχτε το.
-
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ: ΤΑ ΤΡΙΠΟΝΤΑ...
https://youtu.be/HE1B5wcf9L4
-
The Devil Vs The Dragon 62-73
Η πρώτη σημαδιακή συνάντηση δύο θρύλων!
Σαν σήμερα πριν από 32 χρόνια στο ιστορικό κλειστό του "Πλάτωνα" στη Νίκαια, είχε γίνει ένα από τα πιο συναρπαστικά παιχνίδια στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Όχι μόνο λόγω του σασπένς που είχε ο εκπληκτικός αγώνας Ιωνικού Νικαίας-Αρη (113-114 στην παράταση!) αλλά κυρίως γιατί ήταν η πρώτη και σημαδιακή συνάντηση δύο θρύλων της πορτοκαλί μπάλας και όχι μόνο.
Ο Νίκος Γκάλης βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Παναγιώτη Γιαννάκη σε ένα κοντσέρτο για πολυβόλα όπου οι δύο τεράστιοι παίκτες σημείωσαν συνολικά 135 πόντους, 73 ο "Δράκος" και 62 ο "Γκάνγκστερ" όπως ήταν τα παρατσούκλια των Γιαννάκη και Γκάλη αντίστοιχα.
Ολα είχαν ξεκινήσει λίγο νωρίτερα, όταν ο Άγις Κυνηγόπουλος, ως αντιπρόεδρος τότε της ΕΟΚ, είχε βοηθήσει στο να πάρει ο Νίκος Γκάλης το ελληνικό διαβατήριο ως κάτοικος Τριλόφου Θεσσαλονίκης, ώστε να προλάβει να ενισχύσει την εθνική ομάδα στο προολυμπιακό τουρνουά του Βεβέ στην Ελβετία.
Τότε τον Απρίλιο του 1980, ένα μήνα πριν το προολυμπιακό, στο γήπεδο του Σπόρτινγκ και στην πρώτη προπόνηση της εθνικής στην αρχή της προετοιμασίας, συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι δύο άντρες. Ο Γιαννάκης, ο στάρ της εθνικής, την είχε οδηγήσει ένα χρόνο νωρίτερα στον θρίαμβο και στο χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς του Σπλίτ (1979).
Ο Γκάλης μόλις είχε εγκατασταθεί από την Αμερική στη Θεσσαλονίκη, είχε επισκεφτεί τον οδοντίατρο που τον είχε στείλει άμεσα ο Ανέστης Πεταλίδης (για να του φτιάξει το πρόβλημα που είχε με τα δόντια) και είχε αρχίσει να δείχνει τα...δόντια του στο παρκέ, παίρνοντας με το καλημέρα τον ρόλο του ηγέτη και στην εθνική.
Με τον Γιαννάκη έπαιξαν λοιπόν συμπαίκτες στην εθνική (σκηνικό που επαναλήφθηκε για πολλά χρόνια και προστέθηκε και ο Αρης στις κοινές τους εμφανίσεις) αλλά δεν είχαν βρεθεί αντίπαλοι, αφού τότε το πρωτάθλημα διεξαγόταν σε δύο ομίλους βορρά και νότου με τελική φάση.
Εκείνο το απόγευμα (24.1.1981) λοιπόν στη Νίκαια, ήταν η πρώτη κόντρα τους, που άφησε και εποχή και έδειξε ουσιαστικά το τι πρόκειται να ακολουθήσει από τους δύο χρυσοδάχτυλους του ελληνικού μπάσκετ.
Ο Ιωνικός ήθελε να ξεμπλέξει νωρίς με την σωτηρία, ενώ ο Αρης με τον Ντούσαν Ιβκοβιτς πλέον στο τιμόνι να έχει διαδεχτεί τον πρωταθλητή Γιάννη Ιωαννίδη, προσπαθούσε να κρατήσει τα σκήπτρα του πρωταθλητή. Κάτι που δεν κατάφερε πάντως και ο "Ξανθός" επέστρεψε θριαμβευτής μετά από μια διετία για να οδηγήσει και πάλι τον Αρη στον τίτλο και στη συνέχεια στην ίδρυση της αυτοκρατορίας του).
Τότε για οικονομικούς λόγους όταν ανέβαινε μια ομάδα στη Θεσσαλονίκη ή κατέβαινε μια ομάδα στην Αθήνα έδινε δύο αγώνες συνήθως το Σαββατοκύριακο. Ετσι όποτε ερχόταν ο Αρης στην Αθήνα γινόταν το...αδιαχώρητο.
Εκείνο το απόγευμα στη Νίκαια, τα εισιτήρια είχαν εξαφανιστεί απο νωρίς, στην πιο...εφιαλτική εβδομάδα του εφόρου της ομάδας Σταύρου Συμεωνίδη, τον οποίο και πλησίαζαν φίλοι και γείτονες όπως πάντα για τις περίφημες προσκλήσεις της εποχής (φοράκια).
Οι ουρές έξω από το γήπεδο, ήταν ασύλληπτες για αγώνα μπάσκετ και έχει μείνει ιστορική αυτή η ημέρα, για πολλές δεκαετίες. Στο μικρό κλειστό του «Πλάτωνα» στριμώχτηκαν περίπου 1500 άτομα για να θαυμάσουν τον Γκάλη αλλά και τον δικό τους ήρωα, τον Γιαννάκη.
Δεκάδες ήταν όρθιοι, ενώ πολλοί άλλοι σκαρφάλωναν έξω από το γήπεδο, προσπαθώντας να «κλέψουν» κάποιες εικόνες από τα υποτυπώδη παράθυρα, πράγμα πολύ δύσκολο.
Υπολογίζεται ότι έξω από το γήπεδο έμειναν τουλάχιστον οι διπλάσιοι από όσους είχαν καταφέρει να μπουν και οι οποίοι δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτή τη μοναδική παράσταση του Νο 6 των γηπεδούχων, του 22χρονου Παναγιώτη Γιαννάκη και του Νο 7 των φιλοξενουμένων, του 24χρονου Νίκου Γκάλη με το περίφημο άφρο μαλλί.
Ο πρώτος σταμάτησε στους 73 πόντους που όπως είναι φυσικό μέχρι και σήμερα παραμένει η δευτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, πίσω από το εξωπραγματικό ρεκόρ του Αριστείδη Μούμογλου του Ηρακλή με τους 145 πόντους που είχε σημειώσει κόντρα στον ΒΑΟ (170-94)!
Ο Γκάλης σταμάτησε στους 62, σημειώνοντας μάλιστα μόλις ένα καλάθι στην παράταση όπου τον Αρη έσωσε ο έμπειρος (και πρωταθλητής ένα χρόνο νωρίτερα) Βασίλης Παραμανίδης με συνεχόμενους πόντους.
Το παιχνίδι εκτός από πάθος και δύναμη, φίλους και των δύο ομάδων, είχε και μεγάλη ένταση και πολλά παράπονα των γηπεδούχων για τη διαιτησία των Παναγιώτη Τσολακίδη και Χριστόδουλου Οικονομίδη. Αλλωστε στα πρώτα κιόλας λεπτά ο τεχνικός του Ιωνικού Κώστας Αναστασάτος είχε υποβάλλει ένσταση όταν δόθηκε διπλό φάουλ σε μια φάση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η άμυνα του Ιωνικού όσο και του Αρη, είχε προσαρμοστεί πάνω στους δύο μεγάλους στάρ που όμως δεν καταλάβαιναν τίποτε. Ο Γιαννάκης σύμφωνα με ανεπίσημη στατιστική της εποχής, είχε περίπου 29/40 σούτ και είχε πετύχει και άλλους 15 πόντους με βολές. Που να είχε εφαρμοστεί δηλαδή και το τρίποντο που ήταν και η σπεσιαλιτέ του.
Εξαιρετικά ποσοστά, ανάλογα με του «Δράκου» είχε και ο Γκάλης με όλα τα σούτ να είναι υπό ασφυκτική πίεση. Ο Βαμβακούδης που είχε αναλάβει να φυλάει τον Γιαννάκη, αποχώρησε με πέντε φάουλ και...ζαλισμένος στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, ενώ ο Αναστασάτος είχε ρίξει σχεδόν ολόκληρη πεντάδα (Μπολάτογλου, Λάζαρης, Πετρίδης και Μπεζεντάκος) πάνω στον Γκάλη, αλλα μάταια.
Η ομάδα της Νίκαιας, είχε σταθερά το προβάδισμα στο πρώτο ημίχρονο (προηγήθηκε ακόμα και με 24-19, για να κλείσει το πρώτο μέρος με 53-51) με τον Γιαννάκη να υπολείπεται πάντως του Γκάλη έχοντας στο πρώτο εικοσάλεπτο 34 πόντους έναντι 37 του αντιπάλου του.
Μάλιστα για ένα συνεχόμενο εξάλεπτο στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου σκόραραν μόνο οι δυό τους, από 14 πόντους έκαστος και απλά οι άλλοι κοιτούσαν !
Ο κόσμος τρελλαινόταν στην εξέδρα και τα επιφωνήματα ήταν απολαυστικά, με τους δύο άσους να συνεχίζουν το βιολί τους και στο δεύτερο ημίχρονο έστω με μικρότερη συγκομιδή (ο Γκάλης έπεσε στους 23 πόντους ενώ ο Γιαννάκης στους 31). Ο Αρης που είχε περάσει κοντά στο 30’ μπροστά με 76-71, προηγήθηκε και 101-99, αλλά στα 45’’ δευτερόλεπτα πριν το φινάλε ο Βασίλης Νυδριώτης προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού ισοφάρισε ευστοχώντας με ψυχραιμία σε δύο βολές (101-101). Ο (εξαιρετικός) Στυλιανού από τον Αρη και ο Γιαννάκης αστόχησαν στην προσπάθειά τους να γίνουν οι ήρωες των ομάδων τους και το ματς πήγε στο έξτρα πεντάλεπτο.
Εκεί ο Γκάλης σίγησε (μόλις ένα καλάθι) και τον ρόλο του πήρε ο Παραμανίδης που με τρία συνεχόμενα καλάθια έκανε το 112-108 για τον Αρη, στο 1.38’’ πριν το φινάλε της παράτασης. Για ένα από τα καλάθια του ο Ιωνικός υπέβαλλε τη δεύτερη ένσταση πως δεν έπρεπε να μετρήσει, επειδή εκείνη τη στιγμή υπήρχε μια διένεξη στη γραμματεία από τους ανθρώπους των φιλοξενουμένων για το χρονόμετρο. Υπήρξε διακοπή του αγώνα σχεδόν ενός τετάρτου και εκεί δέχτηκε τεχνική ποινή ο πάγκος του Αρη.
Με πόντους του Γιαννάκη (8 στην παράταση) και του Μπεζεντάκου ο Ιωνικός πλησίασε στον πόντο (113-114) αλλά εκεί ο «Δράκος» χρεώθηκε με επιθετικό φάουλ που ήταν και το πέμπτο και επικράτησε πανδαιμόνιο με τον Ιωνικό να διαμαρτύρεται έντονα και όπως έγραψε τότε στην Αθλητική Ηχώ, ο καλός φίλος και συνάδελφος Τάκης Ευσταθίου, η ομάδα της Νίκαιας είχε δίκιο και για το συγκεκριμένο φάουλ αλλά και για τα παράπονα από τη διαιτησία. Ενώ όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά σε άλλο κομμάτι του άρθρου του για τη στιγμή της αποβολής: «Ο Γιαννάκης αποχωρεί από το γήπεδο μέσα σε μια τρίλεπτη θύελλα χειροκροτημάτων».
Πάντως ο Νάστος αστόχησε σε δύο βολές και ο Ιωνικός είχε μια ακόμα ευκαιρία για τη νίκη. Χρεώθηκε όμως επιθετικό φάουλ στον Πετρίδη, ενώ όταν ο Μπεζεντάκος έκλεψε εκ νέου τη μπάλα, στη συνέχεια την έχασε και ο Αρης απέδρασε δια πυρός και σιδήρου από το κλειστό του Πλάτωνα. Η ομάδα του Ιωνικού που είχε τη μεγάλη απώλεια του τιμωρημένου Σαρανταένα, σούταρε εκείνο το απόγευμα με το εκπληκτικό ποσοστό του 68% (45/66) ενώ ο Γιαννάκης τελείωσε το ματς με 29/40 δίποντα και 15/16 βολές αλλά και εννέα (6-3) ριμπάουντ !
Οι συνθέσεις εκείνου του ιστορικού αγώνα:
Ιωνικός Νικαίας (Αναστασάτος): Νυδριώτης 12, Αλεξανδρίδης 10, Μπεζαντάκος 2, Κατσαφάδος, Πετρίδης 2, Γιαννάκης73, Γουργιώτης 14, Μπολάτογλου, Λάζαρης, Μίσσας.
Αρης (Ιβκοβιτς): Σκόνδρας 8, Γκάλης 62, Παραμανίδης 14, Ανανιάδης 2, Ρωμανίδης 5, Στυλιανού 21, Τσαχτάνης, Βαμβακούδης 2, Νάστος, Οικονόμου.
Η συνέχεια για την εκπληκτική πορεία των δύο αυτών παικτών, του κορυφαίου διδύμου του ελληνικού μπάσκετ, είναι γνωστή.
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.sport24.gr/Basket/h-prwth-shmadiakh-synanthsh-duo-thrulwn.2099082.html&ved=0ahUKEwjiqvf9iLbTAhVGbFAKHYrTAOcQFggYMAA&usg=AFQjCNE2SqRo_PrjaREauoWiZeB76WN7wA
Ο πρώτος σταμάτησε στους 73 πόντους που όπως είναι φυσικό μέχρι και σήμερα παραμένει η δευτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, πίσω από το εξωπραγματικό ρεκόρ του Αριστείδη Μούμογλου του Ηρακλή με τους 145 πόντους που είχε σημειώσει κόντρα στον ΒΑΟ (170-94)!
Το ρεκόρ και των 2 παικτών ήταν, είναι και παραμένει εξωπραγματικό και ακατάρριπτο καθώς στις συγκεκριμένες χρονολογίες δεν είχε καθιερωθεί ακόμη το σουτ των τριών πόντων.
Καθιερώθηκε το 1979 στο NBA, ενώ η FIBA το εισήγαγε στον κανονισμό της 5 χρόνια μετά.
(...)
εγώ τι δεν θάδινα να έχω σε βίντεο ένα ανεπανάληπτο παιχνίδι
(...)
Στιγμιότυπα από το συγκεκριμένο ανεπανάληπτο παιχνίδι δεν νομίζω ότι υπάρχουν.
Υπάρχει όμως ένα βιντεάκι που γίνεται αναφορά σ' αυτόν τον αγώνα.
-
Είχαμε παλιά ένα θέμα με περίεργα ονόματα στον ελληνικό αθλητισμό.
Στον Ιωνικό εκτός του αναφερόμενου Σαρανταένα, έπαιζε και ο Κοσιένας!
Για Τριανταένα δεν έχω ακούσει :))
-
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ: ΤΑ ΤΡΙΠΟΝΤΑ...
https://youtu.be/HE1B5wcf9L4
εκπληκτικό το βιντεάκι που παρέθεσε ο midnight!!
Ο μεγάλος Νίκος Γκάλης υπήρξε ένας εκπληκτικός σουτέρ τριών πόντων!!Οι θαυμαστές του βέβαια τον θυμόμαστε ως έναν ανεπανάληπτο σολίστ διεισδύσεων που σμπαράλιαζε τις αντίπαλες άμυνες με σουτ μέσα και γύρω από την ρακέτα.Αυτό συνέβαινε γιατί ο μυθικός σκόρερ, μπαίνοντας στη ρακέτα,φόρτωνε με ατελείωτα φάουλ τους αντιπάλους του,που ήταν σχεδόν αδύνατο να τον ανακόψουν κανονικά.Ήταν δε αναρίθμητες οι φορές που τελείωνε τις φάσεις με έμμεσα τρίποντα καθώς κέρδιζε αυτό που λέμε καλάθι+φάουλ.
Κάποιες φορές όμως, που οι συνθήκες του αγώνα επέβαλαν να σουτάρει έξω από τη γραμμή των 6,25,ήταν πραγματικός δολοφόνος με εκπληκτικά ποσοστά αλλά και απαράμιλλα εντυπωσιακό στυλ.Αδιάψευστος μάρτυρας το βιντεάκι του midnight.
-
The Devil Vs The Dragon 62-73
Σαν σήμερα πριν από 32 χρόνια στο ιστορικό κλειστό του "Πλάτωνα" στη Νίκαια, είχε γίνει ένα από τα πιο συναρπαστικά παιχνίδια στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.
Οι ουρές έξω από το γήπεδο, ήταν ασύλληπτες για αγώνα μπάσκετ και έχει μείνει ιστορική αυτή η ημέρα, για πολλές δεκαετίες. Στο μικρό κλειστό του «Πλάτωνα» στριμώχτηκαν περίπου 1500 άτομα για να θαυμάσουν τον Γκάλη αλλά και τον δικό τους ήρωα, τον Γιαννάκη.
E ρε πως περνάνε τα χρόνια! Ήμουν ένας από τους 1500 (σιγά μην ήμασταν μόνο τόσοι ) στον Πλάτωνα!
(...)
εγώ τι δεν θάδινα να έχω σε βίντεο ένα ανεπανάληπτο παιχνίδι
(...)
τι δεν θα έδινα να ξαναγύρναγα να τα ζήσω σε live version!!!
και μιας και μας ξυπνήσατε αναμνήσεις ...αρκετά μετά το ...midnight το συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα basket-ικά γεγονότα που έχω παραβρεθεί (πχ άλλα ήταν όλα τα παιχνίδια της Εθνικής στη Zaragoza το 1984 και στο ΣΕΦ το 1987 , το πρώτο final four του Άρη στην Αμβέρσα, καθώς και το αξέχαστο Παο - Csska με τα ατελείωτα 4 δευτερόλεπτα και το σουτ του Απόστολου Κόντου)
Είχαμε παλιά ένα θέμα με περίεργα ονόματα στον ελληνικό αθλητισμό.
Στον Ιωνικό εκτός του αναφερόμενου Σαρανταένα, έπαιζε και ο Κοσιένας!
Για Τριανταένα δεν έχω ακούσει :))
Τριανταένας δεν υπήρχε ... Υπήρχε σχετικό μήνυμα όμως των φιλάθλων του Ιωνικού που ανέφερε 21,31 και 41 και το πρωτοείπαν σε παιχνίδι εκτός έδρας με το Σπόρτιγκ... Το νεαρό της ηλικίας μου ... τότε και τώρα δεν μου επιτρέπει να το θυμηθώ Καλύτερος παίκτης τότε του Ιωνικού μετά τον φερέλπιδα δράκο ήταν ο Αλεξανδρίδης πάντως...
-
Νικ Γκάλης - "Ο δρόμος προς τη Γάνδη"
Μπαρτσελόνα - Άρης 88 - 89
(3/12/1987)
Μία από τις πιό συναρπαστικές ευρωπαϊκές εμφανίσεις του Γκάλη, κατά πολλούς η συναρπαστικότερη,
σε επίπεδο συλλόγων.
Μία πραγματικά αξέχαστη βραδιά!
45 πόντοι
19/27 δίποντα
7/7 βολές
8 ασίστ
κι 1 απίστευτο 3ποντο από το κέντρο του γηπέδου, το οποίο δεν μέτρησε.
(...)
Ένα θρυλικό … ευρωπαϊκό «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» του gangster. Πετυχαίνει ένα τσουβάλι καλάθια, χαρίζει μερικά ακόμη σε συμπαίκτες, πιέζει στην άμυνα φτάνοντας να χρεωθεί με τέσσερα φάουλ και … κατεβάζει ισάριθμα ριμπάουντ.(...)
(...)
ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟ FACEBOOK ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΑΓΩΝΑ
«Πιστεύω ότι ήταν ένα από τα καλύτερα βράδια μου και ταυτόχρονα μια από τις μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία του Άρη. Η Μπαρτσελόνα πανίσχυρη τότε στην έδρα της αν και είχε την βοήθεια του κοινού της έχασε το παιχνίδι. Εμείς αντιτάξαμε σαν ομάδα την ψυχραιμία, την μαχητικότητα και την θέληση να φύγουμε νικητές. Εκείνο το βράδυ με την νίκη μας άνοιξε ο δρόμος για το Final 4 της Γάνδης. Θυμάμαι ότι στα αποδυτήρια μετά το παιχνίδι πανηγυρίζαμε σαν μικρά παιδιά και βέβαια τραγουδήσαμε τον ύμνο του Άρη με την προτροπή του αείμνηστου Μάκη Νάτση. Είναι μια από τις βραδιές που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ».(...)
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.suigenerisoutsider.gr/%3Fp%3D557&ved=0ahUKEwi-7fmp89jTAhUKXhQKHSklClwQFgg7MAo&usg=AFQjCNHr7smuSdLNJCb9dEuG21th6t2gFA
-
Ένα πραγματικά ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ παιχνίδι!!!!Ίσως είναι υπερβολή ο χαρακτηρισμός του ως το καλύτερο του Γκάλη καθώς ο ΥΠΕΡΠΑΙΚΤΗΣ αυτός,ο μεγαλύτερος στην ιστορία του Ευρωπαικού μπάσκετ,έχει κάνει ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ επικά παιχνίδια.Σίγουρα όμως ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της καριέρας του αλλά και της χρονιάς εκείνης,1987-88, που έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη και στις καρδιές όλων των Ελλήνων ως <Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΑΝΔΗ>.
Το <καυτό Καλοκαίρι> του 1987 από τον πρωτοφανή για τα Ελληνικά δεδομένα καύσωνα αλλά και τον πρωτοφανή για τα παγκόσμια δεδομένα θρίαμβο της κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου από την Εθνική Ελλάδος έχει περάσει.Η λατρεία όμως στο πρόσωπο του Νίκου Γκάλη και της παρέας του είναι ολοφάνερο ότι δεν πρόκειται να έχει τελειωμό.Η λατρεία αυτή μεταλαμπαδεύεται στην ομάδα του Άρη,του Άρη όχι πια της Θεσσαλονίκης αλλά όλης της Ελλάδας που, μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού κυπέλλου από την Εθνική,απαιτεί πλέον και την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού κυπέλλου σε συλλογικό επίπεδο.Αυτό που ακολουθεί είναι κάτι το απίστευτο!!Κάθε Πέμπτη ΟΛΗ η Ελλάδα καθηλώνεται στις τηλεοράσεις και παρακολουθεί στο ΚΑΤΑΜΕΣΤΟ Αλεξάνδρειο αλλά και στα άλλα γήπεδα της Ευρώπης τα κατορθώματα του ΜΑΓΟΥ και της παρέας του!!
Ένα από αυτά τα βράδυα,τον Δεκέμβριο του 1987,παίχτηκε και το μεγάλο αυτό παιχνίδι.Ο σύνδεσμος καθώς και τα βιντεάκια που έχει παραθέσει ο midnight περιλαμβάνουν σχεδόν τα πάντα.Το μόνο που δεν αναφέρεται είναι ότι ο μεγάλος Αμερικανός άσος της Μπαρτσελόνα Όντι Νόρις,μαγεμένος από τον Νίκο Γκάλη,θα δώσει το όνομα <Νίκος> στον νεογέννητο γιό του!!
Κλείνοντας την αναφορά μου θα ήθελα να πω πως είναι πολύ εύκολο να μεταφέρεις τόσο με βίντεο,εικόνες αλλά και παραπομπές αυτό που συνέβαινε τότε,Αυτό όμως που είναι αδύνατο να μεταφέρεις είναι τα ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ που βιώσαμε όλοι εμείς που είχαμε την τύχη να ζήσουμε αυτόν τον ΥΠΕΡΑΘΛΗΤΉ.
Δε θα ξεχάσω ποτέ τον τίτλο της εφημερίδας <ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ>,την Μεγάλη Τετάρτη του 1988,την επομένη του αποκλεισμού του Άρη από τον τελικό της διοργάνωσης,στον αξέχαστο ημιτελικό της Γάνδης από την Τρέισερ του Μιλάνου. <Όλη η Ελλάδα έκλαψε για το χαμένο όνειρο>
-
Φίλε μου RABO,
συγχαρητήρια και για το δικό σου κείμενο
όπως και για τα στοιχεία που προσθέτεις κάθε φορά
και επιπλέον για την εξαιρετική σου μνήμη!
(y)
-
(...)Το <καυτό Καλοκαίρι> του 1987 από τον πρωτοφανή για τα Ελληνικά δεδομένα καύσωνα(...)
"Μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού του 1987 οι Έλληνες, αρχικά διστακτικά και στη συνέχεια με τη μανία του ερωτευμένου, συνειδητοποιούν πως το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που μπορεί να τους κάνει να νιώσουν και να εκφράσουν συναισθήματα που δεν έχουν νιώσει ξανά."
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.sgt.gr/gre/SPG1887/&ved=0ahUKEwjvx_LEttvTAhUE6xQKHeYBCB0QFggaMAA&usg=AFQjCNFA9Df87PO4bQh99Ud9xT2dl6zzmA
(...)ο μεγάλος Αμερικανός άσος της Μπαρτσελόνα Όντι Νόρις,μαγεμένος από τον Νίκο Γκάλη,θα δώσει το όνομα <Νίκος> στον νεογέννητο γιό του!!(...)
"Δηλώνει φίλος του ελληνικού μπάσκετ και ιδιαίτερα του Νίκου Γκάλη, του οποίου το μικρό όνομα έδωσε στο γιο του."
https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9_%CE%9D%CF%8C%CF%81%CE%B9%CF%82
(...)Δε θα ξεχάσω ποτέ τον τίτλο της εφημερίδας <ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ>(...)την επομένη του αποκλεισμού του Άρη από τον τελικό της διοργάνωσης,στον αξέχαστο ημιτελικό της Γάνδης από την Τρέισερ του Μιλάνου. <Όλη η Ελλάδα έκλαψε για το χαμένο όνειρο>
(http://i67.tinypic.com/4orag.jpg)
(...)την Μεγάλη Τετάρτη του 1988,την επομένη του αποκλεισμού του Άρη(...)
"ΓΑΝΔΗ 1988
Το πρώτο -ουσιαστικά- Final 4 του -τότε- κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης, έμελλε να συμπέσει και με τη «Μεγάλη Εβδομάδα» για το Πάσχα του 1988."
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.gazzetta.gr/weekend-journal/article/1068363/i-megali-evdomada-ton-ellinikon-final-4-pics-vids&ved=0ahUKEwiWoKOit9vTAhWBbRQKHSkMAF8QFggbMAA&usg=AFQjCNF8aCGKbaW4bfKwgbPtHvbjZFDyiQ
-
φίλε midnight
σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τις παραθέσεις που έχεις επισυνάψει στα λεγόμενά μου.Είναι πραγματικά ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ το που τις βρήκες και μου προκαλούν συγκίνηση καθώς με γυρνάνε και οπτικά 30 χρόνια πίσω και επιβεβαιώνουν ότι όλα αυτά έχουν χαραχθεί,πράγματι,ανεξίτηλα στη μνήμη μου.
Αυτό που ήθελα επίσης να γράψω, αλλά μου διέφυγε,είναι το ότι η ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ,μετά το Ευρωμπάσκετ του 1987,πρόσφερε στον Νίκο Γκάλη ένα ΑΜΎΘΗΤΟ, για τα δεδομένα της εποχής εκείνης,συμβόλαιο για να τον εντάξει στο δυναμικό της αλλά ο μεγάλος άσος το αρνήθηκε γιατί δεν ήθελε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.
Επίσης,για να επιβεβαιώσω αυτό που είπα για το συγκεκριμένο παιχνίδι, ότι δε αποτελεί το μεγαλύτερο της καριέρας του,θα παραθέσω και κάποια άλλα ΜΥΘΙΚΑ παιχνίδια του SUPER STAR των Ευρωπαϊκών γηπέδων,
- ΕΛΛΑΔΑ-ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ,στο πρώτο παιχνίδι, των ομίλων του ΕΥΡΩΜΠΑΣΚΕΤ του 1987 με 44 πόντους
- ΕΛΛΑΔΑ-ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ,στον τελικό του ΕΥΡΩΜΠΑΣΚΕΤ του 1987 με 40 πόντους.
- ΕΛΛΑΔΑ-ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ,στον ημιτελικό του ΕΥΡΩΜΠΑΣΚΕΤ του 1989,στο ΖΑΓΚΡΕΜΠ με 45 πόντους.΄
- ΑΡΗΣ-ΤΡΕΙΣΕΡ ΜΙΛΑΝΟΥ,στο παιχνίδι για πρόκριση στους ομίλους,στο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΟ ΜΕΛΑΘΡΟΝ της ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,το 1986,με 46 πόντους.
Υπάρχουν και άλλα,ΑΜΕΤΡΗΤΑ παιχνίδια που ο ΧΟΡΕΥΤΗΣ των ΑΙΘΕΡΩΝ έχει σημειώσει 45 ή 50 ή και περισσότερους πόντους.Απλά τα παιχνίδια αυτά ήταν κόντρα σε υποδιέστερους αντιπάλους ή μικρότερης κρισιμότητας ή διοργάνωσης.Για τον Νίκο Γκάλη όμως δεν υπήρχαν μικροί ή μεγάλοι αντίπαλοι,δεν υπήρχαν σκοπιμότητες ή εξοικονόμιση δυνάμεων.Δεν υποτιμούσε κανέναν αντίπαλο,δεν υπολόγιζε κανέναν αντίπαλο και δε λυπόταν κανέναν αντίπαλο!!!Ο Γκάλης ήταν ένα ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ,μια ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΛΑΘΙΩΝ υψηλής τεχνολογίας που λειτουργούσε σαν κομπιούτερ χωρίς να επηρεάζεται από κανέναν και τίποτε γιαυτό και ο ΠΟΛΥΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΣ προπονητής της ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Αλεξάντερ Γκομέλσκι είχε δηλώσει ότι ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ και τον είχε αποκάλεσει τον παίκτη του 2000,εν έτη 1987!!!!
-
φίλε midnight
σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τις παραθέσεις που έχεις επισυνάψει στα λεγόμενά μου.Είναι πραγματικά ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ το που τις βρήκες και μου προκαλούν συγκίνηση καθώς με γυρνάνε και οπτικά 30 χρόνια πίσω και επιβεβαιώνουν ότι όλα αυτά έχουν χαραχθεί,πράγματι,ανεξίτηλα στη μνήμη μου.
Ψάχνοντας βρίσκεις σχεδόν τα πάντα.
Ευχαριστώ κι εγώ φίλε RABO, για το κίνητρο.
Ήταν σαν να λύνω ένα κουίζ -αγαπημένο μου "σπορ"-
και που είχα πολύ καιρό να μπω σε αυτό το ενδιαφέρον.
Εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη, ομολογώ!
(...)γιαυτό και ο ΠΟΛΥΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΣ προπονητής της ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Αλεξάντερ Γκομέλσκι είχε δηλώσει ότι ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ και τον είχε αποκάλεσει τον παίκτη του 2000,εν έτη 1987!!!!
Οι άλλοι για τον Γκάλη...
Ανέστης Πεταλίδης (στους δημοσιογράφους, μετά τον πρώτο αγώνα του Γκάλη): "Γράφτε ό,τι θέλετε τώρα. Σε λίγο καιρό θα τα πάρετε όλα πίσω"
Ντράζεν Πέτροβιτς :"Αν εγώ είμαι ο γιος του διαβόλου, τότε ο Γκάλης είναι ο ίδιος ο διάβολος".
Aλεξάντερ Πέτροβιτς (προπονητής): "O Nτράζεν είναι αδερφός μου, αλλά για καλύτερο αθλητή του 1987 ψήφισα τον Γκάλη".
Αλεξάντερ Γκομέλσκι (προπονητής): "Ο Γκάλης είναι ο παίκτης του 21ου αιώνα. Του βγάζω το καπέλο".
Αντόνιο Ντίαζ Μιγκέλ (προπονητής της Εθνικής Ισπανίας το 1990 πριν τον αγώνα των δυο ομάδων): "Ελάτε κόψτε τη πλάκα. Έχετε φέρει τον Γκάλη μαζί σας, αλλά μου τον κρύβετε"
Άρβιντας Σαμπόνις: "Αν ο Γκάλης θέλει να βάλει καλάθι, θα το βάλει όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος".
Μάικλ Τζόρνταν: "Δεν περίμενα ότι θα υπήρχε ένας τόσο καλός επιθετικός παίκτης στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα".
Μπομπ Μάκαντου: "Είδα τον Γκάλη να κάνει πράγματα, που δεν γινόντουσαν ούτε στους Λέικερς και τους Σέλτικς".
Bόιτσεκ Kραϊόφσκι (προπονητής της Λεχ Πόζναν): "Είπα στους παίκτες μου πως θα μαρκάραμε τους 4 παίκτες του Άρη και κάναμε τα σχέδια μας. Για τον Γκάλη κάναμε την προσευχή μας".
Pουντ Xαρεβάιν (προπονητής της Ολλανδίας): "Ξέρω έναν τρόπο να σταματήσουμε τον Γκάλη: να τον κλειδώσουμε στο ξενοδοχείο!".
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.sport24.gr/Basket/oi-alloi-gia-ton-gkalh.2230352.html&ved=0ahUKEwj10KuZqdzTAhWSaFAKHQz5A84QFggaMAA&usg=AFQjCNEo8KOaTBCDFgde7pUusu-kLZqrpQ
-
Αμα δεν δω ποιηματακι για τον Γκαλη δεν σε κανω λαικ....
-
(http://oi67.tinypic.com/a2ek28.jpg)
-
Αμα δεν δω ποιηματακι για τον Γκαλη δεν σε κανω λαικ....
Ποιητική Ανθολογία όλη του η καριέρα,
στίχοι, τα μαγικά καλάθια του!
Τί παραπάνω μπορεί να πει κανείς για τον
Βασιλιά των παρκέ!
-
(...)ο μεγάλος Αμερικανός άσος της Μπαρτσελόνα Όντι Νόρις,μαγεμένος από τον Νίκο Γκάλη,θα δώσει το όνομα <Νίκος> στον νεογέννητο γιό του!!(...)
"Δηλώνει φίλος του ελληνικού μπάσκετ και ιδιαίτερα του Νίκου Γκάλη, του οποίου το μικρό όνομα έδωσε στο γιο του."
https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9_%CE%9D%CF%8C%CF%81%CE%B9%CF%82
« Ο Nicos έχει μεγάλη ευθύνη λόγω... Γκάλη»
«Έχω δείξει στον γιο μου παιχνίδια του Γκάλη»
Αν και γνωρίζαμε για ποιον λόγο έχει ελληνικό όνομα ο μικρός του γιος, ο Νόρις μας είχε δώσει την... ασίστ:«(Γέλια). Ξέρω γιατί ρωτάς. Λοιπόν τον ονόμασα Νίκο από έναν πολύ-πολύ καλό παίκτη με τον οποίο έπαιξα πολλές φορές αντίπαλος και τον οποίο θαύμασα και εξακολουθώ να θαυμάζω. Τον Νίκο Γκάλη! Πάντα εντυπωσιαζόμουν από τον τρόπο που έπαιζε. Ήταν ο πιο κοντός παίκτης, αλλά με τη μεγαλύτερη καρδιά. Πραγματικό φαινόμενο! Αυτά που έκανε στο παρκέ ήταν απίστευτα. Δεν σου κρύβω ότι δεν θαύμαζα πολλούς παίκτες, αλλά ο Νίκος Γκάλης ήταν το κάτι άλλο. Παίξαμε πολλές φορές αντίπαλοι και ήταν μοναδική εμπειρία. Ξέρεις μερικές φορές σκόραρε μπροστά μου που ήμουν πολύ ψηλότερος και δεν το πίστευα! ‘Μα καλά, πως το έβαλε;’ αναρωτιόμουν. Φοβερός!»
Τι λέει όμως ο γιος του για το ελληνικό όνομα που πήρε προς τιμή του Γκάλη; «Ο Νίκος λατρεύει το όνομά του! Εγώ του έχω πει: ‘Η ευθύνη του ονόματός σου είναι μεγάλη. Κουβαλάς το όνομα ενός εκπληκτικού παίκτη’. Έχουμε δει παρέα μερικά παιχνίδια του Γκάλη στο youtube, αλλά αυτό που του έχει μείνει είναι όταν μας είχε βάλει 45 πόντους στη Βαρκελώνη. Εκεί κατάλαβε καλά τι σημαίνει... Γκάλης! Μας κέρδισε μόνος του».
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.sentragoal.gr/xronia_kai_zamania/arthro/o_nicos_exei_megali_euthyni_logo_gkali_vds-129049963/&ved=0ahUKEwjGppyvt93TAhVFrRQKHeMhDmwQFggiMAI&usg=AFQjCNHhuUD3SUYEVw_mcgDjXRLKpFkmHw
-
Σαν σήμερα...
7/5/2013
"Nick Galis Hall"
Ο δικός μου Θεός θα ήταν ο Γκάλης
"Αν η κοινωνία του μπάσκετ, καθοδηγούνταν από έναν θρησκευτικό ηγέτη, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην κοινωνική ζωή μας, ο δικός μου Θεός θα ήταν (κυριολεκτικά) ο Νίκος Γκάλης. Ανήκω σε μία κατηγορία ανθρώπων που, προφανώς χωρίς να επιθυμούν να μειώσουν τη σημασία της ομάδας, της απροσμέτρητης αξίας των συμπαικτών τους οποίους σέβομαι και θαυμάζω όσο κανείς άλλος ίσως, θεωρούν ότι χωρίς τον Νίκο Γκάλη, το ελληνικό μπάσκετ δε θα βρισκόταν ποτέ στο επίπεδο που βρίσκεται σήμερα."
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.gazzetta.gr/basketball/article/503500/o-dikos-moy-theos-tha-itan-o-gkalis&ved=0ahUKEwiK0Jzeut3TAhVCPxQKHd2sDcsQFggiMAE&usg=AFQjCNECU9gaNLzzpGgLRf4_-n8wwoayjQ
-
Πέρα από ένας ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ αθλητής που υπήρξε, είναι ένας ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ και ΣΕΜΝΟΣ άνθρωπος.
Σπάνιο παράδειγμα.
-
Ο χρόνος έδειξε οτι όλοι οι παρατρεχάμενοι στις ομοσπονδίες και στα γήπεδα που τον έβριζαν ή είχαν πρόβλημα μαζί του, ήταν αυτοί οι γνωστοί-άγνωστοι που ήθελαν να τον κάνουν σαν τα μούτρα τους. Δεν τα κατάφεραν και το διαμάντι συνεχίζει (ως άνθρωπος πλέον) να λάμπει, χωρίς κανένας να μπορεί πλεόν να του προσάψει τίποτε.
Το κόμπλεξ του προέδρου της ομοσπονδίας τότε, (ο ίδιος είναι και τώρα, μετά από 30 χρόνια), δεν άφησε ποτέ τον κόσμο να αποθεώσει τον μεγαλύτερο Έλληνα αθλητή του 20ου αιώνα, έστω και σε ένα αποχαιρετιστήριο αγώνα με την Εθνική. Έλλάς το μεγαλείο σου...
-
Ο χρόνος έδειξε οτι όλοι οι παρατρεχάμενοι στις ομοσπονδίες και στα γήπεδα που τον έβριζαν ή είχαν πρόβλημα μαζί του, ήταν αυτοί οι γνωστοί-άγνωστοι που ήθελαν να τον κάνουν σαν τα μούτρα τους. Δεν τα κατάφεραν και το διαμάντι συνεχίζει (ως άνθρωπος πλέον) να λάμπει, χωρίς κανένας να μπορεί πλεόν να του προσάψει τίποτε.
Το κόμπλεξ του προέδρου της ομοσπονδίας τότε, (ο ίδιος είναι και τώρα, μετά από 30 χρόνια), δεν άφησε ποτέ τον κόσμο να αποθεώσει τον μεγαλύτερο Έλληνα αθλητή του 20ου αιώνα, έστω και σε ένα αποχαιρετιστήριο αγώνα με την Εθνική. Έλλάς το μεγαλείο σου...
To ίδιο "μπιφτέκι" με πόδια και με χέρια έκοψε την Εθνική στον Παπαδόπουλο με πολύ "δημοκρατικό" τρόπο. Όπως πολυ καλά ξέρει ως συνδικα - ληστής ΠΑΣΟΚΟΣ.
-
Σαν σήμερα, 14 Ιουνίου 1987...
Το χρονικό του Ευρωμπάσκετ ’87 της Αθήνας. Οι μέρες που συγκλόνισαν!
Το ιστορικό Ευρωμπάσκετ της Αθήνας δεν είναι απλώς ένα από τα «προηγούμενα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα». Αυτές οι μέρες, είναι σημείο αναφοράς, ορόσημο δόξας, αφετηρία ενηλικίωσης, στιγμή κορύφωσης για το νεοφώτιστο στα ευρωπαϊκά σαλόνια ελληνικό μπάσκετ.
Η μικρή αναφορά που ακολουθεί, με τη μορφή χρονικού (πώς αλλιώς;) προσπαθεί απλώς να σας θυμίσει εκείνες τις μέρες του Ιούνη, αν βέβαια υπάρχει κανείς που τις έχει λησμονήσει, και να ζωντανέψει τη μοναδική ατμόσφαιρα του χρυσού της Αθήνας. Πάμε…
ΣΑΒΒΑΤΟ 23 Μαΐου: 10 μέρες πριν το τζάμπολ. Η Εθνική παίζει στο τουρνουά του Ντόρτμουντ, αλλά πίσω στην Ελλάδα, ο πυρετός έχει αρχίσει να ανεβαίνει. Βέβαια, οι φιλοδοξίες είναι ταπεινές, αφού η Εθνική θα πρέπει κατ’ αρχή να κερδίσει οπωσδήποτε την αιώνια αντίπαλο Γαλλία για να μπει στους 8, πράγμα που φάνταζε ιδιαίτερα δύσκολο. Οι εφημερίδες διεισδύουν στα σπίτια των παιχτών και, όταν η μητέρα του Μιχάλη Ρωμανίδη ισχυρίζεται ότι «θα τερματίσουμε τρίτοι», η δήλωσή της καταχωρείται ως υπεραισιόδοξη.
ΚΥΡΙΑΚΗ, 24 Μαΐου: Καλά νέα από τη Γερμανία. Η Εθνική συντρίβει 111-83 το Πανεπιστήμιο Πρόβιντενς, που εκείνη τη χρονιά είχε μπει στο φάιναλ-φορ του ΝCAA, με 41 πόντους του Γκάλη. Ο τραυματίας Φάνης Χριστοδούλου ενσωματώνεται στην αποστολή, που πηγαίνει για νέα φιλικά στη Ρώμη. Ο συνεργάτης του Πολίτη, Χρήστος Ιορδανίδης στην Αθήνα κάνει σοφές δηλώσεις: «Ο κόσμος πρέπει να αποδείξει ότι συμμετέχει από τις εξέδρες στο κοουτσάρισμα της ομάδας, ενθαρρύνοντάς την στα άσχημα διαστήματα».
ΔΕΥΤΕΡΑ, 25 Μαίου: «Φάνη, μπορείς», λέει ο Πολίτης και ετοιμάζει τον Χριστοδούλου για το σούπερ-φιλικό με την Ισπανία στο Ρέτζιο Καλάμπρια δύο μέρες μετά. «Για να ξέρουμε πού βαδίζουμε», εξηγεί.
ΕΞΩ Ο ΣΑΜΠΟΝΙΣ
ΤΡΙΤΗ, 26 Μαΐου: Ενώ η ΕΟΚ παροτρύνει τους φιλάθλους να αγοράσουν έγκαιρα εισιτήρια για να αποφευχθεί η ταλαιπωρία των τελευταίων ημερών (λες και ήξεραν…), η είδηση που έρχεται από τη Μόσχα είναι πραγματική βόμβα: Ο Σαμπόνις χάνει το Ευρωμπάσκετ. «Στον αγώνα με τους Σοβιετικούς, η αποστολή μου γίνεται πιο εύκολη, αλλά όχι και… εύκολη», δηλώνει από το Ρέτζιο ο Παναγιώτης Φασούλας…
ΤΕΤΑΡΤΗ 27 Μαΐου: Θαύμα, θαύμα. Η Εθνική κερδίζει τους Ισπανούς με 101-98 στο Ρέτζιο. «Ψυχραιμία, παιδιά, να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα», φωνάζει ο Κώστας Πολίτης, αλλά ο ενθουσιασμός δεν προέρχεται μόνο από τη μεγάλη νίκη. Είναι και η χωρίς προβλήματα επανεμφάνιση του Φάνη, που με 12 πόντους και 9 ριμπάουντς ήταν… Φάνης.
ΠΕΜΠΤΗ, 28 Μαΐου: «Ελπίζω να με ξεχάσει για λίγο η ατυχία που με ταλαιπωρεί φέτος», λέει ο Φάνης στον Τύπο, χωρίς βέβαια να ξέρει, ότι η κορύφωση για την καριέρα του δεν απείχε ούτε 20 μέρες…
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 29 Μαΐου: Οι Ιταλοί προσγειώνουν τους υπεραισιόδοξους, κερδίζοντας την Εθνική μας με 109-95. Τότε, όμως, ήσαν εκείνοι γηπεδούχοι…
ΚΥΡΙΑΚΗ, 31 Μαΐου: Ανακοινώνεται ότι ο Παπαδόπουλος θα μείνει εκτός δωδεκάδας. «Θα έχω ευκαιρίες στο μέλλον να καθιερωθώ στην Εθνική», δηλώνει. Στο μεταξύ, η ομάδα γυρίζει από την Ιταλία. Γιαννάκης: «Επιτέλους, ξεφύγαμε από το ρόλο του φτωχού συγγενή και όλοι μας υπολογίζουν». Οι αποστολές έρχονται στην Αθήνα η μία μετά την άλλη και τα μεγάλα λόγια δίνουν και παίρνουν. Πιο πολύ, εντυπωσιάζει ο Ισραηλινός κόουτς Ραλφ Κλάιν, που δίνει σαν πρώτο φαβορί τους… Ισπανούς.
ΔΕΥΤΕΡΑ, 1 Ιουνίου: Ο αξέχαστος μήνας μπαίνει με… γεννητούρια (η γυναίκα του Σολοθάμπαλ), γενέθλια (Χ. Αρσέγκα) και αισιοδοξία (όλοι βλέπουν πεντάδα, και πάνω). Ο Νίκος Φιλίππου απευθύνει έκκληση προς τους φιλάθλους: «Να μη μας χειροκροτούν μόνο στα ωραία καλάθια, αλλά και όταν δεν παίζουμε τόσο καλά». Πάντως, ο κόσμος είναι ακόμη μακριά από το γεγονός: τα εισιτήρια δεν έχουν μεγάλη ζήτηση.
ΤΡΙΤΗ, 2 Ιουνίου: Μικροπανικός στην τελευταία προπόνηση της Εθνικής πριν το τζάμπολ. Πρώτα ο Φάνης και μετά ο Φασούλας εγκαταλείπουν, με πόνους στο πόδι και το στομάχι αντίστοιχα. Ο Πολίτης ζητά νίκη και θέαμα κατά των Ρουμάνων.
ΤΕΤΑΡΤΗ, 3 Ιουνίου: Θριαμβευτικό ξεκίνημα, με 109-77 επί των Ρουμάνων, αλλά το Ευρωμπάσκετ δεν είναι ακόμα το αυτονόητα βασικό θέμα των εφημερίδων στις αθλητικές σελίδες. Οι Γιουγκοσλάβοι περιμένουν το επόμενο βράδυ και το διάστρεμμα του Ιωάννου κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Το Παλέ σχεδόν γεμίζει..
ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ
ΠΕΜΠΤΗ, 4 Ιουνίου: Παραλήρημα στο Στάδιο. Οι Γιουγκοσλάβοι υποκύπτουν, με 84-78! «Για μας, κάθε παιχνίδι είναι κι ένας τελικός», λέει ο Παναγιώτης Γιαννάκης. «Πιστεύω ότι μπορώ να φεύγω νικητής από κάθε αγώνα», προσθέτει ο Γκάλης. Το σύνθημα έχει ήδη δοθεί ανάμεσα στους φιλάθλους. Ήταν η τελευταία βραδιά που υπήρχαν άδειες θέσεις στο Στάδιο. Και, μέσα στο χαλασμό, ένα μελανό σημείο: ο Νίκος Φιλίππου παθαίνει βαρύ διάστρεμμα και η συμμετοχή του στα υπόλοιπα παιχνίδια καθίσταται πολύ αμφίβολη.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 5 Ιουνίου: Όλοι πια ασχολούνται με το Ευρωμπάσκετ. Όλοι, εκτός από τον Ιταλό κόουτς Βαλέριο Μπιανκίνι, που φωτογραφίζεται… κοιμώμενος μέσα στο Ειρήνης και Φιλίας. Οι έπαινοι για την Εθνική φτάνουν σωρηδόν. «Ο Γκάλης είναι παίκτης του 21ου αιώνα», δηλώνει ο συνταγματάρχης Γκομέλσκι, χωρίς να ξέρει τι τον περίμενε. Ο Πέτρoβιτς είναι «μπαρούτι» με τον Τσόσιτς, γιατί τον χρησιμοποιεί σχετικά λίγο. Μέσα στην αναμπουμπούλα, ο Νίκος Σισμανίδης αποδίδει τον τραυματισμό του Φιλίππου στα… άστρα («Ο Νίκος βρισκόταν από πλευράς βιορυθμών σε κρίσιμο διανοητικό επίπεδο»). Τελικά, οι Ισπανοί βάζουν τα πράγματα στη θέση τους, συντρίβοντας με άνεση την ελληνική ομάδα με 106-89. «Ρεζιλευτήκαμε» μονολογούσε ο Παναγιώτης Φασούλας φεύγοντας από το παρκέ, εννοώντας προφανώς ότι είχαν απογοητεύσει τους 14.000 που κατέκλυσαν το Παλέ. Αλλά ήταν ακόμα νωρίς για δάκρυα.
ΣΑΒΒΑΤΟ, 6 Ιουνίου: Κλάματα στα αποδυτήρια, αλλά για τελευταία φορά. Ο Τσεχοσλοβάκος ρέφερι Λιούμπομιρ Κότλεμπα προκαλεί με τα σφυρίγματά του και η Εθνική χάνει μια χρυσή ευκαιρία να κερδίσει και την κραταιά Σοβιετική Ένωση. Τελικό 66-69, με τον κόσμο και τους παίχτες να έχουν φτάσει στα όρια του φανατισμού. Ίσως χρειαζόταν ένας Κότλεμπα για να πάρει για τα καλά μπροστά η μηχανή.
ΚΥΡΙΑΚΗ, 7 Ιουνίου: Η Εθνική χρειάζεται να νικήσει οπωσδήποτε τους Γάλλους και τα καταφέρνει όταν εξουδετερώνεται ο Ντιμπουισόν. «Πρώτα η ψυχή και η δύναμη και μετά όλα τα’ άλλα», είχε πει στους παίχτες του ο Πολίτης. Και αυτοί, υποσχέθηκαν να μην ξανακοιτάξουν πίσω…
Ο ΟΜΗΡΟΣ
ΤΡΙΤΗ, 9 Ιουνίου: Η πρώτη μεγάλη στιγμή: προημιτελικός με αντίπαλο την Ιταλία. Πόσες, άραγε είναι οι πιθανότητες νίκης; 100% λέει ο Σταυρόπουλος, 60-40 οι υπόλοιποι παίχτες, 57%(!) ο χιουμορίστας Φασούλας. «Να φροντίσουμε να χτυπήσουμε την ιταλική άμυνα πριν οργανωθεί», δηλώνει ο Πολίτης, ενώ ο Μπιανκίνι, ως φιλόσοφος, δεν ασχολείται με τόσο πεζά πράγματα: «Να κοιτάξουμε να… αφήσουμε τον Όμηρο έξω από το Στάδιο», λέει, εννοώντας προφανώς, ότι ο ελληνικός φανατισμός δύσκολα θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί. Κι ενώ το ενδιαφέρον για τους αγώνες κορυφώνεται, ο Κότλεμπα διαπράττει τη γκάφα της χρονιάς, εξομολογούμενος στον Σάντρο Γκάμπα τον κεραυνοβόλο έρωτά του για τη σύζυγο του τελευταίου…
ΤΕΤΑΡΤΗ, 10 Ιουνίου: Η Ιταλία γονατίζει και όλη η Ελλάδα πια ονειρεύεται τρελά όνειρα. Η λάμψη ενός μεταλλίου είναι πια μπροστά στα μάτια όλων. Αλλά αυτοί που ξέρουν καλύτερα μιλούν ακόμα και για χρυσό. Γκάλης: «Δεν είμαι προφήτης, αλλά το πιστεύω. Η πρώτη θέση είναι στο χέρι μας. Σήμερα, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε. Το είδα στα μάτια των Ιταλών, πριν τον αγώνα, στην προθέρμανση. Αυτή είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου, μέχρι το επόμενο παιχνίδι…». Στο ξενοδοχείο της Εθνικής, χαμός. Ο Φασούλας έψαχνε για βεγγαλικά, ο Καμπούρης φώναζε «αέρα», ο κόσμος έξω είχε οργανώσει… συγκέντρωση. Όλη η Ελλάδα πανηγύριζε. Οι εφημερίδες πέρασαν τους ήρωες του Φαλήρου στις πρώτες τους σελίδες…
ΠΕΜΠΤΗ, 11 Ιουνίου: Επαναλαμβάνονται τα θαύματα; Όλοι το ελπίζουν, καθώς πλησιάζει η μάχη με τους Γιουγκοσλάβους. Στα εκδοτήρια του Φαλήρου, μαζεύεται η… μισή Αθήνα. Η φοβερή ζέστη, την οποία πολλοί προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν καταβρέχοντας αλλήλους, και ο συνωστισμός, φέρνουν τις λιποθυμίες. Η τιμή του εισιτηρίου φτάνει τις 10.000 δραχμές στη μαύρη αγορά. Ο ‘Ατσα Νίκολιτς φτάνει ξαφνικά από το Βελιγράδι για να βοηθήσει τον πελαγωμένο Τσόσιτς. Και ο Κώστας Πολίτης… χαράζει πορεία, δηλώνοντας: «Τρώγοντας έρχεται η όρεξη…».
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 12 Ιουνίου: «ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ», λέει ο τεράστιος τίτλος μιας εφημερίδας, και δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής σ’ αυτό. Πράγματι, περί θαύματος πρόκειται. Οι «πλάβι», για δεύτερη φορά σε 8 μέρες, βρίσκονται στο καναβάτσο, 81-77. Το πανηγύρι χωρίς προηγούμενο. Και ο Νίκος Γκάλης, εκτός εαυτού: «Όχι, δεν είναι θαύμα, το πιστεύω. Θα νικήσουμε και στον τελικό». Ο Φάνης τα έχει με τον Πέτροβιτς: «Αυτός ο γκάγκστερ ο Ντράζεν, είναι μεγάλος θεατρίνος». Αλλά, είναι ο Αλεξάντερ αυτός που ακούει τα σχολιανά του, όταν δηλώνει θρασύτατα ότι εύχεται «Καλή τύχη στη Ρωσία στον τελικό». Και, την ώρα που άνθρωπος της Ομοσπονδίας καθορίζει το συνολικό πριμ σε 60-70 εκατομμύρια, ο Πολίτης λέει: «Είμαστε πανέτοιμοι για το μεγάλο μπουμ».
ΚΥΡΙΑΚΗ, 14 Ιουνίου:… Και το «μεγάλο μπουμ», γίνεται, 103-101 επί των Σοβιετικών και το γλέντι από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, κρατά μέχρι το πρωί. «Δεν υπάρχει επόμενη ευτυχία», ψιθύρισε ο Γκάλης εκστασιασμένος. Ο Γιαννάκης ευχαριστούσε και τις… πέτρες για τη συμπαράστασή τους, ο Φασούλας μιλούσε για το «πιο γλυκό του όνειρο». Ο Καμπούρης που σφράγισε τον θρίαμβο με τις δύο αξέχαστες εύστοχες βολές ήθελε να πάρει το στεφάνι του πρωταθλητή σπίτι του. Και μόνο ο γερο-Γκομέλσκι δεν συμμετείχε στο πανηγύρι. «Αυτά δεν γίνονται ούτε στη Μαυριτανία», δήλωσε μετά τη λήξη, εννοώντας άγνωστο τι, αλλά εκείνη την ώρα ουδείς ασχολείτο μαζί του. Τα «παιδιά ενός ανώτερου Θεού», όπως ευρηματικότατα είχαν βαφτιστεί από άγνωστο φίλαθλο, είχαν δώσει το έναυσμα για μια γιορτή που σταμάτησε πολλές-πολλές μέρες αργότερα…
https://faretra.info/2017/06/11/chroniko-tou-evrompasket-87-tis-athinas-oi-meres-pou-sigklonisan/
Οι 40 πόντοι του Γκάλη στον τελικό του Ευρωμπάσκετ
Την δική του ιστορία όχι μόνο στο ελληνικό, αλλά και στο παγκόσμιο μπάσκετ έγραψε ο Νίκος Γκάλης, με την εμφάνισή του στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987 να έχει περάσει στην ιστορία.
Ο «Νικ» έκανε πλάκα στους αντιπάλους του ενώ κατέρριψε και τους νόμους της... βαρύτητας περπατώντας στον αέρα!
Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να σταματήσει στους 40 πόντους και να οδηγήσει εκ του ασφαλούς την Εθνική Ελλάδος στην κατάκτηση της κορυφής.
http://www.onsports.gr/afieromata/story/488143/oi-40-pontoi-toy-gkali-ston-teliko-toy-eyrompasket-video
H ανάρτηση του Νίκου Γκάλη για την επέτειο του Ευρωμπάσκετ '87
Με μια ανάρτησή του στα social media, ο Νικος Γκάλης εξέφρασε τα συναισθήματά του για την μεγάλη πρόκριση που «γεύτηκε» πριν από 30 χρόνια επί της Γιουγκοσλαβίας.
Με μια ανάρτησή του στα social media, ο «γκάνγκστερ» του ελληνικού μπάσκετ εξέφρασε τα συναισθήματά του για την μεγάλη πρόκριση που «γεύτηκε» πριν από 30 χρόνια με το εθνόσημο στον τελικό του Eurobasket.
Ιδου η ανάρτηση:
«12 Ιουνίου 1987 – 12 Ιουνίου 2017.
30 Χρόνια πίσω και η Ελλάδα μας παίρνει για 1η φορά στην Ιστορία της την πρόκριση για τον Τελικό του Eurobasket, νικώντας ξανά μετά από 9 ημέρες την Ενωμένη Γιουγκοσλαβία των μετέπειτα μεγάλων αστέρων του ΝΒΑ. Ήταν μέχρι τότε η μεγαλύτερη νίκη του Ελληνικού Μπάσκετ, μια νίκη που μας έδινε το δικαίωμα να ονειρευτούμε ότι θα κατακτήσουμε το Κύπελλο. Μπορεί να έχουν όντως περάσει 30 χρόνια από εκείνο το μαγικό βράδυ, άλλα ήταν τόσο έντονα τα συναισθήματα και οι στιγμές, που νιώθω σαν να έχω μπει μόλις στα αποδυτήρια πανηγυρίζοντας αγκαλιά με τους συμπαίκτες μου και τους Έλληνες φιλάθλους αυτή τη μεγάλη πρόκριση».
http://www.thetoc.gr/athlitika/article/h-anartisi-tou-nikou-gkali-gia-tin-epeteio-tou-eurwmpasket-87
-
Κατ αρχήν,ένα μεγάλο μπράβο στον φίλο midnight,καθώς τόσο το οπτικοακουστικό υλικό που έχει παραθέσει όσο και οι αναφορές από την αθλητική ειδησιογραφία της εποχής καλύπτουν τα ΠΑΝΤΑ από αυτό το αλησμόνητο ΕΠΟΣ.
Η Ελλάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης,απέναντι στην μεγαλύτερη αθλητική αλλά και ΠΟΛΙΤΙΚΗ υπερδύναμη της Ευρώπης,την Σοβιετική Ένωση.Η Ελλάδα που κέρδισε 2 φορές την ενωμένη Γιουγκοσλαβία,μια εξίσου μπασκετική αλλά και γενικότερα αθλητική υπερδύναμη της Ευρώπης.Τα μετάλλια των δύο αυτών χωρών στα μπασκετικά Πανευρωπαικά αλλά και Παγκόσμια πρωταθλήματα όλες οι υπόλοιπες χώρες ενωμένες χρειαζόταν 50 χρόνια για να τα κατακτήσουν!!!!Οι ομάδες των χωρών αυτών ήταν κάτι παραπάνω από αθλητικές ομάδες,ήταν οργανωμένες στρατιές υπεραθλητών με υποδομές και στήριξη απίστευτη από τις χώρες τους,που διαφύλασσαν τον αθλητισμό ως κώρη οφθαλμού!!
Πέτροβιτς,Ντίβατς,Βράνκοβιτς,Ραντοβάνοβιτς,Κούκοτς,Πάσπαλιε,Σβεντιτσιάνι ΚΑΙ Μαρτσουλιόνις,Βάλτερς,Τιχονένκο,Βολκόφ,Τσατσένκο....παίκτες αστέρες μεγατόνων της εποχής!!!Και απέναντί τους η.....Ελλαδίτσα των 9 εκατομυρίων κατοίκων......κι όμως!!!!Η Ελλάδα του ΜΑΓΟΥ,του μεγαλύτερου Ευρωπαίου μπασκετμπολίστα όλων των εποχών,του Νίκου Γκάλη και του ατσάλινου Παναγιώτη Γιαννάκη,του Φάνη Χριστοδούλου,του Φασούλα,του Καμπούρη,του Ανδρίτσου,του Φιλίππου,του Ιωάννου.
Χρονιά πανελληνίων εξετάσεων αλλά η Ιστορία και η Έκθεση πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.Την σκέψη μας όλη την είχε αλώσει ο Γκάλης.Με αυτόν κοιμόμασταν και με αυτόν ξυπνούσαμε.Στα εξεταστικά κέντρα τις συζητήσεις μονοπωλούσαν ο ημιτελικός κι ο μεγάλος τελικός και μετά......ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ!!!!
Κυρικακή 14 ΙΟΥΝΙΟΥ 1987.Αυτό που έζησε η Ελλάδα έμελλε να μείνει αξέχστο!!!Στα Γιάννενα των παιδικών μας χρόνων,στα Γιάννενα που είχαν την τιμή να έχουν σε αυτή την ομάδα ένα δικό τους τέκνο,τον Νίκο Φιλίππου,οι σκηνές που εκτυλίχθησαν ήταν πρωτόγνωρες!!Χιλιάδες κόσμου στην κεντρική πλατεία με σημαίες και καπνογόνα!!!Βουτιές στο συντριβάνι και συνοστισμός ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ!!!Γυναίκες,παιδιά,ηλικιωμένοι!!!Λιποθυμίες,κλάματα,ζητοκραυγές!!!
Στην ΑΘΗΝΑ,κάτι το ΑΣΥΛΛΗΠΤΟ!!!Κάτι που,όπως μου έχουν πει τα χρόνια που έζησα στην Αθήνα,δεν συνέβη ούτε όταν αποχώρησαν από την χώρα οι Ναζί.Ο Γκάλης μεταφέρθηκε στο ξενοδοχείο με το περιπολικό της αστυνομίας καθώς ο ενθουσιασμός του κόσμου είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο!!!
Αυτές είναι κάποιες από τις μνήμες μου από το καυτό εκείνο καλοκαίρι του 1987!!Από τις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ εκείνες 12 μέρες του ΙΟΥΝΙΟΥ που συγκλόνισαν την Ελλάδα και άλλαξαν την ροή του Ευρωπαικού μπάσκετ αλλά και του Ελληνικού αθλητισμού.Στιγμές που δε ΜΠΟΡΩ και δε ΘΕΛΩ να ξεχάσω ποτέ,όπως είπε και ο ΘΕΟΣ του μπάσκετ στην τελευταία του αφήγηση για το ΕΠΟΣ!!!
-
Μέρα γιορτής και μνήμης η σημερινή για το ελληνικό μπάσκετ.Σήμερα αλλά και γενικά όλες αυτές οι μέρες 30 χρόνια πριν γράφτηκαν στην ιστορία.Τα Γιάννενα είχαν τον δικό τους εκπρόσωπο σε αυτήν την εθνική,άσχετα αν ήταν τραυματίας για μεγάλο μέρος του τουρνουά.
Το μπάσκετ τότε εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία του και την συνέχεια την ξέρουμε.Μέσα στην πεντάδα στην Ευρώπη και μέσα στην δεκάδα παγκοσμίως.Ασύλληπτα πράγματα.Τόσο σε συλλογικό επίπεδο όσο και σε εθνικό.Αμέτρητες επιτυχίες.Τότε λοιπόν όλη η Ελλάδα απέκτησε γήπεδα μπάσκετ παντού.Οι μπασκέτες μπήκαν παντού και από εκεί ξεπετάχτηκαν και οι υπόλοιποι αστέρες που βλέπουμε μέχρι σήμερα.
Στα παραπάνω όμως τα Γιάννενα είναι ο φτωχός συγγενής.Εδώ ίσως θα πρέπει να υπάρξει ο σημερινός προβληματισμός.Εγκαταστάσεις απαρχαιωμένες.Εγκαταστάσεις που δεν φτάνουν στους συλλόγους.Άνθρωποι με γνώσεις,τεχνογνωσία.Στήριξη από την κοινωνία.Γενικά πολλά προβλήματα.Έχουμε να δούμε στους άνδρες Β εθνική από το 1993-94.Μέχρι Γ το πολύ από τότε.Δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια άνοδος.Στο γυναικείο κρατούσε την σημαία ο ΠΑΣ στην Α2 αλλά έπεσε.Ας ελπίσουμε μόνο για μια χρονιά.Φυσικά ούτε λόγος για Α1.
Πρέπει κάποτε τα παραπάνω να αλλάξουν.Πρώτα σε εγκαταστάσεις και μετά λίγο λίγο και στα υπόλοιπα.
-
Η μαγική βραδιά που έβγαλε και τον τελευταίο Έλληνα στους δρόμους, μέσα στο σκοτάδι και τον κράτησε εκεί, μέχρι πολύ μετά τα μεσάνυχτα.
Σε μια εποχή που μόλις "έπεφτε" η νύχτα, ο κάθε οικογενειάρχης μαζευόταν στο σπίτι του...
στο "κάστρο" του...
Ήταν τόσο μεγάλο αυτό που μας είχε συμβεί,
που ο καθένας μας άνοιξε μία πόρτα για να βρεθεί
έξω απ' το σπίτι αυθόρμητα, χωρίς να το έχει προσχεδιάσει, χωρίς να έχει συγκεκριμένο προορισμό... απλά να βγει έξω και να φωνάξει
την χαρά του!!
Και ξαφνικά βρέθηκε αγκαλιά με όλον τον κόσμο!!
Άνθρωποι κάθε ηλικίας αδυνατούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, την συγκίνηση που ήρθε αναπάντεχα και ολοκληρωτικά, τον ενθουσιασμό τους, την υπερηφάνεια,
τον ίδιο τον εαυτό τους... το "μέτρο"! που η κοινωνία επέβαλε ως κανόνα συμπεριφοράς...
Άνθρωποι, αγκαλιάστηκαν με άγνωστους ανθρώπους.
Φίλοι, ξαναμίλησαν με φίλους μετά από χρόνια παρεξηγήσεων.
Γείτονες, ξέχασαν τις "διαφορές" τους, μέσα σε ένα βράδυ.
Μεγάλοι - μικροί, παιδιά και γονείς, έξω στους δρόμους, αξημέρωτα!
Παππούδες και γιαγιάδες μιας άλλης εποχής, διαφορετικής... άνθρωποι περασμένης ηλικίας, φωνάζανε δυνατά τα ονόματα των παικτών μας, σαν να ήταν τα δικά τους παιδιά και τραγουδούσαν συνθήματα των ημερών.
... και μέσα σε όλα αυτά, ΈΝΑ όνομα,
αυτό του Νίκου Γκάλη, αντιχούσε πιό δυνατά,
απ' άκρου εις άκρον της Ελλάδας!!
Μία ονειρεμένη στιγμή της ζωής μας, που κράτησε πάρα πολλές στιγμές, πολλά - πολλά χρόνια,
10ετίες ολόκληρες κι ακόμα κρατά!!
Και που σήμερα, 30 χρόνια μετά, διατηρεί στο μυαλό και την καρδιά μας ακόμα αναλλοίωτο, κάτι από την παιδικότητα, την νεότητα ή την πρώτη ωριμότητα που κουβαλούσε ο καθένας μας, σε όποια στιγμή της ηλικίας μας, ανάλογα, που τότε μας βρήκε...
Να μας θυμίζει για πάντα την αυθεντικότητα της πρώτης χαράς!
Αυτής, που δεν επαναλαμβάνεται στον συναισθηματικό κόσμο μας, με όσες στιγμές και αν ήρθαν μετά και όσες άλλες μακάρι να έρθουν!
...που αν έρθουν, εκεί πάνω θα ακουμπούν κι εκεί πίσω θα καταλήγουν!!
-
Για εμένα το τί ήταν ο Νίκος Γκάλης αποτυπώνεται στα παρακάτω βίντεο, δηλαδή ένας πραγματικός εξωγήινος!
Δεν ήταν απλώς ένας αθλητής του μπάσκετ...
Και αυτό φαίνεται τις περισσότερες φορές στα ριπλέι:
https://dai.ly/x347us9
https://dai.ly/x347uuo
Διότι σε κανονική ροή χρόνου είναι αδύνατον να συλλάβει η ανθρώπινη όραση το τί πραγματικά συνέβη.
Το καλούπι φτιάχτηκε στο Διάστημα και έσπασε την ημέρα που ο Γκάλης σταμάτησε το μπάσκετ._
-
Για εμένα το τί ήταν ο Νίκος Γκάλης αποτυπώνεται στα παρακάτω βίντεο, δηλαδή ένας πραγματικός εξωγήινος!
Δεν ήταν απλώς ένας αθλητής του μπάσκετ...
Και αυτό φαίνεται τις περισσότερες φορές στα ριπλέι:
https://dai.ly/x347us9
https://dai.ly/x347uuo
Διότι σε κανονική ροή χρόνου είναι αδύνατον να συλλάβει η ανθρώπινη όραση το τί πραγματικά συνέβη.
Το καλούπι φτιάχτηκε στο Διάστημα και έσπασε την ημέρα που ο Γκάλης σταμάτησε το μπάσκετ._
φίλε μου Grimson Glory
τα είπες ΟΛΑ και τα έδειξες ΟΛΑ!!Έχεις παραθέσει τα δυο καλάθια που αποτυπώνουν ΑΠΟΛΥΤΑ τον χαρακτηρισμό του ΕΞΩΓΗΙΝΟΥ!!Ειδικά το δεύτερο,με τους πανύψηλους Σοβιετικούς κρεμασμένους πάνω του κι αυτός να στέλνει τη μπάλα στην κορυφή του ταμπλώ και μέσα,αφού ήδη έχει ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!Και μάλιστα στην πιο ΚΡΙΣΙΜΗ ΕΠΙΘΕΣΗ του ΤΕΛΙΚΟΥ!!!Εγώ από το 1987 το είχα χαρακτηρίσει ως το ΚΑΛΑΘΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ και δεν αλλάζω γνώμη!!
Επίσης,κάτι που μου διεύφευγε και το διαπίστωσα χθες στην επανάληψη του ιστορικού τελικού από την ΕΤ,ήταν ότι η ψηφοφορία και η ανάδειξή του ως ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤΜΠΟΛΙΣΤΑ,έγινε πριν την ολοκλήρωση του τελικού.Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν δεν έπαιρνε το κύπελο οι Ευρωπαίοι τον είχαν ήδη ανακυρήξει σε ΚΟΡΥΦΑΙΟ!!
-
(...) ο Νίκος Γκάλης (...) ένας πραγματικός εξωγήινος! (..)
(...) και σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν ανήκε στο γνωστό - καθημερινό ανθρώπινο είδος. (...)
Το καλούπι (...) έσπασε την ημέρα που ο Γκάλης σταμάτησε το μπάσκετ._
-
ΤΟ NBA ΥΠΟΚΛΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΓΚΑΛΗ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ HALL OF FAME
Τo ΝΒΑ ετοίμασε ένα αφιέρωμα για την επικείμενη ένταξη του κορυφαίου Έλληνα μπασκετμπολίστα και αθλητή στο Hall Of Fame.
Αφιέρωμα για την ένταξη του Νίκου Γκάλη στο Hall Of Fame ετοίμασε το NBA.
Αναλυτικά τα όσα γράφει το άρθρο του Σκοτ Χάουαρντ Κούπερ για τον κορυφαίο Έλληνα αθλητή:
«Είναι είτε ένας Αμερικανός που έκανε αίσθηση στην Ευρώπη, είτε ένας Έλληνας σουπερστάρ που έτυχε να προέρχεται από την Αμερική. Είναι παιδί του Νιου Τζέρσεϊ, είναι επιλογή του Σέλτικς και θα ενταχθεί στο Hall Of Fame χάρη στην Διεθνή Επιτροπή.
Η αποσαφήνιση είναι απαραίτητη τώρα που προετοιμάζεται για να ενταχθεί στο Hall Of Fame στις 8 Σεπτεμβρίου ως μέλος της "κλάσης του 2017". Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τα υπόλοιπα. Είναι ένας από τους κορυφαίους παίκτης στην ιστορία της FIBA, ο σταρ της Ελλάδας όταν κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ το 1987 και είχε πολύ μεγάλο αντίχτυπο στον αθλητισμό στην χώρα του που η σάλα ενός γηπέδου στην Θεσσαλονίκη μετονομάστηκε σε Nick Galis Hall.
Ο Νίκος Γκάλης είναι από το Γιούνιον Σίτι του Νιου Τζέρσεϊ και το Σίτον Χολ. Σκόραρε 27,5 πόντους την περίοδο 1978-79 στην τελευταία του χρονιά και ήταν τρίτος σκόρερ πίσω από τον Λόρενς Μπάτλερ του Άινταχο Στέιτ και ενός παίκτη του Ιντιάνα Στέιτ, τον… Λάρι Μπερντ. Οι Σέλτικς επέλεξαν τον Γκάλη στο ντραφτ, στον τέταρτο γύρο, στο Νο68, το 1979, αλλά ένα διάστρεμμα στο τρέινιγκ καμπ τον ανάγκασε να χάσει χρόνο και κόπηκε πριν το ξεκίνημα της χρονιάς. Το παιδί των Ελλήνων μεταναστών αποφάσισε να δοκιμάσει στην Ευρώπη.
Ο Νίκος Γκάλης έπαιξε σε δύο ομάδες στην Ελλάδα, τον Άρη Θεσσαλονίκης και τον Παναθηναϊκό, από το 1979 έως το 1994. Οχτώ πρωταθλήματα, πέντε φορές MVP και πολλές άλλες ατομικές διακρίσεις τον ακολουθούν, ενώ ήταν οχτώ χρονιές πρώτος σκόρερ στην Ευρωλίγκα. Ο σούτινγκ γκαρντ αναδείχθηκε ως ένας από τους 50 κορυφαίους παίκτες στην ιστορία της FIBA μετά από έρευνα και ψηφοφορία το 1991, ενώ είναι και ένας από τους 50 κορυφαίους παίκτες που συνεισέφεραν στην Ευρωλίγκα».
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.voria.gr/article/to-nba-ipoklinete-ston-gkali-ligo-prin-to-hall-of-fame-video&ved=0ahUKEwj6__DZmpHWAhViK8AKHXaUAHYQqOcBCNABMCI&usg=AFQjCNE-Fbl28-Llf5bbo1zH2P2wCF951Q
Το δαχτυλίδι που θα φορέσει ο Νίκος Γκάλης στο Hall of Fame (vid)
Η μεγαλη στιγμή για το Νίκο Γκάλη και το Ελληνικό μπάσκετ πλησιάζει. Σε τρία 24ωρα ο "γκάνγκστερ" θα είναι και με την βούλα μέλος της
"τάξης του 2017" στο Hall of Fame του μπάσκετ, σε μια λαμπρή τελετή που θα γίνει την Παρασκευή στη Μασσαχουσέτη.
Ο Νίκος Γκάλης μπαίνει στο πάνθεον του παγκόσμιου μπάσκετ, αφού γίνεται μόλις ο 6ος μη Αμερικανός, που δεν έχει αγωνιστεί στο NBA και θα μπει στο Hall Of Fame: Σεργκέι Μπέλοφ (1992), Κρέσιμιρ Τσόσιτς(1996), Ντίνο Μενεγκίν (2003), Ντράζεν Νταλίμπαγκιτς (2004) και Όσκαρ Σμιντ (2013) ήταν οι προηγούμενοι, ενώ Ντράζεν Πέτροβιτς (2002), Άρβιντας Σαμπόνις (2011), Σαρούνας Μαρτσουλιόνις (2014) και Γιάο Μινγκ (2016), επίσης μέλη του, έχουν αγωνιστεί στο NBA.
Το διήμερο των εκδηλώσεων στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame από τις 7 έως τις 9 Σεπτεμβρίου θα συγκεντρώσει τα φώτα του παγκόμσιου μπάσκετ και ο Νίκος Γκάλης θα φορέσει το ειδικό δαχτυλίδι, που έχει σχεδιαστεί για τα μέλη του κλειστού αυτού κλαμπ των κορυφαίων του μπάσκετ και φέρει το όνομα εκάστου.
Ο Γκάλης θα έχει την ευκαιρία να συναντηθεί και πάλι με έναν άνθρωπο, με τον οποίο οι μονομαχίες του στο ευρωπαϊκό μπάσκετ έγραψαν ιστορία, αφού ο Μπομπ Μάκαντου, άσσος της Τρέισερ Μιλάνο στα ματς με τον Άρη, θα είναι εκείνος που θα τον παρουσιάσει στο κοινό.
Μαζί με τον Γκάλη θα μπουν στο Hall of Fame και άλλα μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου μπάσκετ, με τα ονόματα του All Star Τρέισι Μακ Γκρέιντι, αλλά και του θρυλικού παράγοντα Τζέρι Κράουζε, που έφτιαξε τη μεγάλη ομάδα των Σικάγο Μπουλς να ξεχωρίζουν.
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.cnn.gr/news/sports/story/96175/to-daxtylidi-poy-tha-foresei-o-nikos-gkalis-sto-hall-of-fame-vid&ved=0ahUKEwj6__DZmpHWAhViK8AKHXaUAHYQqOcBCM0BMCE&usg=AFQjCNE-g_FMOSbvA1bY-RvnCwd_tov3GQ
-
Ήταν, είναι και θα παραμείνει πάντοτε ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΠΑΣΚΕΤΜΠΟΛΙΣΤΑΣ αλλά και ΑΘΛΗΤΗΣ όλων των εποχών!!
Ακόμη και σήμερα,23 χρόνια μετά το τέλος της καριέρας του,δοξάζει την Ελλάδα!!!
Ο άνθρωπος που την εποχή που αγωνιζόταν είχε επιτόπιο άλμα 1,10 με παπούτσια pony που δεν διέθεταν καν την απλή απορρόφηση κραδασμών!!Ο άνθρωπος που με το ταλέντο που διέθετε αν αγωνιζόταν σήμερα,με τις ανέσεις αλλά και την προβολή που έχουν οι αθλητές του μπάσκετ,και όχι μόνο, σε όλα τα επίπεδα,θα ήταν κάτι αντίστοιχο του Μέσι στο ποδόσφαιρο!!
Ο ΕΝΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ,ο ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟΣ,the one true god of basketball,ο ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ!!
-
Να γιατί...
-
Θα ήθελα για μια ακόμη φορά να απονείμω τα εύσημα στο μέλος του forup του PAS.GR midnight,που ξεκίνησε και επιμελήθηκε το εκπληκτικό αυτό topic-αφιέρωμα στον Έλληνα υπεραθλητή!Αποτελεί τιμή για το forum του ΠΑΣ το γεγονός ότι υπάρχει σε αυτό ένα τόσο πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό για τον μεγάλο αυτό αθλητή και σίγουρα ανεβάζει το επίπεδο του forum.
Επίσης,θα ήθελα να διορθώσω τον δημιουργό του ενός από τα δυο βιντεάκια που έχει παραθέσει ο midnight.Πιο συγκεκριμένα,αναφέρει ότι ο Γκάλης είναι πρώτος σκόρερ σε 2 ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ,του παλιού όπως λεγόταν ΚΥΠΕΛΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΩΝ.Ασφαλώς και αστειύεται!!! καθώς ο Γκάλης είναι πρώτος σκόρερ σε 9!!!!!! ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ καθώς και σε 3 FINAL FOUR!!Επίσης,το 1993 εκτός από πρώτος σκόρερ είναι παράλληλα και πρώτος ASSISTER!!!
Επίσης είναι ο ,ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΚΟΡΕΡ των EYROBASKET όλων των εποχών!!!Φαινομενικά,σε αριθμό πόντων τον έχουν ξεπεράσει οι Γκασόλ,Νοβίτσκι και Παρκερ,οι οποίοι είναι μπροστά με ελάχιστους πόντους αλλά με διπλάσιες συμμετοχές και σχεδόν τον μισό μέσο όρο από τον κορυφαίο Έλληνα σκόρερ!
Η Ελλάδα εκτός του Γκάλη έχει βγάλει κι άλλους ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ ΜΠΑΣΚΕΤΜΠΟΛΙΣΤΕΣ όπως ο Γιαννάκης,ο Χριστοδούλου,ο Φασούλας,οι παλαιότεροι Αμερικάνος,Τρότζος,Κολοκυθάς,Ματθαίου,Γκούμας, αλλά και τα <παιδιά> του Γκάλη,δηλαδή ο Διαμαντίδης,ο Σπανούλης,ο Παπαλουκάς.Πιστεύω όμως ότι είναι ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ εως ΑΔΥΝΑΤΟ να ξαναβγάλει αθλητή που θα μπεί σε 2 HOLE of FAME!! και να ΛΑΤΡΕΥΤΕΙ ως ΘΕΟΣ ακόμη και από ΟΠΑΔΟΥΣ ΑΛΛΩΝ ομάδων!Για του λόγου το αληθές,αναφέρω ότι ο γραφών δεν υπήρξα ποτέ οπαδός ούτε του ΑΡΗ ούτε του ΠΑΟ,των συλλόγων δηλαδή που αγωνίστηκε ο ανυπέρβλητος άσσος!!
-
Νίκο Γκάλη, κανένα Hall of Fame δεν είναι αρκετά μεγάλο για να χωρέσει το μεγαλείο σου!
-
Στο πάνθεον των κορυφαίων ο Γκάλης! - «Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα»
Ο κορυφαίος των κορυφαίων, ο απόλυτος θρύλος του ελληνικού μπάσκετ, Νίκος Γκάλης ανήκει και με τη... βούλα πλέον στο Hall of Fame του NBA.
Ο πρωτεργάτης της επιτυχίας του 1987, ο άνθρωπος που έφερε το ελληνικό μπάσκετ σε όλα τα σπίτια κι έκανε χιλιάδες παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, έγινε ο πρώτος Έλληνας που μπαίνει στη λίστα των "θεών" του παγκόσμιου μπάσκετ, μαζί με τους Τρέισι ΜακΓκρέιντι, Μπιλ Σελφ, Ρεμπέκα Λόμπο, Μάφετ ΜακΓκρόου, Ρόμπερτ Χιουζ, Τζέρι Κράουζε, Τζορτζ ΜακΓκίνις, Ζακ Κλέιτον και Μάνι Τζάκσον που συνέθεσαν την "Τάξη του 2017".
Με έναν συγκλονιστικό λόγο, ο "γκάνγκστερ" ανάγκασε όλη την αίθουσα να τον χειροκροτήσει με ιδιαίτερα θερμό τρόπο, τονίζοντας ότι ποτέ δεν μετάνιωσε για την απόφασή του να έρθει στην Ελλάδα, ενώ νωρίτερα προβλήθηκε ένα βίντεο από τη σπουδαία διαδρομή του.
«Θα ήθελα να πω ότι αποτελεί μεγάλη μου τιμή να γίνομαι μέλος του Hall of Fame. Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα κι εδώ δίπλα μου είναι ο Μπομπ ΜακΑντού ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες που έχω αντιμετωπίσει στην καριέρα μου. Μας συνδέουν σπουδαίες μονομαχίες με τον Μπομπ. Ευχαριστώ τους φίλους μου που με ακολούθησαν εδώ, είναι σαν αδέρφια για μένα. Παλιοί συμπαίκτες μου στο Σίτον Χολ. Τότε, στο Σίτον Χολ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα έφτανα εδώ. Το όνειρό μου ήταν να παίξω στο ΝΒΑ, επιλέχθηκα από τους Σέλτικς μαζί με τον τρομερό Λάρι Μπερντ. Είχα προτάσεις από αρκετές ομάδες από την Ελλάδα. Μέχρι τότε δεν ήξερα ότι υπήρχε μπάσκετ στην Ελλάδα. Ο Άουερμπαχ ήθελε να μείνω, αλλά πήρα μια απόφαση για την οποία δεν θα μετανιώσω ποτέ στη ζωή μου. Πήγα στην Ελλάδα και το 1987 η Ελλάδα κατέκτησε το ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Όλο το έθνος βγήκε στους δρόμους, το μπάσκετ έγινε εθνικό άθλημα και η Ελλάδα είναι από τις κορυφαίες ομάδες στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Τότε σε κάθε αυλή σπιτιού, σε κάθε αυλή σχολείου τοποθετήθηκε μια μπασκέτα.
Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό που ζω σήμερα. Το θέμα δεν είναι η κατάκτηση τίτλων αλλά και άλλο πιο σημαντικό που θα σας αποκαλύψω σήμερα. Μια μέρα περπατούσα στη γειτονιά μου στη Θεσσαλονίκη και με σταμάτησε ένας κύριος. Νόμιζα ότι ήθελε μια αναμνηστική φωτογραφία ή ένα αυτόγραφο. Με φώναξε «Νίκο, Νίκο», έτσι με φωνάζουν. Μου είπε «θέλω να σ’ ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου γιατί έσωσες τον γιο μου, του έκανες το μεγαλύτερο δώρο». Μετά μου εξήγησε ότι ο γιος του ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά αλλά το ξεπέρασε, βρήκε το νόημα της ζωής κι έγινε αθλητής μπάσκετ. Θέλω να ευχαριστήσω τους προπονητές μου και τους συμπαίκτες μου στο Σίτον Χολ, τον σύλλογό μου τον Άρη Θεσσαλονίκης που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην καριέρα μου, τη γυναίκα μου και την κόρη μου Στέλλα», ανέφερε ο Γκάλης.
http://www.filathlos.gr/mpasket/360231-sto-pantheon-ton-koryphaion-o-gkales-ena-oneiro-egine-pragmatikoteta-video
-
Ο ανθρωπος αυτος δεν υπαρχει στην κυριολεξια
Αυτα που εκανε με υψος μολις 1.83 τα εχουν κανει κανα 2-3 ακομη
Και αυτοι στο nba μαλλον και κατα πασα πιθανοτητα μαυροι
Ο τροπος και η ακριβεια που σκοραρε ειναι κατι το μοναδικο
Παραμενει ακομα ανεξηγητο πως υπολογιζε με ποιον τροπο θα σκοραρει με ταμπλο ή απευθειας
Σηκωνοταν για τζαμπ σουτ με το φοβερο αυτο αλμα και δεν πηγαινε απλα κατακορυφα, το σωμα πηγαινε και προς το καλαθι ταυτοχρονα
Μιλαμε για μυθικα πραγματα που ειμασταν τυχεροι που τα ζησαμε
Ο γκασολ και ο παρκερ τον περασανε σε ποντους στο ευρωμπασκετ εχοντας πολυ περισσοτερα παιχνιδια
Σε φαιναλ φορ παραμενει ακομα ο πρωτος σκορερ και δεν ξερω αν απειλειται απο κανεναν
Καθονται μερικοι και τον συγκρινουν με διαμαντιδη, σπανουλη,αντετονκουμπο χωρις να καταλαβαινουν καν τι λενε
Αν βρεθει ανθρωπος να τον ξεπερασει θα προκειται για παιχτη εξωπραγματικο
Αυτος ο τυπος απλα απο συγκυρια δεν επαιξε nba οπου και εκει πρωταγωνιστης θα ηταν
:pas: :pashat: :joker:
-
Η ομοσπονδία θα συγχαρεί τον Νίκο Γκάλη;Καταλαβαίνω ότι χαλάστηκαν με την βράβευση αλλά έτσι ρε αδερφέ για τα μάτια του κόσμου.
-
Καθολική αποθέωση
Άπαντες υποκλίθηκαν στο μεγαλείο του Νίκου Γκάλη. Το επίσημο κανάλι του NBA στο YouTube ετοίμασε ένα ξεχωριστό βίντεο, στο οποίο τεράστιες προσωπικότητες παγκοσμίου μπάσκετ πλέκουν το εγκώμιο του, μιλώντας για ικανότητες του και την επίδραση του στο μπάσκετ.
Μπιλ Ράφτερι (ο προπονητής του στο κολέγιο): “Φαινόταν ένα ήρεμο παιδί στο σχολείο αλλά όταν το παιχνίδι ξεκινούσε είχε ένα “δολοφονικό” ένστικτο. Είναι ο Μάικλ Τζόρντανή ο Λάρι Μπερντ της Ελλάδας”.
Τόνι Κούκοτς: “Ήταν ένας εξαιρετικός σκόρερ. Απλά σηκωνόταν, σούταρε και δεν υπήρχε κανένας τρόπος να τον σταματήσεις. Τον αποκαλούσαν “Θεό”. Εκείνη την εποχή, ο Γκάλης ήταν για όλους ο “Έλληνας Θεός” του μπάσκετ”.
Ντέτλεφ Σρεμπφ: “Έμενε στον αέρα απέναντι σε ψηλότερους αντιπάλους και σούταρε από πάνω τους. Ήταν μοναδικός. Ανέβασε το ελληνικό μπάσκετ στα υψηλότερα ευρωπαϊκά στρώματα. Είναι ένας εθνικός ήρωας”.
Βλάντε Ντίβατς: “Κυριαρχούσε στο παιχνίδι και ήταν ασταμάτητος. Ήταν πολύ συναρπαστικό να τον βλέπεις. Πρόκειται για έναν εκ των κορυφαίων Ευρωπαίων παικτών που έπαιξα ποτέ εναντίον”.
Από την πλευρά του, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αποθέωσε τον Νίκο Γκάλη, εκφράζοντας τον σεβασμό του στον «Θεό» του ελληνικού μπάσκετ.
“Σεβασμός… Μακάρι μια μέρα να βρίσκομαι στην ίδια σκηνή και το όνομά μου να μπει δίπλα από το δικό σου”, ήταν τα λόγια του σούπερ-σταρ των Μιλγουόκι Μπακς μέσω ανάρτησής του στο Twitter.
Τον σεβάσμο της στον Νίκο Γκάλη εξέφρασε και η ομάδα του Γιάννη Αντετοκούνμπο, οι Μιλγουόκι Μπακς, οι οποίοι έκαναν ανάρτηση στα ελληνικά.
(http://i64.tinypic.com/v6iywy.jpg)
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.newsit.gr/athlitika/basket/nikos-gkalis-pagkosmia-ypoklisi-gia-ton-theo-tou-ellinikou-mpasket-pics-vids/2211450/amp/&ved=0ahUKEwinzuWKg5jWAhVsBMAKHSXoBocQiJQBCBswAA&usg=AFQjCNGQ8lseLU-XeoVIXJw1sAfo1NVfTw&cf=1
Η ΕΟΚ εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία συνεχάρη τον Νίκο Γκάλη για την είσοδό του στο Naismith Basketball Hall of Fame.
Αναλυτικά η ανακοίνωση της Ελληνικής Ομοσπονδίας για τον θρυλικό άσο:
<<O Νίκος Γκάλης έγινε μέλος του Naismith Basketball Hall of Fame, διάκριση που αποτελεί τιμή για το ελληνικό μπάσκετ και φυσικά τον ίδιο.
Η Ελληνική Ομοσπονδία συγχαίρει τον Έλληνα αθλητή για την ύψιστη αυτή τιμητική διάκριση, με την οποία το όνομα του πέρασε στο πάνθεον της ιστορίας του αθλήματος.>>
http://www.filathlos.gr/mpasket/360298-synechare-gkale-e-eok
-
Ο Νίκος Γκάλης στο πάνθεον της ιστορίας του αθλήματος
O Νίκος Γκάλης έγινε μέλος του Naismith Basketball Hall of Fame, διάκριση που αποτελεί τιμή για το ελληνικό μπάσκετ και φυσικά τον ίδιο.
Η Ελληνική Ομοσπονδία συγχαίρει τον Έλληνα αθλητή για την ύψιστη αυτή τιμητική διάκριση, με την οποία το όνομα του πέρασε στο πάνθεον της ιστορίας του αθλήματος.
Ο Νίκος Γκάλης παρουσιάστηκε ως μέλος του Hall of Fame από τον μεγάλο Αμερικανό παίκτη, Μπομπ Μάκαντου και στην ομιλία του τόνισε: «Πήγα στην Ελλάδα και το 1987 η Ελλάδα κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Όλο το έθνος βγήκε στους δρόμους, το μπάσκετ έγινε εθνικό άθλημα και η Ελλάδα είναι από τις κορυφαίες ομάδες στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Τότε σε κάθε αυλή σπιτιού, σε κάθε αυλή σχολείου τοποθετήθηκε μια μπασκέτα.
Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό που ζω σήμερα. Το θέμα δεν είναι η κατάκτηση τίτλων αλλά και άλλο πιο σημαντικό που θα σας αποκαλύψω σήμερα. Μια μέρα περπατούσα στη γειτονιά μου στη Θεσσαλονίκη και με σταμάτησε ένας κύριος. Νόμιζα ότι ήθελε μια αναμνηστική φωτογραφία ή ένα αυτόγραφο. Με φώναξε «Νίκο, Νίκο», έτσι με φωνάζουν.
Μου είπε «θέλω να σ’ ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου γιατί έσωσες τον γιο μου, του έκανες το μεγαλύτερο δώρο». Μετά μου εξήγησε ότι ο γιος του ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά αλλά το ξεπέρασε, βρήκε το νόημα της ζωής κι έγινε αθλητής μπάσκετ. Θέλω να ευχαριστήσω τους προπονητές μου και τους συμπαίκτες μου στο Σίτον Χολ, τον σύλλογό μου τον Άρη Θεσσαλονίκης που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην καριέρα μου, τη γυναίκα μου και την κόρη μου Στέλλα».
* Μπορείτε να δείτε το βίντεο εδώ &app=desktop
basket.gr
-
ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ Ο ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ ΕΓΙΝΕ ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Μέλος του Hall of Fame και επίσημα, ο Νίκος Γκάλης μας συγκλόνισε, μας ανατρίχιασε, μας έκανε να βουρκώσουμε από συγκίνηση, χαρά και περηφάνια.
Το βράδυ της 8ης Σεπτεμβρίου του 2017, δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Μπορεί πολλά από τα μεγάλα καλάθια του να μην τα θυμάται, μπορεί πολλές από τις σπουδαίες νίκες του να έχουν "ξεθωριάσει" στο μυαλό του, όμως το βράδυ που μπήκε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, o Νίκος Γκάλης θα το θυμάται για πάντα. Όχι γιατί ανέβηκε σε μια λαμπερή σκηνή μπροστά σε πολύ κόσμο, αλλά γιατί το όνομά του, οι φανέλες του, η αύρα του, μπήκαν δίπλα στους κορυφαίους στην ιστορία αυτού του υπέροχου αθλήματος που ονομάζεται μπάσκετμπολ. Το βράδυ της 8ης Σεπτεμβρίου 2017 ήταν το βράδυ του Νίκου Γκάλη, το βράδυ που από εδώ και στο εξής θα μνημονεύουμε κάθε χρόνο ως μια ξεχωριστή περίσταση για κάθε άνθρωπο που αγαπά την καλαθοσφαίριση.
Οι Έλληνες αγαπούν το μπάσκετ. Και το αγαπούν, γιατί αυτός ο λεοντόκαρδος τύπος ενέπνευσε εκατομμύρια ανθρώπων να πάρουν μια μπάλα και να βγουν στο τσιμέντο, στο χώμα και την άσφαλτο να τη μπιστήξουν. Ενέπνευσε τον Παπαλουκά, τον Διαμαντίδη, τον Ζήση, τον Σπανούλη, ενέπνευσε τόσους και τόσους αθλητές να προσπαθήσουν να τον μιμηθούν. Η σημαντικότερη κατάκτησή του όμως είναι ότι συνεχίζει να (μας) εμπνέει ακόμη και σήμερα και θα μας εμπνέει κάθε ώρα, κάθε μέρα που περνά.
Το φετινό ταξίδι του Νίκου Γκάλη στις ΗΠΑ, ήταν ένα ταξίδι που ο ίδιος περίμενε εδώ και πολλά χρόνια. Γύρισε στο New Jersey στο οποίο μεγάλωσε και κατέληξε μετά από ένα ιδιαίτερο tour στο Springfield της Μασαχουσέτης για να βρεθεί το βράδυ της Παρασκευής στη Springfield Symphony Hall. Εμφανίστηκε με ένα λευκό σακάκι που έκανε τρομερή αντίθεση με το καλοκαιρινό του μαύρισμα και τον έκανε να μοιάζει κάτι μεταξύ... James Bond και Morgan Freeman. Ξεχώριζε στο πλήθος γιατί κανείς δεν τόλμησε να φορέσει κάτι τόσο φωτεινό όσο εκείνος.
Κι όταν ανέβηκε στη σκηνή...
Όταν ανέβηκε στη σκηνή, λύγισαν τα σίδερα και ράγισαν οι πέτρες...
Με βουρκωμένα μάτια, αυτά τα πάντοτε βουρκωμένα του μάτια, ο Γκάλης μας ανάγκασε να ανατριχιάσουμε, να βουρκώσουμε, να χαρούμε με τη χαρά του, να γεμίσουμε συναισθήματα για έναν άνθρωπο που νιώθουμε τόσο δικό μας.
"Είναι τιμή και όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ευχαριστώ τον Bob McAdoo που με παρουσίασε. Μας συνδέουν πολλά από το παρελθόν. Ευχαριστώ που με ακολούθησε, είναι σαν αδελφός για εμένα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα παίξω στην Ελλάδα. Το όνειρό μου ήταν πάντα να παίξω στο ΝΒΑ. Είχα όμως προτάσεις από την Ελλάδα, την οποία δεν είχα ποτέ επισκεφθεί, δεν ήξερα ότι υπήρχε μπάσκετ εκεί. Πήγα και είναι μια απόφαση που δεν θα μετανιώσω ποτέ. Όταν πήραμε το 1987 το χρυσό μετάλλιο, ο λαός βγήκε στο δρόμο και πλέον το ελληνικό μπάσκετ είναι το εθνικό σπορ. Δεν υπάρχει σπίτι χωρίς μια μπασκέτα τώρα πια. Αισθάνομαι ευγνώμων γι' αυτό. Περπατώ στους δρόμους της γειτονιάς μου στη Θεσσαλονίκη, μου ζητούν αυτόγραφα με αγκαλιάζουν, μου λένε Νίκο, Νίκο... Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Μια κυρία με ευχαρίστησε γιατί έσωσα το γιο της που ήταν εθισμένος, το μπάσκετ έσωσε έναν άνθρωπο. Ευχαριστώ τη σύζυγο και την κόρη μου. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ".
Αυτός ήταν ο λόγος του. Και ήταν ο καλύτερος της βραδιάς. Ο πιο μεστός, ο πιο "οικονομικός", ο πιο "γεμάτος". Ήταν αρκετός για να μας κάνει να δακρύσουμε και υπέραρκετός για να σηκωθεί όλη η αίθουσα και να του χαρίσει το πιο "ζεστό" χειροκρότημα της βραδιάς. Ακόμη και ο Κομισάριος του ΝΒΑ, Adam Silver, "μαγεύτηκε" από τον Έλληνα που πάντα μας έκανε, πάντα μας κάνει και πάντα θα μας κάνει περήφανους.
https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://nba.sport24.gr/article/4837214/to-vradu-pou-o-nikos-gkalis-egine-athanatos&ved=0ahUKEwjPoO-tsprWAhXjAsAKHVjVB38QFgiRATAT&usg=AFQjCNG5_qR3G3nf_zFIwWeoo-gDVp-kQQ
-
Νίκος Γκάλης: Βεβήλωσαν το γκράφιτί του στην Αθήνα
Νίκος Γκάλης: Ο θρυλικός Νικ αποτελεί τον άνθρωπο ο οποίος πήρε το ελληνικό μπάσκετ από το χεράκι και το μετέφερε στην κορυφή της Ευρώπης. Υπό την ηγεσία του, η Εθνική μας ομάδα έφτασε μέχρι το θαύμα του 1987, η Ελλάδα γέμισε με μπασκέτες και χιλιάδες παιδιά πήραν θάρρος από το όραμα και την πορεία του ομογενή γκαρντ, κρατώντας τη σπυριάρα μπάλα στα πάρκα. Από αυτά τα παιδιά, ξεπήδησαν παίκτες όπως ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο Βασίλης Σπανούλης, ο Θοδωρής Παπαλουκάς, ο Νίκος Ζήσης. Παιδιά που είδαν από την τηλεόραση τα όσα έκανε ο Γκάλης και η μυθική μπασκετική παρέα του στην Εθνική αλλά και στον Άρη (που όταν έπαιζε τα ευρωπαϊκά του ματς άδειαζαν οι πόλεις και όλοι συντονίζονταν στις τηλεοράσεις τους) και ακολούθησαν τα χνάρια τους, δίνοντας στη χώρα μας δύο μετάλλια (χρυσό σε Ευρωμπάσκετ και αργυρό σε Μουντομπάσκετ) λίγα χρόνια αργότερα.
Για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων, ο Νίκος Γκάλης είναι ένας και μοναδικός. Είναι ο «θεός» του ελληνικού μπάσκετ. Πρόσωπο που ενέπνευσε και αξίζει σεβασμού εσαεί. Όμως οι παραπάνω διαπιστώσεις δεν ισχύουν για όλους, καθώς άγνωστοι βεβήλωσαν το εξαιρετικό graffiti του Γκάλη στην Αθήνα. Μουντζούρωσαν το πρόσωπό του και έγραψαν διάφορα «ωραία», προσβάλλοντας τον Γκάλη αλλά και τον καλλιτέχνη, ο οποίος έβαλε το μεράκι και τον κόπο του για να τιμήσει τον «θεό».
από pagenews.gr
-
Γκάλης: Και οι «γκάνγκστερ» κάποτε κλαίνε (vids)
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2023-08/gkalis_0.webp?itok=uMgE6EU8)
Ο Νίκος Γκάλης πρώτα βούρκωσε. Μετά δάκρυσε. Και στο τέλος έκλαψε με λυγμούς. Έλαβε όλη την αγάπη από την εξέδρα του ΟΑΚΑ και αισθάνθηκε σαν να είναι ξανά εκείνο το παιδί με την αφάνα που ήρθε στην Ελλάδα.
Ναι, είναι αλήθεια. Και ο Νίκος Γκάλης μπορεί να κλάψουν. Να δείξει ότι είναι άνθρωπος. Έστω και τώρα, που δεν έχει καμία σημασία για τους αντιπάλους του.
Ο Νικος Γκάλης βούρκωσε. Στην αρχή. Όταν έζησε την υποδοχή του κόσμου σε ένα γήπεδο που φέρει το όνομά του, αλλά δεν έχει πατήσει το παρκέ του ως παίκτης.
Και όταν η φανέλα του άρχισε να ανεβαίνει προς την οροφή του ΟΑΚΑ, ο Γκάλης δεν κρύφτηκε. Έβαλε τα κλάματα. Βλέποντας το κοινό στο ΟΑΚΑ που γέμισε τις εξέδρες του κλειστού για χάρη του (και του Λούκα Ντόντσιτς που ακολουθεί) να φωνάζει το όνομά του για να του δώσει δύναμη.
Ο Γιαννάκης, ο Φάνης και ο Φιλίππου στη βραδιά του Γκάλη
Ο Γκάλης ψέλισε δύο λόγια. Δεν είχε καμία σημασία. Το εζησε και με το παραπάνω.
Ο θρύλος του Άρη και του ελληνικού μπάσκετ μπήκε στο γήπεδο δίχως να γνωρίζει τι ακριβώς θα συναντήσει μπροστά του. Στην εποχή του δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα.
Οι κάτοχοι τηλεφώνων είχαν ανάψει τους φακούς τους, περιμένοντας τον Γκάλη. Στην αρχή η αποθέωση ήταν... μουδιασμένη.
Ο Νικ και το Ντόντσιτς
Ο Γκάλης χαιρέτησε τον Λούκα Ντόντσιτς, ο οποίος τον αγκάλιασε και στη συνέχεια ακολούθησε όλος ο πάγκος της Σλοβενίας.
Σειρά πήρε αυτός της Ελλάδας. Όλοι οι διεθνείς επιχείρησαν να του πουν κάτι. Δεν τα κάταφεραν όλοι. Δεν είναι εύκολο. Ο «γκάνγκστερ» βρέθηκε στη γωνια του παρκέ, για να παρακολουθήσει ένα βίντεο με τα κατορθώματά του.
Το «ζντο» του Γκάλη με την Εθνική (vid)
Και εκεί ξεκίνησαν τα... δύσκολα για τον θρύλο του ελληνικού μπάσκετ. Μέχρι τη στιγμή που η φανέλα με τον αριθμό «4» έκανε την εμφάνισή της και άρχισε την άνοδό της μέχρι τον... ουρανό του γηπέδου.
Ο Γκάλης δεν άντεξε. Βούρκωσε. Δάκρυσε. Έκλαψε. Και ένιωσε μία απέραντη χαρά. Όλη δική του. Και δική μας.
https://www.gazzetta.gr/basketball/pagkosmio-kypello/2244034/gkalis-kai-oi-gkangkster-kapote-klaine-vids
-
-
Επί 43 χρόνια δεν είδαμε ποτέ ένα του δάκρυ.
Τί κι αν έφερε στην Ελλάδα το ντελίριο της χαράς το '87.
Τί κι αν γνώριζε ότι ήταν ο μεγαλύτερος σούπερ σταρ των Ευρωπαϊκών παρκέ.
Τί κι αν λατρεύτηκε σαν Θεός σε όλο το πέρασμα του.
Τί κι αν το όνομα του δονούσε συθέμελα τα γήπεδα όλης της Ευρώπης.
Ακόμα και τότε που έχασε την γυναίκα του, κράτησε τα δάκρυα μέσα του, κανείς δεν τον είδε να κλαίει.
Ακόμα και στην Γάνδη έμεινε ψύχραιμος.
Στη λήξη της καριέρας του, το ίδιο.
Στο γεγονός ότι ο μεγαλύτερος λευκός μπασκετμπολίστας όλων των εποχών, η ενσάρκωση του αθλήματος, δεν ευτύχησε να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης με την ομάδα της καρδιάς του, αυτός, είχε το σθένος να σταθεί όλα τα χρόνια αλύγιστος.
Στην ονοματοδοσία του γηπέδου "Νίκος Γκάλης" στάθηκε σοβαρός.
Στην Αμερική την πρώτη πατρίδα του επέστρεψε ως αστέρας του Hall of Fame και τον είδαμε γελαστό κι ασορτί στην αμερικάνικη νοοτροπία του.
Γιατί ο Γκάλης ήταν ο γκάνγκστερ. Ένας Θεός χωρίς την ευαλωτότητα των κοινών θνητών.
Κι όμως χρειάστηκαν 43 χρόνια και η φανέλα με το νούμερο 4 να ανεμίσει στον αέρα, ως λάβαρο ευγνωμοσύνης κι αναγνώρισης, ότι αποτελεί ιερό κειμήλιο... και τότε... σε μία στιγμή, μας επέτρεψε να δούμε 43 ολόκληρα χρόνια αθέατης προσωπικής διαδρομής της Θεϊκής και ταυτόχρονα ανθρώπινης ψυχής του.
Ο ατσάλινος Νίκος Γκάλης, μας φανέρωσε την δισυπόστατη φύση του, όταν εμείς ήμασταν σίγουροι από 10ετίες πριν πως δεν ανήκει στο ευάλωτο είδος μας...
Κ' ήταν η μόνη αλήθεια.
Απόδειξη τα κρυστάλλινα δάκρυά του κι ένα χαμόγελο καθαρό και εγκάρδιο, μπροστά σε όλον τον κόσμο, που ακόμα δεν θα είχε ιδέα για ποιό άθλημα μιλάμε...
-
Τι να πρωτογραψεις για τον ΘΕΟ ΝΊΚΟ ΓΚΑΛΗ!
Ένα ταπεινό ευχαριστώ,που γέμισε μπασκέτες όλες τις αυλές και τις γειτονιές!
Ένα ταπεινό ευχαριστώ που κατάφερε τα παχουλά παιδιά της εποχής να χτυπάνε ολημερίς μια μπάλα και να αθλούνται!
Ένα ταπεινό ευχαριστώ που έφτασε την Ελλάδα στα ουράνια!
Ένα ταπεινό ευχαριστώ για ΟΛΑ Γκάνγκστερ!
-