PAS.gr Forum
Αθλητικά => άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο => Μήνυμα ξεκίνησε από: fon7 στις Σαβ 08 Ιούλ 2017 21:44
-
Η κοινωνική βάση της γερμανικής Αναγέννησης
Ο Θάνος Σαρρής γράφει για όλα εκείνα τα στοιχεία που άλλαξαν στη γερμανική ποδοσφαιρική κοινωνία και νοοτροπία και συντέλεσαν, μαζί φυσικά με τις αμιγώς ποδοσφαιρικές αλλαγές, στην εκτόξευση.
Δεν χρειαζόταν να κατακτήσει η Γερμανία το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για να κατανοήσει κανείς το επίπεδο που υπάρχει πλέον σε όλα τα κλιμάκια των εθνικών της ομάδων. Για την ακρίβεια, η κατάκτηση του Euro U-21 από την ομάδα του Κουντς απέναντι στην πανίσχυρη Ισπανία σημειολογικά έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο.
Έχουν γραφτεί πολλά για τον τρόπο που η Γερμανία κατάφερε να αναγεννήσει το ποδόσφαιρό της, να κάνει τους συλλόγους συμμάχους της εθνικής, να θέσει τις προϋποθέσεις αδειοδότησης που υποχρέωσαν όλες τις ομάδες να δημιουργήσουν σύγχρονα προπονητικά κέντρα και ακαδημίες, να επενδύσει δεκάδες εκατομμύρια κάθε χρόνο σε υποδομές και ταλέντα. Παράλληλα, να θέσει σε εφαρμογή το πρόγραμμα Extended Talent Promotion Programme, διάδοχο του Talent Promotion Programme, το οποίο έκανε τον Γιοργκ Ντάνιελ, επικεφαλής του πρότζεκτ, να δηλώνει πως: «Αν το ταλέντο του αιώνα τύχει να γεννηθεί σε ένα μικρό χωριό πίσω από τα βουνά, θα τον βρούμε». Ο Μίροσλαβ Κλόζε έπαιζε ερασιτεχνικά μέχρι τα 21 του, χωρίς να τον έχει ανακαλύψει κανείς. Αυτό δεν έπρεπε να ξανασυμβεί. Οι ενέργειες της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και η νέα οργάνωση ολόκληρου του ποδοσφαιρικού οικοδομήματος έπαιξαν σίγουρα σημαντικό ρόλο. Ήταν όμως ο σημαντικότερος;
Ο Φρανκ Βόρμουτ, πρώην βοηθός του Λεβ στη Φενέρμπαχτσε ήταν ο άνθρωπος που ανέλαβε την εκπαίδευση των προπονητών στη χώρα, έχοντας την ευθύνη και της ομάδας Κ-20. Πριν από τέσσερα χρόνια ο Ούλι Χέσε, για τις ανάγκες μια εκτενούς έρευνας που δημοσιεύτηκε στο εξαιρετικό περιοδικό Blizzard, τον ρώτησε ποιος ήταν αποφασιστικός παράγοντας για την αναγέννηση του γερμανικού ποδοσφαίρου. «Η κοινωνική αλλαγή», απάντησε εκείνος. Και τον παρέπεμψε να ρίξει μια ματιά στην πρόσφατη ιστορία της Ντόρτμουντ, αφού ο βίος της μοιάζει παράλληλος με την εθνική ποδοσφαίρου. Μια ομάδα που βρέθηκε από την κορυφή της Ευρώπης ένα βήμα από τη χρεοκοπία, αρνούμενη την αλλαγή. Που επένδυσε εκατομμύρια στην τεχνολογία, αλλά πριν αρνιόταν πεισματικά να δημιουργήσει νέο προπονητικό κέντρο και χρειάστηκε τελεσίγραφο από την Ομοσπονδία, που θα της έκοβε την άδεια, ώστε τελευταία και καταϊδρωμένη να φτιάξει το δικό της στρατηγείο, εκεί που βρισκόταν μια παλιά αγγλική στρατιωτική βάση. Επικαλέστηκαν ακόμα και φόβο για θαμμένες νάρκες, προκειμένου να αναβάλουν την κατασκευή του!
Η Μπορούσια προτιμούσε να δαπανά τα χρήματά της σε πολυδιαφημισμένες μεταγραφές και όχι σε υποδομές. Δεν έβρισκε το λόγο. Μέχρι που έφτασε στο χείλος του γκρεμού. Τρία χρόνια μετά την εντολή της Ομοσπονδίας για υποχρεωτική ύπαρξη ακαδημίας και οκτώ μετά από εκείνην για μίνιμουμ συνθήκες προπονητικού κέντρου, αποφάσισε να συμβιβαστεί. Ο Ματίας Ζάμερ αργότερα θα αποκάλυπτε ότι ο χώρος προπόνησης ήταν τόσο ανεπαρκής, που δεν μπορούσαν να δουλέψουν σωστά τα κόρνερ. Ο Έντουιν Μπόεκαμπ, ο οποίος δούλευε στα τμήματα υποδομής της Ντόρτμουντ, θυμάται κρύο νερό στα ντους, γήπεδα να κλείνουν το χειμώνα και προπονήσεις αναγκαστικά με αυτοσχεδιασμό. Τι συμβαίνει τώρα; «Αυτά τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο μέσα στις ομάδες τους, κάνουν πάνω από 30 ώρες μαθήματα την εβδομάδα. Νομίζω ότι αυτό είναι τ σημείο όπου η Γερμανία πέτυχε μια τεράστια νίκη σε σχέση με τις άλλες χώρες. Ξέρουμε ότι τα περισσότερα παιδιά δεν θα καταλήξουν να παίξουν επαγγελματικά και πρέπει να τα αναθρέψουμε και να τα προετοιμάσουμε για τον πραγματικό κόσμο εκτός ποδοσφαίρου», τονίζει ένας νυν προπονητής σε μικρές ηλικίες.
Ο Βόρμουτ σημείωσε και κάτι ακόμα, σχετικό με τα παιδιά. Μέχρι και τη δεκαετία του '80, το ποδόσφαιρο ήταν βασικός προορισμός για κάθε παιδί που είχε ροπή προς τον αθλητισμό. Από τις αρχές των 90ς όμως και κυρίως χάρη στην έκρηξη του τένις με τις επιτυχίες των Μπόρις Μπέκερ και Στέφι Γκραφ, αυτό έπαψε πια να είναι αυτονόητο. Σε συνδυασμό με την επικρατούσα τότε γερμανική αντίληψη που ήθελε τους ποδοσφαιριστές πρωτίστως μηχανές και επικέντρωνε τις προπονήσεις στα παιδιά σε ατελείωτο τρέξιμο και ασκήσεις φυσικής κατάστασης, έκανε άλλα αθλήματα περισσότερο ελκυστικά. Το ποδόσφαιρο έπρεπε να γίνει ξανά «μόδα», ελκυστικό και δημιουργικό, να σπάσει την ψύχρα. Έπρεπε να αλλάξει η αντίληψη από τη βάση προς τα πάνω, όπου η Ομοσπονδία βρέθηκε με μια γερασμένη εθνική, χωρίς ιδιαίτερες ελπίδες και σε αντίθεση με τους συλλόγους, δεν μπορούσε να αγοράσει ποδοσφαιριστές.
Υπάρχει μια ακόμα πολιτισμική διάσταση, την οποία σημειώνει ο Χέσε στην έρευνά του. Στο Μουντιάλ του 2002 η Τουρκία κατέκτησε την τρίτη θέση, έχοντας σε πρωταγωνιστικό ρόλο τρεις παίκτες γεννημένους στην Γερμανία. Τον Μπαστούρκ, τον Ουμίτ Νταβαλά και τον Ιλχάν Μανσίζ. Πλέον, οι μετανάστες τρίτης και τέταρτης γενιάς έχουν ενταχθεί απόλυτα στο ποδοσφαιρικό σύστημα της νέας τους χώρας και είναι κάτι που κάνουν επιλογή. «Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που εξηγούν γιατί οι Γερμανο-Τούρκοι ποδοσφαιριστές αποφασίζουν να εκπροσωπήσουν την Γερμανία. Ένας σημαντικός είναι ότι τους παρέχεται καλύτερες σχολικές παροχές αν γίνουν διεθνείς με τις μικρές ομάδες της Γερμανίας. Φυσικά και η DFB έχει καταβάλει πολλές προσπάθειες για να γίνει πιο ελκυστική. Είναι και το ότι πλέον νιώθουν περισσότερο Γερμανοί παρά Τούρκοι», έλεγε ο Μπαστούρκ.
Πέραν των χρημάτων, των εγκαταστάσεων, της συμμαχίας των ομάδων με την Ομοσπονδία και των κανόνων αδειοδότησης που λάξευσε τα συστήματα υποδομής των συλλόγων, η «επανάσταση» χρειαζόταν αλλαγή στη νοοτροπία και ως προς το ποδόσφαιρο αυτό καθευαυτό. Όταν ο Μπγιορν Άντερσον εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Μπάγερν το 1995 άκουγε τους πάντες να του λένε ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να παίξουν 4-4-2, γιατί απλά δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα χωρίς λίμπερο.
«Δεν κατάλαβα ποτέ τα δυνατά σημεία της τετράδας σε ευθεία στην άμυνα, μέχρι να γίνω βοηθός του Γιοακίμ Λεβ στη Φενέρμπαχτσε το 1998», παραδεχόταν με ειλικρίνεια ο Βόρμουτ προσθέτοντας: «Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν νέοι, προοδευτικοί και σύγχρονοι προπονητές στη Γερμανία στη δεκαετία του '90. Πολλοί προπονητές σε ερασιτεχνικό επίπεδο είχαν πραγματικά καλές ιδέες. Και μπορούσες να καταλάβεις επίσης την κοινωνική αλλαγή, στην οποία αναφέρθηκα νωρίτερα. Παλιότερα, οι παίκτες έκαναν μόνο ό,τι τους έλεγαν. Ωστόσο, προς το τέλος της δεκαετίας έρχονταν και ρωτούσαν γιατί κάνουμε αυτό έτσι και το άλλο αλλιώς, γιατί παίζουμε με αυτόν τον τρόπο και όχι με τον άλλον. Ήθελαν πληροφορίες. Αναζητούσαν γνώση».
Το 1998, ο Ραλφ Ράνγκνικ βγήκε σε τηλεοπτικό σόου προσπαθώντας να εξηγήσει το πως μια διάταξη με τετράδα στην άμυνα, μπορεί να ευνοήσει το εντατικό πρέσινγκ που ήθελε να παίζουν οι ομάδες του, μαρκάροντας χώρο αντί για παίκτες. Μίλησε για το ρόλο του σύγχρονου αμυντικού χαφ και τον τρόπο που ολόκληρη η 11άδα κινείται σαν να είναι ένα προς την κατεύθυνση της μπάλας. Η διάλεξή του σχολιάστηκε τις επόμενες μέρες, σύμφωνα με τον Χέσε, περιπαιχτικά από τα ΜΜΕ και αρκετούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Του έβγαλαν το ειρωνικό παρατσούκλι καθηγητής. Λίγα χρόνια μετά ο άνθρωπος αυτός θα εκτόξευε την Χόφενχαϊμ και θα βρισκόταν πίσω από την (προφανώς μόνο ποδοσφαιρικά μιλώντας) έκρηξη της RB Λειψίας.
Υπήρχαν και υψηλότερα προπονητές με σύγχρονο τρόπο σκέψης, όπως ο Φίνκε στη Φράιμπουργκ και ο Φρανκ, τεχνικός του Κλοπ στη Μάιντς. Ήταν όμως μειοψηφία, δεν έβγαιναν μπροστά γιατί θα γνώριζαν και εκείνοι τον χλευασμό. Επίσης δεν τους εμπιστεύονταν στην top κατηγορία. Το σινιάλο για αλλαγή δόθηκε μετά την πρόσληψη του Κλίνσμαν στην Εθνική. Στο δεύτερo παιχνίδι του στον πάγκο της ομάδας, πέταξε το λίμπερο και παρέταξε μια 11άδα με μέσο όρο ηλικίας τα 22 απέναντι στη Βραζιλία. Το ματς ήρθε 1-1. Η τάση συνεχίστηκε και μετά την επιτυχία του 2006. Ακολούθησε τον ίδιο δρόμο και ο διάδοχός του, ο Λεβ. Σε όλα τα στρώματα κατάλαβαν πλέον ότι η αλλαγή, εκτός από επιβεβλημένη, ήταν και όμορφη. Παρήγαγε ωραίο ποδόσφαιρο, έβγαζε φρεσκάδα και προοπτική. Κατανόησαν ότι η εκμετάλλευση νεαρότερων σε ηλικία και αντιλήψεις ατόμων σε όλες τις θέσεις δεν ήταν ρίσκο, αλλά το μέλλον. Ήταν κάτι που το ζητούσε και ο κόσμος τόσο από την εθνική του, όσο και από τις ομάδες του. Άπαντες άρχισαν να εισάγουν στοιχεία, να δέχονται τακτικούς νεοτερισμούς που επέτρεψαν την επιστροφή σε σχήματα με τρεις αμυντικούς, να βάζουν όλο και περισσότερο την τεχνολογία. Πλέον, οι σχολές των προπονητών είναι απόλυτα προσιτές και ένα στοιχείο της UEFA δείχνει τη διάδοσή τους: Οι τεχνικοί με δίπλωμα UEFA B στη Γερμανία είναι 28.400. Στην Αγγλία 1759.
Η κοινωνία του ποδοσφαίρου αγκάλιασε τα παιδιά μεταναστών. Έμαθε να προσφέρει κίνητρα και σωστή δουλειά στα πιτσιρίκια από τα πρώτες τους δειλές ντρίμπλες με τη μπάλα. Έκανε την προπόνησή τους ευκολότερη και πολυδιάστατη, δημιούργησε πρότυπα νεαρών παικτών και προπονητών, έμαθε να μην κοροϊδεύει εκείνους που μιλάνε διαφορετικά από ό,τι έχουν μάθει οι ίδιοι, όπως έκανε με τον Ράνγκνικ. Και παράλληλα, δεν σταμάτησε ποτέ να έχει τον κόσμο στο επίκεντρο. Δεν έγινε το παιχνίδι των πλουσίων, που για ένα εισιτήριο διαρκείας έπρεπε να μαζεύουν χρήματα για ένα χρόνο, ούτε των υπερφίαλων μεγιστάνων που ήθελαν μια ομάδα για να παίζουν. Διατήρησε το χαρακτήρα του, αλλάζοντας τη συνολική προσέγγιση και διατηρώντας την επιμονή για δουλειά και τη μεθοδικότητα. Οι υποδομές και το σκάουτινγκ αλλάζουν ευκολότερα από τη νοοτροπία...
gazzetta.gr
-
Ένα ποδόσφαιρο με πολλούς φανατικούς θαυμαστές και πολλούς που δεν τους ελκύει αυτός ο τρόπος παιχνιδιού.
Όλοι όμως παραδέχονται πρόκειται για μια τεράστια ποδοσφαιρική σχολή.
Με ένα καλού επιπέδου Πρωτάθλημα (με μειον την παντοκρατορία της Μπάγερν) και την μακράν καλύετρη Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου αυτή τη στιγμή στον κόσμο.
-
Ακόμα και έτσι όμως έχουν πάρει πολλές ομάδες πρωτάθλημα.
Ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι η Μπάγερν είχε βοηθήσει με δάνειο την Ντόρτμουντ για το καλό του ποδοσφαίρου.Πράγματα απίθανα για εμάς εδώ στα βαλκάνια.
Βέβαια το παραπάνω άρθρο μιλάει για άλλους τομείς που όμως θα μπορούσαν να μας διδάξουν πράγματα.
-
«Πόλεμος» κατά της εμπορευματοποίησης του ποδοσφαίρου
Οι οπαδοί στην Γερμανία ξεκίνησαν πόλεμο με την Ομοσπονδία για έναν και μοναδικό λόγο: να μην χαθεί η παράδοση. Γράφει ο Alex Hess.
Το γερμανικό ποδόσφαιρο παραμένει το πιο φιλικό προς τους οπαδούς σε σχέση όχι μόνο με τα υπόλοιπα μεγάλα πρωταθλήματα, αλλά και με τα περισσότερα στον πλανήτη. Η σεζόν, όμως, ξεκίνησε με διαμαρτυρία των οπαδών κατά της Ομοσπονδίας όχι μόνο στα γήπεδα της Bundesliga, αλλά και στων μικρότερων κατηγοριών. Οι αλλαγές δεν αρέσουν καθόλου στους οπαδούς, που αποφάσισαν να στείλουν ηχηρό μήνυμα.
Η απειλή του κανόνα «50+1», οι ώρες έναρξης των αγώνων, που αρχίζουν να ξεφεύγουν από το παραδοσιακό, τα προσωπικά εισιτήρια, οι συλλογικές ποινές, η είσοδος επενδυτών σε πολλούς συλλόγους, η παγκοσμιοποίηση με τις προετοιμασίες σε άλλες ηπείρους, ακόμη και ο «επιφανειακός» τρόπος διασκέδασης κατά τη διάρκεια των ημιχρόνων κάποιων αγώνων έχουν αφήσει την αίσθηση τους οπαδούς ότι τα πάντα αλλάζουν προς την πλευρά της «εμπορευματοποίησης». Και αυτό ήταν κάτι για το οποίο το γερμανικό ποδόσφαιρο μπορούσε να είναι υπερήφανο. Οι παραδόσεις πάνω από όλα.
Τον περασμένο Μάιο οι οπαδοί της Ντιναμό Δρέσδης είχαν ταξιδέψει για το ματς με την Καρλσρούη με στρατιωτικές στολές και ένα μήνυμα: «πόλεμος στην Ομοσπονδία». Και το Σαββατοκύριακο σχεδόν σε όλα τα γήπεδα το μήνυμα ήταν ίδιο: «αντε γ@μ... Ομοσπονδία». Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα ο Ράινχαρντ Γκρίντελ, πρόεδρος της Ομοσπονδίας, είχε απευθύνει έκκληση για διάλογο και ένα νέο ξεκίνημα με τους οπαδούς. «Θα πρέπει να αποκηρύξουμε τη βία. Πρέπει να χτίσουμε εμπιστοσύνη, να λύσουμε τις διαφορές μας και να θέσουμε τα όρια», τόνισε και ανακοίνωσε ότι προς το παρόν οι συλλογικές τιμωρίες τίθενται υπό αναβολή. Η λίγκα αμέσως εξέδωσε δική της ανακοίνωση, στηρίζοντας τις θέσεις του Γκρίντελ.
Ένα από τα παραδείγματα αυτού του είδους της τιμωρίας ήταν το κλείσιμο της Südtribüne στο Ντόρτμουντ για τα επεισόδια στο ματς με την Λειψία, η οποία παραμένει ένας λόγος κόντρας με την Ομοσπονδία. Κανένας δεν μπορεί να δεχθεί τον τρόπο που λειτουργεί αν είναι οπαδός άλλης ομάδας. Δεν είναι ο ίδιος ο σύλλογος της RB το πρόβλημα, αλλά το σύστημα που αντιπροσωπεύει και το οποίο της επέτρεψε να υπάρχει με τη σημερινή της μορφή.
Ο κανόνας «50+1» ήδη έχει σπάσει σε δύο περιπτώσεις. Τους προηγούμενους μήνες η Ομοσπονδία αποφάσισε να αλλάξει τον κανονισμό και, πλέον, σε συλλόγους όπου ένας επενδυτής έχει τουλάχιστον 17 χρόνια «εξαιρετικής προσφοράς», ο σύλλογος του ανήκει. Έτσι, Χόφενχαϊμ και Αννόβερο έγιναν οι πρώτοι σύλλογοι, που παρότι δεν ξεκίνησαν ως ομάδες τοπικών εταιρειών (Λεβερκούζεν, Βόλφσμπουργκ) ανήκουν πλέον και με τη βούλα στους Χοπ και Κιντ.
Τον Ιούνιο η Ομοσπονδία έκανε ακόμη ένα βήμα προς τη λάθος κατεύθυνση, καθώς αποφάσισε να επιτρέψει στην εθνική ομάδα της Κίνας U20 να αγωνιστεί στην τέταρτη κατηγορία! Οι Κινέζοι θα πληρώσουν 30.000 ευρώ για κάθε παιχνίδι και το επιχείρημα της Ομοσπονδίας είναι ότι αυτά τα χρήματα θα βοηθήσουν τους υπόλοιπους συλλόγους. Στον τελικό του Κυπέλλου κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων στο ημίχρονο οι αποδοκιμασίες ήταν τόσες, που η γερμανική τηλεόραση αποφάσισε να κλείσει τα μικρόφωνα. Ούτε οι οπαδοί της Μπάγερν πήραν με καλό μάτι αυτό που έγινε στο ημίχρονο του αγώνα με την Φράιμπουργκ, που έδινε μάχη για την έξοδο στο Champions League. «Ήταν ασέβεια για τον αντίπαλο», είπε κοφτά ο Ρόμπεν και η κριτική στον Τύπο ήταν τεράστια για τη διοίκηση των Βαυαρών.
«Είναι ώρα αυτά να σταματήσουν. Είναι ώρα να σκεφτούμε», τόνισε ο Γκρίντελ. «Είμαστε σοβαροί όταν ζητάμε διάλογο με τους οπαδούς». Οι οπαδοί είδαν τις δηλώσεις του με σκεπτικισμό. Και δικαίως. Γνωρίζουν ότι σε πολλά από τα ζητήματα που διαφωνούν έχουν ήδη χάσει τον πόλεμο. Τώρα, ήρθε η ώρα να προλάβουν τα υπόλοιπα. Και από αυτόν τον πόλεμο θα χάσει η ίδια η Ομοσπονδία, καθώς οι περισσότεροι σύλλογοι αναγνωρίζουν ότι το επίκεντρο είναι οι οπαδοί, όχι οι «πελάτες». Και εκείνοι που δεν το κάνουν έχουν ήδη βρεθεί στο περιθώριο...
http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/1126664/polemos-kata-tis-emporeymatopoiisis-toy-podosfairoy
-
Από την Γ’ Εθνική στην Ντόρτμουντ
Ο Κώστας Κωτσόπουλος έχει την ευκαιρία να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, μετά την πρόσκληση της Μπορούσια Ντόρτμουντ για να δοκιμαστεί.
Τι πιθανότητες έχει ένας παίκτης που παίζει στην Γ’ Εθνική να φορέσει την φανέλα της Μπορούσια Ντόρτμουντ; Καμία, είναι η απάντηση που θα έδιναν οι περισσότεροι.
Στην ζωή όμως ποτέ μην λες ποτέ και η περίπτωση του Κώστας Κωτσόπουλου ήρθε να το επιβεβαιώσει.
Ο 20χρονος επιθετικός της Νάουσας θα μεταβεί στην Γερμανική πόλη, προκειμένου να περάσει δοκιμαστικά και αν πείσει τον Γιαν Σίβερτ θα ενσωματωθεί στην U23 της Ντόρτμουντ μαζί με τον Αργύρη Καμπετσή.
Για την περίπτωσή του είχαν ενδιαφερθεί τόσο ο Ατρόμητος, όσο και ο ΠΑΟΚ, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει…
talentabout.gr
-
....σύμβολο κατά του Χίτλερ
http://www.katiousa.gr/athlitismos/o-anthropos-pou-ekane-tin-mpagern-symvolo-kata-tou-chitler/
-
Η συγκλονιστική εξομολόγηση του Π. Μερτεσάκερ
Ο Γερμανός αμυντικός Περ Μερτεσάκερ της Άρσεναλ έχει πάρει τη μεγάλη απόφαση ν’ αποσυρθεί μετά την ολοκλήρωση της φετινής σεζόν. Κοιτάζοντας πίσω βλέπει μια πλούσια καριέρα, με επιτυχίες, τίτλους, χρήμα, δόξα και μια ζωή που παραλίγο να τον «λυγίσει» άπειρες φορές. Η συγκλονιστική εξομολόγησή του για το… τέρας που λέγεται άγχος και πως η ψυχική κατάσταση ενός ποδοσφαιριστή στο σύγχρονο ποδόσφαιρο κρέμεται από μια λεπτή κλωστή.
Ένας ποδοσφαιριστής που έχει τίτλους, έχει παίξει Champions League, έχει κατακτήσει Μουντιάλ και έχει αγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο για αρκετά χρόνια. Θα περίμενε κανείς κοιτάζοντας πίσω να χαμογελά πλατιά. Εκείνος αγχώνεται. Τρέμει. Το σκοτάδι δεν μπορεί να διαλυθεί από τους προβολείς της δημοσιότητας.
Η τρομερή συνέντευξη που έδωσε στο Spiegel μοιάζει με ψυχανάλυση, προάγγελος της βιογραφίας του που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα. Την παραχώρησε, θέλοντας να πληροφορήσει τις γενιές που ακολουθούν για την βαρβαρότητα της ποδοσφαιρική βιομηχανίας, χωρίς αυτό να σημαίνει, όπως τονίζει, ότι δεν αναγνωρίζει τα προνόμια που του πρόσφερε μια ζωή στο υψηλότερο επίπεδο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Τα χρήματα, η δόξα, τα ακριβά σπίτια, τα αυτοκίνητα, οι διακοπές και οι εμπειρίες όμως δεν ζουν μόνες τους.
«Είσαι πάντα ο παίκτης και ποτέ ο άνθρωπος πίσω από τη φανέλα», λέει χαρακτηριστικά και μιλάει για πρώτη φορά για τη ναυτία. Ξεκινούσε τη νύχτα πριν το ματς. Ο Κλέμενς Φριτς, συγκάτοικός του στη Βέρντερ, προσπαθούσε να κοιμηθεί πάντα πριν από αυτόν γιατί το δεξί του πόδι τιναζόταν τόσο δυνατά, που έκανε το πάπλωμα να θροΐζει. Ακολουθούσε τα πρωινά η διάρροια. Ο Μερτεζάκερ αναγκάστηκε για ένα διάστημα να ζει μόνο με νουντλς και λίγο ελαιόλαδο. Δεν έτρωγε τίποτα μέχρι και τέσσερις ώρες πριν τη σέντρα του αγώνα, ώστε το στομάχι του να είναι άδειο όταν ξεκινά η τάση για εμετό.
Η καριέρα του πήρε σύντομα ανοδική πορεία. Όταν στα 15 του αντιμετώπισε μια αναπτυξιακή δυσλειτουργία και το γόνατό του πονούσε ανυπόφορα, το «ούτως ή άλλως δεν θα τα καταφέρεις» του πατέρα του λειτούργησαν απελευθερωτικά. Το 2003 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και λίγο πριν αλλάξει η χρονιά, έκανε ντεμπούτο στην Μπουντεσλίγκα. Χρειάστηκε περίπου 20 παιχνίδια για να κληθεί στην εθνική. «Το ένα highlight ακολουθούσε το άλλο. Αλλά ήταν ήδη δύσκολη η εξισορρόπηση. Αποφοίτησα από το λύκειο, πήγαινα προπόνηση κάθε μέρα και έπαιζα τα Σαββατοκύριακα. Συχνά έλεγα στον εαυτό μου: "μην το σκέφτεσαι, απλά συνέχισε, συνέχισε". Γιατί φυσικά, σε κάποιο σημείο αντιλαμβάνεσαι ότι όλα αυτά είναι ένα βάρος, σωματικό και πνευματικό, που πρέπει να το χειριστείς και να το αντιμετωπίσεις. Πλέον, σε καμία περίπτωση δεν έχει να κάνει με το να περνάς καλά και πρέπει να αποδίδεις, χωρίς αν, χωρίς αλλά, ακόμα κι αν είσαι τραυματίας». Όταν αναγκάστηκε το 2005 να παίξει για πρώτη φορά με χοντρό πρόβλημα στον αχίλλειο, κατάλαβε πως: «σε αυτή τη δουλειά, πάντα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να θυσιάσεις την υγεία σου».
Η θυσία αυτή τον έφερε το 2006 στο Μουντιάλ. «Φυσικά ήμουν πολύ απογοητευμένος όταν χάσαμε από την Ιταλία και αποκλειστήκαμε από το τουρνουά στα ημιτελικά, αλλά περισσότερο από όλα ανακουφίστηκα. Μπορώ ακόμα να το θυμηθώ σαν να ήταν χτες. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν: "Τελείωσε, τελείωσε, τελείωσε"». Δεν είχε να κάνει με τον τραυματισμό του. «Με είχε καταπιεί η πίεση. Αυτό το συνεχές σενάριο τρόμου ότι μπορείς να κάνεις έαν λάθος που να οδηγήσει στο γκολ. Έχεις επίσης τον φόβο και σε άλλα ματς. Συνεχώς να κοιτάς το σκορ και να μετράς τα λεπτά. Όμως στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν σε απάνθρωπο επίπεδο. Αλλά μπορούσε να το πω; Ότι ήμουν χαρούμενος που αποκλειστήκαμε;».
Και έπειτα έρχονταν τα φώτα. «Ο κόσμος έχει δικαίωμα σε σένα, Περ». Το άκουγε πάντα. Υπήρχαν στιγμές που ήθελε απλά να πάει σπίτι του και να μην μιλήσει σε άνθρωπο. Οι δημοσιογράφοι τον περίμεναν εκεί σαν αρπαχτικά. Κυρίως στα δύσκολα. Τα εύκολα δεν «πουλάνε». Μετά το Μουντιάλ έκανε επέμβαση για να διορθώσει το πρόβλημα. «Ήθελα να απομακρυνθώ όσο το δυνατόν περισσότερο. Ολοι πιστεύουν ότι είναι δραματικό να χάνεις παιχνίδια επειδή είσαι τραυματίας, αλλά δεν είναι. Επειδή είναι ο μόνος τρόπος που μπορείς να έχεις θεμιτό ελεύθερο χρόνο, σε βγάζει από τη ρουτίνα. Τελικά, κανείς δεν ενδιαφέρεται για το αν έπαιξες καλά τα τελευταία 10 ματς. Μόνο το τρέχον ματς, μόνο αυτό μετράει. Το ποδόσφαιρο είναι μια αλληλεπίδραση αγάπης και μίσους. Όταν οι οπαδοί σε χειροκροτούν, είναι απερίγραπτο. Όταν σε αποδοκιμάζουν, βυθίζεσαι στην ντροπή».
Δεν είναι μόνο πνευματικό, αλλά και σωματικό. Τουλάχιστον μια φορά το χρόνο το σώμα του κατέβαζε ρολά. «Όταν δεν μπορούσα να συνεχίσω, τραυματιζόμουν. Θα υποστήριζα ότι πολλοί επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί ήταν ψυχολογικοί. Με αυτό τον τρόπο το σώμα βοηθάει την ψυχή να ηρεμήσει. Αλλά κανείς δεν το ελέγχει αυτό». Πέφτει στο κρεβάτι χωρίς να έχει τίποτα, για τρεις μέρες, νιώθοντας μόνο «ολική εξάντληση».
Όταν στη Βέρντερ Βρέμης βρήκε ψυχολόγο, αρνήθηκε να τον συναντήσει. Όλοι προσπαθούσαν να δείξουν ότι είναι μια χαρά. «Αστειεύεσαι στα αποδυτήρια, έχεις καλύτερη σχέση με έναν, δύο, τρεις παίκτες. Αλλά αυτό είναι. Κανείς δεν ανοίγεται για να πει πώς πραγματικά νιώθει. Και στις μέρες του αγώνα τρέχουν όλοι στην τουαλέτα». Για να καταφέρει να ανοιχτεί σε ειδικό, έπρεπε να πάει στην Άρσεναλ. Κι ύστερα ήρθε η αυτοκτονία του φίλου του, Ρόμπερτ Ένκε. «Ακόμα κι εγώ δεν ήξερα πόσο άσχημα ήταν. Αυτό λέει κάτι, σωστά;»
Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν τα παράτησε νωρίτερα. Η χαρά της νίκης, η θετική ανταπόκριση των προπονητών, η αγάπη για το παιχνίδι, η αίσθηση της ομάδας, ο κόσμος και κυρίως τα παιδιά που σε κάνουν είδωλο, οι νέες προκλήσεις και τελικά η πρόταση από την Άρσεναλ, στην οποία πάντα ήθελε να παίξει. «Είναι σαν μια δίνη από την οποία δεν μπορείς να βγεις», καταλήγει.
Και είναι πράγματι έτσι. Όσο κι αν μοιάζουν μερικές φορές, δεν είναι ρομπότ. Την επόμενη φορά που θα καταραστείς λοιπόν τον παίκτη της ομάδας σου που θα χάσει μια ευκαιρία, ή τον αντίπαλο επειδή θα κάνει ένα δυνατό τάκλιν, θυμήσου τα λόγια του Μερτεζάκερ.
-
Διαβάζεις ayuto;
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/lewa.jpg)
Ένα ηφαίστειο άλλαξε τη ζωή του Λεβαντόφσκι
Τον Απρίλιο του 2010 μια παρέα φίλων από τη Θεσσαλονίκη πήρε τη μεγάλη απόφαση να πάει να απολαύσει από κοντά έναν ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Το παιχνίδι που επιλέχθηκε ήταν το Ίντερ-Μπαρτσελόνα στο Μιλάνο. Οι άδειες κανονίστηκαν, τα αεροπορικά κλείστηκαν, το χόστελ βρέθηκε, τα εισιτήρια του ματς αγοράστηκαν. Όλα ήταν έτοιμα, μέχρι που λίγες μέρες πριν το παιχνίδι ένα ηφαίστειο, που οι Ισλανδοί αποκαλούν “Εϊγιαφιάτλαγιοκουτλ” και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης “εκείνο το κωλοηφαίστειο με το όνομα-σιδηρόδρομος”, αποφάσισε να ενεργοποιηθεί.
Εξαιτίας της έκρηξης αυτής, για αρκετές ημέρες τα αεροπλάνα στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης παρέμειναν ακινητοποιημένα στο έδαφος, χιλιάδες πτήσεις αναβλήθηκαν και εκατομμύρια άνθρωποι άλλαξαν αναγκαστικά το πρόγραμμα τους. Ανάμεσα σ’αυτούς που επηρεάστηκαν ήταν και η παρέα των φίλων, που τελικά είδαν το θρίαμβο της Ίντερ από την τηλεόραση του σπιτιού τους, κλαίγοντας τα λεφτά τους και ψάχνοντας στο ίντερνετ για ισλανδικά μπινελίκια.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/lewa2-600x401.jpg)
Μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα πιο βόρεια από τη Μακεδονία, o 21χρονος Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι, που αγωνιζόταν στη Λεχ Πόζναν, ετοιμαζόταν κι αυτός να μπει σ’ένα αεροπλάνο. Προορισμός του θα ήταν το Μπλάκμπερν. Αρκετά χρόνια μετά, ο Πολωνός ανακάλεσε εκείνες τις μέρες: “Εκείνη την περίοδο είχα γνωρίσει τον Σαμ Αλαρντάις. Είχε έρθει στην Πολωνία για να με δει σ’ένα παιχνίδι και μου φάνηκε πως ήταν ένας ωραίος τύπος. Φαινόταν αποφασισμένος να δώσει μια ευκαιρία σ’ένα νέο παίκτη σαν κι εμένα”. Ο Αλαρντάις έπεισε τον ανερχόμενο επιθετικό και τον ατζέντη του να επισκεφτούν το Μπλάκμπερν για να δούνε από κοντά τις εγκαταστάσεις της ομάδας, πιστεύοντας ότι εκεί θα έκλεινε και τη συμφωνία. Ένα ηφαίστειο στην άκρη της Ευρώπης όμως είχε διαφορετική άποψη.
“Κάθε φορά που τον βλέπω να παίζει σκέφτομαι εκείνες τις μέρες” αποκάλυψε το 2013 ο Αλαρντάις. “Η μνήμη μου δεν είναι πολύ καλή αλλά θυμάμαι ότι τον παρακολούθησα να παίζει και μετά ο ατζέντης του μας είπε ότι δεν μπορούσαν να έρθουν εξαιτίας της τέφρας”. “Ήθελα να δω πως είναι στο Μπλάκμπερν γιατί δεν ήξερα τίποτα για το μέρος” λέει ο Λεβαντόφσκι και συνεχίζει τη διήγηση: “Είχαμε κλείσει τα εισιτήρια αλλά τελευταία στιγμή η πτήση ακυρώθηκε λόγω του καπνού. Αν αυτό άλλαξε τη ζωή μου; Ναι, μάλλον. Αν είχα πάει εκεί, πιθανόν να έμενα. Τελικά όμως δεν πήγα και λίγο μετά ενδιαφέρθηκε για μένα η Ντόρτμουντ”.
Το όνειρο της Πρέμιερ Λιγκ μπορεί να έσβησε εξαιτίας ενός ηφαιστείου αλλά αυτή η εξέλιξη άνοιξε μια νέα, διαφορετική πόρτα στο μέλλον του νεαρού Πολωνού. Την πόρτα της Μπουντεσλίγκα. Η αρχή πάντως δεν αποδείχτηκε ιδιαίτερα εύκολη. Η Ντόρτμουντ μπορεί να πανηγύρισε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από εννιά χρόνια αλλά ο Λεβαντόφσκι δεν θάμπωσε πολλούς με τις εμφανίσεις του. Τέλειωσε τη σεζόν με 8 γκολ ενώ οι χαμένες ευκαιρίες του ήταν τόσες πολλές, που στις κερκίδες του Βεστφάλεν αρκετοί του είχαν ήδη κολλήσει την ταμπέλα του “χασογκόλη”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/lewa3.jpg)
Η έντονη κριτική και η υποτίμηση των ικανοτήτων του δεν ήταν κάτι νέο για τον Πολωνό. Όπως συνέβη σε αρκετούς από τους κορυφαίους παίκτες της εποχής μας, ο Λεβαντόφσκι απορρίφθηκε αρκετές φορές μέχρι να βρει το δρόμο προς την καταξίωση. Στα 18 του η Λέγκια του έδειξε την πόρτα της εξόδου με τον πλέον άγαρμπο τρόπο: Έστειλε τον γραμματέα της ομάδας να τον ενημερώσει ότι δεν κάνει, αφού κανένας από τους προπονητές ή τους διοικούντες δεν ενδιαφέρθηκε να του εξηγήσει.
Λίγα χρόνια μετά, και ενώ είχε ήδη οδηγήσει με τα γκολ του τη μικρούλα Ζνιτς Προύσκοβ σε δυο συνεχόμενες ανόδους, ήρθε μια νέα σφαλιάρα, αυτή τη φορά από τον προπονητή της Λεχ Πόζναν, Φραντσίσεκ Σμούντα. Κάποιος του μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον ψηλό πιτσιρικά που σκοράρει συνεχώς στις μικρές κατηγορίες της Πολωνίας και ο Σμούντα αποφάσισε να πάει να τον δει από κοντά. Το σκάουτινγκ όμως ολοκληρώθηκε πρόωρα κάπου στο 15λεπτο, όταν ο μετέπειτα προπονητής της εθνικής Πολωνίας (που – ω, τι ειρωνεία – βασίστηκε σε τεράστιο βαθμό πάνω στον Λεβαντόφσκι) έκρινε πως είχε δει ήδη αρκετά και αποχώρησε εκστομίζοντας τη φράση: “Τζάμπα το πετρέλαιο που έκαψα. Αν ήθελα να δω κούτσουρα, μπορούσα να πάω και στο δάσος”.
Η περίοδος προσαρμογής στη Γερμανία δεν κράτησε τελικά πάνω από ένα χρόνο. Από τη δεύτερη κιόλας σεζόν ο Λεβαντόφσκι ‘πήρε το όπλο του’ και άρχισε να ‘πυροβολεί’ ασταμάτητα. Τρεις φορές πρώτος σκόρερ της Μπουντεσλίγκα, 4 φορές στην καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος, 8 τίτλοι και γκολ. Πολλά γκολ. Πάρα πολλά γκολ. Από την πρώτη σεζόν του στη Ντόρτμουντ και μετά ο Πολωνός δεν έχει μείνει καμία χρονιά κάτω από τα 25 γκολ ενώ εκείνη ήταν και η μοναδική φορά στην καριέρα του που ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα με μονοψήφιο αριθμό τερμάτων!
Ανάμεσα στα τόσα τέρματα ξεχωρίζουν φυσικά τα τέσσερα που έβαλε με τη φανέλα της Ντόρτμουντ στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Ρεάλ και τα πέντε σε διάστημα 9 μόλις λεπτών, που σκόραρε απέναντι στη Βόλφσμπουργκ, αγωνιζόμενος πλέον με τη Μπάγερν. “Στο ποδόσφαιρο δεν μπορείς να τα εξηγήσεις όλα. Εκείνη τη μέρα όλα έγιναν τόσο γρήγορα που ήταν απλά αδύνατον να σκεφτώ τι ακριβώς συνέβαινε. Το σίγουρο είναι ότι εκείνος ο φωτεινός πίνακας με το όνομα μου γραμμένο τόσες φορές δύσκολα θα φύγει από τη μνήμη μου”.
Ανάμεσα στα γλέντια για τους συνεχόμενους τίτλους και τους πανηγυρισμούς για τα δεκάδες γκολ υπήρχαν φυσικά και δύσκολες στιγμές, όπως τα επικριτικά σχόλια ότι εξαφανίζεται στα μεγάλα παιχνίδια (και σε συλλογικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο) αλλά και το φινάλε της περσινής σεζόν, τότε που οι σχέσεις του με την Μπάγερν έφτασαν στα όρια τους. Ο υψηλόσωμος επιθετικός θεώρησε ότι η ομάδα δεν τον στηρίζει όσο πρέπει και για αρκετές εβδομάδες κυκλοφορούσε η φήμη πως οι δρόμοι τους θα χωρίσουν. Οι Βαυαροί τελικά έπεισαν το καλοκαίρι τον Λεβαντόφσκι να παραμείνει κι αυτός, παρά το κακό ξεκίνημα της Μπάγερν, αποδεικνύει σε κάθε ματς ότι έχει αφήσει για τα καλά πίσω του τα όποια παράπονα είχε από τη συμπεριφορά των ανθρώπων του συλλόγου.
Αν και βρισκόμαστε ακόμα στον Δεκέμβρη, μετράει ήδη 22 γκολ (σε 23 αγώνες!) σε όλες τις διοργανώσεις και τα εντυπωσιακά νούμερα δεν σταματάνε εδώ. Στον πίνακα των σκόρερ του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ είναι μόνος πρώτος με 8 γκολ σε 6 ματς, ενώ στον πίνακα των σκόρερ για το 2018 βρίσκεται πίσω μόνο από τον Μέσσι (46 έναντι 50 του Αργεντινού). Σε βάθος διετίας όμως έχει καλύτερα στατιστικά ακόμα και από τον σούπερ σταρ της Μπαρτσελόνα: 87 γκολ σε 94 παιχνίδια ή αλλιώς ένα γκολ κάθε 89 λεπτά, την ώρα που ο Μέσσι έχει ένα γκολ κάθε 94 λεπτά και ο Κριστιάνο Ρονάλντο ένα γκολ κάθε 98 λεπτά.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/lewa4.png)
Σήμερα η Μπάγερν Μονάχου αντιμετωπίζει την ανεβασμένη φέτος Άιντραχτ, στην τελευταία αγωνιστική της Μπουντεσλίγκα πριν τη χειμερινή διακοπή. Σ’ένα παράλληλο σύμπαν ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι έχει ανέβει σ’εκείνο το αεροπλάνο με προορισμό το Μπλάκμπερν και τώρα αγωνίζεται κάπου στην Αγγλία. Σ’αυτό το σύμπαν όμως, το απόγευμα θα βρεθεί για άλλη μια φορά στην κορυφή της επίθεσης της Μπάγερν, προσπαθώντας να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από τους περισσότερους ποδοσφαιριστές του πλανήτη αυτή τη στιγμή: Να στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
-
Όταν η Λεβερκούζεν έφτασε μια ανάσα από το απόλυτο θαύμα
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/01/Bayer-Leverkusen.jpg)
Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτές που υπάρχουν για να κερδίζουν τίτλους, μία τέτοια είναι η Μπάγερν Μονάχου για παράδειγμα, και στις άλλες που συμπληρώνουν το παζλ κάθε λίγκας. Στη Γερμανία μία τέτοια είναι η Χοφενχάιμ. Δίπλα σε όλες αυτές τις ομάδες της Μπουντεσλίγκα υπάρχει και η Μπάγερ Λεβερκούζεν. Μια ομάδα που δεν ξέρει το λόγο που υπάρχει. Το περίεργο είναι πως αν ρωτήσεις στη χώρα μας τον μέσο ποδοσφαιρόφιλο για το ποιες ομάδες θεωρεί «μεγάλες» στη Γερμανία, πολύ δύσκολα θα αφήσει εκτός της απάντησής του τη Λεβερκούζεν. Μια ομάδα που -για όσους δεν το γνωρίζουν- δεν έχει κατακτήσει ποτέ το πρωτάθλημα Γερμανίας στα 112 χρόνια της ιστορίας της.
Η Λεβερκούζεν μετράει ένα κύπελλο όλο κι όλο το 1993 και φυσικά στην «πλούσια» τροπαιοθήκη της υπάρχει και το ΟΥΕΦΑ του 1988. Απέναντι στην Εσπανιόλ του Λοσάντα και του Ερνέστο του Βαλβέρδε. Αυτό πάντως που πόνεσε πραγματικά πολύ και θα πονάει πάντα όλους τους φίλους της ομάδας είναι η σεζόν 2001-2002. Μια σεζόν που ξεκίνησε με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες από μια ομάδα που διέθετε μπόλικο ταλέντο και εξελίχθηκε στην απόλυτη τραγωδία, χάνοντας ουσιαστικά τρεις τίτλους (πρωτάθλημα, κύπελλο και Τσάμπιονς Λιγκ) σε διάστημα -σχεδόν- μιας εβδομάδας. Το κουβάρι αυτής της ιστορίας θα ξετυλίξουμε σήμερα. Μιας ιστορίας γεμάτης από όμορφο ποδόσφαιρο, μεγάλες νίκες και άφθονο πόνο στο τέλος. Αδικία; Σίγουρα. Βέβαια την τύχη του ο καθένας την φτιάχνει (και) μόνος του. Όχι -άλλα- δάκρυα λοιπόν για εκείνη την ομάδα του Τόπμελερ.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/01/tumblr_mtfbbbi4Y51rctpiwo1_1280-500x374.jpg)
H σεζόν 2000-2001 ήταν από τις πιο ανταγωνιστικές της Μπουντεσλίγκα με την Μπάγερν να κατακτά -ως συνήθως- στο τέλος το πρωτάθλημα αλλά τρεις ομάδες να τερματίζουν πίσω της με πολύ μικρή βαθμολογική (και όχι μόνο) διαφορά. Η Σάλκε είχε τερματίσει 2η στο -1 από τους πρωταθλητές, η Ντόρτμουντ 3η στο -4 και η Λεβερκούζεν 4η στο -6. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Μπέρτι Φογκς, που αν και και είχε φτιάξει ένα άκρως ανταγωνιστικό σύνολο, βγάζοντας την ομάδα και στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, τελικά απολύθηκε με το τέλος της σεζόν για να αναλάβει ο Κλάους Τόπμελερ. Ένας προπονητής που δεν είχε να επιδείξει κάτι σημαντικό στην έως τότε προπονητική του καριέρα, εκτός των δεκάδων τσιγάρων που κάπνιζε στους πάγκους. Η επιλογή σίγουρα είχε ξενίσει πολλούς.
O Τόπμελερ βρήκε ένα άκρως ποιοτικό σύνολο, με παίκτες όπως ο Μπάλακ, ο Ζε Ρομπέρτο, ο Λούσιο, ο Μπερμπάτοφ, ο Ράμελοφ και ο Πλασέντε και κάνοντας ουσιαστικά μία και μόνο ποιοτική προσθήκη έφτιαξε την ομάδα που θαυμάσαμε για μία ολόκληρη σεζόν τόσο στην Γερμανία όσο και στην Ευρώπη. Ο παίκτης αυτός δεν ήταν άλλος από τον επιτελικό μέσο Γιλντιράι Μπαστούρκ της Μπόχουμ. Έναν παίκτη που ο Τόπμελερ γνώριζε πολύ καλά (και είχε σε τεράστια εκτίμηση) από την κοινή τους θητεία στο Μπόχουμ. Ο Τούρκος ήταν ένας φανταστικός ποδοσφαιριστής, από τους καλύτερους σε ολόκληρη την Ευρώπη στη θέση του εκείνα τα χρόνια, με μεγάλες παραστάσεις τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η Τουρκία άλλωστε είχε τερματίσει 3η στο Μουντιάλ του 2002 και ήταν τόσο καλή που ο βασικός της τερματοφύλακας (αναφέρομαι στον Ρουστού) είχε φτάσει να πάρει μεταγραφή για την Μπαρτσελόνα, την ίδια περίοδο μάλιστα που η Μπάρτσα έκανε δικό της τον τιτανομέγιστο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε.
To σύστημα του Τόπμελερ ήταν το 4-5-1 (ή καλύτερα 4-1-4-1) με τον Ράμελοφ μπροστά από τους δύο στόπερ και μια καταπληκτική τετράδα μέσων πίσω από τον μοναδικό σέντερ φορ. Ο Όλιβερ Νόιβιλ των 171 εκατοστών είχε αυτό τον ρόλο κόντρα σε μια εποχή που ήθελε -συνήθως- δύο επιθετικούς με τον ένα εκ των δύο να είναι αρκετά δυνατός και ψηλός. Η τετράδα των μέσων ήταν ο καταπληκτικός Βραζιλιάνος Ζε Ρόμπερτο (δεν είχε γραφτεί ακόμα για τον Ολυμπιακό), ο Μπερντ Σνάιντερ, ο Μίκαελ Μπάλακ στην καλύτερη σεζόν της καριέρας του και φυσικά ο Γιλντιράι Μπαστούρκ που ανέφερα και πιο πάνω. Ο Μίκαελ ο Μπάλακ μάλιστα είχε τελειώσει εκείνη τη σεζόν με 17 τέρματα (κάτι που αποτελεί ρεκόρ για μέσο στη Μπουντεσλίγκα) και είχε χάσει το βραβείο του πρώτου σκόρερ για ένα και μόνο τέρμα (το βραβείο είχαν μοιραστεί ο Μάρσιο Αμορόσο της Ντόρτμουντ και ο Μάρτιν Μαξ της Μόναχο 1860). Τα 17 τέρματα στη Γερμανία τα συμπλήρωσε και με 7 στο Τσάμπιονς Λιγκ σε μια σεζόν που τον βρήκε στη λήξη της με το βραβείο του καλύτερου Γερμανού παίκτη, του καλύτερου μέσου στην Ευρώπη, στην καλύτερη 11αδα της Ευρώπης και πρώτο σε ασίστ στο Μουντιάλ του 2002. Πόσους τίτλους κατάφερε να κερδίσει ο Μπάλακ, η Λεβερκούζεν και η εθνική Γερμανίας εκείνη τη σεζόν; Πολύ σωστά. Κανένα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/01/reua_334338-500x386.jpg)
Η Λεβερκούζεν ήταν χάρμα ιδέσθαι στο Τσάμπιονς Λιγκ, περνώντας από διπλούς ομίλους, αλλά και στη Μπουντεσλίγκα, όπου και έχασε το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική. Η Μπάγερ είχε αποκλείσει μάλιστα στη φάση των ‘8’ τη Λίβερπουλ και στον ημιτελικό τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ίσως στην πιο γελοία press conference στην ιστορία της διοργάνωσης, με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον να μπερδεύει την Λεβερκούζεν με την Καιζερσλάουτεν, σκορπώντας αμήχανα χαμόγελα σε όλους τους παρευρισκομένους (πλην του Τόπμελερ που το είχε θεωρήσει -ορθώς- ως μεγάλη ασέβεια). Οι Γερμανοί είχαν ορκιστεί να αποκλείσουν την πολυδιαφημισμένη (και πολυτάλαντη) αντίπαλό τους, κάτι που κατάφεραν -αν και δύσκολα- με ήρωα τον κορυφαίο τους επιθετικό Όλιβερ Νόιβιλ. Ο Νόιβιλ είχε σκοράρει στο 2-2 στο Ολντ Τράφορντ και ήταν αυτός που ισοφάρισε σε 1-1 στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου στη ρεβάνς της Γερμανίας, χαρίζοντας ουσιαστικά την πρόκριση στην ομάδα του. Στον τελικό η Λεβερκούζεν θα συναντούσε την Ρεάλ Μαδρίτης του Ζιντάν, του Φίγκο, του Ραούλ και των λοιπών αστέρων (δίχως όμως τον σπουδαίο Ζε Ρομπέρτο που είχε συμπληρώσει αριθμό καρτών).
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/01/52214733_baylev-complete-500x334.gif)
Και φτάνουμε στην κρίσιμη εβδομάδα της σεζόν. Η Λεβερκούζεν στις 11 Μαΐου θα αντιμετώπιζε στον τελικό του κυπέλλου Γερμανίας τη Σάλκε και τέσσερις μέρες αργότερα την Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό της Γλασκώβης. Επίσης τρεις αγωνιστικές πριν τελειώσει η Μπουντεσλίγκα η ομάδα του Τόπμελερ ήταν στο +5 από την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Μια Ντόρτμουντ που τελικά της πήρε τον τίτλο την τελευταία αγωνιστική. Η Λεβερκούζεν είχε ακούσει το πρώτο ‘καμπανάκι’ στην εντός έδρας ήττα από την Βέρντερ με 1-2 (με χαμένο πέναλτι του τερματοφύλακα Μπουτ στα τελευταία λεπτά) για την 32η αγωνιστική, σε μια αγωνιστική που η Ντόρτμουντ είχε επικρατήσει της Κολονίας με 2-1 χάρις στο πέναλτι του Αμορόσο στο 90′. Ένα πέναλτι που είχε μειώσει τη διαφορά στους δύο βαθμούς (66 οι «ασπιρίνες» και 64 οι Βεστφαλοί).
Την επόμενη αγωνιστική η Λεβερκούζεν ήθελε πάση θυσία το τρίποντο κόντρα στη Νυρεμβέργη όπως φυσικά και η Ντόρτμουντ κόντρα στο Αμβούργο. Και οι δύο αναμετρήσεις ήταν εκτός έδρας για τους δύο μονομάχους με την αναμέτρηση της Λεβερκούζεν να είναι θεωρητικά πιο εύκολη. Το γκολ του αμυντικού Τόμας Νικλ με κεφαλιά-κανονιά (που έλεγε και μια ψυχή) στο 23′ έβαλε πίσω τους πρωτοπόρους, την ίδια ώρα που η Ντόρτμουντ άνοιγε το σκορ με πέναλτι του Αμορόσο (σε μια φάση που το Αμβούργο έμεινε με 10 παίκτες). Η ένταση ήταν ήδη μεγάλη και στα δύο μέτωπα γήπεδα. Λίγα λεπτά αργότερα ο Τόμας Ροζίσκι θα γράψει το 0-2 με τέλειο πλασέ και το «τοπίο» της νίκης θα αρχίσει να καθαρίζει. Το πέναλτι του αρχηγού Τόμας Κελ -και η αποβολή του- θα βάλει και πάλι το Αμβούργο στο παιχνίδι μιας και το σκορ ημιχρόνου πλέον ήταν το 1-2.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/01/tumblr_lwzne5SxCc1r6mwuno1_1280-500x355.jpg)
Το τελικό 3-4 με όργια του Αμορόσο στο β’ ημίχρονο -σε συνδυασμό με την ήττα της Λεβερκούζεν- θα ανεβάσει την Μπορούσια στην 1η θέση (στο +1) μία αγωνιστική πριν το τέλος της Μπουντεσλίγκα. Πλέον το τρόπαιο του πρωταθλητή ήταν στα χέρια της ομάδας του Ματίας Ζάμερ που αν κέρδιζε την Βέρντερ στην έδρα της θα έκλεβε ουσιαστικά το πρωτάθλημα από την ομάδα που το άξιζε στο 100% εκείνη τη σεζόν. Τη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Οι «ασπιρίνες» είχαν θεωρητικά εύκολο έργο μιας και υποδέχονταν την Χέρτα στην έδρα τους. Ήθελαν το ‘τρίποντο’ και στραβοπάτημα της Ντόρτμουντ για να πάρουν αυτοί το πρωτάθλημα. Όταν μάλιστα ο Μπάλακ άνοιξε το σκορ στο 9′ με εξαιρετική εκτέλεση φάουλ ένα άρωμα αισιοδοξίας άρχισε να πλανάται πάνω από τη ΜπάιΑρίνα. Την ίδια ώρα μάλιστα ο μέσος Πόλ Στάλτερι της Βέρντερ άνοιγε το σκορ με κοντινό πλασέ μετά από τραγική αμυντική αντίδραση των γηπεδούχων. Οι κερκίδες στην έδρα της Λεβερκούζεν είχαν πάρει φωτιά μιας και οι οπαδοί έβλεπαν να έρχεται αυτό που άξιζαν από την αρχή της σεζόν. Το πρωτάθλημα.
Λίγο πριν οι ομάδες φύγουν για τα αποδυτήρια ο Κόλερ ισοφάρισε με φοβερό σουτ εκτός περιοχής δίνοντας το σύνθημα της αντεπίθεσης όχι μόνο για τη νίκη αλλά και για τον τίτλο. Ο Μπάλακ με φοβερό σουτ θα γράψει το 2-0 και ουσιαστικά θα καθαρίσει τη υπόθεση-νίκη. Η Λεβερκούζεν πλέον περίμενε τα ευχάριστα από την έδρα της Ντόρτμουντ και ένα δώρο από την Βέρντερ. Αυτό το δώρο ήρθε στο 72′ αλλά δεν ολοκλήρωσε την ‘γιορτή’ μιας και το τετ α τετ της Βέρντερ κατέληξε στο δοκάρι. Τα όνειρα της Λεβερκούζεν για τον τίτλο τελείωσαν ουσιαστικά λίγα λεπτά αργότερα όταν ο Εβερθον με ένα αρκετά τυχερό γκολ χάρισε τη νίκη -και μαζί της το πρωτάθλημα- στην ομάδα του.
H Λεβερκούζεν δεν κατάφερε να επιστρέψει από το μεγάλο ψυχολογικό σοκ και τελικά γνώρισε την ήττα τόσο στον τελικό κυπέλλου Γερμανίας από την Σάλκε με 4-2 όσο και από τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με 2-1, σε μια αναμέτρηση που έμεινε στην ιστορία για το απίστευτο γκολ του τεράστιου Ζινεντίν Ζιντάν. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά η ομάδα έχασε και το αστέρι της, τον Μίκαελ Μπάλακ, που έφυγε για τη Μπάγερν Μονάχου -μια πορεία που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια και οι Ζε Ρομπέρτο και Λούσιο- και ουσιαστικά δεν κατάφερε να φανεί ανταγωνιστική την επόμενη σεζόν.
Το επόμενο πρωτάθλημα βρήκε την Λεβερκούζεν στην 15η θέση στο -35 από την κορυφή με τον Τόπλεμερ απολυμένο και την ομάδα σε κατάσταση διάλυσης. Όπως και να έχει, εκείνη η Λεβερκούζεν ήταν μία από τις καλύτερες ομάδες που είχαμε δει στις αρχές των 00s και είναι πραγματικά κρίμα που δεν κατάφερε να κάνει εκείνο το φανταστικό τρεμπλ, μένοντας έτσι στην ιστορία ως μία από τις μεγαλύτερες loser ομάδες και όχι ως ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά «θαύματα». Για την ιστορία, ο Μπάλακ έμεινε 2ος και τη σεζόν 2010-2011 -στο δεύτερό του πέρασμα από τη Λεβερκούζεν- και πάλι πίσω από την Ντόρτμουντ.
sombrero.gr
-
"Κόλαση" το γήπεδο της Ντόρτμουντ μετά την πεντάρα
(https://www.sport24.gr/multimedia/video/article5488244.ece/BINARY/w620/22.jpg)
Οι οπαδοί της Ντόρτμουντ απέδειξαν ξανά γιατί θεωρούνται από τους πιο αφοσιωμένους σε όλη την Ευρώπη! Παρότι προηγήθηκε η πεντάρα από τη Μπάγερν, η ατμόσφαιρα στο "Signal Iduna Park" κόντρα στη Μάιντς προκάλεσε ανατριχίλα. (VIDEO)
Το Σάββατο 6 Απριλίου η Ντόρτμουντ τέθηκε αντιμέτωπη στο Μόναχο με τη Μπάγερν. Η αναμέτρηση κύλησε εφιαλτικά για την ομάδα της Βεστφαλίας, η οποία διασύρθηκε με 5-0 (4-0 το ημίχρονο), με αποτέλεσμα να πέσει στη δεύτερη θέση.
Μία εβδομάδα μετά η Ντόρτμουντ υποδέχτηκε τη Μάιντς για την 29η αγωνιστική της Μπουντεσλίγκα και οι οπαδοί της απέδειξαν γιατί θεωρούνται οι πιο πιστοί στην Ευρώπη.
Το "Signal Iduna Park" γέμισε ασφυκτικά και οι φίλοι της Μπορούσια προκάλεσαν, όπως το συνηθίζουν, μαγική ατμόσφαιρα. Δείτε το video και θα αντιληφθείτε το δέος που σου προκαλεί αυτή η έδρα:
Προ ημερών δημοσιεύτηκε έρευνα σύμφωνα με την οποία η ομάδα με τον μεγαλύτερο μέσο όρο επισκεψιμότητας από το 2013 μέχρι το 2018 είναι η Ντόρτμουντ, με 80.230 θεατές! Η Μπορούσια άφησε πίσω της ομάδες όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (75.218), η Μπαρτσελόνα (74.876), η Μπάγερν Μονάχου (73.781) και η Ρεάλ Μαδρίτης (69.822).
sport24.gr (βίντεο) (https://www.sport24.gr/football/Germany/kolash-to-ghpedo-ths-ntortmoynt-meta-thn-pentara.5488221.html)
Βίντεο στο λινκ.
-
Πολύ ωραία ομάδα η Αϊντραχτ!
Μακάρι να το σηκώσει το Europa!
-
Τελευταία αγωνιστική κρίνεται το Πρωτάθλημα.
Η Μπάγερν είναι 2 βαθμούς μπροστά από τη Ντόρτμουντ. Παίζει στη Λειψία αυτή την ώρα. Ακόμα και με "Χ" παίρνει Πρωτάθλημα.
Με ήττα όμως το χάνει, αρκεί να κερδίσει η Ντορτμούντ τη Φορτούνα εντός έδρας.
Και τα δύο ματς είναι ακόμα στο 0-0.
-
4 βαθμους μπροστα ηταν η μπαγερν
Τωρα ειναι 2 μπροστα και μενει 1 αγωνιστικη ακομα
Μπαγερν-αιντραχτ
Γκλαντμπαχ-ντορτμουντ
Οι 2 πανε για πρωταθλημα οι αλλες 2 πανε για τσαμπιονς λιγκ
95% το πηρε η μπαγερν
:pas: :pashat: :joker:
-
Γράψε λάθος.
Λάθος πληροφόρηση είχα που δεν την διασταύρωσα. ΚΑΚΩΣ!
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/gelson2.jpg)
Zέλσον Φερνάντες: Το ακούραστο μηχανάκι της Άιντραχτ
Το βίντεο κυκλοφόρησε σχεδόν παντού. Η Άιντραχτ έχει μόλις αποκλειστεί στα πέναλτι από την Τσέλσι, οι παίκτες της στέκονται μπροστά από τους χιλιάδες Γερμανούς εκδρομείς στο πέταλο και όλοι μαζί αγκαλιασμένοι, με τα κασκόλ σηκωμένα, τραγουδάνε για την αγαπημένη τους ομάδα. Οι ‘αετοί’ δεν κατάφεραν να φτάσουν στον τελικό του Μπακού αλλά ακόμα και στο αντίο τους στη διοργάνωση κατάφεραν να κλέψουν τις εντυπώσεις.
Οι Γερμανοί ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη ευχάριστη έκπληξη του φετινού Γιουρόπα Λιγκ. Μια πολύ αθλητική ομάδα, με έφεση στο σκοράρισμα (έχει την 2η καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης, πίσω μόνο από την Τσέλσι), με καταπληκτική κερκίδα στους εντός έδρας αγώνες και ιστορικές εκδρομές στους εκτός έδρας και με έναν πρόεδρο που είχε γίνει το επίκεντρο της προσοχής πέρσι στη Γερμανία, όταν στράφηκε δημόσια εναντίον του ακροδεξιού κόμματος, AfD, δηλώνοντας ότι η Άιντραχτ στέκεται απέναντι σε κάθε είδους ρατσισμό και είναι ανοιχτή σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Με δεδομένα όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ένας εκ των αρχηγών της είναι ο Ζέλσον Φερνάντες, ένας ακούραστος μέσος που άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί “πολίτης του κόσμου”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/gelson3.jpg)
Η περιπλάνηση του Φερνάντες στον πλανήτη ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Ο παίκτης της Άιντραχτ γεννήθηκε στο Πράσινο Ακρωτήριο και μεγάλωσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Την εποχή που ο Ζέλσον ήρθε στον κόσμο, ο πατέρας του πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφήσει τη δουλειά του και να ψάξει για μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη, αφού οι συνθήκες διαβίωσης στην πατρίδα του ήταν τραγικές (την εποχή εκείνη πάνω από το 30% του πληθυσμού της χώρας ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας). “Όταν γεννήθηκα, ο πατέρας μου είχε ήδη φύγει. Η μητέρα μου πήγε να τον βρει όταν είχα γίνει 2 χρονών και έτσι ως τα 5 μου μεγάλωσα με τη γιαγιά μου σ’ένα σπίτι χωρίς ρεύμα, στο οποίο φέρναμε νερό από έξω”.
Όσο ο γιος του μεγάλωνε χωρίς αυτόν, ο πατέρας του Φερνάντες περνούσε τον Γολγοθά που περνάει κάθε σύγχρονος μετανάστης. Αρχικά δοκίμασε την τύχη του στην Πορτογαλία, όπου και συνάντησε μόνο κλειστές πόρτες. Ο επόμενος σταθμός του ήταν η Ελβετία, όμως και εκεί οι πρώτοι μήνες ήταν κάτι παραπάνω από δύσκολοι, αφού χωρίς άδεια παραμονής ήταν αδύνατο να βρει μια δουλειά της προκοπής.
Για καλή του τύχη ένας αγρότης, που εντυπωσιάστηκε από την εργατικότητα του, αποφάσισε να του δώσει μια ευκαιρία και κάπως έτσι, χάρη στο άρμεγμα των αγελάδων, η οικογένεια Φερνάντες ενώθηκε για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια. “Όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο μου στην Ευρώπη, ήρθε να με παραλάβει ο πατέρας μου. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα στη ζωή μου! Θυμάμαι να ρωτάω τη μαμά μου: ‘Ποιος είναι αυτός;'”
Όσο οι γονείς του έκαναν ό,τι δουλειά έβρισκαν (από επισκευές δαπέδων μέχρι καθαρισμούς σπιτιών), ο μικρός Ζέλσον προσαρμοζόταν στη νέα του χώρα: “Εννοείται πως ήταν ζόρικα αλλά νομίζω ότι η προσαρμογή είναι πιο δύσκολη για τους ενήλικες, παρά για τα παιδιά”. Όταν ο μπαμπάς βρήκε δουλειά ως φροντιστής του γηπέδου της Σιόν, μια νέα διέξοδος εμφανίστηκε στο μέλλον του Φερνάντες. Το ποδόσφαιρο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/gelson4.jpg)
Δυόμιση δεκαετίες μετά, ο Ζέλσον Φερνάντες συχνάζει ακόμα στα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Ευρώπης και δεν χρησιμοποιούμε το όνομα της ηπείρου τυχαία. Ο σκληροτράχηλος αμυντικός χαφ έχει κάνει ένα πέρασμα από τα πρωταθλήματα κάμποσων χωρών: Ελβετία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία και Γερμανία. Το 2013 μάλιστα έγινε ο πρώτος παίκτης που έχει σκοράρει τουλάχιστον μια φορά στα πρωταθλήματα της Αγγλίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας.
Παρ’όλο που το βιογραφικό του θυμίζει κλασικό ποδοσφαιρικό γυρολόγο που δεν μπορεί να στεριώσει σε καμία ομάδα λόγω έλλειψης ικανοτήτων, η πραγματικότητα διαφέρει αρκετά. Ο Φερνάντες είναι ένας πολύ αξιόπιστος αμυντικός μέσος, που καλύπτει τις περισσότερες θέσεις του κέντρου αλλά και της άμυνας, με περισσότερα από 10 χρόνια συμμετοχών στην εθνική Ελβετίας, με παρουσίες σε Παγκόσμια Κύπελλα, γεμάτες χρονιές σχεδόν σε όλα τα πρωταθλήματα και αρκετές πρώτες θέσεις στα στατιστικά που συνδέονται με τη θέση του.
Στην τριετία που έπαιξε στη Ρεν, τα νούμερα του ήταν τόσο εντυπωσιακά (ήταν πρώτος και με διαφορά στα κερδισμένα τάκλιν) που η ιταλική Γκαζέτα ντελο Σπορ του έδωσε το παρατσούκλι “Το σιδερένιο πόδι”. Ακόμα και σήμερα, στα 33 του πλέον και σ’ένα πρωτάθλημα αρκετά απαιτητικό όπως η Μπουντεσλίγκα, ο γερόλυκος Φερνάντες αποδεικνύει συνεχώς πως είναι ένας από εκείνα τα πολυεργαλεία-μαχητές που οι περισσότεροι προπονητές ονειρεύονται. Είναι πρώτος στα τάκλιν και πρώτος στα κλεψίματα στην Άιντραχτ, είναι αυτός που καλύπτει συνήθως τα περισσότερα χιλιόμετρα, αυτός που ακούγεται περισσότερο απ’όλους στον αγωνιστικό χώρο καθώς δίνει συνεχώς οδηγίες και κατευθύνσεις στους υπολοίπους και ένας από τους λόγους που η ομάδα της Φρανκφούρτης διανύει μια από τις καλύτερες σεζόν της σύγχρονης ιστορίας της, έχοντας μάλιστα μια από τις καλύτερες άμυνες στο πρωτάθλημα.
Μετά από αρκετά χρόνια περιπλανήσεων, ο Ελβετός (πλέον) Φερνάντες φαίνεται πως βρήκε το κατάλληλο μέρος για να ριζώσει, έστω και στα τελειώματα της καριέρας του. Ο τεχνικός της Άιντραχτ, Άντι Χίτερ, βλέπει στο πρόσωπο του έναν ιδανικό και μάλιστα πολύγλωσσο βοηθό (χαρακτηριστικά τον έχει αποκαλέσει “προπονητή εντός αγωνιστικού χώρου”), που ταυτόχρονα αποτελεί έμπνευση και στήριγμα για τους νεότερους, με τη συμπεριφορά του, την ικανότητα του στον τομέα της επικοινωνίας και τη μόνιμα αισιόδοξη στάση του εκτός γηπέδων. Το ότι μέσα σε ένα χρόνο από τη μετακόμιση του στη Γερμανία, η ομάδα του έδωσε το περιβραχιόνιο (είναι 2ος αρχηγός) και το ότι το συμβόλαιο του ανανεώθηκε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, δείχνει ότι η γερμανική ομάδα δεν πτοείται από την ηλικία του. Άλλωστε αγώνα με τον αγώνα και τάκλιν με το τάκλιν ο Ελβετός διαψεύδει όσους τον θεωρούν τελειωμένο.
Κάπως έτσι είχε διαψεύσει και όλους όσους στράφηκαν εναντίον του όταν κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ελβετίας, κατηγορώντας τον ότι δεν είναι ικανός να φορέσει τη φανέλα της νέας του χώρας. Το “παιδί του παράνομου μετανάστη” που για χρόνια δεχόταν κάθε λογής ρατσιστικές επιθέσεις (ακόμα και στην Ιταλία, όταν έπαιζε στην Κιέβο, του είχαν σπάσει το αμάξι, γράφοντας πάνω τη λέξη “νέγρος”), τίμησε και με το παραπάνω τη φανέλα της Ελβετίας και κατάφερε κάτι που λίγοι μπορούσαν να φανταστούν.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/gelson.jpg)
Έγινε ήρωας το καλοκαίρι του 2010, όταν στην πρεμιέρα της Ελβετίας στο Μουντιάλ, πέτυχε το χρυσό γκολ με το οποίο οι Ελβετοί νίκησαν την πρωταθλήτρια Ευρώπης (και μετέπειτα πρωταθλήτρια κόσμου, αφού μετά από εκείνο το ματς δεν έχασαν άλλο παιχνίδι) Ισπανία, με 1-0. Για μερικές ημέρες ο Φερνάντες ήταν πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ της χώρας, όλοι ζητούσαν μια δήλωση του, τα αφιερώματα για την περιπετειώδη ζωή του ήταν αρκετά και οι ρατσιστικές επιθέσεις έμοιαζαν με πολύ μακρινό παρελθόν.
Σήμερα το απόγευμα στο Μόναχο η Άιντραχτ θα δώσει το τελευταίο της παιχνίδι για φέτος απέναντι στη Μπάγερν Μονάχου. Οι δυο αντίπαλοι καίγονται για βαθμούς για διαφορετικούς λόγους. Η Μπάγερν με νίκη θα πανηγυρίσει ένα ακόμα πρωτάθλημα ενώ οι φιλοξενούμενοι με ένα διπλό και τα κατάλληλα αποτελέσματα στα υπόλοιπα παιχνίδια θα αγωνιστούν του χρόνου για πρώτη φορά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Και αναμφίβολα δεν υπάρχουν πολλοί καλύτεροι επίλογοι για την καριέρα ενός πολυταξιδεμένου μέσου που προέρχεται από ένα μικρό νησί της Αφρικής που οι περισσότεροι έχουν απλά ακουστά, από το να δοκιμάσει τα τάκλιν του στα ‘σαλόνια’ του Τσάμπιονς Λιγκ.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
(https://www.sdna.gr/sites/default/files/styles/main-photo/public/article/2019/5/20/img_aaguilar_20190519-195002_imagenes_md_otras_fuentes_1558253394-kw0-u462338682185jve-980x554mundodeportivo-web.jpg?itok=fJG97eaM)
Μπράβο σε οπαδούς της Μπάγερν Μονάχου που εκφράστηκαν ενάντια στα σχέδια που απεργάζονται κάποιοι για αλλαγές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (κλειστό πρωταθλητριών, ευρωπαϊκοί αγώνες στα Σαββατοκύριακα κτλ)
-
Πριν 10 ακριβώς χρόνια γράφαμε για τη Ουνιόν, όταν πάνω από 2.300 οπαδοί της δούλεψαν δωρεάν στο γήπεδο της ομάδας για περισσότερες από 140.000 ώρες, ώστε να αγωνιστεί στη Β' κατηγορία. Χθες, η Ουνιόν πήρε ισοπαλία 0-0 στο μπαράζ με τη Στουτγκάρδη και για πρώτη φορά κέρδισε την άνοδό της στην Μπουντεσλίγκα.
Ουνιόν Βερολίνου: Μια ομάδα λαϊκής συμμετοχής
(http://1.bp.blogspot.com/_RTfPJr2GFgE/ShVHlPuJC0I/AAAAAAAAAgg/cNV0N9M6gQI/s400/union.jpg)
Οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι γνωρίζουν τη Χέρτα, αλλά η πόλη του Βερολίνου έχει κι άλλες ομάδες. Μία από αυτές είναι η Ουνιόν που έχει τη δική της ιστορία στην πόλη και στο γερμανικό ποδόσφαιρο. Η Ουνιόν είναι ομάδα του ανατολικού Βερολίνου και η πορεία της έχει σημαδευτεί από τις πολιτικές εξελίξεις στη διχοτομημένη Γερμανία. Σε εκείνα τα χρόνια η Ντιναμό Βερολίνου ως ομάδα της Στάζι και του κομμουνιστικού καθεστώτος ήταν η μεγάλη της αντίπαλος μέσα και έξω από τα γήπεδα. H Ουνιόν ήταν πιο λαϊκή ομάδα με οπαδούς από τα συνδικάτα των εργαζομένων, κυρίως μεταλλουργών. Η Ντιναμό με τη βοήθεια του κράτους έπαιρνε τους καλύτερους παίκτες από την Ουνιόν, αλλά είχε και τη βοήθεια των διαιτητών φτάνοντας σε 10 συνεχόμενα πρωταθλήματα. Έτσι, η έχθρα ήταν πολύ έντονη, με τους οπαδούς της Ουνιόν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον της Στάζι, να κριτικάρουν το καθεστώς αλλά και το τείχος (Die Mauer Muss Weg, κάτι που τα φτωχά μου γερμανικά μεταφράζουν ως «φτάνει με το τείχος») όταν κάποια ομάδα είχε φάουλ και να είναι μια ομάδα με οικογενειακό που αγαπούσε τη δημοκρατία και την ελευθερία. Μια φράση έλεγε: «δεν είναι όλοι οι οπαδοί της Ουνιόν αντικαθεστωτικοί, αλλά όλοι οι αντικαθεστωτικοί είναι Ουνιόν».
Τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά μετά την επανένωση (η Διναμό για παράδειγμα από ομάδα της Στάζι μετατράπηκε σε ομάδα με πολλούς ακροδεξιούς οπαδούς), αλλά η Ουνιόν εξακολουθεί να έχει ένα πολύ φανατικό κοινό που βασίζεται στις ίδιες οικογενειακές αρχές, στηρίζοντας το σύλλογο με κάθε τρόπο. Είναι ένα γνήσιο kult club, θυμίζοντας σε ορισμένα πράγματα τη St Pauli, αν και πολιτικά υπάρχει κόσμος που ανήκει σε ολόκληρο το φάσμα.
Η ομάδα φέτος αγωνίζεται στην Γ’ Εθνικής της Γερμανίας αλλά κέρδισε την άνοδο της για τη Β’. Το μεγαλύτερό της πρόβλημα όμως είναι το ιστορικό της γήπεδο Alten Försterei (που αν δεν κάνω λάθος σημαίνει το γήπεδο του «γερο-δασοφύλακα», αλλά είπαμε τα γερμανικά μου δεν είναι καλά), που χωρούσε 18.000 και το οποίο φυσικά δεν πληρούσε τις προδιαγραφές ενός σύγχρονου σταδίου, καθώς είναι κατασκευασμένο το 1920. Για τον λόγο αυτό, η ομάδα έχει ξεκινήσει τη διαδικασία ανακατασκευής του. Κάπου εδώ αρχίζουν τα ωραία.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2009/05/union2-500x333.jpg)
Μια που τα οικονομικά της ομάδας δεν είναι και τα καλύτερα, πάνω από 2.300 οπαδοί της ομάδας δουλεύουν εθελοντικά (για πάνω από 140.000 εργατοώρες) και χωρίς να παίρνουν ούτε σεντ στις διαδικασίες κατασκευής του γηπέδου. Υπολογίζεται ότι η συνεισφορά των οπαδών θα γλιτώσει περί τα 2 εκατομμύρια ευρώ από το συνολικό κόστος της ανακατασκευής, αφού εξειδικευμένα συνεργεία καλούνται μόνο για πολύ συγκεκριμένες, σύνθετες εργασίες όπως η εγκατάσταση του στεγάστρου. Αν όλα πάνε καλά, η ομάδα σύντομα θα μπει ξανά στην έδρα της και οι οπαδοί σε ένα γήπεδο που θα έχουν πλέον κάθε δικαίωμα να αποκαλούν «σπίτι τους». Σύμφωνα με το πλάνο το στάδιο θα εγκαινιαστεί σε ένα φιλικό με την μεγάλη ομάδα του Βερολίνου, τη Χέρτα, μέσα στον Ιούλιο.
sombrero.gr
-
Ουνιόν Βερολίνου: Αιμοδότες της οι οπαδοί
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-05/bunde_0.jpg?itok=wjZgnlqT)
Ο Θάνος Σαρρής γράφει για την διαφορετική νότα που θα δώσει στην Bundesliga η Ουνιόν Βερολίνου, μια ομάδα που σώθηκε -κυριολεκτικά- από το αίμα και τον μόχθο του κόσμου της και θα παίξει για πρώτη φορά στην ιστορία της στη μεγάλη κατηγορία.
«Καθορίζουμε τους εαυτούς μας από τους ανθρώπους που έρχονται στο γήπεδο, από τα μέλη, από τους μετόχους του γηπέδου μας. Είναι μέρος του πυρήνα μας». Το μήνυμα αυτό στο επίσημο site της Ουνιόν Βερολίνου προδιαθέτει τους επισκέπτες για τον ρόλο που έχει ο κόσμος στην λειτουργία του συνόλου. Οι Βερολινέζοι έχουν πάνω από 18.000 εγγεγραμμένα μέλη, τα οποία έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω. Έχουν δημιουργήσει το FUMA, το τμήμα οπαδών και μελών. Αποτελεί μια διαφορετική οντότητα, εκτός συλλόγου, η οποία δουλεύει σε θεματικά working groups και δίνει συνεχώς στη διοίκηση του συλλόγου ιδέες και πρότζεκτς για ολοένα μεγαλύτερη σύνδεση της ομάδας με την κοινότητα που εκπροσωπεί. Η FUMA εκπροσωπείται στην ελεγκτική επιτροπή του συλλόγου. Άλλωστε, από τις 20/01/1966, όταν και ο σύλλογος απέκτησε την τωρινή μορφή του, αναφέρεται ως Fußballclub Union Berlin e. V. Το ακρωνύμιο e.V σημαίνει σωματείο μελών. Ένας δεσμός διαφορετικός, άγνωστος για εκείνους που δεν το έχουν βιώσει. Συχνά οι οπαδοί το περιγράφουν ως «οικογένεια». Δεν είναι τυχαίο που επιλέγουν να περάσουν τα Χριστούγεννα μαζί.
Η Ουνιόν ιστορικά συγκέντρωνε τους εναλλακτικούς της πρωτεύουσας. Ειδικότερα, την εποχή της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, όταν η Ντιναμό Βερολίνου σάρωνε τους τίτλους έχοντας την υποστήριξη της Στάζι, η μικρούλα Ουνιόν βολόδερνε στα χαμηλότερα. Και μολονότι αποτελούσε κομμάτι του αθλητικού συστήματος της Ανατολικής Γερμανίας, πάντα οι κερκίδες της είχαν διαφορετική απόχρωση. Μια αύρα αντικομφορμισμού, αντίθεσης με την «κρατική» Ντιναμό, αμφισβήτησης, φωνής και συνθημάτων ακόμα και υπό το βλέμμα της μυστικής αστυνομίας που έψαχνε θέση στην εξέδρα για να παρακολουθεί. Ο αστικός θρύλος θέλει τον διαιτητή να προσθέτει συνεχώς λεπτά καθυστερήσεων όποτε η Ντιναμό του Έριχ Μίλκε, επικεφαλής της Στάζι, βρισκόταν πίσω στο σκορ από την Ουνιόν. Όταν της στέρησε το πρωτάθλημα, ήταν σαν να σηκώνει τίτλο η ίδια.
Στο γήπεδο, τα επόμενα χρόνια το καλύτερο που είχαν να επιδείξουν οι «Eisernen» ήταν μια πορεία μέχρι τον τελικό Κυπέλλου το 2001 και η συνακόλουθη πρόκριση στο Κύπελλο UEFA. Τα πράγματα άλλαξαν από το 2004 και έπειτα, μετά την εκλογή της διοίκησης του Ντιρκ Τσίγκλερ, η οποία έφερε σταθερότητα και φρέσκες ιδέες. Ανεξαρτήτως επιτυχιών όμως, η ιστορία της Ουνιόν δημιουργήθηκε έξω από τις γραμμές του γηπέδου. Στις κερκίδες, στην κοινωνία του συλλόγου, στους ανθρώπους που ζουν για την Κυριακή. Τα πεπραγμένα του κόσμου της ήταν εκείνα που την έκαναν γνωστή στην Ευρώπη, προκάλεσαν τον θαυμασμό ξένων Ultras και δημιούργησαν την εναλλακτική της ταυτότητα. Τα περισσότερα, είναι γνωστά. Το 2004, η ομάδα ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας της, όταν οι οπαδοί επινόησαν έναν πολύ συμβολικό τρόπο για να την ενισχύσουν. Στη Γερμανία υπάρχει χρηματικό αντίτιμο από τις τράπεζες αίματος και η καμπάνια «ματώνοντας για την Ουνιόν» έφερε χιλιάδες κόσμου με το μανίκι σηκωμένο, να δίνουν το αίμα τους και να καταθέτουν τα χρήματα, με ό,τι ακόμα μπορούσε ο καθένας, στους λογαριασμούς. Και τα κατάφεραν!
Το 2008, οι οπαδοί δούλεψαν συνολικά 140.000 ώρες εθελοντικά, προκειμένου να ανακαινίσουν το γήπεδο και να πάρουν άδεια για το πρωτάθλημα. Κάποιοι άφησαν τις δουλειές τους, για να αφοσιωθούν αποκλειστικά σε αυτό. Χωρίς εμπειρία, μόνο με θέληση. Οι πρώτοι 80 που έδωσαν ραντεβού ένα καλοκαιρινό πρωινό στις 7.00 σύντομα διπλασιάστηκαν, τριπλασιάστηκαν και ξεπέρασαν τις 2.500! Τα χορταριασμένα τσιμέντα, οι μονίμως υγρές λόγω έλλειψης σκέπαστρου κερκίδες, το κενό που υπήρχε στο ένα πέταλο πέρασαν οριστικά στο παρελθόν χάρη στο ενδιαφέρον του κόσμου. Έπειτα, έβγαλαν χρήματα από τις τσέπες τους προκειμένου το γήπεδο να αγοραστεί. Οι ποδοσφαιριστές μαθαίνουν τι έχει κάνει ο σύλλογος για την ομάδα, δένονται περισσότερο, γίνονται ένα.
Στο κίνημα «12:12″, στο οποίο οπαδοί όλων των ομάδων της Γερμανίας ενώθηκαν κατά του κανονισμού για την «εμπειρία ασφαλούς γηπέδου» της Ομοσπονδίας, οι οπαδοί της Ουνιόν είχαν σημαντικό ρόλο. Και ο σύλλογος αρνήθηκε να τον υπογράψει χωρίς τη συγκατάθεση του κόσμου, αφού αισθάνθηκε πως δεν μπορεί να συναινέσει για κάτι που αφορά εκείνους που ζουν για την Κυριακή, χωρίς να έχει τη συγκατάθεσή τους. Εκείνων, που ουσιαστικά δίνει πνοή στο ποδοσφαιρικό τους όραμα. Εκείνων που ξεκίνησαν, ως απλή διαδικασία ανταλλαγής χριστουγεννιάτικων ευχών στο αγαπημένο τους μέρος στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και έκαναν παράδοση τα Χριστούγεννα στο γήπεδο. Εκείνων, που στο Μουντιάλ του 2014 πήγαν τους δικούς τους καναπέδες στο ποδοσφαιρικό τους σπίτι και παρακολουθούσαν από εκεί τα ματς. Οικογένεια.
Τα πλάνα επέκτασης του σταδίου προβλέπουν ακόμα 8.000 θέσεις για όρθιους, αφού οι οπαδοί της Ουνιόν δεν κάθονται ποτέ. Κι όταν έχει ματς, όλο το προάστιο του Κέπενικ με τις εργατικές καταβολές, ξεχνά τα πάντα και φοράει φανέλες. Εκεί δεν υπάρχουν μουσικές μετά το γκολ, σόου στο ημίχρονο, χοροί και πανηγύρια. Μόνο αγνές, ποδοσφαιρικές κραυγές, γνήσιο γηπεδικό τραγούδι, κασκόλ, πλακάτ, σημαίες. Το γήπεδο για εκείνους έχει ακόμα old school χαρακτήρα. Κι αν ο παλιός αντίπαλος, η Ντιναμό, πλέον δεν λογίζεται ως σημαντικό μέγεθος, η RB Λειψίας και όσα αυτή πρεσβεύει την έχουν φέρει στο επίκεντρο της έχθρας. «Η Ουνιόν είναι σαν οικογένεια. Είμαι σίγουρος ότι κάθε ομάδα ισχυρίζεται κάτι αντίστοιχο, αλλά η Ουνιόν είναι πράγματι διαφορετική. Μπορούμε να αποτελέσουμε καλή επιρροή για την Bundesliga. Ο κόσμος έχει την εντύπωση ότι η Bundesliga χάνει αυτό που την κάνει ιδιαίτερη. Η Λειψία έχει το δικό της ποδοσφαιρικό όραμα. Αλλά εμείς πιστεύουμε ότι τα μέλη μας είναι τα μόνα αρμόδια για να αποφασίσουν προς τα πού θα πάει ο σύλλογος», δήλωσε πρόσφατα στην DW ο Σεμπάστιαν Φίμπριγκ, οπαδός και blogger για θέματα της ομάδας.
Η Ουνιόν μπορεί πλέον να έχει χορηγούς, να έχει ανοιχτεί σε εταιρίες, όμως συνεργάζεται μαζί τους με τον δικό της τρόπο. Είναι, άλλωστε, θέμα επιβίωσης. Από τη στιγμή που δεν μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το οικοδόμημα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, προσέχει ώστε το σύγχρονο ποδόσφαιρο να μην αλλάξει την ίδια. Και τα καταφέρνει, αφού έφτασε με τον τρόπο της στην μεγάλη κατηγορία της Γερμανίας για πρώτη φορά στην ιστορία της. Σίγουρα, η Bundesliga πλέον θα έχει ξεχωριστό χρώμα. Oι νεοφώτιστοι ανυπομονούν να γνωρίσουν οι υπόλοιπες ομάδες την ποδοσφαιρική της παράδοση, να περπατήσουν μέσα στο δάσος για το γήπεδο, να περάσουν ένα ενενηντάλεπτο όρθιοι, γεμάτοι τραγούδι και συναίσθημα. Όπως λένε, άλλωστε, οι οπαδοί της: «κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά. Κάνουμε τα πράγματα μαζί...».
gazzetta.gr
-
Αυτός ο γραφικός θεούλης είναι ο Μάρκους Κάι, προπονητής (μέχρι πριν λίγες μέρες) ομάδας της 5ης κατηγορίας της Γερμανίας. Μια αγωνιστική πριν το φινάλε της σεζόν, έμαθε μέσω ενός... μηνύματος στο κινητό πως θα απολυθεί, την ίδια ώρα που ο πρόεδρος του ασκούσε κριτική δημόσια, λέγοντας ότι η ομάδα του ήταν τόσο στατική που άνετα θα μπορούσε να είχε πάει για ψάρεμα. Έτσι, στο τελευταίο του ματς στους πάγκους, ο Κάι εμφανίστηκε στο γήπεδο με την κατάλληλη αμφίεση και το απαραίτητο συνοδευτικό αξεσουάρ.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/61989325_10157769244490931_5588708129564000256_n.jpg?_nc_cat=109&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=7618a2cabecc6e36d8c26dfa8a9a93be&oe=5D86BFFD)
El Sombrero
-
Η Ντιναμό Δρέσδης αγωνίστηκε για τελευταία φορά στη Μπουντεσλίγκα το 1995 και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στον πάτο της βαθμολογίας της 2ης κατηγορίας. Όταν οι παίκτες της βγούνε το βράδυ της επόμενης Τετάρτης στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου όμως, για να αντιμετωπίσουν τη Χέρτα για το Κύπελλο Γερμανίας, θα δούνε στις κερκίδες περισσότερους από 30.000 οπαδούς τους! Tόσοι υπολογίζεται πως θα είναι αυτοί που θα ταξιδέψουν στο Βερολίνο για να υποστηρίξουν την ομάδα τους, καθώς τα εισιτήρια τους έχουν εξαντληθεί και πλέον αγοράζουν και για τις θύρες των γηπεδούχων.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/72938741_10158132226875931_3681836035613917184_n.jpg?_nc_cat=102&_nc_oc=AQmQYLyhLfd9LrFk8tEAImMlNFsEvUVgjHHtK6ABO7QQu-Wdlt6Jy93oF2FFuotJuxw&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=2f3165610c9da11178937ba66676df4c&oe=5E23D65C)
El Sombrero
-
7 γκολ σε 135 λεπτά συμμετοχής! Η τελευταία φορά που ένας 19χρονος είχε τέτοια απίθανα στατιστικά ήταν όταν είχα πάρει τον Μαξίμ Τσιγκάλκο στο CM 01/02.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/84824515_10158441882305931_1220161373699309568_o.jpg?_nc_cat=103&_nc_ohc=bvmrBlxB4YQAX8FyD1c&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=ed39fc090c53ce3e3ced7a816fa00843&oe=5E8DED80)
El Sombrero
-
Επιτέλους! Είχε μαλλιάσει η γλώσσα μας και τα...δάχτυλά μας να αναφερόμαστε στον αγώνα των οπαδών στη Γερμανία για την αποποινικοποίηση της χρήσης των pyros.
Έτσι λοιπόν η DFB,επέτρεψε στους οπαδούς της HSV - ή πιο ορθά σε επιλεγμένους - να κάνουν χρήση, ανάβοντας 10 βαρελάκια καπνού κατά την είσοδο των ομάδων (κόντρα στην Karlsruher SC) και πίσω από τα γκολπόστ, στη νεκρή ζώνη. Το αξιοσημείωτο είναι πως θα υπάρχει από εμπειρογνώμονας έως και πυροσβεστική ομάδα σε ετοιμότητα.
Το πείραμα "ελεγχόμενης χρήσης βεγγαλικών (όπως τα αποκαλούν)" γίνεται σε μια περίοδο με έντονη τη διαφωνία μεταξύ οπαδών κι αρχών.Το συνολικό ποσό προστίμων έχει φτάσει το 1.056.525 Ευρώ! Βέβαια, τα μεγαλύτερα πρόστιμα τα έχουν οι του Αμβούργου με σύνολο: 294 χιλιάδες Ευρώ.
Ο Πρόεδρος όμως της ομάδας, Βernd Hoffmann, έχει σταθεί υποστηρικτής εξεύρεσης μιας εφαρμόσιμης λύσης "δεν γίνεται να συνηθίζεται η χρήση τους, κατά τη διάρκεια συναυλιών και να μην επιτρέπονται σε αγώνες ποδοσφαίρου" όπως έχει δηλώσει χαρακτηριστικά.
Πάντως σύμφωνα με εκθέσεις της ίδιας της αστυνομίας, οι πιο πολλοί τραυματισμοί στα γήπεδα αφορούν τη χρήση των σπρέι πιπεριού από τους μπάτσους, παρά την χρήση καπνογόνων. Εξάλλου,το καλοκαίρι οι οπαδοί της SV Werder Bremen είχαν προβεί σε χρήση των λεγόμενων και..."κρύων βεγγαλικών" αλλά κι αυτά φάνηκαν επιβλαβή σε εκπομπή αερίων (κι όχι τόσο...ψυχρά). Οπότε μένει να φανεί πώς θα εκτιμήσει η DFB, την κίνηση των οπαδών το Σάββατο ώστε να αρχίσει να "εξαιρεί" τη χρήση, αλλά κυρίως τις διαθέσεις της οπαδικής σκηνής στη Γερμανία απέναντι σε αυτή την...ελεγχόμενη χρήση βεγγαλικών.
||| φωτογραφία,πηγή Deutche Welle
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p180x540/83882314_1459477077563143_6537507709950885888_o.jpg?_nc_cat=100&_nc_ohc=gkBejaceO1EAX_OxLTX&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=6&oh=a72a4317c98642fa527b5827feb6639e&oe=5EB8DA55)
HUMBA
-
Ζάαρμπρικεν: Ποδόσφαιρο στη χώρα του... πουθενά
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2020-03/saar_0.jpg?itok=JddFOLtn)
Η ξεχασμένη ιστορία της Ζάαρμπρικεν, μίας ομάδας χωρίς πατρίδα, που κάποτε έριξε τεσσάρες σε Λίβερπουλ, Ρεάλ, Μίλαν και τώρα έγινε η πρώτη από την 4η κατηγορία που φτάνει στα ημιτελικά του γερμανικού Κυπέλλου. Γράφει ο Γιώργος Καραμάνος.
Καταδικασμένη να ζει στο μεταίχμιο. Σε μία γραμμή που οριοθετούσε το τίποτα και το πουθενά. Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η πόλη του Ζάαρμπρικεν βρέθηκε δύο φορές να έχει με τη βία αποχωριστεί την “μητέρα” Γερμανία. Αμφότερες ήταν μετά τη λήξη των Παγκοσμίων Πολέμων. Αρχικά για 15 χρόνια (1920-'35) οι Σύμμαχοι την κατέστησαν ελεγχόμενη περιοχή (Περιοχή του Ζάαρ Μπαζίν) και στη συνέχεια για 11 χρόνια (1947-'56) ως Προτεκτοράτο του Ζάαρ. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ομάδα της πόλης, η ομώνυμη Ζάαρμπρικεν, ξέμεινε χωρίς να θέλει να... παίξει κανείς μαζί της.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2020-03/706px-map-germany-1947.svg.png)
Αριστερά με τη βούλα το Προτεκτοράτο του Ζάαρ (χάρτης διαμελισμού της Γερμανίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο)
Καθώς λοιπόν το βράδυ της Τρίτης ο Ντάνιελ Μπατς έπιανε πέντε πέναλτι (1 στην κανονική διάρκεια, 4 στη διαδικασία) και έβλεπε το όνομά του να κάνει τον γύρο του κόσμου, κάνοντας την Ζάαρμπρικεν το πρώτο club 4ης κατηγορίας που φτάνει στα ημιτελικά του γερμανικού Κυπέλλου, η ιδιαίτερη ιστορία του συλλόγου εμφανιζόταν στο προσκήνιο. Πρόκειται για την αφήγηση μίας ομάδας που έμεινε χωρίς πατρίδα και δίχως ένα πρωτάθλημα που να μπορεί να συμμετάσχει. Μίας ομάδας άγνωστης που όμως τόσο ισχυρής, ώστε εκείνη την εποχή να ρίχνει τεσσάρες σε Λίβερπουλ, Ρεάλ Μαδρίτης και Μίλαν.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2020-03/saar_0.jpg)
Μετά την ήττα των Ναζί λοιπόν, το Προτεκτοράτο του Ζάαρ βρέθηκε απομονωμένο και ποδοσφαιρικά, αλλά ελεγχόταν ουσιαστικά από τη Γαλλία. Στο γερμανικό πρωτάθλημα δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής, αλλά ούτε στο γαλλικό ήταν καλοδεχούμενη. Ο θρυλικός Ζιλ Ριμέ, ο άνθρωπος που γέννησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, εντυπωσιασμένος από το παιχνίδι της Ζάαρμπρικεν, την οποία είχε δει σε κάποια φιλικά, εισηγήθηκε να ενταχθεί στη Ligue2. Ωστόσο, οι ομάδες της επαρχίας της Αλσατίας και Λωραίνης που μόλις είχαν επιστρέψει σε γαλλικό έλεγχο έπειτα από γερμανική κατοχή, έθεσαν βέτο και η Ζάαρμπρικεν αποβλήθηκε.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2020-03/liver.jpg)
Κάπως έτσι άρχισε να περιοδεύει ανά την Ευρώπη και να δίνει σπουδαία φιλικά παιχνίδια. Το 1950 βρέθηκε στο “Ανφιλντ”, όπου διέλυσε με 1-4 τη Λίβερπουλ. Την αμέσως επόμενη χρονιά κλήθηκε στο ολοκαίνουργιο “Τσαμαρτίν” (η oνομασία πριν το Σαντιάγο Μπερναμπέου), όπου έδωσε ένα εκπληκτικό ρεσιτάλ με το 0-4 επί της Ρεάλ Μαδρίτης. Ωστόσο, αν και σε συλλογικό επίπεδο η Ζάαρμπρικεν δεν ανήκε σε κάπου πρωτάθλημα, το Προτεκτοράτο είχε αντιπροσωπευτικό συγκρότημα (σ.σ.: και οι 11 παίκτες ανήκαν στη Ζάαρμπρικεν), το οποίο εντάχθηκε στη FIFA και έπαιξε προκριματικά για το Μουντιάλ του 1954. Μάλιστα άγγιξε την πρόκριση, παίζοντας τελευταίο ματς με την “μητέρα” Δυτική Γερμανία. Τελικά πέρασε εκείνη και μετέπειτα κατέκτησε και τον παγκόσμιο τίτλο. Εκλέκτορας στο Προτεκτοράτο ήταν ο Χέλμουτ Σεν, ο προπονητής που οδήγησε τη Δυτική Γερμανία στην κατάκτηση του Μουντιάλ του 1974.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2020-03/milan_saarbrucken.jpg)
Ακόμα και χωρίς πρωτάθλημα πάντως, η UEFA έδωσε στη Ζάαρμπρικεν το δικαίωμα να αγωνιστεί στο πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών της ιστορίας. Τη σεζόν 1955-'56 λοιπόν κλήθηκε στη φάση των “16” να αντιμετωπίσει τη μεγάλη Μίλαν των τριών Σουηδών (Γκούναρ, Λίντχολμ, Νόρνταλ) και του θρυλικού Σκιαφίνο. Το απίστευτο ήταν ότι στο Μιλάνο ενώ έχανε 3-1, το γύρισε σε 3-4, αν και στη ρεβάνς ηττήθηκε 1-4 και έμεινε εκτός.
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2020-03/nationalmannschaft2d.jpg)
Την 1η Ιανουαρίου του 1957 και έπειτα από δημοψήφισμα, το Ζάαρ έπαψε να είναι Προτεκτοράτο και επέλεξε την ενσωμάτωσή του στη Δυτική Γερμανία. Αυτό σήμαινε ότι και η Ζάαρμπρικεν θα είχε πλέον αντιπάλους για να κοντράρεται. Και κάπως έτσι φτάσαμε στη δική μας εποχή, με το ξεχασμένο αυτό club να φτάνει για τέταρτη φορά σε ημιτελικά Κυπέλλου (1957, 1958, 1985) και να θυμίζει σε όλον τον κόσμο ότι κάποτε υπήρξε μία σπουδαία ομάδα χωρίς πατρίδα, που δεν έπαιζε κανείς μαζί της...
gazzetta.gr
-
Έπαιξε μπάλα στην ομάδα του χωριού του, αλλά τον κέρδισε το software και τελικά έγινε δισεκατομμυριούχος. Όταν αποφάσισε να ενισχύσει τη Χόφενχαϊμ που έπαιζε μικρός, το έκανε παρακάμπτοντας τους κανόνες του γερμανικού ποδοσφαίρου. Κάπως έτσι ο Ντίτμαρ Χοπ έχει ξεσηκώσει αντιδράσεις από τους οπαδούς όλων σχεδόν των ομάδων στη Γερμανία.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/hopp3.jpg?w=948&ssl=1)
Ο Πιο Μισητός Άνθρωπος στη Γερμανία
Σε ένα μικρό χωριό της Γερμανίας στην περιοχή του Σινσχάιμ στη Βάδη Βυρτεμβέργη, ένας μικρός πολλά υποσχόμενος κομπιουτεράς, αλλά όχι τόσο υποσχόμενος ποδοσφαιριστής, έπαιζε στην ερασιτεχνική ομάδα του χωριού του. Ο Ντίτμαρ Χοππ μεγάλωσε στο Χόφενχαϊμ και πάντα μοίραζε τη ζωή του στις δύο μεγάλες του αγάπες που ήταν η πληροφορική και το ποδόσφαιρο.
Επειδή με το ποδόσφαιρο δεν υπήρχε προοπτική για μεγάλη καριέρα συνέχισε να παίζει ερασιτεχνικά και φυσικά να ασχολείται ενεργά με το σύλλογο του χωριού του. Με την πληροφορική όμως τα πράγματα ήταν αλλιώς και έτσι ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία της ΙΒΜ, πριν την αφήσει το 1972 μαζί με άλλους 4 υπαλλήλους της για να ιδρύσει το σημερινό τεχνολογικό γίγαντα SAP. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια ο Χοππ έγινε επιχειρηματίας, πολυεκατομμυριούχος αλλά ποτέ δεν άφησε το ποδόσφαιρο, με τη Χόφενχαϊμ να είναι το πάθος του, το καπρίτσιο του και η διαφυγή του.
Από το 1990 που ο ίδιος πια είχε μεγάλη οικονομική επιφάνεια, άρχισε να χρηματοδοτεί την ερασιτεχνική ομάδα του χωριού του, φτιάχνοντας υποδομές, μαζεύοντας παίχτες και χτίζοντας ένα δίκτυο εύρεσης και ανάπτυξης ταλέντων. Από το 1990 ως το 2001 η Χόφενχαϊμ ανέβηκε 5 κατηγορίες, από το τελευταίο τοπικό της Βάδης Βυτεμβέργης στην τρίτη κατηγορία. Πλέον ο σύλλογος πέρναγε από την αφάνεια στο ημί-επαγγελματικό επίπεδο. Τότε ο Χοππ αποφασίζει ότι θα κυνηγήσει το παιδικό του όνειρο, να κάνει τη Χόφενχαϊμ δύναμη στο γερμανικό ποδόσφαιρο. Το όνειρο ενός παιδιού από ένα χωριό, με νοοτροπία φούτμπολ μάνατζερ και δυνατότητες πολυεκατομμυριούχου.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/hopp-1.jpg?resize=539%2C303&ssl=1)
Καταρτίζει ένα σχέδιο που βάζει σε εφαρμογή το 2005. Αρχίζει να σπρώχνει χρήματα ομάδας Μπουντεσλίγκα στην τρίτη κατηγορία και προσλαμβάνει ως τεχνικό διευθυντή τον Ραλφ Ράνγκνικ, τωρινό τεχνικό διευθυντή της Ρεντ Μπουλ Λειψίας. Παράλληλα φτιάχνει δύο γήπεδα και ένα προπονητικό κέντρο στα πρότυπα αυτού της Σάλκε. Με μπάτζετ περίπου όσο όλη η όλη κατηγορία μαζί το 2007 ανεβαίνει στη Τσβάιτελιγκα και την επόμενη χρονιά στην Μπουντεσλίγκα. Μέχρι εδώ ο Χοππ παίζει πετυχημένα το βιντεοπαιχνίδι, όμως αρχίζουν τα προβληματάκια που υπάρχουν στον πραγματικό κόσμο.
Στη Γερμανία υπάρχει το καθεστώς ιδιοκτησίας 50+1. Σε λίγες γραμμές, κάθε σύλλογος πλειοψηφικά ανήκει στα μέλη του και οι ιδιώτες επενδυτές μπορούν να αποκτήσουν ως το 49% των μετοχών. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται η έννοια του συλλόγου και η σύνδεσή του με την τοπική κοινωνία. Δύο ιστορικές εξαιρέσεις είναι πρώτον η Μπάγερ Λεβερκούζεν, που ανήκει πλειοψηφικά στην ομώνυμη φαρμακοβιομηχανία, με την αιτιολόγηση ότι η Μπάγερ έχει ξεπεράσει τα 20 χρόνια συνεχούς χρηματοδότησης του συλλόγου από το 1904 που δημιουργήθηκε από εργαζομένους της. Το δεύτερο είναι η Βόλφσμπουργκ που χρησιμοποιώντας την ίδια εξαίρεση στοιχειωθέτησε τη συνεχή χρηματοδότησή της από τη Φολκσβάγκεν από το 1975.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/bayern-hopp.jpg?resize=545%2C290&ssl=1)
Η Χόφενχαϊμ έγινε από ερασιτεχνικός σύλλογος σε κάποιο χωριό που δεν το βρίσκεις στο χάρτη, δύναμη της Μπουντεσλίγκα και ομάδα που βγήκε στο Τσάμπιονς Λιγκ λόγω της χρηματοδότησής της από τον Ντίτμαρ Χοππ. Ενώ ο σύλλογος για να λειτουργήσει κυρίως στηρίζεται λογιστικά στις πωλήσεις παιχτών, όλη η διαδρομή από το 1990 ως το 2008 έγινε με τα χρήματα του Χοππ, που υπολογίζεται ότι είναι πάνω από €350 εκατομμύρια. Και φυσικά πρέπει να υπολογίσουμε σε αυτό τη δυναμική που δίνουν σε ένα σύλλογο το γήπεδο και το προπονητικό κέντρο.
Με το δεδικασμένο των Λεβερκούζεν και Βόλφσμουργκ το 2009 ο Μάρτιν Κιντ προσπάθησε να πάρει στον έλεγχό του το Αννόβερο, αλλά στην ψηφοφορία στη Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έχασε. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε στη Γερμανία το φαινόμενο της Ρεντ Μπουλ Λειψείας. Η Ρεντ Μπουλ έγινε άμεσα ο πιο μισητός σύλλογος στη Γερμανία καθώς παρότι δεν προσπάθησε να σπάσει τον κανόνα του 50+1, μαγείρεψε με τέτοιο τρόπο το καθεστώς των μελών της που έστησε ένα νομότυπο μεν, παράτυπο δε, καθεστώς. Το κόστος για να γίνει πλήρες μέλος κάποιος στη Ρεντ Μπουλ Λειψείας είναι τόσο μεγάλο που μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός μπορεί να το υποστηρίξει. Όταν στη Μπάγερν Μονάχου ψηφίζουν κοντά 290.000 μέλη για εκλογή προέδρου, στη Ρεντ Μπουλ ο αριθμός με το ζόρι είναι τριψήφιος. Αυτό είχε προκαλέσει αντιδράσεις από πολλούς συλλόγους με εξέχουσα εκείνη των οπαδών της Ουνιόν Βερολίνου.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/hopp5.jpg?w=1430&ssl=1)
Ρατσισμός στα γήπεδα; Δεν έχετε ακούσει τίποτα.
Διαφθορά στην ομοσπονδία σας; Δεν συνέβη ποτέ.
Προσβλήθηκε ένας χορηγός σας; Απαγορεύσεις μετακινήσεων, διακοπές αγώνων και συλλογικές τιμωρίες.
Άντε γα….ου DFB”
(Το μήνυμα των οπαδών της Καϊζερσλάουτερν)
Το 2014 όμως η Ομοσπονδία έδωσε στο Χοππ και τη Χόφενχαϊμ το δικαίωμα της εξαίρεσης του 50+1, κάνοντάς τη τον τρίτο σύλλογο στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα που ανήκει σε ιδιοκτήτη. Και αυτή τη φορά δεν είναι κάποια μεγάλη πολυεθνική εταιρία όπως οι Μπάγερ, Φολκσβάγκεν ή η Ρεντ Μπουλ, αλλά ένα πρόσωπο. Ο Χοππ είναι ιδιοκτήτης όπως τους ξέρουμε στο Νότο της Ευρώπης ή στην Αγγλία. Οι οπαδοί των άλλων γερμανικών συλλόγων τον έβαλαν στο στόχο. Οι οπαδοί της Ντόρτμουντ το έκαναν και στην κυριολεξία, αφού σήκωσαν ένα πανό με το πρόσωπό του μέσα σε ένα στόχο. Η αντίδραση ήταν να απαγορευτεί στους οπαδούς της Ντόρτμπουντ για 2 χρόνια να πηγαίνουν στα εκτός έδρας με τη Χόφενχαϊμ. Σε εκείνο το ματς οι οπαδοί της Ντόρτμουντ λένε ότι κάποιος υπάλληλος στο γήπεδο της Χόφενχαϊμ είχε βάλει τη μικροφωνική στο τέρμα στην εξέδρα που είχαν πάει ως φιλοξενούμενοι ώστε να μην ακούγονται τα συνθήματά τους.
Δίπλα στους οπαδούς της Ντόρτμουντ έχουν σταθεί όλοι οι οργανωμένοι οπαδοί της χώρας, εχθροί και φίλοι. Ο Χοππ με τη νοοτροπία πρόεδρα που πλερώνει και κάνει κουμάντο κάνει πράγματα ανήκουστα στη Γερμανία των γεμάτων γηπέδων και των συμμετοχικών οπαδών. Η απαγόρευση μετακίνησης τον έκανε τον πιο μισητό άνθρωπο στην ποδοσφαιρική Γερμανία. Το περασμένο Σαββατοκύριακο οι οπαδοί της Μπάγερν σήκωσαν ένα πανό που έγραφε «Χοππ Π**ανας Γιε» στο γήπεδο της Χόφενχαϊμ. Ο διαιτητής διέκοψε το ματς, το οποίο η Μπάγερν κέρδιζε ήδη 0-6, οι παίχτες της Μπάγερν πήγαν και ζήτησαν από τους οπαδούς τους να κατεβάσουν το «Χούρενσον» πανό και τα τελευταία 13 λεπτά του ματς αντάλλασσαν πασούλες ως ένδειξη διαμαρτυρίες, στεκόμενοι αλληλέγγυοι στον Χοππ.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/hopp2-1.jpg?resize=600%2C337&ssl=1)
Μετά υπήρξε όλο το κλασικό στόρυ «να διαμαρτύρονται αλλά όχι έτσι» από την ομοσπονδία. Ο Χοππ κατέβηκε στο γήπεδο και οι παίχτες και ο πάγκος της Μπάγερν τον αγκάλιασαν. Η Ομοσπονδία σκέφτεται να πάρει μέτρα υποστήριξης του Χοππ και περιορισμού των διαμαρτυριών των αντιπάλων οπαδών και όλα τα συναφή. Φυσιολογικά όλα αυτά θα έλεγε κανείς άλλα με ένα αστερίσκο. Η Ομοσπονδία και οι διαιτητές δεν έχουν διακόψει ποτέ κανένα ματς για ρατσιστικά σύνθημα κατά μαύρων παιχτών, που σπάνια δεν είναι. Καμία διακοπή για σεξιστικά συνθήματα σε ματς γυναικείου ποδοσφαίρου ή για ομοφοβικά συνθήματα που ακούγονται σε κάθε ματς. Μόλις όμως έγινε επίθεση σε ένα πολυεκατομμυριούχο ιδιοκτήτη έτρεξαν όλοι στο πλευρό του. Οι μαύροι παίχτες μπορεί να ξεσπάνε σε κλάματα όταν ακούν ήχους μαϊμού κάθε φορά που ακουμπούν την μπάλα, αλλά σόου μαστ γκόου ον. Οι γυναίκες πρέπει να συνεχίσουν να παίζουν όσο ακούν τα να γυρίσουν στην κουζίνα τους, οι γκέυ παίχτες να βγαίνουν από την ντουλάπα αφού κρεμάσουν τα παπούτσια τους, αν το κάνουν και ποτέ, αλλά τον Χοππ όλο το γερμανικό ποδόσφαιρο τον στηρίζει κατευθείαν, χωρίς περιστροφές.
Αυτό που συνέβη στα τελευταία 13 λεπτά του ματς με τη Μπάγερν από τον κανονισμό θεωρείται διακωμώδηση του αθλήματος. Αλλά κανείς δεν αναφέρθηκε σε αυτό, ούτε καν οι σύλλογοι που κυνηγούν τη Μπάγερν στο πρωτάθλημα και έχουν έννομο συμφέρον. Σε μια Γερμανία που η Ομοσπονδία βάζει αστεία πρόστιμα για θέματα ρατσισμού και καθόλου για τα υπόλοιπα θέματα διακρίσεων και οι μόνοι που έχουν σταθερά και οργανωμένα λάβει δράση είναι οι οργανωμένοι οπαδοί συγκεκριμένων συλλόγων, όπως αυτοί της Ντόρτμουντ. Αυτοί που κάνουν το Γερμανικό ποδόσφαιρο ξεχωριστό με τα γεμάτα γήπεδα και την εκπληκτική ατμόσφαιρα.
sombrero.gr
Τα 15 Λεπτά της Σιγής
Την προηγούμενη αγωνιστική στη Τσβάιτε-λίγκα συνέβη κάτι για το οποίο το sombrero μάχεται χρόνια τώρα. Ειδικά ο γραφων έχει μια παραπάνω αδυναμία στο θέμα, καθώς σχετίζεται με το πρώτο του κείμενο στο σάιτ (μιλάω σε γ’ ενικό για τον εαυτό μου όπως ο Ετό καλή ώρα). Το παιχνίδι ήταν μεταξύ της Ουνιόν Βερολίνου και της Ρεντ Μπουλ Λάιπτσιγκ (Λειψία είναι αυτό). Το γήπεδο της Ουνιόν, Άλτε Φούστεραι, έχει χωρητικότητα 20.000 θεατές. Έχοντας πάρει σχετική άδεια από τη διοίκηση του συλλόγου, οι οργανωμένοι οπαδοί μοίραζαν στις εισόδους μαύρα πόντζο και ένα φυλλάδιο που έγραφε: «Η ποδοσφαιρική κουλτούρα πεθαίνει στη Λειψία, στην Ουνιόν είναι ζωντανή».
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/09/Union-Berlin-fans.jpg?resize=480%2C162&ssl=1)
Γενικότερα η ομάδα της Λειψίας δεν περνάει καλά εκτός έδρας. Τα τελευταία πέντε χρόνια που η Αυστριακή πολυεθνική την έχει αγοράσει έχει γίνει κόκκινο πανί για τους αντίπαλους οπαδούς. Τα χρήματα που έχουν πέσει είναι πάρα πολλά για ομάδα της κατηγορίας της (ανέβηκε πέρυσι ως δεύτερη από τα ερασιτεχνικά στην Τσβάιτε-Λίγκα) και το σχέδιο της Ρεντ Μπουλ είναι τόσο φιλόδοξο που επιδιώκει να κοντράρει στα ίσια την Μπάγερν Μονάχου. Στο Άλτε Φούστεράι όμως 20.000 οπαδοί ντυμένοι στα μαύρα για 15 λεπτά τήρησαν απόλυτη σιγή. Σιωπηλή διαμαρτυρία, μνημόσυνο, για ένα ποδόσφαιρο που πεθαίνει. Στο τέλος του δεκαπενταλέπτου σηκώθηκε πανό που έγραφε: Το ποδόσφαιρο χρειάζεται συμμετοχή των εργαζομένων, αφοσίωση, όρθιους στις εξέδρες, συναίσθημα, οικονομικό φερ πλέυ, παράδοση, διαφάνεια, πάθος, ιστορία και ανεξαρτησία.
Οι οργανωμένοι της Ουνιόν Βερολίνου μπορεί να μην έχουν τη φήμη εκείνων της Ζενκ Πάουλι, όμως το ότι ο ύμνος της ομάδας είναι πανκ, δίνει τον τόνο. Η Ουνιόν είναι η αριστερή ομάδα του Βερολίνου και πέρα από την παραδοσιακή της κόντρα με τη Χέρτα έχει και άλλους εχθρούς. Στο φυλλάδιο που μοίραζαν οι οργανωμένοι έγραφαν ότι «Ο σημερινός αντίπαλος ενσαρκώνει όλα όσα εμείς στην Ουνιόν δε θέλουμε από το ποδόσφαιρο… Ένα προϊόν μάρκετινγκ που προωθείται από οικονομικά συμφέροντα, μισθώνει παίχτες που έχουν το σήμα του ευρώ στα μάτια τους». Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουν οι οπαδοί της Ουνιόν με τη Ρεντ Μπουλ Λάιπτσιγκ είναι ότι είναι μόλις ο τρίτος σύλλογος, μετά τις Λεβερκούζεν και Βόλσφμπουργκ, που σπάει την διοικητική παράδοση στη Γερμανία και η πλειοψηφία των μετοχών του δεν ανήκει στους οπαδούς.
Η Ουνιόν κέρδισε το παιχνίδι με 2-1, αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. Ο Ταύρος έχει περισσότερες πιθανότητες να ανέβει κατηγορία. Αυτό το καλοκαίρι μόνο η διοίκηση έχει δώσει πάνω από €12 εκατομμύρια για μεταγραφές παιχτών, ποσό εξωφρενικό για τη Τσβάιτε-Λίγκα. Αντίθετα το 2009, 1500 οπαδοί της Ουνιόν προσφέρθηκαν αφιλοκερδώς να ανακαινίσουν το στάδιο της ομάδας, ενώ την περίοδο του Μουντιάλ είχαν ζητήσει από τη διοίκηση να βάλει γιγαντοοθόνη στο γήπεδο και εκείνοι έφεραν καναπέδες από τα σπίτια τους για να δουν τα ματς όλοι μαζί, σαν οπαδοί.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/09/Union-Berlin-leaflet.jpg?resize=436%2C500&ssl=1)
Η διοίκηση της Ρεντ Μπουλ πατάει στο γεγονός ότι μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου το Ανατολικό-Γερμανικό ποδόσφαιρο βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Λέει ότι η Ρεντ Μπουλ είναι ομάδα του μέλλοντος. Όμως πολλοί σύλλογοι στη Γερμανία αντιδρούν και δε δέχονται να κλείσουν φιλικά με τη Ρεντ Μπουλ Λάιπτσιγκ. Η Ουνιόν ήταν μια από αυτές το καλοκαίρι και οι οπαδοί της πέταξαν τότε πατημένα κουτάκια Ρεντ Μπουλ και έγραψαν «πουλάμε την ψυχή μας, αλλά όχι στον οποιονδήποτε». Ακολούθησαν η Νυρεμβέργη, η Στουτγάρδη και η Μπόχουμ.
Ακόμα και στη Λειψία ο κόσμος δεν είναι τόσο ενωμένος, ή έστω θαμπωμένος από τις προοπτικές του συλλόγου. Έχει δημιουργηθεί ένας όμιλος οπαδών, οι Ραζενμπαλίστεν, που θέλουν μια ομάδα στη Λειψία μακρυά από τις πολυεθνικές. Η αφορμή ήταν ο παραλίγο αποκλεισμός της Ρεντ Μπουλ Λάιπτσιγκ από τη Τσβάιτε-Λίγκα λόγω του ότι δεν είχε μέλη. Άνοιξε μια διαδικασία η διοίκηση με πολύ ακριβές συμμετοχές και τελικά ενέγραψε 300 μέλη. Οι Ραζενμπαλίστεν επιδιώκουν το ανάποδο. Να γίνει ο σύλλογος όπως κάθε άλλος γερμανικός, σύλλογος οπαδών. «Να κρατήσουμε μόνο τα καλά του συλλόγου και να πούμε όχι στους χορηγούς». Δύσκολα πράγματα, αλλά ο ρομαντισμός είναι δωρεάν, πέρα από ωραίος.
sombrero.gr
-
Ο Ταύρος Στο Χορτάρι
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/Red-Bull.png?resize=477%2C297&ssl=1)
Υπάρχει ένας βιολογικός κανόνας που λέει ότι ταύρος δεν πάει με την ίδια αγελάδα ποτέ δεύτερη φορά. Το γεμάτο δύναμη ζωντανό, δεν είναι ιδιαίτερα πιστό και βαριέται εύκολα. Έτσι λοιπόν και η διοίκηση της Red Bull, τιμώντας τα ταυριά (που θα έλεγε και μια ψυχή) στο έμβλημά της έχει ξεφύγει από καιρό από την παραγωγή του ποτού που πάει μόνο με Ούρσους. Μετά από την επέκταση στα εξτρήμ σπορ και στη Φόρμουλα 1 (με δύο ομάδες), και στο ice-hockey, η Αυστριακή εταιρεία έχει μπει δυναμικά και ποδόσφαιρο.
Έχοντας ήδη αγοράσει την ομάδα ice-hockey EC Red Bull Salzburg, η εταιρεία αγόρασε το 2005 και τη γνωστή μας από τις αναμετρήσεις της με ελληνικές ομάδες SV Austria Salzburg, πλέον FC Red Bull Salzburg. Ακολούθησαν μια σειρά από (εγκληματικές) αλλαγές. Άλλαξαν τα χρώματα της ομάδας από μωβ-άσπρο σε κόκκινο-άσπρο, σύμφωνα με τα χρώματα της νέας ιδιοκτήτριας εταιρίας. Άλλαξε το σήμα που απεικόνιζε το κάστρο του Σάλτσμπουργκ στο έμβλημα της εταιρίας. Αλλά κυρίως, το γήπεδο έπαψε πια να ονομάζεται Άρνολντ Σβαρτσενέικερ, πράγμα που έκανε τον τότε Κυβερνήτη της Καλιφόρνια να χάσει 10% μυϊκή μάζα. Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της Red Bull, Dietrich Mateschitz δήλωσε μετά την εξαγορά και τις αλλαγές: «Αυτός είναι ένας νέος σύλλογος χωρίς ιστορία». Παρ’ όλ’ αυτά, μετά την εξαγορά από τη Red Bull 4 συνεχόμενα πρωταθλήματα γλύκαναν τους οπαδούς και χρύσωσαν το χάπι της αλλαγής.
Όμως όπως εξηγήσαμε ο ταύρος δεν την παλεύει με μία αγελάδα μόνο, η Red Bull άρχισε να εξαπλώνεται στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Πλέον έχει βάλλει στο μαντρί μια γερμανική ομάδα: Red Bull Leipzig, μιαν Αμερικανική: Red Bulls New York, μια Βραζιλιάνικη: Red Bull Brazil FC και μιαν Αφρικανική: Red Bull Ghana. Όλες διαθέτουν το ίδιο σήμα, και ολονών το γήπεδο ονομάζεται Red Bull Arena. Έχει δημιουργηθεί μια οικογένεια από ποδοσφαιρικές ομάδες ανά τον κόσμο που δεν έχει προηγούμενο.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/red-bull-soccer-wold.jpg?zoom=2&resize=474%2C255&ssl=1)
Παρόλο που θεωρητικά απαγορεύεται μια εταιρεία να έχει στην κατοχή της πάνω από μια ποδοσφαιρική ομάδα, η περίπτωση της Red Bull δεν είναι μοναδική. Ο Giampaolo Pozzo, ιδιοκτήτης της Ουντινέζε, έχει στην κατοχή του τόσο την Αγγλική Γουότφορντ, όσο και την Ισπανική Γρανάδα (πράγμα που έγινε ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα το καλοκαίρι λόγω της μεταγραφής Καρνέζη). Η βασική διαφορά όμως είναι ότι ο Ιταλός δεν αλλάζει τα φώτα στις ομάδες που αγοράζει. Μπορεί να δημιουργεί ένα δίκτυο μέσω του οποίου να γίνονται περίεργες μεταγραφές και δανεισμοί, αλλά οι σύλλογοι διατηρούν την ιστορία τους, το σήμα τους και την έδρα τους. Αντίθετα, αυτό που κάνει η Red Bull στις ομάδες συνδυάζει τη δημιουργία παγκοσμίου δικτύου με αυτό που έκανε ο Βίνσεντ Ταν στην Κάρντιφ.
Η Red Bull κάνει μια επεκτατική πολιτική μάρκετιγκ. Αγόρασε ένα σύλλογο από την Ανατολική Γερμανία, απαιτώντας να προσαρμοστεί ο νόμος στην περίπτωσή της όπως συμβαίνει με τη Volkswagen και τη Βόλσμπουργκ και τη Bayer με τη Λεβερκούζεν. Στην Ανατολική Γερμανία όμως όπου υπήρχε περιθώριο να επεκταθεί. Στις ΗΠΑ, αγόρασε την ομάδα στην πιο κοσμοπολίτικη πόλη του κόσμου (λεγόταν και Κόσμος παλιά όταν είχε πάει ο εκπρόσωπος της Μάστερκαρντ) και έκανε κινήσεις εντυπωσιασμού όπως το να φέρει τον Ανρί για να τραβήξει το κοινό, αφού η Αμερικανική αγορά θέλει σόου. Το ανησυχητικό για το μέλλον είναι οι επενδύσεις σε Βραζιλία και Γκάνα.
Πέρα από τη διάθεση για επέκταση των έξω-ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων, πήγε σε μέρη όπου υπάρχει μεγάλη παραγωγή ταλέντων, με προφανή σκοπό να μην περνάνε απαρατήρητα. Αν και παγκοσμίως οι ποδοσφαιρικές ομάδες δεν είναι ακριβώς μηχανές παραγωγής χρήματος (εντάξει Αρσέν μην ενίστασαι, υπάρχουν και εξαιρέσεις) τα οφέλη που δίνουν μπορεί να είναι τεράστια. Οι σύλλογοι έχουν πιστούς οπαδούς οι οποίοι επιλέγουν να στηρίζουν τις εταιρείες που στηρίζουν τις ομάδες που αγαπούν. Η Red Bull αποδεικνύει ότι έχει αυτό ως πρωταρχικό στόχο όταν βάζει όλη τη ζωή του κλαμπ γύρω από το έμβλημα με τον ταύρο.
Μ’ αυτό τον άμεσο και χυδαίο τρόπο καταστρέφονται σύλλογοι που έχουν 80 (Σάλτσμουργκ) ή ακόμα και 110 χρόνια ιστορίας (Λειψία). Η Red Bull δεν είναι κάποιος Ασιάτης ή Ρώσος ξεπλένης, είναι μια μπίζνα. Δεν είναι το καπρίτσιο κάποιου νεόπλουτου, αλλά σχεδιασμένη στρατηγική μάρκετιγκ. Οι ρομαντικοί του ποδοσφαίρου παρακαλούνται την επόμενη φορά που η κοπελιά στο μπαρ τους ζητήσει Ούρσους με Red Bull, να της αντιπροτείνουν ευγενικά μια Πίνα Κολάντα. Αν δεν πιάσει, η ιστορία με τον ταύρο είναι καρατσεκαρισμένο σιγουράκι.
sombrero.gr
-
Τώρα που δεν υπάρχει μπάλα η γερμανική οπαδική σκηνή δραστηριοποιείται εκτός γηπέδων, προσπαθώντας να βοηθήσει όπως μπορεί. Οι περισσότεροι σύνδεσμοι των ομάδων (και της Μπουντεσλίγκα και μικρότερων κατηγοριών) έχουν ανακοινώσει ότι όποιος κάτοικος της περιοχής τους δεν μπορεί να βγει για να προμηθευτεί τα βασικά για να περάσει το επόμενο διάστημα, να επικοινωνήσει μαζί τους για να τον βοηθήσουν. Εκτός αυτού, κάποιοι σύνδεσμοι καλούν τα μέλη τους να δώσουν άμεσα αίμα γιατί σε αρκετά νοσοκομεία παρατηρείται μεγάλη έλλειψη λόγω της κατάστασης.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p180x540/90592713_10158584980725931_2558835446444457984_o.jpg?_nc_cat=103&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=mka2j4fMgkAAX9FQE04&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=6&oh=feb69de512cbce0f16293328052e1fcd&oe=5E9D47DB)
El Sombrero
-
Ας μιλήσουμε για ασανσέρ:
Το 2014 η Πάντερμπορν ανέβηκε στην Μπουντεσλίγκα.
Το 2015 έπεσε στη 2η κατηγορία.
Το 2016 έπεσε στην 3η κατηγορία.
Το 2017 έπεσε στην 4η κατηγορία (αλλά σώθηκε εξωαγωνιστικά).
Το 2018 ανέβηκε στη 2η κατηγορία.
Το 2019 ανέβηκε στην 1η κατηγορία.
Το 2020 έπεσε στην 2η κατηγορία.
Βρείτε από τώρα τι θα κάνει η Πάντερμπορν το 2021 και κερδίστε λεφτά ή, αν είστε οπαδός της, μερικά χάπια για την καρδιά.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/104925850_10158933275460931_1600680009311460726_n.jpg?_nc_cat=103&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=nGQwlgFGtZkAX-vWHYC&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=0ccc296a36af428ae8dbd1ed53143819&oe=5F17973F)
El Sombrero
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/09/nagelsmann-flick-tuchel.jpg?w=1430&ssl=1)
Ντερ Τρέινα
Μετά από πολλά μα πολλά χρόνια που το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο μοιραζόταν στο δίπολο Ισπανία-Αγγλία, φτάσαμε σε ημιτελικά Τσαμπιολί με τρεις Γερμανούς προπονητές. Και αν ο Τούχελ είναι ήδη εδώ και κάποια χρόνια όνομα, ο Φλικ και ο Νάγκελσμαν όχι. Αν σε αυτούς προσθέσουμε τον περσινό νικητή Κλοπ, αλλά και τον Λεβ της εθνικής έχουμε πια μια ξεκάθαρη εικόνα ότι το παρόν και ίσως το άμεσο μέλλον της προπονητικής τάσης στο άθλημα είναι Ντόιτς.
Και αυτό διότι οι Γερμανοί έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια σχολή που συνδυάζει τα παραδοσιακά στοιχεία του γερμανικού ποδοσφαίρου όπως η δύναμη και η ταχύτητα, με εκείνα που χαρακτηρίζουν το ολλανδικό και το ισπανικό ποδόσφαιρο των τοποθετήσεων και της γρήγορης εναλλαγής της μπάλας. Το πιο βασικό σε αυτήν τη διαδικασία είναι ότι δεν έκαναν μια απλή αντιγραφή-επικόλληση, όπως οι περισσότεροι, του μοντέλου του Πεπ και γενικότερα της ισπανικής νουβέλ βαγκ, αλλά το ενσωμάτωσαν σε εκείνο που αυτοί ξέρουν να κάνουν καλά. Πρόοδος με σεβασμό στις αρχές και την παράδοση μιας κλασικής ποδοσφαιρικής σχολής.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/09/32035-klopp-low-1.jpg?resize=580%2C386&ssl=1)
Αν κάτι έχει στοιχειώσει τους Γερμανούς ως χαρακτηρισμός είναι εκείνη η φράση του Γιάννη Διακογιάννη «Το ποδόσφαιρο των ρομπότ». Εκείνο το πειθαρχημένο, αποτελεσματικό, καλοκουρδισμένο ποδόσφαιρο που στηριζόταν στη φυσική δύναμη και το πείσμα του να μην τα παρατάνε ποτέ. Όλα αυτά μέχρι τις αρχές αυτού του αιώνα όταν οι Γερμανοί μετά τον τελικό στο Μουντιάλ του 2002 απέτυχαν παταγωδώς στο Γιούρο του 2004. Επειδή κανείς όμως δεν μπορεί να κάνει καλύτερα ανάλυση αποτυχίας από αυτούς, έβγαλαν ένα νέο πλάνο με αρχικό ορίζοντα το Μουντιάλ το δικό τους το 2006, αλλά το σχέδιο ήταν γενικό.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/09/1-5-1-1200x540-1.png?resize=580%2C261&ssl=1)
Άρχισαν να δουλεύουν από τα τμήματα υποδομής, άλλαξαν τη Μπουντεσλίγκα ώστε να γίνει πιο επιθετική, πιο θελκτική στο θεατή, άρχισαν να δουλεύουν με νέους προπονητές, άρα και με φρέσκες ιδέες, να δουλεύουν νέα παιδιά και κυρίως να θέτουν στάνταρ σε εθνικό επίπεδο. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που έμαθαν από τους Ισπανούς. Η γενική ιδέα πρέπει να είναι κοινή σε όλο το φάσμα του εθνικού ποδοσφαίρου. Όπως πέρναγαν τα χρόνια η νέα γενιά προπονητών που εκπαιδεύτηκε με βάση τη νέα προσέγγιση άρχισε να δουλεύει. Ο Κλοπ είναι το πρώτο μεγάλο όνομα της νέας αυτής γενιάς, μαζί με τον Λεβ που αναλαμβάνει την εθνική λίγο αργότερα. Τα νέα στοιχεία είναι η υψηλή ένταση σε συνδυασμό με τοποθετήσεις. Ο Γερμανικός τύπος αρχίζει να το αποκαλεί «γκεγκενπρέσιγκ». Είναι η πρώτη αποκάλυψη.
Η δεύτερη έρχεται το 2013 όταν ο κομήτης Πεπ πέφτει στο Μόναχο. Η Μπάγερν, η ναυαρχίδα του γερμανισμού στο ποδόσφαιρο, παραδόξως δεν ήταν στην πρωτοπορία, παρά τους δύο χαμένους και τον ένα κερδισμένο τελικό Τσάμπιονς Λιγκ την προηγούμενη πενταετία. Ο Γουαρδιόλα φέρνει στο Μόναχο το τίκι-τάκα και οι Γερμανοί μαθαίνουν. Όμως δεν κάνουν το κλασικό λάθος, αυτό που έκανε πχ η Άρσεναλ ή η Ρόμα, απλώς να κοπιάρουν στο στυλ της Μπαρσελόνα, χωρίς να είναι Μπαρσελόνα. Βρίσκουν τον τρόπο να παντρέψουν αυτά τα χαρακτηριστικά με το δικό τους ποδόσφαιρο. Κάποια στοιχεία ταιριάζουν, όπως το πρέσινγκ, η φυσική δύναμη όμως πρέπει ν’ αντικατασταθεί από την ταχυδύναμη. Τα μεγάλα κλαμπ φτιάχνουν εγκαταστάσεις που να δουλεύουν ακριβώς αυτό. Ο νέος Γερμανός ποδοσφαιριστής πια έχει τα χαρακτηριστικά του Λαμ ή του Γκέτσε και όχι του Μάριο Γκόμεζ ή του Μπίρχοφ. Τεχνική πάνω από τη δύναμη.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/09/image4-chelsbayern-e1582794838774-500x247.png?resize=567%2C280&ssl=1)
Η εικόνα θα μπορούσε να είναι από οποιοδήποτε ματς. Ενδεικτικό του πώς χειρίζονται το χώρο.
Όμως δεν ξεχνάνε εκείνο που τους έκανε μια μεγάλη ξεχωριστή σχολή στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Το σημαντικό στην πρόοδο είναι να μπορέσει ένας οργανισμός να βάλει τα στοιχεία του νέου, του μοντέρνου, σε εκείνο που αυτός κάνει καλά. Έτσι οι Γερμανοί κράτησαν το πείσμα, την ένταση και την πειθαρχία και το πάντρεψαν με την τεχνική, το παιχνίδι τοποθετήσεων και τις πάσες. Πλέον η δύναμη δεν κρίνεται στο σώμα με σώμα, αλλά στα μικρά σπριντ 10 μέτρων ώστε να βγεις μπροστά από τον αντίπαλο. Η πειθαρχία δεν είναι να κρατάς τη θέση σου και να την υπερασπίζεσαι μέχρι θανάτου, αλλά να αλλάζεις την τοποθέτησή σου ανάλογα με το πού βρίσκεται η μπάλα και οι συμπαίχτες σου. Η αποτελεσματικότητα από την άλλη περνάει από το γκολ στο ίδιο το παιχνίδι. Ο γκολτζής που θα κάνει τις λίγες ευκαιρίες γκολ, Γκερτ Μίλλερ, δίνει τη θέση του στον γκολτζή που θα βοηθάει τη ροή του παιχνιδιού (Λεβαντόφσκι). Το βασικό είναι να διατηρείται ο ρυθμός. Ένα μουσικό κομμάτι που δεν είναι πια η αυστηρή δομή του Μπαχ, αλλά η πολύπλοκη σύνθεση, οργάνωση και αρμονία του Μπετόβεν. Και σε όλο αυτό παραμένει το παραδοσιακό γουόρκ-έθικ του «παίζουμε μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής λήξη», με αποτέλεσμα να μη σταματάνε στα 3-4-5 γκολ, αλλά να πηγαίνουν τα ματς στο 2-8, για παράδειγμα.
Οι Γερμανοί προπονητές είναι πλέον σε άνοδο και έχουν πάρει το χρίσμα από τους Ισπανούς που κυριάρχησαν την προηγούμενη δεκαετία. Το ξεπέταγμα δεν είναι τυχαίο και είναι αποτέλεσμα ενός σχεδίου είκοσι ετών, από τη μία, και της δυνατότητας ενσωμάτωσης στοιχείων της νεωτερικότητας στις γερμανικές σταθερές, από την άλλη. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι το παιχνίδι τους κινείται σε τόσο γρήγορο ρυθμό, με μεγάλες απαιτήσεις τεχνικής και ταχύτητας, πράγμα που κάνει το προσδόκιμο ζωής των ομάδων τους σχετικά μικρό. Η ένδειξη που έχουμε από την εθνική Γερμανίας είναι τέτοια ήδη. Αλλά αυτό θα το τσεκάρουμε στο πολύ άμεσο μέλλον.
sombrero.gr
-
Τι έβαλε :-? :-? :-?
Τον λένε Βαλεντίνο Λαζάρο, γεννήθηκε στην Αυστρία από Ελληνίδα μητέρα και Ανγκολέζο πατέρα ("μια τρελή μείξη, γεννήθηκα στην Αυστρία, οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν ένας Τούρκος και ένας Γερμανός και οι ρίζες μου είναι ελληνικές") παίζει δανεικός στη Γκλάντμπαχ από την Ίντερ και εχθές έβαλε το γκολ της αγωνιστικής/του μήνα/της χρονιάς.
El Sombrero
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/12/saar.jpg?w=704&ssl=1)
Η χώρα που δεν ήθελε να υπάρχει
Μια σημαία με λευκό σταυρό στη μέση, μισή κόκκινη, μισή μπλε σκούρα, η οποία κάπως προϊδεάζει για το περίεργο πεπρωμένο της περιοχής. Ένα διπλό όνομα, ανάλογα από τη μεριά των συνόρων που στεκόμαστε: Σαρ στη Γαλλία, Ζάαρλαντ στη Γερμανία. Και μια ιστορία με πολλά πήγαινε-έλα ανάμεσα στα δύο. Γαλλικό έδαφος μετά τη Γαλλική Επανάσταση και όσο ο Ναπολέων θριάμβευε, μέλος μιας χαλαρής γερμανικής συνομοσπονδίας μετά το Βατερλώ, κομμάτι της Γερμανικής αυτοκρατορίας το 1871, κάτι σαν ανεξάρτητο κράτος μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά με τα ανθρακωρυχεία του γαλλικά, κομμάτι της ναζιστικής Γερμανίας με το δημοψήφισμα του 1935 (90,8 % των κατοίκων ψήφισαν υπέρ της ενσωμάτωσης!). Και μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κράτος με δική του, όπως είδαμε, σημαία νόμισμα, γραμματόσημα, σύνταγμα, και πολλή μπάλα: η περιοχή φημίζεται για τη βαριά βιομηχανία, το πλούσιο υπέδαφος -εξ ου και η συνεχής διεκδίκηση της από τις δυο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις- και την αγάπη στο ποδόσφαιρο. Η FV Saarbrücken έφτασε στον τελικό του γερμανικού πρωταθλήματος το 1943 αλλά, εντάξει, εκείνη τη χρονιά δεν ήταν αυτό που κυρίως απασχολούσε τον μέσο Ευρωπαίο φίλαθλο.
Οπότε, όταν η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να θέσει σε εφαρμογή το σατανικό σχέδιο καλλιέργειας ενός είδους εθνικής «σαρικής» συνείδησης, ώστε να κρατήσει το κρατίδιο μακριά από τη φιλόξενη αγκαλιά της Γερμανίας και να το φέρει στη δική της, το ποδόσφαιρο φάνταξε σα μια λαμπρή ιδέα. Η Ζααρμπρύκεν αλλάζει όνομα, κονταίνοντας κατά μία συλλαβή και χάνοντας το ουμλάουτ της, αυτό το χαριτωμένο σημαδάκι πάνω από το u, και γίνεται FC Sarrebruck. Σε ποιο πρωτάθλημα όμως μπορεί να παίξει αυτή η Σαρμπρύκ; Με ποιους αντίπαλους; Να παίξει σε γερμανικές διοργανώσεις, είναι αδιανόητο, αλλά και στις γαλλικές δεν είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη. Υπάρχουν όμως έντονες πιέσεις προς τη γαλλική ομοσπονδία και ζυμώσεις σε υψηλό πολιτικό επίπεδο: «Η διάλυση των πνευματικών δεσμών με τη Γερμανία εξαρτάται κυρίως από το αποτέλεσμα των ενεργειών μας στο πεδίο του αθλητισμού», γράφει στα 1949 ο κυβερνήτης της Σαρ στον Γάλλο υπουργό εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/12/Webp.net-resizeimage-51.jpg?w=800&ssl=1)
Το 1947 οργανώνονται φιλικά -ή λιγότερο φιλικά- ματς με τις πιο σπουδαίες γαλλικές ομάδες. «Διαπιστώσαμε την απόλυτη απουσία αθλητικού πνεύματος εκ μέρους των φιλάθλων της Σαρ, η σωβινιστική φρενίτιδα των οποίων θύμισε τις εκδηλώσεις του όχλου την εποχή του Αδόλφου Χίτλερ […]. Πρέπει να επιβεβαιωθεί με κάθε τρόπο η γαλλική ανωτερότητα. Γι΄αυτό: 1. να γίνονται μόνο επιλεγμένοι αγώνες 2. να κατεβάζουμε ομάδες υψηλού επιπέδου 3. να τους συντρίψουμε στην επόμενη συνάντηση»: δεν είναι σχόλια από οπαδικά φόρουμ της εποχής, αλλά απόρρητη αλληλογραφία του γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών.
Τη σεζόν 1948-49 η Σαρμπρύκ καλείται την τελευταία στιγμή να παίξει στο γαλλικό πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής καθώς άδειασε μία θέση. Μόνο που θα παίξει εκτός συναγωνισμού. Μετά από ένα μέτριο ξεκίνημα, οι πρώην Γερμανοί αρχίζουν να σκοράρουν με ρυθμό πολυβόλου: 10 γκολ στη Ρουέν, 9 στη Βαλανσιέν, 6 στη Μονακό κλπ. Τερματίζουν πρώτοι, εκτός συναγωνισμού πάντα, και βάζουν 148 γκολ σε 37 ματς. Φανταζόμαστε τις αντιδράσεις των ομάδων που είδαν να έρχεται ουρανοκατέβατος ένας πανίσχυρος αντίπαλος από την άλλη μεριά των συνόρων. Και κυρίως δεν ξεχνάμε πως οι Γάλλοι, ειδικά στις περιοχές κοντά στα σύνορα, με πολύ φρέσκες ακόμη τις αναμνήσεις από την γερμανική κατοχή, την υποχρεωτική επιστράτευση, τα ματς επίδειξης που επέβαλαν οι κατακτητές, γενικά τις ταπεινώσεις των προηγούμενων ετών, δε γούσταραν ιδιαίτερα να παίξουν μπάλα με τους Πρώσους που το 1935 είχαν αποθεώσει τον Χίτλερ στην κάλπη. Έτσι, σε κάποιες περιπτώσεις ίσως κατέβαζαν αναπληρωματικούς· η Μπορντό, πάντως, δεν εδέησε ούτε καν να εμφανιστεί στο γήπεδο.
Στη συνέχεια φάνηκε πως η Σαρμπρύκ είχε μια πραγματικά καλή ομάδα. Κι αυτό παρότι αρχικά διέθετε συνολικά μόλις 14 παίκτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων τα πρωινά πήγαιναν να δουλέψουν στην κανονική τους δουλειά. Ο πρώτος σκόρερ και σταρ Χέρμπερτ Μπίνκερτ – ονομάστηκε «ο καλύτερος Υπουργός Εξωτερικών της χώρας»- που άφησε τον μάταιο κόσμο μας τον περασμένο Γενάρη, ήταν ένας στρατιώτης της Βέρμαχτ, που, όπως πολλοί συμπαίκτες του, στη διάρκεια του πολέμου βρέθηκε με τη μονάδα του στην περιοχή και ξέμεινε εκεί.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/12/Webp.net-resizeimage-52.jpg?w=600&ssl=1)
Το θέμα είναι τι γίνεται μετά: η Σαρμπρύκ ανεβαίνει; Συμμετέχει τουλάχιστον επί ίσοις όροις στη δεύτερη κατηγορία; Όπως σημειώνεται στα έγγραφα του υπουργείου εξωτερικών: «Το ερώτημα είναι: προτιμάμε να βγει κάποτε πρωταθλήτρια Γερμανίας ή Γαλλίας;».
Ρωτούνται οι ενδιαφερόμενοι, οι οποίοι πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα από τον Γκράουτσο Μαρξ που δεν θα καταδεχόταν να γίνει μέλος ενός κλαμπ που θα τον δεχόταν ως μέλος. Τα μέλη της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Σαρ δεν καταδέχονται, με ποσοστό γύρω στα 70%, να παίξουν οι ομάδες τους στο γαλλικό πρωτάθλημα, πρόταση η οποία ουσιαστικά ποτέ δε θα τεθεί: η Γαλλική Ομοσπονδία απορρίπτει ομόφωνα -με 354 αρνητικές ψήφους και 7 αποχές- οποιαδήποτε συζήτηση για ένταξη εκείνων που έτσι κι αλλιώς δεν έχουν καμιά όρεξη να τους χτυπήσουν την πόρτα.
Πρώτο θύμα του φιάσκου της επιχείρησης, που είναι γνωστή ως «η υπόθεση της Σαρ», ο Ζυλ Ριμέ. Ο πρόεδρος και της FIFA από το 1921 ως το 1954 – ο μακροβιότερος ως σήμερα- και ο άνθρωπος στον οποίον όλοι χρωστάμε ευγνωμοσύνη καθώς υπήρξε ο εμπνευστής του Παγκόσμιου Κυπέλλου, «Κυπέλλου Ζυλ Ριμέ» μέχρι το 1970, αποχωρεί ταπεινωμένος από την προεδρία της γαλλικής Ομοσπονδίας. Βρισκόταν εκεί από το 1919.
Η Σαρμπρύκ, ως άπατρις πολυτελείας, γυρίζει τα επόμενα χρόνια τον κόσμο για να παίζει μπάλα: Αγγλία, Βραζιλία, Ισπανία -αξιοπερίεργο ότι ακόμη κι η δεύτερη ομάδα της χώρας, η Μπορούσια Νοϊνκίρχεν, βρέθηκε σε περιοδεία στην Αφρική! Παίζει μόνο σε φιλικά με μερικές από τις πιο γνωστές ομάδες της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Επικρατεί μάλλον εύκολα το 1949 σε ένα φιλόδοξο διεθνές Κύπελλο της Σαρ, στο οποίο, χάρη στην πλούσια χρηματοδότηση των τοπικών βιομηχανικών κολοσσών και της γαλλικής κυβέρνησης, συμμετέχουν πολλές ευρωπαϊκές ομάδες -και πιθανότατα η χιλιανή Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα. Το Κύπελλο της Σαρ θεωρείται σήμερα πρόγονος του συγχωρεμένου Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Παίζει σε ένα Τουρνουά του Πάσχα στην Καταλωνία, όπου ξαναβρίσκει την U και νικάει την καταλανική ομάδα επιλέκτων στην οποία έπαιζαν εφτά παίκτες της Μπαρτσελόνα. Για μερικά χρόνια, σε μια Ευρώπη που ζει ακόμη με στερήσεις και όπου οι ποδοσφαιριστές κάνουν ατελείωτα ταξίδια με τρένο κουβαλώντας δικό τους σαπούνι και δικές τους πετσέτες, θα αντιμετωπίσει με ιδιαίτερη επιτυχία την Εθνική Ολλανδίας, τη Λίβερπουλ (4-1 με χατ τρικ του Μπίνκερτ), τη Ρεάλ (4-0 στη Μαδρίτη ), την Αθλέτικ (4-0 στο Σαν Μαμές). Μόνο η Λατινική Αμερική -η Κατόλικα, η Ατλέτικο Μινέιρο, η Κορίνθινας, η Νούελς Ολντ Μπόις…- φαίνεται να αντιστέκεται ή να μην υποτιμά τους ουσιαστικά ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές της Σαρμπρύκ.
Οι εξελίξεις όμως τρέχουν σε άλλο μέτωπο. Παρότι το κοινό της Σαρ είναι ποδοσφαιρόφιλο και συχνά οι αγώνες γίνονται μπροστά σε γεμάτες κερκίδες, κανένα ματς δεν προσέλκυσε τέτοια κοσμοσυρροή όσο το πρώτο, μετά από χρόνια, απέναντι σε μια γερμανική ομάδα. Οι αρχές δίνουν, προς γενική έκπληξη, άδεια να γίνει ένα φιλικό με την Καϊζερσλάουτερν. Στις 26 Οκτωβρίου 1949 το γήπεδο Κιζελχούμες του Ζααρμπρύκεν ξεχειλίζει από κόσμο. Ο Μπίνκερτ θα πει το 2004 σε ένα γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό:
«Παίξαμε απόγευμα. Οι εργάτες της περιοχής κανονικά δεν μπορούσαν να έρθουν να μας δουν γιατί ήταν εργάσιμη μέρα. Είδαμε όμως ξαφνικά 36.000 ανθρώπους στο γήπεδο. Δεν μπορούσαμε να χτυπήσουμε κόρνερ γιατί είχε κόσμο καθισμένο πάνω στο χορτάρι, ακόμη και γύρω από το σημαιάκι. Την κοπάνησαν από την δουλειά τους για να παρακολουθήσουν το ματς, δεν τους ενδιέφερε τίποτε άλλο. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Σαρ ήταν, είναι και θα παραμείνουν Γερμανοί».
Κι αυτή είναι η πικρή, για τους Γάλλους, αλήθεια, ακόμη κι αν η καριέρα της χώρας που δεν ήθελε να υπάρχει, θα συνεχιστεί για μερικά ακόμη χρόνια στη διεθνή σκηνή. Ύστερα από διάφορες αποτυχημένες προσπάθειες για ένα κοινό πρωτάθλημα με το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, η Σαρμπρύκ, μετά την έγκριση του αιτήματός της από την Παγκόσμια Ομοσπονδία, συμμετέχει από τη σεζόν 1951-1952 στο γερμανικό πρωτάθλημα. Για την ακρίβεια στην Νοτιοδυτική Λίγκα -η ενιαία Μπουντεσλίγκα θα δημιουργηθεί το 1963. Και ο φόβος του Γάλλου αξιωματούχου, που είδαμε πιο πριν, γίνεται πραγματικότητα. Εν μέσω μιας φοβερής επιδημίας πολυομελίτιδας αναδεικνύεται πρωταθλήτρια νικώντας τη Σάλκε, τη Νυρεμβέργη και το Αμβούργο. Παίζει στον τελικό για το πρωτάθλημα Γερμανίας αλλά χάνει από τη Στουτγκάρδη 2-3. Η ήττα δεν απογοητεύει τους οπαδούς της. Την υποδέχονται ως θριαμβεύτρια: εκατό χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους συνοδεύουν με ιαχές τις ανοιχτές Μερσεντές που μεταφέρουν τους παίκτες από τα σύνορα στην πρωτεύουσα, ακολουθεί δεξίωση στο προεδρικό μέγαρο, ένα ρολόι δώρο σε κάθε παίκτη, συγκίνηση, δάκρυα χαράς. Και μια αίσθηση απόλυτης αποτυχίας στην γαλλική πλευρά του ποταμού Μοζέλ.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/12/Empfang_nach_Finale.jpg?w=1065&ssl=1)
Το παράδοξο είναι ότι η χώρα συνεχίζει να υπάρχει. Το 1952 συμμετέχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι και το 1953, η εθνική ποδοσφαίρου, έχοντας προπονητή τον μετέπειτα παγκόσμιο πρωταθλητή με τη Δυτική Γερμανία Χέλμουτ Σεν, παίζει στα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου της Ελβετίας,
Όπου θα αντιμετωπίσει, όχι τυχαία,καθώς οι όμιλοι δεν προέκυπταν με κλήρωση αλλά με ορισμό, τη Νορβηγία και τη … Δυτική Γερμανία. Μια τελευταία, απελπισμένη προσπάθεια να υπάρξει η χώρα: αν παίζουν ως αντίπαλες, η Σαρ και η Ομοσπονδιακή Γερμανία είναι ξεχωριστές χώρες. Δυο ήττες σε δυο ματς από όπου απουσίαζε κάθε εθνικό σύμβολο, όπως σημαίες και ύμνοι· στη Στουτγκάρδη αναρτήθηκε η ολλανδική σημαία επειδή διαιτήτευσε Ολλανδός. Η ρεβάνς, που θα έκρινε και την πρόκριση, έγινε στο ολοκαίνουργιο Λούντβιχσπαρκ στο Ζααρμπρύκεν. Οι 50.000 θεατές βρέθηκαν στην ευχάριστη θέση να υποστηρίζουν και τις δύο ομάδες που αγωνίζονταν. Είχαμε κι ένα χάπενινγκ, το οποίο, ερμηνεύτηκε κάπως περίεργα από την αστυνομική διεύθυνση:
«Στις 28.3.1954, γύρω στις 15.04, ακριβώς τέσσερα λεπτά μετά την έναρξη του αγώνα Σαρ-Γερμανία, άγνωστοι μετέδωσαν παράνομα ένα ηχητικό μήνυμα, το οποίο το θεωρώ κομμουνιστικό και φιλο-γερμανικό». Τι κομμουνιστικό άραγε είχε το παράνομο μήνυμα; «Περιείχε ένα απόσπασμα του Deutschlandlied, του γερμανικού εθνικού ύμνου, και παίχτηκε αρκετά δυνατά ώστε, παρά τα ποδοσφαιρικά συνθήματα που ακούγονταν εκείνη την ώρα, να φτάσουν στα αυτιά του κοινού τα εξής: “Γερμανοί παίζουν εναντίον Γερμανών, μέσα στο κατάμεστο γήπεδό μας! Είμαστε Γερμανοί, Η Σαρ είναι Γερμανία! Παραμένει Γερμανία!”».
Κομμουνιστικό όχι, σαφές ναι. Οι χαμένοι δε φαίνονται πολύ στενοχωρημένοι, παρά τα προφανή διαιτητικά λάθη. Όπως λέει ένας από αυτούς, ο Κουρτ Κλέμενς: «Ένιωθα Γερμανός και δεν ήθελα να αποκλείσω από το Παγκόσμιο Κύπελλο την Εθνική ομάδα στην οποία ονειρευόμουν να παίξω από παιδί». Οι παίκτες της εθνικής της Σαρ, θα λάβουν πρόσκληση από τη Γερμανία για να παρακολουθήσουν τον τελικό της Βέρνης, αυτόν με το ομώνυμο θαύμα.
Τον επόμενο χρόνο οι κάτοικοι ψηφίζουν υπέρ της ένωσης με τη Γερμανία. Αυτή θα γίνει πραγματικότητα το 1957, όχι πριν η Ζααρμπρύκεν/Σαρμπρύκ νικήσει τη Μίλαν 4-3 στο Σαν Σίρο, για την πρώτη διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1955.
Η Ζααρμπρύκεν, με το γνωστό πλέον ουμλάουτ πάνω από το u, σήμερα παίζει στην 3η κατηγορία της Γερμανίας. Θα έλεγε κανείς ότι εκείνη ακριβώς η παράδοξη και ρευστή μεταπολεμική περίοδος, τότε που όλα παίζονταν κι όλα έμοιαζαν δυνατά, ήταν το ιδανικό κλίμα για να ξετυλίξει η Ζάαρλαντ το ποδοσφαιρικό της ταλέντο με μόνο κίνητρο να αποδείξει ότι δεν έπρεπε να υπάρχει. Τον Μάρτιο που μας πέρασε, σε μια επίσης παράδοξη και ρευστή περίοδο για την ανθρωπότητα, κατάφερε να πετύχει κάτι αξιοσημείωτο : έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Γερμανίας μετά από ένα επεισοδιακότατο ματς.
sombrero.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/tas.jpg)
Τασμάνια: Η χειρότερη και πιο γραφική ομάδα της Μπουντεσλίγκα
Όταν η Χέρτα υποδέχτηκε τη Σάλκε στις αρχές του μήνα, έξω από το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου συγκεντρώθηκαν κάποιοι οπαδοί, που αψήφισαν τα μέτρα κατά της πανδημίας, με στόχο να υποστηρίξουν την προσπάθεια των φιλοξενούμενων να κερδίσουν επιτέλους ένα παιχνίδι μετά από 29 σερί αποτυχημένες προσπάθειες. Το τρομερό είναι ότι αυτοί δεν ήταν οπαδοί της Σάλκε αλλά φίλοι μιας ομάδας του Βερολίνου που κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων σερί αγώνων χωρίς νίκη στη Μπουντεσλίγκα. Τα πλακάτ που κρατούσαν έγραφαν “Αυτό είναι δικό μας ρεκόρ” και “Σώστε το ρεκόρ της Τασμάνια”. Η επιθυμία τους να κρατήσει η ομάδα τους ένα τέτοιο στίγμα μπορεί να ακούγεται παράλογη αλλά η αλήθεια είναι ότι η σύντομη παρουσία της Τασμάνια στη μεγάλη κατηγορία της Γερμανίας ήταν ένας μικρός θρίαμβος του παραλογισμού.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/record.jpg)
Μιλάμε άλλωστε για μια ομάδα που ακόμα και το όνομα της προκαλεί ερωτηματικά. Τι δουλειά έχει η Τασμανία με μια ομάδα που εδρεύει στο νοτιοανατολικό Βερολίνο; Σύμφωνα με το θρύλο οι ιδρυτές του συλλόγου επέλεξαν αυτό το όνομα το μακρινό 1900 εξαιτίας της κοινής τους επιθυμίας να μεταναστεύσουν κάποια στιγμή προς το εξωτικό αυτό νησί που βρίσκεται νότια της Αυστραλίας. Δεν γνωρίζουμε αν το όνειρο τους πραγματοποιήθηκε ποτέ αλλά ξέρουμε ότι η ομάδα που δημιούργησαν κατάφερε να αντέξει στο πέρασμα του χρόνου, να επιβιώσει από δυο μεγάλους πολέμους και στα 50s και 60s να αναδειχθεί σε μια από τις πιο δυνατές ομάδες του Βερολίνου, τερματίζοντας συχνά στις πρώτες θέσεις του τοπικού πρωταθλήματος.
Δυστυχώς για αυτούς, όταν δημιουργήθηκε η Μπουντεσλίγκα η Τασμάνια είχε τερματίσει 2η στο περιφερειακό τουρνουά του Βερολίνου και γι’αυτό την πόλη εκπροσώπησε στο πρώτο πρωτάθλημα Γερμανίας το 1963 η Χέρτα. Δυο χρόνια αργότερα όμως, η τύχη της χτύπησε την πόρτα, τόσο αναπάντεχα που στην αρχή δεν υπήρχε κανένας μέσα για να… ακούσει το κουδούνι.
Ήταν καλοκαίρι του 1965 όταν η Μπουντεσλίγκα βίωνε το πρώτο σκάνδαλο της. Ένας ελεγκτής της ομοσπονδίας ανακάλυψε κάποιες ασυμφωνίες στα οικονομικά στοιχεία της Χέρτα και η έρευνα που ακολούθησε έδειξε πως η ομάδα του Βερολίνου είχε αποκρύψει κάποιες παράνομες πληρωμές στους παίκτες της. Αν και υπήρχαν ενδείξεις ότι παρόμοια τακτική ακολουθούσαν και άλλες ομάδες, η μόνη που την πλήρωσε ήταν η Χέρτα που υποβιβάστηκε. Η κάλυψη του κενού της όμως δεν ήταν τόσο εύκολη διαδικασία. Για πολιτικούς και όχι μόνο λόγους, η ομοσπονδία αλλά και η κυβέρνηση ήθελαν να υπάρχει στην πρώτη κατηγορία μια ομάδα της πρωτεύουσας.
Η πρώτη τους εναλλακτική, η Τένις Μπορούσια Βερολίνου που είχε τερματίσει 1η στο περιφερειακό πρωτάθλημα, απορρίφθηκε γιατί είχε λάβει μέρος στα πλέι οφ ανόδου και εκεί είχε αποτύχει να κερδίσει την άνοδο της. Η δεύτερη στη βαθμολογία του Βερολίνου, Σπαντάουερ, αρνήθηκε ευγενικά καθώς θεωρούσε ότι η Μπουντεσλίγκα ήταν εκτός των κυβικών της εκείνη την περίοδο. Η τρίτη επιλογή ήταν και η φαρμακερή. Η Τασμάνια αποδέχτηκε την πρόσκληση και ανέλαβε το δύσκολο έργο να εκπροσωπήσει το Βερολίνο στη μεγάλη κατηγορία. Και τότε ξεκίνησαν τα δύσκολα…
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/tas4.jpg)
Από τη στιγμή που οι άνθρωποι της ‘Τας’ (όπως είναι το παρατσούκλι της) είπαν το ναι στην πρόταση της ομοσπονδίας μέχρι την πρώτη σέντρα της σεζόν μεσολαβούσαν λιγότερες από 3 εβδομάδες και στο προπονητικό κέντρο της ομάδας δεν υπήρχε εκείνη την εποχή κανένας! Όλοι οι παίκτες ήταν σε διακοπές ενώ αρκετοί εξ αυτών βρίσκονταν εκτός χώρας. Για να τους συγκεντρώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται η διοίκηση χρησιμοποίησε ακόμα και το “Reiseruf” που σου έδινε τη δυνατότητα να στείλεις προσωπικό μήνυμα σε όποιον ήθελες μέσω του ραδιοφώνου. Όπως θυμάται ο αρχηγός της ομάδας, Χανς-Γκύντερ Μπέκερ, “ήμουν με την οικογένεια μου σε διακοπές στη Βαλτική και ενώ καθόμουν στην παραλία ήρθε τρέχοντας ένας γείτονας και μου είπε ότι στο ράδιο λένε πως πρέπει να επιστρέψω άμεσα στο Βερολίνο”.
Με την επιστροφή τους οι παίκτες έπρεπε να διευθετήσουν πρώτα κάποια άλλα θέματα. Οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν ημι-επαγγελματίες, που σημαίνει ότι έβγαζαν το ψωμί τους κάνοντας ταυτόχρονα κάποια άλλη δουλειά. Αυτό όμως δεν ήταν εφικτό στο επίπεδο που θα έπαιζαν τώρα. Κάποιοι αποφάσισαν να παραιτηθούν από τις δουλειές τους και να αφοσιωθούν στο ποδόσφαιρο ενώ κάποιοι άλλοι, πιο προνοητικοί, έκαναν ειδικές συμφωνίες με τα αφεντικά τους με τη λογική ότι “σε 9-10 μήνες πάλι εδώ θα είμαστε”. Ένας από αυτούς ήταν και ο Μπέκερ που είχε πλήρη επίγνωση της κατάστασης από την αρχή: “Οι περισσότεροι είχαμε περάσει το ζενίθ μας σαν παίκτες όταν μας έτυχε αυτό. Δεν γίνεται να πάρεις ένα απλό άλογο φάρμας και να το μετατρέψεις τόσο εύκολα σε άλογο για τον ιππόδρομο”.
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καλύψει αυτό το τεράστιο ποιοτικό κενό με τις υπόλοιπες ομάδες, η διοίκηση έκανε βιαστικά κάποιες μαζεμένες μεταγραφές, αμφιβόλου όμως ποιότητας. Κάπως έτσι μετακόμισε στο Βερολίνο ο τερματοφύλακας Χάιντς Ρόχλοφ, που για χρόνια έπαιζε στη Βόννη, όπου ταυτόχρονα ήταν και υπεύθυνος στο μπαρ του συλλόγου, και ο δυναμικός αμυντικός Χέριμπερτ Φίνκεν, που έμεινε στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου όχι για τα κατορθώματα του με τη μπάλα αλλά για την… ποιητική φράση με την οποία καλωσόριζε τα θύματα τους αντίπαλους επιθετικούς. “Mein Name ist Finken, gleicht wirst du hinken” (σε πολύ ελεύθερη μετάφραση, “με λένε Φίνκεν κι εσύ σύντομα θα κουτσαίνεις”).
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/tas6.jpg)
H μοναδική σημαντική ενίσχυση ήταν ο επαναπατρισμός του μέσου Χορστ Ζιμάνιακ. O 31χρονος διεθνής με την εθνική Γερμανίας ήταν στα νιάτα του ένας από τους καλύτερους μέσους της Ευρώπης, είχε ξεχωρίσει στο Μουντιάλ του 1958 ενώ κέρδισε και το Πρωταθλητριών με την Ίντερ του Ερέρα το 1964. Μετά από ένα πέρασμα από τη Βαρέζε όμως ήθελε να επιστρέψει στην πατρίδα του και η Τασμάνια κατάφερε να τον κάνει δικό της δίνοντας του εκτός από έναν καλό για την εποχή μισθό και ένα ποσοστό από τις εισπράξεις των εισιτηρίων κάθε αγώνα! Ένας κούκος όμως δεν φέρνει την άνοιξη, όπως λέει ο σοφός λαός, κι αυτό φάνηκε από αρκετά νωρίς, παρ’ότι στην πρώτη αγωνιστική η Τασμάνια έφτασε στο ζενίθ του ονείρου της.
Ήταν 14 Αυγούστου 1965 όταν 81.524 Βερολινέζοι γέμισαν το Ολυμπιακό Στάδιο κυρίως από περιέργεια, για να δούνε τη μοναδική εκπρόσωπο της πόλης στο παρθενικό της παιχνίδι στη Μπουντεσλίγκα, απέναντι στην Καρλσρούη, μια από τις πιο αδύναμες ομάδες του προηγούμενου πρωταθλήματος. Με δυο γκολ του 22χρονου Ίνγκο Ουσμπεκ, τον οποίο όλοι φώναζαν ‘Ρίνγκο’ καθώς έμοιαζε αρκετά με τον Ρίνγκο Σταρ των Beatles, η Τασμάνια πέτυχε μια αναπάντεχη νίκη, η οποία γιορτάστηκε με τον κατάλληλο τρόπο μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες στα μπαρ της πόλης. Αυτό που δεν φανταζόταν πιθανόν κανείς ήταν ότι η επόμενη νίκη θα ερχόταν 9 μήνες μετά (!), στο προτελευταίο παιχνίδι της σεζόν, απέναντι στην προτελευταία ομάδα της βαθμολογίας, την Μπορούσια Νοϊνκίρχεν.
Στα 31 ιστορικά ματς που μεσολάβησαν, η Τασμάνια κατάφερε να μη χάσει μόνο σε 4. Η μοναδική ομάδα που δεν κατάφερε να την κερδίσει εκείνη τη χρονιά ήταν η Καιζερσλάουτερν, με την οποία έφερε δυο ισοπαλίες. Στο διάστημα αυτό το κοντέρ στην άμυνα έγραψε 4 τεσσάρες, 6 πεντάρες, 1 εξάρα, 1 εφτάρα και ένα εξευτελιστικό 0-9 από τη Ντούισμπουργκ. Τα αρνητικά ρεκόρ που δημιουργήθηκαν εκείνη τη σεζόν είναι τόσο εντυπωσιακά που τα περισσότερα δεν έχουν σπάσει ακόμα: Λιγότεροι κερδισμένοι πόντοι σε μια σεζόν (8), λιγότερες νίκες (2), περισσότερες ήττες (28), μεγαλύτερη εντός έδρας ήττα (0-9), λιγότερα γκολ υπέρ (15) και περισσότερα γκολ κατά (108!).
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/tas3.jpg)
Το αρνητικό ρεκόρ προσέλευσης: 827 άνθρωποι σε ένα γήπεδο που χωρούσε πάνω από 80.000!
Με την πάροδο του χρόνου, μαζί με τα θετικά αποτελέσματα χάθηκαν και οι φίλαθλοι. Από τους 85.000 ενθουσιασμένους θεατές της πρεμιέρας, φτάσαμε στους 827 (!) σε ένα παιχνίδι με τη Γκλάντμπαχ στα μέσα Γενάρη, ένα νούμερο που φυσικά αποτελεί κι αυτό αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα. “Το θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνο το ματς γιατί ήταν το μόνο που κράτησα το μηδέν στην εστία μου” λέει ο Ρόχλοφ και συμπληρώνει γελώντας “Έπαιξε βέβαια ρόλο ότι το χιόνι έφτασε κάποια στιγμή τα 10 εκατοστά και εμπόδιζε την κίνηση της μπάλας”. Οι λίγοι αλλά πιστοί οπαδοί της πάντως άρχισαν από ένα σημείο και μετά να το παίρνουν στο χαβαλέ και να βρίσκουν ικανοποίηση στον αυτοσαρκασμό. Στον αγώνα με την Άιντραχτ στα τελειώματα του πρωταθλήματος, όταν και η ομάδα τους δέχτηκε το 100ο γκολ της σεζόν, οι οπαδοί σήκωσαν ένα μεγάλο στεφάνι κηδείας με το 100 γραμμένο με χρυσά γράμματα. Όσο για τους παίκτες; Η πλάκα και η χαλαρή διάθεση δεν έλειψε ούτε από αυτούς.
Όταν κατάλαβαν όλοι πως το πέρασμα τους από τη μεγάλη κατηγορία θα είναι σύντομο και κάπως εφιαλτικό, το ενδιαφέρον τους στράφηκε σε άλλες χαρές. Όπως θυμάται ο Ρόχλοφ: “Από ένα σημείο και μετά αφήσαμε στην άκρη τον επαγγελματισμό και ζούσαμε κάθε μέρα με τη λογική ‘Ας πιούμε λίγο ακόμα για να ξεχαστούμε’. Πριν και μετά από τις προπονήσεις πίναμε λίγο από τα κρασιά που είχε φέρει από την Ιταλία ο Ζιμάνιακ και τα συνοδεύαμε με κεφτεδάκια με σάλτσα κάρυ. Ακόμα και μετά από τις ήττες το βλέπαμε χαλαρά και σχολιάζαμε χιουμοριστικά ‘μόνο 3 σήμερα, υπάρχει βελτίωση’.” Από τα μέσα της χρονιάς και μετά οι παίκτες έβλεπαν τα εκτός έδρας ματς περισσότερο ως χρυσή ευκαιρία να γνωρίσουν τη νυχτερινή ζωή μιας άλλης πόλης, παρά ως δύσκολες εξόδους για το πρωτάθλημα.
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα επηρέασε τους πάντες, ακόμα και τους θεωρητικά πιο επαγγελματίες, όπως ο Ζιμάνιακ, που σύμφωνα με κάποιες πηγές είχε απελπιστεί τόσο από την απόδοση της νέας του ομάδας που κάποια στιγμή άρχισε να εμφανίζεται σε κάποιες προπονήσεις αλλά και σε παιχνίδια πιωμένος. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά (ή και εξαιτίας όλων αυτών), τα οικονομικά του συλλόγου είχαν ανάλογη πτωτική πορεία, με αποτέλεσμα τους τελευταίους μήνες της σεζόν η διοίκηση να ανακοινώσει στους παίκτες ότι δεν μπορεί πλέον να τους πληρώνει. Οι τελευταίοι μισθοί τους πληρώθηκαν από ένα ταμείο αλληλεγγύης που είχε δημιουργήσει η ομοσπονδία. Σε ένα χαρακτηριστικό δείγμα της όλης κατάντιας, στο φινάλε του πρωταθλήματος η ομάδα πήγαινε στα εκτός έδρας παιχνίδια αυθημερόν και οδικώς, ανεξαρτήτως της απόστασης. Έτσι οι παίκτες έπρεπε να αντέξουν μια διαδρομή 500 χιλιομέτρων σε μια θέση λεωφορείου, να κάνουν ένα γρήγορο ζέσταμα, να παίξουν έναν αγώνα για τη Μπουντεσλίγκα και μετά να επιστρέψουν κατ’ευθείαν πίσω!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/tas5.jpg)
Ο Ζιμάνιακ εν δράσει (άγνωστο αν σε αυτή τη φάση είναι νηφάλιος ή όχι)
Στα κωμικοτραγικά κατορθώματα εκείνης της πορείας συμπεριλαμβάνεται και μια κλοπή παλτού! Λίγες εβδομάδες πριν τη λήξη της σεζόν, ένας επισκέπτης στο εστιατόριο του συλλόγου κατηγόρησε τον Φίνκεν ότι του έκλεψε το πανάκριβο παλτό του από δέρμα καμήλας. Παρ’ότι η υπόθεση δεν εξιχνιάστηκε ποτέ, η Τασμάνια έλυσε με συνοπτικές διαδικασίες το συμβόλαιο του αμυντικού της που με το όνομα του πλέον στιγματισμένο, βρήκε καταφύγιο στις ΗΠΑ και στο αμερικάνικο πρωτάθλημα.
Μετά τον υποβιβασμό της, η Τασμάνια επέστρεψε στο επίπεδο που ήταν πριν από τη παρένθεση εκείνης της χρονιάς, τερματίζοντας σταθερά στις πρώτες θέσεις του περιφερειακού πρωταθλήματος του Βερολίνου. Η αδυναμία της όμως να κερδίσει αγωνιστικά αυτή τη φορά την άνοδο στη Μπουντεσλίγκα σε συνδυασμό με το οικονομικό άνοιγμα που είχε κάνει τη σεζόν 65-66′ την ανάγκασαν σε πτώχευση το 1973. Οι γονείς κάποιων παιδιών που έπαιζαν στις ακαδημίες σε συνεργασία με κάποια μέλη του συλλόγου ίδρυσαν εκείνη τη χρονιά μια νέα ομάδα με όνομα Τασμάνια 1973, η οποία συνεχίζει να υπάρχει μέχρι και σήμερα, αγωνιζόμενη πλέον στην 5η κατηγορία.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/01/Webp.net-resizeimage-1.jpg)
Ακόμα και εκεί όμως, η αύρα της υπάρχει ακόμα στη μεγάλη κατηγορία της Γερμανίας χάρη σε εκείνη την αξέχαστη παρουσία της. Κάθε φορά που μια αδύναμη ομάδα ξεχωρίζει αρνητικά στη Μπουντεσλίγκα, το όνομα της Τασμάνια επανέρχεται στο προσκήνιο. Πιστοί στη φιλοσοφία “δεν υπάρχει αρνητική διαφήμιση” οι άνθρωποι και οι οπαδοί της ομάδας το απολαμβάνουν, το εκμεταλλεύονται (σύμφωνα με τον πρόεδρο η ομάδα πουλάει αναμνηστικά ακόμα και σε ανθρώπους από άλλες χώρες, με πρόσφατο παράδειγμα έναν Νορβηγό που διάβασε την ιστορία της λόγω Σάλκε και έσπευσε να παραγγείλει προϊόντα της) και όπως είδαμε στην αρχή κάνουν ό,τι μπορούν για να το κρατήσουν ζωντανό. Όπως λέει και ο ιδιοκτήτης της, Αλμιρ Νούμιτς: “Αυτή η ιστορία είναι μέρος της ταυτότητας της Τας. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα γι’αυτή τη διαφήμιση, είμαστε μόνιμα θέμα συζήτησης σε όλη τη χώρα κι αυτό μας κάνει πιο ελκυστικούς για χορηγίες. Σχεδόν κανένας δεν ξέρει για παράδειγμα τη Βικτόρια Βερολίνου ή την Μπερλίνερ ΑΚ που είναι στο ίδιο επίπεδο με εμάς αλλά όλοι ξέρουν την Τασμάνια.”
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Tο τρίπτυχο της ευτυχίας: Παρέα - μπάλα - μπύρα
(Η φωτογραφία τραβήχτηκε τον Οκτώβριο σε κάποια ερασιτεχνική κατηγορία της Γερμανίας και επιλέχθηκε από το Kicker ως μια από τις καλύτερες αθλητικές της χρονιάς)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/150268800_10159554474545931_4211523389795806704_o.jpg?_nc_cat=110&ccb=3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=tFFraeYpPLgAX8ph0F_&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=d95f5482a968a42b2423b8a25dea0e4e&oe=6052ED22)
El Sombrero
-
Η Ντόρτμουντ σκόραρε σε προημιτελικό CL με τον Τζουντ Μπέλινγκχαμ που είναι 17 χρονών, μια ηλικία γνωστή στην Ελλάδα και ως "μικρός είναι ακόμα και είναι ζόρικο το ματς με τη Λαμία, δεν γίνεται να ρισκάρουμε, θα τον κάψουμε έτσι, ας παίξει αλλαγή στο κύπελλο".
El Sombrero
-
Το 2013 ένας 21χρονος γνωστός οπαδός της Φορτούνα Ντίσελντορφ έβαλε τέλος στη ζωή του μετά από χρόνια που υπέφερε από κατάθλιψη. Οι οργανωμένοι οπαδοί της Φορτούνα τον τίμησαν με τα καθιερωμένα πανιά στο γήπεδο αλλά δεν αρκέστηκαν σ'αυτό. Μέσα στα επόμενα χρόνια ξεκίνησαν μια μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης και καταπολέμησης της κατάθλιψης. Αυτή περιλαμβάνει από εκδηλώσεις με ομιλίες ειδικών μέχρι δημοπρασίες με οπαδικά αξεσουάρ και υπογεγραμμένες φανέλες από θρύλους του συλλόγου αλλά και συγκέντρωση χρημάτων πριν από αγώνες. Το πόσο που συγκεντρώνεται, δίνεται σε τοπικούς οργανισμούς που προσπαθούν να βοηθήσουν όσους μάχονται με την ασθένεια.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/s960x960/189828970_10159775308200931_432453556039921978_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-3&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=rJ7eCy8YAFMAX-quAkc&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=d605ca491941258b4fefc9061f53cb65&oe=60CF4143)
Το μήνυμα τους σε παλιότερη σχετική ανακοίνωση-κάλεσμα:
"Το να χάνεις ένα φίλο είναι δύσκολο και επίπονο. Το γεγονός ότι αυτός προτίμησε να βάλει τέλος στη ζωή του δείχνει πόσο βαθιά είναι η πληγή που προκαλεί η κατάθλιψη. Δυστυχώς η κοινωνία δεν έχει ακόμα κατανοήσει αρκετά το τι σημαίνει κατάθλιψη. Βοηθήστε μας σε αυτή την προσπάθεια. Ελάτε στις ομιλίες μας, ενημερωθείτε και μόνοι σας για την κατάθλιψη και προσφέρετε ό,τι μπορείτε στις συγκεντρώσεις χρημάτων"
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/189478814_10159775354400931_7550726434316435584_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=H6gES5Rd7ecAX8oPxxZ&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=bcab68bdc8a287d3cbc645e3a1aa81e5&oe=60CFC260)
El Sombrero
Ιδέες που μπορούν να γίνουν και εδώ σε διάφορα θέματα.
-
Θρήνος στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο - Πέθανε ο Γκερντ Μίλερ
Θρήνος για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο μετά τη είδηση ότι ο Γκερντ Μίλερ πέθανε σε ηλικία 75 ετών, αφήνοντας πίσω του μία τεράστια καριέρα σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο.
Ο Γερμανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής αποτέλεσε έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους στην πατρίδα του, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, με την παρουσία του στην Μπάγερν Μονάχου και τη “Νασιοναλμανσάφτ”.
Πέθανε ο Γκερντ Μίλερ
Ο Μίλερ κατέκτησε τα πάντα στην καριέρα του, ως ένας εκ των κορυφαίων επιθετικών όλων των εποχών, με πάνω από 500 γκολ με τη φανέλα των “Βαυαρών” (από το 1964 έως το 1979). Το μυθικό ρεκόρ του με τα περισσότερα γκολ σε μία σεζόν μάλιστα “έσπασε” μόλις πέρυσι στην Bundesliga, ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι.
Αντίστοιχα, ήταν και ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Γερμανίας (Δυτική Γερμανία τότε) για 40 χρόνια και μέχρι το 2014, οπότε και ο Μίροσλαβ Κλόζε τον προσπέρασε στη σχετική λίστα.
Συνολικά, ο Γκερντ Μίλερ κατέκτησε 14 τίτλους με την Μπάγερν Μονάχου, ενώ οδήγησε την πατρίδα του στην κορυφή τόσο της Ευρώπης (1972), όσο και του κόσμου (1974), σκοράροντας και στους δύο τελικούς για την Δυτική Γερμανία.
https://filathlos.gr/bundesliga-alla-diethni-eidiseografia/635063-thrinos-sto-pagkosmio-podosfairo-pethane-o-gkernt
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/09/205128860.jpg?w=1024&ssl=1)
Αποχαιρετώντας το σπίτι σου
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τη μετακόμιση στο τσεπάκι. Μπορούν σε λίγες ώρες να έχουν μαζέψει τα πράγματα, λες και τους το έχει πει ο Ρόμπερτ ντε Νίρο στο “Heat” (https://www.youtube.com/watch?v=MImNGJNcvIc), να βρίσκονται αλλού με ευκολία. Χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Άνθρωποι που λόγω δουλειάς, σπουδών, αναγκάζονται να μετακομίζουν συχνά, να αλλάζουν περιοχές, πόλεις και χώρες. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο ίδιο μέρος, δεν θέλουν να φύγουν, το αγαπούν. Ακόμα κι αν η πόρτα του μπάνιου βρίσκει λίγο στο πλυντήριο και δεν ανοίγει τελείως, αν δεν υπάρχει ασανσέρ και το ταβάνι έχει πάρει υγρασία από τους από πάνω. Σε αυτή την δεύτερη κατηγορία ανήκει κι η Φράιμπουργκ. Ή τουλάχιστον το έκανε μέχρι το περασμένο σαββατοκύριακο.
Για τον περισσότερο κόσμο, το Φράιμπουργκ-Άουγκσμπουρκ 3-0 ήταν απλά ένα αποτέλεσμα που θα σκρολάρεις στο κινητό, βλέποντας τι έγινε στην Μπουντεσλίγκα. Για τον κόσμο του συλλόγου ήταν κάτι πολύ πολύ παραπάνω. Το 3-0 που έγινε γρήγορα γρήγορα στο 1ο ημίχρονο, έδωσε την ευκαιρία για ένα πάρτι. Όχι τόσο γιατί η αγαπημένη τους ομάδα βρίσκεται 5η στο πρωτάθλημα, αήττητη μέχρι στιγμής. Ούτε γιατί τα γκολ που μπήκαν ήταν τα Νο 997, 998 και 999 στο ιστορικό Ντράιζαμστάντιον. Αλλά γιατί, σε αντίθεση με τη συμβουλή του ντε Νίρo, η Φράιμπουργκ δεν μπόρεσε να τα παρατήσει όλα σε 30” και να φύγει, χρειάστηκε να περάσει πάνω από μισός αιώνας για να εγκαταλείψει ένα από τα πιο kult, που λένε κι οι Γερμανοί, γήπεδα στη χώρα.
Το τελευταίο ιστορικό ματς
Εκεί, στα νοτιοδυτικά της Γερμανίας, δίπλα στα σύνορα με τη Γαλλία και την Ελβετία, το Ντράιζαμστάντιον αποτέλεσε το σπίτι της Φράιμπουργκ από το 1954, σε όλες τις παρουσίες του συλλόγου στην Μπουντεσλίγκα. Ένα γήπεδο ξεχωριστό από τα άλλα. Δίπλα στον Μέλανα Δρυμό (ή Black Forest για τους φίλους της ζαχαροπλαστικής) και στον παραπόταμο του Ρήνου με όνομα Ντράιζαμ, το στάδιο της Φράιμπουργκ συνδυάζει τη μοναδική φυσική ομορφιά με το ποδόσφαιρο. Τον χειμώνα το κρύο ξυρίζει λιγουλάκι, αλλά τουλάχιστον το καλοκαίρι, χάρη στο δάσος, υπάρχει δροσιά. Δεν είναι όμως μόνο η τοποθεσία που κάνει το γήπεδο της Φράιμπουργκ να διαφέρει. Είναι και οι ιδιαιτερότητες που έχει. Από τους 24.000 θεατές, ένα μεγάλο μέρος αφορά σε θέσεις ορθίων. Όπου και να βρίσκεσαι όμως, νιώθεις ακριβώς δίπλα στον αγωνιστικό χώρο, μυρίζεις γκαζόν, νιώθεις την μπαλίτσα να παίζεται. Σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι το γήπεδο της Φράιμπουργκ είναι 4,5 μέτρα κοντύτερο από τις προδιαγραφές της ΟΥΕΦΑ. Η ομάδα μπορεί να παίξει προκριματικά ευρωπαϊκών διοργανώσεων, αλλά οι αυστηρότεροι όροι στη φάση των ομίλων δεν επιτρέπουν να γίνουν αγώνες εκεί. Όταν το 2013 η Φράιμπουργκ έζησε τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές της στιγμής, σε μια από τις μόλις τέσσερις φορές που κατάφερε να προκριθεί σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, χρειάστηκε η ειδική άδεια της ΟΥΕΦΑ για να παίξει εκεί τους αγώνες της στους ομίλους του Europa League. Παρά την ειδική άδεια, δεν κατάφερε να κερδίσει κανένα από τα παιχνίδια με Σεβίλλη, Εστορίλ και Σλόβαν Λίμπερετς.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/09/FAHxkUZXoAAfkct.jpg?w=1430&ssl=1)
Μια από τις πιο δύσκολες έδρες στη Γερμανία
Μη γελιέστε όμως. Το Ντράιζαμστάντιον αποτελεί φρούριο για τη Φράιμπουργκ. Η Μπάγερν έχει υποστεί μια αξέχαστη 5άρα εκεί πέρα, ενώ κερδίζει μόλις τις μισές φορές που ταξιδεύει δίπλα στο δάσος. Το ίδιο ζόρι συναντάει κι η Ντόρτμουντ, ενώ η Γκλάντμπαχ τα έχει καταφέρει μόλις μια φορά. Κι αν για τους παίκτες τα πράγματα είναι δύσκολα, για τους εκδρομείς οπαδούς είναι δυσκολότερα. Η εξέδρα των φιλοξενούμενων δεν είναι η καλύτερη, λίγο καλύτερη από αυτή του Εδεσσαϊκού (για όσους έχουν ταξιδέψει εκεί τα παλιά καλά χρόνια που η ομάδα της Έδεσσας έπαιζε στην Α’ εθνική). Δεν είναι μόνο ότι είναι κοντή η εξέδρα, είναι το γεγονός ότι από το ένα γκολπόστ στο άλλο υπάρχει υψομετρική διαφορά 98 ολόκληρων εκατοστών. Ο ορισμός του “γηπέδου που γέρνει”. Αν και η κλίση σε τέτοια απόσταση δεν είναι τρομερά μεγάλη, είναι κάτι πέρα από τους κανόνες. Όπως και να ΄χει όμως, αυτό είναι το σπίτι της Φράιμπουργκ κι ο κόσμος της το λατρεύει. Είτε γέρνει, είτε είναι μικρό, είτε είναι κρύο.
Στις αρχές της περασμένης δεκαετίας τέθηκε το θέμα βελτιωτικών έργων στο γήπεδο. Όλα αυτά τα χρόνια το γήπεδο μεγάλωνε, αποκτούσε περισσότερες θέσεις, φωτοβολταϊκά, σκέπαστρα και πάει λέγοντας. Αλλά φαινόταν ότι είχε φτάσει στα όρια του. Χάρη στην προσφυγή ορισμένων κατοίκων της περιοχής, το γήπεδο βρίσκεται από την μία στο δάσος και από την άλλη σε κατοικημένη περιοχή, μπορούσε να το πλαφόν της χωρητικότητας ήταν οι 25.000. Μόλις χίλιες θέσεις παραπάνω από τώρα. Με τους μικρότερους συλλόγους στην Μπουντεσλίγκα να έχουν όλο και μεγαλύτερα γήπεδα και το γήπεδο της Φράιμπουργκ να μην μπορεί να προσφέρει πολλές “καλές” θέσεις, τέθηκε θέμα βιωσιμότητας του συλλόγου. Ενός πραγματικά νοικοκυρεμένου συλλόγου που προσπαθεί να επιβιώσει με τα μέσα που διαθέτει. Ο δήμος και ο σύλλογος συζήτησαν και τελικά, το 2012, αποφασίστηκε να χτιστεί ένα νέο γήπεδο. Ο κόσμος ψήφισε υπέρ της λύσης μερικά χρόνια αργότερα, έγινε η αναζήτηση του οικοπέδου και το νέο γήπεδο είναι πλέον έτοιμο για να μετακομίσει η ομάδα.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/09/E-G1Y46WUAAWuor-scaled.jpg?w=1430&ssl=1)
Το νέο γήπεδο της Φράιμπουργκ
Το SC-Stadion ή αλλιώς Europa Park, χωράει 34.700 θεατές (με περίπου το 1/3 να είναι όρθιους) και βρίσκεται προς το αεροδρόμιο της πόλης. Το γήπεδο αντιμετώπισε το δικό του δράμα, καθώς έγιναν προσφυγές από ορισμένους κατοίκους, αλλά και αιωροπτεριστές που τους εμπόδιζε να προσγειωθούν. Η πιο σημαντική προσφυγή όμως έγινε για… τις ώρες κοινής ησυχίας. Το τοπικό δικαστήριο αποφάσισε ότι τα ματς πρέπει να τελειώνουν πριν τις 8 το βράδυ, προφανώς στη Γερμανία κοιμούνται νωρίς, ενώ τις Κυριακές το μεσημεράκι παίζει σιέστα και δεν μπορεί να γίνεται αγώνας μεταξύ 1 και 3. Μετά από πιέσεις, οι κανονισμοί άλλαξαν από την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τα παιχνίδια της Μπουντεσλίγκα θεωρούνται “ειδικές περιστάσεις” για τις οποίες ισχύουν ειδικοί κανόνες. Το θέμα δεν έχει κριθεί οριστικά, αλλά από όσο φαίνεται, το πρόβλημα θα λυθεί για ομάδες όπως η Φράιμπουργκ και η Πάντερμπορν που επηρεάζονταν από τα αυστηρά γερμανικά μέτρα για τον θόρυβο.
twitter.com (https://twitter.com/ESPNFC/status/1442219138231914497?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1442219138231914497%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.sombrero.gr%2F2021%2F09%2Ffreiburg-stadium%2F)
Όπως και να ‘χει, η Φράιμπουργκ μετακομίζει και το τελευταίο παιχνίδι ήταν ένα γλυκόπικρο αντίο. Ο κόσμος τραγούδησε για το γήπεδο, οι παίκτες έμειναν στο χορτάρι, ενώ ο κόουτς Κρίστιαν Στράιχ (για τον οποίο θα μιλήσουμε πιο αναλυτικά στο προσεχές μέλλον, καθώς είναι μια αξιόλογη προσωπικότητα) δάκρυσε, ακούγοντας τους οπαδούς να φωνάζουν το όνομά του. «Δεν ανήκω στην εξέδρα, υπάρχουν κάποιοι παίκτες που προέρχονται από εκεί. Δεν γινόταν όμως να μην ανέβω», δήλωσε για το γεγονός ότι με μια ντουντούκα σκαρφάλωσε στις κερκίδες του γηπέδου. Μπορεί το 1000ο γκολ να μην ήρθε, αλλά αυτό δεν ενόχλησε κανέναν. To “You’ll never walk alone” ακούστηκε, οι παίκτες απόλαυσαν τη γιορτή και η Φράιμπουργκ ετοιμάζεται να γυρίσει σελίδα. Ευτυχώς για όλους τους groundhoppers πάντως, το γήπεδο που γέρνει δεν θα γκρεμιστεί. Θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται από τη 2η ομάδα του συλλόγου, καθώς και από τη γυναικεία ομάδα.
sombrero.gr
Την πατήσαμε.Να μην ξέρουμε για τις ειδικές άδειες.Φυσικά δεν γκρεμίζουν το παλιό σπίτι.
-
Μετά από πρόταση ενός οπαδού-μέλους της Μπάγερν, στη γενική συνέλευση του Νοεμβρίου θα συζητηθεί επίσημα το θέμα της διακοπής της συνεργασίας με την Qatar Airways, λόγω της σύνδεσης της με την κυβέρνηση του Κατάρ, που έχει βεβαρημένο ιστορικό παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι οπαδοί αντιδρούν στη συγκεκριμένη συνεργασία. Όλα αυτά τα χρόνια στο πέταλο του γηπέδου σηκώνονται πανό κατά της διοίκησης για το συγκεκριμένο θέμα ενώ πέρσι οι σύνδεσμοι είχαν οργανώσει ενημερωτική εκδήλωση με τίτλο "Το Κατάρ, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η Μπάγερν: Ανοιχτά χέρια, κλειστά στόματα;". Στην εκδήλωση ήταν καλεσμένοι αρκετοί πολιτικοί ενώ ανάμεσα στους ομιλητές υπήρχαν και δυο πρώην εργάτες, που δούλευαν για χρόνια στα έργα για το Μουντιάλ.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/p960x960/248636890_10160073506965931_2164066600707274235_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-5&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=7jpY2PhrS4cAX-j3ZFD&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=dfcd273fca33906e885d2ab38f1ac999&oe=619F34FF)
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/249058333_10160073526500931_5185055398544932475_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=PP5x21BFHuoAX9eRZpn&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=1edc8bcfc0ac59e0f5bfd1dced43ac4b&oe=619DFACE)
El Sombrero
-
Στην ετήσια γενική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, οι οπαδοί-μέλη της Ντόρτμουντ αποφάσισαν, μεταξύ άλλων, ότι από εδώ και πέρα το 50% των συνδρομών τους θα καλύπτει (εφόσον χρειάζεται) τα έξοδα των μικρότερων τμημάτων του συλλόγου. Επίσης, συμφώνησαν στη δημιουργία ενός 'Κώδικα Βασικών Αξιών' σύμφωνα με τον οποίο κανένας δεν θα μπορεί στο μέλλον να αλλάξει το όνομα, τα χρώματα και το σήμα, οι τιμές εισιτηρίων θα πρέπει να είναι πάντα προσιτές για τον κόσμο, ο σύλλογος θα υπερασπιστεί με κάθε τρόπο το μοντέλο "50+1" της Γερμανίας και δεν θα δεχτεί να παίξει κάποιο εντός έδρας παιχνίδι σε άλλη πόλη ή χώρα.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/259741838_10160126477525931_2254822937393828696_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=Z85e-GIjsOoAX9fnUAN&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=4397e7681e95561b23648b131b53d230&oe=61A2DDD2)
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/12/imago1006912516h-2048x1365.jpg)
Ο ξεχωριστός κύριος Στράιχ και η Φράιμπουργκ
Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια οι Γερμανοί προπονητές έχουν φτιάξει πολύ καλό όνομα στην Ευρώπη. Μετά την ιβηρική κυριαρχία, ήρθε η σειρά μιας χώρας που πάντα ήταν στην ελίτ του ποδοσφαίρου, αλλά οι προπονητές της δεν ήταν τόσο μοδάτοι και trendy. Δεν έχει σημασία ποιος ξεκίνησε τη μόδα του gegenpressing και πόσα έμαθε ο Κλοπ από τον Ράνγκνικ. Ούτε αν ο Τούχελ ακολούθησε στα βήματα του πρώτου. Οι Γερμανοί συνεχίζουν να βγάζουν εξαιρετικούς προπονητές, ο Νάγκελσμαν είναι το καλύτερο φυντάνι της σχολής της Κολωνίας, που ανάμεσα στους χιπ ποδοσφαιρόφιλους είναι κάτι σαν το Χάρβαρντ του ποδοσφαίρου, και νέα ονόματα προκύπτουν συνεχώς. Ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει ένα που δεν ακούγεται τόσο. Αυτό του Κρίστιαν Στράιχ. Όχι γιατί τον έχουν πάρει τα χρόνια, είναι άλλωστε μόλις 2 χρόνια μεγαλύτερος του Γιούργκεν Κλοπ, ούτε γιατί δεν είναι καλός προπονητής, αλλά γιατί η περίπτωσή του διαφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό, καθώς μέχρι και σήμερα είναι αυτό που λένε οι Άγγλοι “one club man“. Δεν είναι μόνο η αγάπη στην Φράιμπουργκ, αλλά και η φιλοσοφία του στο ποδόσφαιρο και τη ζωή που τον κάνει να διαφέρει, κάνοντάς το λιγότερο πιθανό να αναλάβει κάποτε ένα μεγάλο ζάμπλουτο κλαμπ σε κάποια άλλη χώρα.
Ο Στράιχ, γιος χασάπη, γεννήθηκε στο νοτιοδυτικό άκρο της Γερμανίας, στα σύνορα με Ελβετία και Γαλλία και έπαιξε επαγγελματικά ποδόσφαιρο στο Φράιμπουργκ, λίγα χιλιόμετρα μακριά. Τόσο στη μικρότερη Φράιμπουργκερ, όσο και στη πιο γνωστή σήμερα Ες Τσε Φράιμπουργκ. Χωρίς να έχουμε προσωπική άποψη, από την πορεία της καριέρας του δεν προκύπτει ότι ήταν κάποιος σπουδαίος παίκτης. Έμεινε μόλις έναν χρόνο στη Φράιμπουργκ, στη συνέχεια πήγε στην πιο άσημη Χόμπουργκ και επέστρεψε ξανά στη Φράιμπουργκερ. Σταμάτησε άδοξα την καριέρα του στα 30, μετά από ένα κάταγμα στο μετατάρσιο. Αγωνίστηκε συνολικά μόλις 10 φορές στην Μπουντεσλίγκα και 64 στη 2η κατηγορία της Γερμανίας, όχι κάτι εντυπωσιακό.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/12/imago1006807956h-768x491.jpg)
Από την ποδοσφαιρική του καριέρα, ως παίκτης της Φράιμπουργκ το 1988
Το Ντράιζαμστάντιον όμως, η έδρα της Φράιμπουργκ και ένα από τα πιο καλτ γήπεδα της Γερμανίας δίπλα στον Μέλανα Δρυμό, θα γινόταν το σπίτι του. Ο Στράιχ ανέλαβε τις μικρές ομάδες της Φράιμπουργκ. Ήταν προπονητής της Κ19 από το 1995 μέχρι το 2011, λατρεύοντας να βρίσκεται δίπλα στους μικρούς και να τους μαθαίνει όχι μόνο πράγματα για το ποδόσφαιρο, αλλά και για την ίδια τη ζωή. Αυτό δεν σημαίνει ότι υστερούσε ως κόουτς, καθώς κατάφερε να κατακτήσει τρεις φορές το κύπελλο Γερμανίας Κ19 και μία το πρωτάθλημα. Ίσως να βρισκόταν ακόμα εκεί, ένας απλός εργάτης του συλλόγου, αν ο Ρόμπιν Ντουτ δεν αναλάμβανε πρώτος προπονητής της Φράιμπουργκ το 2007 και δεν τον έκανε βοηθό του. Ο Στράιχ ανέβηκε στην ιεραρχία του συλλόγου, αλλά συνέχισε να ασχολείται με τους νεαρούς παίκτες, ανεβάζοντας αρκετούς μάλιστα στην πρώτη ομάδα.
Ο Ντουτ έμεινε για μια 4ετία και στη συνέχεια έκανε το βήμα παραπάνω, φεύγοντας για τη Λεβερκούζεν. Έτσι, η Φράιμπουργκ το καλοκαίρι του 2011 βρέθηκε να ψάχνει για νέο προπονητή. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Φράιμπουργκ είναι ένας σύλλογος χωρίς ιδιαίτερα χρήματα, χωρίς ακριβές μεταγραφές, μετράει το κάθε Ευρώ. Βασίζεται συχνά σε ντόπιους παίκτες και σε καλό scouting, μάχεται με τα σχετικά πενιχρά της μέσα, πιστή στη δική της φιλοσοφία. Και αποτελεί έναν σύλλογο που επενδύει στους προπονητές. Πριν από τον Ντουτ, προπονητής ήταν ο Φίνκε που έμεινε για 16 ολόκληρα χρόνια στην ομάδα. Κάπως έτσι, τα ηνία ανέλαβε ένας δικός της άνθρωπος. Αυτός δεν ήταν ο Στράιχ όμως που δεν είχε τέτοιες βλέψεις. Επιλέχθηκε ο Μάρκους Σοργκ, πρώην προπονητής της Κ17 και κόουτς της Β’ ομάδας και ο Στράιχ παρέμεινε βοηθός.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/12/imago1008362446h-768x530.jpg)
Η επιλογή δεν βγήκε. Η Φράιμπουργκ έκανε τραγική πορεία και ακόμα χειρότερα, ο Σοργκ φάνηκε να είναι ανέτοιμος, αφού υπήρχαν έντονα προβλήματα με παίκτες, ελληνιστί: είχε χάσει τα αποδυτήρια. Η ομάδα τού Μέλανα Δρυμού πήρε μια απόφαση που δεν συνηθίζει, αποφάσισε να αλλάξει κόουτς. Αντί να ψάξει όμως να βρει κάποιον μπαρουτοκαπνισμένο έμπειρο, μετρ της μάχης της σωτηρίας και του μισό-μηδέν, αποφάσισε εκ νέου να κοιτάξει στο εσωτερικό της. Η διοίκηση έκανε πρόταση στον Στράιχ. Αυτός αρχικά αρνήθηκε σκεπτόμενος τις δουλειές και τις ζωές πολλών ανθρώπων που βασίζονται στη σωτηρία της ομάδας. Δεν ήθελε ένα τέτοιο βάρος, ενώ ένιωθε και άσχημα καθώς εκτιμούσε πολύ τον Σοργκ και ήταν ο άμεσος συνεργάτης του. Τελικά όμως, αναλογίστηκε τα λόγια ενός παλιού προέδρου του συλλόγου που του είχε πει: «κάποτε θα φτάσει η στιγμή που θα πρέπει να αναλάβεις τις δικές σου ευθύνες». Μια ώρα μετά την άρνησή του, άλλαξε απόφαση και αποφάσισε να αναλάβει τις ευθύνες του.
Ήταν τέλη Δεκεμβρίου του 2011, στην περίοδο της χειμερινής διακοπής στη Γερμανία, με τη Φράιμπουργκ να βρίσκεται στην τελευταία θέση της βαθμολογίας με 13 βαθμούς σε 17 αγώνες και έναν αποκλεισμό στο κύπελλο από ομάδα Γ’ εθνικής. Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα όταν έχασε τον πρώτο σκόρερ του Παπίς Σισέ που πήγε στη Νιούκαστλ. Ο Στράιχ κέρδισε στο πρώτο του ματς, αλλά πήρε μόλις 2 βαθμούς στα επόμενα 5 (ανάμεσά τους και ένα 0-0 απέναντι στην Μπάγερν). Στη συνέχεια ακολούθησε μια ξέφρενη πορεία με 10 ματς χωρίς ήττα και ορισμένες πολύ σημαντικές εκτός έδρας νίκες. Δύο αγωνιστικές πριν το τέλος σώθηκε και τελικά τερμάτισε 12η. Ο Στράιχ είχε καταφέρει ένα μικρό θαύμα και φυσικά συνέχισε στον σύλλογο, με τον κόσμο να τον αποθεώνει. «Είμαι ματαιόδοξο άτομο, αλλά η ματαιοδοξία είναι πολύ επικίνδυνη στο ποδόσφαιρο. Είναι ωραίο να σε εγκωμιάζουν, αλλά αυτό το αξίζουν οι άνθρωποι που ζουν με αναπηρίες ή χωρίς χρήματα. Το αξίζουν περισσότερο», λέει σε συνέντευξή του στην Deutsche Welle,
Η ιστορική πρώτη νίκη επί της Μπάγερν
Την επόμενη σεζόν έβγαλε τη Φράιμπουργκ 5η και στην Ευρώπη (χάνοντας την τελευταία στιγμή την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ), αλλά το 2015 είδε την ομάδα του να χάνει τη σωτηρία για έναν μόλις βαθμό και να υποβιβάζεται. Ο κόσμος και η διοίκηση τον στήριξαν δίχως δεύτερη σκέψη. Και δικαιώθηκαν. Η Φράιμπουργκ κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β’ εθνικής, μπροστά μάλιστα από τη Red Bull της Λειψίας και επέστρεψε αμέσως στην Μπουντεσλίγκα. Από τότε βρίσκεται σταθερά εκεί, ενώ φέτος η πορεία της είναι εξαιρετική και προς το παρόν δίνει μάχη ακόμα και για ευρωπαϊκή θέση. Ο κόσμος τον λατρεύει και τον αποθεώνει σε κάθε ευκαιρία και εκείνος περνάει το πάθος του στους παίκτες. Σε λίγες ημέρες θα κλείσει 10 χρόνια παρουσίας στον πάγκο της Φράιμπουργκ και είναι με διαφορά ο μακροβιότερος προπονητής σε πάγκο μιας ομάδας στη Γερμανία.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/12/imago0036716644h-768x512.jpg)
Σε σοβαρή συζήτηση με την μασκότ της Βόλφσμπουργκ
Ο Στράιχ όμως δεν είναι μόνο αγαπητός στον κόσμο της Φράιμπουργκ για τα προπονητικά του κατορθώματα. Είναι αγαπητός και σε μεγάλο μέρος του ποδοσφαιρικού κοινού της χώρας για τις δηλώσεις του και τη στάση του σε μια σειρά από ζητήματα. Δεν διστάζει να μιλήσει, να πει την άποψή του και να κριτικάρει. Ακόμα και το ίδιο το ποδόσφαιρο του σήμερα. Ήταν από αυτούς που μίλησαν κατά της αγοράς της Νιόυκαστλ από τους Σαουδάραβες. «Συμβαίνουν πράγματα στο ποδόσφαιρο που ξεπερνούν όλα τα όρια. Οι αγοραστές εμπλέκονται σε μια σειρά καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανήκω στους ανθρώπους που έχουν πρόβλημα με αυτό», δήλωσε πριν λίγο καιρό. Εξέφρασε για μια ακόμα φορά τη στήριξή του στον κανόνα του 50+1 στη Γερμανία, λέγοντας ότι δεν χρειάζεται η Μπουντεσλίγκα να μιμηθεί σε όλα την Αγγλία.
«Θα προσπαθήσω να κάθομαι περισσότερο στον πάγκο», είχε δηλώσει το 2012 μετά τη σωτηρία της Φράιμπουργκ.
Σχεδόν δέκα χρόνια μετά, δεν έχουν αλλάξει πολλά.
Τις ίδιες αντιδράσεις είχε και για το Μουντιάλ του 2022 στο Κατάρ. «Αρχίζει να γίνεται δύσκολο να βρούμε μια χώρα να διοργανώσει το Μουντιάλ και να μην βασανίζει ανθρώπους», είπε το 2014. Σε έναν χώρο του θεάματος που τα οικονομικά συμφέροντα κάνουν πολλούς ανθρώπους να κλείνουν το στόμα τους, ακόμα και όταν προσπαθούν να το παίξουν πιο εναλλακτικοί όπως ο Πεπ, ο Στράιχ δεν νιώθει καμία υποχρέωση για κάτι τέτοιο. Σχολιάζοντας τη μεταγραφή του Νεϊμάρ στην ΠΣΖ είχε πει ότι δεν έχει σημασία αν τα εκατομμύρια είναι 200 ή 400. «Ο θεός του χρήματος θα καταβροχθίσει τα πάντα. Ο περισσότερος κόσμος θα το καταλάβει αφότου γίνει», σχολιάζει. Παρομοιάζει το ποδόσφαιρο με ένα λεμόνι που συνεχώς το στύβουν για να βγάζει χυμό, μέχρι που κάποια μέρα ο κόσμος θα βαρεθεί να το βλέπει στυμμένο και παραμορφωμένο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/12/imago1007870174h-2048x1365.jpg)
«Υπάρχουν σύλλογοι που έχουν 80-90 παίκτες και στο τέλος το πανηγυρίζουν γιατί έβγαλαν κέρδος. Δεν μιλάμε πλέον για αθλητισμό ή οικονομική ισορροπία. Θέλουν απλώς να βγάζουν χρήματα, δανείζοντας παίκτες και μετά πουλώντας τους για το κέρδος.
Αυτό συμβαίνει όλο και πιο συχνά και για τις ομάδες που δεν έχουν πολλά χρήματα όπως στην Αγγλία – ή και κάποιες για εμάς εδώ στη Γερμανία – η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Είναι απογοητευτικό, τερματίσαμε 7οι, έχουμε παίκτες στην εθνική Κ21, αλλά τίποτα δεν αλλάζει γιατί η δύναμη βρίσκεται σε αυτούς που έχουν τα χρήματα.
Δεν μπορείς να ανταγωνιστείς πλέον αυτά τα ποσά γιατί είναι εξωφρενικά υψηλά, οι ομάδες έχουν ανεξάντλητα χρήματα στα χέρια τους. Είναι πολύ κρίμα, γιατί βρισκόμαστε σε μια εξαιρετική φάση και μετά κοιτάζεις την αγορά και ανακαλύπτεις ότι η οικονομική ισχύς καταπιέζει οτιδήποτε άλλο».
Δεν μιλάει όμως μόνο για την κατάσταση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Μιλάει για τα κοινωνικά θέματα. Φοβάται την άνοδο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού στη Γερμανία. Όπως δήλωσε μετά από τον φόνο ενός μετανάστη, στη Γερμανία έχουν ζήσει πολύ καλά την ξενοφοβία, έχουν περάσει τη φρίκη του πολέμου και δεν μπορούσε ποτέ να διανοηθεί ότι θα υπήρχε ξανά αυτός ο κίνδυνος στη χώρα του. Υποστηρίζει ότι αν κάποιος δεν μιλάει γι΄αυτό θα έχει κι ο ίδιος ευθύνη όταν τα πράγματα πάνε άσχημα. Έχει δηλώσει ότι πίεση δεν είναι η η μάχη του υποβιβασμού, αλλά να φοβάσαι για τη ζωή σου και των παιδιών σου πάνω σε μια βάρκα, διασχίζοντας τη Μεσόγειο. Το 2015 στήριξε την απόφαση της Γερμανίας να ανοίξει τα σύνορά της και σε μια συνέντευξη τύπου πριν από ένα ματς, ανέπτυξε τη θέση του για το μεταναστευτικό σε έναν 8λεπτο μονόλογο. Είπε ότι οι πλούσιες χώρες πρέπει να βοηθήσουν τις μικρότερες, ώστε να μην αναγκάζονται άνθρωποι να εγκαταλείπουν τα πάντα, αλλά και πώς πρέπει να συμπεριφέρονται οι χώρες στους ανθρώπους που φτάνουν στο έδαφός τους, λέγοντας ότι όλοι κάπου στο παρελθόν είχαμε έναν πρόγονο που αναγκάστηκε να μεταναστεύσει:
«Δεν είπαμε πολλά για το ποδόσφαιρο σήμερα, αλλά υπάρχουν και πιο σημαντικά θέματα»
Παρά το γεγονός ότι περιγράφει τον εαυτό του ως ματαιόδοξο που αναζητά την αποθέωση, παραμένει ο ίδιος τύπος “χωρίς τατουάζ και σκουλαρίκια”, όπως λέει, που χρησιμοποιεί το ποδήλατό του για να μετακινείται, συμπληρώνοντας σχεδόν 30 χρόνια στο ίδιο μέρος. Και μην νομίζει κανείς ότι ο Στράιχ μένει στο Φράιμπουργκ επειδή δεν είναι αρκετά καλός για να πάει άλλου. Δουλεύει πολύ με τους νεαρούς, διαβάζει άριστα τα παιχνίδια και κυρίως ξέρει πώς να προσεγγίζει τους ποδοσφαιριστές, φτιάχνοντας ένα ομαδικό κλίμα στα αποδυτήρια, κάτι εξαιρετικά κρίσιμο σε μια ομάδα χωρίς πολύ ταλέντο. Ο Ούλι Χένες το 2018 τον είχε μεταξύ των υποψηφίων για την Μπάγερν Μονάχου και μάλιστα είχε κάνει και κάποιες κουβέντες με τον πρόεδρο της Φράιμπουργκ. Ο Νάγκελσμαν έχει δηλώσει ότι ο Στράιχ θα μπορούσε να προπονήσει οποιαδήποτε ομάδα στην Ευρώπη, ενώ οι μεγαλύτεροι γερμανικοί σύλλογοι σίγουρα θα του έκαναν πρόταση αν καταλάβαιναν ότι ο Στράιχ σκεφτόταν να αλλάξει παραστάσεις. Δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Πριν 5 χρόνια δήλωσε ότι όταν φτάσει η στιγμή να τελειώσει το συμβόλαιό του, ίσως κάνει κάτι άλλο. Η παρουσία των media και η πίεση είχε μεγαλώσει και πίστευε ότι θα ήταν δύσκολο να κάτσει άλλη μια 5ετία. Τελικά το έκανε και έφτασε τα 10. «Η οικογένειά μου και οι φίλοι μου είναι στο Φράιμπουργκ. Είναι το σπίτι μου. Ποιοι άλλοι προπονητές στην Μπουντεσλίγκα μπορούν να το πουν αυτό; Κάποιοι αλλάζουν δύο ομάδες μέσα σε λίγους μήνες. Εγώ επιστρέφω κάθε μέρα στην οικογένειά μου και τους φίλους μου. Είναι ένα προνόμιο», λέει με την έντονη τοπική προφορά του.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Ο Γιούλιους Χιρς ήταν ένας από τους καλύτερους μεσοεπιθετικούς στα πρώτα χρόνια του γερμανικού ποδοσφαίρου. Φόρεσε τη φανέλα της Γερμανίας, έγινε ο πρώτος παίκτης της που πέτυχε 4 γκολ σε έναν αγώνα και κέρδισε πρωταθλήματα με την Καρσλρούη και τη Γκρόιτερ Φίρτ. Την ίδια περίπου περίοδο έλαβε μέρος στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου και έχασε τον αδερφό του που σκοτώθηκε στη μάχη. Όταν ο Χίτλερ άρχισε να κυνηγάει τους Εβραίους ο Χιρς θεώρησε πως δεν θα έχει πρόβλημα. Ήταν γνωστός, ήρωας πολέμου και πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Έκανε λάθος. Μια κρύα μέρα του 1943 μεταφέρθηκε στο Άουσβιτς μαζί με 1500 ακόμα Εβραίους και από τότε κανένας δεν τον είδε ξανά.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/272822880_10160238020860931_1708027713484050019_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-5&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=veEA0w5uhakAX-Jrcu7&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AT_JgYySI6LJqVvBldeNu6PraBnEkR60zcEhjkmwYkEd1Q&oe=61F745F9)
Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος σήμερα.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/272681505_10160238058330931_4454124017401241091_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=BQdO6mi8ft0AX-P4278&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT_mpz0Vg0arlNUnS-MdBidFDBtWKBz-K1r-GM6Nzfz9mQ&oe=61F786CE)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160238020875931/?type=3&theater)
-
Η Φράιμπουργκ, μια από τις ελάχιστες πλέον ομάδες της Μπουντεσλίγκα που έχει παραμείνει συνειδητά αθλητικός σύλλογος (δηλαδή το 100% των μετοχών της ανήκει στα 35.000 μέλη που αποφασίζουν για τα πάντα, γιατί "το ποδόσφαιρο δεν γίνεται να ανήκει σε έναν άνθρωπο, το ποδόσφαιρο ανήκει σε όλους μας"), έφτασε χθες πολύ κοντά στο πρώτο κύπελλο της ιστορίας της αλλά ηττήθηκε στα πέναλτι από την ομάδα της Ρέντ Μπουλ.
Πριν τον τελικό οι οπαδοί της μοίρασαν φυλλάδια που προειδοποιούσαν τους πάντες ότι πρέπει να σεβαστούν τις κερκίδες που τους φιλοξενούν, γιατί είναι οι κερκίδες των οπαδών της Χέρτα, και ότι δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε ρατσιστικά συνθήματα. Μετά το τέλος και παρά την πίκρα τους έμειναν σχεδόν όλοι στις θέσεις τους, περίμεναν τους παίκτες να παραλάβουν τα μετάλλια τους και τους κάλεσαν για να τους αποθεώσουν.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/freiburg/596893708124018/)
Εκτός των άλλων απαγόρευσαν και τη χρήση του σήματος της ομάδας στα κασκόλ που είναι χωρισμένα στη μέση με τα χρώματα και των δυο ομάδων του τελικού.
Thy Kons δεν ήθελαν να κυκλοφορήσει ένα κασκόλ στο οποίο θα συνυπήρχαν το σήμα και τα χρώματα τους με αυτά της Λειψίας.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/283602486_10160430168810931_3793914711662546241_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=29M6ZNeMVBAAX-MBg-1&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AT-MlIgAXSq-Ze8fF4xR_q3Q6hLTzSqZobMZjRknsXyiNw&oe=628FD5BD)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/p.10160430168835931/10160430168835931/?type=3)
-
-
Ζωντανά: Η υποδοχή της Φράιμπουργκ μετά τον τελικό του Κυπέλλου DFB | SWR Sports
1.103 παρακολουθούν τώρα Ξεκίνησε ροή πριν από 37 λεπτά Είτε με ή χωρίς κατσαρόλα - το Freiburg είναι ανάποδα και γιορτάζει το SCF του. Ζωντανή ροή SWR την Κυριακή 22 Μαΐου 2022
Οι άνθρωποι γιορτάζουν στο Φράιμπουργκ - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο
Στο θέατρο του Φράιμπουργκ γίνεται πρώτα το επίσημο εορταστικό μέρος με μια καταχώρηση στο χρυσό βιβλίο της πόλης. Στη συνέχεια, η ομάδα θα γιορτάσει τη μεγάλη σεζόν του SCF με τους φιλάθλους στη σκηνή μπροστά από το θέατρο. Ίσως και με το DFB Cup και την πρόκριση στο Champions League;
Το δελτίο τύπου από την πόλη του Φράιμπουργκ:
«Φεστιβάλ φιλάθλων με παρουσίαση της ομάδας από τις 8 μ.μ. στην πλατεία της παλιάς συναγωγής - με ή χωρίς τρόπαιο: την ερχόμενη Κυριακή η πόλη του Φράιμπουργκ θα παρουσιάσει το Sport-Club Freiburg με δεξίωση στο χειμερινό φουαγιέ του θεάτρου της πόλης ως καθώς και με ένα μεγάλο φεστιβάλ θαυμαστών για το μεγάλο του, σας συγχαίρω για την αθλητική σας επιτυχία.
Ο δήμαρχος Μάρτιν Χορν προσκλήθηκε στη δεξίωση με μια καταχώριση στο Χρυσό Βιβλίο της πόλης. Η δεξίωση δεν θα γίνει στο δημαρχείο και στο μπαλκόνι του δημαρχείου, όπως συνηθίζεται σε μια τέτοια περίπτωση, λόγω δομικών εμποδίων στην πλατεία του δημαρχείου και της μεγάλης αναμενόμενης προσέλευσης κόσμου στην πλατεία. Στις 8 μ.μ., η ομάδα και η προπονητική ομάδα θα παρουσιαστούν στους φιλάθλους σε μια σκηνή μπροστά από το Stadttheater. Διότι τόσο το να φτάσεις στον τελικό του Βερολίνου όσο και η συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο με την έκτη θέση στον πίνακα της Bundesliga πρέπει να πανηγυριστεί. Και ίσως οι οπαδοί μπορούν τότε να καλωσορίσουν και τους κυπελλούχους του 2022».
Συντονιστής: Lennert Brinkhoff
Σχόλιο: Τομ Μπάρτελς
Η πόλη υποδέχεται τους ήρωες της.
-
💛🖤 𝝜 𝝢𝝩𝝤𝝦𝝩𝝡𝝤𝝪𝝢𝝩 𝝟𝝦𝝖𝝩𝝖 𝝛𝝮𝝢𝝩𝝖𝝢𝝤 𝝩𝝤 𝝥𝝤𝝙𝝤𝝨𝝫𝝖𝝞𝝦𝝤 𝝘𝝞𝝖 𝝩𝝤𝝪𝝨 𝝦𝝤𝝡𝝖𝝢𝝩𝝞𝝟𝝤𝝪𝝨!
🎫 Πριν καν μπει ο Ιούλιος, η Ντόρτμουντ πρόλαβε ήδη να ξεπουλήσει τα εισιτήρια διαρκείας της!
Ο αριθμός αυτών;
𝟱𝟱.𝟬𝟬𝟬!
Από την περσινή χρονιά, μόλις 200 άτομα δεν ανανέωσαν το εισιτήριο τους, δίνοντας την ευκαιρία σε κάποιους άλλο να γίνει κάτοχος διαρκείας.
Το κόστος αυτών ξεκινά από τα 𝟮𝟰𝟬€ ή αλλιώς 𝟭𝟰,𝟭𝟬 € το παιχνίδι!
🏟 Έχει τη μεγαλύτερη πληρότητα στην Ευρώπη
🔥 Έχει ένα από τα πιο καυτά πέταλα στον πλανήτη
Και o σύλλογος νιώθει την ανάγκη να ξεπληρώσει τους φιλάθλους της με προσιτές τιμές εισιτηρίων!
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/287564791_10160679554669752_1375121014982242877_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=MabmougYNdAAX-LCXgr&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AT9ex7iWnaT-cSYf9ydBrLaZ5YZdQvulARkveC22YhLiIw&oe=62B6FD11)
gazzetta.gr (https://www.facebook.com/gazzetta.gr/photos/a.10150251297824752/10160679554684752/)
-
Η Καϊζερσλάουτερν, που συμπληρώνει μια δεκαετία μακριά από τη Μπουντεσλίγκα, πέρασε τέσσερα χρόνια στην 3η κατηγορία και φέτος βρίσκεται στη μέση της βαθμολογίας της 2ης κατηγορίας, με 3 μόνο νίκες σε 11 ματς.
Χθες έπαιζε στο Αμβούργο, μια πόλη 600 χλμ μακριά, και είχε στο πλευρό της 10.000 κόσμο.
el sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/%CE%BA%CE%B1%CF%8A%CE%B6%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BD/630444608570853/)
-
-
Μουντιάλ 2022: Οι οπαδοί των Μπάγερν και Ντόρτμουντ ύψωσαν πανό κατά της διοργάνωσης!
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2022-11/qatar_dortmund_1.webp?itok=BV3C7Nkh)
Την απόλυτη αντίθεσή τους με το Μουντιάλ του Κατάρ εξέφρασαν οι οπαδοί των Μπάγερν και Ντόρτμουντ, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από την πρώτη σέντρα στη διοργάνωση.
Κοινό σύνθημα στα χείλη των οπαδών της Μπάγερν και της Ντόρτμουντ έγινε το μποϊκοτάζ του επερχόμενου Μουντιάλ, με τις δυο πλευρές να σηκώνουν πανό στους αγώνες του Σαββάτου (5/11) με ξεκάθαρο μήνυμα κατά της διοργάνωσης στο Κατάρ.
Συγκεκριμένα, στο «Signal Iduna Park» οι φίλοι των Βεστφαλών ύψωσαν ένα τεράστιο πανό που «έγραφε «μποϊκοτάζ στο Κατάρ 2022» την ώρα του ματς με την Μπόχουμ, ενώ την ίδια στιγμή στο Βερολίνο και κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης με τη Χέρτα οι Βαυαροί σχολίασαν καυστικό τρόπο την απόφαση της FIFA να ανάψει το πράσινο φως για τη διοργάνωση του Μουντιάλ σε μια χώρα που δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
«15.000 νεκροί για 5.760 λεπτά ποδοσφαίρου. Ντροπή σας» ήταν το μήνυμα πάνω στο πανό που σήκωσαν οι οπαδοί της Μπάγερν, οι οποίοι δεν δίστασαν να εκφράσουν την απόλυτή αντίθεσή τους με το επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Adeptos do Dortmund continuam a pedir o boicote ao Mundial do Qatar 🇶🇦 (https://twitter.com/CabineSport/status/1588903066224689153?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1588903066224689153%7Ctwgr%5E330fb51e14f2f34b1b182af2a5ae18dfbea40642%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fbundesliga%2F2167021%2Fmoyntial-2022-oi-opadoi-ton-mpagern-kai-ntortmoynt-ypsosan-pano-kata)
Tarja dos adeptos do Bayern contra o Mundial do Qatar: "15.000 mortos por 5760 minutos de futebol. Vocês deviam de se envergonhar". (https://twitter.com/CabineSport/status/1588909434881077248?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1588909434881077248%7Ctwgr%5E330fb51e14f2f34b1b182af2a5ae18dfbea40642%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fbundesliga%2F2167021%2Fmoyntial-2022-oi-opadoi-ton-mpagern-kai-ntortmoynt-ypsosan-pano-kata)
gazzetta.gr
-
Το 2017 ο Βίλι Όρμπαν έκανε εγγραφή για να γίνει δότης βλαστοκυττάρων. Πριν λίγο καιρό τον ενημέρωσαν ότι βρέθηκε συμβατός με κάποιον που πάσχει από καρκίνο του αίματος. Ο Όρμπαν έδωσε αμέσως έγκριση, η διαδικασία ξεκίνησε και γι'αυτό το λόγο έλειψε από το χθεσινό ματς της Λειψίας καθώς έκανε την επέμβαση πριν λίγες μέρες.
"Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως δεν θέλω να λείπω από κανέναν αγώνα αλλά σ'αυτή την περίπτωση δεν υπήρχε κανένα δίλημμα αφού προέκυψε μια κατάσταση που μπορώ να σώσω μια ζωή."
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/330941213_581078293887888_2603137861733560051_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=hDbZcOSIL9gAX_aPtYP&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfCkSK1YwW2DsccvPRezdkZnd9sMOADKvXEOZHW9SWUWIA&oe=63EE9390)
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10161011826500931/?locale=el_GR)
-
Το παραμύθι συνεχίζεται για την ώρα. Η Ουνιόν παρέμεινε και αυτό το σ/κ ένα βαθμό μακριά από την κορυφή της Μπουντεσλίγκα αφού έκανε την 5η σερί νίκη της και μάλιστα με ανατροπή (1-2) μέσα στην έδρα της Λειψίας, της ομάδας που ενσαρκώνει όσα οι οπαδοί της Ουνιόν μισούν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/330809377_570505601794838_3879688236434874956_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=h3JbbeE7YEcAX_kSuBB&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfCRfEBwmAWgpi4xFwl7nqBYPvMomluro9U-74Vt0gHvPw&oe=63EDD2D9)
Στα τελευταία πέντε παιχνίδια τους για τη Μπουντεσλίγκα, η Ουνιόν κέρδισε την ομάδα της Ρεντ Μπουλ και τις πέντε φορές. Και τις πέντε με σκορ 2-1!
El Sombrero (https://www.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10161010376545931/?locale=el_GR)
-
Πανηγυρίζοντας γκολ στο 95' που κάνει το 1-2, ολοκληρώνει μεγάλη ανατροπή μέσα στο Μόναχο (στο οποίο δεν είχες κερδίσει ποτέ ξανά), αφήνει τη Μπάγερν εκτός Κυπέλλου και σε στέλνει ένα βήμα πριν τον δεύτερο τελικό στην ιστορία σου.
Το σημερινό βράδυ ανήκει στη Φράιμπουργκ.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/339247954_239646621764327_6878076554341442440_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=1UbHmdyv5bEAX8JFG9j&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfCIgTwVjz2CUcMYEcRz9YFm8S0F0YjoRw99Mi8n_iffKw&oe=6432281B)
Η Φράιμπουργκ είναι μια από τις ελάχιστες πλέον ομάδες της Μπουντεσλίγκα που έχει παραμείνει συνειδητά αθλητικός σύλλογος. Δηλαδή το 100% των μετοχών της ανήκει στα 35.000 μέλη που αποφασίζουν για τα πάντα, γιατί "το ποδόσφαιρο δεν γίνεται να ανήκει σε έναν άνθρωπο, το ποδόσφαιρο ανήκει σε όλους μας". Το βίντεο από τον περσινό χαμένο τελικό: https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/596893708124018
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=601667631995700&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Η Φορτούνα Ντίσελντορφ, που - ενημερωτικά - μαζεύει 30.000 θεατές κατά μ.ο. στη 2η κατηγορία, ανακοίνωσε σήμερα το νέο της πλάνο που ονομάζεται «Φορτούνα για όλους». Ένας από τους μεγαλεπήβολους στόχους του είναι να αντικαταστήσει τα έσοδα από τα εισιτήρια με έσοδα από νέους χορηγούς που θα συνεργαστούν με το σύλλογο γι'αυτόν ακριβώς το σκοπό: Για να επιτρέψουν δηλαδή σε όλους τους οπαδούς, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, να βλέπουν την ομάδα τους τζάμπα!
Σύμφωνα με τον CEO της, η Φορτούνα έχει ήδη βρει κάποιους χορηγούς που θέλουν να στηρίξουν αυτό το επαναστατικό εγχείρημα και σκοπεύει να το δοκιμάσει για πρώτη φορά τη νέα σεζόν με 3 παιχνίδια που θα είναι ελεύθερα για όλους. Ο μεγάλος στόχος είναι να προσελκύσει έτσι κι άλλους χορηγούς και να καθιερώσει τη δωρεάν είσοδο σε όλα τα εντός έδρας ματς μέσα στα επόμενα χρόνια!
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/343295247_620395160132079_1032462410538020085_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=LgsXmxf8YJAAX8sSgPp&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfD-jF-CMZpvY3Vyv2UHmuy18Txz2_6bqbSwR-GxlMBbRQ&oe=64547434)
Μιας και όλοι λογικά έχουμε τις ίδιες απορίες, δεν έχει αποσαφηνιστεί ακόμα πώς θα λειτουργήσει το σύστημα στους αγώνες με δωρεάν είσοδο. Η Φορτούνα έχει ένα γήπεδο 54.000 θέσεων και κοντά στα 27.000 μέλη αυτή τη στιγμή, που πιθανόν θα έχουν κάποια προτεραιότητα σε περιπτώσεις που η ζήτηση είναι μεγαλύτερη. Ίσως έτσι αυξηθεί ραγδαία και ο αριθμός των μελών, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη δυναμική του συλλόγου.
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=617169850445478&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
ο Αμβούργο φτάνει μια ανάσα από την άνοδο στη Μπουντεσλίγκα αλλά με κάποιο κωμικοτραγικό τρόπο κάθε φορά αυτή χάνεται στο φινάλε.
Σήμερα η κατάρα έμοιαζε επιτέλους να σπάει. Mε νίκη εκτός έδρας και γκέλα της Χαϊντενχάιμ θα κέρδιζε την απ'ευθείας άνοδο. Ήταν σοβαρό εξ αρχής, προηγήθηκε στο 3' και κατάφερε να πάρει το ματς και να μην τα σκατώσει πάλι.
Με το άλλο ματς στο 92' και τη Χαϊντενχάιμ πίσω στο σκορ με 2-1 οι οπαδοί του Αμβούργου πίστεψαν ότι είχε φτάσει η μέρα της λύτρωσης και μπήκαν στο χόρτο να πανηγυρίσουν ενώ ο εκφωνητής του γηπέδου τους έδινε συγχαρητηρια για την άνοδο. Τη συνέχεια την έχετε καταλάβει όλοι...
Η Χαϊντενχάιμ ισοφάρισε στο 93', έκανε το 2-3 στο 99' και ανέβηκε στη Μπουντεσλίγκα για πρώτη φορά στην ιστορία της! Το Αμβούργο θα παίξει για άλλη μια φορά στα πλέι οφ ανόδου.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/347559648_241677028506504_4820453063228997865_n.jpg?stp=cp6_dst-jpg_p180x540&_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=5-KmHhyIxbIAX9l0Wtx&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfCskxGePEiuNs2gKaskPyTYp0XeC6lZqWU30WD4ymUzSw&oe=647930CC)
Αυτός που καταράστηκε το Αμβούργο με αυτόν τον τρόπο πρέπει να είναι ο πιο μερακλής σαδιστής του κόσμου. Αυτή δεν είναι απλή κατάρα της στιγμής, είναι μελετημένο βασανιστήριο που κανονικά θα έπρεπε να απαγορεύεται από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/347417985_2577645522391599_1888964523979452653_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=dbeb18&_nc_ohc=fH3NuN7XV5oAX-ZWs6h&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfCz2y4wAhZ0PQm3qIgDiIV_9FxMOWhV3XbQ_YVPnc_1zQ&oe=647940AA)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=639562738206189&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/07/HP_F95xDTH-Kollektion-4__c__Fortuna_Duesseldorf.jpg?w=800&ssl=1)
Όλα από αγάπη: πώς μια πανκ μπάντα έσωσε την αγαπημένη της ομάδα (αρκετές φορές)
Η σχέση ποδοσφαίρου και μουσικής είναι πολυεπίπεδη. Από μεγάλους καλλιτέχνες που είναι φανατικοί οπαδοί ομάδων όπως ο Στιβ Χάρις των Iron Maiden κι ο Έλτον Τζον που αγόρασε την αγαπημένη του ομάδα μέχρι ποδοσφαιριστές που έκαναν παράλληλη καριέρα ως τραγουδιστές, όπως ο δικός μας “Μόνο” Μπούργος, ή ο “μεταλάς” Νταρίο Ντουμπουά που κατέβαινε να παίξει με βαμμένο πρόσωπο λες και πήγαινε σε συναυλία, οι ιστορίες είναι πολλές. Καμία όμως ίσως, δεν έχει μια τόσο έντονη σχέση όσο η ιστορία αγάπης ανάμεσα στο διάσημο γερμανικό συγκρότημα Die Toten Hosen και την αγαπημένη τους ομάδα, τη Φορτούντα Ντίσελντορφ.
Γερμανία, δεκαετία του 1980. Στο Ντίσελντορφ, μια πόλη κοντά στο εκατομμύριο που ανήκει όμως στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Ρηνανίας-Ρουρ με ένα σωρό πόλεις σε κοντινή απόσταση, όπως Λεβερκούζεν, Γκελζενκίρχεν, Βόννη, Ντόρτμουντ, Κολωνία, Μένχενγκλάντμπαχ, Ντούισμπουργκ που φτιάχνουν ένα κέντρο περίπου 11 εκατομμυρίων κατοίκων σήμερα, η πανκ ροκ σκηνή ζει και αναπνέει στο μπαρ Ράτινγκεν Χοφ. Εκεί, το 1982, θα στηθεί μια μπάντα αυτοδίδακτων μουσικών με το όνομα Die Toten Hosen που στην κυριολεξία σημαίνει “τα πεθαμένα παντελόνια”, αλλά κάνει λογοπαίγνιο στα γερμανικά με το “δεν γίνεται τίποτα/παίζει βαρεμάρα”. Δεν θα σταθώ στο γερμανικό χιούμορ, αλλά θα σταθώ στο γεγονός ότι αυτή η μπάντα έχει κλείσει πλέον τα 40 χρόνια ζωής. Μια μπάντα που παρά τον γερμανικό στίχο της, κατάφερε να ξεπεράσει τα όρια της χώρας της, να συνεργαστεί με αρκετά ξένα συγκροτήματα, να παίξει support στους U2 στη τουρνέ τους Zoo, να ανοίξει πριν τους Rolling Stones, να παίξει μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες κόσμο τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ν. Αμερική. Όπως φαντάζεται κανείς, η θεματολογία τους έχει να κάνει με τα αντίστοιχα ζητήματα που απασχολούν τη συγκεκριμένη μουσική σκηνή, με ιδιαίτερη έμφαση στην άνοδο του ναζισμού και της ξενοφοβίας, αλλά και ένα σωρό άλλα κοινωνικά θέματα. Πέρα από τις κοινωνικές τους ανησυχίες και την αγάπη για τη μουσική, υπάρχει κάτι ακόμα που ενώνει τα μέλη του συγκροτήματος (που σε πολύ μεγάλο βαθμό παραμένουν τα ίδια από τότε). Η λατρεία για την τοπική ομάδα, τη Φορτούνα, οι Die Toten Hosen ενσαρκώνουν με τον καλύτερο τρόπο το αγγλικό “support your local team”.
Όσο πιο ολντ-σκουλ γίνεται
Η Φορτούνα του Ντίσελντορφ μπορεί να μην είναι η πιο μεγάλη ομάδα της Γερμανίας, έχει όμως τη δική της σημαντική ιστορία. Ένα πρωτάθλημα Γερμανίας, δύο κύπελλα και μια συμμετοχή στον τελικό του Κυπελλούχων του 1979, όταν στη Βασιλεία της Ελβετίας έπαιξε ένα σπουδαίο ματς απέναντι στην Μπαρσελόνα του Ρέσακ. Οι Καταλανοί προηγήθηκαν δυο φορές, οι Γερμανοί ισοφάρισαν άλλες δύο και οδήγησαν το ματς στην παράταση. Εκεί το έργο παραλίγο να επαναληφθεί, οι μπλαουγκράνα σκόραραν δύο φορές, η Φορτούνα μείωσε, αλλά δεν πρόλαβε να σκοράρει ξανά και τελικά υπέκυψε με 4-3. Η ιστορία του συλλόγου έχει μεγάλα σκαμπανεβάσματα, με την ομάδα να παίζει σε όλες τις κατηγορίες της χώρας, να γνωρίζει καλές και κακές εποχές, με τις τελευταίες να συνοδεύονται και από εξωαγωνιστικά ζητήματα.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η Φορτούνα Ντίσελντορφ αντιμετωπίζει σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα. Τα μέλη του συγκροτήματος δεν μπορούν να παραμείνουν αμέτοχα στο δράμα της αγαπημένης τους ομάδας. Αποφασίζουν ένα μέρος των εσόδων από τα εισιτήρια των συναυλιών τους να πηγαίνουν στην ομάδα. Ένα μάρκο για τη Φορτούνα. Φυσικά αυτό μπορεί να αρέσει πολύ στον κόσμο του Ντίσελντορφ, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι τόσο εύπεπτο για κατοίκους άλλων πόλεων που υποστηρίζουν τις δικές τους ομάδας. Ο μπασίστας του συγκροτήματος Αντρέας Μιούρερ (η προφορά ελέγχεται) θυμάται τον κόσμο σε αρκετά live να γιουχάρει, με αποκορύφωμα το κοινό στην Κολωνία. Αυτά τα 35 χιλιόμετρα περίπου που χωρίζουν τις δύο πόλεις δεν είναι χιλιόμετρα αμοιβαίας αγάπης προς τον γείτονα, είναι χιλιόμετρα τοπικής ποδοσφαιρικής κόντρας. Το συγκρότημα δεν πτοείται πάντως και δεν αλλάζει το σχέδιό του.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/07/fortunan.png?w=1086&ssl=1)
Ο τραγουδιστής “Καμπίνο” (αριστερά) με τον κόουτς της Φορτούνα Ντίσελντορφ
Το ποσό που συγκεντρώνεται είναι αρκετά σημαντικό, περίπου κοντά στα 200 χιλιάδες γερμανικά μάρκα. Η Φορτούνα τα χρησιμοποιεί για δύο παίκτες, τη μεταγραφή του Γκανέζου αμυντικού Άντονι Μπαφόε που έρχεται από τη γειτονική Φορτούνα της Κολωνίας και θα παίξει μπαλίτσα για τρία χρόνια στον σύλλογο, πριν συνεχίσει την καριέρα του στη Γαλλία και τις Μετς και Νις. Ο δεύτερος είναι ο ταλαντούχος επιθετικός Όλιβερ Γκενς για τον οποίο χρειάζονται χρήματα ώστε να υπογράψει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Μια τουρνέ, δύο παίκτες. Καθόλου άσχημα.
Μερικά χρόνια αργότερα, στις αρχές αυτού του αιώνα, η Φορτούνα ζει τις πιο δύσκολες στιγμές της. Φτάνει να παίζει στο τοπικό της Ρηνανίας-Βεστφαλίας (μιας ποδοσφαιρομάνας περιοχής της χώρας), στην 4η κατά σειρά κατηγορία της ιεραρχίας του γερμανικού ποδοσφαίρου. Η πορεία είναι ασορτί με την οικονομική κατάσταση του συλλόγου. Όπως φαντάζεται κανείς, μια πανκ μπάντα δεν είναι και πολύ υπέρ του καταναλωτισμού και των διαφημίσεων. Αλλά οι Toten Hosen κάνουν την καρδιά τους πέτρα, καθώς η ομάδα απειλείται με λουκέτο και απώλεια της άδειάς της. Ουσιαστικά με διάλυση. Και ξέρετε στη Γερμανία είναι σχετικά αυστηροί σε αυτά τα θέματα. Η καθοδική πορεία του συλλόγου από το 1980 και μετά φτάνει στο αποκορύφωμά της και είναι η μουσική που θα σταματήσει τον κατήφορο.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/07/hosen-fortuna-trikot-100_v-HDready.jpg?w=1280&ssl=1)
Η ιστορική φανέλα του 2001
Η μπάντα «συνεδριάζει» και το παίρνει απόφαση. Η σωτηρία της Φορτούνα έρχεται πάνω από όλα. Τα μέλη της αποφασίζουν να γίνει το συγκρότημα χορηγός του συλλόγου. Για να το κάνουν αυτό επικοινωνούν και έρχονται σε συμφωνία με τη ζυθοποιία της περιοχής Ντίμπελς, που ίσως κάποια γεροντοπαλίκαρα αναγνώστες μας να την ξέρουν α) γιατί έχουν πιει κάποιο προϊόν της ή β) επειδή τη θυμούνται να είναι σπόνσορας της Μπορούσια Γκλάντμπαχ. Το συγκρότημα δεν έχει δεχτεί ποτέ κάποιον σπόνσορα σε τουρνέ του, είναι κάτι εντελώς αντίθετο στην κουλτούρα του, αλλά αυτή τη φορά το κάνει. Η χορηγία της τουρνέ φέρνει αρκετά χρήματα και όλα πάνε για τη σωτηρία της ομάδας. Αλλά η μπάντα δεν μένει εκεί. Βάζει το όνομά της (το σήμα της για την ακρίβεια) στη φανέλα του συλλόγου για δυο σεζόν. Κάτι που δεν φέρνει μόνο πωλήσεις από τον κόσμο της ομάδας, αλλά και στο πολύ ευρύτερο κοινό που αγαπά τα πανκ ροκ τραγούδια που βγάζουν οι Toten Hosen (προφανώς εξαίρεση αποτελούν οι φίλοι της Κολωνίας και οι φίλοι άλλων ομάδων, αλλά η μπάντα αφ’ ενός είναι δημοφιλής και εκτός Γερμανίας και παράλληλα ένα σημαντικό κομμάτι των θαυμαστών της δεν ασχολείται με την μπάλα, αλλά σίγουρα θέλει μια αναμνηστική φανελίτσα με το όνομα του συγκροτήματος). Οι φανέλες μοσχοπουλάνε. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής, το ποσό που χαρίζει η μπάντα στην ομάδα είναι περίπου στο 1 εκατομμύριο. Η Φορτούνα σώζεται χάρη στα παλικάρια των Toten Hosen.
Το πάρτι ανόδου του 2018 γίνεται παρέα με την μπάντα
Η ομάδα βελτιώνεται σταδιακά, θα επιστρέψει και στα σαλόνια της Μπουντεσλίγκα. Το 2012 το συγκρότημα γίνεται επίτιμο μέλος της ομάδας. Τα προβλήματα βέβαια πάντα θα υπάρχουν και το συγκρότημα θα είναι πάντα εκεί. Το 2019 ο σύλλογος έχει ανάγκες και αποκτά εκ νέου μια φανέλα Die Toten Hosen. Μία νέα συνεργασία προκύπτει. Η ομάδα βγάζει ειδική φανέλα χωρίς σπόνσορα, μόνο με το σήμα του συγκροτήματος και τον τίτλο ενός τραγουδιού τους. Είναι για μια ακόμα φορά για καλό σκοπό, για να βοηθήσει το κλαμπ. Το γεγονός ότι κάνει ντεμπούτο σε αγώνα με την Μπάγερν, δίνει ακόμα μεγαλύτερη χαρά στο συγκρότημα που δεν χωνεύει καθόλου τους Βαυαρούς μόνιμους πρωταθλητές Γερμανίας. Τα χρήματα πηγαίνουν στις ακαδημίες του συλλόγου και η φανέλα γράφει πάνω “όλα από αγάπη”. Η φανέλα εξαντλείται σε ελάχιστες ημέρες. Ο σύλλογος φτιάχνει μια συλλογή-συνεργασία και ξαναβγάζει την ιστορική φανέλα του 2001, καθώς και άλλα προϊόντα με τα έσοδα να συνεχίζουν να πηγαίνουν στις ακαδημίες της ομάδας. Η φανέλα του 2019 είναι πραγματικά υπέροχη:
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/07/HP_F95xDTH-Sondertrikot-6__c__Fortuna_Duesseldorf.jpg?w=800&ssl=1)
Οι Die Toten Hosen δεν είναι απλά κάποιοι διάσημοι οπαδοί ενός συλλόγου. Αποτελούν κομμάτι της κουλτούρας του, της ταυτότητάς του, αλλά και της ίδιας της πόλης, αφού έχουν βοηθήσει και την τοπική ομάδα χόκεϊ. Και η αγάπη τους για την μπάλα είναι πολύ μεγάλη. Το 2000 βγάζουν το τραγούδι “Μπάγερν” και πριν αρχίσει κανείς να τους κατηγορεί για “glory hunters”, ενημερώνουμε ότι το τραγούδι είναι εναντίον της πιο επιτυχημένης γερμανικής ομάδας. Οι στίχοι λένε “Πολλά πράγματα μπορούν να συμβούν, πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν. Αλλά ένα πράγμα γνωρίζω σίγουρα. Δεν θα πάω ποτέ στην Μπάγερν“, ενώ καταφέρονται και κατά του Ούλι Χένες (που φυσικά απαντά με όχι κολακευτικά λόγια για την μπάντα). Όπως παραδέχτηκε και ο τραγουδιστής Καμπίνο το 2012, από την κυκλοφορία εκείνου του άλμπουμ και μετά, οι πωλήσεις του συγκροτήματος στα νότια μειώθηκαν πολύ, οι οπαδοί της Μπάγερν δεν συγχωρούν. Μεταξύ μας, δεν νομίζουμε ότι νοιάζει πολύ το συγκρότημα. Στο γήπεδο της Φορτούνα τα τραγούδια των Toten Hosen παίζουν συνέχεια, ενώ εδώ και αρκετά χρόνια τα γκολ της ομάδας συνοδεύονται στην οθόνη του γηπέδου με το τραγούδι τους Strom:
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/07/imago0003370720h-scaled.jpg?w=1430&ssl=1)
Σήκωσέ το με τη ρόμπα!
Όλα καταλήγουν σε ένα μισοάδειο και παγωμένο γήπεδο, με κάτι Ιταλούς να καίνε μαυροκόκκινες σημαίες στην κερκίδα -για να ζεσταθούν; από αγανάκτηση;- και ποδοσφαιριστές με μπλε-άσπρο σορτσάκι και φανέλα και μία ρόμπα στους ώμους να πανηγυρίζουν δίπλα σε διοπτροφόρους γραφειοκράτες.
Για να εξηγήσουμε τι συμβαίνει, θα χρειαστεί να κάνουμε μια μικρή περίληψη για τους νεαρούς φίλους του Σομπρέρο. Μια φορά και έναν καιρό, η Ευρώπη ήταν μεν χωρισμένη στα δύο, με μια νοητή γραμμμή να διασχίζει την Ευρώπη και ένα καθόλου νοητό τείχος να διχοτομεί το Βερολίνο, αλλά διέθετε, για τους ρέκτες της γεωγραφίας (εσείς ξέρετε σε ποια χώρα βρίσκεται το Μαλίν; το Ζάμπζε;) και των ποδοσφαιρικών εκπλήξεων, το πιο απολαυστικό τουρνουά, το Κύπελλο Κυπελλούχων. Το Κύπελλο που γεννήθηκε λίγους μήνες πριν αρχίσει να υψώνεται το Τείχος του Βερολίνου και έζησε δέκα χρόνια μετά την πτώση του, απαξιωμένο ήδη, θύμα του γιγαντισμού του Τσάμπιονς Λιγκ. Στις 39 σεζόν που παιζόταν επέτρεψε σε ομάδες ηρωικές και άγνωστες να πρωταγωνιστήσουν, έστω για μία ή δύο βραδιές, στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Σήμερα μιλάμε για μία από αυτές.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/07/Magdeburg_Blick_ueber_die_Elbe_auf_den_Dom.jpg?w=1430&ssl=1)
Η 1. FC Magdeburg, είναι η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης του Μαγδεβούργου, μιας γραφικής ιστορικής πόλης -ιδρύθηκε από τον Καρλομάγνο τον 9ο αιώνα- πρωτεύουσας του κρατιδίου που σήμερα ονομάζεται Σαξονία-Άνχαλτ.
Και η ομάδα είναι ιστορική, καθώς ιδρύθηκε το 1896, και είχε στο παρελθόν, αλλά το πολύ μακρινό, αρκετές επιτυχίες. Στις μέρες μας παίζει στην 2. Bundesliga -ανέβηκε πέρσι και κατάφερε να παραμείνει και φέτος με αρκετή ευκολία.
Την εποχή της νοητής γραμμής που χώριζε την Ευρώπη και τη Γερμανία σε Ανατολική και Δυτική, η Σαξονία-Άνχαλτ βρέθηκε στην από εκεί μεριά, δηλαδή στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ). Με την αδελφή αλλά άσπονδη εχθρό Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ή Δυτική Γερμανία, μοιράζονταν την περίκλειστη πόλη του Βερολίνου και μια διακαή επιθυμία να αποδείξουν ότι η μία ήταν καλύτερη της άλλης, δηλαδή ότι ο από εδώ για την καθεμιά κόσμος -της σοβιετικής επιρροής ή της αμερικάνικης- ήταν ανώτερος από τον από εκεί.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/07/imago3370757-scaled.jpg?w=1430&ssl=1)
Από τον τελικό με τη Μίλαν
Σε αυτόν τον διαρκή και πανταχού παρόντα ανταγωνισμό, ο αθλητισμός υπήρξε ένα από τα πιο προνομιακά πεδία. Η ΛΔΓ, πολύ πιο μικρή σε έκταση και με σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού της Δ. Γερμανίας, κέρδισε διπλάσιο αριθμό ολυμπιακών μεταλλίων. Το ποδόσφαιρο δεν ήταν όμως το δυνατό σημείο της ΛΔΓ. Ίσως γιατί η αριθμητική υπεροχή του εχθρού τον έκανε ασυναγώνιστο στα ομαδικά αθλήματα, ίσως γιατί η κανονική βιομηχανία παραγωγής αθλητών που διέθεταν οι Ανατολικοί δεν είχε τεχνογνωσία για ποδοσφαιριστές, καθώς το ποδόσφαιρο απαιτεί αυτή τη σπίθα παραπάνω, πέρα από τα καθαρά αθλητικά προσόντα. Ίσως γιατί οι προπολεμικές καλές τους ομάδες τους διαλύθηκαν, συγχωνεύθηκαν, εντάχθηκαν σε αθλητικούς συλλόγους που υπάγονταν κάθε φορά σε μία κρατική υπηρεσία ή βιομηχανία: Ντιναμό, οι ομάδες της αστυνομίας και του Υπ. Εσωτερικών, Λοκομοτίβ οι ομάδες των σιδηροδρομικών, Σταλ οι ομάδες των χαλυβδοβιομηχανιών κλπ.
Πάντως, τα απόλυτα αουτσάιντερ, τα παντελώς άγνωστα πιτσιρίκια του Μαγδεβούργου (Μ.Ο. όρο ηλικίας 22 χρόνια) στις 8 Μαΐου 1974, νίκησαν στο Ρότερνταμ, στον τελικό του Κυπελλούχων, τη Μίλαν. Στη Μίλαν του Τραπατόνι τότε έπαιζαν ο μεγάλος Τζάνι Ριβέρα, ο Καρλ-Χάιντς Σνέλινγκερ -και ο Αλμπέρτο Μπιγκόν. Εντάξει, δεν διένυε την πιο δοξασμένη της περίοδο αλλά ήταν ήδη μία ομάδα με πολύ βαριά φανέλα και κάτοχος του τίτλου, έστω μετά από τον επεισοδιακό τελικό του 1973 κόντρα στη Λιντς, στον οποίο πρωταγωνίστησε ο διαιτητής, το πατριωτάκι μας Χρήστος Μίχας.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/07/imago0002670130h-scaled.jpg?w=1430&ssl=1)
Με την Σπόρτινγκ έγινε μάχη
Οι Ιταλοί είχαν αποκλείσει πριν φτάσουν στο Ρότερνταμ, την ισχυρή τότε Μπορούσια Μένχενγκλάντμπαχ (και τον ΠΑΟΚ). Οι Ανατολικογερμανοί, μεταξύ άλλων, το φαβορί Σπόρτινγκ, μετά από έναν ηρωικό ημιτελικό στη Λισαβόνα όπου ο Βόλγκφαγκ Άμπραχαμ, 36 χρόνια πριν τον Λουίζ Σουάρεζ, έπαιξε με αυτοθυσία βόλεϊ μπροστά από τον τραυματία τερματοφύλακά του ο οποίος στη συνέχεια απέκρουσε το πέναλτι.
Τόσο δεδομένη ήταν η νίκη της Μίλαν σε αυτόν τον άνισο τελικό Δαβίδ-Γολιάθ, που οι φίλαθλοί της δεν έκαναν καν τον κόπο να ταξιδέψουν μέχρι την Ολλανδία -οι θεατές ήταν λίγο πάνω από 4,5 χιλ., αρνητικό ρεκόρ. Ανάμεσά τους ο Ρίνους Μίχελς που ήρθε να δει πιθανούς αντιπάλους ενόψει του επερχόμενου Παγκόσμιου Κύπελλου. Όσο για τους οπαδούς του Μαγδεβούργου; Κάποιες εκατοντάδες, αυστηρά επιλεγμένοι, κατάφεραν να βρεθούν στο γήπεδο αλλά δεν ήταν ακριβώς αρρωστάκια με την ομάδα -“Ρωτούσαν ποια από τις δύο ομάδες ήταν η ανατολικογερμανική” θυμάται ένας παίκτης. Το ματς δεν είχε καν προγραμματιστεί να μεταδοθεί στην τηλεόραση της ΛΔΓ, το πρόγραμμα άλλαξε κυριολεκτικά τις τελευταίες ώρες.
Ο τελικός
Αν η Μίλαν είχε στον πάγκο τον Τραπατόνι, το Μαγδεβούργο είχε έναν σπουδαίο προπονητή, τον Χάιντζ Κρούγκελ, που ίσως συνέβαλε όσο κανείς άλλος στη σύντομη αναλαμπή του ανατολικογερμανικού ποδοσφαίρου εκείνη την άνοιξη και το καλοκαίρι.
Ο Κρούγκελ, που πέρασε για λίγο από τον πάγκο της Εθνικής της ΛΔΓ το 1959, με πολύ φτωχά αποτελέσματα, αναλαμβάνει το Μαγδεβούργο το 1966, στη Β΄ κατηγορία. Ανεβαίνουν την πρώτη χρονιά, και καταφέρνουν γρήγορα να καθιερωθούν στις υψηλές θέσεις της κατηγορίας. Κερδίζουν πρωτάθλημα το 1972, το 1974 και το 1975 και δύο κύπελλα. Αυτή η γρήγορη βελτίωση είναι ακόμη πιο δύσκολη από όσο φαίνεται, καθώς στο Μαγδεβούργο έπαιζαν αποκλειστικά παίκτες που γεννήθηκαν σε μία ακτίνα 50. χλμ. από την πόλη -μία υποχρέωση εντοπιότητας που ίσχυε για τις περισσότερες ομάδες της ΛΔΓ. Ούτε θεαματικές μεταγραφές ούτε μεγάλα ονόματα που θα ανέβαζαν επίπεδο μία ομάδα, εκτός αν αυτή ήταν προστατευόμενη του καθεστώτος, όπως πχ. η Ντιναμό Βερολίνου, μεγάλη αγάπη του ηγέτη της Στάζι Έριχ Μίλκε. Το κλειδί στο Μαγδεβούργο ήταν το δέσιμο που είχαν οι παίκτες μεταξύ τους, μέσα και έξω από το γήπεδο – οι περισσότεροι, θεωρητικά ερασιτέχνες, “δούλευαν” στο τοπικό εργοστάσιο της Schwermachinenbau Kombinat Ernst Thälman, για τους φίλους SKET, ώστε να μπορούν να πληρώνονται, και πήγαιναν παρέα στις προπονήσεις με ποδήλατο.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/07/bild305454_v-variantbig16x9_wm-true_zc-ecbbafc6.jpg?w=960&ssl=1)
Ο κόουτς στον αέρα, μαζί με ένα αρκετά λαοκρατικό κύπελλο
Και βέβαια ο Κρούγκελ. Ο προπονητής που στο πρώτο ευρωπαϊκό ματς τη χρονιά του θριάμβου, με την Μπρέντα, στο ίδιο γήπεδο του τελικού, γύρισε και είπε στους παίκτες του: “Τον Μάιο θα το πάρουμε εδώ μέσα”.
Ψυχολόγος, απαιτητικός με τους ποδοσφαιριστές του αλλά και κοντά σε αυτούς, κατάφερε να οδηγήσει όχι μόνο την ομάδα του σε επιτυχίες αλλά και την Εθνική: από το 1969 ως το 1974, το Μαγδεβούργο έβγαλε εννιά διεθνείς, τρεις εκ των οποίων θα συμμετείχαν το καλοκαίρι του 1974 στον “αδερφικό θρίαμβο”, την ιστορική νίκη επί της Δυτικής Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο που αυτή διοργάνωσε και τελικά κέρδισε. Ένας από αυτούς, ο Γιούργκεν Σπάρβασερ, θα έβαζε το μοναδικό γκολ της νίκης που επέτρεψε στη ΛΔΓ να πάρει την πρώτη θέση στον όμιλό της.
Ξαναγυρίζουμε όμως στο Ντε Κάιπ, τη γνωστή Μπανιέρα, το βράδυ της 8ης Μαΐου 1974. Οι Ανατολικογερμανοί κερδίζουν μάλλον άνετα και πειστικά, με έναν διαρκώς απειλητικό Σπάρβασερ, με ένα όμορφο γκολ του Βόλφγκανγκ Σέγκουιν και ένα λιγότερο όμορφο αυτογκόλ του Λάντζι. Ο Κρούγκελ βγάζει από το μανίκι του τον συνήθως αναπληρωματικό Χέλμουτ Γκάουμπε, στον οποίο αναθέτει να φρουρεί τον Ριβέρα: ” Κύριε Γκάουμπε, είστε διπλωματούχος καθηγητής Φυσικής Αγωγής. Ο Ριβέρα; Δε νομίζω να έχει καν πάει στο Πανεπιστήμιο”.
Η βροχή, το ψοφόκρυο, οι άδειες κερκίδες; Τίποτα δε μετριάζει τη χαρά των πρώτων στα γράμματα-πρώτων στους αγώνες Ανατολικογερμανών αλλά οι αξιωματούχοι που τους συνοδεύουν, και οι οποίοι, αν κρίνουμε από το καπέλο, πρέπει να ήταν τουλάχιστον αντιστράτηγοι, τους λυπούνται που τουρτουρίζουν στην απονομή και τους ρίχνουν στις πλάτες αυτές τις άσπρες ρόμπες/ μπουρνούζια να μην πουντιάσουν. Έτσι θα περάσουν στην αιωνιότητα.Έτσι θα πάνε στα αποδυτήρια να το γιορτάσουν με ένα φτηνό αφρώδες κρασί που αγόρασε ο βοηθός προπονητής στο αεροδρόμιο “για καλό και για κακό”, ενώ τους περίμενε, βέβαια, το συγχαρητήριο τηλεγράφημα του Γ.Γ. του ΚΚ της Ανατολικής Γερμανίας, Έριχ Χόνεκερ. Δεν το ξέρει, αλλά δε θα ξαναδεί ομάδα της χώρας του να κερδίζει ευρωπαϊκό τίτλο και ας πλησίασαν δυο-τρεις.
Η επιστροφή στο Μαγδεβούργο είναι λιγότερο θριαμβευτική από ό,τι θα περίμενε κανείς. Τα λεφτά του πριμ από την ΟΥΕΦΑ θα πάνε για βελτίωση των αθλητικών εγκαταστάσεων της Εθνικής, η υποδοχή θα είναι σεμνή και ταπεινή και μόνο για όσους δε φύγουν αμέσως στη Σουηδία για προετοιμαστούν για το Παγκόσμιο Κύπελλο ενώ οι θριαμβευτές θα κερδίσουν το προνόμιο να μπορούν να αποκτήσουν αυτοκίνητο χωρίς να μπουν στη λίστα αναμονής.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/07/imago1002331055h-scaled.jpg?w=1430&ssl=1)
Λουλούδια από τον κόσμο στης ομάδας με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του κόουτς
Το χειρότερο ίσως ήταν ότι η ονειρεμένη αναμέτρηση για το Σούπερκαπ, ανάμεσα στους Ανατολικογερμανούς και τους Δυτικογερμανούς θριαμβευτές του Πρωταθλητριών, δηλαδή την Μπάγερν, δε θα γίνει. Η Ομοσπονδία της ΛΔΓ ισχυρίστηκε ότι δε βρέθηκαν ημερομηνίες αλλά όλοι, ίσως και η ΟΥΕΦΑ όπως θα δούμε, κατάλαβαν πως φοβήθηκαν αφενός το ταξίδι στη Δ. Γερμανία και αφετέρου μία συντριπτική ήττα από τους πανίσχυρους Βαυαρούς. Όμως, έκπληξη! Η κλήρωση (;) της ΟΥΕΦΑ την επόμενη σεζόν βγάζει αντίπαλες στο β΄ γύρο του Πρωταθλητριών τις δύο ομάδες. Λίγο πριν το ματς στο Μαγδεβούργο, η Στάζι δίνει στον Κρούγκελ κάτι κασέτες με “χρήσιμες πληροφορίες” σχετικά με την τακτική των αντιπάλων: τα αποδυτήρια της Μπάγερν ήταν παγιδευμένα με μικρόφωνα -να μία κυριολεκτική χρήση του όρου “κατάσκοπος” στο ποδόσφαιρο! Ο Κρούγκελ αρνείται να τις ακούσει. Το φαβορί λογικά θα προκριθεί αυτή τη φορά, με 3-2 και 2-1. Λίγους μήνες αργότερα ο Λούνγκε θα απομακρυνθεί από τη 1. FC Magdebourg με την πρόφαση ότι δεν βελτίωσε αρκετά τους διεθνείς παίκτες της. Η ομάδα, που εκείνη τη χρονιά βγήκε τρίτη, δε θα ξαναγνωρίσει ποτέ τις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας. Ο Κρούγκελ, για τον οποίο είχε ακουστεί μετά τον τελικό ότι τον ήθελε η Γιουβέντους και πρόσφερε 4.000.00 μάρκα στη ΛΔΓ για να πάρει αυτόν και τον Μάρτιν Χόφμαν, θα πεθάνει το 2008. Οι φίλοι του Μαγδεβούργου, αφού προσπάθησαν εις μάτην, να δώσουν το όνομά του στο γήπεδο της ομάδας μπορούν πλέον να βλέπουν το άγαλμα του ιστορικού τους προπονητή να κοσμεί τον εξωτερικό του χώρο. Η Εθνική της Ανατολικής Γερμανίας θα κερδίσει το 1976 στο Μόντρεαλ το χρυσό μετάλιο στο τουρνουά ποδοσφαίρου.
sombrero.gr
-
Δυο γκολ από τη Γκλάντμπαχ, δυο γκολ από τη Βέρντερ, αρκετές φάσεις, πάνω από 50.000 οπαδοί και των δυο αντιπάλων που σε όλο τον αγώνα τραγουδούσαν για την ομάδα τους αλλά στα πρώτα 12' ήταν ενωμένοι σε μια κοινή σιγή ως μέτρο αντίδρασης στην απόφαση της λίγκας να συνεργαστεί με ξένα funds.
Ένας ωραίος τρόπος για να περάσεις το βράδυ της Παρασκευής.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/410895027_766273538868441_3554569026634793773_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=1-7&_nc_sid=3635dc&_nc_ohc=8S_wPpLo98cAX_PUSHJ&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfAAJ-XOBKVrVX7ZdIe-2La8kchlA6A3s1PM2PKAZsdKaA&oe=658A01A4)
Στο instagram μας (όπου, σημειωτέον, τρέχει ακόμα διαγωνισμός για μια φανέλα εθνικής Αγγλίας) μπορείτε να δείτε περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο από τη χθεσινή επίσκεψη στo γήπεδο της Γκλάντμπαχ: https://www.instagram.com/p/C05AybRNyXT/
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=766273545535107&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Πέθανε ο θρύλος του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, Φραντς Μπεκενμπάουερ
Ο θρυλικός «κάιζερ» Φραντς Μπεκενμπάουερ έφυγε τη Δευτέρα (8/1) από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών.
Ο Γερμανός θρύλος του παγκόσμιου ποδοσφαίρου άφησε εποχή, καθώς ήταν ένας από τους παίκτες που άλλαξαν το ποδόσφαιρο, καθώς εξέλιξε τη θέση του αμυντικού.
Ο Κάιζερ έχει κερδίσει το Μουντιάλ ως παίκτης το 1974 και ως προπονητής της Εθνικής Γερμανίας το 1990 στα γήπεδα της Ιταλίας.
Έχει δύο Χρυσές Μπάλες και υπήρξε ίσως ο σπουδαιότερος αμυντικός στον κόσμο.
Αναλυτικά η ανακοίνωση της οικογένειας Μπεκενμπάουερ:
Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε ότι ο σύζυγός και πατέρας μας, Φραντς Μπεκενμπάουερ, πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του χθες, Κυριακή, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του. Σας ζητάμε να μας επιτρέψετε να θρηνήσουμε με σιωπή και να απέχετε από όλες τις ερωτήσεις.
Πηγή: Reporter.gr
-
Απίθανο! Οι ομάδες της Bundesliga έκοψαν λιγότερα εισιτήρια από εκείνες της δεύτερης κατηγορίας
Ένα απίθανο ρεκόρ σημειώθηκε στην περασμένη αγωνιστική του γερμανικού ποδοσφαίρου, εκεί όπου οι ομάδες της Bundesliga έκοψαν λιγότερα εισιτήρια από εκείνες της δεύτερης κατηγορίας.
Την περασμένη Κυριακή, η Μπάγερν Μονάχου ηττήθηκε από τη Μπόχουμ και έτσι έμεινε ακόμα πιο μακριά από την κούρσα της κορυφής. Εντούτοις, το αποτέλεσμα του συγκεκριμένου αγώνα δεν ήταν το μοναδικό πράγμα που ξεχώρισε στο γερμανικό ποδόσφαιρο.
Αυτό διότι το περασμένο ΣΚ σημειώθηκε ένα ρεκόρ, το οποίο αναμένεται να γραφτεί στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας. Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε η σελίδα FIAGO, για πρώτη φορά οι ομάδες της Bundesliga 2 έκοψαν περισσότερα εισιτήρια, από εκείνες της Bundesliga.
«Το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Γερμανία ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που η 2η κατηγορία τράβηξε περισσότερους φιλάθλους στα γήπεδά της από την 1η κατηγορία. Συμπτωματικά, στην Bundesliga εντός έδρας έπαιξαν οι μικρότερες ομάδες, αλλά παραμένει κάτι ξεχωριστό», ανέφερε συγκεκριμένα η σελίδα στο Twitter.
(https://i.imgur.com/fl4XG19.jpeg)
Γιατί διακόπτουν τα ματς οι Γερμανοί οπαδοί πετώντας μπαλάκια του τένις
Ξεσηκωμός επικρατεί στις τάξεις των Γερμανών οπαδών και η κατάσταση στη Bundesliga έχει ξεφύγει. Το ματς της Χόφενχαϊμ με την Ουνιόν Βερολίνου διεκόπη στο 37’ για περίπου ένα τέταρτο, διότι οπαδοί της φιλοξενούμενης ομάδας πέταξαν μπαλάκια του τένις στον αγωνιστικό χώρο. Μία γνωστή πλέον μορφή διαμαρτυρίας.
Ποιος είναι ο λόγος, όμως, που αντιδρούν οι φανατικοί οπαδοί στη Γερμανία; Σύμφωνα με τα γερμανικά και αγγλικά ΜΜΕ, η αιτία είναι η πώληση εσόδων σε έναν όμιλο, που θα δίνει βάση στους τηλεθεατές κι όχι στους οπαδούς που είναι παρόντες στο γήπεδο.
Την περασμένη εβδομάδα υπήρξε διακοπή στο ματς της Μπορούσια Ντόρτμουντ και της Φράιμπουργκ. Οι οπαδοί του Αμβούργου έβαλαν λουκέτο σε μία εστία στο παιχνίδι με το Ανόβερο για τη δεύτερη κατηγορία και το παιχνίδι κράτησε συνολικά 2 ώρες και 40 λεπτά!
Σύμφωνα με τον «Guardian», οι διαμαρτυρίες γίνονται εξαιτίας των πλάνων που υπάρχουν από τον Δεκέμβριο για την πώληση μεριδίου των εσόδων σε έναν επενδυτή ιδιωτικού μετοχικού κεφαλαίου, έναντι γενναίας προκαταβολής.
Οι ομάδες θα παίρνουν πάγια ένα ποσό προκαταβολικά και θα παραχωρήσουν μέρος από διάφορα έσοδα. Οι οπαδοί αντιδρούν διότι φοβούνται ότι το πρωτάθλημα θα δεχθεί πιέσεις από τον επενδυτή, ώστε να αλλάξει η δομή του και θα δοθεί προτεραιότητα στους τηλεθεατές κι όχι στους οπαδούς που είναι παρόντες στα γήπεδα.
Στον πρόσφατο αγώνα του Αμβούργου με το Ανόβερο, υπήρχαν πανό που στόχευαν απευθείας στις εταιρίες CVC και Blackstone, τους δύο υποψήφιους αγοραστές στην επενδυτική συμφωνία για το πρωτάθλημα.
Μία από τις πιο ομάδες της Bundesliga που αντιδρούν έντονα η Ουνιόν Βερολίνου. Ο πρόεδρος του συλλόγου Ντιγκ Ζίνγκλερ εξήγησε ότι στη Γερμανία οι περισσότεροι σύλλογοι ελέγχονται από τα μέλη τους και με το νέο καθεστώς κινδυνεύει να χαθεί αυτή η ιδιαιτερότητα και θα οδηγηθεί σε μια μάταιη προσπάθεια να ανταγωνιστεί οικονομικά τους πλούσιους ιδιοκτήτες συλλόγων σε άλλες χώρες.
Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Η πολιτιστική σημασία και η κοινωνική ρίζα του ποδοσφαίρου μας είναι τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχουμε. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τα διαφυλάξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο».
https://www.sportal.gr/podosfairo/article/bundesliga-apithano-rekor-oi-omades-tis-deyteris-katigorias-ekopsan-perissotera-eisitiria-2024021920360820071
-
Στη νέα σεζόν της αγαπημένης μας ποδοσφαιρικής κωμωδίας, το Αμβούργο άφησε πίσω του το περσινό αδιανόητο πατατράκ (και το προπέρσινο και το προπροπέρσινο και το προπροπρο... οκέι, μάλλον το πιάσατε το νόημα) και ξεκίνησε και φέτος το πρωτάθλημα φουριόζο. Σχεδόν σε όλο το πρώτο μισό της χρονιάς βρισκόταν στις πρώτες δυο θέσεις που σε στέλνουν απ'ευθείας στη Μπουντεσλίγκα.
Κάπου εκεί στη διακοπή του χειμώνα οι αισιόδοξοι οπαδοί του (και οι εννιά) σίγουρα θα σκέφτηκαν "είναι υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό, ας διπλασιάσω την παραγγελία από την κάβα" ενώ οι απαισιόδοξοι θα το πήγαν ένα βήμα παραπέρα, "είναι υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό, ας τριπλασιάσω την παραγγελία από το φαρμακείο". Και φυσικά δεν έπεσαν έξω.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες μετά την επανεκκίνηση του πρωταθλήματος έχασε δυο σερί εντός έδρας ματς με 3-4. Τη δεύτερη φορά μάλιστα κατάφερε να ισοφαρίσει σε 3-3 στο 87', ίσα-ίσα για να αγγίξει το ξενέρωμα στην κερκίδα μυθικές διαστάσεις όταν μπήκε το γκολ της ήττας στο 98'!
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μην τους πάρει ξανά ο κατήφορος, οι υπεύθυνοι άλλαξαν αμέσως μετά προπονητή. Ο νέος τεχνικός ξεκίνησε με νίκη και αυτήν την αγωνιστική είδε όλους τους υπόλοιπους διεκδικητές για την άνοδο να γκελάρουν. Το Αμβούργο είχε μια χρυσή ευκαιρία και να ανέβει ξανά στη 2η θέση και να ξεφύγει από τους από κάτω. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να κερδίσει μπροστά σε 57.000 οπαδούς του την ουραγό Όσναμπρικ. Μια ομάδα που σε 23 ματς ως τώρα είχε κερδίσει μόνο 2 και η οποία βρέθηκε να παίζει τα τελευταία 15-20' με παίκτη λιγότερο.
Δεν χρειάζεται να σας πούμε τη συνέχεια.
[ΤΗΕ ΕND]
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/431446824_816679417161186_689836474239217100_n.jpg?stp=dst-jpg_p180x540&_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=3635dc&_nc_ohc=T0H5IBqX5FkAX_NlFpo&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfDAvFSydRes1U9Wr7Yeq_GvvgUmxgTsnzuXoZ16worJJw&oe=65EC0BD9)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=816679427161185&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
Πάλι καλά υπάρχει το Αμβούργο και λες ότι υπάρχουν και χειρότερα.Μια ομάδα που έχει σηκώσει πρωταθλητριών και κυπελλούχων.
-
Η ιστορική Καϊζερσλάουτερν, που λίγα χρόνια πριν βρέθηκε κοντά στην οικονομική καταστροφή αλλά σώθηκε σε μεγάλο βαθμό χάρη στους οπαδούς της που έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη, κατάφερε την Τρίτη να βάλει τέλος στο φετινό παραμύθι της Ζααρμπρίκεν και να πάρει αυτή το εισιτήριο για τον τελικό του κυπέλλου.
Την ίδια ώρα βέβαια στο πρωτάθλημα της 2ης κατηγορίας, όπου και αγωνίζεται, τα βρίσκει σκούρα, αφού παλεύει για την παραμονή. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα στα τέλη Μάιου ο κόσμος της να ζήσει μια σουρεάλ εμπειρία: Μεσοβδόμαδα θα έχει το άγχος του πρώτου μπαράζ παραμονής στη Μπουντεσλίγκα 2, το Σάββατο θα κουβαλήσει πάνω από 35.000 οπαδούς στο Βερολίνο για να αντιμετωπίσει την καλύτερη ομάδα της χώρας φέτος (τη Λεβερκούζεν) και λίγες μέρες μετά θα έχει τον δεύτερο αγώνα για τη σωτηρία απέναντι σε έναν αντίπαλο 3ης κατηγορίας!
Εκτός αυτού, είναι πιθανό και το σενάριο του χρόνου να αγωνίζεται τα σ/κ στην 3η κατηγορία και μεσοβδόμαδα να παίζει σε ευρωπαϊκή διοργάνωση!
Εκτός από αυτούς που ακολούθησαν την ομάδα στον εκτός έδρας ημιτελικό, άλλοι 17.000 πήγαν στο γήπεδο της για να δουν τον αγώνα σε γιγαντοοθόνες.
El Sombrero (φωτογραφίες) (https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/pfbid0eyfdkmiCB6eauiVo2XsCsSBk13z8vnJ1MZRVwwKA2pyAqnqEe896qkCdm1pW11Sml?locale=el_GR)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/04/hamb3.jpg)
Αμβούργο-Ζανκτ Πάουλι: Πάντα υπάρχουν και χειρότερα
“Ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, μπορούν πάντα να γίνουν χειρότερα”
Το Αμβούργο υποβιβάστηκε από τη Μπουντεσλίγκα για πρώτη φορά στην ιστορία του το 2018. Όπως γνωρίζουν καλά όσοι διαβάζουν συστηματικά το Σομπρέρο, η συνέχεια αποδείχτηκε πολύ πιο μαρτυρική από τον υποβιβασμό. Τα τελευταία έξι χρόνια η ομάδα από τη βόρεια Γερμανία έχει καταφέρει να χάσει την άνοδο με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, με τρόπους που πιθανόν θα καταδίκαζε ακόμα και η Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων του ΟΗΕ.
Το αποκορύφωμα ήταν πέρσι. Η επιστροφή στη Μπουντεσλίγκα έμοιαζε τόσο κοντινή και σίγουρη που στο φινάλε του τελευταίου παιχνιδιού οι φίλαθλοι μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο σε εκτός έδρας αγώνα για να πανηγυρίσουν ενώ ο εκφωνητής του γηπέδου τους έδινε συγχαρητήρια. Χάρη σε δυο γκολ στις καθυστερήσεις σε ένα άλλο γήπεδο τα πανηγύρια έγιναν σύντομα δάκρυα και φέτος, για άλλη μια φορά, το Αμβούργο αγωνίζεται στη 2η κατηγορία. Κι εκεί που λες πως δεν γίνεται να υποφέρουν περισσότερο αυτοί οι οπαδοί, το ποδόσφαιρο αρχίζει να γελάει ασταμάτητα.
Την Παρασκευή το Φόλκσπαρκσταντιον ίσως ζήσει επιτέλους ένα πάρτι ανόδου μετά από τόσες αποτυχημένες προσπάθειες. Το τραγικό της όλης υπόθεσης για το Αμβούργο είναι ότι αν τελικά συμβεί, το γλέντι αυτό θα το χαρούν μέσα στο σπίτι του οι μεγάλοι αντίπαλοι του, οι «εχθροί» της Ζανκτ Πάουλι! Το ακόμα πιο τραγικό (ναι, υπάρχει) είναι ότι με ένα διπλό οι φιλοξενούμενοι και ανεβαίνουν κατηγορία και ουσιαστικά τελειώνουν τις λίγες ελπίδες των γηπεδούχων για να παίξουν έστω στα μπαράζ ανόδου. Ο ορισμός του εφιάλτη ή της ονείρωξης, ανάλογα με την πλευρά που υποστηρίζεις.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/hamb7.jpg)
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Για ακόμα μια φορά το Αμβούργο ξεκίνησε φέτος το πρωτάθλημα φουριόζο. Σχεδόν σε όλο το πρώτο μισό της χρονιάς βρισκόταν στις πρώτες δυο θέσεις που σε στέλνουν απ’ευθείας στη Μπουντεσλίγκα. Κάπου εκεί στη διακοπή του χειμώνα οι αισιόδοξοι οπαδοί του (και οι εννιά που έχουν απομείνει) σίγουρα θα σκέφτηκαν “είναι υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό, ας διπλασιάσω την παραγγελία από την κάβα” ενώ οι απαισιόδοξοι θα το πήγαν ένα βήμα παραπέρα, “είναι υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό, ας τριπλασιάσω την παραγγελία από το φαρμακείο”. Φυσικά δεν έπεσαν έξω.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες μετά την επανεκκίνηση του πρωταθλήματος έχασε δυο σερί εντός έδρας ματς με 3-4. Τη δεύτερη φορά κατάφερε να ισοφαρίσει σε 3-3 στο 87′, ίσα-ίσα για να αγγίξει το ξενέρωμα στην κερκίδα μυθικές διαστάσεις όταν είδε να μπαίνει το γκολ της ήττας στο 98′! Το πάθημα των προηγούμενων χρόνων όμως είχε γίνει μάθημα. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μην τους πάρει ξανά ο κατήφορος, οι υπεύθυνοι αποφάσισαν αυτή τη φορά να αλλάξουν τακτική και να δράσουν πριν συμβεί το μοιραίο. Γι’αυτό μετά το δεύτερο 3-4 απέλυσαν με συνοπτικές διαδικασίες τον προπονητή.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/hamb.jpg)
“Ανεξάρτητα από το πόσο απεγνωσμένα προσπαθείτε, το μεγαλείο μας είναι γραμμένο σε πέτρα”
(Ένα παλιότερο μήνυμα των φίλων του Αμβούργου προς τους συμπολίτες τους)
Η αλλαγή ψυχολογίας που προκαλείται από μια τέτοια κίνηση σε συνδυασμό με την αύρα του νέου τεχνικού αρκούν συνήθως σε μια ομάδα για να κάνει ένα θετικό σερί και να ανακάμψει. Αυτό πιθανόν να έφτανε στο Αμβούργο για να ολοκληρώσει τη σεζόν στην πρώτη τριάδα, αφού βρισκόμασταν ήδη κοντά στα τέλη Φεβρουαρίου. Αυτά τα φυσιολογικά όμως άλλου, εδώ είναι Αμβούργο, που θα έπρεπε να λέει και το σύγχρονο σλόγκαν του συλλόγου. Από τη μέρα που απέλυσε τον… αποτυχημένο προπονητή της, η ομάδα έκανε σε 10 παιχνίδια μόνο 4 νίκες και έχασε ακόμα και την τρίτη θέση που οδηγεί στα πλέι οφ ανόδου. Τρεις αγωνιστικές πριν το φινάλε, η Φορτούνα Ντίσελντορφ, που της έκλεψε την τρίτη θέση, βρίσκεται τέσσερις βαθμούς πιο ψηλά, κάτι που κάνει επιτακτική την ανάγκη να κερδηθούν όλα τα εναπομείναντα παιχνίδια. Και πρώτα από όλα το επόμενο που τυχαίνει να είναι το ντέρμπι της πόλης με τη Ζανκτ Πάουλι.
Σε πλήρη αντίθεση με τους γείτονες της, η Ζανκτ Πάουλι ζει φέτος ένα όνειρο. Έχει καπαρώσει την κορυφή της βαθμολογίας στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν, έχει κάνει μόνο 4 ήττες σε 31 παιχνίδια και είναι μια ανάσα μακριά από το να επιστρέψει στην πρώτη κατηγορία, εκεί που έπαιξε για τελευταία φορά το 2011. Το πιο πιασάρικο επίτευγμα στα μάτια του κόσμου όμως είναι άλλο: Για πρώτη φορά στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα θα τερματίσει πιο ψηλά από την μεγάλη της αντίπαλο! Οι ρόλοι αντιστράφηκαν και η «αδύναμη» ομάδα της πόλης πήρε φέτος κεφάλι.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/hamb6-768x766.jpg)
Όπως αρκετά από τα στοιχεία που συνοδεύουν τον συγκεκριμένο καλτ σύλλογο, έτσι και η επιτυχία αυτή δεν θα μπορούσε να μην έχει κάτι το αξιοπερίεργο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό εντοπίζεται στον πάγκο της. Η φετινή εξαιρετική πορεία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε έναν 31χρονο γεννημένο στο Τέξας. Ο Αμερικανογερμανοελβετός Φάμπιαν Χέρτζελερ, που μετακόμισε στη Γερμανία όταν ήταν παιδί, ανέλαβε την ομάδα στα μισά της περσινής σεζόν, όταν βρισκόταν στις τελευταίες θέσεις και όδευε προς την 3η κατηγορία. Με ένα απίθανο σερί 10/10 νικών αμέσως μετά τη διακοπή λόγω Μουντιάλ, η Ζανκτ Πάουλι ανάσανε αρχικά, προσπέρασε μετά τις μισές και βάλε ομάδες του βαθμολογικού πίνακα και αν η σεζόν είχε λίγα παιχνίδια ακόμα πιθανόν να προλάβαινε να διεκδικήσει ακόμα και την άνοδο! Κι όλα αυτά χάρη σε ένα πιτσιρίκι, για τα προπονητικά δεδομένα, που τότε δεν είχε ακόμα το κατάλληλο δίπλωμα προπονητικής.
Ό,τι πάντως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει πέρσι, το κάνει φέτος. Τρία παιχνίδια πριν το φινάλε, οι παίκτες του Χέρτζελερ έχουν εξασφαλίσει τη θέση τους στην πρώτη τριάδα και θέλουν μια νίκη για να σφραγίσουν και μαθηματικά την απ’ευθείας άνοδο. Κάποιοι πιθανόν θα έλεγαν πως το ιδανικό μέρος για να το γιορτάσουν αυτό θα ήταν η έδρα τους. Κάποιοι άλλοι όμως σίγουρα θα σκέφτηκαν πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να συνδυάσεις γιορτή και πικάρισμα που θα μνημονεύεται για χρόνια από το να πανηγυρίσεις αυτό που οι αντίπαλοι σου στερούνται με τόσο βασανιστικό τρόπο μέσα στο σπίτι τους. Και να, που το πρόγραμμα τους έδωσε αυτή τη δυνατότητα, ορίζοντας το ντέρμπι του Αμβούργου λίγες εβδομάδες πριν το φινάλε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/hamb5.jpg)
Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, το μεγάλο παιχνίδι της Παρασκευής έχει όλα τα φόντα για να μείνει αξέχαστο σε πολλούς ντόπιους. Η αγωνιστική κυριαρχία του Αμβούργου όλες τις προηγούμενες δεκαετίες αποτυπώνεται και στα στατιστικά των ντέρμπι, αφού σε 110 αναμετρήσεις έχει επικρατήσει στις 69, ενώ η Ζανκτ Πάουλι έχει φύγει χαρούμενη μόνο στις 24. Τα τελευταία χρόνια όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Από τότε που οι δυο σύλλογοι ανταμώθηκαν ξανά στη 2η κατηγορία η ομάδα με σύμβολο τη νεκροκεφαλή έχει περισσότερες νίκες (5 έναντι 3).
Κι αν όλα τα παραπάνω δεν αρκούν για να πείσουν κάποιον πως το πολύπαθο Αμβούργο κατάφερε να μπλέξει σε μια ακόμα πιο άσχημη και άβολη κατάσταση από αυτή που μας είχε συνηθίσει το τελευταίο διάστημα, να προσθέσουμε και μια ακόμα περίεργη παράμετρο. Την ώρα που θα διεξαχθεί το παιχνίδι στο Φόλκσπαρκσταντιον, στο Ντίσελντορφ η άλλη διεκδικήτρια της τρίτης θέσης Φορτούνα θα υποδεχτεί τη Νυρεμβέργη. Για να διατηρήσει τις ελπίδες του για άνοδο ζωντανές, το Αμβούργο θέλει εκτός από νίκη στο ντέρμπι και γκέλα της Φορτούνα. Το, ας το πούμε, πρόβλημα είναι ότι αν η ευχή τους πραγματοποιηθεί και η Φορτούνα ηττηθεί, η Ζανκτ Πάουλι θα πανηγυρίσει την άνοδο μέσα στο σπίτι του ακόμα και με δικό της στραβοπάτημα! Μια δύσκολη εβδομ… χρον… εξαετία για να είσαι φίλος του Αμβούργου.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Το 1995 εντάχθηκε στις ακαδημίες της Φράιμπουργκ ως προπονητής νέων. Το 2007 προβιβάστηκε σε ρόλο βοηθού προπονητή και στις αρχές του 2012 έγινε αυτός το αφεντικό στον πάγκο.
Μετά από 12 χρόνια στο ίδιο πόστο ο Κρίστιαν Στράιχ έζησε εχθές το τελευταίο του εντός έδρας παιχνίδι. Παρέλαβε μια ομάδα που τα προηγούμενα 15 χρόνια από αυτόν ήταν μεταξύ 1ης και 2ης κατηγορίας (με μεγαλύτερο κατόρθωμα μια ξέμπαρκη 9η θέση) και την έβγαλε 4 φορές στην Ευρώπη (ίσως 5, αν τα καταφέρει και φέτος) ενώ έφτασε στους '16' του Γιουρόπα και στον πρώτο τελικό κυπέλλου στην ιστορία του συλλόγου.
Για πολλούς πλέον ο Στράιχ είναι η Φράιμπουργκ και η Φράιμπουργκ είναι ο Στράιχ. Σύμφωνα με τον Νάγκελσμαν θα μπορούσε να προπονήσει οποιαδήποτε ομάδα στην Ευρώπη, σύμφωνα με τον Χίτσφελντ θα έπρεπε να ψηφίζεται ως ο καλύτερος προπονητής στη χώρα κάθε σεζόν που η ομάδα του αποφεύγει τον υποβιβασμό. Όλα τα παραπάνω τα πέτυχε χωρίς επικίνδυνες οικονομικές υπερβάσεις. Προτίμησε να στηρίξει όσο περισσότερο μπορεί τους νέους από τις ακαδημίες, τις οποίες άλλωστε ήξερε σαν την παλάμη του.
Εξίσου σημαντικό (ίσως και περισσότερο για κάποιους) είναι ότι κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό και την εκτίμηση σχεδόν όλων των ποδοσφαιρόφιλων στη Γερμανία με τη στάση ζωής του, τις δηλώσεις του και τις θέσεις που δεν φοβήθηκε ποτέ να πάρει για σοβαρά κοινωνικά ζητήματα αλλά και την κακή πλευρά του ποδοσφαίρου. Παρά τις αγωνιστικές επιτυχίες και την εξαιρετική φήμη που απέκτησε δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να συζητήσει με άλλη ομάδα, πηγαίνει στο γήπεδο πάντα με το ποδήλατο του και ουκ ολίγες φορές σε συνεντεύξεις τύπου αφήνει στην άκρη τη μπάλα για να μιλήσει για το πρόβλημα του ρατσισμού και του σεξισμού, την άνοδο της ακροδεξιάς και για διάφορα άλλα θέματα, από την ανησυχητική επιρροή του ίντερνετ μέχρι τη σχολική εκπαίδευση των παιδιών των ακαδημιών.
Στο χθεσινό εντός έδρας φινάλε του με αντίπαλο την Χαϊντενχάιμ, δάκρυσαν μέχρι και τα δοκάρια στο Φράιμπουργκ. Το όνομα του βρισκόταν γραμμένο σε αμέτρητα μικρά πανό, τα οποία συνήθως κατέληγαν με τη φράση «Ευχαριστούμε Κρίστιαν». Όταν ο διαιτητής σφύριξε για τελευταία φορά δεν έφυγε κανένας από τη θέση του. Μετά από μια σύντομη ευχαριστήρια ομιλία από το κέντρο του γηπέδου έκανε μια τελευταία βόλτα στο δεύτερο σπίτι του, υποκλίθηκε σε όλες τις κερκίδες και αποθεώθηκε από τους πάντες.
Κάποια στιγμή έφτασε μπροστά από τη γωνία του πετάλου που ήταν αναρτημένα τρία πανό που έλεγαν "Το να είσαι πιστός και ειλικρινής είναι δυστυχώς σπάνιο. Στο καλό κύριε Στράιχ". Όταν κοντοστάθηκε μπροστά τους, όλοι σηκώθηκαν και τον χειροκρότησαν. Η συγκεκριμένη κερκίδα δεν είχε φίλους της Φράιμπουργκ. Είχε οπαδούς της Χαϊντενχάιμ!
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/438172964_861443259351468_1041202617681055915_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=5fLr7J38uiYQ7kNvgH7uKBv&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AYB5GYy5A7OaDTpcsqeg35-_lEM32uHS4fFAQ4XiZ90dDA&oe=6646935B)
"Αν δεν αντιδράσεις τώρα, τότε μάλλον δεν έχεις καταλάβει τι συμβαίνει και δεν έχεις μάθει τίποτα από την ιστορία που έκανες στο σχολείο. Είμαστε 5' πριν τα μεσάνυχτα. Όλοι στη χώρα πρέπει να πάρουμε ξεκάθαρη θέση και στο σπίτι μας και στο χώρο της δουλειάς μας και παντού."
(Η δήλωση που έκανε τον Ιανουάριο, λίγες μέρες πριν από τις διαδηλώσεις στη Γερμανία κατά της ανόδου της ακροδεξιάς)
"Υπάρχουν σύλλογοι που έχουν 80-90 παίκτες και στο τέλος το πανηγυρίζουν γιατί έβγαλαν κέρδος. Δεν μιλάμε πλέον για αθλητισμό ή οικονομική ισορροπία. Θέλουν απλώς να βγάζουν χρήματα, δανείζοντας παίκτες και μετά πουλώντας τους για το κέρδος..."
“Όταν είπα κάποτε στους ανθρώπους της Άστον Βίλα ότι οι παίκτες μας που είναι 17-18-19 ετών πηγαίνουν σχολείο 34 ώρες την εβδομάδα μου είπαν ότι τους κοροϊδεύω και ότι δεν γίνεται αυτό, δεν βγαίνουν οι ώρες. Τους εξήγησα τότε ότι δεν μπορείς να κόβεις ώρες από την εκπαίδευση των παιδιών γιατί τα περισσότερα εξ αυτών δεν θα καταφέρουν ποτέ να γίνουν επαγγελματίες. Θα πρέπει να ψάξουν για μια άλλη δουλειά. Το σχολείο είναι σημαντικότερο από το ποδόσφαιρο. Εμείς στη Φράιμπουργκ τους δίνουμε μια ευκαιρία να γίνουν ποδοσφαιριστές αλλά πρέπει να φροντίσουμε και αυτούς που τελικά δεν θα τα καταφέρουν”
Η Χαϊντενχάιμ ήταν μάλλον η ιδανική αντίπαλος για αυτό το τελευταίο παιχνίδι. Καθόλου τυχαία ο προπονητής της, Φρανκ Σμιτ, έδωσε μια ολόκληρη σακούλα με δώρα στον Στράιχ.
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=861443266018134&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/fortu5.jpg)
«Φορτούνα για όλους»: Το πείραμα με τα δωρεάν εισιτήρια
Στο τέλος της προηγούμενης σεζόν η διοίκηση της Φορτούνα Ντίσελντορφ ανακοίνωσε την πρόθεση της να δοκιμάσει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ, τουλάχιστον σε τόσο υψηλό επίπεδο. Το πρότζεκτ ονομάστηκε «Fortuna für alle» (Φορτούνα για όλους) και η βασική ιδέα του είναι πολύ απλή: Να μπορούν όλοι οι φίλαθλοι, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, να βλέπουν την ομάδα τους τζάμπα. Το σκεπτικό είναι απλοϊκό αλλά οι ερωτήσεις που προκύπτουν είναι αμέτρητες. Μπορεί πράγματι να γίνει κάτι τέτοιο; Πώς θα αντικατασταθούν τα έσοδα από τα εισιτήρια; Πώς θα επιλέγονται αυτοί που θα μπουν στο γήπεδο; Πώς, πώς πώς…
Οι συνεντεύξεις που ακολούθησαν με τον εμπνευστή της ιδέας, τον CEO του συλλόγου, Αλεξάντερ Τζομπστ, έλυσαν κάποιες από αυτές. Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό, τα χρήματα από τα χαμένα εισιτήρια θα αντικατασταθούν από έσοδα νέων χορηγών που θα θελήσουν να διαφημιστούν σε μια τόσο επαναστατική ιδέα, με τόσο άμεσο αντίκτυπο στον κόσμο. Το πρώτο βήμα του σχεδίου έλεγε πως τη σεζόν 2023-24 θα γίνουν πιλοτικά τρία παιχνίδια με αυτό το σύστημα ενώ απώτερος στόχος είναι σε μερικά χρόνια ο κόσμος να μπαίνει δωρεάν σε όλα τα ματς.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/fortu.jpg)
Η ανακοίνωση της ιδέας προκάλεσε αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότερες ήταν θετικές αλλά δεν έλειψαν και οι προβληματισμοί. Ακόμα και οι ίδιοι οι άνθρωποι της Φορτούνα δεν ήταν σίγουροι ότι αυτό που έχουν στο μυαλό μπορεί να υλοποιηθεί με επιτυχία σε ένα χώρο σαν αυτόν του σύγχρονου επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Αυτό για το οποίο ήταν βέβαιοι όμως ήταν πως ήθελαν να το δοκιμάσουν και η φετινή σεζόν, στην οποία η ομάδα θα έπαιζε για τέταρτη σερί χρονιά στη Μπουντεσλίγκα 2, ήταν μάλλον το ιδανικό περιβάλλον για να το επιχειρήσουν.
Τα τρία εντός έδρας παιχνίδια που επιλέχθηκαν για να ξεκινήσει το πείραμα ήταν απέναντι στην Καϊζερσλάουτερν τον Οκτώβριο, τη Ζανκτ Πάουλι τον Ιανουάριο και την Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ τον Απρίλιο. Οι αγώνες θα έπρεπε να έχουν απόσταση ο ένας από τον άλλον, ώστε να υπάρχει αρκετός χρόνος ενδιάμεσα για να διορθωθούν οποιαδήποτε θέματα προκύψουν.
Ένα χρόνο μετά το λανσάρισμα του πρότζεκτ, η πρώτη φάση του έχει ολοκληρωθεί. Τις προηγούμενες εβδομάδες, ο Αλεξάντερ Τζομπστ έκανε ένα πέρασμα από διάφορα γερμανικά ΜΜΕ που ήθελαν να μάθουν πώς έχει εξελιχθεί το εγχείρημα ως τώρα. Σύμφωνα με τον Γερμανό CEO, οι αιτήσεις για τα τρία αυτά παιχνίδια ξεπέρασαν τις 340.000. Οι κάτοχοι διαρκείας κρατούσαν κανονικά τις θέσεις τους, οπότε η διαδικασία αφορούσε όλες τις υπόλοιπες. Τα μέλη του συλλόγου είχαν προτεραιότητα στην κλήρωση αλλά πάντα έμεναν στο τέλος αρκετές χιλιάδες θέσεις και για τους υπολοίπους, καθώς το γήπεδο χωράει περισσότερους από 54.000 θεατές.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/fortu2.jpg)
Μετά από κάθε αγώνα οι θεατές καλούνταν να απαντήσουν σε ένα ερωτηματολόγιο που σχετίζεται με το πείραμα. Αν και τα αποτελέσματα μαζί με τα ολοκληρωμένα συμπεράσματα από την πρώτη αυτή χρονιά θα ανακοινωθούν μάλλον το καλοκαίρι, ο Τζομπστ αποκάλυψε από τώρα κάποια πολύ ενθαρρυντικά στοιχεία που προέκυψαν. Από τους φιλάθλους που πήγαν στο γήπεδο πρώτη φορά το 86% πέρασε τόσο καλά που δήλωσε πως σίγουρα θα παρευρεθεί και σε άλλο παιχνίδι, ακόμα και με εισιτήριο. Το 73% αυτών που πηγαίνουν στο γήπεδο σπάνια είπε πως θα αυξήσει τη συχνότητα γιατί του άρεσε η ατμόσφαιρα που έζησε. Τα μέλη από 27.000 έγιναν μέσα σε λίγους μήνες 30.000, που είναι αριθμός ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου, και αναμένεται να αυξηθούν κι άλλο το επόμενο διάστημα. Τα έσοδα από τα μαγαζιά εντός γηπέδου αυξήθηκαν θεαματικά ενώ η μπουτίκ έκανε χρυσές δουλειές. Για παράδειγμα, οι πωλήσεις της φανέλας παρουσίασαν αύξηση 46% σε σχέση με πέρσι, που δεν ήταν και καμιά κακή χρονιά καθώς η Φορτούνα τερμάτισε 4η.
Τι γίνεται όμως με αυτούς που κληρώνονται αλλά τελευταία στιγμή αποφασίζουν να μην πάνε, αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχουν την έγνοια των χαμένων χρημάτων; Ο Τζομπστ απαντάει: “Αυτό ήταν ένα από τα μεγάλα ερωτηματικά και για μένα. Αρκετοί άνθρωποι λειτουργούν κάποιες φορές με τη λογική «αν κάτι δεν κοστίζει τίποτα, δεν αξίζει και τίποτα». Παρ’όλα αυτά υπολογίσαμε ότι μόνο το 12% δεν εμφανίστηκε. Στα κανονικά παιχνίδια το ποσοστό των φιλάθλων που έχουν αγοράσει εισιτήριο (ή διαρκείας) και δεν έρχονται είναι αρκετά υψηλότερο.”
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/fortu3.jpg)
Σύμφωνα πάντα με τους ανθρώπους της Φορτούνα, το εγχείρημα αποδεικνύεται για την ώρα πολύ πετυχημένο. Η ομάδα ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα με ένα μέσο όρο θεατών που άγγιξε τις 40.000. Αν αφαιρέσουμε τα τρία παιχνίδια που το γήπεδο γέμισε λόγω της απουσίας εισιτηρίου, ο μ.ο. πέφτει στις 36.000 αλλά παραμένει πολύ υψηλός για τα δεδομένα της δεύτερης κατηγορίας αλλά και για τα στάνταρ του συλλόγου. Στην περσινή σεζόν στο γήπεδο έδιναν το παρών 29.500 θεατές ανά αγώνα. Το πρόγραμμα «Φορτούνα για όλους» με όλα τα παρακλάδια του (εκτός από τα δωρεάν εισιτήρια η ομάδα προχώρησε και σε αρκετές μικρότερες πρωτοβουλίες, από τη δημιουργία νέων χώρων αναψυχής μέσα ή δίπλα στο γήπεδο μέχρι και την εξαγγελία ενός φιλικού το καλοκαίρι απέναντι σε οποιαδήποτε τοπική, ερασιτεχνική ομάδα θέλει να ζήσει αυτή την εμπειρία) φαίνεται να έφερε πιο κοντά στο σύλλογο όλη την περιοχή αλλά και ανθρώπους που δεν είχαν τόσο μεγάλο πάθος για το ποδόσφαιρο ή δεν είχαν και τόσο ισχυρό δέσιμο με την ομάδα.
Σε αυτό το σημείο, οι δημοσιογράφοι υπενθυμίζουν στον Τζομπστ ότι η αύξηση στην προσέλευση του κόσμου πιθανόν να οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην καλή αγωνιστική πορεία. Η ομάδα του Χρήστου Τζόλη, που τέλειωσε το πρωτάθλημα στην πρώτη θέση των σκόρερ, κατάφερε να τερματίσει στην 3η θέση της βαθμολογίας και τις επόμενες μέρες θα διεκδικήσει την άνοδο στη Μπουντεσλίγκα στα πλέι οφ απέναντι στη Μπόχουμ.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2024/05/fortun4.jpg)
30 συμμετοχές, 22 γκολ και 6 ασίστ
Ένας από τους βασικούς λόγους που η Φορτούνα είναι αυτή τη στιγμή στα πλέι οφ
Ο Τζομπστ έχει απάντηση και σε αυτό: “Πράγματι, η απόδοση μπορεί να επηρεάσει την προσέλευση. Ωστόσο, αν συγκρίνουμε τον αριθμό των θεατών με μια αντίστοιχη, καλή σεζόν, για παράδειγμα αυτή του 2017/18 που τερματίσαμε πρώτοι στη Μπουντεσλίγκα 2 και ανεβήκαμε κατηγορία, έχουμε στην πραγματικότητα 27% περισσότερους ανθρώπους στο γήπεδο. Η επίδραση του προγράμματος είναι οφθαλμοφανέστατη”.
Οι χορηγίες που εξασφαλίστηκαν χάρη σε αυτή την πρωτοποριακή ιδέα δίνουν για την ώρα τη δυνατότητα να συνεχίσει το πρόγραμμα. Σε αντίθεση μάλιστα με τις κοινές χορηγίες των περισσότερων ομάδων 2ης κατηγορίας, που έχουν διάρκεια 1-2 έτη, οι τρεις μεγάλες χορηγίες-πυλώνες της συγκεκριμένης προσπάθειας έχουν 5ετη διάρκεια και υπολογίζεται να φέρουν στα ταμεία ένα ποσό της τάξης των 45 εκατομμυρίων ευρώ. Η διοίκηση της Φορτούνα δεν είναι ακόμα σε θέση να ανακοινώσει πόσα παιχνίδια της νέας σεζόν θα έχουν δωρεάν είσοδο, καθώς περιμένει τα αποτελέσματα των μπαράζ, αλλά έχει επιβεβαιώσει ήδη ότι το πρόγραμμα θα συνεχιστεί κανονικά ακόμα κι αν επιτευχθεί η άνοδος στη Μπουντεσλίγκα.
Αν και κανένας δεν μπορεί να πει ακόμα με σιγουριά ότι αυτό το μεγαλεπήβολο πρότζεκτ θα μπορέσει κάποτε να υλοποιηθεί στο έπακρον, ο Τζομπστ δηλώνει αισιόδοξος και εξηγεί για άλλη μια φορά τη βάση του σκεπτικού του: “Θέλουμε να δώσουμε την ευκαιρία σε ανθρώπους, ανεξάρτητα από το εισόδημά τους ή από ποιο κοινωνικό περιβάλλον προέρχονται, να βιώσουν την ατμόσφαιρα ενός γεμάτου γηπέδου και την αξία μιας ποδοσφαιρικής εμπειρίας. Στην τελική, το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα παγκοσμίως. Γιατί να μην είναι δωρεάν για όλους;”
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Όπως κάθε χρόνο, μερικές ώρες πριν το πρώτο παιχνίδι οι φίλοι της Κολωνίας πήγαν στον (πολύ επιβλητικό) καθεδρικό ναό της πόλης και τραγούδησαν τον ύμνο της ομάδας για να ξεκινήσει καλά η σεζόν.
Στη συνέχεια γέμισαν το γήπεδο και λίγο πριν τη σέντρα ανέβασαν ένα ωραίο κορεό με ένα πανό στη βάση που έλεγε «Από την Κολωνία δεν περνάει κανείς».
Μετά έχασαν από το Αμβούργο με 1-2.
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/453507657_916265070535953_1553092631842070011_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=9e2DWhXdCt0Q7kNvgHts2R0&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AYBK-SmqcSqybQQXgD1HiQruy9pKolDM6-EkdsCxWtaLQQ&oe=66BE4386)
Εδώ το βίντεο από τη μάζωξη μέσα στον καθεδρικό ναό:
https://x.com/sombrerogr/status/1819667327383752887
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=916265073869286&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Για τη γερμανική οπαδική σκηνή τα έχουμε πει πολλές φορές. Σε έναν κόσμο που κυριαρχεί η λογική «λεφτά να'ναι κι από όπου να'ναι» ώστε να στηριχθεί η άλλη αγαπημένη ιδέα «η ομάδα να κερδίζει κι όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία», αρκετοί Γερμανοί οπαδοί επιμένουν να στηρίζουν μια διαφορετική προσέγγιση στο ποδόσφαιρο.
Στα τέλη Μάϊου η διοίκηση της Ντόρτμουντ πρόσθεσε ξαφνικά στους χορηγούς της τη γερμανική εταιρεία κατασκευής όπλων Rheinmetall, μια εταιρεία που προμηθεύει όπλα και εκτός Γερμανίας τα οποία κάποιες φορές συμβάλλουν σε παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (έχουν καταγραφεί πρόσφατα τέτοιες περιπτώσεις στην Υεμένη και τη Γάζα).
Χάρη στη συμφωνία αυτή η ομάδα θα λάβει για τα επόμενα τρία χρόνια ένα ποσό που θα ξεπεράσει τα 20 εκατομμύρια ευρώ. Οι οργανωμένοι οπαδοί της Ντόρτμουντ όμως δεν συμφωνούν με όλο αυτό. Οι αντιδράσεις ξεκίνησαν τις πρώτες μέρες μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας και συνεχίστηκαν εχθές, στο πρώτο παιχνίδι τους στη Μπουντεσλίγκα.
Το πέταλο γέμισε με δεκάδες πανό που τα βάζουν με τη διοίκηση γιατί προδίδει τις αξίες του συλλόγου. Κάποια από αυτά έλεγαν: "Τα λεφτά πρώτα, οι αξίες δεύτερες", "Οι αξίες μας καταπατήθηκαν από το τανκ", "20Μ γεμάτα αίμα", "Η Μπορούσια ενώνει, η Rheinmetall σκοτώνει". Όπως έγινε γνωστό οι αντιδράσεις δεν θα σταματήσουν, αφού εκτός των άλλων οι οπαδοί κατηγορούν τη διοίκηση ότι έκλεισε τη συμφωνία χωρίς να ζητηθεί η άποψη των εκπροσώπων των οπαδών και καταπάτησε και τον «Κώδικα Βασικών Αξιών» που είχε ψηφιστεί πριν λίγα χρόνια.
H ανακοίνωση τους καταλήγει: "Απορρίπτουμε κατηγορηματικά την προθυμία των υπευθύνων του συλλόγου να χρησιμοποιήσουν την αύρα της Μπορούσια Ντόρτμουντ για να βελτιώσουν τη δημόσια εικόνα μιας εταιρείας κατασκευής όπλων, ρίχνοντας ταυτόχρονα τις δικές μας αξίες στη θάλασσα."
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/456922343_931992832296510_5577660732055802573_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=SbgGIV-aS6MQ7kNvgGZv8rH&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AYB6aXCu4U7Uo7EXFmEVnsOYymYmejKP7w4s4iWCkO1TYA&oe=66D21144)
(Παλιότερο ποστ)
Στην ετήσια γενική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, οι οπαδοί-μέλη της Ντόρτμουντ αποφάσισαν, μεταξύ άλλων, ότι από εδώ και πέρα το 50% των συνδρομών τους θα καλύπτει (εφόσον χρειάζεται) τα έξοδα των μικρότερων τμημάτων του συλλόγου.
Επίσης, συμφώνησαν στη δημιουργία ενός «Κώδικα Βασικών Αξιών» σύμφωνα με τον οποίο κανένας δεν θα μπορεί στο μέλλον να αλλάξει το όνομα, τα χρώματα και το σήμα, οι τιμές εισιτηρίων θα πρέπει να είναι πάντα προσιτές για τον κόσμο, ο σύλλογος θα υπερασπιστεί με κάθε τρόπο το μοντέλο "50+1" της Γερμανίας και δεν θα δεχτεί να παίξει κάποιο εντός έδρας παιχνίδι σε άλλη πόλη ή χώρα.
Στον ίδιο κώδικα αναφέρεται ότι η διοίκηση δεσμεύεται να παλέψει για «μια κοινωνία χωρίς ρατσισμό, αντισημιτισμό, ομοφοβία, σεξισμό, βία και διακρίσεις».
Έξω από το γήπεδο εμφανίστηκε κι αυτό το τανκ:
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/456732765_932016175627509_3337996802007117253_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-7&_nc_sid=bd9a62&_nc_ohc=gKbnp-NTGbMQ7kNvgH1CHcr&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AYDJjhODAnXshDcGioie1rSZjSuHil78WR_cs57R1Ue4SQ&oe=66D23055)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=932015638960896&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
μοδάτοι ντορτμουντάρες
-
Για την Ουνιόν Βερολίνου έχουμε γράψει πολλές φορές. Μια μικρή ομάδα που ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Μπουντεσλίγκα το 2019 και μέσα σε τέσσερα χρόνια έφτασε να παίζει στο CL. Η περσινή απογοητευτική σεζόν ήταν ένα αγωνιστικό πισωγύρισμα αλλά αυτό δεν φαίνεται να επηρέασε ιδιαίτερα πολλούς φίλους της. Μιλάμε άλλωστε για ένα σύλλογο που έτρωγε τέσσερα γκολ και οι οπαδοί του τραγουδούσαν το “Always Look on the Bright Side of Life” των Μόντι Πάιθον.
Εχθές η Ουνιόν, που ανήκει 100% στον κόσμο της, είχε γενική συνέλευση μελών. Εκεί παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά εικόνες από το πώς θα δείχνει το γήπεδο της όταν ανακαινιστεί. Ένα γήπεδο που υπενθυμίζουμε ότι ανακατασκευάστηκε από τους ίδιους τους οπαδούς και τους ανήκει, καθώς η πλειοψηφία των μετοχών του αγοράστηκε από αυτούς για να μην μπορεί ποτέ κανένας περίεργος πρόεδρος να το χρησιμοποιήσει όπως θέλει. Χάρη σε αυτή την ιδιαιτερότητα στο σχέδιο ανακαίνισης του είχαν τυπικά λόγο όλοι όσοι κατέχουν μετοχές. Με απλά λόγια, το νέο γήπεδο σχεδιάστηκε βάσει της επιθυμίας των οπαδών. Γι'αυτό είναι και τόσο διαφορετικό από τα υπόλοιπα.
Σε μια εποχή που όλες οι ομάδες φτιάχνουν ψιλό-ίδια μοντέρνα γήπεδα που έχουν ως πρωταρχικό στόχο να προσφέρουν όλες τις σύγχρνες ανέσεις στους φιλάθλους-πελάτες και να προσελκύσουν νέους επισκέπτες, στην Ουνιόν φαίνεται να είπαν (ξανά) «Χεστήκαμε για τους πελάτες και τους τουρίστες, εμείς είμαστε οπαδοί και το γήπεδο είναι δικό μας. Και τι γουστάρουμε εμείς; Κερκίδα και ατμόσφαιρα. Απλά τα πράγματα.»
Το μεγαλεπήβολο σχέδιο περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός σύγχρονου προπονητικού κέντρου, ενός κτιρίου για το σύλλογο που θα έχει και μαγαζιά για τους οπαδούς και ενός νέου άνετου πάρκινγκ. Κάποια από αυτά έχουν ξεκινήσει ήδη. Αυτό που ξεχωρίζει όμως είναι άλλο. Όταν ολοκληρωθεί η ανακαίνιση το γήπεδο θα μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 40.000 θεατές (από 22.000 που χωράει τώρα). Τα 3/4 των κερκίδων θα είναι θέσεις ορθίων! Πιο συγκεκριμένα, (σχεδόν) όλα τα πέταλα και το κάτω μέρος της μιας κεντρικής εξέδρας θα είναι θέσεις για όρθιους.
Ο πρόεδρος της Ουνιόν έκλεισε την παρουσίαση με αυτά τα λόγια: "Το σημαντικό είναι ότι όλα όσα κατασκευάζονται εδώ θα διαμορφώσουν τον σύλλογό μας για τις επόμενες δεκαετίες. Ακόμα πιο σημαντικό όμως είναι ότι όλα βρίσκονται στα δικά μας χέρια. Όσο περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται υπεύθυνοι για το γήπεδό τους, επειδή πραγματικά τους ανήκει, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ωφελήσει καλύτερα την κοινότητα."
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/461974854_963507432478383_926308306659783469_n.jpg?_nc_cat=108&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=aCuPw_Rzpy8Q7kNvgFDXRJi&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=AQHfjproV0fEKpnRaocMHdN&oh=00_AYBypSvVYs1yR1bHaUmoBD7vWJUqcfNxvGOMgZ5vIltYpw&oe=6705CC32)
«Αυτό που προβληματίζει και ανησυχεί περισσότερο τον κόσμο της Ουνιόν είναι να μην αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του συλλόγου. Να μην αλλάξει ο περίφημος κανόνας του 50+1 που ισχύει στη Γερμανία και επιτρέπει στους οπαδούς να κρατάνε στα χέρια τους τις τύχες της ομάδας τους. Να μην χαλάσει η αγαπημένη τους ρουτίνα του να πηγαίνουν στο γήπεδο, να βλέπουν τους γνωστούς τους, να κατεβάζουν τις μπύρες και τα λουκάνικα τους και να τραγουδάν για την καψούρα τους ανεξαρτήτως του σκορ ή της κατηγορίας...»
Εδώ και το βίντεο με ένα εικονικό τουρ στις νέες εγκαταστάσεις:
Μια πανοραμική εικόνα του πώς θα μοιάζει η περιοχή του γηπέδου:
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/462001360_963510735811386_2543481357893878026_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=bd9a62&_nc_ohc=tKiyIHj0TooQ7kNvgGcJtvY&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=AkONXlgjzRPG9wJWFA_KefB&oh=00_AYAGRdgkbF1QJYqIlHnrxCuSJhNxmZYtZwELxwqo2Cv99g&oe=6705E7D5)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=963507429145050&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Μπορεί η Μπουντεσλίγκα 2 να είχε διακοπή αλλά το Φόλκσπαρκσταντιον γέμισε αυτές τις μέρες με 57.000 θεατές που πήγαν για να δουν τον αγώνα Αμβούργο-Βέρντερ Βρέμης για το κύπελλο γυναικών.
Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι ήταν γεμάτη και η κερκίδα των φιλοξενούμενων, καθώς μερικές χιλιάδες οπαδοί της Βέρντερ πήγαν στο Αμβούργο για να υποστηρίξουν την ομάδα γυναικών του συλλόγου.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/558095820121211/?locale=el_GR)
-
Στον φετινό τελικό του κυπέλλου Γερμανίας θα παίξει η Αρμίνια Μπίλεφελντ, μια ομάδα 3ης κατηγορίας, και η Στουτγκάρδη, που έχει να βρεθεί σε τελικό από το 2013. Ένα ζευγάρι που κάποιοι σίγουρα θα θεωρούν αντιεμπορικό.
Η γερμανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία ανακοίνωσε πως ο αριθμός των αιτήσεων που έχει λάβει αποτελεί ρεκόρ.
Πόσοι ζήτησαν ένα μαγικό χαρτάκι για τον τελικό; 1,66 εκατομμύρια άνθρωποι!
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/490692731_1110265114469280_8307174290267068584_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=itWtpxXG7dUQ7kNvwH_4nuU&_nc_oc=AdkgEzvuQRz_bXQuBZc-ohrESjAfJj2uMFnlosCxD_u_WF3y9LAGkxjpeB5EHZGoKAmU1DKPZ3sWB2_BWXmgkcjG&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=KjhLdHUyVS29iggaeZU-XQ&oh=00_AfHb_DDJotb9lHU4XgQoe4YjtAERlbej70CLkluGyw3r5w&oe=6807145F)
Ο περσινός τελικός, ανάμεσα στη Λεβερκούζεν και την Καϊζερσλάουτερν (της 2ης κατηγορίας), μας είχε δώσει αυτή την πολύ ωραία εικόνα:
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/491903992_1110287577800367_3303725203327035159_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=bd9a62&_nc_ohc=VINyqARbWm8Q7kNvwGRnA-t&_nc_oc=AdlnO9xAXCJIeSUtLeJIOHTmt6yqXdoGzEI1mc7PhGOQBhoJiPUGHwVP65zyPFN9GX-7n0FmUvW3n-7sMh16upKb&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=V-vPWQBIF5Sz4Y4D6kUGjg&oh=00_AfHch3LkgqLf27kT4qM5F1qorCefyxZfMKRaN_OfDvPPEQ&oe=6807146F)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=1110265101135948&set=a.601410508688079)
-
Η Ντούισμπουργκ έπαιξε για τελευταία φορά στη Μπουντεσλίγκα το 2008. Αν έχετε χάσει τα ίχνη της από τότε αυτό οφείλεται στο ότι όχι απλά δεν κατάφερε να πλησιάσει ξανά την άνοδο αλλά κατρακύλησε και πιο κάτω. Το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας 15ετιας το πέρασε στην 3η κατηγορία ενώ φέτος παίζει στην 4η κατηγορία, που είναι ημι-επαγγελματική.
Όπως έχουμε ξαναπεί αμέτρητες φορές, η ιεράρχηση των κατηγοριών είναι μια αδιάφορη λεπτομέρεια για κάποιους οπαδούς. Για να μιλήσουμε με αριθμούς, η Ντούισμπουργκ είχε 15.000 θεατές ανά αγώνα όταν έπαιζε στη 2η κατηγορία, είχε 14.000 κόσμο όταν έπαιξε στην 3η κατηγορία και φέτος που παίζει στην 4η ο μέσος όρος της είναι 16.460! "Είναι τρελοί αυτοί οι Γερμανοί" που θα έλεγε και ο Οβελίξ.
Εν κατακλείδι, η ομάδα κατάφερε να εξασφαλίσει την άνοδο αυτές τις μέρες χάρη σε ένα διπλό στο Μενχενγκλάντμπαχ. Σε αυτή την προσπάθεια είχε δίπλα της 16.000 οπαδούς. Σε αγώνα που έγινε Παρασκευιάτικα. Εκτός έδρας. Για την 4η κατηγορία.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/666466952809925/?locale=el_GR)
-
Η Νυρεμβέργη του Στέφανου Τζίμα γιορτάζει τα 125 της χρόνια. Εκτός από μια πανέμορφη ρετρό φανέλα, πραγματοποιεί διάφορες εκδηλώσεις. Μεταξύ αυτών, ξεχώρισε μια οικουμενική λειτουργία στην παλιότερη ενορία της πόλης. Εκεί, με τη συμμετοχή Χριστιανών, Εβραίων και Μουσουλμάνων της πόλης και με τους ιερείς να φοράνε κασκόλ της ομάδας, η τελετή και οι ομιλίες (κατά τις οποίες τονίστηκε η σχέση του συλλόγου με την ίδια την πόλη) ολοκληρώθηκαν και ο ύμνος της ομάδας ακούστηκε συνοδεία εκκλησιαστικού οργάνου με τις σημαίες να κυματίζουν.
Οι οπαδοί της ομάδας φτιάχνουν όμορφα κορεό στους τελευταίους αγώνες, τιμώντας μεγάλες στιγμές του συλλόγου.
#nuremberg #nürnberg #football #fussball #fans #retro #shirt #instafootball
sombrerogr (βίντεο) (https://www.instagram.com/p/DJOKviNoamO/?img_index=1)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/05/imago1060525819-1.jpg)
Το Μπίλεφελντ ίσως και να μην υπάρχει, η Αρμίνια όμως υπάρχει σίγουρα και είναι στον τελικό
Ήταν τέτοιες ακριβώς μέρες του Μαΐου του 1994 όταν ο Γερμανός φοιτητής πληροφορικής Αχίμ Χελντ ανέβασε σε ένα από τα πιο διάσημα ιντερνετικά φόρουμ της εποχής μια ανάρτηση που με απλά λόγια έλεγε ότι το Μπίλεφελντ δεν υπάρχει. Αφορμή για αυτό το ποστάρισμα ήταν μια κουβέντα σε ένα φοιτητικό πάρτι στο οποίο κάποιος φίλος του γνωρίστηκε με κάποιον που του είπε πως είναι από το Μπίλεφελντ και η αυθόρμητη απάντηση του στο άκουσμα της πόλης του συνομιλητή του ήταν “μα αυτό δεν υπάρχει”.
Ο Χελντ, όπως και όλη του η παρέα, συμφωνούσαν με αυτή την παρατήρηση αφού τα… επιστημονικά δεδομένα που είχαν ήταν συντριπτικά υπέρ της: Δεν ήξεραν κανέναν από το Μπίλεφελντ, δεν είχαν πάει ποτέ στο Μπίλεφελντ, δεν ήξεραν κανέναν που να έχει πάει στο Μπίλεφελντ, δεν είχαν ακούσει ποτέ για κάποιο διάσημο αξιοθέατο ή εκδήλωση στο Μπίλεφελντ. Οπότε, ποιο είναι το συμπέρασμα; Το Μπίλεφελντ δεν υπάρχει.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/05/imago60072902.jpg)
Πατώντας πάνω σε αυτές τις απλές παρατηρήσεις ο Χελντ έγραψε μια μικρή έκθεση πάνω στο θέμα, προσθέτοντας και την επίκαιρη τότε πληροφορία πως πρόσφατα είχε περάσει από την περιοχή και η είσοδος/έξοδος της πόλης στην εθνική οδό ήταν «συμπτωματικά» κλειστή! (Η είσοδος ήταν πράγματι κλειστή εκείνη την περίοδο λόγω έργων). Για να το κάνει ακόμα πιο ακραίο και χαβαλεδιάρικο πρόσθεσε ότι όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, είτε ότι είναι από το Μπίλεφελντ είτε ότι έχει πάει εκεί, είναι κάποιος από «αυτούς» που για κάποιο δικό τους λόγο έχουν συνωμοτήσει για να πείσουν όλους τους υπόλοιπους ότι υπάρχει αυτή η φανταστική πόλη. Η θεωρία πατούσε και σε παλιότερες λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές αναφορές. Για παράδειγμα σε ένα θεατρικό δράμα του 1950 υπάρχει ένας διάλογος μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών που λέει:
– Θεού θέλοντος θα ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή
– Και αν όχι σε αυτόν τον κόσμο, τότε ίσως στο Μπίλεφελντ
Όλο αυτό ήταν φυσικά μια εμπνευσμένη προσπάθεια ενός νεαρού φοιτητή με αρκετό ελεύθερο χρόνο να σατιρίσει και να κοροϊδέψει τις διάφορες θεωρίες συνομωσίας που είχαν κατακλύσει το ίντερνετ τα πρώτα του χρόνια. Αυτό που ξεκίνησε όμως ως μια μικρή πλάκα μεταξύ μερικών φίλων, φοιτητών και κάποιων χρηστών ενός φόρουμ, εξελίχθηκε με τα χρόνια σε μια γερμανική σταθερά! Ένα εθνικό «αστείο» που ανά διαστήματα επιστρέφει στην επικαιρότητα μέχρι και σήμερα, στηριζόμενο στο ότι για αρκετούς το Μπίλεφελντ είναι μια τελείως αδιάφορη πόλη που περνάει εύκολα απαρατήρητη.
Τέτοιου είδους αστείες θεωρίες υπάρχουν αμέτρητες στον κόσμο. Για την Αυστραλία, το Βέλγιο, το Γουαϊόμινγκ και για διάφορες άλλες μικρότερες πόλεις και περιοχές σε όλο τον πλανήτη. Κάτι αντίστοιχο έχουμε και στην Ελλάδα με το Κιλκίς. Σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα όμως, η «Συνωμοσία του Μπίλεφελντ» έχει εδραιωθεί για τα καλά στη γερμανική κοινωνία σε τέτοιο βαθμό που έχουν γυριστεί όχι μια άλλα δυο ταινίες σχετικά με το θέμα. Μέχρι και η Μέρκελ όταν ήταν καγκελάριος έχει προσθέσει σε επίσημη ομιλία της για μια επίσκεψη στην πόλη τη φράση “…αν πράγματι υπάρχει στην πραγματικότητα”. Όπως διαβάζουμε, ένα κομμάτι των περίπου 300.000 κατοίκων της πόλης ενοχλείται με αυτή την κουβέντα καθώς θεωρεί ότι υποτιμάει την περιοχή τους. Η πλειοψηφία πάντως φαίνεται να την αντιμετωπίζει ως αυτό που πραγματικά είναι: Ένα απλό αστείο και τίποτα παραπάνω. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα το τμήμα μάρκετινγκ του δήμου το έχει χρησιμοποιήσει για να διαφημίσει την περιοχή.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/05/imago715892696.jpg)
Το Μπίλεφελντ (ή και όχι)
Αν για την ύπαρξη της πόλης υπάρχουν κάποιες ενστάσεις, για την τοπική Αρμίνια δεν αμφιβάλλει κανένας. Όχι μόνο υπάρχει αλλά το βράδυ του Σαββάτου στο Βερολίνο θα γίνει η πρώτη ομάδα 3ης κατηγορίας μετά το 2001 (και μόλις η τέταρτη στην ιστορία του θεσμού) που θα δώσει το παρών σε έναν τελικό κυπέλλου Γερμανίας!
Πώς το κατάφερε αυτό; Εκμεταλλευόμενη σε μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι στο γερμανικό κύπελλο τα παιχνίδια είναι μονά και το ότι όλα ήταν στην έδρα της. Πρώτο θύμα της ήταν το Ανόβερο που ηττήθηκε με 2-0 στον πρώτο γύρο. Ακολούθησε ένα 2-0 επί της Ουνιόν Βερολίνου, ένα 3-1 επί της ισχυρής φέτος Φράιμπουργκ και ένα 2-1 επί της Βέρντερ Βρέμης στον προημιτελικό. Η μεγαλύτερη έκπληξη της χρονιάς συντελέστηκε στον ημιτελικό, εκεί που νίκησε με 2-1, και μάλιστα με ανατροπή, την περσινή νταμπλούχο Μπάγερ Λεβερκούζεν. Στο ρεζουμέ, για να φτάσει στον τελικό χρειάστηκε να αποκλείσει μια ομάδα της 2ης κατηγορίας και τέσσερις ομάδες της Μπουντεσλίγκα!
Ένα ωραίο και διαφορετικό βίντεο με την πορεία μέχρι τον τελικό
[Κάντε κλικ στο «Παρακολουθήστε στο youtube»]
Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που θα παίξει σε έναν τελικό, αφού τέσσερις φορές στο παρελθόν η πορεία της σταμάτησε στους ημιτελικούς. Το σπουδαίο αυτό παιχνίδι θα γίνει τον ίδιο μήνα που ο σύλλογος γιορτάζει 120 χρόνια ιστορίας. Ένας σύλλογος που είναι γνωστός στη Γερμανία ως «ασανσέρ» (έχει το ρεκόρ ανόδων στην 1η κατηγορία με 8) και ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει προσφέρει αρκετές πίκρες στους φίλους του. Η διετία που πέρασε στη Μπουντεσλίγκα στις αρχές της δεκαετίας ξεχάστηκε γρήγορα μετά τους δυο απανωτούς υποβιβασμούς που την έφεραν στην 3η κατηγορία πέρσι.
Το χειρότερο όλων ήταν ότι ο υποβιβασμός δεν ήταν ο πάτος. Το καλοκαίρι πριν την πρώτη της σεζόν στην 3η κατηγορία ο σύλλογος βρισκόταν ακόμα σε κατάσταση σοκ. “Στις αρχές εκείνου του καλοκαιριού μας είχαν μείνει μόνο δυο παίκτες με συμβόλαιο. Το μπάτζετ μας έπεσε κατά 95% και αναγκαστικά κάναμε περικοπές στα πάντα. Κόβαμε ό,τι μπορούσαμε από τα ταξίδια, τα φαγητά, από παντού”. Κάπως έτσι εκείνη τη σεζόν κινδύνευσε με έναν τρίτο σερί υποβιβασμό, που αποφεύχθηκε στις τελευταίες αγωνιστικές.
Η φετινή χρονιά όμως είναι τελείως διαφορετική. Παράλληλα με την ιστορική πορεία στο κύπελλο, η ομάδα έκανε πρωταθλητισμό, τερμάτισε στην 1η θέση της βαθμολογίας και κατάφερε να εξασφαλίσει την άνοδο στη Μπουντεσλίγκα 2. Το Μπίλεφελντ (ή τέλος πάντων ό,τι υπάρχει εκεί γύρω) γιορτάζει και με το δίκιο του, αφού όπως συμβαίνει στις περισσότερες γερμανικές ομάδες, ο κόσμος δεν γύρισε την πλάτη με το που άρχισε η κατρακύλα. Πέρσι που πάλευε για να μην πέσει στην 4η κατηγορία περίπου 19.000 θεατές ήταν σταθερά δίπλα της κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο ενώ φέτος, που ο τροχός γύρισε, το νούμερο πλησιάζει τις 22.000 που σημαίνει ότι το γήπεδο είχε πληρότητα που πλησιάζει το 82%.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/05/imago1059267403.jpg)
Για να σηκώσει την κούπα και να ολοκληρώσει αυτή την απίθανη πορεία θα πρέπει να προσθέσει άλλη μια πολύ μεγάλη έκπληξη στο παλμαρέ της και να νικήσει το Σάββατο άλλη μια καλή ομάδα της Μπουντεσλίγκα. Η Στουτγκάρδη μπορεί να μην βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με αυτό που ήταν πέρσι, όταν και τερμάτισε 2η, αλλά παραμένει το αδιαφιλονίκητο φαβορί του τελικού, αφού εκτός από πιο ποιοτική ομάδα έχει και μεγάλο κίνητρο. Εκτός από τη δίψα για έναν τίτλο μετά από καιρό (από το τελευταίο κερδισμένο κύπελλο της έχουν περάσει 28 χρόνια), υπάρχει και το «μετά» που έχει μεγάλη αξία. Μια επικράτηση στον τελικό θα της δώσει ένα πολύτιμο ευρωπαϊκό εισιτήριο που δεν κατάφερε να εξασφαλίσει φέτος μέσω του πρωταθλήματος.
Για όσους δεν ασχολούνται με το γερμανικό ποδόσφαιρο και αναρωτιούνται το πόσο εμπορικός θα είναι ένας τελικός ανάμεσα σε μια ομάδα που τερμάτισε 9η φέτος στη βαθμολογία και μια ομάδα 3ης κατηγορίας, να ενημερώσουμε πως η ομοσπονδία ανακοίνωσε πριν λίγες εβδομάδες πως ο αριθμός των αιτήσεων για ένα εισιτήριο που έλαβε αποτελεί ρεκόρ. Πόσοι ζήτησαν ένα μαγικό χαρτάκι για τον τελικό; 1,66 εκατομμύρια άνθρωποι! Φανταστείτε δηλαδή να υπήρχε στην πραγματικότητα και το Μπίλεφελντ…
blog.stoiximan.gr
el sombrero
-
Το γήπεδο της Μπάγερν χωράει 75.000 θεατές και είναι συνέχεια sold out. Όταν λέμε συνέχεια, κυριολεκτούμε. Από το 2005, όταν και άνοιξε, όλοι οι επίσημοι αγώνες είναι sold out! Εννοείται πως και τα διαρκείας της (το 50% της χωρητικότητας του γηπέδου είναι διαρκείας) εξαντλούνται αμέσως ενώ στη λίστα αναμονής υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες φίλαθλοι.
Παρά την τεράστια ζήτηση οι τιμές των φτηνών διαρκείας παραμένουν χαμηλές, ειδικά σε σύγκριση με άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες. Τα εισιτήρια στο πέταλο των ορθίων κόστιζαν πέρσι 170 ευρώ (δηλαδή 10 ευρώ/ματς) ενώ τα επόμενα έβγαιναν περίπου στα 20 ευρώ/ματς. Οι τιμές αυτές έχουν προκαλέσει πολλές συζητήσεις, ειδικά ανάμεσα σε Άγγλους που κάνουν συγκρίσεις με τις δικές τους ομάδες.
Η Μπάγερν θα μπορούσε πολύ άνετα να διπλασιάσει όλες τις τιμές της, να βγάλει περισσότερα λεφτά άκοπα και πάλι να ξεπουλήσει σε χρόνο ρεκόρ. Δεν φαίνεται όμως διατεθειμένη να το κάνει. Μια έρευνα που κυκλοφόρησε πρόσφατα έδειξε πως οι κάτοχοι διαρκείας της ξοδεύουν στο γήπεδο πολλά περισσότερα σε κάθε αγώνα (σε φαγητό, ποτό και είδη από τη μπουτίκ) από τους αντίστοιχους στην Αγγλία που έχουν πληρώσει πάνω από 1000 ευρώ για ένα διαρκείας.
Όταν ένας Άγγλος δημοσιογράφος είχε ρωτήσει τον Ρουμενίγκε γιατί δεν ανεβάζουν τις τιμές, η απάντηση του ήταν: "Πρέπει να νοιαζόμαστε για την κοινωνική ευθύνη του συλλόγου. Έχουμε ακριβά εισιτήρια για τις πολύ καλές θέσεις και χάρη σε αυτά μπορούμε ακόμα να πουλάμε πολύ φτηνά εισιτήρια για το πέταλο. Ένας φτωχός άνθρωπος, ίσως άνεργος, θέλουμε να μπορεί να πάει να δει ποδόσφαιρο. Αυτή είναι η υποχρέωσή μας. Επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο έχουμε ένα γήπεδο με ωραία οπαδική ατμόσφαιρα, με κόσμο που τραγουδάει σε όλο το παιχνίδι".
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/524046586_1188202406675550_622389908034971144_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=GN_xHQsXjC0Q7kNvwFedxN1&_nc_oc=AdkbIopAVBzsXzkJzzgGtTkjYmLaNBTbHD4yCFA2V96xgqocMKUzRjdxUeo6E3D00VE5aIJB-cReDodTMSmF8d9J&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=02c2I6Vm_L20i0b-3wKCrg&oh=00_AfT-ZWU8zmzwpteCF58YNn3a-_ZtsL365WRKBgD5vgY_9g&oe=68885C29)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1188202393342218&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Πώς μπορώ να αποκτήσω ένα εισιτήριο διαρκείας για τη Ντόρτμουντ;
- Δυστυχώς έχουμε κλείσει τη λίστα αναμονής για τα διαρκείας από το 2018. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν στη λίστα 47.000 άνθρωποι. Ο μέσος χρόνος αναμονής είναι περίπου 10 χρόνια.
(Απόσπασμα από την πρόσφατη συνέντευξη του υπευθύνου εισιτηρίων της Ντόρτμουντ)
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/503678575_1148855020610289_2557357287357676768_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=jtxjfoqmwWEQ7kNvwF47V6j&_nc_oc=AdnZP_FxhzTraooJvUF5SBunC4hA_9S7D7HCnTXmzVI0PpAy38KPNyWe8FQKkFYv2A63mn3f2RzBowRHpeEE993w&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=ZeCwy_qfWQf_kP-7qv8STw&oh=00_AfTgLoKFdkpmA7YtvsCyh6UyF9RKNy0Y9LSx-ejeUchBmA&oe=68883E77)
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=1148855017276956&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια τα ζητήματα ψυχικής υγείας ήταν ένα θέμα ταμπού στη γερμανική οπαδική σκηνή. Την τελευταία δεκαετία όμως η κατάσταση έχει αλλάξει. Σύμφωνα με ένα αφιέρωμα της DW σε αρκετές ομάδες οι οργανωμένοι οπαδοί κάνουν ό,τι μπορούν για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα και να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο.
Μετά την αυτοκτονία του 26χρονου Κέβιν, που ήταν μέλος σε έναν από τους μεγαλύτερους συνδέσμους της Καρσλρούης, οι οπαδοί της συγκεντρώνουν ανά διαστήματα χρήματα και τα δωρίζουν σε έναν τοπικό οργανισμό που ευαισθητοποιεί το κοινό σχετικά με τα προβλήματα ψυχικής υγείας ενώ έχουν οργανώσει και ομιλίες όπου επαγγελματίες μιλάνε για την κατάθλιψη και τους τρόπους διάγνωσης της.
Παρόμοιες δράσεις έχουν κάνει οι οπαδοί κι άλλων ομάδων, όπως πχ. αυτοί της Φορτούνα Ντίσελντορφ που επίσης ανά διαστήματα συγκεντρώνουν μερικές χιλιάδες ευρώ που δίνονται σε ιδρύματα και οργανισμούς της πόλης που βοηθάνε ανθρώπους με κατάθλιψη και οργανώνουν ομιλίες για να ενημερώσουν το κοινό.
Μια έρευνα του υπουργείου υγείας της Γερμανίας έδειξε πως το 20% των ανθρώπων αναμένεται να βιώσουν κατάθλιψη τουλάχιστον μία φορά κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/562355250_1256128043216319_5740566981352659355_n.jpg?_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=vZpiz7YwU4EQ7kNvwE1EuFR&_nc_oc=AdlmwxGlPFQtht2GcF2ElVssiGLaKlXMcfb5bkMnq_R1TxctNnJKdTcIwJ4l7-PTvy0ws-NizSXLjGMU5bJAUOki&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&_nc_gid=tqGW_0bigv_pyfvsCxQMfA&oh=00_AfeleT4as3-IJ5oQ3JdKsCve6VwypYT9aedm2Js7AzT3hw&oe=68F2F5B3)
Το τρομερό βίντεο της Νόριτς για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας παραμένει επίκαιρο:
https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1556569951815709/
Το μήνυμα των οπαδών της Φορτούνα σε παλιότερη ανακοίνωση:
"Το να χάνεις ένα φίλο είναι δύσκολο και επίπονο. Το γεγονός ότι αυτός προτίμησε να βάλει τέλος στη ζωή του δείχνει πόσο βαθιά είναι η πληγή που προκαλεί η κατάθλιψη. Δυστυχώς η κοινωνία δεν έχει ακόμα κατανοήσει αρκετά το τι σημαίνει κατάθλιψη. Βοηθήστε μας σε αυτή την προσπάθεια. Ελάτε στις ομιλίες μας, ενημερωθείτε και μόνοι σας για την κατάθλιψη και προσφέρετε ό,τι μπορείτε στις συγκεντρώσεις χρημάτων"
El Sombrero (φωτογραφίες) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1256128039882986&set=a.601410508688079)
-
Η Καϊζερσλάουτερν συμπληρώνει φέτος 125 χρόνια ζωής και τα συμπληρώνει μακριά από την Μπουντεσλίγκα, καθώς από το 2012 βρίσκεται μεταξύ Β’ και Γ’ εθνικής. Αυτό δεν εμποδίζει τον κόσμο της όμως να γεμίζει το ιστορικό στάδιο Φριτζ Βάλτερ των περίπου 50.000 θέσεων και να γιορτάζει την επέτειο δημιουργώντας μια εκπληκτική ατμόσφαιρα με τραγούδι και εντυπωσιακά πανό. Κι ας φαίνεται ότι δύσκολα θα καταφέρει να επιστρέψει η ομάδα στην Μπουντεσλίγκα τη φετινή σεζόν.
#kaiserslautern #fussball #fans #tifo #bundesliga2
sombrerogr (βίντεο) (https://www.instagram.com/p/DQ0-HqJkRv1/)
-
Πάνω από 8.000 Γερμανοί οπαδοί διαδήλωσαν σήμερα στη Λειψία ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης, που χωρίς να έχει συμβουλευτεί τους συλλόγους αποφάσισε πως πρέπει να εφαρμοστούν πιο αυστηρά μέτρα στα γήπεδα. Μέτρα όπως προσωποποιημένα εισιτήρια, αναγνώριση προσώπου και προληπτικές απαγορεύσεις εισόδου. Οι οπαδοί υποστηρίζουν ότι κινδυνεύει η ιδιαίτερη ποδοσφαιρική κουλτούρα της Γερμανίας και ότι η “ασφάλεια στα γήπεδα” χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την καθιέρωση περισσότερων καταπιεστικών μέτρων στην κοινωνία.
Όχι οπαδοί μιας ομάδας.
Οπαδοί όλων των ομάδων!
Μαζί!
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/1507195150544660?locale=el_GR)
-
Στο παιχνίδι με τη Στουτγκάρδη η Βέρντερ Βρέμης προσκάλεσε 200 ηλικιωμένους, ανάμεσα τους και πολλούς από ιδρύματα και γηροκομεία της περιοχής, μαζί με τους ανθρώπους που τους φροντίζουν.
Από αυτούς 22 τυχεροί επιλέχθηκαν για να συνοδέψουν τους ποδοσφαιριστές στον αγωνιστικό χώρο. Τα χαμόγελα τους μιλάνε από μόνα τους.
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/1452132293209165)
-
Τον Δεκέμβρη του 2003 που η Ουνιόν Βερολίνου βρισκόταν στις τελευταίες θέσεις της Β’ εθνικής πριν τα Χριστούγεννα, ορισμένοι φίλοι της διαπίστωσαν ότι έφυγαν τόσο απογοητευμένοι από το γήπεδο που δεν ευχήθηκαν καν στους φίλους τους στην κερκίδα μετά το τελευταίο ματς.
Έτσι αποφάσισαν να μαζευτούν στο γήπεδο την προπαραμονή των Χριστουγέννων, να τραγουδήσουν, να πιούν και να θυμηθούν ότι το να είσαι οπαδός μιας ομάδας είναι να είσαι μέλος μιας κοινότητας, μιας μεγάλης παρέας. Ότι δεν είναι μόνο ό,τι συμβαίνει εντός των τεσσάρων γραμμών αυτό που έχει σημασία.
Την πρώτη χρονιά έδωσαν το παρών καμιά κατοσταριά άτομα κι από τότε ο αριθμός μεγάλωνε συνεχώς. Η γιορτή πλέον γίνεται κάθε χρόνο και πάνω από 28.000 άνθρωποι μαζεύονται στις 23 Δεκεμβρίου και γιορτάζουν παρέα με τους ανθρώπους που μοιράζονται τόσα χρόνια το ίδιο πάθος.
Φοράνε το κασκόλ και το κόκκινο σκουφί τους, προμηθεύονται τις κατάλληλες ποσότητες αλκοόλ και σνακς και για να καλύψουν όλα τα γούστα τραγουδάνε τα πάντα. Κι όταν λέμε τα πάντα, το εννοούμε. Μέσα σε λίγη ώρα μπορείς να ακούσεις από χριστουγεννιάτικους ύμνους και παραδοσιακά κάλαντα μέχρι τραγούδια της ομάδας και... Rammstein!
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/reel/1378772623708110)
Και στα δικά μας
-
Στις αρχές Φεβρουαρίου η Κολωνία θα υποδεχθεί την Ίντερ και στην πόλη έχει σημάνει συναγερμός. Τα εισιτήρια είναι περιζήτητα και αυτή τη στιγμή έχουν απομείνει λίγες δεκάδες (πανάκριβες) θέσεις στα επίσημα, σε ένα γήπεδο 50.000 θέσεων.
Ο αγώνας είναι για τη «Φάση των 32» του UEFA Youth League, που με απλά λόγια σημαίνει ότι 50.000 άνθρωποι έχουν ήδη καπαρώσει εισιτήριο για να πάνε να δούνε ένα παιχνίδι U19!
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/621816900_1341003131395476_5200814367913741748_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=V_NMJKsKxhQQ7kNvwGuFJg6&_nc_oc=AdkCOwTNjSXEjVMiRahCV_tCsu4vetMUHLp9W10DygvvKKfuBZ-vKSHKDEklBVfhFhJ8qeLp6ion-LuUN78K6P2B&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=ZmcAXpG96kEpfi6Mqv_WyQ&oh=00_AfpbAVRpfrXLDODGOG5FFnEdaSYLTG92ObOztjoLgN_YEA&oe=697C5367)
El Sombrero (φωτογραφία) (https://www.facebook.com/photo?fbid=1341003128062143&set=a.601410508688079)
Για την Κολωνία, τον απίστευτο καθεδρικό ναό της και το πώς αυτός μετατρέπεται μια μέρα το χρόνο σε... πέταλο γηπέδου τα έχουμε πει παλιότερα:
https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1173335971479907/
-
To Καϊζερσλάουτερν απέχει από την Καρλσρούη 90 χιλιόμετρα. Όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, ανάμεσα στις ομάδες των δυο πόλεων υπάρχει μεγάλη αντιπαλότητα, που είναι γνωστή ως «Südwestderby», δηλαδή το νοτιοδυτικό ντέρμπι.
Η μοίρα το έφερε έτσι που το 1996 οι δυο τους βρέθηκαν στον τελικό του κυπέλλου Γερμανίας. Μια εβδομάδα πριν το μεγάλο παιχνίδι η Καϊζερσλάουτερν υποβιβάστηκε στη 2η κατηγορία, οπότε οι φίλοι της Καρλσρούης (που είχε τερματίσει 7η στη Μπουντεσλίγκα) πέρασαν τις μέρες ως τον τελικό κοροϊδεύοντας τους «γείτονες» τους. Η Καρλσρούη μετρούσε 40 χρόνια χωρίς τίτλο κι ένα ματς απέναντι σε μια ομάδα με κατεστραμμένη ψυχολογία ήταν η χρυσή ευκαιρία της.
Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν όπως τα φαντάζονταν. Η Καϊζερσλάουτερν προηγήθηκε με ένα γκολ-φάουλ του Βάγκνερ στο 42' και παρ'ότι έπαιξε τα τελευταία 20' με παίκτη λιγότερο, λόγω αποβολής του αρχηγού της, κράτησε το 1-0 και σήκωσε το κύπελλο μπροστά στα μάτια των αποκαρδιωμένων αντιπάλων της.
Εχθές οι δυο ομάδες συναντήθηκαν σε ένα σημαντικό ματς για τη μάχη που δίνουν για να επιστρέψουν στη Μπουντεσλίγκα και οι φίλοι της Καϊζερσλάουτερν υποδέχτηκαν τους φιλοξενούμενους με μια επική, από όλες τις απόψεις, αναπαράσταση του γκολ που έκρινε τον τελικό 30 χρόνια πριν.
«Θέλετε να το ξεχάσετε, ε; Μπα!»
El Sombrero (βίντεο) (https://www.facebook.com/watch/?v=2085999912254874)