PAS.gr Forum
Αθλητικά => άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο => Μήνυμα ξεκίνησε από: chilly στις Τετ 19 Μάι 2010 00:22
-
Ένα παρόμοιο θέμα υπήρχε και στο παλιό forum. Πιστεύω οτι είναι από τα πλέον ενδιαφέροντα. Αφορμή ήταν ένα άρθρο στην Goalnews της Κυριακής.
Αντιγράφω:
«Φέραμε τον Σαββίδη, δεν πήραμε την ΑΕΚ!»
Ο επί χρόνια επικεφαλής της Επιτροπής Αθλητισμού του ΚΚΕ Γιώργος Τζιάς αποκαλύπτει στο βιβλίο πως ήρθε ο Κύπριος στην Ενωση και πως δεν αγόρασε το κόμμα την ΑΕΚ από τον Ζαφειρόπουλο!
Μέσα από το βιβλίο του «προσκύνημα στους ξεχασμένους ζάνες» το άλλοτε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και επί χρόνια επικεφαλής της Επιτροπής Αθλητισμού του «Περισσού» κ. Γιώργος Τζιάς αποκαλύπτει πως το κόμμα έφερε στην Ενωση το Κύπριο μεσοεπιθετικό Γιώργο Σαββίδη με την παρέμβαση του Χαρίλαου Φλωράκη και την άρνηση να αγοράσει την ΑΕΚ μετά από πρόταση του Ζαφειρόπουλου!
Αναλυτικά το απόσπασμα με τις αποκαλύψεις για την ΑΕΚ:
«Ενα πρωί με καλεί στο γραφείο του ο Χαρίλαος. Απόρησα. Είναι γνωστό ότι η σχέση του γερόλυκου κομμουνιστή, όπως και των περισσότερων ηλικιωμένων συντρόφων μας, με τον αθλητισμό και τα παράγωγά του δεν ήταν οι πιο καλές... Ακου, σύντροφε, μου είπε. Απέναντι από το σπίτι μου μένει εκείνος ο παράγοντας της ΑΕΚ (ο λόγος για τον κ. Ανδρέα Βούλγαρη ). Δικός μας άνθρωπος είναι, φαίνεται καλό παιδί. Η γυναίκα του είναι φιλενάδα με τη δική μου, τη Μάγδα. Κάθε μέρα έρχεται για καφέ και ζητάει να βοηθήσουμε την ομάδα του άνδρα της. Μ΄ έχουν φάει και οι δύο. Θέλει, λέει, να παρέμβουμε για να κάνουν μια καλή μεταγραφή... θέλουν τον Κύπριο, τον αρχηγό της Ομόνοιας ( Γιώργο Σαββίδη ). Είναι λέει πολύ καλός. Πάρε, σε παρακαλώ, τους συντρόφους μας, εκεί κάτω στο ΑΚΕΛ, πες τους ότι τους το ζητάμε χάρη και κανόνισέ το».
Ο Σαββίδης και ο Χαρίτος
«Τι να έκανα;» θυμάται ο κ. Τζιας. « Μίλησα με τον πρόεδρο της Ομόνοιας. Νομίζω ότι ήταν ο Παπαϊωάννου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και αργότερα υπουργός στην κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου . Η επιθυμία του Χαρίλαου έκαμψε τις αντιρρήσεις τους και έτσι ο κουμπάρος**, όπως τον φώναζαν χαϊδευτικά τα χανούμια, ήρθε με συνοπτικές διαδικασίες στη Νέα Φιλαδέλφεια (το καλοκαίρι του 1987). Επαιξε καλή μπάλα, έγινε αρχηγός στην ομάδα τους και όλοι, κομματικοί, παράγοντες και φίλαθλοι, έμειναν ευχαριστημένοι. Μια μεταγραφή που, έτσι για την ιστορία, δεν ξεπέρασε τα σαράντα εκατομμύρια δραχμές ».
Ηταν όμως να μην ανοίξει η όρεξη... « Την επόμενη χρονιά πάλι μια από τα ίδια. Θέλουμε τον Ανδρέα Χαρίτου, μας είπαν. Τον τερματοφύλακα που είναι και αρχηγός της Εθνικής Κύπρου. Τι να κάνω. Αποφασίσαμε να ξανακάνουμε την ίδια διαδικασία. Τηλέφωνα στο ΑΚΕΛ, παρακάλια με όλα τα σχετικά, αλλά, ευτυχώς για μας, σε ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι της Κύπρου (με την Ολλανδία στις 28/10/1987), έγιναν επεισόδια.Ο ήρωάς μας έφαγε βαριά καμπάνα από την UΕFΑ και έτσι η κυπριακή παροικία της ΑΕΚ δεν αυξήθηκε και η παραδοσιακή Αριστεράέχασε την ευκαιρία να γίνει, έστω και έτσι, αθλητικός ατζέντης ».
Το αλισβερίσι με τη... γειτόνισσα
Αριστερά, ο αρχηγός της «κομμουνιστικής» Ομόνοιας Γιώργος Σαββίδης, ο οποίος με παρέμβαση του ΚΚΕ ήρθε από την Κύπρο στην ΑΕΚ. Στο μέσον, ο βιομήχανος αθλητικών ειδών και αφεντικό της ΑΕΚ κ. Ανδρέας Ζαφειρόπουλος, που έδινε την ομάδα με περίπου 200 εκατ. δρχ. (περίπου 587.000 ευρώ) στο ΚΚΕ αλλά τελικά η ηγεσία του «Περισσού» δεν απετόλμησε το εγχείρημα να... μπλέξει με μια ΠΑΕ. Δεξιά, ο τερματοφύλακας της Σπαρτάκ Μόσχας και της τότε Σοβιετικής Ενωσης Ρινάτ Ντασάεφ, τη μεταγραφή του οποίου στον Παναθηναϊκό... χάλασε το ΚΚΕ Οι σχέσεις του ΚΚΕ με τη... γειτόνισσα ΑΕΚ (ΠερισσόςΝέα Φιλαδέλφεια) χρονολογούνται από την εποχή που το ποδόσφαιρο ήταν ερασιτεχνικό. Σφυρηλατήθηκαν τη δεκαετία του 1970 όταν γραμματέας της ΑΕΚ ήταν το στέλεχος του ΚΚΕ και μέλος του ΔΣ της ΕΠΟ κ. Δημήτρης Μουρίκης και μέλος του ΔΣ ο κ. Α. Βούλγαρης και συνεχίστηκαν επί επαγγελματικού ποδοσφαίρου με πρόεδρο της ΠΑΕ ΑΕΚ τον βιομήχανο αθλητικών ειδών κ. Ανδρέα Ζαφειρόπουλο.
«Σύντροφε, ο Ζαφειρόπουλος μας χρειάζεται, επανέρχεται ο Ανδρέας (Βούλγαρης). Θέλει να συναντήσει κάποιον από την πρεσβεία. Αμα βοηθήσει το κόμμα, μπορεί να μας δώσουν κάποιον δικό τους στην ομάδα. Για σκέψου λίγο, θα είναι ο πρώτος σοβιετικός ποδοσφαιριστής που θα παίξει σε ομάδα του εξωτερικού. Αν αυτή η ομάδα είναι η ΑΕΚ, φαντάσου την προβολή της χώρας μας, τα οφέλη για το κόμμα από μια τέτοια μεταγραφή. Να, τον άλλο μήνα παίζει φιλικό στο ΟΑΚΑ η Εθνική μας με τους Σοβιετικούς. Εκεί στο ημίχρονο του αγώνα κανόνισε το ραντεβού » διηγείται ο κ. Τζιας.
Ο πρέσβης και ο καπετάνιος
Πρέσβης της Σοβιετικής Ενωσης στην Ελλάδα εκείνη την εποχή ήταν ο Βίκτορ Στουκάλιν . Προσωπικότητα ισχυρή και η τοποθέτησή του σε αυτό το νευραλγικό πόστο της Μεσογείου δεν ήταν καθόλου τυχαία. «Την ημέρα του αγώνα (23/4/1988, Ελλάδα- ΕΣΣΔ 0-4)... ο Ανδρέας (Βούλγαρης) στριφογύριζε ανήσυχος στο κάθισμά του. Η ώρα περνούσε και ο Ζαφειρόπουλος δεν φαινόταν πουθενά. Προφανώς μας είχε στήσει. Και καλά εμάς. Τον Στουκάλιν όμως; Είδαμε και πάθαμε να κανονίσουμε τη συνάντηση και τώρα γινόμασταν ρεζίλι. Τελικά μας ειδοποίησε ότι κάτι επείγον του έτυχε, ότι ζητάει συγνώμη, ότι επιφυλάσσεται για μιαν άλλη φορά ».
Κατά τον κ. Τζια την ευκαιρία συνάντησης με τον κ. Στουκάλιν άρπαξε από τα μαλλιά ο τότε πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός κ. Γιώργος Βαρδινογιάννης. « Ο καπετάνιος με γνώριζε. Πέρασε από μπροστά μου και άνετος κατευθύνθηκε προς τον σοβιετικό αξιωματούχο. Κοίτα, είπα στον Ανδρέα. Πέταξε το πουλί. Σας πρόλαβαν οι βάζελοι. Προσπάθησα να καταλάβω τι κουβέντιαζαν οι δύο άνδρες. Μίλαγαν χαμηλόφωνα, στα αγγλικά. Πλησίασα... Πότε πρόλαβε ο μπαγάσας, είχε αρχίσει την κουβέντα για τους ποδοσφαιριστές. Του έλεγε για τον έναν, του κριτικάριζε τον άλλον και από εδώ το είχε, από εκεί το είχε, κατέληξε να του ζητάει τον τερματοφύλακα. Μίλαγε για μεταγραφή του Ρινάτ Ντασάεφ... Ο πρέσβης χαμογελώντας απαντούσε ευγενικά αλλά συνάμα και αόριστα. Διπλωμάτης μεγάλος, δεν ήθελε να δεσμευτεί. Η ιδέα όμως του καλάρεσε. Δεν θα ήταν άσχημο να γινόταν εδώ στην Ελλάδα η πρώτη μεταγραφή σοβιετικού αθλητή στο εξωτερικό, στον χώρο της δικής του ευθύνης και μάλιστα στον σύλλογο μιας οικογένειας με τέτοια οικονομική επιφάνεια... Αυτό το κατάλαβε ο καπετάνιος και επιμένοντας του απέσπασε τελικά την υπόσχεση. Στο κόμμα πάντως το θέμα δεν συζητήθηκε και πολύ. Με συνοπτικές διαδικασίες ταχθήκαμε αρνητικά και η όποια προοπτική της μεταγραφής πάγωσε ».
Το πείραμα και ο φόβος
Ο κ. Ζαφειρόπουλος δεν πήγε στο ραντεβού με τον Στουκάλιν, όταν όμως το 1988 αποφάσισε να αποχωρήσει από την ΠΑΕ ΑΕΚ έσπευσε και πάλι στο ΚΚΕ. Αναφέρει σχετικά ο κ. Τζιας: « Με τον Ζαφειρόπουλο συναντηθήκαμε ξανά όταν αποφάσισε να πουλήσει την ΠΑΕ. O βιομήχανος ήξερε, πιθανόν καλύτερα από εμάς, ότι το χρήμα υπάρχει και ήρθε με πρόταση. Μας την έδινε με ένα ποσό που δεν ξεπερνούσε τα διακόσια εκατομμύρια δραχμές. Ποσό όχι μικρό, αλλά ούτε μεγάλο για μια τέτοια επένδυση... Το γιατί, σαν κόμμα, δεν κάναμε την κίνηση, έστω και σαν πείραμα, είναι μια άλλη ιστορία. Μέσα μου είμαι βαθιά πεισμένος ότι το ζήτημα δεν ήταν οικονομικό. Ηταν πάνω απ΄ όλα, ο φόβος μας, η αδυναμία μας να δούμε το καινούργιο. Βολεμένοι στο δικό μας μικρόκοσμο, μας έλειπε η διάθεση για ρίσκο » σχολιάζει το πρώην στέλεχος του ΚΚΕ».
-
Τίτλος: «Μαύροι» και... «κόκκινοι» στις εξέδρες!
Δημοσιεύθηκε: Wed 21 Mar 2007
Περιγραφή: του Γιώργου Θαλάσση*
Κείμενο:
Η δράση των νεοφασιστών και η αντίδραση των αντιρατσιστών στα ελληνικά γήπεδα
Το κείµενο είναι αφιερωµένο στη µνήµη του 20άχρονου Αλβανού µετανάστη Γκραµός Παλούσι που δολοφονήθηκε τον Σεπτέµβριο του 2004 στη Ζάκυνθο, επειδή είχε το «θράσος» να πανηγυρίσει τη νίκη της Εθνικής Αλβανίας επί της Εθνικής Ελλάδος.
Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ». Το εµετικό και ρατσιστικό σύνθηµα που ακούστηκε το καλοκαίρι του 2004 κατά τους πανηγυρισµούς Ελλήνων (λέµε τώρα...) φιλάθλων για την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήµατος ποδοσφαίρου, «ακούστηκε» και πάλι. Αυτή τη φορά ήταν οι Ελληναράδες οπαδοί του ΠΑΟΚ, που προφανώς νιώθοντας πολύ... Άρειοι ήθελαν να θυµίσουν στον 16άχρονο (Αλβανικής καταγωγής) ποδοσφαιριστή τού Παναθηναϊκού, Σωτήρη Νίνη, ότι αυτοί έχουν στα χέρια τους το... ληξιαρχείο τού κράτους και δεν πρόκειται να του επιτρέψουν να πάρει την ελληνική υπηκοότητα! Φυσικά, ο Σωτήρης Νίνης όχι µόνο θα πάρει την ελληνική υπηκοότητα, αλλά θα κληθεί και στην Εθνική Ελπίδων προς απογοήτευση των Ελληναράδων οπαδών του ΠΑΟΚ.
Αν ο Σωτήρης Νίνης άκουσε ρατσιστικά συνθήµατα από «αντίπαλους» οπαδούς, τι να πει ο Γκανέζος Κόφι Αµπόνσα που τον Απρίλιο του 2005 «άκουσε» ρατσιστικά συνθήµατα από οπαδούς της οµάδας που αγωνιζόταν τότε, το Αιγάλεω; Ο Γκανέζος αµυντικός απογοητευµένος από την όλη συµπεριφορά των οπαδών, αλλά και από το γεγονός ότι η διοίκηση της ΠΑΕ Αιγάλεω δεν έβγαλε µια ανακοίνωση (έτσι για τα µάτια) καταδίκης των ρατσιστικών φαινοµένων αποφάσισε να αποχωρήσει από την οµάδα.
Στη µηχανή του χρόνου
Τις προηγούµενες δεκαετίες η παρουσία νεοφασιστικών πυρήνων στα ελληνικά γήπεδα ήταν βασικά µια µυθολογία που αφορούσε µια οργάνωση «φάντασµα» τη ΝΟΠΟ (Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών). Υποτίθεται ότι εµφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν µια παρέα Παναθηναϊκών φορούσε στρατιωτικές στολές, κάποιοι είχαν ξυρισµένο κεφάλι και κρεµούσαν µια ναζιστική σηµαία στη Θύρα 13. Η µυθολογία για τη ΝΟΠΟ την ήθελε βασική οµάδα κρούσης, έναντι του «εχθρού» των άλλων οµάδων. Οι φήµες τους θέλουν να εµπλέκονται σε ρατσιστικές επιθέσεις κυρίως στην ευρύτερη περιοχή Ζωγράφου, Αµπελοκήπων, Ιλισίων. Το όνοµα ΝΟΠΟ δεν ξανακούστηκε µετά από παρέµβαση του τότε προέδρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός Γιώργου Βαρδινογιάννη, ο οποίος είχε προχωρήσει σε εκκαθάριση των οργανωµένων οπαδών τού Παναθηναϊκού. Πάντως είναι αξιοπερίεργο ότι µια δήθεν «µαχητική» οργάνωση δεν έχει αφήσει πίσω της ούτε ένα κείµενο, µια ένδειξη της ύπαρξής της. Υποτίθεται ότι και στην ΑΕΚ υπήρξε αντίστοιχη κίνηση µε τίτλο «Τροµοκρατική Οργάνωση Φιλάθλων ΑΕΚ» (ΤΟΦΑ). Δεν κατάφερε να αποκτήσει σηµαντική υπόσταση και δράση αφού η δηµιουργία της συνέπεσε µαζί µε την «ORIGINAL», η οποία ήταν µαζικότερη και κυριάρχησε. Και η ιστορία ( ; ) της ΤΟΦΑ είναι παρόµοια µε της ΝΟΠΟ. Εµφανίσεις «φάντασµα», ανάρτηση πανό στο γήπεδο, σηµαίας µε τη σβάστικα και τίποτα άλλο. Ούτε γραφεία, ούτε κείµενα. Τίποτα! Έτσι άνετα θα µπορούσε να πει κάποιος ότι και στον Άρη υπήρχε πυρήνας νεοφασιστών αφού για χρόνια στη θύρα 3 υπήρχε πανό µε σβάστικα, νεκροκεφαλές και το σύνθηµα: «Καλώς ήρθατε στο Νταχάου...».
Υπάρχουν νεοφασίστες στα γήπεδα;
Η απάντηση στο ερώτηµα είναι, ΝΑΙ! Όµως κύριο πεδίο δράσης είναι το Ίντερνετ και λιγότερο οργανωµένες προσπάθειες. Μοναδική, οργανωµένη εξαίρεση αποτελεί η δράση εδώ και λίγα χρόνια, υπό την αιγίδα της «Χρυσής Αυγής», της «Γαλάζιας Στρατιάς». Υποτίθεται ότι είναι σύνδεσµος φιλάθλων της Εθνικής Ελλάδος (µάλιστα ο πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Γκαγκάτσης τους δίνει και εισιτήρια...). Στη «Γαλάζια Στρατιά» ουσιαστικά γίνεται στρατολόγηση στη «Χρυσή Αυγή» (παλιότερα) και στην «Πατριωτική Συµµαχία» (τώρα). Παράλληλα, τα ίδια µέλη είναι και ιδρυτές τού Συνδέσµου Φίλων τής Λάτσιο (www.laziohellas.gr (http://www.laziohellas.gr)). Εντελώς συµπτωµατικά η Λάτσιο είναι η αγαπηµένη οµάδα όλων των νεοφασιστών τού ποδοσφαιρικού κόσµου. Η δράση των νεοφασιστών στα ελληνικά γήπεδα θυµίζει λίγο από την δράση των κοµµουνιστών σε εποχές παρανοµίας. Η λογική της «οµάδας-θρησκείας», αποτελεί ιδανικό υπόβαθρο. Δηµιουργούν µια δυναµική-ηγετική εικόνα, στον χώρο, για τους εαυτούς και το γκρουπ τους. Και τα εκµεταλλεύονται, µέσω του µηχανισµού τής ταύτισης, για να «ψαρέψουν» υποστηρικτές, οι οποίοι θα δεχτούν –πολύ πιο εύκολα– και τις άλλες απόψεις ή πρακτικές τους. Πολύ «δουλειά» κάνει και το σάιτ «Αντεπίθεση» (http://resistance-hellas.blogspot.com/ (http://resistance-hellas.blogspot.com/)) που έχει ειδικό κοµµάτι για τα γήπεδα.
Κόκκινοι και εθνικιστές;
Αν προσέξετε, στους αγώνες του Ολυµπιακού υπάρχουν πολλά πανό τού συνδέσµου Misfits της Καλλιθέας. Ο εν λόγω σύνδεσµος έχει σήµα τη νεκροκεφαλή των SS. Φαίνεται ότι στον Ολυµπιακό δεν ενοχλείται κανένας. Ούτε ο πρόεδρος της ΠΑΕ Σωκράτης Κόκκαλης, του οποίου ο πατέρας πολέµησε τους ιδεολογικούς «πατέρες» του εν λόγω σήµατος. O σύνδεσµος Misfits δεν είναι καµία µυστικιστική σέχτα. Είναι νοµιµότατος έχει έδρα και τηλέφωνο (Οδός: Θησέως 22, Καλλιθέα, τηλ.: 6945700683, Email: misfits@ultras.gr, http://misfits.ultras.gr/ (http://misfits.ultras.gr/)). Αν, λοιπόν, ο σύνδεσµος Misfits περιορίζεται ( ; ) µόνο στη νεκροκεφαλή των SS για έµβληµα, για πολλούς µήνες στο διαδίκτυο κάποιοι που αυτοδιαφηµιζόντουσαν ως εθνικιστές Ολυµπιακοί, είχαν σάιτ µε τον τίτλο «Red Nasionalists», το οποίο σήµερα έχει «πέσει». Το κεντρικό σύνθηµά τους ήταν: «ΘΡΥΛΟΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΒΙΑ!». Σε σχετικό κοµµάτι αναφέρουν τις «15 αρχές του RED-NATIONALISTS ΤΟΠΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΤΗΣ “ΠΟΡΦΥΡΑΣ ΦΑΛΑΓΓΑΣ”». Εκεί διαβάζουµε µεταξύ άλλων: «θέση έχουν οι Ολυµπιακοί, οι πατριώτες και οι εθνικιστές. Οποιοσδήποτε άλλος απορρίπτεται... Μπορούν να παραβρεθούν είτε Ολυµπιακοί είτε συναγωνιστές άσχετοι µε την ιδέα του Ολυµπιακού, χωρίς όµως δικαιώµατα πέραν της ελευθερίας του λόγου τους. Οι Red-Nationalists, κατά κόσµον “Πορφυρά Φάλαγγα” δεν αποτελούν επίσηµο σύνδεσµο του Ολυµπιακού. Δεν αποτελούν καν σύνδεσµο (προς το παρόν). Δεν έχουµε σχέση µε τη Θύρα 7 σαν “Πορφυρά Φάλαγγα” τουλάχιστον προς το παρόν. Διεκδικούµε έναν Ολυµπιακό που τον πρώτο λόγο έχει ο σκεπτόµενος και βίαιος συνάµα ΛΑΟΣ του, καθώς και µια Ελλάδα που τον πρώτο λόγο θα έχουν τα ΠΑΙΔΙΑ της. Μη µας κατηγορείτε για φασίστες! Το να αγαπάς, να υποστηρίζεις, να προστατεύεις και να σέβεσαι την πατρίδα σου είναι τιµή και χρέος τού καθενός! Αν αυτό είναι φασισµός, τότε όλοι οι Ολυµπιακοί είµαστε φασίστες γιατί όλοι µας αγαπάµε, υποστηρίζουµε, προστατεύουµε και σεβόµαστε τον Έφηβο!».
Ρατσιστική προπαγάνδα
Σε άλλο σηµείο τού σάιτ υπήρχε η άποψη για την... ορθότητα του ρατσισµού: «Προάγει τη συνεργασία µεταξύ οµόφυλων λαών µε κοινό ιστορικό υπόβαθρο, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις συναλλαγές µε άλλες φυλές, µε σκοπό τη διαφύλαξη της καθαρότητας του αίµατος και της φυλής... Είναι πολύ λογικό κάποιες κατώτερες φυλές να θέλουν να αλλοιώσουν το ινδοευρωπαϊκό φύλο µε σκοπό να εδραιώσουν τη δική τους επικυριαρχία επάνω µας ή το λιγότερο να διασφαλίσουν την ύπαρξή τους εις βάρος των δικών µας παιδιών... Ο καθένας να δει τα πραγµατικά αδέρφια του και να βρει τρόπο ώστε να συνεργαστεί µε αυτά για το κοινό καλό, για τη διασφάλιση της ύπαρξης της λευκής φυλής µας και το µέλλον για τα παιδιά µας». Όσο το σάιτ των «Κόκκινων Εθνικιστών» ήταν στον αέρα, «φιλοξενούσε» σάιτ από οµοϊδεάτες συνδέσµους όπως του ΑΠΟΕΛ, της Λάτσιο, της Ίντερ. Επίσης είχε (σιγά µην δεν είχε...) τις ιστοσελίδες της «Γαλάζιας Στρατιάς» και της «Χρυσής Αυγής».
Βέβαια, πανό µε φασιστικά σύµβολα (νεκροκεφαλές των SS, κέλτικοι σταυροί κ.λπ.) «κοσµούν» τις εξέδρες αρκετών οµάδων, π.χ. του Απόλλωνα Καλαµαριάς. Είναι πραγµατικά απορίας άξιο πώς µια οµάδα που εκπροσωπεί τον Ποντιακό ελληνισµό, το κατ’ εξοχήν προσφυγικό κοµµάτι των Ελλήνων, να «ανέχεται» πανό µε φασιστικά σύµβολα. Εδώ πρέπει να ισχύει η εκδοχή τής άγνοιας. Δηλαδή κάποιος που ξέρει τι είναι η συγκεκριµένη νεκροκεφαλή την έφτιαξε και οι υπόλοιποι απλά... κάθονται στην εξέδρα πίσω απ’ αυτό το πανό. Είναι µια συνήθης τακτική. Πώς αλλιώς θα γέµιζαν τα φασιστικά σάιτ µε φωτογραφίες από τα γήπεδα...
Η αντιφασιστική πλευρά
Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν υπάρχει Σανκτ Πάουλι (στο τεύχος 9 της ΓΑΛΕΡΑΣ υπάρχει πλήρες ρεπορτάζ). Ξέρετε, η γερµανική οµάδα από το Αµβούργο που «στεγάζει» ποδοσφαιρικά το αριστερό, αντιεξουσιαστικό κίνηµα των γηπέδων. Βέβαια υπάρχει ο Αστέρας Εξαρχείων, που όµως αγωνίζεται στην ερασιτεχνική κατηγορία Αθηνών, υπάρχει το κλαµπ φίλων της Σανκτ Πάουλι στην Αθήνα (www.fcstpauli.gr (http://www.fcstpauli.gr)), αλλά οµάδα που θα εκφράσει συνολικά το αντιφασιστικό κλίµα στην Ελλάδα, δεν υπάρχει. Σε πολλές ελληνικές εξέδρες υπάρχουν αντιφασιστικά πανό. Στο Περιστέρι οι «Φεντεγίν» του Ατρόµητου Αθηνών έχουν µόνιµα αντι-ναζί πανό. Το ίδιο ισχύει και για το «πέταλο» των Λαρισινών «Μόνστερς» όπου υπάρχει πανό µε απαγορευτικό πάνω σε έναν κέλτικο σταυρό. Έντονη αντιφασιστική δράση έχουν και οι «Navajo» της Παναχαϊκής. Θέλετε λόγω χρωµάτων (κόκκινα, µαύρα), θέλετε λόγω παράδοσης (την Παναχαϊκή ίδρυσαν Αναρχικοί της Πάτρας στις αρχές του 19ου αιώνα) το «Navajo» club δίνει τη δική του... αντιφασιστική µάχη στις εξέδρες των γηπέδων της Β‘ Εθνικής.
Η διαφορετική ΑΕΚ
Στην εξέδρα των οργανωµένων οπαδών τής ΑΕΚ η ιδεολογική κυριαρχία τής Original (www.original21.com (http://www.original21.com)) είναι αδιαµφισβήτητη. Με στενούς δεσµούς µε τους οπαδούς τής Λιβόρνο, της Μαρσέιγ, αλλά και της Σανκτ Πάουλι, πολλές φορές στις εξέδρες του ΟΑΚΑ έχουν «κρεµαστεί» πανό αλληλεγγύης. Το πιο πρόσφατο, αυτό για τον προφυλακισµένο αντιεξουσιαστή Νίκο Κουνταρδά. Μάλιστα, ο Κουνταρδάς, σε κείµενό του που είχε δηµοσιευθεί στο Athens Indymedia, είχε σηµειώσει στο υστερόγραφο: «ΥΓ2: Να εκφράσω την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ µου κι ένα ξεχωριστό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την στήριξη σε κάποιους…”αλήτες των γηπέδων”: τα παιδιά της ORIGINAL, του Αστέρα Εξαρχείων, της Λιβόρνο, της St. Pauli αλλά και του Παπάφη Club, οι οποίοι αποδεικνύονται ότι είναι πολύ πιο συνειδητοποιηµένοι από κάποιους άλλους θεωρούµενους “σοβαρούς”. Να συνεχίσουν τις κοινωνικές “παρεµβάσεις” τους, τον antifa κι αντιρατσιστικό χαρακτήρα τους µέσα, αλλά κυρίως έξω από τα γήπεδα και να αντισταθούνε στην ηλεκτρονική παρακολούθηση και στον νέο τροµονόµο των εξουσιαστών που έχει στόχο τούς απανταχού ταραχοποιούς των γηπέδων. Τέλος, θα θυµίσω για πάρτη τους τα λόγια του Che: “Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα παιχνίδι, αλλά ένα ακόµη όπλο για την Επανάσταση”».
Πηγές: Ριζοσπάστης, Αυγή, Ελευθεροτυπία, Εποχή. Athens Indymedia.
Ο Γιώργος Θαλάσσης είναι έκτακτος συνεργάτης της ΓΑΛΕΡΑΣ σε ποδοσφαιρικά, αντιφασιστικά θέµατα...
του Γιώργου Θαλάσση*
Το κείμενο αρχικά δημοσιεύθηκε στην:
Ιστοσελίδα: Περιοδικό Γαλέρα
URL: http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=624 (http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=624)
Ένα άρθρο διαφορετικό απ'το προηγούμενο(αν και έχει αναφορά πάλι για την ΑΕΚ),πιο γενικό,άλλα οπωσδήποτε πολιτικού περιεχομένου κ αυτό...
Ένα άρθρο όχι πολύ παλιό, αλλά μονίμως επίκαιρο...
Ένα άρθρο στο οποίο πολλά που αναφέρθηκαν τότε ισχύουν και σήμερα...κάποια όμως έπαψαν...κάποια καινούργια εμφανίστηκαν τα τελευταία 3 χρόνια...κάποια άλλα που υπήρξαν και υπάρχουν τυχαίνει να μην αναφέρονται...
Γιατί,πολύ απλά,το ποδόσφαιρο εκτός από το χόρτο, παίζεται και στις εξέδρες,παίζεται και στο δρόμο,παίζεται και στις οικογένειες και τις παρέες,παίζεται και στην ίδια μας τη ζωή γενικότερα... ;)
-
(http://i307.photobucket.com/albums/nn294/vitsagroup/antira.jpg)
Eίναι οργανωμένοι σύνδεσμοι που συμμετείχαν πρόσφατα σε αντι-ρατσιστικό φεστιβαλ στην Γερμανία, νομίζω στο Αμβούργο (διορθώστε όποιος ξέρει).
-
http://www.furd.org/default.asp?intPageID=1 (http://www.furd.org/default.asp?intPageID=1)
-
H Γαλάζια Στρατιά ιδρύθηκε το 2000. Έκανε την παρουσία της αισθητή αμέσως. Οι λίγοι υποστηρικτές της ήταν σταθερά παρόντες στα παιχνίδια της εθνικής ποδοσφαίρου από τις 7/10/2004 έως σήμερα. Τα πανό με τους κέλτικους σταυρούς που πάντα αναρτούν μπροστά από την εξέδρα τους δείχνουν το στίγμα της. Τα ιδρυτικά της μέλη είναι χρυσαυγίτες. Ο Ηλίας Παναγιώταρος, φύρερ της Γ/Σ, ήταν πέρυσι υποψήφιος ευρωβουλευτής του συνδυασμού ΠΑΤΡΙ.Σ., δηλαδή της Χρυσής Αυγής.
Ο παροξυσμός που ακολούθησε την κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος από την Ελλάδα έδωσε μεγάλη προβολή στο "Σύνδεσμο Οπαδών Εθνικών Ομάδων Γαλάζια Στρατιά". Τα φλάμπουρά τους ήταν στημένα στην Ομόνοια. Εκεί, τη νύχτα των πανηγυρισμών, ξυλοδαρμοί μεταναστών έγιναν ανεκτοί από τη συντριπτική πλειοψηφία των παραληρούντων...απλών οπαδών.
Ήταν μια πρόγευση για το τι θα επακολουθούσε την ήττα της εθνικής Ελλάδας στην Αλβανία και τους πανηγυρισμούς των Αλβανών μεταναστών. Στην Αθήνα, στην Θεσσαλονίκη, στο Ρέθυμνο και αλλού, εξαπολύθηκε πογκρόμ εναντίον τους. Ένα μαινόμενο πλήθος, καθοδηγούμενο έντεχνα από τους εθνικιστές, αφήνει στο διάβα του εκατοντάδες τραυματίες και ένα νεκρό (Ζάκυνθος).
Η πολιτική και το ποδόσφαιρο είναι θεαματικά παιχνίδια. Οι ναζιστές το γνωρίζουν, γι΄ αυτό και έχουν βρει πεδίο για προπαγάνδα, στρατολόγηση και δράση μέσα στα γήπεδα.
-Γράφει σχετικά ο Ελεύθερος Κόσμος:
"Η σχεδιαζόμενη "μαλθακοποίηση" της κοινωνίας έχει προχωρήσει τόσο, που μέσα στα γήπεδα θα έλεγε κανείς πως δρουν τα τελευταία ζωντανά κύτταρα της ελληνικής νεολαίας. Υπάρχει δυνατότητα αφύπνισης της νεολαίας αυτής και καθοδήγησής της ενάντια στον πραγματικό εχθρό;" (Ε.Κ.,25/11/2004)
Οι φασίστες δεν είναι πολλοί, αλλά είναι μόνιμα παρόντες στους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Λειτουργούν, προβάλλοντας μεθοδικά τα σύμβολα και τα συνθήματά τους. Ελπίζουν να προσεγγίσουν και πολιτικά ένα μέρος των οπαδών με τους οποίους μοιράζονται τις κερκίδες. Υπάρχουν για αντίβαρο αντιφασιστικοί σύνδεσμοι, αλλά οι εθνικιστές χούλιγκαν είναι πιο προσηλωμένοι στο προπαγανδιστικό τους σκοπό και καθιερωμένοι πια στη συνείδηση των φανατικών, άρα ακλόνητοι. Προς το παρόν, έχουν ευνοϊκές προοπτικές.
Η Χρυσή Αυγή θριαμβολογεί ανορθόγραφα:
"Ο Εθνικισμός είναι εδώ και πολύ καιρό ξανά όχι μόνο στους δρόμους, στα πεζοδρόμια σε κάθε γειτονιά, αλλά και στα γήπεδα. Το τελευταίο καλά φυλλασόμενο και ακόμα καλύτερα ελεγχόμενο κάστρο των αναρχοαριστερών προοδευτικάριων κάθε απόχρωσης επιτέλους πέφτει...
...Ως πότε πίστευαν ότι θα μας κάνουν να νιώθουμε μειονεκτικά σε σχέση με τα πρεζάκια και τους άμυαλους χούλιγκαν που κάτω από τη σημαία με το "αλφάδι", ή το "πεντάφυλλο",ή τη γαϊδουρομουτσούνα του Τσε, σπάνε, καίνε, καταστρέφουν, "ντηλάρουν", δηλτηριάζοντας έτσι το πιο ζωτικό κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας, τη νεολαία;" (Χ.Α., 25/11/2004)
- Σε κάθε μεγάλο σύλλογο υπάρχει ένας οργανωμένος πυρήνας φασιστών οπαδών: "Μας αφορούν κυρίως οι "μεγάλοι" των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Ο Παναθηναϊκός έχει την φήμη του συλλόγου με τους περισσότερους εθνικιστές οπαδούς. Σ' αυτό συντέλεσε η παλιά ιστορία της Ν.Ο.Π.Ο., αλλά και η συχνή εμφάνιση εθνικιστικών συμβόλων στις κερκίδες των οργανωμένων του. Όπως ο κέλτικος σταυρός σε πράσινο φόντο που αναρτήθηκε στο "Π" της θύρας 13 το περασμένο Σάββατο. Ανάλογες κινήσεις γίνονται και στην Α.Ε.Κ., που παρά τις αντικρουόμενες απόψεις, ένας δυναμικός πυρήνας Εθνικιστών έχει κάνει αισθητή την παρουσία του, κυρίως την τελευταία τριετία. Στον Ολυμπιακό η κατάσταση είναι εξίσου θετική. Σε όλους τους τελευταίους αγώνες δεν λείπει από την εξέδρα των φανατικών η κόκκινη σημαία με τον λευκό-μαύρο μαίανδρο. Δίπλα στην γνωστή νεκροκεφαλή που καθιερώθηκε πλέον και στην θύρα 7.'' (Ε.Κ., 25/11/2004).
Στον ΠΑΟ: Από το Ναζιστικό Όμιλο Παναθηναϊκών Οπαδών του '80 φτάσαμε στους φασίστες, που υπάρχουν στους ULTRAS της θύρας 13.
Στον Ολυμπιακό, οι MISFITS είναι ένας δυνατός σύνδεσμος στην θ.7.
Στην ΑΕΚ δρα ο σύνδεσμος Getto.
Στον Άρη, από το 1966, υπάρχουν οι "Ιερολοχίτες".
Στον ΠΑΟΚ οι φασίστες δρουν μέσα στους "Βορείους" και στους "Βυζαντινούς Μαχητές".
Στην Κύπρο ξεχωρίζουν οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ. Ως ομάδα της ΕΟΚΑ Β είναι το κυπριακό αντίστοιχο της ιταλικής Λάτσιο.
-Μικρότερες ομάδες με έντονη την παρουσία και δράση φασιστών είναι: Λάρισα, Αχαρναϊκός, Καλαμαριά, Καλλιθέα, Βέροια ακόμα και στον Πανιώνιο.
-Η Γαλάζια Στρατιά καλείται να αναλάβει ρόλο οργανωτικό στη συσπείρωση των συνδεσμιτών ομοϊδεατών, καθοδηγώντας τους σε κοινές προπαγανδιστικές κινήσεις: " Δε μιλάμε βέβαια να μαζεύονται, ας πούμε, μέλη των "Βορείων" με ομοϊδεάτες τους από τους "Ιερολοχίτες" και να κάθονται στην ίδια κερκίδα, αλλά θα ήταν καλό, σε θέματα εθνικής σημασίας να υπάρχει κοινή γραμμή. Ένα πρόσφορο παράδειγμα είναι το "Σκοπιανό" θέμα. Θα ήταν μια νίκη αν μπορούσε να τοποθετηθεί ένα πανώ από κοινού που να γράφει "Μακεδονία, Γη Ελληνική" ή κάτι παρόμοιο." (Χ.Α.,25/11/2004)
Όπως αναφέρθηκε, οι ναζί δεν είναι πολλοί. Βρίσκονται, ωστόσο, ανάμεσα σε πολλούς και το μικρόβιο του εθνικισμού είναι αρκετά κολλητικό. Το μάθαμε καλά αυτό. Ήταν το καλοκαίρι του ελληνικού αθλητισμού, λένε. Όμως, το καλοκαίρι του ελληνικού εθνικισμού συνεχίζεται. Κάθε Κυριακή...
Από www.epohi.gr (http://www.epohi.gr)
-
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΣ
Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος
Η δημοκρατία του ποδοσφαίρου είναι το Α και το Ω της δημοφιλίας του. Το ποδόσφαιρο είναι το συνώνυμο της αίσθησης (ή της ψευδαίσθησης) της Δημοκρατίας. «Όλοι μπορούν να παίξουν μπάλα»! Αυτό είναι το ποδοσφαιρικό θεώρημα – φενάκη που συντηρεί το αέναο της αυταπάτης γύρω από το ποδόσφαιρο.
Εντούτοις, είναι το δημοκρατικότερο των αθλημάτων, αφού μπορούν να παίξουν οι πάντες. Οι κοντοί, όπως ο Δομάζος, και οι ψηλοί, όπως ο Αντωνιάδης. Οι χοντροί, όπως ο Πούσκας, και οι δαντελένιοι, όπως ο Βαν Μπάστεν. Οι ασθενικοί(περιγράφουν το Γκαρίντζα σαν «υπόλειμμα πολυομελίτιδας») και οι λιγότερο υγιείς (μέχρι και ο Πελέ έπασχε από…πλατυποδία!).
Στο ποδόσφαιρο αναπαράγεται κάθε τόσο ο μύθος του Δαυίδ με το Γολιάθ. Μόνο που εδώ υπάρχουν αποδείξεις! «Ο τρόπος με τον οποίο οι μικρόσωμοι άντρες μπορούν να καταστρέψουν τους μεγαλόσωμους» (Νικ Χόρνμπι) διδάσκεται σχεδόν κάθε Κυριακή και είναι ένα θαύμα που δε θα το δεις σε καμιά εκκλησία!
Το ποδόσφαιρο είναι τόσο δημοκρατικό άθλημα που «επιτρέπει» να μιλούν για λογαριασμό του οι πάντες, μέχρι κι αυτοί που δεν ξέρουν αν η μπάλα είναι στρογγυλή ή τετράγωνη.
Το ποδόσφαιρο είναι τόσο δημοκρατικό «βασίλειο» που έχει καταργήσει το «κληρονομικό δίκαιο». Ούτε ο «αυτοκράτορας» Μπέκενμπάουερ, ούτε ο «βασιλιάς» Πελέ, ούτε ο «Θεός» Μαραντόνα, κανένας τους και ποτέ δε μεταβίβασε κάτι από το ποδοσφαιρικό του «βασίλειο» στα παιδιά του. Το ποδόσφαιρο είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος όπου αποδεικνύεται ότι η ιδιοφυία δεν κληρονομείται!
Η Δημοκρατία του ποδοσφαίρου αποθεώνεται και από το γεγονός ότι συστατικό στοιχείο του – περισσότερο από κάθε άλλο άθλημα – είναι το ανθρώπινο λάθος. Καμιά μηχανιστική μεταφορά του μέσα στο γήπεδο, καμιά προπόνηση, κανένα σχέδιο, καμιά εντολή προπονητή δεν μπορεί να απαλλάξει το ποδόσφαιρο από την ανθρώπινη φύση του: το λάθος!
Το ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι των αυτογκόλ. Είναι ένα παιχνίδι λαθών, που ο αντίπαλος πάντα θα προσπαθεί να τα εκμεταλλεύεται.
Η μπάλα, το παιχνίδι, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτούς που το βλέπουν. Το ποδόσφαιρο ανήκει στη μοναδική κατηγορία των αθλημάτων που η εξέδρα κατάφερε να διαμορφώσει όρους και κανόνες στο παιχνίδι. Το γύρισμα της μπάλας στην αγκαλιά του τερματοφύλακα, αυτή η πράξη δειλίας τελικά καταργήθηκε διά νόμου. Το βάρος των αποδοκιμασιών της κερκίδας υπήρξε ασήκωτο. Ο τερματοφύλακας δε θα ξαναμπλοκάρει την μπάλα από γύρισμα συμπαίκτη του!
Το ποδόσφαιρο είναι ίσως το μοναδικό άθλημα που η εξέδρα απέβαλε διαιτητή, επειδή έδειξε κόκκινη κάρτα σε παίκτη. Ο παίκτης ξαναμπήκε στο γήπεδο και ο αγώνας συνεχίστηκε με άλλο διαιτητή. Συνέβη στην Κολομβία. Ο ποδοσφαιριστής ήταν ο Πελέ…
Σε μια μελέτη για τα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα της Αγγλίας από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και τη δεκαετία του ’70, προκύπτει ότι «οι ομάδες που παίζουν στην έδρα τους έχουν δυόμισι φορές περισσότερες πιθανότητες να νικήσουν από όσες πιθανότητες έχουν αν παίξουν εκτός έδρας». Τελικά η φράση για τον οπαδό – 12ο παίκτη της ομάδας μοιάζει να είναι κάτι παραπάνω από κλισέ.
Στο ποδόσφαιρο η εξέδρα είναι ο τελικός κριτής όλων όσων διαδραματίζονται στο χόρτο. Ενίοτε συμβαίνει το απίστευτο, όπως συνέβη το 1964. Τότε που οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, απηυδισμένοι από το δούλεμα των παικτών των ομάδων τους που – όπως πίστευαν – ήταν συνεννοημένοι να λήγουν τα μεταξύ τους παιχνίδια ισόπαλα, μπήκαν στο γήπεδο της Λεωφόρου και το έκαναν «καλοκαιρινό».
Αυτή η δύναμη όσων βρίσκονται «απ’ έξω» από τη γραμμή του άουτ, κάνει το ποδόσφαιρο ένα χώρο, για να νομίζουν οι «πολλοί» ότι υπάρχουν, ότι οι αφεντάδες τους λογαριάζουν, ότι τους χρειάζονται. Και πράγματι τους χρειάζονται. Ίσως τους χρειάζονται όπως τα λιοντάρια χρειάζονταν τους μονομάχους, ίσως τους χρειάζονται όπως τα κανόνια τις σάρκες, αλλά τους χρειάζονται. Ειδάλλως «ένας αγώνας χωρίς οπαδούς είναι σα να χορεύεις χωρίς μουσική»(Γκαλεάνο).
Το γήπεδο
Εδώ είναι και ο χώρος όπου όλα (μοιάζουν να) επιτρέπονται. Οι σύγχρονοι άρχοντες προσφέρουν στο πλήθος την ασπίδα της ανωνυμίας και κείνο μπορεί να κάνει την «επανάστασή του» τραγουδώντας εν χορώ στη θέα των ΜΑΤ: «Καλώς τα παιδάκια με τα ροπαλάκια».
Αλλά έως εκεί! Γιατί, όταν τα όρια απειληθούν να ξεπεραστούν, το γήπεδο παύει να είναι χώρος εκτόνωσης και συνάμα ασφαλιστική δικλείδα της εξουσίας. Μπορεί να μετατραπεί και σε χώρο εκτέλεσης. Όπως επί Πινοσέτ, στη Χιλή. Ή σε πεδίο εφαρμογής της χαφιεδοκάμερας.
Όμως, έστω κι έτσι, ό,τι τελετουργικές επινοήσεις κι αν έχουν εφευρεθεί τα τελευταία χρόνια, το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα ταυτισμένο με την εικόνα του αρχηγού της ομάδας να παίρνει το κύπελλο από τα χέρια της βασίλισσας και αμέσως μετά να της γυρίζει τον……κώλο του, για να πανηγυρίσει μαζί με το λαό!
Το ποδόσφαιρο είναι τόσο δημοφιλές, διότι μοιάζει τόσο πολύ με τη ζωή.
Το ποδόσφαιρο είναι «κατασκευασμένο» με τα υλικά που φτιάχτηκε ο άνθρωπος. Έχει μέσα του την αυτοθυσία και τη γενναιότητα. Αλλά την ίδια ώρα συνυπάρχει με την απάτη, την κλεψιά, την ανυποληψία, με το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» (μόνο που εδώ λέγεται κάπως αλλιώς: «Η μπάλα περνάει – ο παίχτης δεν περνάει»).
Το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα όπου η πιο λατρεμένη στιγμή μετά το γκολ, είναι η ντρίμπλα, δηλαδή η προσποίηση, δηλαδή η απάτη. Η απάτη, όντως είναι μέρος του παιχνιδιού. Αλλά προσοχή: άλλη η ηθική του παιχνιδιού και άλλη η ηθική της «αγοράς».
Στο ποδόσφαιρο, ο άνθρωπος την απάτη την «αποδέχεται» κυρίως σαν άσκηση ευφυίας, αλλά όχι σαν εύσημο για ένα έγκλημα, όχι σαν επιβράβευση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Στο ποδόσφαιρο δεν έχει σπάσει το νήμα που έρχεται να συνδέσει το γήπεδο Καραϊσκάκη με τα στάδια της αρχαίας Σπάρτης εκεί που διδασκόταν η αρχή «κλέψε αλλά μη σε δουν». Στο ποδόσφαιρο, συνεπώς, πάντα ελλοχεύει η τιμωρία του Καιάδα για τους αλαζόνες, τους κυνικούς, τους υβριστές και τους αμετροεπείς.
Στην μπάλα, όπως και στη ζωή, τα πράγματα δεν είναι ευθύγραμμα. Δεν αποδίδονται πάντα «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Ο Κρόιφ δεν έγινε ποτέ παγκόσμιος πρωταθλητής. Ούτε ο Πλατινί. Ούτε ο Ζίκο. Αντίθετα, το … «κατσίκι», ο Ιταλός Ρόσι, μπλεγμένος σε στημένα ματς και λοιπές «ευγενείς» δραστηριότητες στο ιταλικό κάλτσιο, έγινε. Αλλά στην απορία του Φιντέλ Κάστρο προς το Μαραντόνα «δηλαδή σουτάρεις χωρίς να κοιτάζεις την μπάλα;», το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα ο χώρος που θα ισχύει η απάντηση του Ντιέγκο: «Σύντροφε το τι μπορεί να κάνει ο ανθρώπινος νους δεν έχει όριο».
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο: μια ιστορία δημοκρατίας και ταυτόχρονα απάτης. Όπου, τελικά, ό,τι και να κάνουν οι πολυεθνικές του ποδοσφαίρου, η ΦΙΦΑ και η ΟΥΕΦΑ, το βασικό στοιχείο του παιχνιδιού παραμένει. Πρωταγωνιστές του παιχνιδιού είναι αυτοί που παίζουν μέσα στο γήπεδο. Είναι αυτοί που τελικά πάντα θα έχουν τη δύναμη – αν ποτέ αποφασίσουν – να πετάξουν έξω από το γήπεδο και τους πουλημένους διαιτητές και τα αφεντικά τους. Γιατί, πολύ απλά, χωρίς αυτούς τους παίκτες στο ποδόσφαιρο»(και τους λαούς στη ζωή), παιχνίδι δεν υπάρχει.
Εφημερίδα «Οδηγητής»
-
sport-fm.gr
«Οι πράξεις σας θα ντρόπιαζαν ακόμα και τον διάβολο στην κόλαση. Ιρλανδία, Ιράκ, Αφγανιστάν. Δεν θέλουμε ματωμένες παπαρούνες στα χέρια μας». Αυτό έγραφε το πανό που σήκωσαν κάποιοι οπαδοί της Σέλτικ, στο ημίχρονο της αναμέτρησης με την Αμπερντίν, που έληξε με θρίαμβο 9-0 υπέρ της ομάδας τους.
Το πανό απευθύνεται στην "Poppy appeal", μία οργάνωση που έχει στόχο την οικονομική υποστήριξη των στρατιωτών και έχει για σήμα της την παπαρούνα.
Η Σέλτικ εξέδωσε ανακοίνωση, με την οποία ζητάει συγνώμη από όσους προσβλήθηκαν από το πανό, ενώ τονίζει ότι έχει ήδη ξεκινήσει έρευνα για το θέμα.
(http://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/10/11/08/144956.jpg)
-
epirusonline.gr
«Εξουσία, τι μπάλα παίζεις;» στο Θυμωμένο
(http://epirusonline.gr/plugins/content/jumultithumb/img.php?src=Li4vLi4vLi4vaW1hZ2VzL3N0b3JpZXMvZWxlZnRlcmF0b3MuanBnJmFtcDt3PTQwMCZhbXA7aD00MDAmYW1wO3E9OTA=)
Ένα βιβλίο με πάντοτε επίκαιρο θέμα, το «Εξουσία, τι μπάλα παίζεις;» του αθλητικογράφου Διονύση Ελευθεράτου(εφημερίδα Sportday, Novasports Fm, εφημερίδα Πριν) παρουσιάζεται τη Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου στις 7 το απόγευμα, στο Θυμωμένο Πορτραίτο (Καποδιστρίου 20, 2651068550). Για το βιβλίο, εκτός του συγγραφέα, θα μιλήσουν οι παλαίμαχοι του ΠΑΣ, Εδουάρδο Κοντογεωργάκης και Ηλίας Μάιπας, ο τέως γενικός γραμματέας του ΠΣΑΤ και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής Νίκος Μάλλιαρης, ο διευθυντής της εφημερίδας Sportday Γιώργος Χελάκης και οι δημοσιογράφοι Γιώργος Γκόντζος και Γιώργος Τσαντίκος. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος και κοστίζει (με έκπτωση) περίπου 14 ευρώ.
-
http://rfu.blogspot.gr/2013/06/blog-post_3.html (http://rfu.blogspot.gr/2013/06/blog-post_3.html)
Οπαδοι Γαλατασαραι-Φενερ-Μπεσικτας ολοι μαζι για ενα απωτερο σκοπο....
-
Οι πολιτικοποιημένες κερκίδες της Ευρώπης (pics)
Ποιος είπε πως ποδόσφαιρο και πολιτική δεν πάνε μαζί; Όποιος και να το είπε κάνει μεγάλο λάθος! Αρκεί μια ματιά στις κερκίδες των φανατικών στα μεγαλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης προκειμένου να πειστεί και ο πλέον δύσπιστος.
Πυρήνες ακροδεξιών και ακροαριστερών ή νεοναζί και αναρχικών δεσπόζουν με την παρουσία τους στις κερκίδες των γηπέδων. Ταξικές και πολιτικές διαφορές ποτίζουν με ένταση και μίσος σπουδαίους αγώνες στη Γηραιά Ήπειρο και κάνουν τον... άμαχο πληθυσμό να αναρωτιέται αν πήγε να παρακολουθήσει ποδοσφαιρικό αγώνα ή πολιτική εκδήλωση.
Ιταλία
Στη γειτονική χώρα, όπως άλλωστε και στην Κύπρο, μπορεί κάποιος να συναντήσει τις πλέον έντονα πολιτικοποιημένες κερκίδες. Από τη μια αριστεροί και ακροαριστεροί και από την άλλη ακροδεξιοί και νεοναζί. Από τη μία η Λιβόρνο και η Ρόμα από την άλλη η Ελλάς Βερόνα και η Λάτσιο.
Στη κερκίδα των Λιβορνέζι ανάμεσα στα πανό και τις σημαίες με το έμβλημα της ομάδας θα δεις σφυροδρέπανα αλλά και το πρόσωπο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ενώ οι οπαδοί της Ελλάς Βερόνα είναι εκείνοι που κατά καιρούς έχουν συνδεθεί με νεοναζιστικές ομάδες.
Περίπου οι ίδια εικόνα και στο ντέρμπι του μίσους στην «Aιώνια πόλη». Οι... αριστερόστροφοι Ρωμαίοι που εκπροσωπούν την εργατική τάξη της πόλης (αν και κυρίως την τελευταία πενταετία σε ένα κομμάτι της κερκίδας έχει παρατηρηθεί μια... δεξιά στροφή) απέναντι στους Λατσιάλι οι οπαδοί των οποίων χαιρετούν ναζιστικά και έχουν καμάρι πως αποτελούσαν την αγαπημένη ομάδα του Μουσολίνι.
Όπως είναι φυσιολογικό οι τεράστιες διαφορές ανάμεσα στους οπαδούς των συγκεκριμένων ομάδων έχουν σταθεί πολλές φορές η αφορμή για να «πέσει» ανελέητο ξύλο και να προκληθούν σοβαρά επεισόδια.
Γερμανία
Εδώ τα πράγματα είναι μάλλον πιο ξεκάθαρα και απλά. Με δεδομένο το... βεβαρημένο πολιτικό παρελθόν της χώρας οι Αρχές οποιαδήποτε προσπάθεια ανάδειξης της νεοναζιστικής ιδεολογίας την κόβουν σχεδόν στην προσπάθεια γέννησής της. Παρόλα αυτά (μικροί είναι η αλήθεια) πυρήνες όπως η «Εθνική Αντίσταση της Ντόρτμουντ» (NWDO) και η Μπορούσενφροντ (Μέτωπο της Μπορούσια) ήταν αρκετά για να δώσουν ένα στίγμα στους οπαδούς της ομάδας με τα κιτρινόμαυρα.
Από την άλλη στο Αμβούργο οι οπαδοί της Ζανκτ Πάουλι έχουν να υπερηφανεύονται πως διατηρούν (και μάλιστα με σχετική άνεση) τον τίτλο της πιο Αναρχικής ομάδας στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Και δεν αναφερόμαστε στον τρόπο παιχνιδιού της αλλά στην ιδεολογία που κυριαρχεί στην κερκίδα. Αντιρατσιστές, αντιφασίστες, αντισεξιστές, ροκάδες (στην είσοδο της ομάδας στα εντός έδρας παιχνίδια ακούγεται το τραγούδι Hells bells των AC-DC) είναι μερικοί μόνο από τους «τίτλους τιμής» που συνοδεύουν τους οπαδούς που γεμίζουν ασφυκτικά το γήπεδο και διασκεδάζουν ανεξάρτητα από το αν η ομάδα τους κερδίζει ή χάνει.
Ισπανία
Σε αντίθεση με την Γερμανία εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στη χώρα της Ιβηρικής στις κερκίδες δεσπόζει η ακροδεξιά ιδεολογία με πρωτεργάτες τους οπαδούς της Ρεάλ Μαδρίτης (αγαπημένης και πολλαπλά ωφελούμενης από τον δικτάτορα Φράνκο) αλλά και της Εσπανιόλ. Και στις δυο αυτές κερκίδες δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν κάνει την εμφάνισή τους σημαίες του Γ' Ράιχ ενώ αξέχαστο σε όλους τους ποδοσφαιρόφιλους θα μείνει το περιστατικό όπου οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί της Εσπανιόλ αποδοκίμασαν την ώρα του αγώνα τον τερματοφύλακα της ομάδας του Κάρλος Καμενί ο οποίος κατάγεται από το Καμερούν!
Στον αντίποδα στέκεται η Μπαρτσελόνα της οποίας η έδρα βρίσκεται στη Βαρκελώνη που αποτελούσε το προπύργιο των Αριστερών στον εμφύλιο πόλεμο. Η κερκίδα της Μπάρτσα βέβαια δεν αποτελείται από Αναρχικούς, ωστόσο, φαίνεται πως αυτή η ιστορική λεπτομέρεια σε συνδυασμό με το μίσος για την Μαδρίτη και οτιδήποτε συνδέεται με την Ρεάλ άφησε το στίγμα της με τους περισσότερους «μπλαουγκράνα» να δηλώνουν αριστεροί.
Αντιφασιστική κερκίδα στην Ισπανία διαθέτει και η Ράγιο Βαγιεκάνο οι οπαδοί της οποίας έχουν έντονη πολιτική δράση στους δρόμους της Μαδρίτης και αυτό το μεταφέρουν και στην κερκίδα.
Γαλλία
Στη Γαλλία τα πράγματα λίγο πολύ είναι ξεκάθαρα ακόμα και... γεωγραφικά. Εδώ έχουμε να κάνουμε με Βόρειους και Νότιους. Καμία σχέση με τον Αμερικάνικο εμφύλιο. Εδώ υπάρχουν οι ακροδεξιοί της Παρι Σεν Ζερμέν και οι αριστεροί της Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Εδώ η αντιπαλότητα στην κερκίδα ξεπερνά τα όρια του γηπέδου. Βγαίνει στους δρόμους και τους βάφει με αίμα καθώς οι συγκρούσεις ανάμεσα στους οπαδούς των δυο ομάδων είναι συχνές, σφοδρές και αιματηρές.
Αγγλία
Η περίπτωση της Αγγλίας είναι ιδιαίτερη και σίγουρα χρίζει μεγαλύτερης ανάλυσης. Στο Νησί το πρόβλημα που υπάρχει αφορά περισσότερο τους δρόμους παρά τις κερκίδες. Αυτό, βεβαία, οφείλεται στην καταπολέμηση του χουλιγκανισμού επί Θάτσερ. Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα τα Δρακόντεια μέτρα της Σιδηράς Κυρίας δεν εξάλειψαν τον χουλιγκανισμό απλά τον έβγαλαν έξω από το γήπεδο. Το ίδιο ισχύει και για το κομμάτι πολιτική και κερκίδα. Στην Αγγλία δεν πρόκειται να συναντήσεις κάτι τέτοιο στον βαθμό τουλάχιστον που τον συναντάς σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.
Παρόλα αυτά ειδική αναφορά θα πρέπει να γίνει στους οπαδούς της Τσέλσι οι οποίοι είναι μακράν οι πλέον πολιτικοποιημένοι οπαδοί. Οι κυνηγοί κεφαλών (όπως είναι γνωστό ένα κομμάτι της κερκίδα των μπλε του Λονδίνου) είναι συνδεδεμένοι με την νεοναζιστική οργάνωση Blood and Honor το ένοπλο κομμάτι της οποίας είναι η γνωστή και μη εξαιρετέα Combat 18 μια εκ των σκληρότερων ναζιστικών ομάδων της Ευρώπης. Ενδεικτικό είναι το πρόσφατο περιστατικό που καταγράφηκε σε ερασιτεχνικό βίντεο στο οποίο εμφανίζονται οπαδοί της Τσέλσι να μην επιτρέπουν την είσοδο στο συρμό του μετρό ενός μαύρου άνδρα στο Παρίσι (είχαν ταξιδέψει στη Γαλλία για το ματς με την Παρί στο πλαίσιο του Τσάμπιονς Λιγκ).
Οι άτυχοι της υπόθεσης είναι οι οπαδοί της Τότεναμ. Όχι επειδή είναι αριστεροί (σε καμία ομάδα της Αγγλίας δεν κυριαρχεί η συγκεκριμένη ιδεολογία, άλλωστε) αλλά επειδή ο σύλλογος έχει... εβραϊκές καταβολές.
Κύπρος
Στη μεγαλόνησο εύκολα θα μπορούσαν να μετονομάσουν το πρωτάθλημα σε... προεκλογική εκστρατεία! Εκεί οι κερκίδες του ΑΠΟΕΛ από τη μία και της Ομόνοιας από την άλλη παραδίδουν δωρεάν μαθήματα πολιτικής αντιπαλότητας. Δεξιοί και ακροδεξιοί στους μεν και αριστεροί- ακροαριστεροί στους δε. Ελληνικές σημαίες και εθνικιστικά συνθήματα στη κερκίδα του ΑΠΟΕΛ, σφυροδρέπανα και συνθήματα υπέρ της... «17 Νοέμβρη» στο πέταλο των οργανωμένων της Ομόνοιας δεν αφήνουν το παραμικρό ίχνος αμφιβολίας ως προς το τι πρεσβεύει η κάθε ομάδα.
Και στη Κύπρο η κόντρα μεταξύ των δύο κερκίδων έχει πολλές φορές ξεπεράσει τα όρια του γηπέδου με πολλά και αιματηρά «ραντεβού» ανάμεσα στους οπαδούς των δύο ομάδων
Ελλάδα
Στα του οίκου μας η υπόθεση είναι ίσως πιο εύκολη απ' οπουδήποτε αλλού. Σε καμία από τις κερκίδες των μεγάλων ομάδων δεν υπάρχουν έντονα τα σημάδια της πολιτικοποίησης. Σε Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ υπάρχουν και ακροδεξιοί και ακροαριστεροί πυρήνες σε άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο αλλά πουθενά δεν επικρατεί το πολιτικό έναντι του αθλητικού.
Επιπλέον, οι εποχές που οι οπαδοί του Ολυμπιακού ήταν τα παιδιά της εργατικής τάξης ενώ οι αντίστοιχοι του Παναθηναϊκού της αστικής έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και η όποια αναφορά σε έναν τέτοιο διαχωρισμό έχει αξία μόνο αν επιχειρηθεί να γίνει στις ημέρες γέννησης των δυο συλλόγων.
Εσχάτως, θα μπορούσε κάποιος να πει πως σημάδια έντονης πολιτικοποίησης παρατηρούνται στους «Fentagin» του Ατρόμητου και στην «Αυτόνομη Θύρα 10» του Ηρακλή. Αμφότεροι με κύρια τα αντιφασιστικά και αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά τους, χωρίς όμως κάποιος από αυτούς να έχει μέχρι στιγμής το… αντίπαλον δέος.
Τέλος, μια κατηγορία μόνοι τους είναι οι οπαδοί του Αστέρα Εξαρχείων. Και μόνο το ότι οι οπαδοί του Αστέρα που κάθε Κυριακή γεμίζουν το γήπεδο της «Αλεπότρυπας» σε κάθε γκολ της ομάδας φωνάζουν «Μπάτσοι- Γουρούνια- Δολοφόνοι» αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι ο Αναρχικός χώρος έχει τη δική του ομάδα!
Οι οπαδοί του Αστέρα, μάλιστα, πριν μερικά χρόνια είχαν διοργανώσει πάρτι... υποβιβασμού στην πλατεία Εξαρχείων όπου κυριάρχησαν τα συνθήματα αγάπης προς την ομάδα και... μίσους προς το κράτος!
Πηγή newsbeast.gr - http://www.gazzetta.gr/plus/article/714971/oi-politikopoiimenes-kerkides-tis-eyropis-pics (http://www.gazzetta.gr/plus/article/714971/oi-politikopoiimenes-kerkides-tis-eyropis-pics)
-
"Αριστερές κερκίδες" ....Livorno,Ternana,Empoli,Piza,Fiorentina,Perugia,Atalanta,Genoa
"Δεξιές κερκίδες".... Lazio, Roma , Inter , Palermo , Udinese , Hellas Verona ,Triestina,Ascoli
50-50:... Torino,Bologna
"προς τα αριστερά".... Milan,Venezia
"προς τα δεξιά"... Napoli,Juventus
"apolitic"..... Ancona ,Sampdoria
-
Μακάρι οἱ ὀπαδοί τῆς Ὀμόνοιας νὰ περιορίζονταν στὰ σφυροδρέπανα, σηκώνουν καὶ Τουρκικές ἢ καί σημαῖες τοῦ Ψευδοκράτους.
-
"αριστερές κερκίδες".... Rayo Vallecano,Sevilla,Real Sociedad,Athletic Bilbao,Burgos,Celta Vigo,FC Cadiz,Deportivo La Coruna,Tenerife
"δεξιές κερκίδες".... Atletico Madrid,Real Madrid,Real Betis,Espanol ,Sporting Gijon,Valencia
-
Επισης αριστερες κερκιδες
Ιταλια-Modena,Cosenza,Ancona
Γερμανια-Σαν Παουλι,Ντορτμουντ,Φορτουνα Ντυσσελντορφ
-
Το αρχικό άρθρο είναι με στοιχεία παλιά. Τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά πλέον και από αυτά που γράφει ο Ράστα (που είναι σε μέσες άκρες σωστός). Ο Πασκάλ έπεσε στα μισά έξω. Θα ετοιμάσω κάτι μές στο Σαββατοκύριακο και θα το κοτσάρω την Δευτέρα.
-
Η κερκίδα του :mono:προς τα που βαγέρει;
-
Όσοι προέρχονται από Αβέρωφ, δεξιόστροφοι. Οι του Ατρομήτου αριστερόστροφοι.
Οι νεότεροι ΚΟΔΗΣΟ.
-
Όσοι προέρχονται από Αβέρωφ, δεξιόστροφοι. Οι του Ατρομήτου αριστερόστροφοι.
Οι νεότεροι ΚΟΔΗΣΟ.
:) :) :)
chilly,δώσε τα νεώτερα στοιχεία,μήπως κ τα θκαμ είναι απ την εποχή που ο pastakis έπαιζε πρέφα στο "μεταλυκειακό",όντας οπαδός της ΤΟRINO.... :) τη "πετριά" με τη chelsea ,την έχει αρπάξει από τότε....
-
Σε σχέση με το αρχικό άρθρο:
Η Ρόμα δεν είναι αριστερή ομάδα.Είναι δεξιά αλλά όχι τόσο δεξιά όσο η Λάτσιο (πως θα μπορούσε άλλωστε).Άρα εκεί η κόντρα είναι μεταξύ δεξιών-ακροδεξιών.
-
Σε σχέση με το αρχικό άρθρο:
Η Ρόμα δεν είναι αριστερή ομάδα.Είναι δεξιά αλλά όχι τόσο δεξιά όσο η Λάτσιο (πως θα μπορούσε άλλωστε).Άρα εκεί η κόντρα είναι μεταξύ δεξιών-ακροδεξιών.
Σαν μια κοντρα βενιζελου-βοριδη ενα πραγμα! :P :P :P :P
-
Πάμε λοιπόν. Κατα αρχήν πρέπει να διευκρινιστεί οτι η πολιτικοποίηση της κερκίδας είναι παλιό φαινόμενο. Κύριοι εκφραστές της ήταν οι Ιταλοί και οι Κύπριοι. Οι Κύπριοι επειδή οι ομάδες τους ήταν κομματικά όργανα από την ιδρυσή τους και οι Ιταλοί επειδή εκεί η πολιτικοποίηση της κοινωνίας ήταν τεράστια σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης ειδικά από τα τέλη της δεκαετίας του 60. Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει την ίδια πολιτικοποίηση και στο γήπεδο, αλλά οι διώξεις εναντίον των αριστερών και οι ρουφιάνοι των δεξιών συχνά απετρέπαν την εμφάνιση συμβόλων και εκφράσεων. Παρόλα αυτά, υπήρχαν διάφορα περιστατικά στην χώρα μας, που δείχναν από παλιά τις πολιτικές ρίζες μιας ομάδας, την πολιτική της μετεξέλιξη αλλά και την πολίτικη υπόσταση των οπαδών. Φυσικά με την αλλαγή της κοινωνίας παγκοσμίως, κάποιες ομάδες άλλαξαν και αυτές πολιτικό χρωματισμό. Μια άλλη παράμετρος που πρέπει να ληφθεί υπόψιν είναι οτι οπαδικοί λόγοι έκαναν πολλές (κυρίως αριστερές) κερκίδες να αποτινάξουν από πάνω τους τα πολιτικά τους σύμβολα προκειμένου να συσπειρώσουν τον κόσμο τους (ειδικά σε δύσκολες εποχές για κάθε ομάδα), για να γίνουν πιο ελκυστικές σε πιο σκληροπυρηνικούς οπαδούς (?) με καλύτερη σχέση με την βία και άλλες παραπολιτικές ομάδες-συμμορίες (αυτό κυρίως στην Ιταλία) ή ακόμα και επειδή υπήρχε μια στόχευση στην σύλληψη πολιτικοποιημένων ατόμων (κυρίως αριστερών) από το κράτος με την κατηγορία της συμμετοχής τους σε επεισόδια. Τελειώνοντας την εισαγωγή, είναι αναγκαίο να ειπωθεί οτι διαφορετική έννοια έχει μια αριστερή κερκίδα στην Αγγλία και διαφορετική στην ελλάδα, την Ιταλία και την Κύπρο. Δηλαδή μια αριστερή κερκίδα στην Αγγλία (ή σε άλλες χώρες όπως η Ολλανδία, η Σουηδία και η Δανία) κάνει πιο πολύ σε κεντρώα κερκίδα της Νότιας Ευρώπης, απόρροια της πιο καπιταλιστικής κοινωνίας εκείνων των χωρών.
Ξεκινάω από την Iταλία (προσωπικά αγαπημένη σκηνή) που η πολιτικοποίηση της κερκίδας και οι σχέσεις-αδελφοποιήσεις μεταξύ οπαδών χρειάζονται τόμους εγκυκλοπαίδειας για να αναλυθούν και να περιγραφούν μέσα στην ιστορική διαδρομή. Αριστερές ομάδες ήταν, είναι και θα είναι οι: Livorno (λόγω των ναυπηγείων και των εργατών εκεί), η Genoa (λόγω του λιμανιού και επειδή η Γένοβα σαν πόλη ήταν πάντα πρωτοπόρα σε κοινωνικούς αγώνες) η Ternana, η Pisa, η Potenza, η Foligno, η Fano, η Catanzaro, η Cazarano, η Cingolana, η Cosenza, η Arezzo, η Empoli, η Virtus Verona (λόγω του αριστερού ποδοσφαιρικού κοινού της πόλης που δεν θα μπορούσε να υποστηρίζει την φασιστική Hellas (=ελλάς=ελλάδα) Verona). Η Livorno και η Genoa δέχτηκαν αρκετό πόλεμο και καταπίεση από τις αρχές (αστυνομικές και πολιτικές) και πάρα πολλά άτομα αξιοσέβαστα (σε οπαδικό επίπεδο) φυλακίστηκαν ή αναγκάστηκαν να φάνε αποκλεισμό από το γήπεδο (Diffidati). Ειδικά οι ΒΑL (Brigatte Autonomo Livornesi) αναγκάστηκαν να κλείσουν.
Το ίδιο επιχειρήθηκε να γίνει και στην Αtalanta και πέτυχε στην κεντροποίηση της κερκίδας. Μια πόλη και μια ομάδα παραδοσιακά αριστερή μέσω των πιέσεων της αστυνομίας, της νέας εποχής και της εμπορευματοποίησης, μεταλλάχτηκε σε ένα κεντρώο συνοθύλευμα (Curva Nord) και που ενιότε πετάνε μπανάνες ή κάνουν ουγκ-ουγκ (δείγμα της εισόδου μελών του LegaNord στην Curva). Αυτοί που δεν το δέχτηκαν αναγκάστηκαν να πάνε στην απέναντι θύρα (Curva Sud – Forever) για να συνεχίσουν την ένδοξη παράδοση των BNA (Brigatte NeroAzzuri) που διαλύθηκαν. Κάτι παρόμοιο έγινε και στην Φλωρεντία με την Fiorentina, μονό που εκεί δεν υπήρξε διχασμός.΄Έτσι πλέον η Curva Fiesole έγινε κεντρώα με μόνο τους GruppoSigna να παραμένουν πιστοί στις ιδέες τους αλλά και στην θέση τους στην Fiesole. Aριστερίζουσα κερκίδα έχει η Cavese αν και έχουν εξαφανιστεί τα πολιτικά σύμβολα, όπως επίσης και η Perugia που εκεί όμως συμβαίνει το εκπληκτικό να συνυπάρχει η Κουβανική σημαία και οι σημαίες με το κόκκινο αστέρι δίπλα στις Ιταλικές. H Perugia έχει από τα πιο ξακουστά πανεπιστήμια, που είχε παρασύρει και την ίδια την πόλη σε πιο προοδευτικά-ανήσυχα μονοπάτια, με αρκετά κινήματα να ξεκινάνε από αυτή την πόλη.
Μια χαρακτηριστική κατηγορία είναι η Bologna και η Τorino που συνυπάρχουν club καθαρά αριστερά (Freaks της Bologna, Ultras της Torino) και καθαρά δεξιά (Μods της Bologna, Korps της Torino) αν και σαν ομάδες ήταν αριστερές (Τorino οι εργάτες της πόλης, Bologna η πόλη-προπύργιο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας). Στην τελευταία κατηγορία ανήκει και η Salernitana αλλά και η Venezia στην οποία όμως τα club των οπαδών φτάσαν στο σημείο να μαχαιρώνονται καταλήγοντας στην δημιουργία δυο ποδοσφαιρικών ομάδων.
Πηγαίνοντας στον κέντρωο χώρο (ή του no-politica αν θέλετε) βρίσκουμε δυο γίγαντες: Νapoli και Roma. Η Napoli πίστευε πάντα στο no-politica, αλλά η πλειοψηφία του κόσμου τείνει προς τα δεξιά με τον απόλυτο νόμο όμως της μη ανάρτησης συμβόλων πολιτικών. Αντίθετα η Roma ήταν η αριστερή ομάδα της Ρώμης (αν και ιδρύθηκε από τον Duce), που με τον χρόνο όμως έγινε δεξιά (ειδικά οι Ultras). Οι μόνοι που ξέφυγαν ήταν οι Fedayin και οι IrishClan. Τα τελευταία δυο χρόνια αποφασίστηκε να επιμείνουν στο No-politica και αν μπορέσουν να μην βγάζουν πολιτικά σύμβολα: σβάστικες-στόχους (τα αστέρια έχουν να βγουν από τα τέλη της δεκαετίας του 80).
Mια κατηγορία από μόνη της είναι η Milan. Το Μιλάνο τόπος εργατών και αγωνιστών, με πανεπιστήμιο βαρβάτο που κατεύθυνε αγώνες και ιδεολογίες. Η Inter η ομάδα της άρχουσας τάξης και η Milan των εργατών και των φοιτητών. Tην περίοδο της ανόδου των Ερυθρών Ταξιαρχιών στην πολιτική σκηνή-ένοπλη πάλη, στον οπαδικό χώρο ανέβαιναν οι Brigatte RosoNerri της Μilan. Aφού άφησαν ιστορία οπαδικά, με την είσοδο του Μπερλουσκόνι άρχισε η πτώση τους και η αγωνιστική άνοδος της ομάδας κυρίως στην Ευρώπη. Οπότε σταδιακά εξαφανίστηκαν, ανέλαβαν οι κεντρώοι FossiDelLeoni και τελικά η Milan έγινε η ομάδα της μόδας, των νεόπλουτων και ενίοτε των κεντροδεξιών που πλέον βγάζουν και φασιστικά σύμβολα.
Σαφώς κεντρώες ομάδες είναι η Sampdoria (οι Ultras ψιλοαριστερίζουν, οι ΤittoCuchiaroni κεντρώοι), η Messina, η Catania, η Chievo, η Caglari και η Cesena (ψιλοαριστερίζει).
Αντίθετα οι δεξιές ομάδες δεν είχαν καμία εξέλιξη ή μετάλλαξη μέσα στον χρόνο. Τα ίδια σκατά ήταν μια ζωή. Lazio (μπλε-άσπρα προς τιμή της ελλάδας), ΗellasVerona, Inter, Juventus, Ascoli, Varese, Avellino, Foggia, Udinese, Vicenza, Padova, Trieste, Palermo οι πιο σημαντικές από αυτές. Και εδώ υπήρξε η προσπάθεια ελέγχου από την αστυνομία, αλλά οι μόνοι που το πλήρωσαν ήταν οι οπαδοί της Lazio, οι οποίοι φυλακίστηκαν λόγω όμως οικονομικών σκανδάλων μέσα στο μεγαλύτερο τους σύνδεσμο Irriducibili).
H συνέχεια αύριο με την υπόλοιπη Ευρώπη για να μην σας κουράζω.
-
Ενδιαφέροντα αυτά.Θα είχε ενδιαφέρον μια τέτοια ανάλυση και για τα Γιάννενα.Η κερκίδα και οι πολιτικοκοινωνικοοικονομικές συνθήκες στο πέρασμα του χρόνου.Από τον Ηρακλή το 1918 μέχρι σήμερα.Ίσως και με τις εξελίξεις πιο πριν.
-
'Ολα θα γίνουν. Υπομονή.
-
νομίζω πως μπέρδεψες το tesserati με το diffidati αν κατάλαβα καλά.
-
νομίζω πως μπέρδεψες το tesserati με το diffidati αν κατάλαβα καλά.
Σωστός. Κεκτημένη ταχύτητα. Το άλλαξα.
-
(http://i62.tinypic.com/208ziq0.jpg)
-
Στην υπόλοιπη Ευρώπη (εκτός Ελλάδας) τα πράγματα είναι πιο απλά γιατί και οι κοινωνίες των χωρών είχαν μικρότερες αλλαγές στην οικονομία τους.
Ξεκινώντας από την Μεγάλη Βρεταννία, μπορούμε να πούμε οτι δεν υπάρχει αμιγώς αριστερή κερκίδα. Μπορούν να θεωρηθούν κεντρώες με κάποιες ευαισθησίες όμως σε θέματα ρατσισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης και πολιτικών θεμάτων (ειδικά την εποχή της Θάτσερ με τις απεργίες των dockers, των ανθρακορύχων και των χαλυβουργών). Έτσι οι κλασσικές αριστερές ομάδες ήταν η Liverpool (λόγω των dockers, των εργατών στα ναυπηγεία και των Ιρλανδών μεταναστών), η Manchester United (λόγω των εργατών), η QPR (ο Rasta μου το είπε αυτό), η Crystal Palace και στην Σκωτία η Celtic (λόγω Ιρλανδών μεταναστών με σαφής σχέση με τον ΙRΑ, το SinnFein, τους Ιρλανδούς αλλά και τους καθολικούς της Σκωτίας). Ακόμα και τώρα οι της Celtic (Green Brigade), θεωρούνται (και είναι) πρωτοπόροι σε διαμαρτυρίες, σε εκδηλώσεις αλλά και στους αγώνες ενάντια στην ένωση της Σκωτίας με την Αγγλία και την βασίλισσα. Μια μικρή Celtic είναι (η μάλλον ήταν) οι Ηibernians του Εδιμβούργου.
Σαν αριστερές ομάδες ξεκίνησαν οι Leeds και West Ham λόγω των εργατών οπαδών τους, στην πορεία όμως μεταλλάχτηκαν σε έναν αχταρμά που κινείται στο όριο του φασισμού. Εκεί που ανήκουν οι Chelsea και Millwall (σχέσεις με την Combat18 και τους οπαδούς της Verona-Lazio), οι οπαδοί της Stoke και της Εverton (παλιότερα αφού πλέον έχει χαθεί ο προσδιορισμός της ελίτ του κόσμου της πόλης του Liverpool). Αντίθετα υπέρμαχοι της δεξιάς ιδεολογίας είναι οι Rangers στην Σκωτία με σαφής σχέσεις με την βασίλισσα και της ένωσης με την Αγγλία, με το Τάγμα της Οράγγης και εναντίον του IRA. Aπό κοντά και η έτερη ομάδα του Εδιμβούργου, η Hearts.
Οι υπόλοιπες ομάδες είναι θεωρητικά κεντρώες, με αντιρατσιστές οπαδούς αλλά με καθαρή pro-patria συνείδηση. Xαρακτηριστικό είναι πάντως οτι όλοι οι Άγγλοι οπαδοί (με εξαίρεση ίσως αυτούς της Liverpool, άντε και της Manchester) όταν βγαίνουν εκτός νησιού με την εθνική τους, ενωνόνται και γίνονται super-εθνικιστές, οπότε βρίσκει πρόσφορο έδαφος η Combat18 να προσεγγίσει κόσμο. Και από αυτή την ένωση γίνονται οι γνωριμίες μεταξύ των αρχηγών των οπαδών, ώστε μόλις γυρίσουν στο νησί αρχίζουν τα τηλεφωνικά ραντεβού για ξύλο πριν από κάποιον αγώνα.
Στην Γερμανία, όλες οι ομάδες έχουν ξεκάθαρο αντι-ρατσιστικό και αντι-φασιστικό χαρακτήρα στην κερκίδα. Αυτοί που διαφέρουν είναι αυτοί της Hansa Rostock, της Hertha του Βερολίνου, της Dynamo Δρέσδης και Dynamo του Βερολίνου, οι οποίοι είναι αμετανόητοι ρατσιστές εναντίον των μεταναστών κυρίως. Αντίθετα πασίγνωστοι αντίπαλοι τους είναι οι St.Pauli, η Cottbus, Bochum, Union του Βερολίνου, Fortuna Dusseldorf, Βabelsburgh, Borussia Monchengladbach, Eidracht Frankfurt και Werder Βρέμης. Όλοι αυτοί έχουν και ισχυρό κίνημα εναντίον του ομο-φοβισμού. Κεντρώες ομάδες με αντι-ρατσιστές οπαδούς είναι το Μόναχο 1860, η Bayern, η Leverkusen, το Αμβούργο και η Schalke. Aισχάτως σε αυτές τις ομάδες μπήκε και η Dortmund με τους Unity (αν και οι Desperados ανήκουν στους δεξιούς συνδέσμους), που θεωρούταν για πολλά χρόνια δεξιά ομάδα. Μνεία πρέπει να γίνει στην Βraunsweick οπού μαίνεται ένας πόλεμος μεταξύ αριστερών και δεξιών οπαδών και εδώ ίσως θα έπρεπε να κάνει μια παρέμβαση ο Capitano (αν ποτέ διαβάσει αυτό το topic).
Στην Ισπανία, υπάρχουν δυο είδη πολιτικής κερκίδας. Το ένα έχει να κάνει με κοινωνικά αίτια και αφορά τις ομάδες της Ισπανίας καθαρά και το άλλο είδος με εθνικά αίτια που αφορά τους Βάσκους και της Καταλανούς και που ως γνωστό βρίσκουν μέσο πίεσης και διαφήμισης του αγώνα τους για ανεξαρτησία, το ποδόσφαιρο και τις ομάδες τους. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι: Sevilla (οι αριστεροί οπαδοί της Σεβίλλης), Vayecano (εργατική συνοικία της Μαδρίτης), LaCorunia (λιμάνι), Cadiz και Vigo (τους οποίους είχαμε την τύχη να συναντήσουμε στο τελευταίο μας ταξίδι στο Bergamo για να δούμε την Atalanta, οπότε και μας εξήγησαν την δυνατή σχέση ομάδας-πόλης και κοινωνικών αγώνων εναντίον της ηγεσίας της χώρας που ήθελε να κατεδαφίσει τετράγωνα με κατοικίες προκειμένου να τα δώσει σε μεγαλο-επιχειρηματίες). Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν απο τους Βάσκους η Bilbao (έντονα πολιτικοποιημένη και με πολύ καλές σχέσεις με την Celtic), την Osasuna και την Sociedad. Aπο τους Καταλανούς υπάρχει η Barca. Εδώ πρέπει να σταματήσουμε και να αναλύσουμε κάποια πράγματα για την Barca. Εκτός από τα γνωστά οτι επί του Ισπανικού Εμφυλίου, η Βαρκελώνη ήταν η πρωτεύουσα των Αριστερών και οτι, μετέπειτα, επί παντοκρατορίας Φράνκο πάντα αμφισβητούσε τον ίδιο και την εξουσία του, η Barca ήταν το καταφύγιο όλης της Καταλωνίας που μοχθούσε για την ανεξαρτησία και την αποτίναξη του ζυγού του Φρανκο. Έτσι ενώ η Μαδρίτη ανθούσε οικονομικά και ποδοσφαιρικά (λόγω Φρανκο) η Βαρκελώνη και η Barca ήταν πάντα αδικημένες (οικονομικά και ποδοσφαιρικά), με την πόλη να είναι ένα βρώμικο λίμανι με φτωχούς εργάτες και την ομάδα να έρχεται πάντα δεύτερη (λόγω της εκεί ΕΠΟ κλπ κλπ). Γι αυτό και το Mas que un club. Mε την επαναφορά της δημοκρατίας και ειδικά με τους Ολυμπιακούς του 92, η πόλη αλλάζει και γίνεται μια πρωτεύουσα του τουρισμού ενώ η ομάδα πια απαλλαγμένη από βαρίδια γνωρίζει και διεθνή αναγνώριση. Έτσι αλλοιώνεται ο εργατικός της χαρακτήρας και μένει μόνο ο εθνικός της χαρακτήρας με τους BoixosNois να γίνονται ο κεντρικός σκληροπυρηνικός σύνδεσμος και να τα βάζει με τους UltraSSur της Μαδρίτης. Η κόντρα αυτή κάνει τους BoixosNois να γίνονται ακραίοι εθνικιστές και να αλλοιώνουν τον αριστερό χαρακτήρα της Barca που προσπαθούσαν να κρατήσουν οι υπόλοιποι σύνδεσμοι Almogavers, Fidel, SangCule κλπ. Πάντως την τελευταία πενταετία η διοίκηση κατήργησε και έκλεισε τους BoixosNois για να απαλείψει τα φαινόμενα βίας και στην ουσία τέλειωσε και το όποιο oπαδικό κίνημα υπήρχε στην ομάδα.
Στον αντίποδα, οι δεξιές ομάδες έχουν να κάνουν καθαρά με εθνικές αιτίες και εναντίον των Βάσκων και των Καταλανών με εξαίρεση την Betis που εκπροσωπεί τους δεξιούς κατοίκους της Σεβίλλης. Tέτοιες ομάδες λοιπόν είναι οι: Malaga, Valencia, Jigon, Huelva και άλλες. Στην Μαδρίτη και ενώ είναι άσπονδοι εχθροί οι UltraSSur (το SS μόνο τυχαίο δεν είναι) και οι FrenteAtletico, ενώνονται για να αντιμετώπισουν τα μιάσματα από την Καταλωνία και την Βασκωνία. Οι μόνοι τους φίλοι είναι αυτοί της Espanol που όπως φανερώνει και το ονομά τους είναι η ισπανική ομάδα της Βαρκελώνης, δηλαδή οι προδότες της Βαρκελώνης τα σιχάματα. Οι UltraSSur έχουν πολύ καλές σχέσεις με αυτούς της Verona και της Lazio. Βέβαια, μετά τα τελευταία γεγονότα και την δολοφονία του αριστερού οπαδού της LaCorunia, η διοίκηση της Real αποφάσισε να βάλει ένα φρένο στους Sur (που χρηματοδοτούσαν οι καραδεξιοί Casillas και Sergio Ramos) και η αστυνομία να κλείσει τους FrenteAtletico.
Φεύγοντας από την Ισπανία παιρνάμε στην Γαλλία, που τα πράγματα είναι πιο απλά. Καθαρά αριστερή ομάδα είναι η Marseille αφού το λιμάνι της ήταν καταφύγιο για μετανάστες, ήταν χώρος εισαγωγής προοδευτικών ιδεών και ανθρώπων, αλλά την ίδια στιγμή ήταν και μια παραμελημένη πόλη από την κεντρική διοίκηση οπότε ο κόσμος της ένιωθε μια απέχθεια προς την εξουσία. Άλλες ομάδες κεντρώες αλλά με έντονο αντι-ρατσιστικό χαρακτήρα είναι οι: Bordeaux, Montpellier και η Saint-Etienne. Η τελευταία είναι ο ορισμός της κεντρώας ομάδας. Αντίθετα δεξιές ομάδες με ρατσιστές και εθνικιστές οπαδούς είναι η Lyon (πολύ γνωστά γεγονότα στην πόλη με επιθέσεις εναντίον μουσουλμάνων κάθε φορά που γίνονται επιθέσεις αυτοκτονίας) , η Nice (η δεξιά ομάδα της Κυανής Ακτής και του Νότου), η Αuxerre και η Nantes.
Μια κατηγορία από μόνη της είναι η Paris Saint Germain. Παλιότερα ήταν κεντρώα ομάδα. Με την είσοδο πολλών μεταναστών στο Παρίσι οι αριστεροί και οι μετανάστες που είχαν τα λεφτά να πηγαίνουν στο γήπεδο πηγαίναν στο πέταλο της Auteuil (CurveAuteuil, Μystique) ενώ οι δεξιοί της πόλης πηγαίναν στο πέταλο που βλέπει προς το δάσος της Βουλώνης (BoulogneKop, BoulogneBoys). Για ένα διάστημα συνυπήρχαν ειρηνικά. Με τον καιρό όμως άρχισαν οι εχθροπραξίες και ο θάνατος από ξυλοδαρμό ενός οπαδού της Auteuil. Αυτό έκανε τον αριστερό κόσμο να πηγαίνει στην RedStar του Παρισίου (μια ομάδα Γ εθνικής) και στην PSG να πηγαίνουν οι κεντρώοι και δεξιοί-ρατσιστές. Μετά όμως και τον θάνατο ενός οπαδού της Boulogne από αστυνομικό που προσπάθησε να προστατέψει έναν μετανάστη από την επίθεση των Boulogne, η διοίκηση της PSG αποφάσισε να κλείσει τους συνδέσμους της Boulogne και έτσι στο γήπεδο πάνε μόνο πλούσιοι ή αστοί που έχουν την δυνατότητα να πληρώνουν το ακριβό εισιτήριο.
Τελειώνοντας, να πούμε κάποιες περιπτώσεις από την υπόλοιπη Ευρώπη. Σημαντικές αριστερές κερκίδες είναι αυτές της Standard Liege ενώ κεντρώες με αντιρατσιστικό χαρακτήρα είναι της Rapid Wien, της Benfica, της Copenhagen κ.α. Tην ίδια στιγμή κεντρώες είναι ο Ajax (με έντονο αντι-ρατσιστικό χαρακτήρα), η Porto (που ενίοτε όμως γίνεται εθνικιστικό, κυρίως στο εξωτερικό) και η Βrugges. Aντίθετα δεξιές κερκίδες έχουν: Feyenoord, Den Haag, Austria Wien, Basel (Eλβετία-Βασιλεία), Anderlecht, όλες οι Κροάτικες, όλες οι Σέρβικες με εξαίρεση την Rad Βελιγραδίου, όλες οι Πολωνικές, όλες οι Ουγγρικές, η Μaribor, η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, όλες οι Ρώσικες με εξαίρεση την Anzi, η πλειοψηφία σε Σλοβενία-Σλοβακία-Τσεχία αλλά και η Sporting Λισαβώνας που εκπροσωπούσε την άρχουσα τάξη της Λισαβώνας και που τελικά μεταλλάχτηκε σε μια πιο φτωχή κερκίδα (λόγω των αγωνιστικών της αποτυχιών) αλλά και κάπως πιο ρατσιστική σε σχέση με τις υπόλοιπες Πορτογάλικές κερκίδες.
Αύριο η ελλαδίτσα και η Κύπρος.
-
Μου κάνει εντύπωση η αντίθεση Μπιλμπάο-Ατλέτικο.Η δεύτερη είναι αδερφάκι της πρώτης,εξού και τα χρώματα.Δεν υπάρχουν οπαδικές σχέσεις ή έχουν κοπεί με τον καιρό;
-
Μου κάνει εντύπωση η αντίθεση Μπιλμπάο-Ατλέτικο.Η δεύτερη είναι αδερφάκι της πρώτης,εξού και τα χρώματα.Δεν υπάρχουν οπαδικές σχέσεις ή έχουν κοπεί με τον καιρό;
http://www.bluevayeros.gr/wp-content/uploads/2013/02/fotoapo_pitaSITE.jpg (http://www.bluevayeros.gr/wp-content/uploads/2013/02/fotoapo_pitaSITE.jpg)
http://www.bluevayeros.gr/wp-content/uploads/2013/02/karitsas.jpg (http://www.bluevayeros.gr/wp-content/uploads/2013/02/karitsas.jpg)
http://www.bluevayeros.gr/wp-content/uploads/2009/02/karitsas%20xristobasil.jpg (http://www.bluevayeros.gr/wp-content/uploads/2009/02/karitsas%20xristobasil.jpg)
Από την ημέρα που απομακρύνθηκε ο Καρύτσας.
-
Μου κάνει εντύπωση η αντίθεση Μπιλμπάο-Ατλέτικο.Η δεύτερη είναι αδερφάκι της πρώτης,εξού και τα χρώματα.Δεν υπάρχουν οπαδικές σχέσεις ή έχουν κοπεί με τον καιρό;
Mόνο οι ιδρυτές είχαν σχέση και με τις δυο ομάδες.
-
Xαρακτηριστικό είναι πάντως οτι όλοι οι Άγγλοι οπαδοί (με εξαίρεση ίσως αυτούς της Liverpool, άντε και της Manchester) όταν βγαίνουν εκτός νησιού με την εθνική τους, ενωνόνται και γίνονται super-εθνικιστές, οπότε βρίσκει πρόσφορο έδαφος η Combat18 να προσεγγίσει κόσμο.
Αυτό πώς προκύπτει;
Έχοντας υπόψη πάντα ότι οι Άγγλοι είναι οι #1 σοβινιστές στον κόσμο, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι έχουν εθνικιστικές τάσεις.
-
Xαρακτηριστικό είναι πάντως οτι όλοι οι Άγγλοι οπαδοί (με εξαίρεση ίσως αυτούς της Liverpool, άντε και της Manchester) όταν βγαίνουν εκτός νησιού με την εθνική τους, ενωνόνται και γίνονται super-εθνικιστές, οπότε βρίσκει πρόσφορο έδαφος η Combat18 να προσεγγίσει κόσμο.
Αυτό πώς προκύπτει;
Έχοντας υπόψη πάντα ότι οι Άγγλοι είναι οι #1 σοβινιστές στον κόσμο, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι έχουν εθνικιστικές τάσεις.
https://www.youtube.com/watch?v=WGo5jamiaBE&spfreload=10 (https://www.youtube.com/watch?v=WGo5jamiaBE&spfreload=10)
-
Αυτό είναι βίντεο εικοσαετίας ρε συ. Και επίσης οκ, δεν είχα προσέξει ότι έγραψες με την εθνική τους.
Για τις εξαιρέσεις της παρένθεσης θέλω περισσότερες εξηγήσεις όμως.
-
Αυτό είναι βίντεο εικοσαετίας ρε συ. Και επίσης οκ, δεν είχα προσέξει ότι έγραψες με την εθνική τους.
Για τις εξαιρέσεις της παρένθεσης θέλω περισσότερες εξηγήσεις όμως.
Eίναι απλό. Και η Liverpool και η Manchester έχοντας επιτυχίες στην Ευρώπη έχουν και χορτασμένο κόσμο και έτσι δεν νιώθει ανάγκη για ευρωπαική καταξίωση μέσω της εθνικής του. Γι' αυτό και δεν πάνε μαζικά σε εκδρομές στο εξωτερικό για να δούνε την εθνική τους. Εξ΄άλλου οι κάτοικοι του Liverpool έχουν μια ιδιόμορφη κουλτούρα που τους κάνει να έχουν το: We are not English. We are Scouse...
-
chilly,πολύ καλό το κείμενο σου,να πω μονάχα δυο κουβέντες για την Αγγλία....ΔΕΝ υπάρχουν "αριστερές" κερκίδες,όπως τις καταλαβαίνει ο καθένας από μας,ή όπως υπάρχουν κυρίως στη Μεσόγειο,αντιθέτως το εθνικό μέτωπο της Μεγάλης Βρετανίας είχε πάντα ισχυρούς πυρήνες μέσα κ έξω απ το γήπεδο κάποιων ομάδων (Leeds United,Chelsea,Milwall,West Ham,Sunderland,Aston Villa,Stoke City),κ κάποιες φορές συνυπήρχαν στη κερκίδα νεοΝαζί κ έγχρωμοι οπαδοί (West Ham,Chelsea - η δεύτερη λόγω "φαντεζί"περιοχής κ ύπαρξης του γηροκομείου απομάχων του Βρετανικού στρατού μόνο ομάδα της εργατικής τάξης δεν θεωρείται-)..Στο Δυτικό Λονδίνο οι Ιρλανδοί κ οι Τζαμαϊκανοί,πάντα επέλεγαν τη QPR για το Σαββατιάτικο απόγευμα τους,ενώ στο Βόρειο Λονδίνο,έντονα είναι αυτά τα στοιχεία κ στις δύο ομάδες ,Arsenal,Tottenham Hotspur (άρα μηδενικά σχεδόν τα περιστατικά ρατσιστικής βίας ή συμπεριφοράς στις κερκίδες των γηπέδων τους),με τη δεύτερη να συσπειρώνει εξίσου πολύ έντονα το Εβραϊκό στοιχείο.... Στο merseyside,πολύ κουβέντα έχει γίνει κατά καιρούς για το ποια απ τις δυο ομάδες είναι περισσότερο Ιρλανδική/Ρωμαιοκαθολική,ή πιο λαϊκή, ενώ κ στις δύο δεν λείπουν τα περιστατικά ρατσιστικής συμπεριφοράς στις κερκίδες τους (στο παρελθόν πολύ περισσότερο στο Goodison Park,τα πρόσφατα χρόνια κ στο Anfield)...Οι Zulu της Birmingham City ,ήταν τη δεκαετία του 80,το καταφύγιο των Ιρλανδών κ των έγχρωμων οπαδών στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αγγλίας, θεωρείτο η μοναδική multi-racial συμμορία σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία ,κ χωρίς καμία σχέση με το Εθνικό Μέτωπο ....οι περισσότεροι έγχρωμοι στο Manchester,ειδικά λόγω περιοχής, ήταν με τη CITY ,ενώ η πλειοψηφία των Ιρλανδών με τη united,χωρίς αυτό να συνεπάγεται κάτι συγκεκριμένο σε κοινωνικό ή πολιτικό επίπεδο,αφού από εργάτες ήταν κ τα δυο γήπεδα γεμάτα....στην "πόλη του ατσαλιού",το Sheffield ,όπου η United θεωρείται η ομάδα των εργατών,ενώ της μεσαίας τάξης η Wednesday,έντονο το ρατσιστικό ζήτημα.....
-
Eίσαι ωραίος.
Απλά για την Liverpool κάποιες φωτογραφίες ενδεικτικές:
(http://i307.photobucket.com/albums/nn294/vitsagroup/n1258528476_30384094_1029135-1.jpg)
(http://nigewritesfootball.files.wordpress.com/2010/07/camera-2008-10-096.jpg)
(http://www.tumblr.com/photo/1280/theredsgallery/20215122672/1/tumblr_m1qmf62ZZM1rrpwlp)
(http://i1072.photobucket.com/albums/w367/disidentes313/283684_10151202295262573_1887776980_n.jpg)
(http://25.media.tumblr.com/tumblr_mbphnckLPr1rrxbpxo1_500.jpg)
-
Τελείωνοντας ας ασχοληθούμε και με την ελλάδα και την Κύπρο, που είναι σίγουρο πως θα έχει μεγαλύτερη συμμετοχή και από άλλους καφενόβειους.
Στην χώρα αυτή λοιπόν, θα μπορούσε η πολιτικοποίηση της κερκίδας να είναι ανάλογη της Κύπρου ή της Ιταλίας. Δυστυχώς όμως (για μένα πάντα, γι άλλους καλύτερα) σαφής πολιτικά σύμβολα άρχισαν να βγαίνουν στις κερκίδες από την δεκαετία του 80 και μετά (αν και υπάρχουν και κάποιες φωτογραφίες από την εποχή της χούντας από οπαδικές εκδρομές στο εξωτερικό με πολιτικές αναφορές). Πριν μπούμε στο κύριο θέμα, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας δυο πράγματα που είναι περισσότερο ιστορικά:
α) Οτι οι πρόσφυγες από την Μικρά Ασία ήταν πάντα προοδευτικοί (και ανοιχτοί σε νέες ιδέες-πεποιθήσεις) άνθρωποι λόγω της οικονομικής ευμάρειας και των συναλλαγών τους με άλλους λαούς,
β)οτι οι έλληνες εβραίοι ήταν παρομοίως ανοιχτοί σε οτιδήποτε νέο και πολλές φορές οι ίδιοι εισήγαγαν από το εξωτερικό νέες πεποιθήσεις και τάσεις από τις συναναστροφές με τους εβραίους άλλων εθνικοτήτων. Παράδειγμα χαρακτηριστικό, είναι οτι οι πρωτοπόροι του κομμουνισμού στην ελλάδα ήταν εβραίοι,
γ)την ίδια στγμή οι πρόσφυγες από τον Πόντο ήταν πιο κλειστοί (πιο αρτηριοσκληρωτικοί αν θέλετε).
Οι διώξεις, από την εποχή του Βενιζέλου ακόμα, εναντίον των αριστερών και οτιδήποτε αριστερής πρόελευσης, εμπόδισαν την προβολή συμβόλων και συνθημάτων-πανιών στα γεμάτα ελληνικά γήπεδα. Ενώ υπήρχε σχέση μεταξυ κομμάτων και ομάδων ή καλύτερα πολιτικών ιδεολογιών και ομάδων, αυτό φάνερώθηκε πολύ αργότερα και αφού μάλιστα είχαν αλλάξει πολλά πράγματα μέσα στις ίδιες τις ομάδες. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και ο βάζελος και ο γαύρος. Ο γαύρος αρχικά ήταν η εργατική ομάδα του Πειραία (αλλά και της Αθήνας). Επειδή δημιουργήθηκε αργότερα από τον βάζελο και άλλες ομάδες και επειδή από την αρχή είχε αγωνιστικές επιτυχίες, ο εργάτης είδε στον γαύρο του πειραιά την ίδια του την ελπίδα για καταξίωση και οικονομική (αλλά και κοινωνική) άνοδο. Ταυτίστηκε μαζί του λοιπόν ώστε να θεωρείται η ομάδα του λαού. Είναι γνωστή η ιστορία του Γόδα, ενός αριστερού ποδοσφαιριστή του οσφπ που μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα των φασιστών, ζήτησε να του φέρουν μια φανέλα του γαύρου για να πεθάνει μαζί της. Με την πάροδο των χρόνων, την βελτίωση των συνθηκών, την ανέλιξη πολλών γαύρων στα ανώτερα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα, την εσωτερική μετανάστευση πολλών χωρικών από την νότια πελοπόννησο (στην συντριπτική τους πλειοψηφία φασιστών, Καλαματιανοί-Λάκωνες γαρ) στον Πειραιά, ο γαύρος έχασε αυτή την σχέση με τον λαό και την ιδεολογία την αντι-κυβερνητική, οπότε αλλοιώθηκε και πολιτικά. Αποκορύφωμα ήταν οι σχέσεις που απέκτησε με την χούντα (αρπαγή Κούδα, γήπεδο Καραισκάκη χρήματα, κλπ). Αργότερα, με την άνοδο του πασοκ, και πάλι είχαμε μια αμφίδρομη σχέση γαύρου-κυβέρνησης (κοσκωτάς-παπανδρέου, κόκκαλης-σημίτης). Τα τελευταία χρόνια που παρατηρούνται και τα χρυσά αυγά, είναι φανερή η είσοδος και η μετατροπή σκληροπυρηνικών συνδέσμων του όπως αυτοί στα Καμίνια, Μανιάτικα, Νίκαια σε κομματικούς στρατούς πότε της χ.α. και πότε του Μαρινάκη (όπως στις τελευταίες δημοτικές εκλογές). Η αδερφοποίηση με τους έτερους φασίστες του Ερυθρού Αστέρα, τους πήγε ένα βήμα παραπέρα, με αποτέλεσμα να πηγαίνουν και στους αγώνες της εθνικής και να κυνηγάνε μετανάστες στο Καραισκάκη σε αγώνα της εθνικής, να την πέφτουν σε οπαδούς της εθνικής Κροατίας κ.α. Επίσημα η Θύρα 7 δηλώνει με κάθε τόνο οτι η κερκίδα του ολυμπιακού είναι no-politica αλλά κανείς δεν τους πιστεύει πια.
Την αντίθετη μετάλλαξη στον χρόνο είχαν οι βαζέλες. Σαν πρώτο σωματείο στην Αθήνα (από τα 3 μεγάλα) εκπροσωπούσε πάντα την άρχουσα τάξη-τους παλιούς και καθαρούς Αθηναίους και μισούσε οτιδήποτε καινούργιο (κόσμο-ιδέα-ιδεολογία-ομάδα). Στην αρχή οι πρόσφυγες της ΑΕΚ, μετά ο λαούτσίκος του Πειραιά (και τις ιδεολογίες τους). Στα χρόνια της κατοχής μάλιστα λεγεται οτι υπήρξε φιλικό των SS με τον βάζελο, αλλά αυτό μάλλον δεν ισχύει από ότι έχω ψάξει. Αυτό που είχε γίνει, είναι ένα φιλικό μεταξύ SS και μιας επίλεκτης Αθηνών, στην οποία αγωνίστηκαν και κάποιοι παίχτες του βάζελου. Αργότερα, ως γνωστό η χούντα συνέβαλε τα μέγιστα ωστέ ο βάζελος να φτάσει στο Wembley, ενώ στην δεκαετία του 80 εμφανίστηκε η ΝΟΠΟ (Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναικών Οπαδών) που έβγαζε σβάστικες στα παιχνίδια της βαζέλας. Ο Βαρδινογιάννης όμως τους κυνήγησε και τους έδιωξε, ανοίγοντας τον πόλεμο μεταξύ αυτού και των οπαδών. Στην συνέχεια και με την συνεχόμενη εξάρτηση γαύρου κυβέρνησης-θεσμών, οι βάζελοι πέρασαν στο αντίθετο ιδεολογικό στρατόπεδο με τους περισσότερους συνδέσμους να δηλώνουν anti-fa και την κεντρική Θύρα 13 να δηλώνει μακρυά από πολιτικά. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο σύνδεσμος τη Αργυρούπολης, που παραμένει πιστός στα παλιά. Μάλιστα εδώ πρέπει να δώσω ένα παράδειγμα: Στην αρχή οι βάζελοι πηγαίναν στους αγώνες της Lazio στην Ιταλία. Τα τελευταία χρόνια άλλαξε αυτό και πηγαίνουν στους αγώνες της πιο κεντρώας Roma (κάτι που ξεκίνησε όμως μπασκετικά).
Στην ΑΕΚ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Δημιουργήθηκε από πρόσφυγες, ποτίστηκε με την ιδεολογία τους και την ψυχοσυνθεσή τους, με την πάροδο των χρόνων και τις σχετικές αδικίες (σε σχέση με τους άλλους 2 μεγάλους) τους έκαναν πάντα να βρίσκονται απέναντι στην εξουσία. Αρκετοί ποδοσφαιριστές της πέρασαν από την Μακρόνησο και το ευγενές Ίδρυμα Αβέρωφ. Μάλιστα η χούντα προσπάθησε να τους αλλάξει (κυρίως με τον τίτλο του 68 στο μπάσκετ) αλλά δεν τα κατάφερε. Έτσι, σε εκδρομή στο Μιλάνο σε έναν αγώνα με την Ιντερ, οι οπαδοί της βγάλαν πανό εναντίον της χούντας. Την δεκαετία του 80 ο χαρακτήρας κυρίως της Original γίνεται ξεκάθαρα αριστερός-αναρχικός και την οργανωσή της στα πρότυπα του ΚΚΕ. Λέγεται οτι ο Χατζηχρήστος, επειδή ήταν και ο ίδιος εθνο-μαοϊκός κομμουνιστής, συνέβαλε τα μέγιστα σε αυτό. Πριν 5-6 χρόνια είχε βγει και μια έρευνα για τις σχέσεις ΚΚΕ-ΑΕΚ, που συμπτωματικά (;) είχαν τις έδρες τους στην προσφυγική Φιλαδέλφεια. Μάλιστα μια μεγάλη μεταγραφή της εποχής του 80, ο Κύπριος Σαββίδης, είχε μεταγραφεί στην ΑΕΚ μέσω του καναλιού ΚΚΕ-ΑΚΕΛ (στην Κύπρο) που ελέγχει την Ομόνοια (ομάδα του Σαββίδη). Πλέον η Original είναι αδερφοποιημένη με τους Ultras OM (Marseille) και τους οπαδούς της Livorno, ενώ τελευταία υπάρχουν επισκέψεις από και σε St. Pauli. Αντίθετοι, πολιτικά, υπήρξαν κάποιοι σύνδεσμοι όπως η ΤΟΦΑ (Τρομοκρατική Οργάνωση Φίλων Αεκ) που απομονώθηκε και διαλύθηκε νωρίς, το Gheto που όμως αλλοιώθηκε και αυτό και πλέον συμπλέει με την Original σε πολιτικά θέματα, αφήνοντας μόνο τον σύνδεσμο των Πατησίων να εκπροσωπεί τους ψιλο-φασίστες.
Παρόμοια κατάσταση ισχύει και στην Θεσ/νίκη. Ο μΠΑΟΚ ξεκίνησε σαν ομάδα του λαού που τώρα κατήντησε κερκίδα χρυσαυγιτών (Northeners, Bυζαντινοί Ενωμένοι Μαχητές, Πανόραμα) με εξαίρεση αυτούς που πηγαίνουν στην 4Α. Επίσημα η Θύρα 4 έχει ασπαστεί το No-Politica, όπως και η Θύρα 7. Την αντίθετη πορεία είχαν οι Αρειανοί, που ως ομάδα της άρχουσας τάξης της Θεσ/νίκης ξεκίνησαν από τα δεξιά, συνέχισαν την παράδοση οι Ιερολοχίτες αλλά τα τελευταία χρόνια ο Super3 μετακινήθηκε προς τα αριστερά. Αντίθετα οι οπαδοί του Ηρακλή ήταν πάντα κεντρώα ομάδα αλλά εδώ και χρόνια ανήκει στο αναρχικό χώρο (Αυτόνομη Θύρα 10). Μοναδική εξαίρεση στον χρόνο ήταν οι Αzzuri που ήταν φασίστες αλλά δεν άντεξαν. Η Αυτόνομη έχει πολλές και καλές σχέσεις με την Vayecano αλλά ένα κανάλι επικοινωνίας με την Οriginal στην Αθήνα.
¨Ενα άλλο παράδειγμα μετάλλαξης οπαδικά είναι οι Πανιώνιοι. Σαν πρόσφυγες ξεκίνησαν σαν προοδευτικοί, έγιναν τις δεκαετίες 80-90 φασίστες, για να ξαναγυρίσουν το 2000 και μετά ξανά στα παλιά, συμμετέχοντας στο Mundial Antirazzisti και έχοντας πολύ καλές σχέσεις με τους οπαδούς της Genoa. To ίδιο και οι Εθνικοί, που ξεκίνησαν σαν οι δεξιοί και πλούσιοι του Πειραιά για να καταλήξουν τώρα να έχουν μια πιο κεντρώα προσέγγιση, σαν αποτέλεσμα του εκφασισμού του ολυμπιακού.
Γνωστές ομάδες με αριστερίζουσες κερκίδες είναι: ο Ατρόμητος (Fentagin-Περιστέρι, εργατική συνοικία), o Eθνικος Αστέρας (Καισαριανή γαρ), ο Διαγόρας (που κυνηγήθηκε από την χούντα), ο Παναιτωλικός, η Παναχαϊκή (ιδρύθηκε από Ιταλούς αναρχικούς, γι αυτό και το χρώμα της φανέλας τους), η Αναγέννηση Καρδίτσας, ο Αγροτικός Αστέρας, ο Πανηλειακός, ο Πανσερραϊκός, ο Φωστήρας, ο Εργοτέλης (κυνηγήθηκε από την χούντα), Νίκη Βόλου (προσφυγική ομάδα) και ο σύνδεσμος Μalavetas Fans του Ολυμπιακού Βόλου. Επίσης δεν πρέπει να ξεχάσουμε Αστέρα Εξαρχείων και Προοδευτική Τούμπας.
Κεντρώα ή apolitic κερκίδα έχει ο Ιωνικός και η Λάρισα, με αντιφασιστικό χαρακτήρα όμως.
Στον αντίποδα βρίσκονται: ο Απόλλων Καλαμαριάς (πρόσφυγες από τον Πόντο...), τα Τρίκαλα, η Αναγέννηση Γιαννιτσών, η Καλαμάτα (τι άλλο θα μπορούσαν να είναι εκεί κάτω), ο Α.Ο. Ρόδου (η άρχουσα τάξη της Ρόδου, που αποκαλεί τους οπαδούς του Διαγόρα ''εβραίους''), ο ΟΦΗ, η Προοδευτική και ο Ολυμπιακός Βόλου.
Κλείνοντας περνάω στην Κύπρο, που εκεί είναι απλά τα θέματα. Από την μια μεριά οι φασίστες-ναζί του αποελ, της ανόρθωσης, του απόλλων λεμμεσού και η αεκ λάρνακας. Αντίθετα, η Ομόνοια και η Νέα Σαλαμίνα ανήκουν στον αριστερό χώρο. Η ΑΕ Λεμεσσού είναι κεντρώοι με αντι-φασιστικό χαρακτήρα.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
Υ.Γ. Κάποια στιγμή θα φτιάξω και τα του οίκου μας.
-
"Αντίθετα, η Ομόνοια και η Νέα Σαλαμίνα ανήκουν στον αριστερό χώρο."
(http://www.pare-dose.net/blog/images/2011/01/4017/Tourkokypriaki_simaia.jpg)
:takataka:
-
"Αντίθετα, η Ομόνοια και η Νέα Σαλαμίνα ανήκουν στον αριστερό χώρο."
(http://www.pare-dose.net/blog/images/2011/01/4017/Tourkokypriaki_simaia.jpg)
:takataka:
Δεν είχα καμία αμφιβολία για το ποιός μισάνθρωπος ντενεκές θα απαντήσει πρώτος.
-
Στην αγγλια αξιζει να αναφερουμε την σχετικα νεα ομαδα της FC UNITED του κατακοκκινου Μαντσεστερ. Ειναι ουσιαστικα οπαδοι της Manchester United που εχοντας αηδιασει με το μοντερνο ποδοσφαιρο της εποχης και την διοικηση των Glazer δημιουργησαν μια νεα ομαδα απο την αρχη.
(http://pitchinvasion.net/blog/wp-content/uploads/2010/10/fcum-solidarity.jpg)
(https://encrypted-tbn3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRQIeqgYB-KEr7FBTFAaWvxME6zzw9z5RD4PUJSk1MWHab8Wgj_aQ)
(http://supportersnotcustomers.files.wordpress.com/2012/11/fcum.jpg)
(https://encrypted-tbn3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSX8xlTv8w5FLQ4PTYniwugD7-1-LEHe15QWwkXuwdfgo2oIiMA_A)
(http://i.imgur.com/l7oZX.jpg)
(http://i.ytimg.com/vi/Out36Cliwyw/hqdefault.jpg)
(http://fcunited.ru/pics/flags/10.jpg)
(http://www.sportpeople.net/wp-content/uploads/2013/10/fcum_punk01.jpg)
Πολυ σπανιες εικονες για Αγγλια.
-
chilly, κλασσική τακτική ὃταν δὲν ἒχουμε ἀπάντηση, βρισιές.
-
Πολυ ωραιο ποσταρισμα του chilly
Απλως ηθελα να προσθεσω πως στον αναρχικο χωρο κλινει και η Παναχαικη μιας και ειναι συνδεδεμενη και με την ιδρυση τους αλλα(με εξαιρεση τους Αχαιους) και ο Παναιγιαλειος και οι barbarians του Λεβαδειακου , απο την αλλη νομιζω οτι ο warriors του Παναιτωλικου τεινουν προς τα αριστερα (διορθστε με αν κανω λαθος).......Και προς το ακροδεξιο χωρο νομιζω ξεχασες και τους Βεροιωτες....
Τωρα μια ενσταση εχω ως προς τους Ροδιτες μιας και τους εχω μαθει αρκετα καλα απο το στρατο και που ακομα κραταω μια εποικοινωνια με Διαγοριτες και Ελαφια.....Ο Διαγορας μπορει να ξεκινησε ακομα και ως κυνηγημενος και οι Ροδιτες ως οι ευνοοημενοι αλλα τα πραγματα εκειθε εχουνε αλλαξει αρδην...Οι Διαγοριτες τεινουν καθαρα προς το δεξιο χωρο και οι Ροδιτες το εχουν γυρισει στο απολιτικ!!!
Τωρα για την την Λαρισα μου κανει εντυπωση που μεσα στο γηπεδο τους εχουνε παραπανω ελληνικες σημαιες παρα πανια για την ομαδα τους...Πραγματικα τετοιο πραγμα δεν εχω ξαναδει ουτε στην Καλαματα
-
Πολυ ωραιο ποσταρισμα του chilly
Απλως ηθελα να προσθεσω πως στον αναρχικο χωρο κλινει και η Παναχαικη μιας και ειναι συνδεδεμενη και με την ιδρυση τους αλλα(με εξαιρεση τους Αχαιους) και ο Παναιγιαλειος και οι barbarians του Λεβαδειακου , απο την αλλη νομιζω οτι ο warriors του Παναιτωλικου τεινουν προς τα αριστερα (διορθστε με αν κανω λαθος).......Και προς το ακροδεξιο χωρο νομιζω ξεχασες και τους Βεροιωτες....
Τωρα μια ενσταση εχω ως προς τους Ροδιτες μιας και τους εχω μαθει αρκετα καλα απο το στρατο και που ακομα κραταω μια εποικοινωνια με Διαγοριτες και Ελαφια.....Ο Διαγορας μπορει να ξεκινησε ακομα και ως κυνηγημενος και οι Ροδιτες ως οι ευνοοημενοι αλλα τα πραγματα εκειθε εχουνε αλλαξει αρδην...Οι Διαγοριτες τεινουν καθαρα προς το δεξιο χωρο και οι Ροδιτες το εχουν γυρισει στο απολιτικ!!!
Τωρα για την την Λαρισα μου κανει εντυπωση που μεσα στο γηπεδο τους εχουνε παραπανω ελληνικες σημαιες παρα πανια για την ομαδα τους...Πραγματικα τετοιο πραγμα δεν εχω ξαναδει ουτε στην Καλαματα
Για την Παναχαική το έγραψα, για τους άλλους 2 έχεις δίκιο και τους ξέχασα να τους αναφέρω. Οι Βεροιώτες δεν τους θεωρώ οτι είναι ακροδεξιοί, αφού δεν μπορώ να χαρακτηρίσω μια ολόκληρη κερκίδα εξαιτίας ενός που αναρτούσε στόχο και ελληνικη σημαία. Δεν νομίζω δηλαδή οτι τα παιδάκια αυτά που πηγαίνουν στην θύρα εκεί, είναι φασίστες. Έτυχε μια-δυο φορές ένας από αυτούς να τα σηκώσει. Για την Ρόδο, τα πράγματα δεν ξέρω πως έχουν τώρα γιατί έχουν εξαφανισθεί σαν ομάδες, οπότε υποθέτω πως έχεις δίκιο. Οι Λαρισαίοι έχουν κάποιους εθνικιστές, οι οποιοι έχουν εκδιωχθεί από το πέταλο και συχνάζουν κοντά στα street gang (και τα @δια μου κουνιούνται), όπως βλέπει η κάμερα στα αριστερά και προς τους φιλοξενούμενους. Οι monsters έχουν και αντι-στόχους και μια σημαία μιας εργατικής οργάνωσης.
Υ.Γ. Δράκε θα σου απαντούσα με επιχείρήματα αν απαντούσες με ερώτηση ή με κάποιο σχόλιο.
-
chilly σε παρακαλώ!
Όταν γράψεις για εμάς να επισημάνεις ότι ο Βρύκ είναι κάργα ΚΚΕ! (Άλλο που δεν το ξέρει ούτε ο ίδιος). Για να διαλυθούν οι φήμες που τον θέλουν ΠΑΣΟΚ και να ψηφίζει τον Βλάχο στις Νομαρχιακό - Περιφερειακές εκλογές. (τις καλές εποχές) :P :P :P :P :P :P :P
Να επισημάνεις ότι ο διπλανός του δεν είναι καθόλου φασίστας! Το μαρτυράει και η μακριά κόμη του! :P :P :P :P :P :P :P :P
-
Για Βαλκανια παντως η κατασταση ειναι κλαφτα χαραλαμπε.οταν βλεπεις Ερυθρος Αστερα και ΤΣΣΚΑ Σοφιας που εχουν για σημα το κοκκινο αστερι και εχουν ακροδεξιες τασεις αστα να πανε....
Πανντως υπαρχουν και εξαιρεσεις
TΟΥΡΚΙΑ:
Η BESICTAS με τους carsi που ειναι ομαδα με μεγαλη κοινωνικη δραση στην Τουρκια και προτωπορα σε οτιδηποτε φερνει τους πολιτες αντιμετωπους με το κρατος τους.....Αξιοι συγχαρητηριων πραγματικα
https://youtu.be/evpjfCvMXOc
Η ΑDANA DEMIRSPOR που ειναι αδελφοποιημενη με την besictas...
https://youtu.be/uddPHNuHz7s
https://youtu.be/CF38r0v1Mn0
Θα σε πιασω αδιαβαστω τωρα chilly :)
ΝΚ ZAGREB με τους blue angels που μαλιστα ειναι στην Α εθνικη Κροατιας
https://youtu.be/9VUXWpHxy0s
https://youtu.be/sbIGO4m5jQw
Η CELIK ZENICA με τους rovijaci που αμα θυμαμαι κιολας πρεπει να ειναι η τριτη μεγαλυτρη δυναμη στο Μαυροβουνιο
https://youtu.be/K3hb2AmmrRk
Και ισως ειναι και η Ζελεζνιτσαρ που ειναι η μεγαλυτερη ποδοσφαιρικη δυναμη της Βοσνιας που απαρτιζεται μονο απο Βοσνιους οπαδους και που εχει αντιπαλους τους ακροδεξιους της Σαραγεβο που ειναι ως επι το πλειστον ειναι ΚροατοΒοσνιων εθνικιστων
-
εφαγα και αλλη φλασια περι Βαλκανιων
Μostar με τους red army.Oμαδα απο την οποια ξεκινησε ο Μπαγιεβιτς
http://galerija.redarmy-mostar.ba/albums/ArhivaSlika/RK%20Velez/Velez%20-%20Vitez%202010-11/62380_430520028156_558618156_5270107_811390_n.jpg (http://galerija.redarmy-mostar.ba/albums/ArhivaSlika/RK%20Velez/Velez%20-%20Vitez%202010-11/62380_430520028156_558618156_5270107_811390_n.jpg)
Και με διαφορα ξενοφερτα site που διαβασα,γραφουνε για Λοκομοτιβ Σοφιας της Βουλγαριας(παραξενο μου ακουγεται ειδικα αυτο) και η Sloboda Tuzla απο την Βοσνια
-
Yπάρχουν άπειρες αριστερές και δεξιές κερκίδες. Στο ultras-tifo υπάρχουν 2000 σελίδες με φωτογραφίες από τέτοιες κερκίδες. Όποιος θέλει μπορεί να μπει εκεί και να δει ότι θέλει. Έβαλα κάποιες περιπτώσεις που πίστευα ότι έχουν κάποια σημασία. Για την Besiktas και τους Karc(s)i έχεις δίκιο, έπρεπε να τους συμπεριλάβω αλλά δεν ξέρω ποια άκριβώς είναι τα όρια του εθνικισμού στους Τούρκους οπαδούς. Όλοι έχουν στους κόλπους τους τέτοιους, ακόμα και η Besiktas.
-
Σὲ τὶ ν'ἀπαντήσεις; ἐγὼ ἁπλῶς ἒβαλα φωτογραφία ἀπό τὴν ἐξέδρα τῆς Ὁμόνοιας, μίας ὁμάδας ἀριστερῆς τῆς Κύπρου, μὲ σημαία τοῦ ψευδοκράτους. Φυσιολογικὰ πράγματα γιὰ τὴν ἰδεολογία σας.
-
απ ότι θυμάμαι ,κ δεν πάει πολύς καιρός,η ΑDANA DEMIRSPOR έχει κάνει αδελφοποίηση με τη Livorno,ενώ μάλλον στη Besictas συναντάει κανείς οπαδούς "αριστερόστροφους",η οποία θεωρείται παραδοσιακά η "Κεμαλική" ομάδα....Ιστορικά τώρα,ο Διαγόρας ήταν η Εβραική ομάδα του νησιού αλλά πέρα απ την όποια αντιπαλότητα που κανείς βλέπει στην επαρχία ανάμεσα σε "παράγοντες " αθλητικών σωματείων,δε ξέρω πόσο σήμερα αυτό αποτελεί σημείο αναφοράς στους Ροδίτες....Ο Γόδας,για να πάμε κ στο "γαύρο",δεν ήταν γενικά ένας "αριστερός",αλλά μέλος του ΚΚΕ,κ ΕΛΑΣίτης....ο Γαύρος δεν ξεκίνησε σαν λαική ομάδα,αφού στο πρώτο του καταστατικό αναφέρεται η αριστοκρατική καταγωγή των ιδρυτικών του μελλών,-Μικρασιάτες στη πλειοψηφία τους-,ο χώρος όμως που ξεκίνησε,-το βιομηχανικό κέντρο της Ελλάδας όπως ήταν τότε το λιμάνι του Πειραιά-,δε θα μπορούσε παρά να συσπειρώσει το εργατικό στοιχείο του....ο Βάζελος απ την άλλη,σίγουρα ξεκινάει με αφετηρία τα αστικά στρώματα της πρωτεύουσας,όμως άξιο αναφοράς ήταν αθλητές του όπως ο Μεσάρης ,που ιδεολογικοπολιτικά ήταν απ την "άλλη",μεριά..... ;) τα πράματα με την αεκ,ήταν πολύ πιο ξεκάθαρα,αφού οι Μικρασιάτες -πολίτες στη μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν "αριστεροί",με ότι αυτό συνεπάγεται....στη προκειμένη περίπτωση,το γήπεδό τους το φτιάξαν μόνοι τους,σε αντίθεση με τον πανιώνιο,που έβαλε το χέρι του ο Ε.Βενιζέλος......ίδια ιστορία με το γαύρο,κ ο μπαουκ...τον ιδρύουν αριστοκρατικής καταγωγής Κωνσταντινουπολίτες,σε μια εποχή όμως που με νομοσχέδιο της Ελληνικής βουλής "απαγορεύτηκαν" οι δολοφονίες των προσφύγων απ τους "ντόπιους",κ έτσι στη συνέχεια συσπιρώνεται αρχικά το προσφυγικό στοιχείο στον μπαουκ,κ στη συνέχεια η πλειοψηφία των λαικών στρωμάτων της πόλης.Τη δεκαετια του 80,μεγάλες οι μάχες στη θύρα 4,για το ποιος θα την πάρει υπό τον έλεγχό του,(Χρυσή Αυγή-"αριστερά").Τα σκλίκια απ την άλλη,ήταν ,είναι κ θα είναι .τόσο σε επίπεδο παραγόντων όσο κ επί της ουσίας η δεξιά ομάδα της Σαλονίκης....Υπάρχει μια ιστορία,-δεν ξέρω σε τι βαθμό αληθεύει,κ μένα ο μπαρμπα Γιάννης ο κόκορας μου την είχε πει τη δεκαετία του 90,θρυλικός σουβλατζής στη πόλη :) -,που λέει ότι όταν ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσε τη Σαλονίκη,ψάχναν τους συνεργάτες των Γερμανών,-πολοί απ αυτούς παράγοντες του αρη-,κ εκεί κάπου βγήκε η φράση "κρύβονται σαν τα σκουλίκια".....Τέλος ,στις αριστερές ομάδες της Κύπρου,να προσθέσω την ΑΛΚΗ
-
Σὲ τὶ ν'ἀπαντήσεις; ἐγὼ ἁπλῶς ἒβαλα φωτογραφία ἀπό τὴν ἐξέδρα τῆς Ὁμόνοιας, μίας ὁμάδας ἀριστερῆς τῆς Κύπρου, μὲ σημαία τοῦ ψευδοκράτους. Φυσιολογικὰ πράγματα γιὰ τὴν ἰδεολογία σας.
Kαταρχήν δεν έβαλες καμιά φωτογραφία παρά μόνο το σήμα της μαλακίας. Κατά δεύτερον, την ίδια αηδία που μου προκαλείς εσύ και οι ομοιδεάτες σου, μου προκαλούν και οι ομοιδεάτες σας σε Τουρκία, Κύπρο, Αλβανία, Σερβία, Κόσοβο και σε όλες τις χώρες του κόσμου. Κατά τρίτον, όταν θα καταλάβεις οτι οι Ομονοιάτες έβγαλαν αυτή την σημαία (που λες) σε ντέρμπυ με το αποελ σαν πρόκληση επειδή τους αποκαλούν (τα φασισταριά που θαυμάζεις) "τούρκους", ο ΧΒ θα πάρει άδεια. Την ίδια κίνηση έχουν κάνει και οι μπαοκτσήδες με την βουλγάρικη σημαία και οι αεκτζήδες με την τούρκικη σημαία, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα για σένα και την προπαγάνδα σου (σας). Τέταρτον, τα φασισταριά που γουσταρεις εσύ και άλλοι (αποελ, ανόρθωση κλπ), βγάζουν στοχάδια, σβάστιγκες, φωνάζουν ουγκ-ουγκ κλπ σε κάθε αγώνα τους. Οι άλλοι βγάζουν την τουρκοκυπριακή σημαία και καίνε ελληνική σημαία όταν παίζουν με τα σιχάματα. Αν δεν μπορείς να καταλάβεις την διαφορά, λυπάμαι. Φυσιολογικό πράγμα για μια ιδεολογία που μισεί τον συνάνθρωπο.
-
Η ομάδα μας ως γνωστό δημιουργήθηκε από την συνένωση τως αριστερών του Ατρόμητου και των δεξιών του Αβέρωφ. Επόμενο είναι να υπάρχει η λογική της συνύπαρξης και των δυο τάσεων στην κερκίδα. Ενα χρόνο μετά την ίδρυση της ομάδας, έρχεται η χούντα που δεν μπορούμε να πούμε οτι μας φέρθηκε άδικα. Η ελληνοποίηση των Αργεντίνων μάλλον έγινε στο πλαίσιο της προσπάθειας της χούντας να μην εφοδιάσει με αρνητικά (προς αυτήν) αισθήματα των κατοίκων μιας περιοχής νευραλγικής γεωπολιτικά (50χλμ από το σιδηρούν παραπέτασμα-sic). Με άλλα λόγια για να γλείψει τον κόσμο. Mετά την πτώση της χούντας και για καμιά 20ετία, ο κόσμος του ΠΑΣ αποτελείται και από τις δυό ιδεολογίες, αλλά σιγά-σιγά (όπως και το κλίμα της εποχής) πασοκοποιείται. Χαρακτηριστικό είναι (όπως μου έχει αφηγηθεί ο Lemorsero), oτι σκινάδες της παλιάς 7, μπορεί την μια Κυριακή να έρχονταν στο γήπεδο με σβάστιγκα στην κονκάρδα στο μανίκι και την άλλη Κυριακή με το Α (της αναρχίας) στην κονκάρδα στο ίδιο μανίκι.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ένας πυρήνας οπαδών της ομάδας μετακομίζει λόγω σπουδών στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα. Επηρεασμένοι από την κατάσταση εκεί, φέρνουν ένα νέο αέρα αμφισβήτησης στην κερκίδα του ΠΑΣ. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που οριοθετούν τις αιτίες του φαινομένου στην επίδραση που άσκησε το πανεπιστήμιο της πόλης στους πρώτους πυρήνες οπαδών παλιότερα. Με την πάροδο του χρόνου και τις συνεχιζόμενες αδικίες απέναντι στην ομάδα, αλλά και η στάση του κεντρικού ποδοσφαιρικού και πολιτικού συστήματος εξουσίας αντίστοιχα έκανε τον κόσμο της ομάδας (τους οπαδούς ειδικότερα) να βρεθεί απέναντι στην εξουσία.
Τις δυο τελευταίες δεκαετίες διάφορα πανό διαμαρτυρίας ή κοινωνικού σχολιασμού αναρτώνται στο γήπεδο της πόλης αλλά και σε γήπεδα εκτός Ιωαννίνων. Πανό, πλακάτ και σημαίες συχνά αναφέρονται: στην επανάσταση (Ioannina Revolutionary Army, Revolution κλπ), κόκκινα αστέρια (FTLA, Berbhin), αντινάζι (Ultras against racism,Antinazi, Φυσσας) ή σε εμβληματικές φιγούρες όπως του Τσε.
Οι πιο σημαντικοί (κατά την προσωπική μου άποψη) σύνδεσμοι αυτής της εικοσαετίας (και με αναγνώριση από τους αντίπαλους οπαδούς) ΑπειΡωτάν, Toros Locos και Blue Vayeros Θεσ/νίκης είχαν σαφές αντιφασιστικό χαρακτήρα. Η δράση τους, όμως, δεν περιορίζόταν στα στενά όρια του γηπέδου: Διοργανώνουν φεστιβάλ για την οπαδική κουλτούρα και το σεβασμό της διαφορετικότητας (festival ΑπειΡωτάν), διάφορες κινήσεις αλληλεγγύης προς τις κοινωνικά ευαίσθητα ομάδες, ενώ στις πορείες διαμαρτυρίας υπάρχει πάντα ένα μπλοκ με οπαδούς του ΠΑΣ. Συμμετείχαν σε διάφορα αντιφασιστικά οπαδικά φεστιβάλ, ενώ έχουν παρακολουθήσει αρκετούς αγώνες μαζί με οπαδούς αντιπάλων ομάδων άλλα ίδιας ιδεολογικής ταυτότητας. Συχνά γίνονται ταξίδια στο εξωτερικό, για την παρακολούθηση αγώνων ομάδων με οπαδούς γνωστούς για τα αντιφασιστικά τους αισθήματα.
Την ίδια στιγμή και οι Ταύροι και οι Blue Vayeros παρέμεναν απολιτικοποιημένοι. Θα μπορούσε να πει κανείς οτι υπήρχε η παρέα του Geto, που κατηγορήθηκε κάποια στιγμή οτι είχε φιλο-φασιστικά αισθήματα. Όπως όμως είχαν ξεκαθαρίσει τα μέλη τους με συνθήματα (αλλά και στους τοίχους), δεν ήταν ούτε αναρχικοί, ούτε ναζί παρα μόνο του ΠΑΣ οπαδοί.
Με την παύση λειτουργίας των ΒVΘ και των LTL, αλλά και τα προβλήματα των ΑπείΡωτάν, αυτή η τάση τείνει προς την εξαφάνιση, αλλά υπάρχουν πάντα οι παρέες που θα δώσουν το στίγμα τους. Πλέον πολλοί οπαδοί της ομάδας μας τραβιούνται με τον Απείθαρχο γιατί εκεί βλέπουν ένα πιο υγιές κλίμα στην κερκίδα. Δυστυχώς (πάντα μιλώντας προσωπικά), και οι Azzurra Familia και οι Blue Vayeros έχουν επιλέξει τον δρόμο της α-πολιτικοποίησης στη λογική (όπως και στην κοινωνία) της εξίσωσης των δύο άκρων. Ευτυχώς ακόμα δεν αφήνουν να εκδηλωθούν οι αντίθετες τάσεις, αλλά είναι μαθηματικά βέβαιο οτι κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό και θα βρεθούμε προ δυσάρεστων καταστάσεων.
-
(...) ή σε εμβληματικές φιγούρες όπως του Τσε.
(...)
... ή σε "εμβληματικές" φιγούρες όπως του أسامة بن محمد بن عوض بن لاد.
%-|
-
(...) ή σε εμβληματικές φιγούρες όπως του Τσε.
(...)
... ή σε "εμβληματικές" φιγούρες όπως του أسامة بن محمد بن عوض بن لاد.
%-|
To φαντάστηκα οτι θα ήταν αυτός, αλλά το googlάρα κιόλας. Αυτό περισσότερο έχει να κάνει με το γνωστό σύνθημα αντιγραφή (από τους αεκτζήδες) για τα αεροπλάνα. Δεν νομίζω πως πάει στο πολιτικό. Βέβαια αν το εξετάσει κανείς σε βάθος είναι και αυτό ενδεικτικό της σκέψης κάποιων εκεί πέρα.
-
Δεν ξερω αμα ειμαστε αναρχικοι,αριστεροι,απολιτικ και παει λεγοντας αλλα το μονο σιγουρο ειναι οτι φασιστικη ιδεολογια δεν εχει εισχωρησει ποτε στην ομαδα μας κ ουτε προκειται να γινει
Ο φιλος chilly μπορει να το εξεταζει σε βαθος και πολυ καλα κανει.....αλλα συνειρμικα στο μυαλο ενος απλου φιλαθλου οποιασδηποτε ομαδος στο ακουσμα των ομαδων ΠΑΣ,Ατρομητου και Ηρακλη(οχι τοσο πολυ ΑΕΚ γιατι παιζουν και getto και Βυζαντινοι και παλιοτερα οι notrhs) τους ερχεται μια φραση ''καθαρες αριστερες κερκιδες'' η ''Παλιοκουμμουνια'' αναλογα ντε και ποιος ειναι
Θυμαστε ρε μααγκες εναν αγωνα στην Καλαματα(για οποιον ειτανε μεσα θα το θυμαται) επι Κουγια,που σε μια φαση κανουνε παρελαση τα Ορκ με ξυρισμενα κεφαλια της Καλαματας(μιλαμε προτου βγουν τα χρυσα αυγα), γυρω στο 80 εχουνε σκασει κοντα στην κερκιδα μας και αντι να αλληλοβριζομαστε για ΠΑΣ και Καλαματα το ειχαμε γυριζει στα συνθηματα ''Φασιστες Κουφαλες ερχονται κρεμαλες'' που το λεγαμε εμεις και αυτοι να μας φωναζουν απλυτους
-
το μονο σιγουρο ειναι οτι φασιστικη ιδεολογια δεν εχει εισχωρησει ποτε στην ομαδα μας κ ουτε προκειται να γινει
Από άποψη στενής πολιτικής(κόμματα) μπορεί, από άποψη νοοτροπίας(και πρακτικής) όμως έχουμε όλα τα συμπτώματα.
"Αποφασίζουμε και διατάζουμε, προπαγάνδα, διαστρέβλωση, αποκλεισμοί, εξοστρακισμοί, απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί, τραμπουκισμοί.. "
Και τα έχουμε εδώ και πολλάαα χρόνια μάλιστα.
-
το μονο σιγουρο ειναι οτι φασιστικη ιδεολογια δεν εχει εισχωρησει ποτε στην ομαδα μας κ ουτε προκειται να γινει
Από άποψη στενής πολιτικής(κόμματα) μπορεί, από άποψη νοοτροπίας(και πρακτικής) όμως έχουμε όλα τα συμπτώματα.
"Αποφασίζουμε και διατάζουμε, προπαγάνδα, διαστρέβλωση, αποκλεισμοί, εξοστρακισμοί, απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί, τραμπουκισμοί.. "
Και τα έχουμε εδώ και πολλάαα χρόνια μάλιστα.
Φιλε dreven,ναι συμφωνω αλλα ειναι αλλο να εισαι ''μαλακας'' ''παρτακιας'' και ''μισθοφορος'' και αλλο να εισαι ''υπανθρωπος''..................Αμα εισαι λοιπον στην πρωτη κατηγορια την ιδεολογια την χρησιμοποιεις ως ωφελος σου αρα εισαι και μαιμου ιδεολογος αρα μαλακας και σαν οπαδος(μονο που δεν δειχνουμε τωρα :P ),αμα εισαι στην δευτερη κατηγορια απλως εισαι για τον πουτσο
-
Τα πάντα χύμα στην κερκίδα των Ζωσιμάδων, πάντα... και όλα 1 χρώμα :mono:
Από τότε που επινοήθηκε η "Ρόδος", έσκασε μύτη ο ρατσισμός... σε 1η φάση...
-
Θυμαστε ρε μααγκες εναν αγωνα στην Καλαματα(για οποιον ειτανε μεσα θα το θυμαται) επι Κουγια,που σε μια φαση κανουνε παρελαση τα Ορκ με ξυρισμενα κεφαλια της Καλαματας(μιλαμε προτου βγουν τα χρυσα αυγα), γυρω στο 80 εχουνε σκασει κοντα στην κερκιδα μας και αντι να αλληλοβριζομαστε για ΠΑΣ και Καλαματα το ειχαμε γυριζει στα συνθηματα ''Φασιστες Κουφαλες ερχονται κρεμαλες'' που το λεγαμε εμεις και αυτοι να μας φωναζουν απλυτους
Φασιστες κουφαλες φωναξαμε (εντελως αυθορμητα) οταν κρεμασαν ενα πανι με στοχαδι. Ωραια εκδρομουλα ηταν, δευτερα κιολας. Ειχε παει να γινει μανουρα και στο ημιχρονο οταν πηγαν να μας πλησιασουν απο πισω και μετα το ματς οπου μπηκαν απο μια πορτα πισω απο πεταλο αλλα εφκαν μετα ξανα πισω.
Αν λεμε το ιδιο ματς.
-
Την ίδια στιγμή και οι Ταύροι και οι Blue Vayeros παρέμεναν απολιτικοποιημένοι. Θα μπορούσε να πει κανείς οτι υπήρχε η παρέα του Geto, που κατηγορήθηκε κάποια στιγμή οτι είχε φιλο-φασιστικά αισθήματα. Όπως όμως είχαν ξεκαθαρίσει τα μέλη τους με συνθήματα (αλλά και στους τοίχους), δεν ήταν ούτε αναρχικοί, ούτε ναζί παρα μόνο του ΠΑΣ οπαδοί.
Έχω την πεποίθεση ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το "απολιτίκ" είτε πρόκειται για συνδέσμους - γκρουπ, είτε για μεμονωμένους οπαδούς κρύβει μια προσωπική "ενοχή" για τα πολιτικά "πιστεύω" του καθενός. Συχνά επιβεβαιώνομαι, άλλε φορές όχι.
Εν προκειμένω τι στο καλό "απολιτίκ" είναι αυτό που διαφημίζεται δημόσια από οργανωμένους οπαδούς μια συγκεκριμένη αγαπημένη (μέχρι πρόσφατα) νομαρχιακή - περιφερειακή παράταξη;
Τι στο καλό "απολιτίκ" είναι αυτό που υπάρχουν οπαδικές υποψηφιότητες σε συγκεκριμένη και πάλι παράταξη;
Τι στο καλό "απολιτίκ" είναι αυτό που διαφημίζονται συγκεκριμένοι υποψήφιοι λόγω του ότι προέρχονται από τον αθλητικό χώρο και αποκλείονται κάποιοι άλλοι κατά το δοκούν;
Τι στο καλό "απολιτίκ" είναι αυτό όταν "λιβανίζονται" (να μην γράψω άλλη λέξη) Υπουργοί, Βουλευτές, Νομάρχες, Περιφρειάρχες, Δήμαρχοι;
Κακοφτιαγμένη βιτρίνα που επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο την θεωρία μου.
-
Ακομα κ οι fentagin. αλλο πραγμα δειχνουν προς τα εξω κ αλλο ρολο βαρανε. Πολλα απο τα μελη τους δουλευουν στον δημο λογω Παχατουριδη κ κανουν αγωνα για τον δημο στις εκλογες.Μπερδεμενοι ειναι κ αυτοι αλλα προς τα εξω βγαινει η αριστερη κερκιδα.
Ας μην πιασουμε τις σχεσεις με την ΠΑΕ γιατι εκει θα τρεμει κ ο δικος μας για το ποσο καλα το πανε το εργο
-
Ακομα κ οι fentagin. αλλο πραγμα δειχνουν προς τα εξω κ αλλο ρολο βαρανε. Πολλα απο τα μελη τους δουλευουν στον δημο λογω Παχατουριδη κ κανουν αγωνα για τον δημο στις εκλογες.Μπερδεμενοι ειναι κ αυτοι αλλα προς τα εξω βγαινει η αριστερη κερκιδα.
Ας μην πιασουμε τις σχεσεις με την ΠΑΕ γιατι εκει θα τρεμει κ ο δικος μας για το ποσο καλα το πανε το εργο
Μπερδεμένοι?Δηλαδή ανάμεσα σε νδ και πασόκ ας πούμε?
-
Ακομα κ οι fentagin. αλλο πραγμα δειχνουν προς τα εξω κ αλλο ρολο βαρανε. Πολλα απο τα μελη τους δουλευουν στον δημο λογω Παχατουριδη κ κανουν αγωνα για τον δημο στις εκλογες.Μπερδεμενοι ειναι κ αυτοι αλλα προς τα εξω βγαινει η αριστερη κερκιδα.
Ας μην πιασουμε τις σχεσεις με την ΠΑΕ γιατι εκει θα τρεμει κ ο δικος μας για το ποσο καλα το πανε το εργο
Μπερδεμένοι?Δηλαδή ανάμεσα σε νδ και πασόκ ας πούμε?
Οταν μεσα σε 100 ατομα οι 20 ειναι αριστεροι δεν τους κατατασει αυτοματα στις αριστερες κερκιδες.Υπαρχουν πολλοι μεσα σε αυτους που ειναι απολιτικοποιημενοι κ καποιοι αλλοι που ειναι δεξιοι, κεντρωοι η οτι αλλο θες, αλλα συνηπαρχουν μια χαρα ολοι μαζι.
Τα πανια που εχουν βγει κατα καιρους ειναι γιατι κουμαντο στην κερκιδα κανει το κομματι της αριστερας .
Στο ξαναλεω, τι σοι αριστερη κερκιδα θεωρειται οταν στις δημοτικες εκλογες τα μισα μελη του συνδεσμου, παιρνουν ανοιχτα θεση υπερ του νυν δημαρχου
Προσωπικα την θεωρω κερκιδα αχταρμα με εντονο ομως αριστερο στοιχειο
-
Οταν μεσα σε 100 ατομα οι 20 ειναι αριστεροι δεν τους κατατασει αυτοματα στις αριστερες κερκιδες.Υπαρχουν πολλοι μεσα σε αυτους που ειναι απολιτικοποιημενοι κ καποιοι αλλοι που ειναι δεξιοι, κεντρωοι η οτι αλλο θες, αλλα συνηπαρχουν μια χαρα ολοι μαζι.
Τα πανια που εχουν βγει κατα καιρους ειναι γιατι κουμαντο στην κερκιδα κανει το κομματι της αριστερας .
Στο ξαναλεω, τι σοι αριστερη κερκιδα θεωρειται οταν στις δημοτικες εκλογες τα μισα μελη του συνδεσμου, παιρνουν ανοιχτα θεση υπερ του νυν δημαρχου
Προσωπικα την θεωρω κερκιδα αχταρμα με εντονο ομως αριστερο στοιχειο
Μιλάς γενικότερα για την κερκίδα του Ατρόμητου ή για τους Fentagin?
-
Για τους fentagin μιλαω.
Η γυναικα του καισαρα πρεπει να ειναι τιμια οχι μονο να φαινεται
-
«No Politica» με τι όρους;
Με αφορμή ένα πανί, μια «συζήτηση» πληκτρολογίων, δεκάδες σχόλια δεξιά και αριστερά και εκατοντάδες λόγους για no «no politica» κερκίδες … Ένα κείμενο από τον Andycapp
Το να δηλώνει κανείς αντιφασίστας είναι μια δύσκολη τοποθέτηση. Η δυσκολία έγκειται στον ετεροκαθορισμό αυτής της έννοιας. Το να μάχεσαι το φασισμό είναι κάτι δύσκολο, το δυσκολότερο είναι να μην μοιάσεις στο κτήνος προσπαθώντας να το νικήσεις, τόσο σε τακτικές όσο και σε συμπεριφορές.
Το να δηλώνεις λοιπόν αντιφασίστας είναι κάτι δύσκολο. Το να δηλώνεις αντιφασίστας οπαδός είναι κάτι που θέλει συνεχή αναζήτηση και ξεπέρασμα των αντιθέσεων που κάθε στιγμή θα παρουσιάζονται.
Το δόγμα »Νο Politica»
Mια απολίτικη κερκίδα πατάει στο βασικο επιχείρημα πως εδώ είμαστε όλοι »αδέρφια» και υποστηρίζουμε μια συγκεκριμένη ομάδα, ότι κουβαλάει κανείς στο κεφάλι του μένει έξω από την κερκίδα ώστε να μην έχουμε διασπάσεις και προστριβές. Το δόγμα αυτό παρουσιάστηκε κυρίως τη δεκαετία του ’90 τότε που η χώρα και η κοινωνία βρισκόταν στην μαστούρα της ψεύτικης ευημερίας και της υποθηκευμένης κατανάλωσης. Επίσης τη δεκαετία του ΄90 είχαμε την άνθηση των συνδέσμων και τις μεγαλύτερες μετακινήσεις των οπαδών. Αντίπαλοι οπαδοί διασταυρώνονταν κατά κανόνα 4 με 6 φορές το χρόνο καθώς τότε επιτρέπονταν οι μετακινήσεις εκτός από το ποδόσφαιρο και στα υπόλοιπα αθλήματα μπάσκετ, βόλλεϋ κτλ. Τότε λοιπόν που τόσο τα οικονομικά και κοινωνικά θέματα όσο και τα οπαδικά έμοιαζαν λυμένα ήταν πολύ εύκολο μια κερκίδα να δηλώνει απολιτίκ.
»Νο Politica» με τί όρους;
Η απολίτικη ιδεολογία της κερκίδας λοιπόν πατάει στο ότι υποστηρίζουμε μια ομάδα και είμαστε όλοι »αδέρφια». Αλήθεια είμαστε αδέρφια με τα Security; Με όσους καταδέχονται να παίρνουν χρήματα για να επιβάλουν την »ηρεμία» μέσα στη κερκίδα σηκώνοντας χέρι σε συνοπαδούς τους; Είμαστε αδέρφια με μαχαιροβγάλτες που έσκασαν σαν κομήτες στη κερκίδα και δεν έχουν καμία σχέση με την ομάδα που υποστηρίζουμε; Είμαστε αδέρφια με »οπαδούς» που δεν ξέρουν την ενδεκάδα, την πεντάδα ή την εξάδα της ομάδας μας; Είμαστε »αδέρφια» με όσους κατά τύχη διάλεξαν να υποστηρίζουν την ίδια ομάδα με εμάς και θα μπορούσαν να είναι απέναντί μας προσπαθώντας να σφάξουν τους »αλλόθρησκους»; Είμαστε αδέρφια με νταλαβερτζήδες μέσα στη κερκίδα; Είμαστε αδέρφια με όσους έχουν πάρε δώσε με τις εκάστοτε διοικήσεις; Ο καθένας ας απαντήσει στον εαυτό του.
Η κοινωνικά ευαισθητοποιημένη κερκίδα
Το να παρουσιάζει μια κερκίδα, ειδικά στις μέρες μας ευαισθησία σε διάφορα κοινωνικα και πολιτικά ζητήματα δεν σημαίνει αυτόματα πως φοράει την ταμπέλα του αντιφασισμού. Ακόμη και τα αμιγώς γηπεδικά-οπαδικά ζητήματα έχουν πολιτική χροιά. Οι μετακινήσεις των οπαδών, η απαγόρευση δηλαδή μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας να μετακινηθεί ελεύθερα ώστε να υποστηρίξει την αγαπημένη της ομάδα και τα ηλεκτρονικά εισιτήρια είναι καθαρά δυο πολιτικές θέσεις που θα κληθεί να πάρει η κάθε κερκίδα. Στο δόγμα λοιπόν είμαστε μόνο αδέρφια, πάτησε και το »Εδώ μόνο εμείς» που έβαλε μια οριστική ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες για μετακίνηση. Δεν είναι ανάγκη να γίνει μια κερκίδα St. Pauli κάτι τέτοια θα ήταν αστείο και οριακά γελοίο καθώς η συγκεκριμένη γειτονιά του Αμβούργου έχει δεκαετίες παράδοση στον αντισεξισμό, αντιρατσισμό και γενικά στο συγκεκριμένο τρόπο οργάνωσης και δράσης και κυρίως δεν είχε ποτέ αυτοσκοπό να γίνει έτσι.
Αλλάζοντας δεκαετία
Έτσι λοιπόν ενώ μια κερκίδα τη δεκαετία του ’90 μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη από τις εξελίξεις λόγω των αιτιών που αναφέραμε παραπάνω τη δεκαετία του 2000 και ειδικότερα από τα μέσα της και μετά κάτι τέτοιο δείχνει ανέφικτο. Τόσο οι πολιτικο-κοινωνικές εξελίξεις όσο και τα οπαδικά ζητήματα θέτουν ένα νέο ζήτημα επαναπροσδιορισμού της »πολιτικοποίησης» της κερκίδας. Η οικονομική κρίση, οι φυλακίσεις νεαρών του αναρχικού κυρίως χώρου, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η άνοδος της ναζιστικής χρυσής αυγής, το κλείσιμο των καταλήψεων δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστο ένα τόσο ζωντανό κομμάτι της νεολαίας και της κοινωνίας, τις κερκίδες.
Έτσι δημιουργούνται εσωτερικά ζητήματα καθώς ελάχιστες κερκίδες στην χώρα έχουν ξεκάθαρη ιδεολογική τοποθέτηση. Και ακόμη και αυτές έχουν εσωτερικά ζητήματα κατά πόσο είναι συνειδητοποιημένες σε αυτό που υποστηρίζουν και δεν το κάνουν από μόδα. Ο αντιφασισμός λοιπόν για έναν οπαδό είναι ένα δύσκολο ζήτημα καθώς πρέπει να ανεχθεί με ή χωρίς εισαγωγικά τον αντίπαλο οπαδό. Και εδώ είναι το στοίχημα να δούμε δηλαδή τον οπαδό της άλλης ομάδα ως αντίπαλο και όχι ως εχθρό. Σε αυτό το ζήτημα σημαντικό ρόλο έπαιξε και η απαγόρευση των μετακινήσεων. Μεγάλωσε μια γενιά οπαδών χωρίς να έχουν δει απέναντι,τους αντιπάλους. Έτσι ποτίστηκαν με τη νοοτροπία του εχθρού, που τον ψάχνουμε στη δουλειά, στο σπίτι κτλ. Σας φαίνεται τόσο ξένη μια τέτοια νοοτροπία και χωρίς πολιτική βάση; Επιπρόσθετα η παρουσία στο γήπεδο και στο σύνδεσμο κρατούν κάποιες ώρες όλες τις υπόλοιπες ώρες της μέρας το υποκείμενο-οπαδός είναι ή πρέπει να είναι ένας ενεργός πολίτης και σκεπτόμενος άνθρωπος. Μπορεί να είναι φοιτητής, εργαζόμενος που παλεύει για τα δικαιώματά του, άνεργος που βιώνει στο παιτσί του την ανεργία και την οικονομική δυστοκία κ.ο.κ.
Τι θέλουμε;
Θέλουμε λοιπόν η κερκίδα να είναι ένας χώρος ταξικής διαπάλης; Να είναι ένας μικρόκοσμος της κοινωνίας ή κάτι αυστηρά απαλλαγμένο από δύσκολες σκέψεις και συμπεριφορές που θα ασχολείται μόνο με το άθλημα και τη »τιμή» του πετάλου; Κι εδώ ο καθένας ας απαντήσει μέσα του τι θέλει.
Ο παρασιτικός αθλητισμός
Ακόμη λοιπόν και αν κάποιοι θέλουν να περιοριστούν αυστηρά στην ομάδα τους θα πρέπει να θυμηθούν πως υποστηρίζουν ανώνυμες εταιρείες που διοικούνται από διεφθαρμένους προέδρους που ασκούν πολιτική επιρροή, έχουν κυβερνητικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Υποστηρίζουν ποδοσφαιριστές που παίρνουν εκατομμύρια ευρώ και στραβώνουν αν τους ζητήσεις μια φωτογραφία. Υποστηρίζουν έναν σύλλογο που ελάχιστη συμμετοχή έχουν στη διαδικασία διοίκησης, λήψης αποφάσεων και στη καθημερινότητα του συλλόγου. Συνήθως μάλιστα χρησιμοποιούνται ανάλογα με τις διαθέσεις των διοικούντων και ποικίλουν από το »υπέροχος λαός» ως το »ανεγκέφαλοι που κάνουν κακό». Στην ουσία δηλαδή αν μείνεις άκριτος απέναντι σε αυτή τη κατάσταση υποστηρίζεις τη πιο παρασιτική μορφή καπιταλισμού. Το ποδόσφαιρο που χρησιμοποιείται ως μέσο για να ξεπλυθούν εκατομμύρια ευρώ και να ασκηθεί πολιτική επιρροή. Είναι αδύνατον δηλαδή να κρατήσεις μια ουδετερότητα καθως η ίδια η φύση του ποδοσφαίρου και του οπαδισμού έχει αλλάξει και έχει πολιτικοποιηθεί παγκοσμίως.
Και εδώ φαντάζομαι έρχεται η ερώτηση »δηλαδή να μην ασχολούμαστε»; Το ακριβώς αντίθετο, αλλάζεις κάτι που αγαπάς, το πέταλο-ομάδα μόνο όταν συμμετέχεις και σίγουρα όχι με απολίτικη διάθεση…
Andycapp
http://www.humbazine.gr/index.php/blog/no-politica-me-ti-orous-2/#sthash.ps63bovZ.dpbs (http://www.humbazine.gr/index.php/blog/no-politica-me-ti-orous-2/#sthash.ps63bovZ.dpbs)
-
Θα συμφωνούσα απόλυτα ΑΛΛΑ
Τι ακριβώς εννοεί ο γράφων; Τι σημαίνει πολιτικοποιημένη κερκίδα;
Αν δηλαδή την Κυριακή, έχουμε ένα πέταλο με σφυροδρέπανα, μια μεγάλη με σβάστικες και μια απέναντι με τον ήλιο του ΠΑΣοκ, θα έχουμε 3 ωραίες πολιτικοποιημένες κερκίδες; Να τις χαιρόμαστε και μπράβο μας;
Τα πράγματα δεν είναι παντού τα ίδια. Στις κερκίδες της επαρχίας, ΓΕΙΤΟΝΕΣ κάθε κοινωνικής τάξης, εισοδήματος και της όποιας στήριξης σε πολιτικούς συνδυασμούς ή διαφορετικής θεώρησης, περιμένουν να δουν την αγαπημένη τους ομάδα. Λίγο τους νοιάζει κάθε τυχοδιώκτης ψιλικατζής πρόεδρος που όχι κανάλι δεν έχει, ούτε πειρατικό ραδιόφωνο και οι λογής λογιών οπαδοπατέρες ή οι ποδοσφαιριστές που -συνήθως απλήρωτοι- ξυνίζουν να βγάλουν μια φωτογραφία - ποιος το ζήτησε;
Θέλω να πω οτι τελικά, δε γίνεται να φέρεις ως παράδειγμα κερκίδες ομάδων του βιομηχανοποιημένου Βορρά στην ελληνική επαρχία. Στις αθηναϊκές ίσως, στην επαρχία πάλι όχι.
-
Ποδόσφαιρο: «Ναρκωτικό» του λαού ή του μυαλού;
Γράφει ο Παναγιώτης Κουμάνταρος
Το άθλημα του ποδοσφαίρου έχει χαρακτηριστεί ως "κοινωνικό φαινόμενο" και "βασιλέας των σπορ", ενώ του έχει αποδοθεί πλήθος επιθέτων, προκειμένου να τονιστεί η ευρύτατη αποδοχή της οποίας τυγχάνει το δημοφιλέστερο. Μια αποδοχή που δεν περιορίζεται στο πλαίσιο των πλατιών μαζών αλλά επεκτείνεται σε πολλά πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως την πολιτική, τις τέχνες, τη διανόηση, τη λογοτεχνία.
Στην "Οδύσσεια" (Ζ΄, 99-100) περιγράφεται σκηνή, στην οποία η Ναυσικά με τις φίλες της παίζουν με τη "σφαίρα" στην ακροποταμιά:
«Και σα χαρήκανε θροφή, κι αυτή κι οι παρακόρες, βγάλαν τη μπόλια κι έπαιξαν τη σφαίρα ανάμεσά τους» (μετάφραση Αργύρης Εφταλιώτης). Πιο κάτω (Θ΄, 372-374), ο Οδυσσέας και οι Φαίακες παίζουν με την "πορφυρή σφαίρα", την οποία πετούν ψηλά (ως τα σύννεφα) ενώ το πλήθος που παρακολουθεί χειροκροτεί.
Ο Τσε Γκεβάρα φρονούσε ότι το ποδόσφαιρο «δεν είναι ένα απλό παιχνίδι, αλλά ένα όπλο της επανάστασης», ενώ ο διάσημος Ιταλός σκηνοθέτης Πιέρ Πάολο Παζολίνι, ποδοσφαιριστής της ομάδας Καζάρσα στην περιοχή του Φρίουλι, έγραψε πως «το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας. Κατά βάθος πρόκειται για ιεροτελεστία… Είναι το θέαμα που αντικατέστησε το θέατρο… Το ποδόσφαιρο είναι ένα σύστημα σημείων, μια γλώσσα…». Η αγάπη του Παζολίνι για το άθλημα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ενδεχομένως να υπαγόρευσε και την επιλογή του Καταλανού ποδοσφαιριστή, Ενρίκε Ιραζοκούι, για το ρόλο του Χριστού, στο "Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο".
Ο Αλμπέρ Καμύ συνήθιζε να λέει πως «έχοντας δοκιμάσει αμέτρητες εμπειρίες, μπορώ να πω με σιγουριά ότι όσα ξέρω σχετικά με την ανθρώπινη ηθική τα οφείλω στο ποδόσφαιρο». Στους θαυμαστές του ποδοσφαίρου θα πρέπει επίσης να συμπεριληφθούν, μεταξύ δεκάδων άλλων, οι Λεονάρντο ντα Βίντσι, Νικολό Μακιαβέλι, Αντόνιο Γκράμσι, Άλμπερτ Αϊνστάιν, Πάμπλο Νερούδα, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Ζαν Ζενέ, Χένρι Μουρ, Νέλσον Μαντέλα.
Παρ΄ όλα ταύτα, το ποδόσφαιρο έχει και τις "σκοτεινές" στιγμές του. Όπως αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου του "Αρχίζει το ματς" ο Γιάννης Παππάς, «το 1942, κατά τη γερμανική κατοχή, η Δυναμό Κιέβου τόλμησε να διαπράξει την τρέλα και να νικήσει τη γερμανική ομάδα, παρ΄ ότι τους είχαν προειδοποιήσει οι Γερμανοί ότι έπρεπε οι Ουκρανοί να "δώσουν" τον αγώνα. Οι Ουκρανοί όμως, πήραν το θέμα εθνικά και κατατρόπωσαν τους Γερμανούς. Το αποτέλεσμα ήταν οι δυνάμεις κατοχής να εκτελέσουν και τους 11 παίκτες της Δυναμό, έναν προς έναν, ενώ φορούσαν ακόμη τις φανέλες της ομάδας τους.
Την παραμονή του αγώνα Ιταλία-Ουγγαρία, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, ο Μουσολίνι έστειλε ένα πανομοιότυπο τηλεγράφημα στους ιταλούς παίκτες, όπου τους έλεγε "κερδίστε ή πεθάνετε".
Ευτυχώς οι Ιταλοί στάθηκαν πιο τυχεροί από τους Ουκρανούς και κέρδισαν με 4-2. Άλλο σύγχρονο παράδειγμα ο αμυντικός της Κολομβίας Αντρές Εσκομπάρ, που με το αυτογκόλ του ήταν η αιτία η ομάδα του να χάσει τον αγώνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και ο οποίος λίγες ημέρες αργότερα δολοφονήθηκε στο Μεντεγίν από φανατικούς φιλάθλους».
Περνώντας στην απέναντι πλευρά, βρίσκουμε τον αντίλογο από όσους διατείνονται ότι το ποδόσφαιρο αποτελεί "όπιο του λαού", πως είναι θέαμα που απευθύνεται στις πλατιές λαϊκές μάζες. Οι Ρούντγιαρντ Κίπλινγκ και Τζορτζ Όργουελ το απεχθάνονταν, με τον δεύτερο να υποστηρίζει ότι είναι μια υπόθεση που υποβαθμίζει το κύρος της βρετανικής ηθικής. Στον Αργεντινό ποιητή Χόρχε Λουίς Μπόρχες αποδίδεται η φράση «το ποδόσφαιρο είναι δημοφιλές γιατί η ηλιθιότητα είναι δημοφιλής». Όπως επισημαίνει ο ποιητής και καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νάσος Βαγενάς, στο βιβλίο του "Σημειώσεις από το τέλος του αιώνα", «... ορισμένοι εκπρόσωποι της Σχολής της Φραγκφούρτης αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο ως μικρόκοσμο της καπιταλιστικής κοινωνίας, ενώ οι διανοητές του κύκλου του Αλτουσέρ το θεωρούν έναν από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους.
Εξίσου αφελείς είναι και κάποιες εγνωσμένης ελαφρότητος απόψεις του Ρολάν Μπαρτ...».
Η αλήθεια, όμως, που βρίσκεται; Αποτελεί όντως το ποδόσφαιρο κοινωνικό ναρκωτικό και μέσο προπαγάνδας ή παραπέμπει ευθέως στην αρχέγονη χαρά του παιχνιδιού και την επιθυμία για συμμετοχή σε ένα σύνολο που μοιράζεται κοινούς στόχους και οράματα, συνεγείροντας πολλάκις ακόμη και κολοσσούς του πνεύματος;
Όπως επισημαίνει ο Γάλλος εθνολόγος Κριστιάν Μπρομπερζέ υπάρχουν κάποια δεδομένα που συνηγορούν στην πρώτη εκδοχή, (την εποχή του Μουσολίνι οι επιτυχίες της εθνικής Ιταλίας στα Μουντιάλ του 1934 και 1938 παρουσιάστηκαν ως απόδειξη της ανωτερότητας του φασισμού, βιομήχανοι και επιχειρηματίες σταθεροποιούν την εξουσία τους ως πρόεδροι ομάδων), προσθέτει όμως ότι το επιχείρημα που θεωρεί το άθλημα μέσο προς όφελος αποκλειστικά των κρατών ή των ισχυρών βρίσκει το αντίθετό του σε πολύ περισσότερες περιπτώσεις: η ενοποιητική δύναμη του ποδοσφαίρου στη βορειοευρωπαϊκή εργατική τάξη είναι γνωστή ήδη από το 1880.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικό (1986) γύρισε μπούμερανγκ στην κυβέρνηση, καθώς ο κόσμος φώναζε «θέλουμε φασόλια, όχι γκολ» και οι οπαδοί της Μαρσέιγ συνθηματολογούν για τους υπόλοιπους Γάλλους «είναι άχρωμοι, είμαστε πολύχρωμοι».
Το δεύτερο ερώτημα αφορά στο κατά πόσο είναι αληθές ότι το ποδόσφαιρο απευθύνεται στον μικρόκοσμο και σε ανθρώπους με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο;
Η εγκεφαλική αλαζονεία εναντίον του λαϊκού αθλήματος και θεάματος, ακυρώνεται στην πράξη από την ταύτιση των ανθρώπων του πνεύματος με τη μυστηριακή, εν τέλει, φύση του αθλήματος, καθώς συγγραφείς, ποιητές, σκηνοθέτες, συνθέτες, επιστήμονες εξυμνούν μέσω μέρους του έργου ή των πεπραγμένων τους την καθολικότητα του σπορ: οι Αλμπέρ Καμύ (συγγραφέας, εκτός των υπολοίπων, του δοκιμίου "Εγκώμιον ποδοσφαίρου") και Σάμουελ Μπέκετ υπήρξαν τερματοφύλακες ομάδων Β΄ και Γ΄ εθνικής κατηγορίας, ενώ ο Χούλιο Κορτάσαρ διετέλεσε κεντρικός κυνηγός.
Ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε περιγράφει σε ποίημά του πως «... η τροχιά της μπάλας δείχνει στους παίκτες τον τόπο ενός καινούργιου ονείρου...», και ότι αυτοί για να τη φτάσουν «γίνονται χορευτές», ενώ ο Μανουέλ Βάσκεθ Μονταλμπάν συνέγραψε το μυθιστόρημα "Ο σέντερ φορ δολοφονήθηκε το σούρουπο" και "Ποδόσφαιρο: Μια θρησκεία σε αναζήτηση θεού".
Στο δεύτερο έργο του, που είναι μια συλλογή από δοκίμια, ο συγγραφέας εκτιμά ότι το άθλημα γιγαντώθηκε ως φαινόμενο στο σημερινό βαθμό του επειδή επιλέχτηκε από τις δημοκρατίες του 20ου αιώνα για να είναι η "νέα αφήγηση", που θα κάλυπτε το κενό που δημιούργησε η κατάρρευση των "μεγάλων αφηγήσεων".
Ο Φερνάντο Αρραμπάλ αποκαλεί τον Ερίκ Καντονά «μοναχικό και ποιητή, βάρβαρο και φιλόσοφο», ενώ για να τονίσει την καθολικότητα του αθλήματος ο Μπρομπερζέ σημειώνει ότι «η ΦΙΦΑ έχει περισσότερα κράτη-μέλη από τον Ο.Η.Ε.».
«Το ποδόσφαιρο είναι μια μεταφορά της ζωής» είχε πει ο Ζαν Πολ Σαρτρ, «η ζωή είναι μια μεταφορά του ποδοσφαίρου» αντέτεινε ο φιλόσοφος Σέρτζιο Τζιβόνε. Ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο, τέλος, στο βιβλίο του "Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου" προσεγγίζει το άθλημα ποιητική διάθεση και σε κάθε περίπτωση ως μια ιστορία απαλλαγμένη από σκοπό.
Οι… "χούλιγκανς" του πνεύματος
Ακραιφνής φίλος του Παναθηναϊκού ο καθηγητής Κλασσικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγγραφέας Γιώργης Γιατρομανωλάκης αποτελεί απτό παράδειγμα πνευματικού ανθρώπου που εκστασιάζεται όταν ενωθεί στην εξέδρα με τους υπόλοιπους ομοϊδεάτες του. Με μια απλή και κατανοητή ανάλυση, ο κ. Γιατρομανωλάκης επιχειρεί να απαντήσει στο γιατί το ποδόσφαιρο ξεσηκώνει από παιδιά μέχρι ηλικιωμένους και από εργάτες έως Νομπελίστες.
«Το DNA του φιλάθλου υπάρχει σε όλους, άρα ούτε οι άνθρωποι του πνεύματος μπορούν να εξαιρεθούν. Πιστεύω δε ότι τα συναισθήματα του οπαδού είναι τα καθαρότερα που μπορούν να υπάρξουν, αφού ούτε οι θρησκευόμενοι, ούτε οι ερωτευμένοι, ούτε -φυσικά- οι οπαδοί των πολιτικών κομμάτων, έχουν τόσο άδολα, καθαρά και αμόλυντα συναισθήματα» εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ. «Τα παιδιά που ουρλιάζουν στα κάγκελα δεν υποκρίνονται, αλλά εκφράζουν αυτό που είναι ή αυτό που θα ήθελαν να είναι. Στην έντονη αγάπη για μια ομάδα, ακόμα και στο χουλιγκανισμό, δεν υφίστανται γκρίζες ζώνες.
Στις κερκίδες επικρατεί πλήρης αταξισμός, δεν υπάρχουν μορφωμένοι και αμόρφωτοι, πλούσιοι και φτωχοί, αλλά μόνο η αλληλεγγύη μεταξύ των συμπαθούντων την ομάδα. Οι ρόλοι είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένοι: εμείς και οι άλλοι, οι φίλοι και οι εχθροί. Η απώτατη ηδονή είναι να νικάς εσύ και να χάνει ο αντίπαλος. Όταν σε διαλύει ο ορκισμένος εχθρός σου επέρχεται το πλήρες ηθικό, πνευματικό και ηθικό καταβαράθρωμα, και αντιστρόφως. Στο μυαλό των οπαδών μετατοπίζονται όλες οι χαμένες και προδομένες ιστορίες της ζωής τους, είτε αφορούν τη θρησκεία, είτε την πολιτική, σε ένα χώρο σαφέστατα καθαρότερο από άποψη συναισθήματος. Ο οπαδός θεωρεί λοιπόν ότι σε αυτό το χώρο μπορεί να πιστέψει χωρίς να προδοθεί. Οι ποδοσφαιριστές μεταγράφονται, οι οπαδοί ποτέ».
Οι αρχαίοι Έλληνες, άραγε, τι γνώμη θα είχαν για το ποδόσφαιρο, αν το είχαν γνωρίσει; «Αν το ήξεραν θα είχαν γράψει ύμνους» απαντά χωρίς περιστροφές ο κ. Γιατρομανωλάκης.
«Μαζί με τους "Ολυμπιόνικους" και τους "Πυθιόνικούς" του, ο Πίνδαρος θα μπορούσε να έχει γράψει μεγαλειώδεις ύμνους για κάποια ομάδα, από τη Θήβα παραδείγματος χάριν. Να προσθέσω, επίσης, ότι στην προσπάθειά τους να εκφραστούν, πολλές φορές οι οπαδοί επικαλούνται το Θείο. Ο τάδε παίκτης είναι "Θεός", ο δείνα "Μάγος". Πρόκειται για πολύ σημαντικό στοιχείο που, ενδεχομένως, θα πρέπει να απασχολήσει και την εκκλησία».
"Γενηθήτω η... μπάλα"
Στο κείμενο που επιγράφεται "Βίβλος Ευρωπαίων" (από τη σειρά κειμένων που τιτλοφορείται "Συνταγή για την κουλτούρα"), ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης ανατρέχει χιουμοριστικά στη Γένεση, στην προσπάθειά του να αναζητήσει την προέλευση του αθλήματος. «... Και είπε ο Κύριος. Όλα καλά. Να τυπωθούν ως έχουν, μικρέ μου Γιόχαν Γουτεμβέργιε. Και ξαφνικά, ενώ ετοιμαζόταν να αναπαυθεί, έσυρε φωνή: Ξεχάσαμε, είπε, το καλύτερο. Να γίνει μια μπάλα πέτσινη, θεά στρογγυλή, να κλωτσάει ο κόσμος... Και εγεννήθη το αθάνατο τριφύλλι, η Πανάθα και παρακάτω οι απαίσιοι κόκκινοι γαύροι. Η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Αρσεναλ, η Μίλαν και η Γιουβέντους, η Δυναμό Κιέβου, η Μπάγιερν Μονάχου, ο Αγιαξ, η Μπάρτσα, η Μονακό και ο Ερυθρός Αστέρας. Θα κάνω, είπε, και την ΠΑΟΚάρα, έτσι για χαβαλέ στην Τούμπα με τους γαύρους. Δημιούργησε το Τσάμπιονς Λιγκ, το Κύπελλο Ουέφα και το Κύπελλο Κυπελλούχων. Άνοιξε την τηλεόραση και είδε το πρώτο ημίχρονο. Προτού τον πάρει ο ύπνος, κατάκοπο και ζαλισμένο».
Η νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι
Στο αντίθετο οπαδικό άκρο κινείται ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος. «Ξέρετε, στη λέξη χούλιγκανς μπορείτε να παραλείψετε τα εισαγωγικά» απαντάει όταν τον ρωτάμε αν συμφωνεί με τον τίτλο. «Εγώ είμαι οπαδός του Ολυμπιακού, όχι φίλαθλος» ξεκαθαρίζει τη θέση του. «Άκου φίλαθλος! Όπως μια φορά που με πήρε τηλέφωνο ένας δημοσιογράφος στη διάρκεια ενός Μουντιάλ και με ρώτησε αν βλέπω τους αγώνες. Του απάντησα "όχι. Παίζει ο Ολυμπιακός; Γιατί να τους δω;". Μου λέει "Μα δεν θέλετε να δείτε τη Βραζιλία;". Του λέω "όχι, είναι η Βραζιλία καλύτερη από τον Ολυμπιακό;".
Συγγραφέας της συλλογής διηγημάτων "Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι", ο Διονύσης Χαριτόπουλος παρουσιάζει παραστατικά μέσα από αυτή το κλίμα της εποχής στη δεκαετία του 1960. «... Ο Ολυμπιακός συνεχίζει ακάθεκτος για την κατάκτηση του δεύτερου πρωταθλήματος, όμως οι "εθνοσωτήρες" του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου δεν μπορούν να ανεχτούν για μεγάλο χρονικό διάστημα στον πάγκο της ομάδας του Πειραιά τον "κόκκινο" προπονητή. Ο κομμουνιστής Μαγυάρος είναι ενοχλητικός στα πρωτοπαλίκαρα της Χούντας.
Kι ενώ το καλοκαίρι του ΄67 -είχε προηγηθεί ο δεύτερος σερί τίτλος- βρίσκεται σε εξέλιξη το σίριαλ της ανανέωσης της άδειας παραμονής του στην Ελλάδα, το χτύπημα έρχεται από εκεί που δεν το περιμένει κανένας. Ο Θρύλος ταξιδεύει για αγώνες προετοιμασίας στον Καναδά τον Αύγουστο, χωρίς να τον συνοδεύουν ο Μπούκοβι και ο Λάντος. Δεν τους εκδόθηκε βίζα και υπεύθυνοι, λένε αυτοί που θέλουν να συγκαλύψουν τα γεγονότα, είναι οι αρμόδιοι του καναδικού προξενείου. Η αλήθεια βέβαια απέχει έτη φωτός. Στην πραγματικότητα ο πόλεμος φθοράς μόλις ξεκινούσε...».
Όπως επισημαίνει ο Διονύσης Χαριτόπουλος «εκεί, στις κερκίδες των γηπέδων, συναντιούνται άνθρωποι διαφόρων κοινωνικών τάξεων, κύρια όμως άνθρωποι από τις λαϊκές τάξεις, για να σπάσουν τη μοναξιά τους, να ξαναβρούν τη χαμένη τους κοινωνικότητα, να ξεχάσουν τις έγνοιες και τα προβλήματά τους, κάνοντας χιούμορ και σατιρίζοντας τον αντίπαλο, ενώ στις ακραίες περιπτώσεις δεν λείπει ο τσακωμός και η βία».
Οι σελίδες ενός ΠΑΟΚτσή
Στις "Σελίδες από την ποδοσφαιρική αυτοβιογραφία μου" (περιοδικό Τέταρτο, τεύχος 15, Ιούλιος 1986), ο αείμνηστος Μανόλης Αναγνωστάκης θυμάται: «... από το γήπεδο φεύγαμε τελευταίοι στους τελευταίους, περιμένοντας έξω από τα αποδυτήρια να βγουν πλυμένοι, με τη μπριγιαντίνη στο μαλλί και κοστουμαρισμένοι οι παίκτες, έτοιμοι για τη βραδινή τσάρκα με τις γκόμενες, που κι αυτές περιμέναν απέξω - να τους δούμε ακόμη μια φορά από πολύ κοντά, ν΄ ακούσουμε το καλαμπούρι τους ή το γαμοσταυρίδι τους, να τους χαϊδέψουμε την πλάτη, να έχουμε να λέμε, ύστερα, αργά τη νύχτα, καθισμένοι στα σκαλάκια της Παναγίας των Χαλκέων, ο ένας στον άλλον, τα κατορθώματά του: "Εγώ απόψε, ρε παιδιά, μα το Θεό, άγγιξα τη φανέλα του Κλεάνθη του Βικελίδη". Εκείνο τον καιρό ήμουνα βαμμένος ΠΑΟΚτζής, θεριό ανήμερο, άλλωστε ήτανε και η χρυσή εποχή για τον ΠΑΟΚ. (Αργότερα, ο Μανόλης Αναγνωστάκης έγινε οπαδός του Απόλλωνα Αθηνών)...».
Το ποδόσφαιρο πηγή έμπνευσης
Αναζητώντας το ερέθισμα που ωθεί τον λογοτέχνη να δημιουργήσει, ο ποιητής Μίμης Σουλιώτης (οπαδός του Ηρακλή και της εθνικής Ιταλίας) φρονεί ότι ο τριπλός συνδυασμός οπτικής, ακουστικής και κινήσεως αποτελεί το βασικό αίτιο που συνεγείρει τον επίδοξο συγγραφέα. «Το ποδόσφαιρο είναι ταυτόχρονα θέαμα και ακρόαμα, και γίνεται με χορογραφία ανεπανάληπτη κάθε φορά.
Το ποδόσφαιρο συνδέεται με το χορό που είναι ο άμεσος πρόγονος της ποίησης» δηλώνει στο ΑΠΕ και προσθέτει:
«Επίσης, ιδιαίτερα σημαντική είναι η ακουστική πλευρά.
Ένας ποιητής που θέλγεται από το ποδόσφαιρο, έχει θελχθεί σε μεγάλο βαθμό από αυτήν. Υπάρχει μια εκπληκτική πρόσμιξη θεάματος και ακροάματος η οποία συμπληρώνεται ιδανικά από το κοινό που αποτελεί ένα συντονισμένο ακροατήριο, ενώ συνυπάρχει και το δραματικό στοιχείο του χορικού, το οποίο έχει τον δικό του ρόλο: παρεμβάλλεται, επιβεβαιώνει και προτρέπει.
Εννοώ τον κόσμο τη στιγμή που φωνάζει ένα σύνθημα ή ένα όνομα για να τονώσει, να επιβεβαιώσει ή να επιβραβεύσει τον ποδοσφαιριστή».
Ο Νάσος Βαγενάς (υπήρξε ποδοσφαιριστής της Ελπίδας Δράμας και του Εθνικού Πειραιώς, ενώ διετέλεσε διεθνής με την Εθνική Νέων), μας εξηγεί γιατί θεωρεί το ποδόσφαιρο ως το κορυφαίο άθλημα, δίνοντας ταυτόχρονα τη δική του απάντηση για την παγκόσμια αταξική αποδοχή του:
«... το ποδόσφαιρο είναι όλα τα αθλήματα μαζί τελούμενα την ίδια χρονική στιγμή, ή - για να γίνω παραστατικότερος - ένα είδος δεκάθλου εν συγχρονία. Η διαφορά του από το δέκαθλο, αλλά και από τα άλλα ομαδικά αθλήματα, είναι ότι απαιτεί περισσότερη ευφυΐα.
Μπορεί κανείς να είναι παγκόσμιος πρωταθλητής σε ένα ή περισσότερα αγωνίσματα και να είναι διανοητικά ηλίθιος. Όμως ο μεγάλος ποδοσφαιριστής, ακόμη κι όταν είναι αγράμματος, είναι άνθρωπος υψηλών αντιληπτικών ικανοτήτων. Είναι απολύτως βέβαιο, λόγου χάριν, ότι ο δείκτης ευφυΐας του Ρομάριο ή του Σαβέφσκι, αν είχε μετρηθεί (δεν γνωρίζω το μορφωτικό τους επίπεδο), θα είχε βρεθεί κατά πολύ υψηλότερος από εκείνον πολλών καθηγητών πανεπιστημίου...
Το ποδόσφαιρο είναι τέχνη, μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες μορφές όρχησης, με τον ίδιο τρόπο που και ο χορός είναι άθλημα. Ένα καλό ποδοσφαιρικό παιχνίδι είναι ταυτόσημο και με ένα καλά δομημένο μυθιστόρημα και, στις πλέον συναρπαστικές στιγμές του, με ένα εξαίρετο δραματικό ή και επικό ποίημα...».
Οι... διεθνείς επιρροές
Εκτός των εγχώριων συλλογικών προτιμήσεων, αρκετοί από τους Έλληνες λογοτέχνες εμπνεύστηκαν από το διεθνές ποδοσφαιρικό στερέωμα. Στο πρώτο ποίημα της συλλογής "Βάρβαρες ωδές" ο Νάσος Βαγενάς γράφει ότι «... ο χρόνος παίζει άνετα στο δέμα μου / όπως η Άρσεναλ σε βρεγμένο γήπεδο / σκοράροντας ασταμάτητα». Όπως επισημαίνει ο ποιητής, προλαμβάνοντας αυτούς που θα σπεύσουν να παρατηρήσουν ότι οι στίχοι είναι ποιητικά ανολοκλήρωτοι, «... θα αντέλεγα πως είναι προφανές ότι δεν ευτύχησαν να δουν την Άρσεναλ να αγωνίζεται υπό βροχή»!
Εντυπωσιασμένος από την απόδοση της Ιταλίας σε ένα παιχνίδι εναντίον της Αγγλίας, ο φανατικός υποστηρικτής της squadra azzurra, Μίμης Σουλιώτης, έγραψε το "Φόρτσα Ιτάλια":
«Αμα σου λέω: συρτό παιχνίδι η Σκουάντρα / ενάντια στις μπαλαρίνες της Αγγλίας, / οι βασιλόφρονοι εγγλέζοι / βαράγαν μελό σέντρες, πάσχιζαν / για τρικυμίες στα ιταλικά καρρέ - / οι χαφ χαφιεδίζαν μάταια / έξω από την περιοχή του Τζοφ.... Ο μόνος, ιλ σόλο, ο μοναδικός εγγλέζος / που θα απαθανατιστεί στην ποίησή μου / είταν ο αέναα ωκύπους Κίνγκαμ. / - Γι΄ αυτόν, ναι. Οι υπόλοιποι / πελαγοδρομούσαν στο γρασίδι / τζαρτζάροντας τη Σκουάντρα, / γιατί δεν ξέραν πως αυτή / είταν η Αγγλία των ονείρων τους.»
Θαυμαστής του Γιόχαν Κρόϊφ και της υπόλοιπης παρέας που συνέθεσε τον μεγάλο Αίαντα της δεκαετίας του 1970 ο Μανόλης Αναγνωστάκης, απότισε τον δικό του φόρο τιμής στους "Ιπτάμενους Ολλανδούς" γράφοντας το δοκίμιο "Άγιαξ για πάντα" (εφημερίδα Αυγή, 28.10.1984): «... Εραστές της μπάλας όλου του κόσμου παραμερίστε.
Περνά η Μεγάλη Κυρία των γηπέδων (αυτή Η πραγματική Κυρία κι όχι οι ψιμυθιωμένες εταίρες των πολυεθνικών), περνά ο Μεγάλος Άγιαξ... Ό,τι υπήρξε πριν από τον Άγιαξ -το συνειδητοποιήσαμε ξαφνικά- υπήρξε η προϊστορία του ποδοσφαίρου. Μετά τον Άγιαξ φάνηκε πως υποχρεωτικά πια άνοιγε η ιστορία... Θα μας θυμίσει πάλι κανείς την έμπνευση, τη γοητεία του απρόοπτου, τον αυθορμητισμό που γίνεται σοφία και τη σοφία που φαντάζει σαν αυθορμητισμός, το ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι το πιο μοντέρνο χορογραφικό έργο Τέχνης, όπως μας απέδειξαν και μας το δίδαξαν οι νέοι Νιζίνσκυ της δεκαετίας του 70; Βίβα, για πάντα, ΑΓΙΑΞ».
Ο συγκλονιστικός αγώνας Βραζιλίας - Ιταλίας, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, οιστρηλάτησε τον Μίμη Σουλιώτη να συνθέσει το "ΒΡΑΖΙΛΙΑ - ΙΤΑΛΙΑ 2-3": «... Στον κρίσιμο αγώνα με τη Βραζιλία, / των υπεράνω εθνών και κρατικών συνόρων / είταν γεγονός η σχισμένη φανέλα του Ζίκο, / αλλά υπόψη, / υπήρξε και ο κλοτσημένος COLLOVATI, / παιχτάρα πολλών μεγαβάτ...
... Και: Αντονιόνι Ρόσσι Γκρατσιάνι και ο πολύπους CONTI / γονάτισαν τη Βραζιλία· ο παπούς Τζοφ / τη σκέπασε με πάχνες αποκρούσεων. / Σ΄ αυτό (ακριβέστερα: σ΄ εκείνο) το παιχνίδι / ούτε στιγμή δεν βράδυνε η μπάλα, / είταν μέσα στο μαγνητικό πεδίο (ή ποδείο;) συνέχεια, / ποδηγετημένη. Ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας / Σάντρο Περτίνι, πετάχτηκε από τον καναπέ / φίλησε την μικρή οθόνη της Πρεσβείας και φώναξε / ότι χρίζει τον Τζοφ, ιππότη / (τήρησε την υπόσχεση μετά το Μουντιάλ)...».
Ακόμη, ο Μάνος Χατζιδάκις έγραψε το "Αιώνιο πάθος - μπαλλάντα για τον Τζωρτζ Μπεστ", ο Ηλίας Λάγιος τη "Μπαλάντα στον απερχόμενο ντριπλέρ του καιρού τούτου" για τον Ντιέγκο Μαραντόνα, ο Δημήτρης Χουλιαράκης τη "Σουπέργκα", ο Νίκος Χουλιαράς "Αυτά τα παιδιά οι Βραζιλιάνοι" και ο Βασίλης Καλαμαράς τον "Ροζέ Μιλά του Νίκου Καρούζου".
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην παρούσα έρευνα χρησιμοποιήθηκαν και στοιχεία από τα βιβλία «Αρχίζει το ματς» του Γιάννη Παππά, «Εντός και εκτός έδρας» του Γιώργου Μαρκόπουλου, «Ποδόσφαιρο: Σύμβολα, αξίες, φίλαθλοι» του Κριστιάν Μπρομπερζέ, καθώς και από το περιοδικό «Διαβάζω» (τεύχος 508).
Αθήνα, Ελλάδα 16/02/2011
(ΑΠΕ-ΜΠΕ, του Παναγιώτη Κουμάνταρου)
http://acadimies.gr/site/article.php?aid=1968&cid=19
-
Ωραίο άρθρο, τεκμηριωμένο και καλογραμμένο.
-
...για τους πρόσφυγες
http://www.efsyn.gr/arthro/minyma-apo-gipedo-ton-anogeion-gia-toys-prosfyges
-
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/scale_n_crop_812x457/public/article/2017-08/160.000.jpg?itok=ZyDUWKTb)
http://www.gazzetta.gr/football/article/1119007/koreo-poy-espase-kardies-vid-pic
-
Η viral αντιναζιστική εξέδρα της Legia δυστυχώς δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται
Οι οπαδοί της Legia είναι γνωστοί για τις ακροδεξιές τους απόψεις
http://luben.tv/abaluben/123996
-
Γενικως εχουνε θεματακι εκει στην Πολωνια...
-
Ο Ολυμπιακός, ο Μαρινάκης και η Χρυσή Αυγή
Ο Έλληνας σκηνοθέτης και φίλαθλος του Ολυμπιακού Τάσος Αλευράς, δημιουργός του ποδοσφαιρικού ντοκιμαντέρ «What Politica – A non political football story» παραχώρησε συνέντευξη στο γαλλικό περιοδικό So Foot στην οποία μιλά για Ολυμπιακό, Μαρινάκη, Χρυσή Αυγή και πολλά ακόμα.
Το ποδοσφαιρικό ντοκιμαντέρ του Τάσου Αλευρά «What Politica - a non politica football story» μπορεί να μην έγινε ιδιαίτερα γνωστό στα μέρη μας, αλλά συζητήθηκε έντονα στο ποδοσφαιρικό κινηματογραφικό φεστιβάλ La Lucarce που διεξήχθη από τις 11 ως τις 14 Μαΐου στο Παρίσι.
Όπως αναγράφεται αναλυτικά στην ιστοσελίδα του κινηματογραφικού φεστιβάλ το οποίο παρακολούθησαν χιλιάδες σινεφίλ: «το ντοκιμαντέρ εστιάζει στις σχέσεις ανάμεσα στο ποδόσφαιρο και την πολιτική μέσω μιας από τις δημοφιλέστερες ομάδες της Ελλάδας, τον Ολυμπιακό.
Με έναν πρόεδρο που έχει πολλαπλούς ρόλους (ιδιοκτήτης της ομάδας, επιχειρηματίας, πρόεδρος της λίγκας, αντιπρόεδρος της ομοσπονδίας, δημοτικός σύμβουλος), έναν αντιπρόεδρο ο οποίος εξελέγη Δήμαρχος Πειραιά και με ένα γκρουπ ultras που έχουν συνδεθεί με ένα νεο-ναζιστικό κόμμα, αυτό το ντοκιμαντέρ μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε τις πολλαπλές συγκρούσεις συμφερόντων που υπάρχουν στον Ολυμπιακό και τις πολλές σχέσεις του με την τοπική πολιτική».
Με αφορμή το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, ένα από τα δημοφιλέστερα μηνιαία γαλλικά περιοδικά (So Foot), με πωλήσεις κοντά στις 100.000 κάθε μήνα, φιλοξένησε στην ιστοσελίδα του μία συνέντευξη με τον δημιουργό Τάσο Αλευρά, η οποία - ανεξάρτητα από το γεγονός ότι αποτελούν προσωπικές θέσεις και είναι αδύνατον να υιοθετηθούν τέτοιες καταγγελίες χωρίς αποδείξεις - προκαλεί αίσθηση από τις απαντήσεις του Έλληνα δημιουργού, όπως δημοσιεύτηκε σήμερα (04/09) στο γαλλικό μέσο.
- Τάσο από που προέρχεσαι και τι έκανες πριν ασχοληθείς με την δημιουργία του συγκεκριμένου φιλμ;
«Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Θεσσαλονίκη στην οποία επέστρεψα μετά από κάποια χρόνια στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα για να κάνεις ένα φιλμ πρέπει να κάνεις και μία άλλη ξεχωριστή δουλειά για να μπορέσεις να ζήσεις. Εργάζομαι παράλληλα λοιπόν σε διάφορες εταιρίες κινηματογραφικών παραγωγών, αλλά και σε διάφορες σχολές, όπου εισάγω τους μαθητές στις έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την βοήθεια επιλεγμένων ταινιών».
- Πώς έγινες οπαδός του Ολυμπιακού;
«Δεν ξέρω ακριβώς. Πιστεύω ότι κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει τι τον ώθησε να επιλέξει μία συγκεκριμένη ομάδα. Είναι κάτι ενστικτώδες, σε συνδυασμό με την ψυχή και την καρδιά σου. Πιστεύω ότι πρώτα γεννιέται η αγάπη για μία ομάδα και μετά προσπαθείς να καταλάβεις γιατί συμβαίνει αυτό. Για μένα ο Ολυμπιακός είχε τέσσερις παίκτες πολύ πάνω από τον μέσο όρο (που με σημάδεψαν). Τον Τζιοβάνι, τον μεγαλύτερο παίκτη που είχαμε ποτέ, τον Ριβάλντο, τον Κριστιάν Καρεμπέ και τον Γιάγια Τουρέ».
- Γενικά, οι οπαδοί χαίρονται, όταν βλέπουν την ομάδα τους να κερδίζει. Εσύ γιατί επέλεξες να ερευνήσεις τα πράγματα που γίνονται στο παρασκήνιο και να φτιάξεις ένα τέτοιο φιλμ;
«Αν το εκλάβει κανείς από την οπτική ματιά ενός οπαδού, τότε ναι, έτσι είναι τα πράγματα. Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι οπαδοί που δεν ικανοποιούνται μόνο από τις νίκες, αλλά εκλαμβάνουν το ποδόσφαιρο και ως ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο με πολιτικές προεκτάσεις. Όλα όσα συνέβαιναν στον περίγυρο του συλλόγου δεν μου άρεσαν καθόλου. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να χάσεις την πίστη και το πάθος σου για την ομάδα που υποστηρίζεις για λόγους που δεν σχετίζονται αποκλειστικά με το ποδόσφαιρο. Ήμουν απόλυτα ενήμερος για αυτά που συνέβαιναν και αυτή η ιστορία που μετέτρεψε τους Ultras από Νο Politica, σε... Super Politica ήταν μία εξαιρετική ιστορία που έπρεπε να ανεβεί στην σκηνή».
- Τι ήταν αυτό που σε ενόχλησε συγκεκριμένα;
«Οι φήμες ότι η Χρυσή Αυγή προσπαθούσε να εισχωρήσει στην κερκίδα. Παρακολουθούσα ένα εκτός έδρας παιχνίδι του Ολυμπιακούστην έδρα του Ατρόμητου στην Αθήνα, μία ομάδα που οι οπαδοί της είναι γνωστοί για τις αντιφασιστικές τους πεποιθήσεις. Ακριβώς δίπλα μου, στην κερκίδα των φιλοξενουμένων υπήρχαν καμιά 20αριά τύποι με καπελάκια και T-shirt της Χρυσής Αυγής! Οι οπαδοί του Ατρομήτου ξαφνικά άρχισαν να φωνάζουν ένα σύνθημα του οποίου οι στίχοι ήταν ως εξής: «φασίστες, φασίστες θα σας κρεμάσουμε». Δεν αισθάνθηκα άνετα και το κυριότερο ήταν πως αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι στην λάθος πλευρά»
- Ο Τζιμπρίλ Σισέ είχε δηλώσει ότι αποφάσισε να εγκαταλείψει τον Παναθηναϊκό την ημέρα που ένας διαιτητής του είπε κατά την διάρκεια μιας αναμέτρησης πως η ομάδα του ότι κι αν έκανε δεν επρόκειτο να πάρει το πρωτάθλημα. Αυτή είναι η αλήθεια του ελληνικού ποδοσφαίρου σήμερα;
«Υπάρχει μία πολύ διάσημη φράση που ήρθε από το στόμα ενός παλιού ιδιοκτήτη του Αιγάλεω στις αρχές του αιώνα που διανύουμε. Αυτός λοιπόν είχε πιαστεί να λέει σε έναν διαιτητή: «Το Αιγάλεω και ο Ολυμπακός να κερδίζουν και οι άλλοι να πάνε να γ@@@@θουν». Υπάρχει ένας διαρκής πόλεμος ανάμεσα στους ιδιοκτήτες των ομάδων για τον έλεγχο των διαιτητών, των σπονσόρων κτλ. Δεν θα ήθελα πραγματικά να είμαι μέρος αυτού του κόσμου, ακόμα και ως σχολιαστής».
- Τι θέλεις να πεις με αυτό;
«Η κατάσταση ανάμεσα σε όλους τους προέδρους είναι πολύ περίπλοκη. Υπάρχουν τέσσερις βασικοί πρωταγωνιστές: Ο Μαρινάκης που είναι ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού, ο Μελισσανίδης της ΑΕΚ, ο Αλαφούζος του Παναθηναϊκού και τέλος ο Σαββίδης του ΠΑΟΚ. Ο καθένας έχει στην κατοχή του τα δικά του media και επομένως μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους στις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Μέσω της ποδοσφαιρικής ομάδας μπορούν να προσελκύσουν κόσμο στο δικό τους πρίσμα και τελικά να μεγαλώσουν την οικονομική τους δύναμη, επενδύοντας για παράδειγμα στο real estate. Αυτή η κατάσταση έγινε ένας πόλεμος εξουσίας. Κάλιστα μπορεί να σκεφτεί κάποιος πως ορισμένοι είναι πολύ κοντά στην ομοσπονδία και μπορούν να προσπαθήσουν να κερδίσουν τα παιχνίδια εκτός αγωνιστικών χώρων. Προσωπικά, θέλω να τα αγνοήσω όλα αυτά και να μην είμαι μέρος τους. Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα πάντα ήταν συνδεδεμένο με τις επιχειρήσεις ή την πολιτική. Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα και και η ίδια η επίσημη εταιρία αθλητικών στοιχημάτων στην Ελλάδα ανήκει στον πρόεδρο της ΑΕΚ».
- Έχει τόση δύναμη ο Μαρινάκης ώστε να μπορεί να επηρεάζει την τελική κατάταξη του πρωταθλήματος;
«Είναι ένας από τους πιο πλούσιους ανθρώπους στην Ελλάδα. Διαχειρίζεται επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο και έχει θέση στο δημοτικό συμβούλιο του Πειραιά. Δεν ξέρω ακριβώς αν επηρεάζει την τελική κατάταξη του πρωταθλήματος, αλλά αν το προσπαθεί δεν είναι ο μόνος».
- Η Θύρα 7 που κατηγορείται από τους αντιπάλους της ότι βρίσκεται κοντά στην «Χρυσή Αυγή» υποστηρίζει πολιτικά τον Μαρινάκη μόνο επειδή είναι πρόεδρος του Ολυμπιακού;
«Προφανώς και δεν είναι η ολότητα της Θύρας 7 που στηρίζει τον Μαρινάκη. Είναι μία μειονότητα, η οποία όμως έχει τον απόλυτο έλεγχο σε οτιδήποτε συμβαίνει στις εξέδρες και η οποία βρίσκεται πάρα πολύ κοντά σε αυτόν ακόμα και σήμερα. Πολλά νεαρά παιδιά πηγαίνουν στο γήπεδο και είναι πολύ εύκολο να τους επηρεάσεις, επειδή δεν έχουν ανεπτυγμένη ακόμα την κριτική σκέψη για να διαφοροποιηθούν. Αυτό με φοβίζει. Για παράδειγμα, σε ένα ματς ανάμεσα στην Ελλάδα και την Βοσνία στο «Καραϊσκάκης» παιδιά 15 ετών είχαν κρεμάσει ένα πανό γεμάτο μίσος το οποίο έγραφε στα σερβικά: «Μαχαίρι, σίδερο, Σρεμπρένιτσα».
- Ποια είναι η άμεση επίδραση κατά τη γνώμη σου της φιλίας ανάμεσα στην Θύρα 7 και τους Σέρβους οπαδούς του Ερυθρού Αστέρα;
«Είναι προφανής. Δεν μπορείς να κάνεις το παραμικρό χωρίς την έγκριση της Θύρας 7 στο «Καραϊσκάκη» ακόμα κι αν μιλάμε για ένα παιχνίδι της Εθνικής ομάδας».
- Είναι αλήθεια πως κάποια μέλη της αποτελούν μία… πολιτοφυλακή που βρίσκεται στην υπηρεσία του Μαρινάκη, όπως καταγγέλλει ο πρώην Δήμαρχος Πειραιά;
«Κατά την διάρκεια των εκλογών, ο Μαραινάκης τριγυρνούσε με… γορίλες από τη Θύρα 7. Ωστόσο, δεν ξέρω αν δούλευαν για αυτόν ή τι είδους δουλειά εξυπηρετούσαν. Γνωρίζουν το σύστημα. Ίσως κάποια πράγματα μοιάζουν αυτονόητα, αλλά τίποτα δεν μπορεί να αποδειχθεί. Ο πρώην Δήμαρχος του Πειραιά μπορεί να λέει ότι θέλει, αλλά δεν έχει καμία απόδειξη. Πολύ απλά μπορεί να είναι οι κατηγορίες ενός απερχόμενου Δημάρχου που… χαλάστηκε».
- Τι έχει να κερδίσει ο Μαρινάκης από το γεγονός ότι πρόσφατα έγινε ιδιοκτήτης της Νότιγχαμ Φόρεστ;
«Προσπαθεί να διευρύνει τον κύκλο εργασιών του και να μεγαλώσει την φήμη του στην Αγγλία. Εξάλλου, νομίζω ότι ήδη είναι εγκατεστημένος στην Αγγλία. Ποιος ήξερε τον Αμπράμοβιτς προτού γίνει ιδιοκτήτης της Τσέλσι; Υπάρχει μία αστεία συνέντευξη του Μαρινάκη, στην οποία ερωτάται για την σχέση του με την Νότιγχαμ Φόρεστ. Απάντησε λοιπόν ότι ήταν μία πολύ μεγάλη ομάδα όταν ήταν νέος, κάτι που είναι αληθές, και πως από τότε ήταν πολύ δεμένος μαζί της».
- Εσύ συνεχίζεις να πηγαίνεις στο γήπεδο;
«Όπως σου είπα, μεγάλωσα και έζησα στη Θεσσαλονίκη τον περισσότερο καιρό, επομένως παρακολουθούσα μόνο τα εκτός έδρας παιχνίδια που διεξάγονταν όχι πολύ μακριά από την πόλη μου. Είχα κάποιες καλές στιγμές στις εξέδρες της Θύρας 7, αλλά δυστυχώς δεν πηγαίνω πια εκεί. Είναι αναπόφευκτο, μα είναι μία προσωπική απόφαση».
- Πως επηρέασε το πάθος σου αυτή η έρευνα;
«Όταν πηγαίνω στο γήπεδο, χοροπηδάω, τραγουδάω, ζω το παιχνίδι. Ωστόσο έχασα αυτό το πάθος. Είμαι πάντα σε εγρήγορση όταν παίζει ο Ολυμπιακός, περιμένω πότε θα ξεκινήσει το ματς στην τηλεόραση και πάντα ανυπομονώ όταν έρχονται νέοι παίκτες, αλλά όλα τα υπόλοιπα δεν με ενδιαφέρουν πια».
- Προσπάθησε κάποιος να σε μπλοκάρει ή να σε απειλήσει κατά την διάρκεια ή μετά την δουλειά σου;
«Να με μπλοκάρει, ναι, πραγματικά. Ο Δήμαρχος του Πειραιά δεν ήθελε να μου μιλήσει, η υπηρεσία των δημοσίων σχέσεων του Ολυμπιακού επίσης δεν ήθελε να ασχοληθεί. Είναι λογικό και έξυπνο. Κανείς δεν νοιάζεται για έναν μικρό ανεξάρτητο σκηνοθέτη. Με μία συνέντευξη του Δημάρχου Πειραιά ή από μέλη του Ολυμπιακού, το ντοκιμαντέρ μου θα μπορούσε να έχει μία εντελώς άλλη υπόσταση και προφανώς αυτό δεν θα ήταν προς συμφέρον τους. Δεν έλαβα απειλές, αν και δέχθηκα κάποια τηλεφωνήματα από νούμερα με απόκρυψη που μου έλεγαν ότι θα με γ@….ουν, αλλά αυτά με έκαναν να γελάω. Αν το καλοσκεφτείς, πρέπει να ήταν τίποτα 15χρονα που διασκέδαζαν με αυτόν τον τρόπο».
- Στο ντοκιμαντέρ συνομιλείς με δύο εξέχοντα μέλη της Θύρας 7 που αρνούνται τη σύνδεση και δείχνουν ειλικρινείς. Μήπως τα λένε όλα αυτά εξαιτίας του Ολυμπιακού;
«Πρέπει να ξέρεις ότι μου παραχώρησαν την συνέντευξη μετά από άδεια που δόθηκε από τον Ολυμπιακό. Η Θύρα 7 είναι πολύ κοντά στο κλαμπ. Μπορώ να δεχθώ ότι οι οι οπαδοί του Ολυμπιακού είναι ειλικρινά απολιτίκ. Αυτή τουλάχιστον είναι η περίπτωση των δύο οπαδών που μου μίλησαν. Ωστόσο, όταν γίνεται αναφορά για την ομάδα τους, τότε γίνονται τυφλοί. Είναι εκνευριστικό. Πως γίνεται να αγνοείς πράγματα, όταν τα βλέπεις να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια σου; Για μένα οι οπαδοί πρέπει να είναι ανεξάρτητοι και να έχουν κριτική σκέψη σε ότι αφορά την κατεύθυνση τους κι όχι να ακολουθούν οποιεσδήποτε αποφάσεις άλλων».
- Παρακολουθεί από κοντά κι άλλες αθλητικές δραστηριότητες του κλαμπ;
«Φυσικά! Λατρεύω το μπάσκετ, όπου έχουμε μία σούπερ ομάδα που πηγαίνει πολύ τακτικά στους τελικούς της Ευρωλίγκας. Στην Ελλάδα όλοι οι σύλλογοι έχουν ομάδα σε όλα τα σπορ, αλλά με διαφορετικούς προέδρους. Η ομάδα του βόλεϊ του Ολυμπιακού διοικείται για παράδειγμα από τη Θύρα 7! Είναι κάτι καλό αυτό».
- Έχεις άλλα πλάνα και για άλλα ποδοσφαιρικά ντοκιμαντέρ;
«Θα ήθελα να κάνω περισσότερα πράγματα γύρω από τον κόσμο του ποδοσφαίρου, διότι λατρεύω την πολιτική και την κοινωνιολογική του διάσταση, αλλά είμαι κουρασμένος διότι είναι απίστευτα πολύπλοκο να διεισδύσεις σε αυτό τον κόσμο εκτός αν είσαι χρηματοδότης του. Σίγουρα πάντως όχι αν είσαι σκηνοθέτης. Προς το παρόν εργάζομαι σε ένα άλλο αρρωστημένο τομέα της ελληνικής κοινωνίας. Την σχέση ανάμεση της πολιτικής και της ορθόδοξης εκκλησίας. Αλλά δεν μπορώ να πω τίποτα περισσότερο για αυτό προς το παρόν».
από Sdna.gr
-
.....παραπάνω από απλό παιχνίδι
http://www.aixmi.gr/index.php/matwmenhkyriakh-podosfairo/
-
.....παραπάνω από απλό παιχνίδι
http://www.aixmi.gr/index.php/matwmenhkyriakh-podosfairo/
σε συνέχεια του προηγούμενου. Ένα ωραίο βιβλιαράκι:
(https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/91F9TqDb5jL.__BG0,0,0,0_FMpng_AC_UL300_SR300,300_.jpg)
-
http://fadomduck2.blogspot.gr/2017/07/blog-post_29.html#more
:pashat:
-
http://www.katiousa.gr/athlitismos/allaksame-thesi/
-
..... πρώτη φορά στη γερμανική βουλή και η Ντόρτμουντ υποδέχτηκε τα τραγικά νέα με αυτό το βίντεο:
-
https://xyzcontagion.wordpress.com/2011/04/12/podosfairo-polemos-katoxi-emfylios/
-
Μίμης Δομάζος: «Η χούντα μάς στέρησε την πρόκριση» (Μια άγνωστη συνέντευξη στον “Οδηγητή”)
http://www.katiousa.gr/athlitismos/mimis-domazos-chounta-mas-sterise-tin-prokrisi-mia-agnosti-synentefksi-ston-odigiti/
-
-
Λιβόρνο, μπάλα και κομμουνισμός
Το G-Weekend Journal γράφει για την Λιβόρνο, την ομάδα των κομμουνιστών και τον σημαντικό ρόλο που έχει διαδραματίσει η πόλη και ο ιστορικός σύλλογος στην ιταλική πολιτική σκηνή.
Επιμέλεια: Θοδωρής Βασίλης
Στο βιβλίο του «Ποδόσφαιρο χωρίς βρωμιές» (Futbol sin trampa) ο Λουίς Σέζαρ Μενότι επιχειρεί τη σύνδεση ποδοσφαίρου -πολιτικής. «Υπάρχει το ποδόσφαιρο της Δεξιάς και της Αριστεράς. Της Δεξιάς προσπαθεί να μας πείσει ότι η ζωή είναι μια πάλη που θέλει θυσίες και να είμαστε από ατσάλι και να κερδίζουμε με κάθε τρόπο. Θέλει τους ποδοσφαιριστές να μην εκφράζουν πολιτικές απόψεις, να υπακούν και έτσι να δημιουργούνται περισσότεροι χρήσιμοι ηλίθιοι.
Στο Δεξιό ποδόσφαιρο, η νίκη διαγράφει τα πάντα, υπάρχει μόνο το αποτέλεσμα και ποδοσφαιριστές πειθαρχημένοι σαν στρατιώτες. Στο Αριστερό, έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο επιτυγχάνεται η νίκη, επειδή ο ποδοσφαιριστής είναι ο προνομιούχος εκφραστής των ονείρων εκατομμυρίων φιλάθλων τους οποίους καλείται να κάνει καλύτερους. Δεν γράφω για τα πολιτικά κόμματα και τα πολιτικά συστήματα. Υπάρχουν Αριστερά κόμματα που αν τους δώσεις την εξουσία δεν θα ξέρουν τι να την κάνουν. Η χώρα που δεν έχει όμως οργανωμένη Αριστερά δεν έχει μέλλον. Παρά τις πολιτικές αλλαγές στον πλανήτη, πιστεύω ότι υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν δύο διαφορετικά ποδόσφαιρα».
Η αντιπαράθεση που υπάρχει και αφορά την σχέση του ποδοσφαίρου με την πολιτική κι έχει ξεσπάσει από την αρχή του αθλητισμού, θα συνεχίσει να υπάρχει σε μια ατέρμονη διαμάχη. Από την μία πλευρά αυτοί που θεωρούν ότι το ποδόσφαιρο και πολιτική αποτελούν δύο έννοιες τελείως αντίθετες, την ώρα που η άλλη πλευρά δεν σταματά να αναφέρεται στο πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του ποδοσφαίρου και γενικότερα του αθλητισμού στις όποιες αλλαγές των πολιτικών σκηνικών της εποχής επισημαίνοντας βασικά κοινωνικά προβλήματα, δίνοντας φωνή σε όσους βρίσκονται στο περιθώριο.
Μπορεί ο ρόλος αυτός τα τελευταία χρόνια να έχει μειωθεί με την εισροή τεράστιων ποσών και την παγκοσμιοποίηση του αθλήματος όπου οι σύλλογοι πλέον δεν αποτελούν εκπρόσωποι μιας τοπικής κοινότητας, αλλά ένα εμπορικό σήμα, ένα brand name, μια ιδιωτική επιχείρηση θεάματος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σύλλογοι που σε ένα άκρως καπιταλιστικό περιβάλλον, έχουν μείνει σταθεροί στις αξίες τους και με την στάση τους αποτελούν τον καλύτερο μηχανισμό για μια πιθανή κοινωνική αλλαγή. Ένας τέτοιος σύλλογος είναι η Λιβόρνο.
Ομάδα και πόλη έννοιες ταυτόσημες
Η ιστορία της ομάδας είναι συνυφασμένη με την ιστορία της πόλης αλλά και όλης της χώρας πριν το Risorgimento (Αναβίωση) και την δημιουργία του ιταλικού κράτους. Oι ιδρυτικοί μύθοι είναι ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία μιας εθνικής ταυτότητας όπως και η ιστορία η οποία διαδραματίζει εξίσου σημαντικό ρόλο, ιδίως στο Λιβόρνο. Μέχρι την ενοποίησή της, η ιταλική χερσόνησος αποτελούνταν σε κάτι που έμοιαζε με πόλεις-κράτη όπως το Μιλάνο, η Νάπολη, η Βενετία και η Ρώμη.
Στην κεντρική Ιταλία κυρίαρχη δύναμη ήταν η Φλωρεντία και η οικογένεια Medici, που κυβέρνησε τη Δημοκρατία της Φλωρεντίας από το 1300 και για τέσσερις αιώνες. Οι Μέδικοι έχτισαν ένα νέο λιμάνι στο Λιβόρνο για να βελτιώσουν το εμπόριο ενθαρρύνοντας την μετανάστευση εργατικού δυναμικού από οποιοδήποτε μέρος στην πόλη και να την κάνουν το σπίτι τους. Για να κατοικηθεί αυτή η νέα πόλη, οι Medici πέρασαν μια σειρά νόμων που ονομάζονταν Leggi Livornine επιτρέποντας την εγκατάσταση Εβραίων, Τούρκων, Μαυριτανών, Αρμενίων, Περσών εμπόρων, για να κατοικηθεί η πόλη.
Επίσης και άλλες εθνικότητες έγιναν δεκτές στην πόλη ανεξαρτήτου εθνικής ή θρησκευτικής προέλευσης και μάλιστα χωρίς να ληφθεί υπόψη οποιαδήποτε εγκληματική δραστηριότητα τους στο παρελθόν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το Λιβόρνο να μετατραπεί από μια άχρωμη πόλη σε ένα μωσαϊκό εθνικοτήτων. Η πολυπολιτισμικότητα ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των κατοίκων κάτι που αποτυπωνόταν ξεκάθαρα και στα χρυσά νομίσματα της εποχής (το 1656 νομίσματα απεικονίζουν την πόλη του Λιβόρνο με το σύνθημα: "Πολλοί λαοί σε ένα"). Τα απομεινάρια αυτού του ψηφιδωτού κουλτούρας και πολιτισμού είναι ακόμα εμφανή στην πόλη με την παρουσία τόσο των εκκλησιών (Αγγλικανικές, Προτεσταντικές, Αρμενικές, Ελληνορθόδοξες), όσο και της συναγωγής των Εβραίων.
Η εκβιομηχάνιση και η ενοποίηση της Ιταλίας είδε το Λιβόρνο να συνεχίσει να χαράζει μια ανεξάρτητη θέση. Οι εργάτες της πόλης και ειδικά οι ναυτεργάτες ήταν ιδιαίτερα πολιτικά ενεργοί. Η ενοποίηση συντέλεσε στο να χαθεί το καθεστώς του αυτόνομου του λιμανιού κάτι που οδήγησε σε ένα διαρκές αυξανόμενο πολιτικό ακτιβισμό. Η εκβιομηχάνιση του 19ου αιώνα είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία μιας κοινωνικής τάξης της οποία τα μέλη ανήκαν σε αναρχικά και σοσιαλιστικά πολιτικά γκρουπ. Οι κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις της δεκαετίας του 1920 έφεραν απεργίες και διαδηλώσεις σε όλη την Ιταλία, κάτι που επηρέασε όπως ήταν λογικό και το Λιβόρνο.
Αυτό το κλίμα έντασης βοήθησε στη ανάπτυξη κι εγκαθίδρυση του κομμουνισμού. Σε μια πόλη που ναι μεν υπήρχε η έντονη αντίσταση στον φασισμό που είχε κάνει την εμφάνισή του στην χώρα, η μετριοπάθεια των σοσιαλιστών είχε προκαλέσει μεγάλη ανησυχία. Έτσι, το 1921 ο Αντόνιο Γκράμσι αποφάσισε να βάλει μια για πάντα το Λιβόρνο στο βιβλίο της ιστορίας με την απόφασή του στο θέατρο San Marco να αποχωρήσει από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας και να ιδρύσει το ΚΚΙ (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) για να ακολουθήσει μισό αιώνα αργότερα και η δημιουργία του Ευρωκομμουνισμού σε συνεργασία με τους Ισπανούς κομμουνιστές.
Αυτή η πολιτική παράδοση και ιδεολογία παρέμεινε στην πόλη και συνήθως σε κάθε εκλογική αναμέτρηση (βουλευτικές-δημοτικές) ο εκλεκτός άρχων ανήκε στην αριστερή πολιτική σκηνή. Η πολιτική σκηνή της μεταπολεμικής Ιταλίας και όπως αυτή διαμορφώθηκε είχε ως αποτελέσματα την πολιτικοποίηση και των συνδέσμων. Από το 1946 έως το 1992 όταν και ξέσπασε το σκάνδαλο tangetopolis, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Ιταλία ήταν ένα μονοκόμματο κράτος με τους Χριστιανοδημοκράτες να αποτελούσαν την κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Οι άστοχες πολιτικές τους, η διαφθορά τους καθώς και η οικονομική στασιμότητα σε συνδυασμό με τα Μολυβένια χρόνια (περίοδος στην οποία η Ιταλία γνώρισε μια σειρά από τρομοκρατικές επιθέσεις, τόσο της άκρας δεξιάς όσο και της άκρας αριστεράς) έφερε μια τεράστια απογοήτευση με την καθημερινότητα να πολιτικοποιείται ακόμα περισσότερο με τους ανθρώπους-ειδικά στο Λιβόρνο-να ψάχνουν άλλες συλλογικές μορφές για τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις με το ποδόσφαιρο και την ομάδα να αποτελεί κύριο όχημα έκφρασης.
Λουκαρέλι: Ο ασυμβίβαστος Λιβορνέζος
Σχεδόν όλα τα παιδιά ονειρεύονται κάποια στιγμή να αγωνιστούν με την φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας και ο Κριστιάνο Λουκαρέλι δεν αποτελούσε εξαίρεση. Γεννημένος στο Λιβόρνο το 1975 ο άλλοτε αρχηγός των «Αμαράντο» συμβόλιζε τον τυπικό Λιβορνέζο. Ευγενικός, φιλικός, αλλά και βαθιά πολιτικοποιημένος, ένα παιδί βγαλμένο από τους δρόμους της πόλης να αποτελεί το σημείο αναφοράς για τον σύλλογο. Ο ίδιος έγινε γνωστός ως ένας από τους λίγους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που αρνήθηκαν να παραμείνουν σιωπηλοί για τις πολιτικές πεποιθήσεις τους.
Ο Λουκαρέλι, ο οποίος είχε εκφράσει τις ιδέες του υπέρ του ιδεολογίας του κομμουνισμού, το 2003 έκανε το όνειρό του πραγματικότητα όταν άφησε την Τορίνο για την Λιβόρνο δεχόμενος μείωση αμοιβής κατά 50% καθώς και να αφήσει τα μεγάλα σαλόνια για μια χαμηλότερη κατηγορία όπου αγωνιζόταν η ομάδα της πόλης του. «Ορισμένοι ποδοσφαιριστές αγοράζουν μια Ferrari ή ένα σκάφος. Εγώ μόλις αγόρασα την φανέλα της Λιβόρνο», δήλωνε στην παρουσίαση του, ενώ ως μέλος του μεγαλύτερου συνδέσμου οπαδών, του Brigate Autonome Livornesi (BAL), αποφάσισε να πάρει την φανέλα με το Νο99, έτος ίδρυσης του club.
Tα διαπιστευτήρια του τα είχε δώσει όμως πολύ νωρίτερα όταν σε ματς της U21 της Ιταλίας κόντρα στην Μολδαβία σκόραρε και το πανηγύρισε δείχνοντας την φανέλα με τον Che Guevara που φορούσε. Ένας πανηγυρισμός που δεν άρεσε στην Ομοσπoνδία με συνέπεια την αποστασιοποίησή του από την «Σκουάντρα Ατζούρα» μέχρι και το 2005 όταν και ανέλαβε ο Μαρτσέλο Λίπι.
Το χτύπημα αυτό δεν τον πτόησε, αντίθετα του έδωσε μεγαλύτερη δύναμη με τον ίδιο να «απαντάει» στο γήπεδο με 102 γκολ σε 174 ματς, ενώ παράλληλα συνέχιζε να δείχνει την αλληλεγγύη του για τα όποια κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που ταλάνιζαν την Ιταλία. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του μετά από ένα νικηφόρο παιχνίδι της Λιβόρνο όπου αφιέρωσε τη νίκη σε 400 απολυμένους εργάτες ενός εργοστασίου στην Φλωρεντία.
Η παρουσία του Λουκαρέλι στην Λιβόρνο συνέπεσε με μια χρονική περίοδο όπου στην Ιταλία υπήρξε ξανά μια έκρηξη της τοπικής συνείδησης την γνωστή και ως campanilisimo. Καθώς οι γηγενείς παίκτες αποκτούσαν μεγαλύτερη σημασία λόγω των παγκόσμιων μετασχηματισμών, την ίδια ώρα ενισχυόταν και η τοπική ταυτότητα των ομάδων. Η παγκοσμιοποίηση είχε συντελέσει στην συνεχώς αυξανόμενη ροή διαφορετικών ανθρώπων και εικόνων.
Καθώς οι ομάδες βρίσκονταν αντιμέτωπες με μια αυξανόμενη πολιτιστική μίξη, ο ρόλος της τοπικής ταυτότητας γινόταν ακόμα μεγαλύτερος. Κάπως έτσι η ισχυρή και μοναδική ιστορία του Λιβόρνο εξασφάλιζε ότι και η ομάδα της πόλης θα είχε ισχυρές ιστορικές παραδόσεις. Και στην περίπτωση της Λιβόρνο, επιβεβαιώνεται στο απόλυτο μια πολιτικοποιημένη τοπική ταυτότητα.
Και μπορεί οι «Αμαράντο» να μην προκαλούν λάμψη με το ποδόσφαιρο τους, αλλά όπως λέει και το περίφημο τραγούδι του Χιλιανού Σέρχιο Ορτέγκα (El pueblo unido, jamás será vencido), οι άνθρωποι ενωμένοι ποτέ δεν θα ηττηθούν.
http://www.gazzetta.gr/weekend-journal/article/1195330/livorno-mpala-kai-kommoynismos-pics
-
(https://s10.postimg.org/yi45dodt5/livorno_curva_nord_3.jpg) (https://postimages.org/)
(https://s10.postimg.org/3nwwg10hl/LIVORNO-_BRIGATE_AUTONOME.jpg) (https://postimages.org/)
-
(http://i66.tinypic.com/1okoar.jpg)
Σάο Πάολο,13/10/1945.
Φιλικός αγώνας Κορίνθιανς-Παλμέιρας τα έσοδα του οποίου συγκεντρώθηκαν για ενίσχυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας κατά την προεκλογική περίοδο.
-
http://www.athlitiko.gr/podosfairo/nea-podosfairou/g-epsxaniwn/aspalathos/62300-%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF-facebook-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%83%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B8%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%84%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%BF
-
http://agonaskritis.gr/%CE%BF-%CE%B1%CF%83%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%86%CF%8D%CF%84%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%AC-%CE%B5%CE%AF/
-
http://www.katiousa.gr/athlitismos/robbie-fowler-god-sikomeno-mplouzaki-tis-ergatikis-taksis/
-
Άιντραχτ Φρανκφούρτης: «Στη δική μου ομάδα δεν έχουν θέση οι φασίστες»
«Για όσο καιρό είμαι εγώ στην ομάδα, δεν έχουν θέση οι ναζί στις εξέδρες μας» - Πέτερ Φίσερ, πρόεδρος της Άιντραχτ Φρανκφούρτης.
Eίναι η ομάδα που έκανε την έκπληξη το βράδυ του Σαββάτου, νίκησε την πρωταθλήτρια Μπάγερν και κατέκτησε το Κύπελλο στη Γερμανία.
Είναι η ομάδα της οποίας διοικητικός ηγέτης είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε το σθένος να αποκηρύξει το «no politica» και να σταθεί απέναντι στο ακροδεξιό κόμμα της Γερμανίας ξεκαθαρίζοντας ότι όχι μόνο δεν θέλει να έχει καμία σχέση με αυτό, αλλά δεν επιθυμεί να δει άνθρωπο που ψήφισε υπέρ του Alternative für Deutschland (AfD) - Εναλλακτική για τη Γερμανία, στις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για ένα γερμανικό ευρωσκεπτικιστικό, φιλελεύθερο και συντηρητικό πολιτικό κόμμα. Έχει θεωρηθεί από πολλούς ως ένα ακροδεξιό κόμμα λόγω της αντιμεταναστευτικής πολιτικής του ατζέντας. Το κόμμα ιδρύθηκε το 2014 από τον Μπερντ Λούκε, καθηγητή Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Αμβούργου και προσέλκυσε τους απογοητευμένους των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων και κυρίως της CDU.
Πρόεδρος του κόμματος είναι η Άλις Βάιντελ, η οποία είναι τραπεζικός, πρώην συνεργάτρια της Goldman Sachs. Κάποιες από τις θέσεις του AfD είναι η παρεμπόδιση της επανένωσης των οικογενειών των προσφύγων που βρίσκονται ήδη στην Γερμανία, η αφαίρεση της γερμανικής υπηκοότητας από τους μετανάστες που έχουν ποινικές καταδίκες, αλλά και η κήρυξη του ισλάμ ως ασύμβατου με την γερμανική κουλτούρα.
Ο Φίσερ τάχθηκε εξαρχής εναντίον του συγκεκριμένου κόμματος, αποκαλώντας τους δημόσια ναζιστές, κάτι που προκάλεσε την έντονη αντίδραση του AfD, που τον έβαλε στο στόχαστρο. Μέλη του κόμματος, μάλιστα, κατέθεσαν μήνυση εναντίον του για συκοφαντική δυσφήμηση. O 62χρονος επιχειρηματίας, ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με τη διαφήμιση, αλλά και με τη μόδα, είναι πρόεδρος της Άιντραχτ από το 2000.
Αρκετά συχνά εκφράζει δημόσια πολιτικό λόγο, κυρίως σε ό,τι αφορά το προσφυγικό ζήτημα, σημειώνοντας την άποψη ότι θα πρέπει η Γερμανία να γίνει πιο ανεκτική στις εισροές προσφύγων και μεταναστών. Τον περασμένο Ιανουάριο στις εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου στον σύλλογο της Φρανκφούρτης, ο Φίσερ συγκέντρωσε ποσοστό 99% και ανανέωσε τη θητεία του για άλλα τέσσερα χρόνια.
«Κανένας άνθρωπος, ο οποίος συμμερίζεται την ιδεολογία αυτού του κόμματος δεν έχει θέση στις εξέδρες του γηπέδου μας όσο είμαι εγώ πρόεδρος της ομάδας. Δεν μπορεί να είναι μαζί μας κάποιος που επιλέγει να ψηφίσει ένα κόμμα με ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις. Nτρέπομαι γι' αυτό το 13% που τους ψήφισε» ήταν τα λόγια του Φίσερ που προκάλεσαν οργή.
«Είναι κάπως αστείο χωριάτες τρίτης κατηγορίας ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου να εκφράζονται με τέτοιο τρόπο» ήταν η απάντηση της Βάιντελ.
«Θα προτιμούσε να είχαμε αποφύγει τη νομική οδό, αλλά είναι απαράδεκτοι οι χαρακτηρισμοί που μας προσάπτονται. Δεν θα το ανεχτούμε» σχολίασε ο Κλάους Χέρμαν, επικεφαλής του ΑfD στο κρατίδιο του Έσεν, όπου βρίσκεται η Φρανκφούρτη.
Ο εκπρόσωπος του κόμματος, Ρόμπερτ Λάμπρου, κάλεσε τα μέλη και τους ψηφοφόρους σε διαμαρτυρία εναντίον του Φίσερ έξω από το γήπεδο της ομάδας.
Ο Φίσερ, όπως αναμενόταν, δεν ήταν μόνος του κόντρα στο ΑfD. Το κίνημα «Aufstehen gegen Rassismus» (Αντισταθείτε στο ρατσισμό) οργάνωσε πράξη αλληλεγγύης στον εντός έδρας αγώνα πρωταθλήματος κόντρα στη Γκλάντμπαχ. Ακτιβιστές κρατώντας πανό ήταν στις τρεις εισόδους του γηπέδου «Stadtwald» και συγκέντρωναν υπογραφές υπέρ του προέδρου. Η κινητοποίηση έγινε τον περασμένο Ιανουάριο, λίγες ημέρες πριν από την πανηγυρική εκλογή του στην προεδρία.
Ο Φίσερ βρήκε, επίσης, μιμητές. Ο Πέτερ Γκότσαλκ, προεδρεύων σύμβουλος του Αμβούργου υποστήριξε ότι «μέλη του AfD ή άνθρωποι με παρόμοια ιδεολογία δε μπορούν να είναι μέλη της ομάδας του Αμβούργου». Υπέβαλε, μάλιστα, αίτηση προς ψήφιση στη γενική συνέλευση της Λίγκας. Κατόπιν, βέβαια, απέσυρε το αίτημά του, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των συλλόγων της Μπούντεσλιγκα προτίμησαν να μην εμπλέξουν την πολιτική στο ποδόσφαιρο. Κάποιοι εξ αυτών, τόνισαν (όχι δημόσια, πάντως) ότι δεν μπορεί ένας σύλλογος να απαγορεύσει σε οπαδούς να μπαίνουν στο γήπεδο, κρίνοντας από την πολιτική/ιδεολογική τοποθέτησή του.
http://www.sdna.gr/podosfairo/bundesliga/article/469074/sti-diki-moy-omada-den-exoyn-thesi-oi-fasistes
-
Μπαντής: «Αρρώστια να νομίζεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου μισώντας....την πατρίδα του άλλου»
http://www.gazzetta.gr/football/superleague/article/1247572/mpantis-arrostia-na-nomizeis-oti-agapas-tin-patrida-soy-misontas-tin-patrida-toy-alloy
-
"Μισώντας τὴν πατρίδα σου πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σέβεσαι τὴν πατρίδα τοῦ ἄλλου"
Δράκος
-
Αγαπωντας την πατριδα σου πως συνεργαζεσαι με τον εχθρο(ναζι)
Αγιουτος
-
Ποιὰ συνεργασία μὲ τὸν ἐχθρὸ;
Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θεωρεῖτε τὸν 2ο Παγκ. Πόλεμο ἀντιφασιστικὸ καὶ ἀντιναζιστικὸ, ὅσοι πῆγαν μὲ τὸ μέρος τους ἦταν, σύμφωνα μὲ τὴν δική σας θεώρηση, συνεπεῖς ἰδεολόγοι.
Μόνο ἐμεῖς ἔχουμε δικαίωμα νὰ ἀποκαλοῦμε τοὺς συνεργάτες τῶν Γερμανῶν, Ἰταλῶν, Βουλγάρων ΠΡΟΔΟΤΕΣ γιατὶ ἀντιλαμβανόμαστε αὐτὸν τὸν πόλεμο ὥς ὑπεράσπιση τῆς πατρώας γῆς.
Ἄν οἰ ἐπιτιθέμενοι ἦταν κουμμουνιστὲς τοὺς συνεργάτες τους θὰ τοὺς ἔλεγες προδότες;
-
"Μισώντας τὴν πατρίδα σου πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σέβεσαι τὴν πατρίδα τοῦ ἄλλου"
Δράκος
Αγαπωντας την πατριδα σου πως συνεργαζεσαι με τον εχθρο(ναζι)
Αγιουτος
(https://www.ekklisiaonline.gr/wp-content/uploads/2016/05/b360630083ca59eb1fefada8622bb622.jpg)
fon7
Κάποιο σχόλιο πάνω στα λεγόμενα του Μπαντή που αφορούν προβλήματα του σήμερα υπάρχει άραγε;
-
Θύρα 7: Πανό με αναφορά σε «παραιτήσεις» λόγω της φονικής φωτιάς!
«Μάνδρα, πνιγήκαμε στη στεριά. Μάτι, καήκαμε στη θάλασσα. Ούτε ένα συγγνώμη, ούτε μία παραίτηση. Συλλυπητήρια» ανέφερε το πανό που ανάρτησε η Θύρα 7
(http://www.sportime.gr/wp-content/uploads/2018/08/sss-696x388.jpg)
Οι οπαδοί του Ολυμπιακού ανήρτησαν πανό στο φιλικό με τη Λεγανές, στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Αυτό σχετιζόταν με τα γεγονότα τόσο στη Μάνδρα όσο και στο Μάτι.
«Μάνδρα, πνιγήκαμε στη στεριά. Μάτι, καήκαμε στη θάλασσα. Ούτε ένα συγγνώμη, ούτε μία παραίτηση. Συλλυπητήρια. Θύρα 7» ανέφερε το πανό της Θύρας 7, που φέρεται ότι στρέφει τα βέλη της αποκλειστικά στην κυβέρνηση σε αντίθεση με τους οπαδούς της ΑΕΚ που έκαναν κριτική και στη ΝΔ.
sportime.gr
Επίσης υπήρξαν και συνθήματα.Οι συγκεκριμένοι no politica πρέπει να έχουν ασχοληθεί με την πολιτική περισσότερες φορές και από τους πολιτικοποιημένους.
-
Οι υπάλληλοι του ####, της Ν.Δ. και των χρυσών αυγών ξαναχτύπησαν!
-
Σιχαμα ο #### σιχαμα και τα υπαλληλακια του στην θυρα 7
Αλλα επειδη τα ωραια κρατανε για λιγο
Ηδη και καιρο οργανωμενο κομματι της Θυρας 7 παιρνει αποστασεις απο τον εμπορα
Οσονουπω και εμφυλιος με τα φασισταρια μεσα στην θυρα 7 απο οτι ακουγεται τον τελευταιο καιρο
Καιρος ειναι λοιπον
-
Σεβαστείτε και τον χώρο που σας φιλοξενεί όμως.Γιατί οι χαρακτηρισμοί δημιουργούν και προβλήματα.Οι χαρακτηρισμοί δεν δίνουν επιπλέον δίκιο στις απόψεις μας.Ξέρουμε τι καπνό φουμάρουν.Ας φυλάξουμε λίγο και αυτόν τον χώρο.
-
Έχει δίκιο ο fon7. Πρέπει λίγο να αυτολογοκριθούμε γιατί είναι περίεργα τα πράγματα.
Μακάρι όπως λέει ο αγιούτος ο εμφύλιος στους γαύρους με τα φασισταριά να αποδώσει καρπούς. Είναι κρίμα στην ομάδα με τον περισσότερο κόσμο να κάνουν κουμάντο οι φασίστες των χρυσών αυγών.
-
Οταν το ρουβλι και τα συμφεροντα της τουρκικης λιρας (ηρωινης) συμπιπτουν βλεπουμ αυτα....
http://www.voria.gr/article/opadi-paok-skotosate-ton-kosmo-sti-rafina-poulisate-ti-makedonia
κι αυτα...
http://www.mononews.gr/politics/pano-kata-ton-ipefthinon-gia-ta-thimata-tis-pirkagias-sikosan-i-opadi-tou-olimpiakou
τα συμπερασματα δικα σας.... :stop:
-
Διαβάστε ολόκληρη την υβριστική, γεμάτη απειλές και ψέματα ανακοίνωση της Θυρας 7:
«Για άλλη μια φορά γίναμε αποδέκτες κριτικής του άμεμπτου δημοσιογράφου Βαξεβάνη!Τολμας και μας πιάνεις στο στόμα σου εμάς,το μεγαλύτερο οπαδικό κίνημα,την ΘΥΡΑ 7.Και όλα αυτά,επειδή είπαμε το αυτονόητο:Ότι μετά από 130 νεκρούς περίπου δεν είδαμε ούτε μια παραίτηση,δεν ακούσαμε ούτε μια πραγματική ΣΥΓΓΝΩΜΗ από την πολιτική ηγεσία παρά μόνο ευθύνες διάσπαρτες από δω και από εκεί.Κύριε Βαξεβάνη,δεν είδατε ότι και στα αλλά γήπεδα της Ελλάδας ζητούνται πολιτικές ευθύνες με παρόμοια πανό;Δεν είδατε ότι το οπαδικό κίνημα κινείται πάνω στην ίδια γραμμή;Μιλάτε εσείς για «ΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑ» στους οπαδούς που η δημοσιογραφική δεοντολογία ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ να είσαι φερέφωνο του πολιτικού συστήματος.ΟΛΟΙ ξέρουμε ποιος είσαι και από που τα παίρνεις,οτι δούλευες 30 χρόνια στην ΕΡΤ με 10.000 ευρώ μισθό,δήθεν επαναστάτη της δεκάρας.Η ΘΥΡΑ 7 έχει αποδείξει ότι δεν είναι με κανέναν αλλά έχει λόγo για αυτά που συμβαίνουν.Είχαμε πόλεμο και με την προηγούμενη κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας όπως έχουμε και τώρα.Είσαι ένας πληρωμένος μισθοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ και μαθήματα από εσένα δεν δεχόμαστε.Και σου δίνουμε μια συμβουλή και σε εσένα,και σε όλους στο κουτί της Πανδώρας και στο Documento:Στο σπίτι μας ΔΕΝ είστε ευπρόσδεκτοι όσο Ολυμπιακοί και να είστε.Παρολα αυτά αν αποφασίσετε να έρθετε θα σας υποδεχτούμε αναλόγως!»
Ο πατος εχει ξεπεραστει.....
Και το θεμα δεν ειναι καθολου οπαδικο
-
Πάντως οι γαυροι ξεκίνησαν μια κίνηση φέτος σαν "αντιφασιστες ολυμπιακοι" με λινατσα για τον γοδα. Μακάρι να συνεχιστεί και να δυναμώσει, αλλά όσο συνεχίζουν να κάνουν κουμάντο μαρινακης-θυρα 7 στην κερκίδα, δύσκολο.
-
(https://rtl1312.files.wordpress.com/2018/06/politica1.jpg)
-
“Οι ναζιστικές συμμορίες λυσσάνε, το κράτος τους κάνει πλάτες. Γερμανία είσαι ένα μάτσο σκατά…”
http://www.katiousa.gr/athlitismos/oi-nazistikes-symmories-lyssane-kratos-tous-kanei-plates-germania-eisai-ena-matso-skata/
-
Δυο Ισραηλινοί στρατιώτες από τη μια, δυο Παλαιστίνιοι από την άλλη και στη μέση ένα ραδιοφωνάκι που μεταδίδει έναν σημαντικό ποδοσφαιρικό αγώνα.
Πόλεμος και ποδόσφαιρο, Vol 2
«Offside is the second short film in the trilogy by Erez Tadmor & Guy Nattiv regarding the Middle East conflict. This short is a fallow-up to their last short film Strangers, Offside was shot in Israel, during September 2005, at the security zone that separates between Israel and the Palestine Authority».
sombrero.gr
Πόλεμος και ποδόσφαιρο
«Φίλοι και φίλες, διακόπτουμε την κανονικη ροη του ποδοσφαιρικού μας προγράμματος, για να σας ανακοινώσουμε ότι μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, άνθρωποι ακόμα αλληλοσκοτώνονται…»
(http://3.bp.blogspot.com/_3JLa_YuH3nk/SV_nsXRoMeI/AAAAAAAAAOI/BHSjBnNXeqU/s320/iraq3.jpg)
(http://3.bp.blogspot.com/_3JLa_YuH3nk/SV_n0NgJkYI/AAAAAAAAAOQ/27LZ73ZdBi4/s320/iraq.jpg)
(http://1.bp.blogspot.com/_3JLa_YuH3nk/SV_nnfRu1qI/AAAAAAAAAOA/wVbNg08CJ3w/s320/iraq2.jpg)
…και δυστυχώς μια μπάλα δεν είναι αρκετή για να τους κάνει να αφήσουν κάτω τα όπλα τους!
sombrero.gr
-
Απόγευμα Κυριακής στο γήπεδο (ή στις κάλπες)
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2009/09/ekloges-500x313.jpg)
Εντός έδρας αγώνας με αντίπαλο μικρότερης δυναμικότητας. Λίγα λεπτά πριν το τέλος του παιχνιδιού το σκορ είναι 0-1, χάρη σε ένα τραγικό λάθος του δεύτερου τερματοφύλακα της ομάδας σου, τον οποίο ψώνισε απ’ το πανέρι, ίσα-ίσα για να πάρει τη μίζα ο ατζέντης, γιατί «έλα μωρέ, σάμπως θα παίξει και ποτέ;». Kι όμως παίζει, γιατί κανένας δεν ενημέρωσε τη ρουφιάνα την ατυχία πως λειτουργεί σ’αυτή τη χώρα το σύστημα κι έτσι αυτή έβγαλε χωρίς τύψεις νοκ αουτ τον βασικό τερματοφύλακα, αλλά κανείς δεν μπορούσε να το προβλέψει αυτό και κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’αυτό, γιατί η λέξη πρόβλεψη στην Ελλάδα σχετίζεται μόνο με τον καιρό και τα ζώδια.
Το νευρικό σου σύστημα έχει χτυπήσει κόκκινο και τα χέρια σου είναι κλεισμένα σε γροθιές από ώρα. Η απόγνωση είναι πολύ φτωχή λέξη για να περιγράψει την κατάσταση. Ο ήλιος σε χτυπάει κατακούτελα, γιατί τα έσοδα από την ΟΥΕΦΑ αντί να γίνουν στέγαστρο έγιναν νουμεράκια σε κάποιον ιδιωτικό τραπεζικό λογαριασμό που δεν τον βλέπει ο ήλιος, ο αντίπαλος είναι κλεισμένος καλά στο 1/3 του γηπέδου και ανά δυο λεπτά ένας παίκτης του σωριάζεται στο χόρτο, προτιμώντας να μείνει εκεί μέχρι τη γλυκιά λύτρωση της λήξης ή του θανάτου, παρά να σηκωθεί για να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου. Ο διαιτητής σταματάει τον αγώνα κάθε εφτά πάσες για να σφυρίξει μια επαφή, μια υποψία επαφής ή μια πρώτη υποψία ότι σε λίγο θα υπάρξει υποψία επαφής και μετά ζητάει τρία τουλάχιστον λεπτά υπομονής από αρκετές χιλιάδες ανθρώπους για να στηθεί η μπάλα καλά και να σιγουρευτεί ότι ελέγχει απόλυτα κι απ’άκρη σ’άκρη την κατάσταση, ώστε να μην τον πάρει το βράδυ τηλέφωνο η θεία η Σούλα από το Παγκράτι για να του πει ότι μιλάνε απαξιωτικά γι’ αυτόν κάτι «καθηγητάδες» στην κρατική τηλεόραση. Η ομάδα σου είναι ανίκανη να δημιουργήσει μια ευκαιρία και κανείς δεν φαίνεται ικανός να αλλάξει οτιδήποτε. Από την αρχή του αγώνα παίζει μ’έναν μόνο καθαρό επιθετικό, που είναι ελάχιστα πιο ψηλός από το χόρτο και ελάχιστα πιο αλτικός από ελέφαντα που μόλις έχει φάει βαριά, κι όμως οι από πίσω προσπαθούν να τον βρούνε αποκλειστικά με σέντρες, μόνο που το πρόβλημα έχει διπλή διάσταση γιατί δεν ξέρουν και να σεντράρουν. Σκέφτεσαι ότι η ομάδα χρειάζεται επειγόντως ένα θαύμα ή έστω μια αλλαγή, κοιτάς όμως προσεκτικά τις επιλογές στον πάγκο και καταλήγεις να ελπίζεις μόνο στο θαύμα. Ο προπονητής έχει σταυρώσει τα χέρια, έχει πάρει τη φάτσα της ανίκανης απόγνωσης, που πρέπει να διευκρινιστεί πως είναι διαφορετική απ’αυτή της απεγνωσμένης ανικανότητας, μουρμουρίζει ακατάληπτα πράγματα στο βοηθό του και δείχνει πιο μπερδεμένος και από χρυσαυγίτη που του ζήτησαν να γράψει σωστά τη λέξη «συνειδητοποιώ». Ο αντίπαλος κάνει αλλαγή που μοιάζει να διαρκεί περισσότερο και από σκηνή του Αγγελόπουλου, μιας και ο παίκτης που βγαίνει έχει προηγουμένως πάρει οδηγία να απομακρυνθεί από τους πάγκους, με αποτέλεσμα να έχει φτάσει τρία τετράγωνα μακριά από το γήπεδο, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να περιμένεις να περάσει δυο φανάρια για να επιστρέψει. Η κατάσταση είναι πιο σκατένια και από το να σε πιάσει κόψιμο σε μποτιλιάρισμα στον περιφερειακό. Με τους γονείς της κοπέλας σου μέσα στο αμάξι.
Την ίδια ώρα που θέλεις να σηκωθείς να φύγεις, να πας σπίτι, να κατεβάσεις ό,τι μπουκάλι έχει πάνω από 40% αλκοόλ και να μην ασχοληθείς ποτέ ξανά με αυτό το κωλοχανείο, ένας παππούς δίπλα σου γκρινιάζει γιατί τα παλιά τα χρόνια που παίζανε Ελληνάκια τα πράγματα ήταν καλύτερα. Ή μπορεί και να μην ήταν, αλλά δεν είναι και σίγουρος γιατί η μνήμη του είναι ελαφρώς χειρότερη από του πρωταγωνιστή του ‘Memento’. Από πίσω του ένας 40αρης με φάτσα δημοσίου υπαλλήλου βρίζει τον προπονητή που έχει κάνει την ομάδα μπουρδέλο, σιχτιρίζοντας ταυτόχρονα όσους τον έβαλαν σ’αυτή τη θέση. «Βάλε τον Ψηλέα, βάλε τον Ψηλέα, ρε κοιμισμένε» είναι η πρόταση του, με ύφος σιγουριάς τέτοιο που αποκτάς μόνο μετά από δυο χρόνια εσώκλειστος σε φημισμένη σχολή προπονητικής του εξωτερικού ή από 23 συνεχόμενες ώρες παιξίματος CM. Τρία σκαλοπάτια πιο αριστερά δυο τύποι αναπολούν τον προηγούμενο προπονητή, που μπορεί να έστειλε την ομάδα στον πάτο, χάνοντας 9 παιχνίδια συνεχόμενα χωρίς καν να σκοράρει, αλλά τουλάχιστον «ήταν δικό μας παιδί και την πονούσε την ομάδα», χώρια που όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία. Κάποιοι δικοί μας και μια τρίτη. Μπροστά σου ένας ογκώδης κύριος ανακαλεί ανά μερικά δευτερόλεπτα τα ποσά του συμβολαίου κάθε παίκτη, τελειώνοντας κάθε πρόταση με την αποκαρδιωτική σκέψη «τζάμπα σε πληρώνουμε ρε κερατά».
Ο Ψηλέας μπαίνει τελικά στον αγώνα, εν μέσω αποθέωσης από τον κόσμο που βλέπει επιτέλους κάτι διαφορετικό και λίγα λεπτά μετά χάνει τεράστια ευκαιρία, αδυνατώντας να σπρώξει τη μπάλα σε άδειο τέρμα. Το παιχνίδι τελειώνει, η ομάδα χάνει, ο προπονητής ρίχνει τις ευθύνες στην ατυχία, στον προηγούμενο προπονητή, στον προηγούμενο γυμναστή, στο χόρτο και στις ηλιακές κηλίδες και υπόσχεται μια καλύτερη εμφάνιση στο επόμενο παιχνίδι, η διοίκηση στηρίζει την επιλογή της, αλλά μιλάει ψιθυριστά για ανασχηματισμό και αλλαγές κι εσύ ξεκινάς για τη μαρτυρική επιστροφή που φυσικά κρατάει μια αιωνιότητα γιατί κάποιος πανέξυπνος συνοπαδός σου έχει τριπλοπαρκάρει και έχει κλείσει και εσένα και αυτόν που έκλεισες εσύ. Στην έξοδο του γηπέδου ο 40αρης με φάτσα δημοσίου υπαλλήλου αναρωτιέται φωναχτά «ποιος άχρηστος καραγκιόζης έφερε τον ανίκανο τον Ψηλέα στην ομάδα».
(Οποιαδήποτε ομοιότητα με καταστάσεις πολιτικής δεν είναι τυχαία, δυστυχώς)
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2009/09/arkas-499x168.jpg)
sombrero.gr
-
http://www.katiousa.gr/athlitismos/gia-sena-ta-matia-dakryzoun-agapimeni-palaistini-to-sygklonistiko-tragoudi-enos-oloklirou-gipedou/
-
https://www.imerodromos.gr/politica-no-polemos-yes/
-
Η νύχτα ντροπής που σημάδεψε για πάντα το ποδόσφαιρο!
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-10/bulgariaaa.jpg?itok=hE_mgNNR)
Η εικόνα στο «Vasil Levski» προκαλεί ντροπή, δυσπιστία για το μέλλον και αηδία! Το ματς της Δευτέρας πέρασε στην ιστορία ως μια από τις χειρότερες στιγμές στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Δυσπιστία και αποτροπιασμός σε μία από τις πιο ντροπιαστικές νύχτες για το ποδόσφαιρο. Είναι σίγουρα εξαιρετικά δύσκολο να κρατήσει κανείς από εκείνο το παιχνίδι της Δευτέρας τα έξι γκολ των Άγγλων και την εντυπωσιακή τους εμφάνιση. Είναι όμως ακόμα πιο δύσκολο να ξεχάσει κανείς την ρατσιστική συμπεριφορά Βούλγαρων οπαδών προς τους μαύρους παίκτες των Άγγλων. Οπως τόνισε και ο Βρετανός δημοσιογράφος, Jack Pitt-Brooke «Ας είμαστε επιτέλους ειλικρινείς στο τι σημαίνει να κάνει κάποιος ήχους μαϊμούς. Σημαίνει πως λέει στον άλλον: επειδή είσαι μαύρος είσαι ένα ζώο, όχι ένα ανθρώπινο ον. Γι αυτό υπάρχει για να... κλέψει την ανθρώπινη υπόσταση. Για να χλευάσει την διαφορετικότητα».
Το λογικό είναι να θέλει κάποιος έναν καλύτερο κόσμο. Έναν κόσμο μακριά από βασανιστήρια, σκλαβιά και γενοκτονίες. Δεν είναι έκπληξη ότι υπήρχαν νέα παιδιά που είχαν βάλει τον... μανδύα του φασισμού και του ρατσισμού. Παιδιά με κουκούλες να χαιρετούν όπως οι Ναζί. Συνιστά όμως μεγάλη ντροπή και αποτροπιασμό για τη σημερινή κοινωνία και τους νέους. Αυτός ο ρατσισμός, αυτή η βραδιά κι αυτό το κρούσμα ήταν πολύ πιο σοβαρό κι αλλιώτικο από κάθε άλλο ποδοσφαιρικό ματς. Ο ρατσισμός δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα γιουχάισμα προς τον διαιτητή. Ο ρατσισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται δραστικά, αποφασιστικά και σωστά. Πως το είπε ο δακρυσμένος Κρίστο Στόιτσκοφ; «Η λύση είναι να μην επιτρέπονται οπαδοί στα γήπεδα ή ακόμα πιο βαριές τιμωρίες! Όπως έγινε για χρόνια στην Αγγλία. Πέντε χρόνια δίχως να πηγαίνει ο κόσμος στο γήπεδο. Ο κόσμος δεν αξίζει να υποφέρει...».
Ήταν μία τραγική περίσταση από κάθε άποψη. Σου αφήνει ένα αρρωστημένο και άσχημο αίσθημα. Δεν μπορεί να πει κανείς ότι η ποιότητα και η εικόνα της Αγγλίας ακυρώνει όλα όσα έγιναν. Εάν υπάρχει κάτι θετικό πάντως είναι ότι η UEFA «ξύπνησε» από το λήθαργό της και άρχισε να αντιδρά. Πάντα θα υπάρχει ένα debate, μία διχογνωμία, για το εάν έπρεπε να συνεχιστεί ή όχι το παιχνίδι. Είναι ένα δείγμα σαν να αγνοεί το πρόβλημα το ποδόσφαιρο. Η UEFA έχει πρωτόκολλο για κρούσματα ρατσισμού που κανονικά θα πρέπει να εφαρμόζεται. Έδειχνε τραγικό να πρέπει να διακόψει το ματς ο διαιτητής για να μιλήσει στους προπονητές, αυτοί στους παίκτες. Ο εκφωνητής προειδοποίησε πως το ματς μπορεί να σταματήσει λόγω των ρατσιστικών συμπεριφορών, αλλά το σκηνικό δεν άλλαζε. Κι όλα αυτά σε ένα γήπεδο που είχε κλειστές θύρες λόγω τιμωρίας για ρατστιστικά συνθήματα. Το δεύτερο και το τρίτο σκέλος από το πρωτόκολλο της UEFA δεν τέθηκαν σε εφαρμογή. Το παιχνίδι τελείωσε. Παρόλα αυτά μία ώρα και δέκα λεπτά πριν την λήξη του η αίσθηση ήταν ότι δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ.
instagram (https://www.instagram.com/p/B3pydzClp0j/?utm_source=ig_embed)
Ολοι είδαν τις σκηνές ντροπής, εκτός από τον Κράσιμιρ Μπαλάκοφ, τον προπονητής της Βουλγαρίας, ο οποίος επέμενε πως η Βρετανία έχει χειρότερο πρόβλημα ρατσισμού από τη χώρα του. Ναι, ένας θρύλος του βουλγαρικού ποδοσφαίρου ισχυρίστηκε ότι δεν άκουσε καμιά ρατσιστική επίθεση στους μαύρους παίκτες της Αγγλίας. Ούτε είδε τον Ποπόφ να ζητά από τους οπαδούς να σταματήσουν... «Ήμουν συγκεντρωμένος στο παιχνίδι», είπε ο Μπαλάκοφ. «Δεν άκουσα τίποτα... Αν αυτό αποδειχθεί αληθινό, είναι ντροπιαστικό και πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη γι 'αυτό. Αλλά πρέπει να αποδειχθεί ότι είναι αλήθεια». Κι όμως η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι η εκούσια άγνοια του Μπαλακόφ για την κατάσταση δεν περιοριζόταν σε αυτόν, μιας και μερίδα του Τύπου θεωρούσε υπερβολές τα όσα λέγονταν από τους Άγγλους.
Η συντριπτική κληρονομιά της νύχτας της Δευτέρας στη Σόφια είναι το αίσθημα δυσπιστίας και αηδίας. Τώρα ή ποτέ! Τέλος στα μισόλογα, τέλος στις υποσχέσεις, κυβερνήσεις και Ομοσπονδίες το παίρνουν πάνω τους και ας είναι το αποτέλεσμα σκληρό και για τη μεγάλη μερίδα φιλάθλων που λατρεύουν το ποδόσφαιρο.
gazzetta.gr
-
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/gettyimages-1181084751_1.jpg)
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/gettyimages-1175982548_1.jpg)
http://www.gazzetta.gr/football/euro-2020/article/1404441/pali-stratiotikos-hairetismos-apo-toys-toyrkoys-paiktes-pics
Τελικά η ΟΥΕΦΑ θα τους τραβήξει το αυτάκι;
-
Και βέβαια, όσο ακριβώς και ο ΟΗΕ, η ΕΕ, ο Τραμπ, ο Πούτιν κλπ το αυτί του σουλτάνου.
Θα τους το ξεριζώσει η ΟΥΕΦΑ
-
Πανό των οπαδών της Σέλτικ με τον... κρεμασμένο Μουσολίνι (pic)
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/scale_n_crop_812x457/public/article/2019-10/gettyimages-1177964577.jpg?itok=e9MdIKnJ)
Η Σέλτικ υποδέχθηκε την Λάτσιο για το Europa League και οι οπαδοί της ανέβασαν πανό με τον Μουσολίνι... κρεμασμένο.
Οι οπαδοί της Λάτσιο ταξίδεψαν μέχρι την Σκωτία για το ματς με την Σέλτικ για το Europa League, όμως εκείνοι τους περίμεναν με ένα ξεχωριστό πανό. Οι Κέλτες σήκωσαν μία εικόνα του Μπενίτο Μουσολίνι κρεμασμένου, ένα αστέρι με παραπομπή στις «ερυθρές ταξιαρχίες», που έγιναν... πράσινες, καθώς και υβριστικό πανό για τους λατσιάλι.
twitter (https://twitter.com/fotos_ultras/status/1187454817322582016/photo/1?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1187454817322582016&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Feuropa-league%2Farticle%2F1407927%2Fpano-ton-opadon-tis-seltik-me-ton-kremasmeno-moysolini-pic)
gazzetta.gr
-
http://www.katiousa.gr/athlitismos/piniera-dolofone-to-tis-manas-sou-eisai-idios-me-ton-pinotset/
-
http://agonaskritis.gr/%ce%bf-%ce%b1%cf%83%cf%80%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b8%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%be%ce%b7%ce%b3%ce%b5%ce%af-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b4%ce%b5-%ce%b4%ce%ad%cf%87%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf/
-
http://www.katiousa.gr/athlitismos/to-podosfairo-ton-epicheirimation-paizetai-sto-paraskinio-opoudipote-allou-ektos-apo-to-gipedo-anakoinosi-tou-kke-gia-tis-ekselikseis-sto-podosfairo/
-
Στo τρίτο #HUMBAonAir της περιόδου, κινηθήκαμε μεταξύ Αιγύπτου και Χιλής. Σε δύο χώρες όπου οι ultras εκτός από τις κερκίδες βρέθηκαν και βρίσκονται και στους δρόμους αγωνιζόμενοι ενάντια στο καθεστώς, και μάλιστα με πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με την αστυνομία.
Αφορμή η θλιβερή επέτειος της 2ας Φεβρουαρίου 2012 όπου 74 οπαδοί της Αλ Αχλί βρήκαν τραγικό θάνατο ύστερα από επεισόδια στο ματς με την Αλ Μαρσί, που δεν ήταν τα κλασσικά οπαδικά επεισόδια, αλλά κάτι πολύ παραπάνω, κάτι πολύ περισσότερο... (βλέπετε και #HUMBA08).
Οι μουσικές που "ντύνουν" την εκπομπή είναι αποκλειστικά από τους Gang of Four, τιμώντας έτσι τον κιθαρίστα της μπάντας Andy Gill που πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 2020.
Κάθε Δευτέρα στις 23:00,στον MusicSociety WebRadion
https://www.mixcloud.com/HUMBAzinegr/humbaonair-season-7-003-03022020-74-never-forget/
HUMBA
-
Μουσά Μαρεγκά: «Οι ηλίθιοι που ήρθατε εδώ να κάνετε ρατσιστικές κραυγές, πάτε να γ….»
Ευχαριστώ τους διαιτητές που δεν με υπερασπίστηκαν και που μου έδωσαν κίτρινη κάρτα επειδή υπερασπίστηκα το χρώμα του δέρματος μου. Ελπίζω να μην σας συναντήσω ξανά σε ποδοσφαιρικό γήπεδο. ΕΙΣΤΕ ΜΙΑ ΝΤΡΟΠΗ
(https://ellinofreneianet.gr/wp-content/uploads/2020/02/84633353_201350087905285_8493925488540449499_n-696x559.jpg)
Ο άσος της Πόρτο από το Μάλι έγινε το πρόσωπο της αγωνιστικής στην Πορτογαλία και όλα τα γήπεδα της Ευρώπης, όταν αποχώρησε από τον αγωνιστικό χώρο, γιατί δεν ανεχόταν τις ρατσιστικές κραυγές της αντίπαλης κερκίδας, από οπαδούς της Γκιμαράες.
Όπως φαίνεται βέβαια, το επεισόδιο είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, με αποδοκιμασίες από την κερκίδα των γηπεδούχων και τον Μαρεγκά να απαντά με ένα γκολ και να πανηγυρίζει, δείχνοντας το χρώμα του δέρματός του. Στο βίντεο φαίνεται μάλιστα να εκτοξεύονται καρέκλες από κάποιους οπαδούς που τον είχαν βάλει στο στόχαστρο, με τον Μαρεγκά να παίρνει μία από αυτές που έπεσαν δίπλα του και να την φοράει στο κεφάλι σαν τρόπαιο. Δέκα λεπτά αργότερα όμως, ξεχείλισε το ποτήρι της οργής και της δικής του ανοχής.
Ο ίδιος φρόντισε πάντως να δώσει συνέχεια στο προφίλ του στο Instagram και δε φαίνεται διατεθειμένος να δώσει τόπο στην οργή.
Εκτός από την εύγλωττη χειρονομία του προς τους ρατσιστές, δεν ξεχνάει να ευχαριστήσει κατάλληλα και τους διαιτητές που δεν έκαναν το παραμικρό για να τον προστατέψουν, αλλά του έδειξαν κίτρινη κάρτα για την ανάρμοστη συμπεριφορά του…
«Θα ήθελα απλά να πω σε αυτούς τους ηλίθιους που ήρθαν στο στάδιο και έκαναν ρατσιστικές κραυγές, πηγαίνετε να γαμ@@@@@@. Επίσης, ευχαριστώ τους διαιτητές που δεν με υπερασπίστηκαν και που μου έδωσαν κίτρινη κάρτα επειδή υπερασπίστηκα το χρώμα του δέρματος μου. Ελπίζω να μην σας συναντήσω ξανά σε ποδοσφαιρικό γήπεδο. ΕΙΣΤΕ ΜΙΑ ΝΤΡΟΠΗ».
https://ellinofreneianet.gr/documents/mousafirides/19472-moysa-maregka-oi-ilithioi-poy-irthate-edo-na-kanete-ratsistikes-krayges-pate-na-g.html
-
Simon Martin: Ποδόσφαιρο, Φασισμός και Οπαδισμός στην Ιταλία Σήμερα
Αρθρο που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Revista Crítica de Ciências Sociais 116 (https://journals.openedition.org/rccs/7291). Ο Simon Martin είναι ερευνητής στη Βρετανική Σχολή της Ρώμης και στο Πανεπιστήμιο του Χερντφορντσάιρ. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.
Το άρθρο αυτό μελετά την σχέση μεταξύ φασισμού και ποδοσφαίρου (calcio) στην Ιταλία από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και την άνοδο του ιταλικού φασιστικού καθεστώτος μέχρι το σήμερα, εστιάζοντας στο πως το γήπεδο έχει γίνει βασικό όχημα τόσο για την αναζωογόνηση της μνήμης τους καθεστώτος και του Mussolini και για την έκφραση και διάχυση εξτρεμιστικής ιδεολογίας. Ο σκοπός είναι να εντοπίσουμε πως αναπτύχθηκε η σύγχρονη σχέση της ακροδεξιάς με το άθλημα και το κατά πόσο μπορεί να εντοπιστούν οι ρίζες της στον Ιταλικό Φασισμό της δεκαετίας του 1930. Το χρονολόγιο της ανάλυσης θα δείξει τα βασικά σημεία της υφαρπαγής του αθλήματος από το φασισμό πριν συγκειμενοποιήσει την εξέλιξη του στην ιστορία της μεταφασιστικής Ιταλίας. Με βάση την υπάρχουσα γνώση αναφορικά με την φασιστική μνήμη, θα προσφέρει νέο υλικό για την κατανόηση ττου ποδοσφαίρου και της πολιτικής στη σύγχρονη Ιταλία με την τοποθέτηση της σχέσης της ανθεκτικής σχέσης μεταξύ του αθλήματος με την ακροδεξιά μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας. Ενώ υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την πολιτικοποίηση του ιταλικού ποδοσφαίρου και των οπαδικών οργανώσεων, δεν υπάρχει ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για την μακροχρόνια σύνδεση μεταξύ ιταλικού φασισμού και ποδοσφαίρου, λες και ο ισχυρός δεσμός μεταξύ των δύο έσπασε μετά την πολιτική αλλαγή που πραγματοποιήθηκε το 1945. Μετά την κατάρρευση του φασισμού στην Ιταλία το 1943 και του ναζιστικού/φασιστικού κράτους μαριονέτα της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI, ΣτΜ: επίσης γνωστή ως Ιταλική Δημοκρατία του Σαλό) το 1945, η επαναδημιουργία του φασιστικού κόμματος έγινε παράνομη με το Ιταλικό Σύνταγμα του 1947, και η απολογία του φασισμού με τον λεγόμενο νόμο Σκέλμπα του 1952 (ΣτΜ: από τον Mario Scelba που τον εισήγαγε ως υπουργός δικαιοσύνης). Εξτρεμιστικές ακροδεξιές ιδεολογίες ωστόσο επιβίωσαν στην μεταπολεμική δημοκρατική Ιταλία, και το ποδόσφαιρο έχει προσφέρει από τότε ένα εμφανή χώρο για την έκφραση των απόψεων τους. Δεν είναι ένα απλό πολιτικό/αθλητικό ζήτημα, ωστόσο, είναι ενδεικτικό μιας σειράς από άλυτα προβλήματα μέσα στο μεταπολεμικό κράτος που επέτρεψαν στην ακροδεξιά να διατηρήσει τη παρουσία και την ορατότητα της. Μέσα από την ανάλυση της δευτερεύουσας βιβλιογραφίας γύρω από τη φασιστική μνήμη και τις σημερινές αναφορές στις ειδήσεις που έχουν δείξει την εκμετάλλευση των σταδίων ως ιδιαίτερα ορατά πολιτικά οχήματα, το άρθρο αυτό θα προσφέρει μια εξήγηση για το γιατί η σχέση φασισμού και ποδοσφαίρου είναι τόσο ανθεκτική στην Ιταλία. Ξεκινώντας από το 2017 και την υπόθεση με τα αυτοκόλλητα που παρουσίαζαν την Anne Frank να φορά φανέλα της AS Roma, το άρθρο θα δείξει τις ρίζες του φασισμού στο άθλημα και πως η μνήμη και η διαρκής δημοφιλία του δημιουργήθηκε και εξηγήθηκε. Η αποτυχία της Ιταλίας να κόψει πλήρως σχέσεις με το φασισμό και ακόμη και να συμβιβαστεί με το παρελθόν της θα φανεί πως συνέβαλλε στην ακραία πολιτικοποίηση της Ιταλικής κοινωνίας κατά τη δεκαετία του 1970, η οποία μεταφέρθηκε στα στάδια και τις οργανώσεις οπαδών. Μια από τις οργανώσεις οπαδών που συνδέεται ιδιαίτερα με το νεοφασισμό είναι οι Irriducibili ultraS της SS Lazio, που έχουν αποκτήσει στενές σχέσεις με τους πρώην ποδοσφαιριστές Paolo Di Canio και Sinisha Mihajlovic. Οι πολιτικές τους ταυτότητες θα μελετηθούν πριν τέλος μελετηθεί η δημιουργία της πρόσφατης αλληλεξάρτησης μεταξύ ποδοσφαιρικών ομάδων, τηλεόρασης, επιχειρηματικών συμφερόντων και πολιτικής που διαμόρφωσαν την παραγωγή και τη κατανάλωση του αθλήματος και που το μετέτρεψαν σε μια ψυχαγωγική «Άγρια Δύση» όπου σχεδόν τα πάντα επιτρέπονται με ελάχιστες ή καθόλου κυρώσεις, ανάμεσα τους και η ανενόχλητη διάχυση της φασιστικής ιδεολογίας.
Anne Frank
Τον Οκτώβριο του 2017, κάποιοι οπαδοί της Lazio παρακολούθησαν στον αγώνα της Serie A με την Cagliari Calcio από την άγνωστη curva sud του Stadio Olimpico, το «σπίτι» των αιώνιων εχθρών τους της Roma. Οι ταυτότητες κάθε ομάδας και οι οργανώσεις των οπαδών είναι διακριτές και εντοπίζονται στη προέλευση τους, όπως αναφέρει ο Francesco Ricatti στην ανάλυση του πάνω στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Η Roma, η οποία έχει υιοθετήσει το σύμβολο της πόλης, τη λύκαινα και τα χρώματα της πόλης (σκούρο κόκκινο και κίτρινο) ανέπτυξε ένα έντονο δεσμό με το αστικό κέντρο και την εργατική του τάξη ενώ η Lazio – το όνομα είναι ίδιο με την επαρχία στην οποία βρίσκεται η Ρώμη – κατέληξε να αντιπροσωπεύει την γύρω περιοχή. Ενώ οι οπαδοί της Roma αντλούσαν ευχαρίστηση από το να αναφέρονται στους αντιπάλους τους της SS Lazio ως burini, εκείνοι που έρχονταν από την επαρχία για να πουλήσουν βούτυρο, οι οπαδοί της Lazio αναφέρονται με τον ίδιο τρόπο στη Roma ως ομάδα χασάπηδων και Εβραίων, με βάση τον αρχικό πυρήνα των περιοχών που την υποστήριζαν στη Ρώμη, που περιλάμβανε τα σφαγεία και το γκέτο.
Αποκλεισμένοι από την εθιμοτυπική τους πλευρά (curva nord) του Olimpico μετά τα ρατσιστικά συνθήματατης προηγούμενης εβδομάδας, η ομάδα της Lazio εκμεταλλεύτηκε ένα παραθυράκι για να επιτρέψει στους οπαδούς της να παρακολουθήσουν τον αγώνα με το να ακυρώσουν τα εισητήρια διαρκείας για ένα αγώνα και να αγοράσουν εισιτήριο για την curva sud στη συμβολική τιμή του 1€. Αυτή η απατεωνιά εσκεμμένα υπέσκαψε την τιμωρία που υποβλήθηκε από την αθλητική δικαιοσύνη της Ιταλίας και έφερε τους Irriducibili ultraS στην «εχθρική περιοχή», όπου έκαναν αυτό που ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας (FIGC) Carlo Tavecchio περιέγραψε ως «απερίγραπτη πράξη». Ένας άνδρας που δεν είναι γνωστός για την χρήση πολιτικά ορθού λόγου, που το 2014 μιλώντας για το ζήτημα των ξένων παιχτών στη Serie A, ο Tavecchio αναφέρθηκε στον «’ Opti Poba (ΣτΜ: μη υπαρκτό πρόσωπο)’ που έτρωγε μπανάνες πριν έρθει εδώ και τώρα παίζει για την Lazio»
Οι φανεροί εβραϊκοί δεσμοί της Roma, σε συνδυασμό με την απάτη των εισιτήριων, εξηγεί πως και γιατί κάποια μέλη των Irriducibili (Αμετακίνητοι, Ανίκητοι) ultraS επέλεξαν να κολλήσουν αυτοκόλλητα στην curva sud που έγραφαν «romanista ebreo» (οι οπαδοί της Roma είναι Εβραίοι) και ακόμη ένα με την εικόνα της Anne Frank, ένα από τα πιο διάσημα θύματα του Ολοκαυτώματος, να φορά μια φανέλα της Roma. Η «λογική» – η χρήση του χαρακτηρισμού Εβραίος είναι προσβλητικός – δεν είναι αποκλειστικότητα όμως των οπαδών της Lazio· και οι οπαδοί της Roma έχουν επίσης γράψει «η Anne Frank υποστηρίζει την Lazio» σε τοίχους της πόλης. Όπως είπε και μια εβραϊκής καταγωγής γυναίκα: «Οι ultras της Lazio και της Roma που τους χωρίζει συνήθως η ηλιθιότητα του ποδοσφαίρου, συνδέονται παρόλα αυτά από την κοινή χρήση τυφλού αντισημιτισμού».
Ο πρόεδρος της SS Lazio, Claudio Lotito έκανε μια εμφανώς απολογητική επίσκεψη στη Συναγωγή της Ρώμης για να καταθέσει ένα στεφάνι στα χρώματα της Lazio, κάτι για το οποίο επικρίθηκε από το ραβίνο της Ρώμης, Riccardo Di Segni. Η δήλωση του πως «η εβραϊκή κοινότητα δεν είναι πλυντήριο» μοιάζει να είναι άμεση αναφορά στο πως η ιταλική ακροδεξιά επιχειρεί να ξεπλυθεί από το εξτρεμιστικό και αντισημιτικό της παρελθόν μέσα από ανοιχτά απολογητικές χειρονομίες, θέμα που θα επιστρέψουμε ξανά αργότερα. Η επίσκεψη του Lotito δεν είχε ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Λαθώς αποσπάσματα από το Ημερολόγιο της Anne Frank διαβάζονταν δυνατά στα γήπεδα της Serie A πριν από τα παιχνίδια της επόμενης αγωνιστικής και οι ποδοσφαιριστές φορούσαν μπλούζες κατά του αντισημιτισμού, μια μικρή μειοψηφία οπαδών της Lazio τραγουδήσαν το φασιστικό ύμνο «Me ne frego».
Η σύγχρονη σχέση του ποδοσφαίρου με το νεοφασισμό φάνηκε ξανά σε λίγες εβδομάδες με την πανηγυρική χειρονομία του Eugenio Maria Lupi μετά από γκολ για την ομάδα του στην Seconda Categoria, Futa 65. Βγάζοντας τη φανέλα της ομάδας του φανερώθηκε μια μπλούζα με τη σημαία της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας, ο παίχτης έκανε επίσης ρωμαϊκό χαιρετισμό με τεντωμένο χέρι. Επίσημα μέρος του φασιστικού κινήματος από το 1925, ο χαιρετισμός υιοθετήθηκε ως υποκατάστατο αυτού που θεωρούνταν η αστική χειραψία το 1932. Σύμφωνα με την Simonetta Falasca-Zamponi, έγινε «το εκ των ων ουκ άνευ του πραγματικού φασίστα, το στοιχείο δίχως το οποίο κάποιος δεν μπορούσε να θεωρείται φασίστας». Αρκετά προκλητική από μόνη της, η χειρονομία του Lupi ήταν ακόμη πιο σκανδαλώδης λόγω των αντιπάλων της ομάδας του, της Marzabotto. Το 1944, στη περιοχή γύρω από το χωριό αυτό στα νότια της Μπολόνια, πραγματοποιήθηκε η μαζική δολοφονία τουλάχιστον 770 πολιτών από δυνάμεις των ναζιστικών Waffen SS. Οι «λόγοι για τη σφαγή δεν εξηγήθηκαν ποτέ πλήρως» αλλά οι ιστορικοί «συμφωνούν πλέον πως η σφαγή δεν ήταν ‘αντίποινα, αλλά μια πράξη αποτρεπτικής τρομοκράτησης προς τον άμαχο πληθυσμό’». Αν και το παιχνίδι έγινε σε μια σχετικά χαμηλή κατηγορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, η προσοχή που δόθηκε από τον Πρόεδρο της Περιφερειακής Επιτροπής για τη Μνήμη των Πεσόντων του Μαρτσαμπότο, Valter Cardi, που διαμαρτυρήθηκε πως η περιοχή «αναγκάστηκε να δεχτεί για πολλοστή φορά την απαράδεκτη προσβολή στη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα». Σε μια απόπειρα να πάρει αποστάσεις από το περιστατικό, η ομάδα και οι παίχτες της, δίχως τον Lupi, επισκέφτηκε το ναό στο Μνημείο του Μαρτσαμπότο μια εβδομάδα αργότερα.
Υπάρχουν πολλά σε αυτά τα επεισόδια για να εξηγήσουν γιατί και πως η Ιταλία έχει τόσες δυσκολίες να διαχωρίσει το ποδόσφαιρο από το φασισμό, μεταξύ τους η άγνοια, μια βαθιά απέχθεια προς την εξουσία, την αναποτελεσματική φύση της ιταλικής δικαιοσύνης, έλλειψη ηγεσίας, και την σημαντική σχέση μεταξύ ποδοσφαιρικών ομάδων και οργανώσεων των ultras. Πριν πάμε εκεί όμως, πρέπει να καθοριστούν οι ρίζες της σχέσης αυτής.
Ποδόσφαιρο και Φασισμός
Το ποδόσφαιρο και ο φασισμός συνδέονται από την εποχή που το καθεστώς του Mussolini αναδιαμόρφωσε το αγώνισμα το 1926 με την Χάρτα του Βιαρέτζο. Ο φασισμός ενδιαφέρθηκε όταν το ποδόσφαιρο έγινε πολύ γρήγορα η πιο σημαντική πολιτισμική εκδήλωση στην Ιταλία. Σε απάντηση στην ταχύτατη διάδοση του αθλήματος σε ολόκληρη τη χώρα και την επακόλουθη έλλειψη κανόνων, ο φασισμός βάλθηκε να αναδιαμορφώσει το αγώνισμα ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του καθεστώτος ως εργαλείο προπαγάνδας και εθνικής ταυτότητας. Κατά κύριο λόγο έγινε με την επιβολή μιας νέας φασιστικής ιεραρχίας αξιωματούχων, ένα νέο γενικό κανονισμό που επέβαλε πειθαρχικά μέτρα και κανόνες γύρω από τους ξένους παίχτες, και τη δημιουργία του πρώτου εθνικού πρωταθλήματος της Ιταλίας, αυτό ενθάρρυνε τη δημιουργία νέων ομάδων όπως η AS Roma και η AC Fiorentina. Αν και δεν υπήρχε μόνο ένα κίνητρο για την παρέμβαση, ο έλεγχος ενός αθλήματος που που γινόταν όλο και πιο χαοτικό ήταν βασικό ζήτημα για ένα καθεστώς που εκβίασε τον εαυτό του σε θέση εξουσίας με την υπόσχεση της αποκατάστασης της τάξης στην ιταλική κοινωνία: η Serie A θα πρόσφερε ένα εθνικό πρωτάθλημα με το οποίο μπορούσαν να ταυτιστούν όλοι οι Ιταλοί, ενώ βελτίωνε το επίπεδο και έτσι την ανταγωνιστικότητα της εθνικής ομάδας στη διεθνή αρένα. Η παρέμβαση του φασισμού άλλαξε για πάντα το ποδόσφαιρο στην Ιταλία και άφησε το ανθεκτικό του αποτύπωμα πάνω στο παιχνίδι με την οργάνωση, τα στάδια και τις επιτυχίες του. Η Ιταλία φιλοξένησε και κέρδισε Παγκόσμιο Κύπελο του 1934, διατηρώντας το τρόπαιο στη Γαλλία το 1938· στο ενδιάμεσο μια ομάδα από Ιταλούς φοιτητές πανεπιστημίου κέρδισε το ολυμπιακό ποδοσφαιρικό τουρνουά του 1936. Έτσι η παρέμβαση του φασισμού και η επένδυση του ξεκάθαρα ενίσχυσε τις προϋπάρχουσες συμπαγείς βάσεις του αθλήματος ενώ οι μυθικοί ήρωες, αγώνες και νίκες της Ιταλίας φιλτράρονταν προς το ευρύ κοινό μέσα από ένα ιδιαίτερα ελεγχόμενο τύπο και αργότερα επαναλαμβάνονταν, δημιουργώντας έτσι μια αναπόφευκτα μακρόχρονη σχέση με το καθεστώς. Ωστόσο, η «ξεκάθαρα φανερή ταύτιση πτυχών του καθεστώτος με την ποδοσφαιρική επιτυχία επίσης οδήγησε σε αμήχανη σιωπή για πολλές από αυτές τις νίκες […] η σχέση της Ιταλίας με το ποδόσφαιρο της δεκαετίας του 1930, σε πολλά πεδία, ήταν δύσκολη».
Φασιστική Μνήμη
Η πτώση του φασισμού στις 25 Ιουλίου 1943 ήταν η αφετηρία της αποφαστικοποίησης του ιταλικού αθλητισμού καθώς η Ιταλική Ολυμπιακή Επιτροπή (Comitato Olimpico Nazionale Italiano – CONI) ήταν διαιρεμένη σε δύο τμήματα μεταξύ της απελευθερωμένης Ιταλίας και της Δημοκρατίας του Σαλό. Ο πρώην διεθνής αθλητής του τένις, παγοδρόμος, δημοσιογράφος και αθλητικός αξιωματούχος κόμης Alberto Bonacossa έγινε επικεφαλής της CONI. Ένθερμος μοναρχικός, ήταν ο τέλειος υποψήφιος για να ηγηθεί της CONI στη διάρκεια της δύσκολης μεταβατικής περιόδου μεταξύ της πτώσης του φασισμού στις 25 Ιουλίου 1943 και της υπογραφής της ανακωχής στις 8 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Σήμαινε πολλά για την αλλαγή, ή την απουσία της, στη μετακαθεστωτική Ιταλία. Αν και δεν κατείχε ποτέ θέση ευθύνης υπό το φασισμό, ήταν μάλλον θετικός ως προς τη διακυβέρνηση του, και ο διορισμός του από τη κυβέρνηση του στρατάρχη Badoglio έδειχνε πως η «μεταφασιστική» Ιταλία θα ήταν αυτή της συνέχειας και ασυνέχειας παρά μια χώρα που θα αποκοπτόταν πλήρως από το παρελθόν. Αντί να αλλάξει βαθιά την παλιά τάξη και να θέσει δύσκολα ερωτήματα γύρω από την ευθύνη των απλών Ιταλών για το τι συνέβη υπό το φασισμό, η εστίαση της αλλαγής ήταν στο να απομακρύνει τα στολίδια του παλιού καθεστώτος και εκείνων που θεωρούνταν υπεύθυνοι για την ηγεσία του. Αν και ο Bonacossa εγκατέλειψε την θέση του μετά από λίγο περισσότερο από ένα μήνα, επανατοποθετήθηκε ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (IOC) το 1946. Υπεύθυνος για μεγάλο μέρος της άμεσης μεταπολεμικής αθλητικής διπλωματίας της Ιταλίας, προστάτεψε την συμμετοχή της στη ΔΟΕ και απέφυγε τον αποκλεισμό της από διεθνείς διοργανώσεις, αντίθετα με ότι συνέβη στη Γερμανία και την Ιαπωνία.
Τοποθετημένος αρχικά ως εντολοδόχος της CONI στις 20 Ιουνίου 1948, και στη συνέχεια Ανώτερος Επίτροπος τον Οκτώβριο του 1944, ο Giulio Onesti επανεκκίνησε τον ιταλικό αθλητισμό. Δέχτηκε κριτική για διορισμό ατόμων που ήταν γνωστά για τη συνεργασία τους με το φασισμό, κατηγορήθηκε πως έκανε την CONI περισσότερο ολιγαρχική από ότι ήταν υπό το καθεστώς. Το θέμα έδειχνε το ευρύτερο πρόβλημα του τι να κάνεις με τους πρώην υποστηρικτές του καθεστώτος που παρέμειναν μέσα στη διοίκηση και το κρατικό μηχανισμό. Σε μια χώρα όπου η εγγραφή στο Φασιστικό Κόμμα ήταν υποχρεωτική, η απόλυτη εκκαθάριση εκείνων που είχαν εργαστεί στη δημόσια διοίκηση υπό το καθεστώς ήταν αδύνατη. Η «εκκαθάριση» που πραγματοποιήθηκε ωστόσο, ήταν εκείνη από παρτιζάνους και αντιφασίστες που μπήκαν στη δημόσια διοίκηση αμέσως μετά την απελευθέρωση. Η κατάσταση μεγεθύνθηκε από την έλλειψη κάποιας επίσημης δικαστικής διαδικασίας για επιφανή στελέχη της πολιτικής, στρατιωτικής, δικαστικής και οικονομικής ηγεσίας της Φασιστικής Ιταλίας που είχαν σχεδιάσει ή εκτελέσει εγκλήματα πολέμου, αντίθετα με τους ναζί ηγέτες στις δίκες της Νυρεμβέργης.
Η συνέχεια ήταν επίσης ευθύνη και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (PCI). Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930 επιφανή στελέχη του PCI όπως ο Palmiro Togliatti και ο Antonio Gramsci είχαν αρχίσει να θεωρητικολογούν τη φασιστική διακυβέρνηση με το να αναγνωρίζουν τη δημοφιλία της μεταξύ των μελών της μεσαίας τάξης. Στηρίζοντας τη κατασκευή μακροπρόθεσμων συμμαχιών με τις μεσαίες τάξεις αντί μιας άμεσης επίθεσης στο κράτος, «η ιταλική οδός προς το σοσιαλισμό» είχε σκοπό να αποφύγει την επανάσταση και την πιθανότητα ο ιταλικός κομμουνισμός να συμβάλλει ξανά στην κατάρρευση της δημοκρατίας. Αφοσιωμένοι στο να συνεργαστούν με τους πολιτικούς τους αντιπάλους, η συμφωνία του PCI με άλλες αντιφασιστικά κόμματα επιβεβαιώθηκε με την «στροφή του Σαλέρνο» (Svolta di Salerno) του Togliatti το Μάρτιο του 1944, στην οποία το θεωρητικά ακόμη επαναστατικό PCI δέχτηκε την άμεση διακυβέρνηση του βασιλιά και την πιθανότητα από κοινού κυβέρνησης με τους καθολικούς και τους μοναρχικούς. Επιπλέον ως υπουργός δικαιοσύνης στην μεταπολεμική αντιφασιστική συμμαχία, ο Togliatti προώθησε μια αμνηστία που έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς φασίστες να αποφύγουν τη τιμωρία. Καθώς δεν υπήρχε ολική μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα του Rocco από το 1930, πολλοί δικαστές ήταν είτε φασίστες ή είχαν εργαστεί μέσα στο σύστημά του και παρέμεινα στη θέση τους μετά το 1945, και παρά την ευρεία στήριξη της κατάργησης τους, οι Έπαρχοι επιβίωσαν αν και πολλοί από αυτούς ήχαν υποστηρίξει το φασισμό κατά τη περίοδο της ανόδου και της εξουσίας του.
Ο αθλητισμός το αντικατόπτριζε αυτό, με ιδιαίτερη συνέχεια μεταξύ των αξιωματούχων του καθεστώτος και της δημοκρατίας. Μια ιδιαίτερη περίπτωση ήταν εκείνη του φλωρεντινού ευγενούς, του μαρκησίου Luigi Ridolfi, που εντάχθηκε στο φασιστικό κίνημα την άνοιξη του 1921. Συμμετείχε «ενεργά στις δραστηριότητες των φασιστικών οργανώσεων και ήταν υποδιοικητής της 2ης Φλωρεντινής Λεγεώνας στη Πορεία στη Ρώμη», το 1922 που ανέβασε τον Mussolini στην εξουσία. Γραμματέας του τοπικού Φασιστικού Κόμματος, από το 1926 ως το 1929, ο Ridolfi ήταν βουλευτής το 1934 και επανεκλέχθηκε το 1939 και το 1943. Ήταν επίσης ιδρυτής (1926) και ο πρώτος πρόεδρος της AC Fiorentina και η κινητήριος δύναμη πίσω από τη κατασκευή του πρωτοποριακού σταδίου της, το πρώην «Giovanni Berta», πλέον «Artemio Franchi». Αντίθετα από τον προπονητή της εθνικής ομάδας Vittorio Pozzo του οποίου «οι υποτιθέμενοι δεσμοί με το καθεστώς […] οδήγησαν στην απομόνωση του στα 1950 και 1960 και στο νέο στάδιο στο Τορίνο να μη πάρει το όνομά του το 1990», ο Ridolfiσυνέχισε να έχει σημαντικές θέσεις μέσα στον μεταφασιστικό ιταλικό αθλητισμό. Το 1951 έγινε ο επικεφαλής του τεχνικού κέντρου της FIGC και επαναδιατύπωσε την ιδέα για ένα «πανεπιστήμιο» για παίχτες και προπονητές που είχε διατυπώσει κατά το μεσοπόλεμο. Εγκαινιάστηκε λίγους μήνες μετά το θάνατο του το 1958, το κέντρο στο Κοβερτσιάνο, στη περιφέρεια της Φλωρεντίας, αφιερώθηκε σε αυτόν.
Πρόεδρος της Ιταλικής Αθλητικής Ομοσπονδίας (FIDAL) από το 1930 ως το 1942, ο Ridolfi εκλέχθηκε ομόφωνα το 1957, μένοντας στη θέση του μέχρι τοι θάνατό του. Από το 1954, ήταν επίσης μέλος του συμβουλίου της CONI που ασκούσε ιδιαίτερη διεθνή επιρροή μέσω τριών μελών από την Ιταλία στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΔΟΕ – ο πρώην διεθνής τενίστας Giorgio De Stefani, ο πρώην φασίστας δήμαρχος (Podestà) του Τορίνου, Έπαρχου και υπουργού οικονομικών Paolo Thaon di Revel, και ο Alberto Bonacossa. Αριστοκράτες και αυτοχρηματοδοτούμενοι, ήταν ομοϊδεάτες μεταξύ της ολιγαρχικής ελίτ της ΔΟΕ και ε΄παιξαν καίριο ρόλο στην επιτυχημένη υποψηφιότητα της Ιταλίας για να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 που ήρθε «πάνω από όλα, χάρη στην επιλογή μιας αθλητικής πολιτικής της συνέχειας από την CONI».
Η παρουσία πρώην φασιστών και υποστηρικτών σε όλα τα επίπεδα της κυβλέρνησης, της δημόσιας διοίκησης και της κρατικής οργάνωσης συνέβαλε στη δημιουργία μιας διαδεδομένης αντίληψης των Ιταλών ως καλλών ανθρώπων – brava gente – που ήταν θλυματα παρά οι συνεργοί ή υποστηρικτές του φασισμού. Μεταθέτοντας τις ευθύνες για τις ακρότητες μετά το 1938 στην επιρροή της ναζιστικής Γερμανίας δημιουργείται ένα αφήγημα «κακός Γερμανός/καλός Ιταλός» που μεταθέτει ή εξαφανίζει κάθε αίσθηση ευθύνης για ότι συνέβη, δημιουργώντας έτσι την εικόνα ενός καλοήθους καθεστώτος και ηγέτη. Αυτό φυσικά έχει σχέση με το αν η βάρβαρη αποικιοκρατική εκστρατεία της φασιστικής Ιταλίας στην Ανατολική και Βόρεια Αφρική, η φυλετική πολιτική, και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για παράδειγμα, αναγνωρίζονται πόσο μάλλον αναλύονται. Η μακροχρόνια επίπτωση που προκάλεσε ήταν:
«μια αποκατάσταση του φασισμού και του Mussolini, σαν να μη συνέβη τίποτα στην ιταλική ιστορία. Ενώ ο φασισμός δεν έχει γίνει ακριβώς ‘καλός’, δεν παρουσιάζεται πλέον ως κάτι εντελώς ‘κακό’. Αυτό το ουδέτερο προφίλ νομιμοποιεί πολλές από τις αξίες, ιδανικά και αναφορές που χρησιμοποιούνταν ή και ακόμη χρησιμοποιούνται από κάποια δεξιά κόμματα».
Η αποτυχία της μεταπολεμικής δημοκρατίας να αντιμετωπίσει αποτελεσματικα τη κληρονομιά του καθεστώτος ήταν εμφανής στην αποδοχή της «δημιουργίας το 1946 από τους ηττημένους φασίστες ενός πολιτικού κόμματος , το οποίο, αν και δεν αποκαλούνταν φασιστικό, ξεκάθαρα θεωρούσε τον εαυτό του διάδοχο της RSI με το ονομαστεί Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (Movimento Sociale Italiano – MSI). Έτσι η καταστολή και η διαστρέβλωση της μνήμης ήταν σημαντική για τη διατήρηση και ανάπτυξη του μεταπολεμικού νεοφασισμού και του MSI. Η αμετανόητη σχέση του του κόμματος με το καθεστώς κράτησε μέχρι το κομματικό συνέδριο του 1995 στο Φιούγκι όπου, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια νομότυπη δύναμη ικανή να κυβερνήσει διαλύθηκε και αντικατάστάθηκε από την μεταφασιστική Εθνική Συμμαχία (Alleanza Nazionale, AN). Υπό την ηγεσία του Gianfranco Fini, απέρριψε τις προηγούμενες αναφορές του MSI στο φασισμό, καταδίκασε τον αντισημιτισμό και τους φυλετικούς νόμους του 1938, επισκέφτηκε το Μαυσωλείο στο Φόσε Αρντεατίνε (Fosse Ardeatine) για να τιμήσει τους παρτιζάνους και τους Ιταλούς στρατιώτες που εκτελέστηκαν εκεί, πριν πάει στο Άουσβιτς σε μια πράξη αναγνώρισης εκείνων που δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και επιπλέον των Ιταλών στρατιωτών που απελάθηκαν ή σκοτώθηκαν στο Ρωσικό Μέτωπο. Ενισχύοντας τις εκλογικές και κυβερνητικές πιθανότητες του κόμματος, ήταν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος μεταξύ της βάσης του, και μια φράξια του παλιού MSI παρέμεινε πιστή στα ιδανικά της. Αρνούμενη να ενωθεί με την Alleanza Nazionale, σχημάτισαν την Τρίχρωμη Φλόγα (Movimento Sociale Fiamma Tricolore, MSFT). Όπως σημειώνουν οι Testa και Armstrong, αυτή «η κινηματική μερίδα του φασισμού είναι παρούσα σήμερα στη πλειοψηφία των νεοφασιστικών νεανικών οργανώσεων και σίγουρα είναι αναγνωρίσιμη μεταξύ των UltraS».
Ultras
Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο και πρέπει να δοθεί προσοχή στη σημειολογική διαφορά μεταξύ ultrà και ultraS. Το πρώτο σημείο που πρέπει να υπογραμμιστεί είναι πως αυτές οι αφοσιωμένες οργανώσεις οπαδών δεν είναι κατ’ ανάγκη, εκ φύσεως βίαιες. Διαφοροποιώντας μεταξύ των δύο όρων, ο Ricatti είπε πως ο όρος ultrà υποκαθίσταται κάποιες φορές από τον όρο ultras, και οι δύο «είναι συνήθως συνώνυμοι, αν και μερικές φορές χρησιμοποιούνται με διαφορετική έννοια από οπαδούς της Roma, που δείχνουν με τον πρώτο τους παραδοσιακούς Ιταλούς φανατικούς οπαδούς ποδοσφαίρου, και, με τον δεύτερο, οργανώσεις ποιο κοντά στο αγγλικό μοντέλο των χούλιγκανς». Οι Testa και Armstrong επίσης αμφισβητούν την συχνή υπόθεση πως οι πρωτύτερα καθιερωμένοι ultrà και οι πιο πρόσφατοι ultraS είναι συνώνυμοι με τον αγγλικό όρο «hooligan»: «Στο ιταλικό πλαίσιο, οι ultraS είναι ίσως χούλιγκανς, αλλά πολύ διαφορετικού είδους, επειδή είναι πλέον αναπόσπαστα συνδεδεμένοι με τον ιταλικό νεοφασισμό του τέλους του 20ου αιώνα».
Μια επιπλέον γέφυρα που συνδέει το φασιστικό ποδόσφαιρο της δεκαετίας του 1930 με το νεοφασισμό των γηπέδων σήμερα ήταν η περίοδος της έντονης και ακραίας πολιτικής βίας στην Ιταλία από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως τις αρχές εκείνης του 1980. Αποτέλεσμα τόσο του ανολοκλήρωτου εμφυλίου πολέμου από το 1943-945 και η αποτυχία του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος να εισάγει μεταρρυθμίσεις σε αντίδραση του δραματικού εκμοντερνισμού της ιταλικής κοινωνίας στη διάρκεια του «οικονομικού θαύματος», η πόλωση της ιταλικής πολιτικής, η πολιτικοποίηση των πλατειών (piazzas) και η βία που τη συνόδευε μεταφέρθηκε στα ποδοσφαιρικά γήπεδα.
Το κίνημα διαμαρτυρίας που ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια το 1968 και μεταφέρθηκε στα εργοστάσια την επόμενη χρονιά ριζοσπαστικοποίησε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και άφησε μια παράδοση μικρών και ιδιαίτερα πολιτικοποιημένων ομάδων νεαρών Ιταλών από τις οποίες προήλθαν οι ultrà. Ταυτιζόμενοι έντονα με το στάδιο, την ομάδα και την εντοπιότητα τους, πήραν τη σύγκρουση που ήταν αισθητή στην ιταλική δημόσια ζωή στα γήπεδα, έδωσαν στο ποδόσφαιρο ένα πολιτικό πλαίσιο και σημασία, και πρόσφεραν στους υποστηρικτές πολιτική ταυτότητα. Διαιρεμένοι από την υποστήριξη τους για το κομμουνισμό ή το νεοφασισμό, ενώθηκαν γύρω από μια απόρριψη και αντίσταση σε όλες τις μορφές οργάνωσης και ελέγχου. Μιμούμενοι το στυλ, τις δομές και τα χαρακτηριστικά αντικουλτούρας πολιτικών οργανώσεων, η δημιουργία των κολεκτίβων των ultrà και στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος αντικατοπτρίζονταν στα ονόματά τους, όπως οι αριστεροί Fossa dei Leoni (Η Φωλιά του Λιονταριού) της Milan, η πρώτη σύγχρονη οργάνωση ultrà που ιδρύθηκε το 1968, και η «Brigate Rossonere» (Κόκκινες και Μαύρες Ταξιαρχίες), και οι δεξιοί αντίπαλοι τους στη πόλη, οι Boys SAN (Ένοπλη Μαύρη και Μπλε Ομάδα) της Inter «δημιουργήθηκαν από μέλη του Fronte della Gioventù – της νεολαίας του ιταλικού νεοφασιστικού κόμματος MSI».
Η επίπτωση της ριζοσπαστικοποίησης της Ιταλίας μετά το 1968 αντικατοπτρίστηκε στην ομάδα της SS Lazio που κέρδισε το πρώτο της τίτλο το 1974 με ένα σύνολο από εκκεντρικούς παίχτες φνωστούς για το πάθος τους για όπλα, μιλιταρισμό, αλεξιπτωτισμό και μερικούς που στήριζαν το MSI. Η επιτυχία του πρωταθλήματος προσέλκυσε νέους υποστηρικτές και οπαδούς στην curva nord όπου οργανώσεις όπως οι Folgore, που είχαν πάρει το όνομά τους από ένα τάγμα αλεξιπτωτιστών του ιταλικού στρατού που θαύμαζε η νεοφασιστική νεολαία, άρχισαν να εμφανίζονται. Κάποιες από αυτές τις οργανώσεις ενώθηκαν για να σχηματίσουν τους Eagles Supporters το 1976, που οργάνωναν θεαματικές επιδείξεις τις μέρες των παιχνιδιών. Αφοσιωμένοι άλλα σχετικά ειρηνικοί` και απολίτικοι, ήταν διαφορετικοί και περιστασιακά συγκρούονταν με τους πιο ακραίους Vikings που κυριαρχούσαν στην curva μέχρι το 1987 και την εμφάνιση των Irriducibili, που έγιναν η βασική του δύναμη.
Οι συγκρούσεις εξουσίας μέσα στην curva nord ήταν ενδεικτικές του πως, στη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και του 1980, πολλοί παλιότεροι ηγέτες έχασαν τον έλεγχο καθώς οι οργανώσεις άρχισαν να διασπώνται σε μικρότερες φράξιες. Ενώ κάποιοι έγιναν πολιτικά ουδέτεροι ή απολίτικοι, άλλοι ανέπτυξαν τοπικές και εθνικές πολιτικές ατζέντες. Σε πόλεις με δυο ομάδες, αυτές συχνά είχαν διακριτές πολιτικές ταυτότητες, όπως η AC Milan ήταν η παραδοσιακή ομάδα των εργατών του σιδηροδρόμου και της εργατικής τάξης και οι αντίπαλοί τους της Internazionale αντιπροσώπευαν τους πιο συντηρητικούς αστούς. Οι ταυτότητες των ομάδων επίσης αντικατόπτριζαν περιοχές με διακριτές πολιτικές τοποθετήσεις, πιο ιδιαίτερα στα οχυρά της Lega Nord στη Λομβαρδία και στο Βένετο που συχνά επιδείκνυαν έντονη ρατσιστική και κατά του νότου ρητορική. Καθώς τοπικές και περιφερειακές ταυτότητες έγιναν πιο ισχυρές από την επίπτωση της παγκοσμιοποίησης πάνω σε μάλλον εσφαλμένες ιδέες της ιταλικής ομοιογένειας, πολλές οργανώσεις οπαδών μετατοπίστηκαν προς το δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος. Με τις πόλεις να ερμηνεύονται όλο και περισσότερο ως piccole patrie (μικρές πατρίδες), υπήρχε και μια αντίστοιχη αύξηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.
Τέτοιες ιδέες και συμπεριφορές έγιναν όλο και πιο εμφανείς μεταξύ των Boys της AS Roma, που έφτασαν στη κυριαρχία στα τέλη της δεκαετίας του 1980 καθώς η παλιά φρουρά της curva sud άρχισε να υποχωρεί. Υιοθετώντας το διπλό πέλεκυ ως σύμβολο τους, οι πυλώνες της ιδεολογίας τους είναι εξίσου προβλέψιμοι και λαϊκίστικοι: η εξύμνηση του Mussolini ως το σπουδαιότερο πρόσωπο της ιταλικής ιστορίας και η τιμή προς την αρχαία Ρώμη και τη φασιστική εποχή, ενωμένες μαζί από την πολιτισμική μνήμη που ερμηνεύει και εφευρίσκει εκ νέου το παρελθόν. Το 2005 στο Λιβόρνο, μια μισητή αντίπαλο εξαιτίας της έντονης κομμουνιστικής ιστορίας και της ομάδας και της πόλης, άπλωσαν σημαίες που είχαν πάνω τους σβάστικες και κέλτικους σταυρούς (το σύμβολο του νεοφασισμού) και τραγουδούσαν όλοι μαζί «Duce, Duce», αναφερόμενοι στον Mussolini. Τα γεγονότα επαναλήφθηκαν στο Stadio Olimpico τον επόμενο Ιανουάριο όταν η Roma φιλοξενούσε τη Livorno και περιλάμβανε και ένα ασπ΄ρομαυρο πανό που έγραφε: «LazioLivorno: stessa iniziale, stesso forno» (Lazio- Livorno: ίδια ρίζα, ίδιος φούρνος).
Επιδιώκοντας ξανά να προσβάλλουν μέσα από τη σύνδεση με την εβραϊκότητα, το πανό έκανε λογοπαίγνιο με την ομοιοκαταληξία μεταξύ των λέξεων «Livorno» και «forno». Δείχνοντας πως οι πρόεδροι των ομάδων ήταν προσεκτικοί να μη προσβάλουν τους ακραίους υποστηρικτές, ο πρόεδρος της AS Roma, Franco Sensi ζήτησε απλά «η πολιτική μένει έξω από το γήπεδο». Μιλώντας με ένα παρόμοιο τρόπο αναφορικά με το άθλημα και τη πολιτική, ο δήμαρχος της Ρώμης, Walter Veltroni συνέδεσε παρόλα αυτά το συμβάν με το παρελθόν της πόλης: «η πολιτική πρέπει να μείνει εκτός γηπέδου […] αλλά ακόμη περισσότερο η απολογία για το ναζιστικό καθεστώς που έφερε τόσο τρόμο και θάνατο στο κόσμο […] η Ρώμη είναι πόλη του εκτοπισμού των Εβραίων, η Ρώμη είναι η πόλη του Φόσε Αρντεατίνε. Τέτοιου είδους συμπεριφορά δεν μπορεί να γίνει ανεκτή». Ο εκπρόσωπος της εβραϊκής κοινότητας της Ρώμης, ο Riccardo Pacifici απαίτησε μια απάντηση από τον υπουργό εσωτερικών Beppe Pisanu και τον επικεφαλής της αστυνομίας Marcello Fulvi, γιατί ο νόμος Mancino (ΣτΜ: από τον υπουργό εσωτερικών που τον εισηγήθηκε) που καταδικάζει την διάχυση φυλετικού, εθνοτικού ή εθνικού μίσους δεν εφαρμόστηκε όταν πολλοί εβραϊκής και μη καταγωγής οπαδοί στο κοινό του σταδίου διαμαρτυρήθηκαν απευθείας στην αστυνομία. Δεν ήταν καθόλου το πρώτο τέτοιο περιστατικό, ένα παρόμοιο πανό εμφανίστηκε στη διάρκεια του ντέρμπι της Ρώμης το 1998: «Το Άουσβιτς η πατρίδα σας, οι φούρνοι τα σπίτια σας». Το είχαν ξεδιπλώσει οι Irriducibili της Lazio, μια από τις οργανώσεις ultrà που σχετίζεται περισσότερο με το νεοφασισμό.
Υιοθετώντας τον αετό ως σύμβολο τους, ο οποίος είναι κοινός με εκείνο της ομάδας αν και διαφορετικός στυλιστικά, το σύνθημα των Irriducibili – Τόλμα, Πίστευε, Ρίσκαρε – που απαιτεί μικρή φαντασία όταν συσχετίζεται με το γνωμικό του φασιστικού καθεστώτος για την ιταλική νεολαία – Πίστευε, Υπάκουε, Πολέμα. Θαυμάζοντας την αρχαία Ρώμη, το αυτοκρατορικό παρελθόν και εξυμνώντας το Mussolini, μοιράζονται αυτές τις συμπάθειες με τους νεοφασίστες αντιπάλους τους της Roma. Τέτοιες ιδέες είναι κεντρικές στην ιδιαίτερα παραδοσιακή και συμβολική αντίληψη που έχουν για το κόσμο οι ultraS, και μέσα στο πλαίσιο αυτό, η σημασία του Mussolini προχωρά πέρα από τις σημαίες στα γήπεδα. Αντιμετωπιζόμενος ως ο σπουδαιότερος άνδρας της ιταλικής ιστορίας, ένα άτομο που αντιπροσώπευε και εφάρμοζε τη θέληση του λαού, αυτή η αναθεώρηση της ιστορίας προσφέρεται έξω από το πλαίσιο της έμφυτης βίας του καθεστώτος και την εμπλοκή του σε θηριωδίες. Παρουσιάζεται επίσης συχνά ως αγνότερη, πιο έντιμη περίοδος και έτσι διαφέρει με την διαφθορά της σύγχρονης πολιτικής.
Ερχόμενοι αμέσως μετά την πτώση των Κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη, το σκάνδαλο διαφθοράς «Tangentopoli» στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έφερε στο τέλος της την μεταπολεμική Πρώτη Δημοκρατία και έκανε κάποιους ιστορικούς να αναθεωρήσουν τα γεγονότα του 1943-1945 και την απελευθέρωση της Ιταλίας. Αντί για ένα κίνημα συλλογικής ταύτισης, η επαναξιολόγηση της Αντίστασης κατηγόρησε το PCI για «χειραγώγηση την ιστορική καταγραφή για τα δικά του χυδαία πολιτικά κίνητρα» και ελαχιστοποίησε το ρόλο των κομμουνιστών παρτιζάνων στη γέννηση του δημοκρατικού κράτους. Την ίδια στιγμή, πρόσφερε επίσης μια αποκατάσταση του καθεστώτος και του Mussolini.
Ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αυτής της τάσης ήταν η υπομονή του πρωθυπουργού Silvio Berlusconi, το 2003, πως «ο Mussolini δεν σκότωσε ποτέ κανένα. Ο Mussolini έστελεν κόσμο σε διακοπές σε εσωτερική εξορία». Επικίνδυνα παραπλανητικό και εντελώς υποκριτικό, είναι ψεύτικη ιστορία. Παρουσιάζοντας μια φαινομενικά έγκυρη ανάγνωση του παρελθόντος, η παραμόρφωση δημιουργεί μεγαλύτερό σεβασμό/αποδοχή για αυτό που προηγουμένως θεωρούνταν ως ηθικά απεχθές, κάτι που ήταν σημαντικό για την κυβερνητική συμμαχία του Berlusconi που περιλάμβανε τη δεξιά Alleanza Nazionale.
Paolo Di Canio
Η αναθεώρηση του φασισμού διευκολύνει κάθε δυσκολία που ίσως υπάρχει για οπαδούς που εξυμνούν μια ρομαντικοποιημένη εκδοχή του φασιστικού παρελθόντος της Ιταλίας. Το να βλέπει το παρόν μέσα από το παρελθόν ήταν κάτι που άρεσε και στον Mussolini, που υιοθέτησε το τίτλο Il Duce. Το λατινικό του DUX (ηγέτης), το πρώην μέλος των Irriducibili και πρώην παίχτης της Lazio, Paolo Di Canio έχει κάνει τατουάζ στο δικέφαλό του μαζί με ένα ρωμαϊκό αετό και το κρανοφορεμένο κεφάλι του Mussolini στη πλάτη του. Ανοιχτά υποστηριχτής του φασισμού και του ηγέτη του, τον Ιανουάριο του 2005 έκανε το ρωμαϊκό χαιρετισμό προς τους Irriducibili μετά τη νίκη της Lazio στο ντέρμπι της Ρώμης, μια κίνηση που εκτιμήθηκε από την Alessandra Mussolini, εγγονή του Il Duce και βουλευτίνα εκείνη την εποχή: «Τι όμορφος ρωμαϊκός χαιρετισμός, μου άρεσε πολύ. Με συγκίνησε και θα του στείλω ευχαριστήρια κάρτα». Ενώ ο Di Canio προσπάθησε να πάρει αποστάσεις από τα σχόλια της, επανέλαβε τη χειρονομία εναντίον της Siena, της Livorno και της Juventus στις 17 Νοεμβρίου. Τιμωρημένος με μια αγωνιστική αποκλεισμό και πρόστιμο 10000€, η Lazio πέτυχε την ανάκληση του αποκλεισμού. Απαιτώντας «αναγνώριση της νομιμότητας και την πλήρη απουσία απαγόρευσης του ρωμαϊκού χαιρετισμού», η έφεση έδειξε τη γκρίζα περιοχή που καλύπτει την απολογία του φασισμού στην Ιταλία. Όπως είπε η υπεράσπιση του Di Canio, ενώ το σύνταγμα απαγορεύει ξεκάθαρα τον επανασχηματισμό του απαγορευμένου Φασιστικού Κόμματος, προστατεύει επίσης ξεκάθαρα την ελευθερία της έκφρασης και της σκέψης. Έτσι, το έγκλημα της φασιστικής απολογίας μπορεί να υπάρχει όταν υπάρχει στόχος επανασχηματισμού του Φασιστικού κόμματος. Ο ρωμαϊκός χαιρετισμός από μόνος του έτσι δεν είναι έγκλημα. Δίχως σαφή διευκρίνηση να έχει επιτευχθεί αναφορικά με την νομιμότητα ή το αντίθετο, έγινε ενδεικτικό του εθνικού προβλήματος της Ιταλίας.
Ο Di Canio επίσης εξήγησε τι σήμαινε η χειρονομία για τον ίδιο: «Κάνω το ρωμαϊκό χαιρετισμό ως χαιρετισμό σε συντρόφους, είναι αφιερωμένος στους ανθρώπους μου. Με το τεντωμένο χέρι δεν υποκινώ βία, ούτε φυλετικό μίσος […] Ο χαιρετισμός μου […] δεν είναι πολιτικός αλλά αποκλειστικά αθλητικός». Ορίζοντας τον εαυτό του ως φασίστα αλλά όχι ρατσιστή, έχει χρησιμοποιήσει αυτή την υπεράσπιση σε δύο περιπτώσεις που δημοσιοποιήθηκαν ιδιαίτερα. Το Μάρτιο του 2013, μια αντιπαράθεση ξέσπασε στο Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ) μετά τη πρόσληψη του ως προπονητή της Sunderland AFC, που προκάλεσε την άμεση παραίτηση του πρώην υπουργού εξωτερικών του ΗΒ, David Milliband από τη θέση του ως αντιπροέδρου της ομάδας. Το Σεμπτέμβριο του 2016, απομακρύνθηκε από παρουσιαστής της εκπομπής του ιταλικού Sky Sport για το αγγλικό ποδόσφαιρο με τίτλο Di Canio Premier Show όταν εμφανίστηκε στον αέρα με ένα κοντομάνικο πόλο που άφηνε να φανεί το τατουάζ του που έγραφε DUX. πιο σημαντικό για το γεγονός πως το Sky τον είχε προσλάβει αρχικά, με δεδομένο πως τα τατουάζ και οι απόψεις του δεν μπορούσαν να θεωρηθούν καλά κρυμμένο μυστικό, έδειξε ξανά έδειξε ξανά τα στραβά μάτια που κάνει το ιταλικό ποδόσφαιρο στο φασισμό, εκτός και αν υπάρχουν οικονομικές επιπλοκές.
Το σχόλιο του Di Canio που δήλωνε φασίστας αλλά όχι ρατσιστής μπορεί να ριπωθεί για μερικούς από τους πρώιμους ιδεαλιστές του φασισμού: ο Mussolini αρχικά ήταν αντίθετος στις ιδέες του Νορδικού ρατσισμού μέχρι που οι επιστήμονές του βρήκαν πως οι Ιταλοί είναι στη πραγματικότητα Άρειοι. Δεν έχει σημασία όμως, είναι μια πολύπλοκη υπόθεση να αναλυθεί που απαιτεί το είδος επιλεκτικής ανάγνωσης του παρελθόντος που είναι εμφανής στην αυτοβιογραφία του. Ισχυριζόμενος πως ο Mussolini ήταν ϊδιαίτερα παρεξηγημένο άτομο», ο Di Canio τον παρουσιάζει ως άνθρωπό αρχών που τιμωρήθηκε επειδή έλεγε τη γνώμη του. Ελεύθερος να εκφράσει την άποψη του, όπως λέει, είναι ωστόσο ιστορικό γεγονός πως ο «Mussolini κατάφερε να συντάξει μια ολόκληρη χώρα γύρω του». Η άποψη για το καθεστώς, είναι στη πραγματικότητα, μια από τις μεγαλύτερες ιστορικές συζητήσεις για τον ιταλικό φασισμό. Ιδιαίτερα ανησυχητικά δηλώνει:
«Αν και θαυμάζω το τρόπο που έχτισε την εξουσία του, είμαι εντυπωσιασμένος από το τρόπο που την εδραίωσε και την χρησιμοποίησε. Ο Mussolini ήταν πεπεισμένος πως έπρεπε να σώσει τη χώρα από τους άλλους. Για εκείνον, οι κίνδυνοι ήταν τεράστιοι, υπήρχε ένα υψηλότερος σκοπός που δικαίωναν τα μέσα του […] Παραπλάνησε ανθρώπους, συχνά οι πράξεις του ήταν αισχρές ή υπολογισμένες. Αλλά όλα αυτά γίνονταν χάρη σε ένα ανώτερο σκοπό. Αυτό που κινδύνευε ήταν η μοίρα του έθνους. Θυσίασε άτομα για αυτό που θεωρούσε μεγαλύτερο καλό. Και έκανε πολύ καλό, από την καθιέρωση της εθνικής σύνταξης, τον εκσυγχρονισμό των σιδηροδρόμων ως την αποκατάσταση της περιφάνιας ενός ολόκληρου λαού».
Είναι μια ενδιαφέρουσα υπεράσπιση του Mussolini που δικαιολογεί τα μέσα, όπως ο φόνος του σοσιαλιστή βουλευτή Giacomo Matteotti και η πλήρης κατάργηση της δημοκρατίας και των πολιτικών δικαιωμάτων, για το σκοπό, της προφανούς σωτηρίας της χώρας. Είναι ανόθευτος λαϊκισμός στη καλύτερη περίπτωση, ψεύτικη ιστορία στη χειρότερη, αν και τέτοια που αποκτά όλο και μεγαλύτερη υποστήριξη στην Ιταλία όπου η έκφραση σεβασμού για το φασισμό και τις πράξεις του δεν είναι πλέον ασυνήθιστη.
Siniša Mihajlović
Ο Christian Bromberger έχει πει πως «Αν το γενικό σ
-
http://www.england365.gr/article/214888/%CE%88%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82,-%CF%87%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CF%81%CE%BF%CE%B8%CE%B9%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C!-(Video)?fbclid=IwAR18oUe-hBaEo1MeWU7buGUeElZDYSlPGxGpBPnnGw_OgZZnuYn0LNWQ98k
-
Η καταπολέμηση του Ρατσισμού στον Αθλητισμό και η μάχη κατά των διακρίσεων (vids)
(https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2023/05/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%84%CF%8E%CE%BD-840x471.jpg)
Ο ρατσισμός συνεχίζει να μαστίζει τον κόσμο, αλλά πρόσφατα έχουν γίνει πολλά τα σημάδια ότι έχει εισχωρήσει για τα καλά στον αθλητισμό.
Αυτές οι πράξεις υπονομεύουν τις βασικές αξίες της συμμετοχικότητας, της δικαιοσύνης και πάνω από όλα του σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης. Πρόσφατα περιστατικά ανέδειξαν για ακόμα μια φορά την επείγουσα ανάγκη για συντονισμένες προσπάθειες εξάλειψης αυτού του φαινομένου από τον αθλητισμό. Αυτές τις ημέρες κυριαρχεί το θέμα του Βινίσιους, ο οποίος αντιμετώπισε ρατσιστικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης της Ρεάλ Μαδρίτης για το ισπανικό πρωτάθλημα.
Η… μονιμοποίηση του ρατσισμού στον αθλητισμό
Μπορεί να έχουν γίνει κάποια βήματα προόδου στην αντιμετώπιση των φυλετικών διακρίσεων, ωστόσο εξακολουθούν να αμαυρώνουν τον χώρο του αθλητισμού περιστατικά ρατσισμού. Χειρονομίες διακρίσεων, αποδοκιμασίες και αντικείμενα γίνονται… όπλο στους ανεγκέφαλους της εξέδρας απέναντι σε αθλητές διαφορετικής καταγωγής καταστρατηγώντας έτσι το πνεύμα του δίκαιου ανταγωνισμού. Η περίπτωση του Βινίσιους της Ρεάλ Μαδρίτης μας υπενθυμίζει πως ακόμα και οι αθλητές τέτοιου βεληνεκούς δεν μένουν απρόσβλητοι από τέτοιες απεχθείς πρακτικές και γίνονται δέκτες συμπεριφοράς που δημιουργεί λανθασμένα πρότυπα και παράλληλα καλλιεργεί τη διαίρεση και την αίσθηση του αποκλεισμού μεταξύ διαφορετικών φυλετικών ομάδων. Φυσικά δεν είναι μόνο ο Βραζιλιάνος άσος της «βασίλισσας». Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις περιπτώσεις του Μάλκομ από τους φιλάθλους της νέας του ομάδας όταν πήρε μεταγραφή στη Ζενίτ, ή ακόμα και του Λιούις Χάμιλτον, όταν τον διέσυραν στο διαδίκτυο υποστηρικτές του Φερνάντο Αλόνσο την εποχή που οι δύο πιλότοι απλά προσπαθούσαν να κυριαρχήσουν στη Formoula 1.
Οι συνέπειες του ρατσισμού εκτείνονται πέρα από το πεδίο του αθλητισμού και αγγίζει την κοινωνία μας. Τα θύματα αυτού του φαινομένου μπορεί να βιώσουν στη συνέχεια ψυχολογικές και συναισθηματικές επιπτώσεις, βάζοντας σε κίνδυνο την καριέρα τους, καθώς δεν μπορούν να διαχειριστούν την πίεση και τα συναισθήματά τους από την εχθρότητα που βίωσαν εντός ή εκτός γηπέδου. Επίσης, μπορεί να μειώνει την ευχαρίστηση και την αγάπη που νιώθουν για το άθλημα, επηρεάζοντας την απόδοσή τους και σε κάποιες περιπτώσεις να βάζουν τέλος στην καριέρα τους ή να ανυπομονούν να συμβεί, όπως στην περίπτωση του Ντάνι Ρόουζ, ο οποίος δύο φορές μέχρι τώρα έχει πέσει θύμα ρατσιστικής συμπεριφοράς. Σε δηλώσεις του μετά τον αγώνα της Εθνικής ομάδας της Αγγλίας κόντρα στο Μαυροβούνιο είχε πει χαρακτηριστικά, «Ανυπομονώ να αποσυρθώ από το ποδόσφαιρο μετά από όσα έζησα σήμερα».
Ο ρατσισμός στον αθλητισμό έχει μεγάλο αντίκτυπο και στην κοινωνία
Αυτές οι κατάπτυστες συμπεριφορές δεν επηρεάζουν μόνο τους αθλητές, αλλά έχουν και ευρύτερες κοινωνικές επιπτώσεις, στέλνοντας ένα επιζήμιο μήνυμα στην κοινωνία μας, διαιωνίζοντας παράλληλα επιβλαβή στερεότυπα. Οι εξέδρες γίνονται η βάση για την εκδήλωση ενεργειών που υπονομεύουν τις αρχές της ισότητας και δημιουργούν εμπόδια για την κοινωνική συνοχή και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς και ανισότητες.
Στις 14 Οκτωβρίου του 2019 μία μικρή μερίδα Βουλγάρων φιλάθλων χαιρετούσαν ναζιστικά μαύρους παίκτες της Αγγλίας στην αναμέτρηση των δύο ομάδων. Ο Ιβελίν Ποπόφ πήγε προς το μέρος τους και μάταια τους ζητούσε να αλλάξουν τακτική. Διακοπές υπήρξαν πολλές μέχρι το τέλος του αγώνα, αλλά το κακό είχε γίνει, αφού αυτή η συμπεριφορά μπήκε στα σπίτια όλου του κόσμου, είτε μέσω της τηλεόρασης, είτε μέσω του διαδικτύου. Οι δράστες πέτυχαν τον σκοπό τους διαφημίζοντας μία πρακτική που δηλητηριάζει το μυαλό αδύναμων χαρακτήρων και σπέρνουν το μίσος έναντι των συνανθρώπων μας που έχουν διαφορετικό χρώμα στο δέρμα τους ή διαφορετική καταγωγή.
Ο ρόλος των διεθνών ομοσπονδιών και των εγχώριων οργανισμών
Τα ανησυχητικά αυτά φαινόμενα έχουν θορυβήσει τις αθλητικές ομοσπονδίες και τους διεθνείς οργανισμούς με αποτέλεσμα να διοργανώνουν δράσεις για την καταπολέμηση του ρατσισμού. Τα Ηνωμένα Έθνη μέσω των μηχανισμών τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν χαράξει στρατηγικές προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον ρατσισμό στην κοινωνία και τον αθλητισμό. Οι δράσεις έχουν ως στόχο τη νεολαία, καθώς τα παιδιά και οι νεαροί άνθρωποι θα βάλουν τα θεμέλια για την εξάλειψη της παγκόσμιας πανδημίας του ρατσισμού.
Η FIFA, η UEFA, η FIBA και η Euroleague έχουν εφαρμόσει αρκετά σχέδια δράσης για να προωθήσουν την ποικιλομορφία και να βάλουν τέλος σε αντιλήψεις περί φυλετικής ανωτερότητας, ενώ έχουν ορίσει αυστηρές ποινές για τους… παραβάτες.
Εκστρατείες ευαισθητοποίησης πραγματοποιούν και οι εγχώριες λίγκες. Κάθε χρόνο η Super League, η Basket League και άλλα πρωταθλήματα ή διοργανώσεις αφιερώνουν αγωνιστικές και περνάνε μηνύματα μέσω των αθλητών κατά των διακρίσεων.
twitter (https://twitter.com/esakegr/status/1267859471692431361?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1267859471692431361%7Ctwgr%5E6856b05d5d574675deda363e0ef54ed4022cac13%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.novasports.gr%2Fsport%2Fpodosfairo%2Fevent%2Flaliga-division%2Farticle%2F12904484%2Fi-katapolemisi-tou-ratsismou-ston-athlitismo-kai-i-maxi-kata-ton-diakriseon-vids%2F)
Είναι αυτό όμως αρκετό; Φυσικά όχι, καθώς ο ρατσισμός είναι ένα παγκόσμιο, βαθιά ριζωμένο κακό που μολύνει τις κοινωνίες και υπερβαίνει γενεές.
Αντιμετώπιση και ευαισθητοποίηση
Χρειάζονται πολλά περισσότερα από μηδενική ανοχή σε οποιαδήποτε ενέργεια ρατσισμού ή υποβάθμισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, προκειμένου να εξαλειφθούν αυτά τα φαινόμενα στον αθλητισμό. Χρειάζεται συλλογική ευθύνη όλων των εμπλεκόμενων φορέων, δηλαδή από τους πρωταγωνιστές που είναι οι αθλητές και οι προπονητές μέχρι και τους παράγοντες ή τους προέδρους των ομοσπονδιών. Όλοι πρέπει να συμβάλλουν ενεργά στη δημιουργία μιας κουλτούρας ανεκτικότητας, σεβασμού και να ενθαρρύνονται πρωτοβουλίες που προωθούν την ισότητα και πάνω από όλα την ενότητα.
Η εκπαίδευση πρέπει να βρίσκεται στην πρώτη θέση της λίστας με την οργάνωση προγραμμάτων, σεμιναρίων και άλλων τέτοιων μορφών δράσεων που θα βοηθούν την αντιμετώπιση των βαθιά ριζωμένων προκαταλήψεων. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα θα πρέπει να εφαρμόζονται σε όλα τα επίπεδα του αθλητισμού, προωθώντας την ενσυναίσθηση, την κατανόηση και τον σεβασμό μεταξύ των συμμετεχόντων.
Ο δρόμος της λύσης
Το περιστατικό με τον Βινίσιους έφερε ξανά στην επιφάνεια το επίμονο πρόβλημα του ρατσισμού στον αθλητισμό. Είναι επιτακτική ανάγκη να ληφθούν άμεσα και ολοκληρωμένα μέτρα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων στον κόσμο των σπορ. Όλοι πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον χωρίς αποκλεισμούς που να αντέχει τη διαφορετικότητα και να στηρίζεται στις αρχές της ισότητας. Η ενότητα θα ανοίξει το δρόμο όπου όλοι οι αθλητές θα αγωνίζονται με ίσους όρους, χωρίς την παρενόχληση και την επιθετική συμπεριφορά ανεγκέφαλων, αλλά με ίσους και δίκαιους όρους ανταγωνισμού.
https://www.novasports.gr/sport/podosfairo/event/laliga-division/article/12904484/i-katapolemisi-tou-ratsismou-ston-athlitismo-kai-i-maxi-kata-ton-diakriseon-vids/
Ένας δικός μας είχε βιώσει για τα καλά τον ρατσισμό στο γήπεδο
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=8516.msg233746#msg233746