PAS.gr Forum
Αθλητικά => άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο => Μήνυμα ξεκίνησε από: deceiver στις Παρ 15 Οκτ 2010 00:28
-
Οπαδισμός είναι να είσαι 56 χρονών, ένας άσημος μεταλλωρύχος σ’ ένα μέρος της Χιλής το οποίο οι περισσότεροι αγνοούν, να εγκλωβίζεσαι σ’ ένα καταφύγιο 700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης με ακόμα 32 ανθρώπους, να ζεις 17 ολόκληρες μέρες χωρίς καμία επικοινωνία και γνώση για το αν θα καταφέρει κανείς να σε εντοπίσει θαμμένο βαθιά στην γη, να αντέχεις άλλες 52 ημέρες εκεί κάτω περιμένοντας πότε θα καταφέρουν οι διασώστες να σε απεγκλωβίσουν και όταν φτάνει αυτή η μαγική μέρα, όταν η κάψουλα της σωτηρίας σε ανεβάζει ξανά στον ήλιο και τον κόσμο των ζωντανών, όταν εκεί σε περιμένουν η γυναίκα σου, τα 6 παιδιά σου, τα 14 εγγόνια σου και τα 4 δισέγγονα σου, όταν έρχεται εκείνη η μοναδική στιγμή της ζωής σου που όλος ο κόσμος σε παρακολουθεί, που το όνομα σου και η φάτσα σου είναι αποτυπωμένα στις οθόνες όλου του πλανήτη, όταν από άγνωστος εργάτης γίνεσαι ο ήρωας Omar που βγήκε ζωντανός από το χώμα, όταν όλες οι κάμερες και οι φωτογραφικές στοχεύουν εσένα, εσύ αποφασίζεις ότι θέλεις να ‘βροντοφωνάξεις’ και να δείξεις σε όλη την υφήλιο πως είσαι ένας περήφανος οπαδός της Κόλο Κόλο.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2010/10/miner_colocolo.jpg)
(REUTERS) Trapped miner Omar Reygadas holds up a flag of the Colo Colo soccer team as he is wheeled to a field hospital after reaching the surface to become the 17th to be rescued from the San Jose mine in Copiapo October 13, 2010.
Από sombrero.gr
Γιατί κάποια πράγματα δεν εξηγούνται.Τι είσαι για 'μένα κανείς δεν ξέρει....
-
Για όποιον δεν το είδε.
309 μέτρα μήκος + 46 πλάτος.
Εννοείται μπήκε στο Γκίνες.
Βίντεο απο το άνοιγμα στο γήπεδο
http://youtu.be/ea8Xq_LCqSk (http://youtu.be/ea8Xq_LCqSk)
Βίντεο για τη μεταφορά
http://youtu.be/JBZpcxCf6iU (http://youtu.be/JBZpcxCf6iU)
Οι οπαδοί της Peñarol του Μοντεβίδεο, δημιούργησαν – με αφορμή τον αγώνα ενάντια στην Independiente - το μεγαλύτερο κερκιδοπανό που έχει εμφανισθεί ποτέ σε γήπεδο. Το στάδιο Centenario του Μοντεβίδεο, θα έχει πλέον το προνόμιο του να φιλοξενεί αυτό που για πολλούς οπαδούς αποτελεί την απόλυτη εικόνα των χρωμάτων της ομάδας τους.
Οι hinchas Peñarolenses δημιούργησαν ένα πανό κίτρινο-μαύρο (τα χρώματα της ομάδας) το οποίο ούτε λίγο, ούτε πολύ (τρόπος του λέγειν γιατί είναι πάρα πολύ), έχει μέγεθος 15.000τ.μ. και ζυγίζει σχεδόν 2 τόνους!
Μάλιστα, για να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στο «επίτευγμα», δημιούργησαν επίσης 60.000 αυτοκόλλητα (έναν για κάθε φίλαθλο του Estadio Centenario) τα οποία πάνω αναγράφουν την εξής φράση: «Yo inauguré la bandera más grande del mundo» που σε απλή μετάφραση σημαίνει: «εγκαινιάζεται η μεγαλύτερη σημαία στον κόσμο»
(http://static01.aek365.gr/uploads/articles/454d5667d36d88a150633f3d8743b17d_115230.jpg)
(http://www.blogmag.gr/wp-content/uploads/2011/04/0009-00000488-_ce1ac5fe427f40b9b50f4a5b7c7192ab_.jpg)
(http://d.yimg.com/a/p/rids/20110412/i/r116061589.jpg?x=400&y=248&q=85&sig=KTv2IEWM06LPwcZItUEDfw--)
-
Άντε πες τώρα "πάω να τους πάρω το πανί" :P
Βολικό αλλά δεν έχουμε χώρο να το κρεμάσουμε γμτ ::)
-
http://www.soccerbible.com/design/photography/2016/south-american-football-graffiti-captured-by-gabriel-uchida/
-
Ας το τσεκάρουν και τα δικά μας φυντάνια να πάρουν ιδέες. :pas:
-
Η Ποδοσφαιρομάνα Παραδεισένια Κοιλάδα της Χιλής
Με αφορμή το κείμενο του duendes για τον Κάρλος Καζέλι, ήθελα να κάνω μια αναφορά, μάλλον φόρο τιμής, στην πόλη στην οποία έχει γεννηθεί το ποδόσφαιρο στη Χιλή. Και φυσικά αυτή δεν είναι η πρωτεύουσα, Σαντιάγο, όπως καταλαβαίνετε. Η Χιλή είναι γνωστή (ποδοσφαιρικά μιλάμε πάντα) για τις ομάδες των μεταλλωρύχων της, όμως το ποδόσφαιρο, όπως και στις υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ξεκίνησε από ένα λιμάνι.
Το Βαλπαραΐσο (Παραδεισένια κοιλάδα στα Ισπανικά) ανακαλύφθηκε από τους Κονκισταδόρες το 1532. Για χρόνια παρέμενε ένα μικρό λιμάνι, μέχρι που το 18ο αιώνα έγινε το σημαντικότερο λιμάνι της Λατινικής Αμερικής στον Ειρηνικό. Αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Βρίσκεται 120χλμ βόρειο-δυτικά του Σαντιάγο και θυμίζει ελάχιστα κοιλάδα, πρέπει να πούμε. Λόγω του λιμανιού εγκαταστάθηκαν εκεί Άγγλοι στα μέσα του 19ου αιώνα και μαζί τους έφεραν και το ποδόσφαιρο. Το 1882 ιδρύεται σε αγγλικό κολέγιο ο Μακέι & Σούθερλαντ, πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος στη χώρα, φυσικά στο Βαλπαραΐσο. Από εκεί ξεκινάει μια γενικά μπλεγμένη ιστορία (Λατινική Αμερική είπαμε, πώς νομίζετε ότι χτίστηκε η παράδοση διοργανώσεων όπως τα πρωταθλήματα του Περού και της Ουρουγουάης).
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/valparaiso-panoramico-500x217.jpg)
Το 1895 σε ένα καφέ της πόλης ιδρύεται η «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Χιλής», η οποία έχει αρχικά τα εξής μέλη: Μακέι & Σούθερλαντ, Βαλπαραΐσο, Τσίλιαν, Βικτόρια Ρέιντζερς, Νασιονάλ & Βαλπαραΐσο Γουόντερερς. Οι σύλλογοι πλήρωσαν το εξωφρενικό ποσό των $5 για να γίνουν μέλη. Στα 4 ιδρυτικά μέλη τα 3 είναι Άγγλοι. Ο Ντέβιντ Σκοτ γίνεται πρόεδρος, ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Ρέιντ ταμίας και ο Ανδρές Χεμέιγ είναι ο γραμματέας ενώ ο ιδρυτής Ρόμπερτ Μπάιλι ταξιδεύει μέχρι την Αγγλία για να φέρει μια επίσημη μπάλα (τότε μιλάμε για ταξίδι περίπου 40 ημερών). Πέρα του Ρέιντ οι άλλοι είναι όλοι έμποροι. Στο πρώτο επίσημο ματς της χιλιάνικης ιστορίας η Βικτόρια Ρέιντζερς ισοπεδώνει με 8-0 τη Βαλπαραΐσο Γουόντερερς.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/32a1215baac5225e42c57811c15f8ed7-500x297.jpg)
Ως εδώ όλα νορμάλ: Άγγλοι, αστοί, έμποροι, κολέγια. Αλλά είπαμε λιμάνι και Λατινική Αμερική. Έτσι λοιπόν πάμε στο 1905 όπου ο Τύπος της εποχής αναφέρει ότι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Ρόαγιαλ Φούτμπολ Κλαμπστο στη γειτονιά Μανκομουνάλ δε Βαλπαραΐσο είναι μέρος συνάντησης και μαζικοποίησης της εργατικής τάξης της πόλης. Γύρω από τη Ρόαγιαλ στη Μανκομουνάλ, όπως γράφει στο βιβλίο του «Ζήτω η Αναρχία» ο Μανουέλ Λάγος, συναθροίζεται η εργατική τάξη του Βαλπαραΐσο που περιλαμβάνει τόσο αναρχικούς, όσο και σοσιαλιστές κομμουνιστές. Έτσι λοιπόν, στο φύλλο της 2ας Μαΐου του 1907 της εφημερίδας «Ελ Τσιλένο» του Βαλπαραΐσο διαβάζουμε ότι:
«Σήμερα στις 07:30 θα συνέλθουν στο σαλόνι στης Ομοσπονδίας της Μανκομουνάλ στη Βίνια δελ Μαρ (σημ: όνομα της επαρχίας), οδός Βαλπαραΐσο Νο12, οι εκπρόσωποι των εργατών ποδοσφαιριστών της περιοχής, με σκοπό τη σύσταση της Εργατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Χαιρετίζουμε την αποφασιστικότητα των συντρόφων μας και θέτουμε εαυτούς στη διάθεση όσων επιθυμούν αυτή η προσπάθεια να ευδοκιμήσει».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/futbol-500x353.jpg)
H Deportivo Kegan ήταν μία από τις ομάδες των αναρχικών στο Βιλαπαραΐσο. Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο «Η αναρχία στη Χιλή».
Έτσι στην ποδοσφαιρομάνα του Βαλπαραΐσο το 1907 υπήρχαν δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες που λειτουργούσαν παράλληλα. Το επιβεβαιώνει η εφημερίδα «Λα Δεφένσα» στο φύλλο της 23ης Μαΐου του 1907. Τα πράγματα παραμένουν έτσι ξεκάθαρα (ναι, τι;) με τους εργάτες να έχουν τη δική τους ομοσπονδία και πρωτάθλημα και τους Άγγλους με τους αστούς τη δική τους πάλι και είναι όλοι ευτυχισμένοι μέχρι το 1909. Τότε οι πρωτευουσιάνοι του Σαντιάγο κάνουν δική τους Αθλητική Ομοσπονδία και θέλουν να αφομοιώσουν την ποδοσφαιρική του Βαλπαραΐσο. Οι Βαλπαραδεισένιοι όμως κάνουν αίτημα ένταξης στη ΦΙΦΑ που το 1913 τους αποδέχεται αρχικά. Μετά πλακώνονται οι Σαντιαγαίοι με τους Βαλπαραδεισένιους για το ποια είναι η σωστή Ομοσπονδία και μέχρι το 1917 διοργανώνονται δυο παράλληλα πρωταθλήματα, ένα στο Βαλπαραΐσο και ένα στο Σαντιάγο. Παράλληλα με αφορμή ένα άρθρο του Περιοδικού «Σοσιαλίστα» το 1915 όπου αναφέρεται στο ποδόσφαιρο «ως άθλημα που προωθείται ως τέτοιο αλλά δεν είναι» έχει ξεκινήσει ένα μπέρδεμα μεταξύ των αναρχικών και των σοσιαλιστών στο άλλο κομμάτι του Βαλπαραΐσο. Οι Αναρχικοί συνασπίζονται γύρω από το σύλλογο Αουρόρα Ρόχα (Κόκκινη Αυγή) που είχε αρχικά ιδρυθεί από εργάτες σε σαπουνάδικα και βυρσοδεψεία και τον παραδοσιακά αναρχικό σύλλογο της Δεπορτίβο Κέγκαν. Οι σοσιαλιστές γύρω από τον Θέντρο Κουλτουράλ ι Δεπορτίβο (την ομάδα δηλαδή που συνέστησε το πολιτιστικό τμήμα του εργατικού κέντρου).
Μέσα σε αυτό τον αγαπημένο λατίνικο χαμό, φτάνουμε στα σωτήρια έτη 1922 με 1924. Το 1922 αποφασίζεται να γίνει μια «Κόκκινη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία» από το Χιλιάνικο Εργατικό Κέντρο του Βαλπαραΐσο. Στις 14 Απριλίου του 1922 ιδρύεται η «Εργατική Ομοσπονδία Φουτ-Μπολ», όπως αναφέρει η Κριστίνα Ματέου στο βιβλίο της «Πολιτική και Ιδεολογία της Εργατικής Αθλητικής Ομοσπονδίας». Στόχος ήταν να ενσωματώσει σε μία διοργάνωση και κάτω από την ίδια στέγη όλους τους συλλόγους του αριστερού ιδεολογικού φάσματος που είχαν έρθει σε ρήξη από το 1915. Πετυχαίνει το στόχο της το 1924 και έτσι μέχρι το 1928, όλοι οι αναρχικοί και σοσιαλιστικοί σύλλογοι βρίσκονται εγγεγραμμένοι στην Εργατική Ομοσπονδία.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/vial1910-500x255.jpg)
Εικόνα από ματς του 1895 στο Βαλπαραΐσο. Η ομάδα είναι η Βικτόρια. Από το βιβλίο «Η Αρχή του Ποδοσφαίρου στη Χιλή».
Παράλληλα στο μπουρζουά στρατόπεδο, το 1923 οι Βαλπαραδεισένιοι με τους Σαντιαγαίους τα βρίσκουν επιτέλους και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δε θα ενσωματωθεί τελικά στην εθνική Αθλητική Ομοσπονδία, αλλά θα ιδρυθεί νέος φορέας, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Χιλής, που είναι ο ίδιος που έχει παραμείνει ως σήμερα. Η ενσωμάτωση θεώρησαν ότι έπρεπε να είναι σταδιακή, έτσι ως το 1935 διεξάγεται κανονικά το τοπικό πρωτάθλημα του Βαλπαραΐσο, ενώ η έδρα της Ομοσπονδίας στο Σαντιάγο μεταφέρθηκε μόλις το 1929. Η Σαντιάγο Γουόντερες πήρε τον τελευταίο τοπικό τίτλο σπίτι της. Παρόλο που λέγεται έτσι είναι σύλλογος του Βαλπαραΐσο που ιδρύθηκε από ανθρώπους που κατάγονταν από το Σαντιάγο και πήγαν να δουλέψουν στο λιμάνι.
Από το 1929 ξεκινάει ο τρίτος κύκλος ανάπτυξης του ποδοσφαίρου στη Χιλή. Πια ακόμα και η Εργατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έχει διαλυθεί και έχει απορροφηθεί από την κεντρική. Η κεντροποίηση της διοίκησης του ποδοσφαίρου όμως έδωσε την ευκαιρία η ιδεολογική ή/και η επαγγελματική ταυτότητα να μεταφερθεί στους συλλόγους. Έτσι οι ανθρακωρύχοι συνασπίστηκαν γύρω από την Κόλο-Κόλο, οι φοιτητές γύρω από την Ουνιβερσιδάδ και πάει λέγοντας. Η ιστορία της Χιλής μοιάζει με εκείνη αρκετών άλλων Λατίνικων Ομοσπονδιών. Η παράλληλη διοργάνωση όμως, έστω για τέσσερα χρόνια, τριών διαφορετικών πρωταθλημάτων, λόγω γεωγραφίας και ιδεολογίας, είναι μια υπέροχη μοναδικότητα που κατέχουν.
sombrero.gr
Ο ποδοσφαιριστής που αντιστάθηκε σ’έναν δικτάτορα
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/caszely-500x281.jpg)
Η αίθουσα δεξιώσεων του Κέντρου Πολιτισμού ‘Γκαμπριέλα Μιστράλ’ στο Σαντιάγκο είναι γεμάτη. Στη μια πλευρά της είναι παρατεταγμένοι οι ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας της Χιλής, που τις επόμενες ημέρες θα πετάξουν για τη Γερμανία, όπου θα λάβουν μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Κάποια στιγμή η πόρτα ανοίγει και στην αίθουσα εισέρχεται, συνοδευόμενους από αρκετούς παρατρεχάμενους, ο στρατηγός Αουγκούστο Πινοσέτ. Στη θέα του δικτάτορα στα πρόσωπα όλων των παρευρισκόμενων σχηματίζεται στιγμιαία ένα ψεύτικο χαμόγελο. Κανένας, άλλωστε, δεν θέλει να ρισκάρει τη ζωή του.
(Ο Αουγκούστο Πινοσέτ έχει καταλάβει την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα από τις 11 Σεπτεμβρίου του 1973. Από την επόμενη κιόλας ημέρα χιλιάδες Χιλιανοί «αντιφρονούντες» συλλαμβάνονται ή εξορίζονται. Οι περισσότεροι εξ αυτών βασανίζονται για μεγάλο διάστημα. Πολλοί αφήνουν την τελευταία τους πνοή στα κρατητήρια ή στα κέντρα κράτησης. Με τις φυλακές ασφυκτικά γεμάτες, η Χούντα μετατρέπει σε χώρο κράτησης και βασανιστηρίων αρκετά από τα γήπεδα της χώρας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν για πάντα, χωρίς να μάθουν ποτέ οι συγγενείς τους τι απέγιναν. Αρκετά χρόνια μετά οι εξεταστικές επιτροπές αποκάλυψαν πως ο αριθμός των νεκρών και των αγνοουμένων ξεπερνάει τις 40.000! Ανάμεσα σ’αυτούς που υποφέρουν βρίσκονται συγγενείς ποδοσφαιριστών της εθνικής ομάδας, πρώην παίκτες που είχαν αριστερές πεποιθήσεις και ο γιατρός της εθνικής, που φυλακίστηκε και βασανίστηκε για περισσότερους από 11 μήνες.)
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/caszely6.jpg)
Ο Πινοσέτ κατευθύνεται αμέσως προς την πλευρά των μεγάλων πρωταγωνιστών της βραδιάς, δηλαδή των παικτών που έχουν οδηγήσει τη χώρα στο Μουντιάλ (έστω και μετά από έναν κωμικοτραγικό αγώνα μπαράζ που κανένας τους δεν θέλει να θυμάται). Ο δικτάτορας στέκεται για λίγο μπροστά από κάθε παίκτη, ανταλλάσσει μαζί του μια χειραψία και του εύχεται καλή επιτυχία στη διοργάνωση. Αφού έχει προχωρήσει αρκετά στη σειρά, βρίσκεται μπροστά σ’έναν βραχύσωμο, σγουρομάλλη, μελαχρινό τύπο με πυκνό μουστάκι. Ο Πινοσέτ χαμογελάει και ετοιμάζεται να σηκώσει ασυναίσθητα το χέρι του για την καθιερωμένη χειραψία. Τότε με έκπληξη συνειδητοποιεί ότι ο παίκτης που βρίσκεται μπροστά του δεν φαίνεται διατεθειμένος να μιμηθεί την κίνηση του.
Ο 24χρονος Κάρλος Καζέλι νιώθει το φόβο να κυριεύει το σώμα του. Τον νιώθει από την πρώτη στιγμή που είδε τον δικτάτορα να μπαίνει στην αίθουσα. Παρ’όλα αυτά, καταφέρνει να βρει τρόπο να παραμείνει ψύχραιμος και απαθής. Όταν τελικά ο στρατηγός στέκεται μπροστά του, ο Καζέλι είναι πλέον αποφασισμένος. Δεν γίνεται να παίξει το παιχνίδι της Χούντας. Δεν γίνεται να παίξει θέατρο έχοντας μπροστά του τον άνθρωπο που ανέτρεψε την εκλεγμένη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Δεν γίνεται να το κάνει αυτό, όταν οι απόψεις, η κοσμοθεωρία και τα ιδανικά του είναι τελείως διαφορετικά από αυτά του στρατηγού.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/caszely5.jpg)
(Ο Κάρλος Καζέλι είναι παιδί μιας οικογένειας εργατών, που μεγάλωσε σε ένα πολιτικοποιημένο περιβάλλον και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο. Σε αντίθεση με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές, έχει ξεκάθαρη πολιτική άποψη και θέση, στηρίζοντας την αριστερά, και έχει εκφραστεί δημόσια τα προηγούμενα χρόνια υπέρ της παράταξης του Αλιέντε. Ταυτόχρονα η επιθυμία του να συνεισφέρει στα κοινά επεκτείνεται και στο ποδόσφαιρο, εκεί όπου παλεύει για περισσότερα δικαιώματα στους παίκτες. Στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτής φτάνει ακόμα και στο σημείο να ακυρώσει μια συμφωνία 130.000 δολαρίων για τη μεταγραφή του στη Σάντος, επειδή η ομάδα του, η Κόλο-Κόλο, συμφώνησε χωρίς να τον ρωτήσει πρώτα.)
Τα χέρια του μένουν ‘δεμένα’ πίσω από την πλάτη του. Για λίγα δευτερόλεπτα οι δυο τους στέκονται ακίνητοι με μέτωπο ο ένας στον άλλον. Ο Πινοσέτ καταλαβαίνει τι συμβαίνει και αμέσως προχωράει στον επόμενο παίκτη, για να μην δώσει αξία και προβολή σ’αυτό το πρωτοφανές γεγονός που μόλις έχει διαδραματιστεί. Δυστυχώς γι’αυτόν, ένας αφελής δημοσιογράφος της ‘La Segunda’ καταγράφει στην ανταπόκριση του την πράξη του Καζέλι, θέλοντας να τον στιγματίσει στα μάτια του λαού και να κερδίσει έτσι την εύνοια του καθεστώτος. Το αποτέλεσμα είναι φυσικά το ακριβώς αντίθετο. Ο δημοσιογράφος απολύεται άμεσα και η κίνηση του Καζέλι να μην χαιρετήσει τον δικτάτορα μένει στο μυαλό των Χιλιανών ως μια από τις πρώτες μορφές αντίδρασης και αντίστασης κατά του δικτάτορα.
Ο Αουγκούστο Πινοσέτ δεν είναι άνθρωπος που αποδέχεται εύκολα τις διαφορετικές απόψεις. Ο Καζέλι μπορεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο λόγω της φήμης του (πρόκειται άλλωστε για έναν από τους καλύτερους επιθετικούς της χώρας, που έχει οδηγήσει την Κόλο-Κόλο σε δυο πρωταθλήματα και στον τελικό του Λιμπερταδόρες – η πρώτη ομάδα από τη Χιλή που το κατάφερνε αυτό – λίγους μήνες πριν) και του γεγονότος ότι εκείνη την εποχή αγωνίζεται στην Ισπανία, αλλά δεν ισχύει το ίδιο και για τους δικούς του ανθρώπους. Το διάστημα που βρίσκεται στη Γερμανία για το Μουντιάλ, ένα αμάξι σταματάει μπροστά στο σπίτι των γονιών του. Λίγες ώρες μετά οι γείτονες ανακαλύπτουν ότι η μητέρα του έχει εξαφανιστεί. Όταν επιστρέφει στο σπίτι της δυσκολεύεται να σταθεί στα πόδια της και το σώμα της είναι γεμάτο πληγές, εγκαύματα και μελανιές. Για αρκετό καιρό η ίδια αρνείται να περιγράψει όλα όσα πέρασε, ενώ ο γιος της μαθαίνει για την απαγωγή πολλές ημέρες μετά και αφού έχει ολοκληρωθεί το Μουντιάλ.
Η εκδίκηση του Πινοσέτ δεν σταματάει εκεί. Με εντολή του δικτάτορα ο Καζέλι μένει εκτός εθνικής στα προκριματικά του επόμενου Μουντιάλ, μια σοκαριστική απόφαση που ο επιθετικός της Χιλής την μαθαίνει τελευταία στιγμή κι ενώ βρίσκεται στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης, έτοιμος να πάρει το αεροπλάνο για να ενσωματωθεί στην εθνική ομάδα. Χωρίς τον μεγάλο της σκόρερ η ‘La Roja’ μένει εκτός Μουντιάλ αλλά κανένας στην ομοσπονδία δεν τολμάει να εκφράσει την δυσαρέσκεια του για την επιλογή των ανώτερων.
Το 1978 τελικά, και μετά από ένα επιτυχημένο πέρασμα από την Λεβάντε και την Εσπανιόλ (σε μια εποχή που ελάχιστοι Λατινοαμερικάνοι δοκίμαζαν την τύχη τους στην Ευρώπη), o Καζέλι ανταποκρίνεται στο κάλεσμα της αγαπημένης του Κόλο-Κόλο, που έχει μείνει άτιτλη από τότε που τον έχασε, και επιστρέφει στην πατρίδα του για να τη βοηθήσει. Με τον «βασιλιά του τετραγωνικού μέτρου», όπως ήταν το παρατσούκλι του λόγω της τρομερής ικανότητας του να ξεμαρκάρεται και να εκτελεί μέσα στη μεγάλη περιοχή, στη σύνθεση της, η Κόλο-Κόλο επιστρέφει άμεσα στην κορυφή της Χιλής και τα επόμενα χρόνια κερδίζει 3 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα!
Οι επιτυχίες του με την Κόλο-Κόλο αναγκάζουν το καθεστώς να υποχωρήσει στο θέμα της κλήσης του και με τον Καζέλι σε τρομερή φόρμα (αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης) η Χιλή φτάνει ως τον τελικό του Κόπα Αμέρικα το 1979 και προκρίνεται για το Μουντιάλ του 1982. Στα 32 του είναι πλέον θρύλος στη χώρα και αυτό του επιτρέπει να μένει πιστός στις ιδέες και τις θέσεις του, μπροστά στον Πινοσέτ.
Σε μια νέα συνάντηση τους, το 1985, ο δικτάτορας σχολιάζει το ντύσιμο του Καζέλι λέγοντας: «Βλέπω ότι δεν αποχωρίζεσαι ποτέ την κόκκινη γραβάτα σου». Ο Καζέλι χωρίς ίχνος φόβου του απαντάει «Τη φοράω πάντα και την έχω κοντά στην καρδιά». Ο Πινοσέτ κλείνει την κουβέντα με την προειδοποίηση πως μια μέρα θα του την κόψει αυτή τη γραβάτα. (Ο μύθος λέει ότι ο Καζέλι απάντησε ξανά, λέγοντας «Ακόμα κι αν το κάνεις, η καρδιά μου θα παραμείνει κόκκινη», αλλά αυτό ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε.)
Λίγους μήνες μετά ο Καζέλι θα προσθέσει στο ενεργητικό του άλλη μια άτυπη νίκη κατά της δικτατορίας. Στις 12 Οκτωβρίου 1985 η Κόλο-Κόλο θα τιμήσει τον μεγάλο σκόρερ της, που αποχωρεί από την ομάδα έχοντας παίξει περισσότερα από 350 παιχνίδια και έχοντας σκοράρει πάνω από 200 φορές, με ένα φιλικό απέναντι σε επίλεκτους από όλη τη Ν. Αμερική. Το φιλικό διεξάγεται στο Εθνικό Στάδιο, οι κερκίδες είναι κατάμεστες και ο αγώνας περνάει σε δεύτερη μοίρα αφού αποκτάει γρήγορα μια πολιτική διάσταση. Το καθεστώς βέβαια απαγορεύει την τηλεοπτική μετάδοση, με αποτέλεσμα να μη δει ποτέ η χώρα τα πανό κατά της δικτατορίας που σηκώνονται στις κερκίδες, ούτε το ξύλο που πέφτει μεταξύ της αστυνομίας και των φιλάθλων που τα κρατάνε. Ένας ραδιοφωνικός σταθμός όμως τολμάει να καλύψει ραδιοφωνικά τον αγώνα και έτσι στα σπίτια των Χιλιανών μπαίνει για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια σκληρής δικτατορίας η κραυγή χιλιάδων ανθρώπων που φωνάζουν με πάθος: «Ναι, θα πέσει! Ναι, θα πέσει!»
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/caszely3-500x351.jpg)
Ο Καζέλι όμως ξέρει ότι δεν αρκεί αυτό για να επιστρέψει η δημοκρατία στη χώρα. Τρία χρόνια αργότερα, και μετά από έντονες διεθνές πιέσεις, ο Πινοσέτ δέχεται να γίνει δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα της 5ης Οκτωβρίου 1988 δίνει στους Χιλιανούς τη δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα στον τερματισμό ή την ανανέωση της διακυβέρνησης από τον δικτάτορα για άλλη μία οκταετία. Οι δυο πλευρές (το «ΝΑΙ» και το «ΟΧΙ») έχουν στη διάθεση τους κάθε μέρα 15 λεπτά για να προβάλουν τα τηλεοπτικά τους σποτ που στηρίζουν τη θέση τους (αν κάποιος θέλει να μάθει περισσότερα μπορεί να δει την πολύ καλή ταινία του Πάμπλο Λαρέν ‘No’). Το καθεστώς θεωρεί σίγουρη τη νίκη του και τα πρώτα γκάλοπ επιβεβαιώνουν αυτή την εκτίμηση.
Μέχρι που ένα βράδυ στο τηλεοπτικό σποτ του «ΟΧΙ» εμφανίζεται μια ηλικιωμένη κυρία με άσπρο πουκάμισο, η οποία δηλώνει: «Μια μέρα έπεσα θύμα απαγωγής έξω από το σπίτι μου. Μου έδεσαν τα μάτια και με πήγαν σ’ένα άγνωστο μέρος, όπου βασανίστηκα για ώρες. Δέχτηκα τόσα χτυπήματα που δεν θέλω να τα θυμάμαι, από σεβασμό στα παιδιά μου, στην οικογένεια μου αλλά και στον εαυτό μου. Μπορώ να ξεχάσω τον σωματικό πόνο που ένιωσα αλλά υπάρχουν άλλες πληγές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ». Όσο μιλάει, από κάτω αναγράφεται το όνομα της: Όλγα Γαρίδο.
Λίγα δευτερόλεπτα μετά το τηλεοπτικό κάδρο ανοίγει και αποκαλύπτεται ότι δίπλα της κάθεται ένας μεσήλικας σγουρομάλλης με μουστάκι, μια γνωστή φιγούρα που όλοι οι Χιλιανοί αναγνωρίζουν. Ο Καζέλι κοιτάει την κάμερα και κρατώντας το χέρι της κυρίας δηλώνει: «Γι’αυτό ακριβώς ψηφίζω ΟΧΙ. Γιατί η χαρά σου, είναι και δικιά μου χαρά. Γιατί τα συναισθήματα σου, είναι και δικά μου συναισθήματα. Γιατί αύριο μπορούμε να ζήσουμε σε μια δημοκρατία που θα μας παρέχει ελευθερία, υγεία και στήριξη. Γιατί αυτή η υπέροχη κυρία είναι η μητέρα μου».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/caszely4.jpg)
Δεκαπέντε χρόνια μετά από την απαγωγή, οι Χιλιανοί μαθαίνουν ότι η μητέρα του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού ήρωα της χώρας ήταν ανάμεσα στα θύματα της δικτατορίας. Το συγκεκριμένο σποτ αποδεικνύεται ένα από τα πιο πετυχημένα της καμπάνιας. H εξομολόγηση της κυρίας Γαρίδο δίπλα στον διάσημο γιο της δίνουν στο κίνημα του «ΟΧΙ» την ώθηση που χρειαζόταν για να κάνει την ανατροπή. Το «ΟΧΙ» παίρνει 56% και το αποτέλεσμα αυτό σηματοδοτεί το τέλος της δικτατορίας.
Ο Κάρλος Καζέλι είναι για τους στατιστικολόγους ο 5ος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Χιλής και ο 1ος σκόρερ στην ιστορία της Κόλο-Κόλο αλλά για τους περισσότερους Χιλιανούς που έζησαν εκείνη τη σκληρή εποχή του φόβου και της ανελευθερίας θα είναι για πάντα ο παίκτης που αρνήθηκε να δώσει το χέρι του σε έναν δικτάτορα και αυτός που συνέβαλλε με όποιο τρόπο μπορούσε στην πτώση του. Κι αυτή η συλλογική ανάμνηση είναι ένα επίτευγμα πολύ πιο μεγάλο και σημαντικό από οποιαδήποτε επιτυχία εντός των τεσσάρων γραμμών.
sombrero.gr
-
Έχω ειλικρινά συγκινηθεί διαβάζοντας αυτό το κείμενο- καταγραφή της Ιστορίας...
Το ποδόσφαιρο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά είναι το μέσο για ένα καλύτερο κόσμο.
-
Πριν λίγους μήνες γράφαμε για έναν παίκτη που έπιασε πάτο, δεν τον ήθελε σχεδόν κανείς, αλλά κατάφερε να επιστρέψει σε Μουντιάλ. Χθες, ο Κιντέρο καθόρισε έναν από τους μεγαλύτερους τελικούς όλων των εποχών με μια γκολάρα. Αυτή είναι η ιστορία του:
Από τα αζήτητα στο Μουντιάλ, η παραλίγο τελειωμένη καριέρα του Χουάν Κιντέρο
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/12/450871188.0-500x333.jpg)
Μεντεγίν, Κολομβία 1993. Ο Πάμπλο Εσκομπάρ πέφτει νεκρός μετά από επιχείρηση των εκπαιδευμένων από το στρατό, αστυνομικών του ειδικού τμήματος για την καταπολέμηση των καρτέλ. Η 17χρονη Λίνα έχει γεννήσει πριν λίγους μήνες τον μικρό Χουάν Φερνάντο Κιντέρο στην ίδια πόλη. Ο μπαμπάς Χάιμε Ενρίκε είναι λίγο μεγαλύτερος και προσπαθεί να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Παίζει στις μικρές ομάδες της Ατλέτικο Νασιονάλ και όσοι τον βλέπουν λένε ότι είναι τεχνίτης, κοντός και γρήγορος. Όσο περνάει ο καιρός, ο Χάιμε βλέπει ότι δεν μπορεί να περιμένει ακόμα να πάρει ευκαιρίες στην πρώτη ομάδα. Έχει πλέον και ένα στόμα να ταΐσει, πρέπει να στηρίξει κάπως την οικογένειά του και ακόμα δεν είναι επαγγελματίας. Ο Εσκομπάρ πεθαίνει, αλλά τα καρτέλ δεν σταματούν. Η μάχη εναντίον τους συνεχίζεται κι η αστυνομία ψάχνει νέους ανθρώπους να μπουν στις δυνάμεις της.
Την 1η Μαρτίου 1995 ο Χάιμε Ενρίκε Κιντέρο φεύγει από το σπίτι του στο Μεντεγίν. Πηγαίνει να καταταχθεί στην αστυνομία που πληρώνει καλά. Είναι η τελευταία φορά που τον βλέπει κάποιος δικός του, κάθε επαφή χάνεται. Η οικογένειά του μετά από δύο βδομάδες του στέλνει μία κάρτα για να πει πόσο τους λείπει. Ο Χάιμε Ενρίκε δεν απαντάει ποτέ. Οι άνθρωποί του αρχίζουν να τον ψάχνουν και παίρνουν συνεχώς διαφορετικές εκδοχές από τους αρμόδιους. Κάποιοι λένε ότι ο Χάιμε έκανε χρήση ναρκωτικών, τον έδιωξαν και γύρισε στο Μεντεγίν. Άλλοι ότι στο δρόμο της επιστροφής έπεσε θύμα παραστρατωτικής οργάνωσης που τον απήγαγε. Η αδερφή του μαθαίνει τελικά ότι είχε ένα επεισόδιο με έναν ανώτερο και του επιτέθηκε με ένα μπουκάλι. Ο Χάιμε μπήκε σε ένα κελί και από εκεί και πέρα “εξαφανίστηκε”, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι εκείνα τα μαύρα χρόνια για την Κολομβία.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/12/Juan-Fernando-Quintero-03-500x467.jpg)
Ο μικρός Χουάν Φερνάντο Κιντέρο μεγαλώνει χωρίς πατέρα, ενώ οι προσπάθειες των δικών του συνεχίζονται για να βρεθεί ο μπαμπάς του. Όσο μεγαλώνει, αρχίζει να μοιάζει στον πατέρα του. Μικροκαμωμένος και με εξαιρετική τεχνική (αλλά αριστεροπόδαρος), ο Κιντέρο μαγεύει τους ανιχνευτές ταλέντων. Παίζει απέναντι σε μεγαλύτερα παιδιά και ξεχωρίζει. Υπάρχει όμως πάντα ένα «αλλά». Ο Κιντέρο είναι πολύ κοντός και παρ’ ότι αρκετοί τον βλέπουν να μαγεύει στην ομάδα του την Ενβιγκάδο, δεν τολμούν να τον επιλέξουν. Όταν οι άνθρωποι της Ομοσπονδίας τον βλέπουν για να τον πάρουν στην εθνική, λένε ότι είναι πολύ κοντός. Με τέτοιο ύψος καλύτερα να γίνει γιατρός. Ο Κιντέρο παίρνει τηλέφωνο την μητέρα του κλαίγοντας. Πιστεύει ότι ποτέ δεν θα πείσει για το ταλέντο του. Στην Ενβιγκάδο τον στηρίζουν, του πληρώνουν ενοίκιο και σχολείο και μόλις στα 16 του κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα. Γρήγορα γίνεται βασικός και κάνει τα μαγικά του. Μέχρι που ένας σκληροτράχηλος αμυντικός, μην αντέχοντας τις ντρίμπλες του, κάνει ένα βρώμικο λατινοαμερικάνικο τάκλιν. Ο Κιντέρο πέφτει κάτω. Κάταγμα περόνης. Με το σπασμένο πόδι χάνει το Κ20 της Ν. Αμερικής και μια τεράστια ευκαιρία να δείξει το ταλέντο του.
Δεν χάνει την πίστη του, επιστρέφει σε χρόνο ρεκόρ, προλαβαίνει τελικά τη διοργάνωση και κάνει φοβερά πράγματα. Κερδίζει μια μεταγραφή στην Ατλέτικο Νασιονάλ, την ομάδα του πατέρα του. Το ταλέντο του λάμπει εκεί και μόλις την επόμενη χρονιά έρχεται η μεταγραφή στην Ιταλία και την Πεσκάρα. Μπαίνει σε όλες αυτές τις λίστες με τα νέα ταλέντα του κόσμου στο Ίντερνετ, ειδικά μετά τις εμφανίσεις του το 2013 στο Παγκόσμιο Κ20. Το ίδιο καλοκαίρι η Πόρτο πουλάει τον Χάμες Ροντρίγκες στη Μονακό και αποφασίζει να φέρει έναν άλλο Κολομβιανό. Η πορεία του Κιντέρο είναι σε τρομερή άνοδο. Στα 21 του παίζει σε μια σπουδαία ευρωπαϊκή ομάδα και το καλοκαίρι στο Μουντιάλ της Βραζιλίας σκοράρει το 2ο γκολ της Κολομβίας επί της Ακτής Ελεφαντοστού. Ο Βενγκέρ τον θέλει, άλλες ομάδες ενδιαφέρονται. Τι μπορεί να πάει στραβά;
Α, αυτός είναι ο Κιντέρο; Μα, πώς χάθηκε;
Αυτή τη φορά δεν θα φταίει η ατυχία, ούτε κάποιος τραυματισμός. Θα φταίει ο ίδιος ο Κιντέρο. Ο Χουάνφερ όπως τον φωνάζουν, καβαλάει το καλάμι. Αρχίζει να βεντετίζει, να μην προπονείται καλά και να μην κάνει καλή ζωή. Ο χαρακτήρας του δεν είναι κάτι καινούριο. Λέγεται ότι στα 12 του έκανε παρατηρήσεις σε έναν προπονητή του να αλλάξει σύστημα στο ημίχρονο. Μόνο που τώρα αρχίζουν και εξαγωνιστικά ζητήματα. Κακές παρέες και αγάπη για την μουσική ρεγκετόν που τον φτάνει να παίζει μέχρι και σε βίντεο κλιπ κάνοντας τον τραγουδιστή:
Μισοντυμένες παρουσίες κι ο Κιντέρο να λέει τα δικά του
Από βασικός, στον πάγκο και από τον πάγκο, στο σπίτι του. Η Πόρτο δεν τον υπολογίζει πλέον. Πηγαίνει δανεικός στη Ρεν χωρίς να έχει καμία όρεξη για μπάλα και οι εμφανίσεις του είναι μετριότατες. Έχει χάσει την κάψα για το ποδόσφαιρο. Θέλει να ακολουθήσει… καλλιτεχνική καριέρα. Τελικά έρχεται πρόταση από την Κολομβία. Η Ιντεπεντιέντε του Μεντεγίν τον θέλει και η Πόρτο τον δανείζει με μεγάλη της χαρά. Είναι ουσιαστικά η τελευταία ευκαιρία να σώσει την καριέρα του. Αυτή του ποδοσφαιριστή τουλάχιστον. Ευτυχώς για τον ίδιο, αλλά και για όσους αγαπούν αυτά τα δυσεύρετα και υπό εξαφάνιση 10αρια παλιάς κοπής, τα καταφέρνει. Κάνει πράγματα και θαύματα στην πατρίδα του, θυμίζει ξανά αυτόν τον τεχνίτη που μάγευε. Στο Μεντεγίν θέλουν να τον κρατήσουν, αλλά η Πόρτο θέλει να τον πουλήσει καλά και γι’ αυτό πρέπει να τον δώσει κάπου που θα φαίνεται περισσότερο. Έτσι λοιπόν, ο Κιντέρο τον Ιανουάριο πηγαίνει δανεικός στη Ρίβερ Πλέιτ της Αργεντινής. Όταν φτάνει εκεί, ακούγονται οι πρώτες φωνές για τη φυσική κατάστασή του και πόσο χοντρός είναι. Αυτός απαντάει: «Απλά έχω μεγάλο κώλο». Ο Γκαγιάρδο τον πιστεύει και του δίνει όλο και περισσότερο χρόνο. Ο Κιντέρο δεν γίνεται βασικούρα, είναι ένας αναπληρωματικός, αλλά γίνεται τουλάχιστον ξανά ένας κανονικός ποδοσφαιριστής σε μια καλή ομάδα. Αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Ο Πέκερμαν που τον εκτιμά πολύ τον καλεί μετά από καιρό στην εθνική, σκοράρει σε φιλικό στο Παρίσι επί της Γαλλίας και τελικά μπαίνει στην αποστολή της Κολομβίας.
&feature=player_embedded
Αυτή τη φορά η τύχη είναι μαζί του. Ο Χάμες δεν είναι 100% έτοιμος και ο Κιντέρο ξεκινά βασικός στην πρεμιέρα με την Ιαπωνία. Το παιχνίδι στραβώνει από νωρίς και πολλοί περιμένουν ότι μετά την κόκκινη κάρτα, αυτός θα θυσιαστεί. Ο Πέκερμαν τελικά επιλέγει τον Κουαδράδο. Ο Κιντέρο εκτελεί αυτό το πονηρό φάουλ που μόνο μια λατινοαμερικάνικη μπαλαδόφατσα μπορεί και ισοφαρίζει το ματς. Γίνεται ο πρώτος Κολομβιανός που σκοράρει σε δύο συνεχόμενα Μουντιάλ. Η Κολομβία χάνει, αλλά ο Κιντέρο κερδίζει μια θέση στην ομάδα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/12/561364_1-768x384-500x250.jpg)
Παίζει βασικός στον “τελικό” με την Πολωνία, κάνει καλή εμφάνιση και δίνει μια ασίστ που μας προσφέρει ένα υπέροχο τελείωμα από τον Φαλκάο. Παρά τις προσπάθειες της οικογένειάς του και κυρίως της θείας του, κανείς δεν μαθαίνει το τέλος του πατέρα του. Επίσημα, είναι ακόμα ένας αγνοούμενος. Ο Χουάν παραλίγο να τον ακολουθήσει ποδοσφαιρικά. Ο παίκτης που το 2014 ήταν ένα από τα πιο καυτά ονόματα στην Ευρώπη, κόντεψε να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Από τα αζήτητα, τις τελευταίες μέρες ακούγεται ότι ενδιαφέρεται κι η Ρεάλ γι’ αυτόν, φαίνεται ότι τελικά ίσως και να σώσει την καριέρα του. Θα ακολουθήσει για μια ακόμα φορά τα βήματα του Χάμες; Του παιδικού του φίλου που στο Μεντεγίν πήγαινε στο σπίτι του και έπαιζαν μαζί στην ίδια τοπική ομάδα. Το σημαντικό πάντως είναι ότι δεν τον βλέπουμε σε μουσικά κανάλια, αλλά σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Κι αυτό είναι κέρδος για μας.
sombrero.gr
-
Φίλες και φίλοι, το Uruguayo 2018
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/penarol-nacional-500x269.jpg)
Από την αρχή τούτου εδώ του μπλογκ, υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζεται ένα βίτσιο μαζί μας. Την ανάλυση των συστημάτων των διοργανώσεων της Λ. Αμερικής. Κάτι που συχνά χρειάζεται διαφορικές εξισώσεις, ψυχοφάρμακα και πολύ χρόνο, αλλά έχει μία ανείπωτη γοητεία, είναι μία μικρή ένοχη απόλαυση. Αν ανήκετε σε αυτό το γκρουπ αναγνωστών συνεχίστε άφοβα, σήμερα θα μιλήσουμε για το Καμπεονάτο Ουρουγκουάγιο 2018. Αν θέλετε να μπείτε σε αυτό το γκρουπ, ξεκινήστε διαβάζοντας τι έγινε το 2015. Θα περιμένουμε για λίγο. Αν δεν σας ενδιαφέρει, κάντε κάτι πιο χρήσιμο, λύστε ένα σουντόκου. Διαβάσατε για το 2015; Ωραία, ξεχάστε ό,τι ξέρατε (όχι όλα) γιατί τα πράγματα από τότε άλλαξαν.
Το πρωτάθλημα της Α’ εθνικής της Ουρουγουάης το 2015-16 έγινε όπως και την προηγούμενη, με Απερτούρα και Κλαουζούρα. Μετά όμως, οι Ουρουγουανοί κάθισαν, σκέφτηκαν και το συζήτησαν. «Παιδιά δεν πάει άλλο. Ως πότε θα βγάζει θέματα το Σομπρέρο από μας;», ειπώθηκε σύμφωνα με πληροφορίες. «Πρέπει να πάρουμε μέτρα να γίνουμε πιο σοβαροί». Και κάπως έτσι η λύση δόθηκε. Το πρόβλημα φίλες και φίλοι ήταν ότι το πρωτάθλημα γινόταν με τον «ευρωπαϊκό» τρόπο. Ξεκινούσε δηλαδή Αύγουστο και τελείωνε τον επόμενο Ιούνιο. «Όχι, πρέπει να γυρίσουμε στις ρίζες μας», (ίσως να) είπε κάποιος. Γι’ αυτό το λόγο, δεν είχαμε 2016-17 με Απερτούρες και Κλαουζούρες. Έγινε ένα μεταβατικό πρωτάθλημα που ξεκίνησε τέλη Αυγούστου 2016 και τελείωσε με διαδικασίες fast track το Δεκέμβριο. Βγήκε ο πρωταθλητής 2016 (μετά από αυτόν του 2015-16) με 15 αγώνες και όλα εντάξει. Έτσι, μετά από 11 σεζόν, το 2017 επιστρέψαμε στα πατροπαράδοτα «ημερολογιακά πρωταθλήματα».
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/5be8a4c5f2de5-500x287.jpeg)
Από πέρσι λοιπόν ξεκινάμε το Φεβρουάριο και τελειώνουμε (ανάλογα και με τα κέφια) κατά το Νοέμβριο ή το Δεκέμβριο. Ωραία μέχρι εδώ; Ωραία. Έχουμε Απερτούρα και Κλαουζούρα. Ωραία; Ωραία. Τώρα όμως αρχίζουν τα παλαβά. Γιατί σου λέει, μόνο 30 αγώνες; Τι θα κάνουμε τον υπόλοιπο καιρό; Θα βαρεθούμε. Και κάπως έτσι δόθηκε η λύση. Μεταξύ της Απερτούρα και της Κλαουζούρα θα βάλουμε ακόμα ένα πρωτάθλημα. Το Ιντερμέδιο. Και πώς θα το παίξουμε; Θα χωρίσουμε τις 16 ομάδες σε δύο γκρουπ. Πώς θα τις χωρίσουμε; Με βάση τα χρώματα; Το ζώδιο; Με κλήρωση; Όχι. Θα παίξουμε το σύστημα μονά ζυγά. Όσες τερμάτισαν σε μονές θέσεις στην Απερτούρα σε ένα γκρουπ, όσες σε ζυγές σε άλλο γκρουπ. Αν θυμίζει κάτι σε κάποιους, μας συγκινείτε. Είναι βγαλμένο από εκείνο το μαγικό πρωτάθλημα του Περού με τις 44 αγωνιστικές (προσοχή, σκληρές εικόνες γραφικότητας). Κάπως έτσι λοιπόν, οι δυο όμιλοι του Ιντερμέδιο παίζουν μικρά πρωταθληματάκια κι οι δύο νικητές των ομίλων έναν τελικό, ο νικητής του οποίου δεν έχει καμία σημασία για τον τελικό πρωταθλητή (κρατήστε το όμως, θα μας χρειαστεί αργότερα). Μετά το τέλος του Ιντερμέδιο ξεκινά κι η Κλαουζούρα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/Estadio-Campeones-olimpicos-500x335.jpg)
Το Εστάδιο Καμπεόνες Ολίμπικος, έδρα της Σίσλεϊ τα τελευταία χρόνια
Με αυτό το σύστημα ξεκίνησε η Α’ εθνική του 2018 με το όνομα Χούλιο Σέσαρ Φρανσίνι, ένα πρωτάθλημα με 16 ομάδες, οι 13 από το Μοντεβιδέο. Ανάμεσά τους κι η ιστορική Σέντρο Κουλτουράλ υ Ντεπορτίβο Ελ Τάνκε Σίσλεϊ ή για συντομία CCyDETS ή για τους φίλους «Ελ Τάνκε Σίσλεϊ». [Το όνομα της ομάδας που ιδρύθηκε το 1941 προέρχεται από από μία δεξαμενή πετρελαίου που υπήρχε στη γωνία δύο δρόμων κοντά στην έδρα της ομάδας, σκέφτηκαν ότι ίσως θα έπαιρναν χορηγία από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, κάτι που δεν έγινε ποτέ]. Η Ελ Τάνκε σώθηκε πέρσι τελευταία στιγμή στα μπαράζ, αλλά τα οικονομικά της προβλήματα και κάποια χρέη δεν την άφησαν να λάβει μέρος. Η Ομοσπονδία δεν σκέφτηκε να την αντικαταστήσει και το πρωτάθλημα έγινε με 15 ομάδες. Όλοι όσοι θα έπαιζαν κανονικά με τη Σίσλεϊ, έπαιρναν βαθμούς νίκης. Κανένα πρόβλημα θα πει κάποιος αθώος κι εμείς θα γελάσουμε.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/17264-500x353.jpg)
Η Απερτούρα τελείωσε με νικήτρια τη Νασιονάλ κι οι ομάδες μπήκαν στο Ιντερμέδιο. Εκεί είχαμε ξαφνικά όμως δυο ομίλους διαφορετικούς. Ο ένας με 8 κι ο άλλος με 7 ομάδες. Η Νασιονάλ και η Τόρκε κέρδισαν τα δυο μικρά πρωταθληματάκια και πήγαν στον τελικό του Ιντερμέδιο, όπου νικήτρια ήταν η Νασιονάλ. Μετά ξεκίνησε η Κλαουζούρα. Με ένα ντεμαράζ η Πενιαρόλ, με μόλις μία ήττα, την κατέκτησε. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο ερώτημα. Ποιος θα βγει πρωταθλητής; Η Ομοσπονδία τα είχε προβλέψει όλα. Θα παίξουν ημιτελικό ο νικητής της Απερτούρα με το νικητή της Κλαουζούρα (αν είναι διαφορετικοί φυσικά). Ο νικητής των νικητών όμως, θα παίξει στον «τελικό» τελικό. Εκεί που θα αντιμετωπίσει την ομάδα με τους περισσότερους συνολικούς πόντους στην «Ετήσια» βαθμολογία. Η ετήσια βαθμολογία βγαίνει από το άθροισμα των βαθμών Απερτούρα, Κλαουζούρα και Ιντερμέδιο. Αυτό όμως που δεν είχε υπολογιστεί ήταν η απουσία της Τάνκε Σίσλεϊ. Οι ομάδες στο Ιντερμέδιο δεν είχαν παίξει τα ίδια ματς, δεν θα είναι άδικο στη συνολική βαθμολογία;
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/11/Screenshot-2018-11-19-2018-Uruguayan-Primera-Divisi%C3%B3n-season-Wikipedia-500x429.png)
Μία βαθμολογία Ουρουγουάης να πέσει στα μαθηματικά των πανελληνίων και να μπαίνεις Πολυτεχνείο για πλάκα αναγνώστη
Θα είναι, λέμε εμείς. Το ίδιο είπε κι η Ομοσπονδία. Γι’ αυτό φίλες και φίλοι η λύση βρέθηκε. Οι ομάδες στο γκρουπ των 7, θα κάνουν μια… διόρθωση. Θα πάρουν τους βαθμούς τους, θα τους διαιρέσουν με τα έξι παιχνίδια που έπαιξαν και θα τους πολλαπλασιάσουν με τα εφτά παιχνίδια που έπαιξαν οι ομάδες του άλλου γκρουπ. Ναι, καλά καταλάβατε. Το αποτέλεσμα του μαθηματικού τύπου 7x/6 ήταν αυτό που βλέπετε στην παραπάνω εικόνα. Η συνολική βαθμολογία της χρονιάς είχε μέσα δεκαδικούς αριθμούς. Για παράδειγμα η Ατένας τελείωσε με 38,333 βαθμούς ξεφτιλίζοντας την Μπόστον Ρίβερ που είχε μόλις 37,666 (οι στρογγυλοποιήσεις δεν είναι για τους άντρες). Χάρη στα… κλάσματα λοιπόν, η Πενιαρόλ πήρε δύο παραπάνω βαθμούς από αυτούς που κατέκτησε κανονικά και έτσι πέρασε τη Νασιονάλ στη συνολική βαθμολογία. Μείνετε μαζί μας, κοντεύουμε.
Οι νικητές Απερτούρα και Κλαουζούρα έπαιξαν στον ημιτελικό του πρωταθλήματος. Ήταν ακόμα ένα κλάσικο Νασιονάλ και Πενιαρόλ που κρίθηκε στο 95′ με πέναλτι του γνωστού και με την εθνική Κρίστιαν Ροντρίγκες που έχει πλέον πολλά κιλάκια. Το ματς είχε ένα γκολ για κάθε ομάδα που ήταν οφσάιντ και έληξε με 1-2. Η Πενιαρόλ κέρδισε έτσι τον ημιτελικό και επειδή χάρη στον τύπο του 7/6 είχε περάσει τη Νασιονάλ στη συνολική βαθμολογία, κατέκτησε και απευθείας το πρωτάθλημα γιατί δεν μπορούσε να παίξει με τον εαυτό της στον τελικό. Αν η Νασιονάλ είχε καταφέρει να κερδίσει θα διεκδικούσε το πρωτάθλημα στον τελικό με την Πενιαρόλ. Και κάπως έτσι, το 115ο πρωτάθλημα Ουρουγουάης έληξε πριν μερικές ημέρες, σίγουρα με βαθιά ικανοποίηση από τους διοργανωτές που θα έδιναν συγχαρητήρια ο ένας στον άλλον.
Α, ναι. Θυμάστε τον τελικό του Ιντερμέδιο που σας είπαμε να κρατήσετε; Ναι, λοιπόν. Ήρθε η ώρα του. Ο νικητής του Ιντερμέδιο παίρνει μια θέση στο Σουνταμερικάνα. Βέβαια η Νασιονάλ θα παίζει στο Λιμπερταδόρες, οπότε δεν την απασχολεί. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι ότι ο νικητής του Ιντερμέδιο παίζει και στο ΣούπερΚόπα της Ουρουγουάης. Μικρή λεπτομέρεια: Δεν υπάρχει κύπελλο στην Ουρουγουάη. Και τι θα κάνουμε ρε παιδιά, ίσως αναρωτήθηκε κάθιδρος κάποιος από την Ομοσπονδία. Εύκολη λύση. Θα παίξει με τον πρωταθλητή. Έτσι, λίγο πριν ξεκινήσει το επόμενο πρωτάθλημα, θα έχουμε το Σούπερ Καπ με ποιους άλλους; Νασιονάλ και Πενιαρόλ. Κι η ζωή συνεχίζεται κι εμείς απλά δεν θέλουμε να αλλάξει ποτέ όλο αυτό γιατί θα πέσουμε σε κατάθλιψη.
sombrero.gr
Απλό έτσι το σύστημα;;;
Κυρίες και κύριοι, η Ουρουγουάη
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/05/uruguay_map1.jpg)
Η Ουρουγουάη (ή «Ουραγουάη» για να μας καταλαβαίνει και ο Σάκης Τσιώλης) είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση χωράς. Λόγω της περίοπτης θέσης που κατέχει στο ποδοσφαιρικό στερέωμα αλλά και της μνημειώδους ασχετοσύνης της πλειοψηφίας των ανθρώπων στην κατηγορία γνώσεων ‘Γεωγραφία’, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου φαντάζεται πως πρόκειται για μια τεράστια χώρα με δεκάδες εκατομμύρια κατοίκους που δεσπόζει «κάπου στη Λατινική Αμερική». Κανένα από τα δυο δεν είναι σωστό. Πρόκειται για τη δεύτερη μικρότερη χώρα της ηπείρου (μετά το Σουρινάμ), η οποία έχει πληθυσμό μικρότερο και από την Αθήνα στα μέσα Ιουλίου (3,3 εκατομμύρια ανθρώπους όλους κι όλους).
Μια άλλη συχνή ‘παρεξήγηση’, που επίσης οφείλεται στο πως έχουμε στο μυαλό μας ποδοσφαιρικά την Ουρουγουάη, εντοπίζεται στην ποιότητα της χώρας. Όπως έχουμε ξαναγράψει…
…γιατί η έκφραση “Ουρουγουανός αμυντικός” είναι ένα ιδιαίτερο συνθηματικό που όταν ακούγεται σε μια κουβέντα μόνο στο κεφάλι των καλά μυημένων στο ποδόσφαιρο δημιουργείται αυτόματα ένα μικρό ανθρωπάκι με τη φάτσα του Ντιέγκο Λουγκάνο που με ένα σαγηνευτικά άσχημο τάκλιν παίρνει παραμάζωμα υποθαλάμους, νευρώνες, λοβούς, ιππόκαμπους και ό,τι άλλο βρει στο διάβα του, γιατί στην τελική η τελευταία λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τους Ουρουγουανούς είναι «φλώροι» και, συνήθως, κανένας δεν θέλει να υποστηρίζει τους φλώρους…
…μια ‘βρώμικη’ ποδοσφαιρική εντύπωση που δεν συμβαδίζει και τόσο με τα στατιστικά που συνοδεύουν τη χώρα. Πρώτη στη Λατινική Αμερική στο δείκτη δημοκρατίας, στο δείκτη ειρήνης, στο δείκτη έλλειψης διαφθοράς, στην ποιότητα ζωής, στην ελευθερία του Τύπου, στην ευημερία και στην ασφάλεια, δεύτερη σε εισοδηματική ισότητα, τρίτη σε οικονομική ανάπτυξη, καινοτομίες και υποδομές. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που έγινε πέρσι η πρώτη χώρα στον κόσμο που αποποινικόποιησε πλήρως τη μαριχουάνα, ούτε το ότι είχε μέχρι πρόσφατα τον πιο γαμάτο πρόεδρο κράτους του πλανήτη.
Η υψηλή θέση στους περισσότερους δείκτες της ηπείρου δεν εντοπίζεται φυσικά μόνο εκεί. Η Λατινική Αμερική έχει μια παράδοση στο να φτιάχνει διοργανώσεις που μπορούν να προκαλέσουν εγκεφαλικό μπέρδεμα ακόμα και στα πιο προικισμένα μέλη της Μένσα και οι Ουρουγουανοί δεν ήταν δυνατό να μείνουν απ’ έξω. Από το 1994 και μετά το πρωτάθλημα της χώρας χωρίζεται σε δυο τουρνουά, την Απερτούρα και την Κλαουζούρα, γιατί το απλό Ευρωπαϊκό σύστημα της μιας διοργάνωσης με δυο απλούς γύρους είναι τρομερά ξενέρωτο. Παραβλέποντας το κομμάτι του συστήματος που ορίζει το πως υποβιβάζονται οι ομάδες και το πως μοιράζονται τα εισιτήρια για τις διοργανώσεις της ηπείρου (γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιστρέφουν με μολύβι και χαρτί στο πρωτάθλημα Βραζιλίας του 2000 και προσπαθούν ακόμα να βγάλουν άκρη και δεν θέλουμε να είμαστε υπεύθυνοι για κανέναν εγκλεισμό σε ψυχιατρείο), θα εστιάσουμε στο πιο ‘εμπορικό’ σκέλος, στην ανάδειξη του πρωταθλητή.
Μια όμορφη ημέρα κάπου στο Μοντεβίδεο κάποιοι σοφοί ηλικιωμένοι Ουρουγουανοί, που μετρούσαν τετραψήφιο αριθμό τάκλιν στο παλμαρέ τους, αποφάσισαν πως για να ανακηρυχθεί κάποιος πρωταθλητής της χώρας θα πρέπει να αποδείξει για τα καλά ότι το αξίζει. Έτσι, στο τέλος του τουρνουά Κλαουζούρα ο νικητής του τουρνουά αντιμετωπίζει σε διπλά παιχνίδια τον νικητή της Απερτούρα, σειρά αγώνων που παραδόξως δεν αποκαλείται ‘τελικός’ αλλά ‘ημιτελικός’, καθώς ο νικητής τους δεν στέφεται πρωταθλητής αφού έχει να παίξει δυο παιχνίδια, μέσα-έξω, και με την ομάδα που βρίσκεται στην πρώτη θέση του πίνακα με τους συνολικούς πόντους των δυο τουρνουά. Τότε και μόνο τότε αξίζει να ονομαστεί πρωταθλητής Ουρουγουάης.
Όλη αυτή η υπερβολή ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλέσει κάποια στιγμή επικές καταστάσεις. Μια τέτοια συνέβη μια μέρα σαν κι αυτές, τον Μάη του 2007. Στην τελευταία αγωνιστική της Κλαουζούρα η Ντανούμπιο (ομάδα από την οποία ξεκίνησε ο Ρεκόμπα) υποδεχόταν την Πενιαρόλ στο μεγαλύτερο παιχνίδι της χρονιάς. Η Πενιαρόλ βρισκόταν στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας, τρεις βαθμούς πίσω από την αντίπαλο της οπότε τα δεδομένα που υπήρχαν λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει το ματς ήταν πολύ απλά τα εξής:
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/05/danubio_pe%C3%B1arol.jpg)
Για να μπορέσει να κερδίσει το πρωτάθλημα η Πενιαρόλ έπρεπε να κερδίσει για αρχή εκείνο το ματς. Με τον τρόπο αυτό θα ισοβαθμούσε στην κορυφή της Κλαουζούρα με τη Ντανούμπιο και θα έπρεπε να παίξουν (ξανά) σε αγώνα μπαράζ για την πρώτη θέση του τουρνουά. Σε περίπτωση που κέρδιζε και το μπαράζ θα έπρεπε να αντιμετωπίσει σε διπλά παιχνίδια, στον περίφημο ‘ημιτελικό’, τη νικήτρια της Απερτούρα η οποία (μάντεψε αν μπορείς) ήταν η Ντανούμπιο. Και αν κατάφερνε να επικρατήσει και σ’ αυτή τη σειρά, τότε θα έφτανε επιτέλους στον μεγάλο τελικό, όπου ξανά σε διπλά παιχνίδια (γιατί όπως λέει μια σοφή Ουρουγουανική παροιμία, που σίγουρα θα υπάρχει, «το μόνο πιο ωραίο από ένα μεγάλο ματς είναι δυο μεγάλα ματς») θα αντιμετώπιζε την (ναι, το ξέρω ότι το έχεις φανταστεί, όχι, το ξέρω ότι παρ’όλα αυτά δεν με πιστεύεις, όχι, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου, ναι, υπάρχουν καταγεγραμμένα όλα αυτά, όχι, δεν σου κάνω πλάκα) Ντανούμπιο!
Με πολύ απλά λόγια εκείνο το μεσημέρι της τελευταίας αγωνιστικής η Πενιαρόλ απείχε από τον τίτλο μόνο δυο νίκες και δυο επικρατήσεις σε διπλούς αγώνες απέναντι στην ίδια ομάδα που είχε να αντιμετωπίσει σε λίγη ώρα εκτός έδρας. Σαν να παίζεις μποξ, να κερδίζεις τον αντίπαλο σου, στον επόμενο γύρο να ανεβαίνεις στο ρινγκ και να είναι πάλι ο ίδιος, να τον κερδίζεις ξανά με τα χίλια ζόρια και στον επόμενο γύρο να τον βλέπεις πάλι χαμογελαστό στην απέναντι γωνία και… το κόβω γιατί κατάλαβες που το πάω και δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα.
Για την ιστορία η φουκαριάρα Πενιαρόλ πήρε το συγκεκριμένο παιχνίδι με μεγάλο διπλό, οδήγησε τη διαδικασία σε μπαράζ για την Κλαουζούρα αλλά εκεί ηττήθηκε στα πέναλτι. Έτσι η Ντανούμπιο, σαν νικήτρια της Απερτούρα, νικήτρια της Κλαουζούρα και πρώτη στη συνολική συγκομιδή, ανακηρύχθηκε δίκαια πρωταθλήτρια για τη σεζόν 2006-07′ χωρίς να διεξαχθούν ο ημιτελικός και ο τελικός, καθώς κρίθηκε υπερβολικό ακόμα και για τους Ουρουγουανούς να σκεφτούν τρόπο να αντιμετωπίσει η ομάδα τον εαυτό της. Σε διπλά παιχνίδια.
—–
Όλα τα παραπάνω ήταν (κλασσικά) ένας σχετικός-άσχετος πρόλογος για να βάλω το πολύ εντυπωσιακό βίντεο που τράβηξε ένα drone που πετούσε την Κυριακή πάνω από το κατάμεστο Σεντενάριο, στο οποίο η πρωτοπόρος Πενιαρόλ υποδεχόταν τη μισητή της Νασιονάλ στο μεγαλύτερο ντέρμπι της χώρας, ένα από τα παιχνίδια που κυριολεκτικά επηρεάζουν ζωές.
-
Η γκάφα του τερματοφύλακα και οι 44 αγωνιστικές του Περού
Το λάθος του τερματοφύλακα είναι πάντα ένα αγαπημένο θέμα σε τηλεοπτικά κανάλια και σάιτ. Μπορεί να παίζεις στην τελευταία ομάδα του πλανήτη, να έχεις κατεβάσει τα ρολά σε άπειρα ματς και να μην σε ξέρουν ούτε στο γειτονικό χωριό. Αν κάνεις όμως μια γκέλα σε μαθαίνουν μέχρι και σε άλλες ηπείρους. Έτσι κι ο Φερνάντο Μαρτινούτσι, ο Αργεντίνος (με ιταλικές ρίζες) τερματοφύλακας της Σιενσιάνο που αγωνίζεται στο Τορνέο Ντεσεντραλιζάδο, την 1η κατηγορία του Περού και έφαγε αυτό το επικό γκολ στα πλαίσια της 43ης (!!) αγωνιστικής. Ένα γκολ που έφερε τη νίκη στη γηπεδούχο Ίντι Γκας και την πρόκρισή της στο Κόπα Σουνταμερικάνα του 2014. Κάπου εδώ λογικά το κείμενο θα έπρεπε να κλείνει και οι περισσότεροι καλύτερα να σταματήσετε να διαβάζετε. Είδατε το βίντεο, φτάνει.
Εσείς οι χάρντκορ, οι λίγοι που συνεχίζετε όμως θέλετε κι άλλο. Είδατε τον τίτλο και αμέσως είπατε μέσα σας: «Επ, σομπρέρο. Δεν μας έχεις πει για το πρωτάθλημα του Περού». Και επειδή θα το παίξω λίγο «έλα ρε παιδιά τώρα» αλλά μέσα μου πεθαίνω από ευτυχία να αναλύω τα συστήματα διεξαγωγής θα το κάνω. Το πρωτάθλημα του Περού έχει περάσει από διάφορες μορφές και εμείς θα ασχοληθούμε με την τωρινή. Αυτή που λέει ότι το Τορνέο Ντεσεντραλιζάδο ξεκινάει τον Φεβρουάριο και τελειώνει τον Δεκέμβριο και οι ομάδες παίζουν 44 αγωνιστικές.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/11/peru552865-500x311.jpg)
Και αν ακούγεται τόσο μπερδεμένο η αλήθεια είναι ότι είναι περισσότερο. Ξεκινάμε με 16 ομάδες που παίζουν ένα κανονικό πρωτάθλημα με δυο γύρους, 30 αγωνιστικές το σύνολο. Αυτή είναι η πρώτη φάση. Η ομάδα που τελειώνει μετά τον μαραθώνιο στην πρώτη θέση δεν σηκώνει κούπα, κατσαρόλι, ούτε καν γλάστρα. Απλά κερδίζει την έξοδό της στο επόμενο Κόπα Λιμπερταδόρες (του στυλ «I played 30 games and all I got was this stupid t-shirt»). Στη δεύτερη φάση οι ομάδες χωρίζονται σε δυο γκρουπ των 8 ομάδων και μεταφέρουν τα αποτελέσματά τους. ΟΚ θα πείτε, θυμίζει λίγο μπάσκετ απλό ακούγεται. Μισό λεπτό να γελάσω.
Κατ’ αρχήν ξεκινάμε με το πώς χωρίζονται οι ομάδες. Είναι μαγικό, είναι απίστευτο. Είναι σαν τον δακτύλιο. Οι μονές ομάδες που κατέκτησαν τις θέσεις 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13, 15 παίζουν στον Όμιλο Α’ και οι ζυγές που είναι οι υπόλοιπες σχηματίζουν τον Όμιλο Β’. Στάσου αναγνώστη, μύγδαλα. Δεν τελειώσαμε εδώ. ΟΚ βρήκαμε τις ομάδες και τις μεταφέραμε μαζί με τους βαθμούς. Να μην κάνομε και κάτι άλλο; Ναι θα κάνομε. Θα δώσουμε μπόνους σε ομάδες ανάλογα με το τι κάνανε οι Β’ ομάδες τους στο Τορνέο Προμοσιόν υ Ρεζέρβα. Το οποίο τουρνουά σάς λυπάμαι και δεν σας λέω ακριβώς πώς παίζεται, αλλά ας πούμε ότι παίζουν κατά κύριο λόγο οι πιτσιρικάδες (φέτος αυτοί που γεννήθηκαν 1994 και 1995), αλλά και μερικοί μεγαλύτεροι. Η ομάδα που κατέκτησε την πρώτη θέση δίνει 2 βαθμούς μπόνους στην αντίστοιχη «πρώτη» ομάδα της Α’ Εθνικής και αυτή που πήρε τη δεύτερη θέση δίνει ένα βαθμό στην αντίστοιχη ομάδα. Αφού λοιπόν τελειώσουμε με όλα αυτά, παίζουμε στους δυο ομίλους της Β’ φάσης από ακόμα 14 ματς και τελειώνει το πρωτάθλημα με 44 αγωνιστικές.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/11/peru-500x756.jpg)
Οι ομάδες που έχουν βγει πρώτες σε κάθε γκρουπ προκρίνονται στο Κόπα Λιμπερταδόρες (με λίγα λόγια παίζει μια ομάδα να βγει 2η στον όμιλό της, να έχει παραπάνω βαθμούς από την 1η του άλλου ομίλου και να χάσει την πρόκριση). Αν η ομάδα που είχε βγει πρώτη στο τέλος της 1ης φάσης (στους 30 αγώνες) δεν καταταγεί στις πρώτες οχτώ της 2ης φάσης χάνει την θέση της στο Λιμπερταδόρες ή αν βγει πρώτη ξανά στον όμιλο Α, τη θέση της παίρνει η 3η καλύτερη συνολικά μετά τη Β’ φάση (γι’ αυτό δεν ορκίζομαι κιόλας, έτσι έχω καταλάβει πάντως). Ο υποβιβασμός είναι επικά ξενέρωτος καθώς πέφτουν οι δυο ομάδες με τους λιγότερους βαθμούς μετά τους 44 αγώνες, πράγμα ανεπίτρεπτο για Λ. Αμερική.
Και ο πρωταθλητής κύριε; Ο πρωταθλητής βγαίνει αγαπητά μου παιδιά μετά από διπλούς αγώνες ανάμεσα στους νικητές των δύο γκρουπ (αυτούς που βγήκαν στο Λιμπερταδόρες). Μόνο που δεν είναι όσο απλό θα μπορούσε. Η ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς διαλέγει έδρα (μπορεί ρε αδερφέ να θέλει να παίξει το πρώτο ματς εντός) και επειδή δεν μετράνε γκολ αλλά βαθμοί (!!) στα πλέι-οφ, αν οι ομάδες έχουν από μία νίκη ή από δυο ισοπαλίες στον τελικό, παίζουν τρίτο παιχνίδι σε ουδέτερο γήπεδο, την έδρα του οποίου επιλέγει η ομάδα που είχε το πλεονέκτημα. Και κάπως έτσι τελειώνει το Τορνέο Ντεσεντραλιζάδο και όποιος έκατσε και διάβασε το κείμενο είναι άξιος συγχαρητηρίων (και θα εξεταστεί για το δίπλωμα το καλοκαίρι).
sombrero.gr
Νομίζω είναι πιο απλό από της Ουρουγουάης..
-
Η παράνοια της Κολομβίας και τα έξι νέα μετάλλια του Πελέ
Χαζεύοντας τις προάλλες τον τρόπο διεξαγωγής του πρωταθλήματος της Κολομβίας, πέρα απ’ το γεγονός ότι ένιωσα πραγματικό οίκτο για τον ιστορικό του μέλλοντος που κάποια τυχαία στιγμή στην ερευνητική του καριέρα θα επιλέξει να εντρυφήσει στο θέμα ‘Ποδόσφαιρο στην Λατινική Αμερική‘ αδιαφορώντας για άλλα πιο σημαντικά κοινωνικοπολιτικά θέματα του πλανήτη όπως για παράδειγμα μπορεί να είναι το «Απόστολος Γκλέτσος: Η απαρχή της Ελληνικής κοινωνικής επανάστασης από τον Έλληνα Ρόναλντ Ρίγκαν'», αναθεώρησα και τις απόψεις μου για τους πιο μουρλούς Λατινοαμερικάνους διοργανωτές, θέση που κατείχαν από κοινού οι Ουρουγουανοί με τους Βραζιλιάνους.
Κι αυτό γιατί το πρωτάθλημα της Κολομβίας πέρα απ’ τον κλασσικό Λατινοαμερικάνικο διαχωρισμό σε δυο υπο-πρωταθλήματα προχωράει ακόμα περισσότερο. Για να κατακτήσει μια ομάδα το πρωτάθλημα Απερτούρα πρέπει να παίξει αρχικά 18 αγώνες με τις υπόλοιπες 17 ομάδες * και στην συνέχεια να προχωρήσει επιτυχημένα και στην φάση των πλέι οφ, στα οποία μετέχουν οι τέσσερις πρώτοι της κατάταξης. Αντιθέτως, για να κερδίσει το Campeonato Finalización, που είναι το αντίστοιχο του Ελληνικού «2ου γύρου», πρέπει αφού παίξει πάλι 18 αγώνες με τις υπόλοιπες 17 ομάδες, να κυριαρχήσει και στα πλει οφ, στα οποία μετέχουν οι τέσσερις (βιαστικέ) οχτώ πρώτοι της κατάταξης!
(* Λογική σκέψη: 18 ομάδες στην κατηγορία, 17 παιχνίδια η κάθε μια. Λ-ά-θ-ο-ς. Αυτές οι ιδέες είναι κλισέ, ξεπερασμένες και κοινότοπες και μαζικοποιούν τις διαφορετικές ποδοσφαιρικές κουλτούρες του ποικιλόμορφου πλανήτη μας. Στην Κολομβία, κάθε ομάδα αντιμετωπίζει τις υπόλοιπες από μια φορά εξαιρουμένης της αιώνιας αντιπάλου της, την οποία αντιμετωπίζει και δεύτερη φορά σε μια ξεχωριστή αγωνιστική, κατά την οποία λογικά ανακαλούνται άδειες, ρεπό, τιμωρίες, αποτάξεις και συντάξεις όλων των αστυνομικών και των στρατιωτικών της χώρας.)
Στο σύστημα που με απλά λόγια (και εννοείται πολλές παραλείψεις, για χάρη της ψυχικής σας υγείας) περιγράφτηκε παραπάνω κατέληξε η αρμόδια επιτροπή της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας – η οποία προφανώς αποτελείται από έναν κουφό, έναν μουγκό, τον Αιγύπτιο από το ‘Ο Αστερίξ λεγεωνάριος’, έναν σχιζοφρενή κι έναν που ξέρει να μετράει μόνο τους ζυγούς αριθμούς – μετά από αρκετά πειράματα, τα οποία στο ζενίθ της εφευρετικότητας τους και με βάση την επιστημονική άποψη ότι ο Χρόνος είναι σχετικός, επιμήκυναν την ποδοσφαιρική σεζόν 1996-1997, η οποία διήρκεσε 1,5 χρόνο, εξέλιξη που είχε ως αποτέλεσμα στις τελευταίες αγωνιστικές οι ηλικιωμένοι να μην θυμούνται καν τους στόχους της ομάδας τους όταν ξεκινούσε το πρωτάθλημα!
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/01/pele_santos-500x328.jpg)
Με αρκετή δόση αυτογνωσίας παραδέχομαι ότι ο παραπάνω, ολίγον τι υπερμεγέθης, πρόλογος θα μπορούσε να αποφευχθεί και να επισημανθεί μόνο η είδηση πως οι Βραζιλιάνοι αποφάσισαν πριν λίγο καιρό πως οι διοργανώσεις Taca Brasil και Torneio Roberto Gomes Pedrosa που έλαβαν χώρα πριν (1959-1970) την διεξαγωγή του πρώτου πρωταθλήματος Βραζιλίας (το 1971), θεωρούνται και επίσημα πλέον μέρος της ιστορίας του Campeonato Brasileiro.
Κάτι που σημαίνει πως ένα μικρό, φτωχό παιδάκι κάπου στις φαβέλες του Σάο Πάολο που υποστηρίζει την Σάντος του Πελέ, κοιμήθηκε γνωρίζοντας πως η ομάδα του έχει στο παλμαρέ της μόλις 2 πρωταθλήματα Βραζιλίας και ξύπνησε μαθαίνοντας ότι υποστηρίζει πλέον την ομάδα με τους περισσότερους τίτλους (8) στην χώρα! Παραμένει φτωχό βέβαια, αλλά μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας…
sombrero.gr
Νομίζω πως και η πρόταση της Κολομβίας έχει ένα ενδιαφέρον..
-
Ο φιλότιμος Άλβαρο Περέιρα
Μια από τις κορυφαίες σκηνές του φετινού Μουντιάλ έγινε στο Αγγλία-Ουρουγουάη. Για όσους την ξέχασαν (ντροπή σας) μιλάω για τον τραυματισμό του θεούλη Άλβαρο Περέιρα, ο οποίος την μια στιγμή ήταν τανάσκελα από γονατιά στο κεφάλι και την άλλη ήθελε να μπει μέσα σαν να μη συνέβαινε τίποτα και ενώ τρέκλιζε σαν Εγγλέζος τουρίστας στο Φαληράκι. Αφού παραλίγο να πλακώσει στο ξύλο τον γιατρό της ομάδας, μπήκε μέσα ξανά σαν γνήσιος Ουρουγουανός που σέβεται τον εαυτό του και θα βγει μόνο με φορείο.
Ξεκάθαρος ο Περέιρα, τους είπε πως αν είναι να τον αντικαταστήσουν για ένα τέτοιο αστείο χτύπημα, ας του φέρουν κι ένα όπλο κι ας τον αφήσουν μόνο.
Φαίνεται λοιπόν ότι ο 28χρονος (με τη φάτσα ανθρώπου που έχει υποστεί πολλά στη ζωή του) πρώην ποδοσφαιριστής των Κίλμες, Αρχεντίνος Τζούνιορς, Κλουζ και Πόρτο δεν το έκανε επειδή υπέστη κάποια διάσειση και δεν ήξερε τι του συμβαίνει, αλλά είναι στο DNA του το φιλότιμο (που όπως όλοι ξέρουμε είναι αποκλειστικά ελληνική λέξη όπως και το κέφι) κι η αυτοθυσία και ήρθε ένα καινούριο παράδειγμα να μας το αποδείξει. Έτσι λοιπόν την Τρίτη ταξίδεψε μαζί με την υπόλοιπη αποστολή της Ουρουγουάης στο Σαντιάγκο για το φιλικό με τη Χιλή. Εκεί ο Άλβαρο ήταν παρών σε ολόκληρο το 90λεπτο που βρήκε τους φιλοξενούμενος να κερδίζουν με 1-2. Τίποτα το περίεργο μέχρι εδώ.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/11/pereira49_3-500x507.jpg)
Έλα όμως που την Τετάρτη η ομάδα του η Σάο Πάουλο έπαιζε τον κρισιμότατο πρώτο ημιτελικό του Κόπα Σουνταμερικάνα στο Μεντεγίν της Κολομβίας. Ο καλός στρατιώτης Άλβαρο ταξίδεψε τα περίπου 4500 χιλιόμετρα και πήγε στην Κολομβία για να δώσει το παρόν. Ε, και τι έγινε θα πείτε. Με τα πόδια πήγε; Άσε μας μωρέ τώρα, που παλιά παίζανε με τρύπια παπούτσια. Μόνο που στο 42′ ο κόουτς τού έδωσε εντολή να μπει μέσα, το παιδί μας μπήκε και έπαιξε μέχρι τέλους συμπληρώνοντας περίπου 140 αγωνιστικά λεπτά σε δυο μέρες σε δυο διαφορετικές χώρες σε αρκετά υψηλό επίπεδο. Η ομάδα της Βραζιλίας έχασε τελικά με 1-0 και ο Περέιρα πιθανότατα να πήγε μετά για κανένα 5Χ5 έτσι για χαλάρωμα…
sombrero.gr
-
Ισαμπελίνο Γκραντίν: Ο ποδοσφαιριστής που τα έβαλε με το ρατσισμό
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/12/uruguay-1916-500x330.jpg)
Η ανθρωπότητα έχει κάνει τεράστια βήματα κατά τους τελευταίους αιώνες. Προχώρησε τεχνολογικά και επιστημονικά, δεν ξεπέρασε όμως ακόμα άλλα πολύ σοβαρά προβλήματα. Ένα από αυτά είναι και ο ρατσισμός. Ο ρατσισμός που υπάρχει και στο ποδόσφαιρο, στις εξέδρες και όχι μόνο. Ακόμα κι έτσι όμως, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται και εκεί έχουν γίνει άλματα και ορισμένα από αυτά οφείλονται σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Αυτή είναι η ιστορία του Ισαμπελίνο Γκραντίν, ενός τεράστιου αθλητή που έζησε πριν από 100 χρόνια, αλλά πέρα από το ποδοσφαιρικό του μεγαλείο ήταν ο πρώτος που νίκησε το ρατσισμό.
Ο Ισαμπελίνο γεννήθηκε Ουρουγουανός. Γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο το 1897 και εκεί μεγάλωσε. Ο προπάππους του ήταν από την Αφρική και το Λεσότο και είχε μεταφερθεί ως σκλάβος στη Ν. Αμερική. Όπως έχουμε αναφέρει και σε παλιότερα κείμενά μας, το ποδόσφαιρο έγινε δημοφιλές στις χώρες της Ν. Αμερικής εξαιτίας των Άγγλων που είχαν μεταναστεύσει και εργάζονταν εκεί κι έγιναν κάτι σαν ποδοσφαιρικοί ιεραπόστολοι. Η διαφορά όμως ήταν ότι μετέφεραν το ποδόσφαιρο ως κάτι πολύτιμο και για λίγους, ως μια ενασχόληση για συγκεκριμένες κάστες. Δεν μπόρεσαν όμως να το περιορίσουν μόνο εκεί. Σαν μια θρησκεία το ποδόσφαιρο μεταλαμπαδεύτηκε σε ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα και αντί να παίζεται μόνο σε ελεγχόμενους χώρους πριν το τσάι, έγινε το άθλημα της γειτονιάς. Εκεί που οι Λατινοαμερικάνοι έβαλαν μέσα τα στοιχεία της δικής τους κουλτούρας, αυτά που έναν αιώνα μετά εξακολουθούμε να βλέπουμε.
Σε μια τέτοια γειτονιά, στην οδό Μινί του Μπάριο Σουρ (γνωστό για τα τύμπανά του και την μουσική του), ο Ισαμπελίνο άρχισε να κάνει τα πρώτα του κόλπα με την μπάλα. Ο Γκραντίν είχε τρομερά φυσικά προσόντα και ήταν εξαιρετικός αθλητής, εκτός από τεχνίτης ποδοσφαιριστής. Μια που η Νασιονάλ τότε δεν δεχόταν μαύρους παίκτες, ο Γκραντίν έγινε παίκτης της Πενιαρόλ που ήταν ανοιχτή. Παράλληλα, καθώς η Πενιαρόλ δεν είχε τμήμα στίβου, αγωνιζόταν και σαν δρομέας στην Ολίμπια του Μοντεβιδέο.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/12/16DelgadoGradi%CC%81n-500x364.jpg)
Τα κατορθώματά του τον έφεραν στην εθνική Ουρουγουάης μαζί με ακόμα έναν μαύρο ποδοσφαιριστή της Πενιαρόλ τον Χουάν Ντελγκάδο και φυσικά ήταν μέρος της ομάδας που πήρε μέρος στο 1ο Κύπελλο Εθνών όλων των εποχών το 1916, τον θεσμό που ξέρουμε πλέον ως Κόπα Αμέρικα. Η διοργάνωση αυτή όπως φαντάζεστε είχε ένα σωρό γραφικές στιγμές για τις οποίες γράψαμε παλιότερα, αλλά κυρίως είχε την παρουσία των δύο μαύρων παικτών της Ουρουγουάης. Για πρώτη φορά μαύροι ποδοσφαιριστές φόρεσαν φανέλα εθνικής και αγωνίστηκαν σε διεθνές τουρνουά ποδοσφαίρου. Και με τι τρόπο. Στις 2 Ιουλίου του 1916 στο γήπεδο της Χιμνάσια στο Μπουένος Άιρες, 3000 θεατές είδαν την Ουρουγουάη να διαλύει τη Χιλή με 4-0 και τον Γκραντίν να σκοράρει δυο φορές. Οι Χιλιανοί δεν μπόρεσαν να ανεχτούν την ήττα και έκαναν ένσταση στην Ομοσπονδία, ζητώντας να πάρουν το ματς στα χαρτιά «γιατί η Ουρουγουάη είχε κατεβάσει δύο Αφρικανούς», γιατί κανείς «δεν ξέρει από πού μπορεί να είναι». Η ένσταση ευτυχώς απορρίφθηκε και ο Γκραντίν συνέχισε λίγες μέρες αργότερα, σκοράροντας και απέναντι στη Βραζιλία. Η λευκή ισοπαλία την τελευταία αγωνιστική με τη διοργανώτρια Αργεντινή έδωσε το κύπελλο στον Γκραντίν, μαζί και τον τίτλο του 1ου σκόρερ και του καλύτερου παίκτη της διοργάνωσης. Ο μεγαλύτερος όμως τίτλος ήταν η παρουσία του (όπως και του Ντελγκάδο βέβαια για να μην είμαστε άδικοι), η επισημοποίηση ότι το ποδόσφαιρο είναι ανοιχτό σε όλους, ανεξάρτητα από οποιοδήποτε χαρακτηριστικό, ότι είναι ένα άθλημα για τον φτωχό και τον πλούσιο, τον λευκό και τον μαύρο.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/12/damas-1916-copa-america-500x404.jpg)
Κυρίες της Λα Πλάτα που θαύμασαν την πρεμιέρα του Γκραντίν με τη Χιλή
Ο Γκραντίν συνέχισε να παίζει στην Πενιαρόλ σκοράροντας 101 φορές σε 212 αγώνες για τους κιτρινόμαυρους, κερδίζοντας και δύο πρωταθλήματα. Οι τίτλοι θα μπορούσαν να είναι περισσότεροι, το ίδιο κι οι συμμετοχές με την εθνική, αλλά ένα σχίσμα στο ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης έκανε την Πενιαρόλ να απέχει από κάποιες διοργανώσεις της Ομοσπονδίας και τους παίκτες της να μη συμμετέχουν στην εθνική για κάποιο διάστημα. Παρ’ όλα αυτά, το στίγμα του έμεινε. Ο Γκαλεάνο με το γνωστό υπερβολικό, αλλά τόσο ζεστό στιλ του περιγράφει: «Ο κόσμος σηκωνόταν από τις θέσεις του όταν ο Γκραντίν ξεκινούσε να τρέχει, είχε τον έλεγχο της μπάλας λες και περπατούσε και χωρίς να σταματάει περνούσε όλους τους αντιπάλους μέχρι να τελειώσει την κούρσα του. Είχε αγγελικό πρόσωπο, ήταν ένας από αυτούς τους τύπους που και κάτι κακό να έκαναν, κανείς δεν θα το πίστευε». Ο Περουβιανός ποιητής Χουάν Πάρα ντελ Ριέγο έγραψε ένα ποίημα γι’ αυτόν. Ήταν τόσο σπουδαίος.
Παρ’ ότι ήταν στην ομάδα της Ουρουγουάης και στο επόμενο Κόπα Αμέρικα ένα χρόνο μετά, δεν έπαιξε σε κάποιο ματς. Έπαιξε όμως στο μεθεπόμενο, αυτό του 1919 που έγινε στη Βραζιλία, έχοντας ξανά να αντιμετωπίσει το ρατσισμό. Σε μια χώρα που είχε καταργήσει τη δουλεία περίπου 20 χρόνια πιο πριν, οι φυλετικές διαφορές δεν είχαν ξεπεραστεί (και δεν έχουν ξεπεραστεί και περίπου 100 χρόνια μετά). Οι μαύροι εξακολουθούσαν να μην έχουν ίσα δικαιώματα και σίγουρα το ποδόσφαιρο «δεν ήταν γι’ αυτούς». Χαρακτηριστικό ήταν και το παράδειγμα του Βραζιλιάνου Άρθουρ Φρίντενριχ, ενός εξαιρετικού ποδοσφαιριστή που έγραψε ιστορία, αλλά έμεινε εκτός εθνικής για κάποια χρόνια λόγω του χρώματός του (μια ιστορία με την οποία θα ασχοληθούμε μελλοντικά). Η παρουσία του Γκραντίν ενοχλούσε αρκετούς. Όχι στο σημείο να γίνουν ενστάσεις από τους Βραζιλιάνους, αλλά στο να γίνεται στόχος «αστείων» σκίτσων στις εφημερίδες της εποχής, αλλά και άρθρων που έκαναν κριτική στη συμμετοχή μαύρων ποδοσφαιριστών, όπως περιγράφει ο ιστορικός Λεονάρντο Περέιρα. Τα ΜΜΕ της Βραζιλίας προσπαθούσαν να προπαγανδίσουν ότι οι μαύροι της Βραζιλίας συμφωνούν πως δεν πρέπει να συμμετέχουν σε διεθνείς διοργανώσεις. Στο γήπεδο όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο Γκραντίν είχε γίνει σύμβολο και οι μαύροι φίλαθλοι στα γήπεδα της Βραζιλίας τον αποθέωναν σε κάθε παιχνίδι του. Ήταν παραπάνω από ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, ήταν ένα σύμβολο αντίστασης στην καταπίεση και στην μάχη για τα ίσα δικαιώματα. Ο Γκραντίν μάλιστα σκόραρε στο 2-2 με τη Βραζιλία και οι δυο ομάδες έπαιξαν μπαράζ. Οι γηπεδούχοι κέρδισαν στην παράταση με γκολ του Φρίντενριχ και ο Γκραντίν δεν μπόρεσε να κατακτήσει το 2ο Κόπα Αμέρικα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/12/10429-500x300.jpg)
Από τα χρόνια στην Πενιαρόλ
Οι επιτυχίες όμως δεν έμεναν στο ποδόσφαιρο. Από το 1918 ως το 1922 κέρδισε 4 χρυσά στα 400 μέτρα στους Αγώνες Ν. Αμερικής, άλλα 2 χρυσά και ένα χάλκινο στα 200 μέτρα και ακόμα 2 χρυσά στα 4×400. Ο Γκραντίν ήταν ένας ολοκληρωμένος αθλητής, ένας θρύλος για την Ουρουγουάη. Παρά τις επιτυχίες όμως, την λατρεία και την αγάπη του κόσμου, η ζωή του μετά τον αθλητισμό ήταν βυθισμένη στη φτώχεια. Το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό στην Ουρουγουάη από το 1932 και έτσι ο Γκραντίν δεν έβγαλε χρήματα από αυτό. Πέρασε δύσκολα και αντιμετώπισε προβλήματα υγείας που τον ανάγκασαν το 1944 να μπει σε νοσοκομείο του Μοντεβιδέο. Η Πενιαρόλ εκείνη την περίοδο έδινε μάχη για το πρωτάθλημα, το πρώτο μετά από 6 χρόνια. Μόνο που στα τελευταία ντέρμπι με τη Νασιονάλ δεν τα πήγαινε καλά. Ο Γκραντίν ανήμπορος να φύγει από το δωμάτιο 17 του νοσοκομείου Παστέρ, επικοινώνησε με έναν δημοσιογράφο της εφημερίδας Λα Ρασόν και έστειλε μήνυμα στους παίκτες της αγαπημένης του ομάδας λίγο πριν το ντέρμπι με τη Νασιονάλ. Εκεί τους εξηγούσε τι σημαίνει η Πενιαρόλ, τι συμβολίζει αυτός ο σύλλογος και ότι δεν γίνεται να χάνουν τόσο εύκολα από τη Νασιονάλ, ότι η Πενιαρόλ παλεύει μέχρι το τέλος σε κάθε ματς.
Οι παίκτες της Πενιαρόλ είχαν ακόμα έναν λόγο να τα δώσουν όλα. Το παιχνίδι όμως στις 10 Σεπτεμβρίου ξεκίνησε με τον χειρότερο τρόπο. Μόλις στο 1ο λεπτό η Νασιονάλ κέρδισε πέναλτι. Ο Γκραντίν που το άκουγε στο ραδιόφωνο, στο αίθριο του νοσοκομείο, μαζί με άλλους ασθενείς δεν άντεξε και αποχώρησε για το δωμάτιό του. Ο σπεσιαλίστας Σαπιραΐν με το φαρμακερό αριστερό το εκτέλεσε. Ο Γκραντίν από το δωμάτιο άκουσε πανηγύρια, πανηγύρια όμως οπαδών της Πενιαρόλ. Ο τερματοφύλακας το είχε αποκρούσει. Γύρισε πίσω. Στο 17′ ένα σουτ κεραυνός του Ουμπντούλιο Βαρέλα άνοιξε το σκορ και μέχρι τη λήξη η Πενιαρόλ είχε σκοράρει ακόμα μια φορά. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους να πανηγυρίσει τη μεγάλη νικη, αλλά όλοι οι παίκτες πήγαν κατευθείαν στο νοσοκομείο, πήγαν να ευχαριστήσουν τον Γκραντίν, βγήκαν φωτογραφίες μαζί του, μίλησαν για ώρα, ειδικά ο Βαρέλα που ο Γκραντίν εκτιμούσε ιδιαίτερα. Η Πενιαρόλ έφτασε στην ισοβαθμία στο πρωτάθλημα και πήγε στα μπαράζ. Το πρώτο παιχνίδι ήρθε 0-0 και στο δεύτερο έχανε 0-2 στο 28′. Το πνεύμα του Γκραντίν ήταν όμως ακόμα μαζί με τους παίκτες. Η Πενιαρόλ το γύρισε σε 3-2 και πανηγύρισε το 15ο πρωτάθλημά της, αφιερωμένο στον Ισαμπελίνο. Ήταν 17 Δεκεμβρίου του 1944 και ο Γκραντίν ήταν ακόμα στο νοσοκομείο [σ.Σ. κατά άλλους η επίσκεψη των παικτών έγινε μετά από αυτό το ματς, αλλά πιο πιθανή είναι η πρώτη εκδοχή]. Τέσσερις μέρες αργότερα στις 21 Δεκεμβρίου πέθανε μόλις στα 47 του, φτωχός σε υλικά αγαθά, πλούσιος από χαρά και αγάπη του κόσμου και περήφανος που έγινε ίνδαλμα τόσων ανθρώπων.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/12/CHx_C9xW8AA_tSb-453x700.jpg)
Όπως άλλωστε γράφει και το Χρυσό Ιωβηλαίο της Πενιαρόλ:
«Ο Ισαμπελίνο Γκραντίν ως αστέρι κατάφερε να πραγματοποιήσει τρεις ευχές του: να λάμψει στα γήπεδα τους ποδοσφαίρου και τις πίστες του στίβου, να γραφτούν ποιήματα γι’ αυτόν και να μείνει αξέχαστος για πάντα».
sombrero.gr
-
Το γήπεδο των δύο χωρών
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/10/90595_20171003205504-500x279.jpg)
Κατά καιρούς έχουμε ασχοληθεί με διάφορα γήπεδα ανά την υφήλιο. Κάποια που ήταν στραβά (στην κυριολεξία), άλλα που είχαν δέντρα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτή τη φορά θα ταξιδέψουμε σε δύο χώρες για… ένα γήπεδο. Βλέπετε θα πάμε στην πόλη Γιακουίμπα στα νότια της Βολιβίας, δίπλα στα σύνορα με την Αργεντινή. Πριν περίπου δυο εβδομάδες έγιναν με κάθε επισημότητα από τις τοπικές αρχές τα εγκαίνια ενός μικρού ποδοσφαιρικού γηπέδου για να αθλούνται οι κάτοικοι της υποβαθμισμένης περιοχής. Τίποτα το περίεργο θα πείτε. Μόνο που το γήπεδο είναι ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Αργεντινή. Τόσο δίπλα, που η μια εξέδρα χτίστηκε πίσω από το συρματόπλεγμα των συνόρων και μέσα στο έδαφος της Αργεντινής και συγκεκριμένα ανήκει στην πόλη Σαλβαδόρ Μάσα που είναι η πιο βόρεια πόλη της Αργεντινής και είναι κολλητά με την Γιακουίμπα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/10/websalta_-_arg_bol-500x322.jpg)
Δύο πόλεις δίπλα δίπλα
Φυσικά οι Βολιβιανοί δεν πήραν κάποια σχετική άδεια, απλά είδαν ότι η εξέδρα δεν χωρούσε πουθενά αλλού και την έφτιαξαν εκεί. Ο δήμαρχος της Γιακουίμπα (και δικηγόρος) Ραμίρο Βαγιέχος προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις λέγοντας ότι όλοι ζουν στα σύνορα και πέρα από τις διαχωριστικές γραμμές και τα εδάφη, υπάρχει και η αδελφότητα μεταξύ των λαών. Πρόσθεσε ότι θα ομορφύνει και η πόλη της Αργεντινής (μια που οι Βολιβιανοί καθάρισαν την έκταση που ήταν χωματερή). Αρκετοί από τους κατοίκους της γειτονικής πόλης συμφώνησαν και δεν ενοχλήθηκαν. Φυσικά, υπάρχουν κι οι λιγότεροι ρομαντικοί και έτσι η… αμφισβήτηση των συνόρων δεν αντιμετωπίστηκε τόσο χαλαρά από άλλους. Το αποτέλεσμα ήταν ο δήμος της Βολιβίας να βγάλει κάποιες φωτογραφίες που εξηγεί ότι η εξέδρα δεν είναι ακριβώς μέσα στην Αργεντινή (με γραμμές που θυμίζουν φωτογραφία οπαδικής εφημερίδας σε φάση με οφσάιντ), αλλά στην… ουδέτερη ζώνη, έτσι ώστε να γλιτώσει το διεθνές επεισόδιο.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/10/9999_20171004P5lVB4-500x375.jpg)
Η αμήχανη στιγμή που για να κυνηγήσεις την μπάλα που έφυγε εκτός γηπέδου, χρειάζεσαι διαβατήριο
Έτσι κι αλλιώς πάντως, οι περισσότεροι γείτονες της πόλης Σαλβαδόρ Μάσα είδαν με καλό μάτι τα έργα. Σχεδόν ξεχασμένοι από την κεντρική εξουσία, μιας αρκετά υδροκεφάλης χώρας, δεν τους πείραξαν τόσο πολύ τα μερικά μέτρα για την μεγάλη εξέδρα, αφού κανείς ποτέ δεν θα έδινε χρήματα για να καθαρίσει η περιοχή, ενώ το γήπεδο είναι δίπλα σε μια παιδική χαρά και πολύ θα ήθελαν να μπορούν να πηγαίνουν κι αυτοί εκεί. Και στο κάτω κάτω θα μπορούν να βλέπουν και λίγη μπάλα…
sombrero.gr
-
Κάπου στις Άνδεις, σε υψόμετρο 2040 μέτρων και δίπλα ακριβώς στο Μάτσου Πίτσου, βρίσκεται χωμένη η μικρή γραφική πόλη Άγκουας Καλιέντες ("Ζεστά νερά"), που αν και έχει ξεκάθαρο χωροταξικό πρόβλημα, δεν θα μπορούσε να μην έχει γήπεδο ποδοσφαίρου.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/59163418_10157685634725931_3580776636255043584_n.jpg?_nc_cat=1&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=5b23db5fed4c3c03a30f6a3c8ab55531&oe=5D624CE2)
El Sombrero
-
Το πιο σκληρό Μουντιαλίτο του κόσμου
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/01/porvenir-500x279.jpg)
Όλοι όταν ήμασταν μικροί θέλαμε να μοιάσουμε στα ινδάλματά μας παίζοντας ποδόσφαιρο στις αλάνες και τις πλατείες. Το ίδιο συνέβη και σε κάποιους Περουβιανούς το 1950 όταν εντυπωσιάστηκαν από το Μαρακάνασο και την σπουδαία νίκη της Ουρουγουάης. Αποφάσισαν να κάνουν το δικό τους τουρνουά στους δρόμους του «μπάριο» Ελ Πορβενίρ. Έτσι γεννήθηκε το ομώνυμο Μουντιαλίτο που γίνεται στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας εδώ και 65 χρόνια πλέον. Στο πρώτο τουρνουά συμμετείχαν οκτώ ομάδες από τις γύρω γειτονιές και τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, με την αστυνομία να κυνηγάει τους παίκτες γιατί εκείνα τα χρόνια απαγορευόταν το ποδόσφαιρο στους δρόμους από την κυβέρνηση της χώρας.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/01/elporvenir-500x279.jpg)
Μάλιστα, μια από τις πρώτες χρονιές είχε συλληφθεί και ένας εκ των δημιουργών του τουρνουά, ο Χορχέ Φάγια. Τέσσερις χιλιάδες άτομα από τις γειτονιές μαζεύτηκαν και έκαναν πορεία μέχρι το αστυνομικό τμήμα για να αφεθεί ελεύθερος. Τελικά ο Φάγια έπεισε τον διοικητή και μάλιστα τον προσκάλεσε να παίξει κι αυτός ως τιμώμενο πρόσωπο. Τα χρόνια πέρασαν και από τη δεκαετία του 1960 το Μουντιαλίτο αναγνωρίστηκε από τις αρχές της Λίμα. Η αστυνομία αντί να κοιτάει να διώξει τους ποδοσφαιριστές ήταν πλέον παρούσα σε κάθε διοργάνωση για να τους προστατεύει.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/01/MUNDIALITO-ELPORVENIR16.jpg)
Να τους προστατεύει από τον κόσμο, αλλά και από τους αντιπάλους, μια που το Μουντιαλίτο κατέληξε να είναι ο σημαντικότερος ποδοσφαιρικός θεσμός αυτού που λέγεται «macho futbol», ποδόσφαιρο του δρόμου που κάνει το γνωστό ποδόσφαιρο να μοιάζει με διασκέδαση που συμμετέχουν Αγγλίδες βγαλμένες από το Ντάουντον Άμπει. Το Ελ Πορβενίρ θεωρείται ένα από τα πιο σκληρά τουρνουά ποδοσφαίρου και διεξάγεται μέσα σε ασύλληπτες συνθήκες. Κάθε χρόνο την Πρωτομαγιά, οι δρόμοι γεμίζουν με κόσμο. Κόσμος γύρω από το γήπεδο, πάνω σε πολυκατοικίες, όπου μπορεί να φανταστεί κανείς για να δει τους «τελικούς». Από τις οκτώ ομάδες του 1950, φτάσαμε στις 16 μόνο στην τελική μέρα της 1ης Μαΐου και σε ένα τουρνουά με δεκάδες ομάδες και εκατοντάδες παίκτες. Η μέρα του τελικού είναι μια γιορτή, με τις γυναίκες της γειτονιάς να μαγειρεύουν και να μοιράζουν φαγητό στους θεατές που μαζεύονται. Η «χαρά της συμμετοχής» είναι κάτι το άγνωστο. Όλοι παίζουν για τη νίκη, νίκη με κάθε τίμημα.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/01/porvenir1-500x288.jpg)
Το τουρνουά έχει και τις δικές του… καλλίγραμμες τσιρλίντερς
Φυσικά, η παρουσία της αστυνομίας είναι ισχυρή. Πολλές φορές τα όρια του γηπέδου τα φτιάχνουν οι ασπίδες των ΜΑΤ που υποκαθιστούν τις γραμμές, οι διαιτητές κινδυνεύουν, παιχνίδια έχουν διακοπεί εξαιτίας φωτοβολίδων και άλλων αντικειμένων που πετούν οι οπαδοί από τις πολυκατοικίες, το ξύλο μεταξύ των παικτών σύνηθες με τον διαιτητή μάταια να προσπαθεί να τους χωρίσει, η μπύρα ρέει άφθονη και οι δρόμοι γεμίζουν σουρωμένους, οι γυναίκες λικνίζονται στους ρυθμούς της μουσικής, χοντρούληδες τύποι είναι τα αστέρια των ομάδων και ένα τουρνουά που ξεκίνησε το 1950 με έπαθλο την… μπάλα του, έχει φτάσει να αποτελεί τεράστιο γεγονός, καθώς υπάρχουν πλέον μέχρι και πανό υποψηφίων πολιτικών κρεμασμένα. Το οπτικοακουστικό υλικό είναι πλούσιο κάθε χρόνο για όποιον έχει όρεξη, εμείς επιλέξαμε το βίντεο του τουρνουά του 2014 το οποίο για πρώτη φορά στα χρονικά το κέρδισε η ομώνυμη ομάδα Ελ Πορβενίρ σε έναν τελικό… βίας και νοθείας. Βρισκόταν πίσω στο σκορ, ισοφάρισε σε 1-1 και οι πανηγυρισμοί ξέφυγαν με τους οπαδούς της να κάνουν ντου στο γκολ και να επιτίθενται στους αντιπάλους. Αποτέλεσμα, η ομάδα «Μι Μπαρούντο» να αποχωρήσει αφού δεν ένιωθε και τόσο ασφαλής, παρά τους περίπου 200 (!!) αστυνομικούς. Οι νικητές δεν πτοήθηκαν και πανηγύρισαν. Απολαύστε σκηνές καλτίλας και ποδοσφαιρικής καφρίλας στο παρακάτω βίντεο:
sombrero.gr
-
Σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια το αεροπλάνο που έκανε τη διαδρομή Ολλανδία-Σουρινάμ συνετρίβη λίγο πριν την προσγείωση. Από τους 187 επιβάτες μόνο 11 σώθηκαν. Η συγκεκριμένη πτήση μετέφερε μεταξύ άλλων και την "Πολύχρωμη ομάδα", ένα πρότζεκτ που είχαν δημιουργήσει οι ποδοσφαιριστές που αγωνιζόταν στην Ευρώπη και είχαν καταγωγή από το Σουρινάμ. Στόχος τους ήταν να παίξουν μερικά φιλικά στην πατρίδα τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις που θα βοηθούσαν τους νέους της χώρας. Επειδή κάποιες ομάδες δεν έδωσαν άδεια στους παίκτες τους, κάποιοι γλίτωσαν από τη συντριβή. Ανάμεσα στους τυχερούς ήταν ο Ρουντ Γκούλιτ, ο Φράνκ Ράικαρντ και ο Άρον Βίντερ.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/62254120_10157774187095931_5820783384573509632_n.jpg?_nc_cat=111&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=2ba4b85c5153dbb1ff9efe284ddfd39f&oe=5D9B42C3)
El Sombrero
Στις 7 Ιουνίου 1989 ένα αεροπλάνο συνετρίβη κοντά στο Σουρινάμ. Μέσα βρισκόταν αρκετοί ποδοσφαιριστές που αγωνιζόταν στο ολλανδικό πρωτάθλημα. Ανάμεσα τους και ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας του Άγιαξ και συμπαίκτης του Ντένις Μπέργκαμπ, Λόιντ Ντόεσμπουργκ. Λίγα χρόνια μετά, στο αεροπλάνο που μετέφερε την εθνική Ολλανδίας για το Μουντιάλ των ΗΠΑ, ένας δημοσιογράφος έκανε φάρσα, λέγοντας πως έχει τοποθετήσει βόμβα. Μετά κι απ'αυτό, ο Μπέργκαμπ αποφάσισε να μην ξαναμπεί σε αεροπλάνο. "Δεν μπορώ να πετάξω. Την προηγούμενη μέρα δεν μπορώ να κοιμηθώ κι όταν φτάνει η ώρα απλά παγώνω και πανικοβάλλομαι" δήλωνε τότε και επέλεγε να ταξιδέψει μόνος του με αμάξι ή τρένο όταν έπαιζε η Άρσεναλ σε κοντινές χώρες.
El Sombrero
-
- Ξεκινάει το Κόπα Αμέρικα μεθαύριο.
- Σώπα. Πως περνάνε έτσι τα χρόνια! Πότε έγινε τελευταία φορά;
- To 2016.
- Δηλαδή διεξάγεται κάθε 3 χρόνια;
- Όχι. Κάθε 4 χρόνια.
- Κάτσε, γιατί μπερδεύτηκα. Δηλαδή το επόμενο είναι το 2023;
- Όχι. Του χρόνου.
- Mε κοροϊδεύεις, ε;
- Όχι.
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/06/10_51_49_480_file-e1560979346622.jpeg)
Όταν η Ευρώπη έμαθε την Ουρουγουάη
Αν κάποιος ανοίξει την τηλεόραση για να παρακολουθήσει το δεύτερο αγώνα της Ουρουγουάης στο Κόπα Αμέρικα απέναντι στην Ιαπωνία και κοιτάξει τη φανέλα της, πιθανότατα να του δημιουργηθεί μια απορία. Γιατί έχουν βάλει αυτοί οι περίεργοι τύποι τέσσερα αστέρια; Μία εθνική ομάδα, να βάζει περισσότερα αστέρια από τις κατακτήσεις Μουντιάλ (δύο, το 1930 και το 1950), σίγουρα δεν είναι φυσιολογικό. Κι όμως, υπάρχει εξήγηση για την οποία πρέπει να ταξιδέψουμε σχεδόν 100 χρόνια πριν, τότε που ακόμα δεν υπήρχε το Μουντιάλ.
Το ποδόσφαιρο στη Νότια Αμερική αναπτύχθηκε με ταχείς ρυθμούς στις αρχές του περασμένου αιώνα. Ας είναι καλά οι Βρετανοί που πήγαν να δουλέψουν σε διάφορες χώρες και κουβάλησαν μαζί την τρέλα τους. Πάρα πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες στη Νότια Αμερική ιδρύθηκαν από Βρετανούς (κυρίως Άγγλους) και γι’ αυτό είναι τόσα και τα αγγλικά ονόματα σε συλλόγους. Οι Λατινοαμερικάνοι όμως γρήγορα άρχισαν να ξεφεύγουν από τις νόρμες του τότε παραδοσιακού ποδοσφαίρου. Μιλάμε για ένα ποδόσφαιρο που αρχικά ήταν κάτι παρόμοιο σαν αυτό που λέμε ράγκμπι, ένα άθλημα χωρίς πολλές πάσες και τακτική. Η πρώτη ουσιαστική επανάσταση έγινε με το περίφημο 2-3-5 και την “Πυραμίδα” και αργότερα με το WM, το ας πούμε 3-2-2-3.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/06/GYI0060947291-1024x683.jpg)
Ο τελευταίος τίτλος της Ουρουγουάης
Στη Νότια Αμερική όμως άρχισαν να μπαίνουν και άλλα στοιχεία στο ποδόσφαιρο, να μπαίνει ο χαρακτήρας, η κουλτούρα των διαφορετικών χωρών, τόσο ατομικά, όσο και ομαδικά. Το ποδόσφαιρο της γειτονιάς, οι πάσες, οι ντρίμπλες, η ποδοσφαιρική αλητεία του δρόμου. Για να καταλάβει κανείς πόσο μπροστά ήταν στη Νότια Αμερική, μόλις το 1901 γίνεται το πρώτο Ουρουγουάη-Αργεντινή, ενώ το 1916 γίνεται το πρώτο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής, αυτό που ονομάζουμε σήμερα Κόπα Αμέρικα. Το Εuro παρ’ ότι υπήρχε ως ιδέα, έγινε πράξη το 1960 και το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1930. Γι’ αυτό, εκείνα τα χρόνια ο μοναδικός τρόπος να βρεθούν εθνικές ομάδες μεταξύ τους σε κάποιον μεγάλο θεσμό ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το 1900 έγιναν αγώνες επίδειξης κυρίως και το 1904 συμμετείχαν μόλις δύο ομάδες από τις ΗΠΑ και μία από τον Καναδά. Από το 1908 και μετά όμως άρχισαν περισσότερες χώρες να συμμετέχουν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία από την Ευρώπη.
Το 1923 η Ουρουγουάη έγινε μέλος της FIFA κι ο Ατίλιο Ναράνσιο, μέλος της Π.Ο. της χώρας, υποσχέθηκε στους παίκτες ότι σε περίπτωση κατάκτησης του Κόπα Αμέρικα (ας το λέμε έτσι), θα ταξίδευαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι. Πράγματι, η Ουρουγουάη κατέκτησε το τρόπαιο για 4η φορά κι έτσι μετά από πιέσεις στην κυβέρνηση και την Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας, αποφασίστηκε η Σελέστε να ταξιδέψει στην Ευρώπη και μαζί με 18 ευρωπαϊκές ομάδες και τις ΗΠΑ, Τουρκία και Αίγυπτο να πάρει μέρος στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών του 1924. Φυσικά υπήρχαν πολλά πρακτικά προβλήματα. Το πώς θα ταξιδέψει η εθνική, πού θα βρεθούν χρήματα, πώς θα πάρουν οι ποδοσφαιριστές άδεια από τις κανονικές τους δουλειές και πάει λέγοντας. Ίσως το πιο σοβαρό ήταν να ξεπεραστεί ο φόβος ότι η ομάδα θα αποδειχτεί πολύ αδύναμη για να είναι ανταγωνιστική. Βλέπετε, μπορεί η Ουρουγουάη να ήταν από τις κορυφαίες χώρες στη Ν. Αμερική, αλλά δεν γίνονταν παιχνίδια ώστε να αναμετρηθεί με τις παραδοσιακές δυνάμεις. Όλοι θεωρούσαν το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο το πιο ισχυρό.
Τελικά, τα μεγάλα κεφάλια πείστηκαν και με τα περιορισμένα χρήματα κλείστηκαν εισιτήρια με το γαλλικό πλοίο “Ντεζιράδε”, ταξιδεύοντας “3η θέση” (κάτι ίσως σαν τον Λεονάρντο ντι Κάπριο στον Τιτανικό). Η Ουρουγουάη αναχώρησε στις 16 Μαρτίου και έφτασε στην Ισπανία και συγκεκριμένα στο Βίγκο στις 7 Απριλίου.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/06/uruguay-en-vigo-1924c.jpg)
Το… βαπόρι με το οποίο η Ουρουγουάη έφτασε στο Βίγκο
Η επιλογή της Ισπανίας δεν ήταν τυχαία. Για να καλυφθούν τα έξοδα του ταξιδιού, η Ουρουγουάη συμφώνησε να κάνει τουρνέ στη χώρα παίζοντας φιλικά. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο “La Historia de Nacional”, το πρώτο παιχνίδι έγινε υπό καταρρακτώδη βροχή απέναντι σε μια Θέλτα που είχε και παίκτες από άλλες ομάδες, ακόμα και την Κορούνια. Η Ουρουγουάη κέρδισε με 3-0 δείχνοντας την αξία της. Στο επόμενο ματς την ξανακέρδισε με 4-1. Η τουρνέ συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο, με τη Σελέστε να κερδίζει σπουδαίους αντιπάλους όπως την Αθλέτικ Μπιλμπάο, τη Ρεάλ Σοσιεδάδ και τη Λα Κορούνια (σε επεισοδιακό ματς που είχε είσοδο εξαγριωμένων ντόπιων οπαδών). Η Ουρουγουάη ολοκλήρωσε τα φιλικά με 9 νίκες σε 9 παιχνίδια και γκολ 25-8, ενώ κέρδισε και την Ατλέτικο Μαδρίτης μπροστά στον βασιλιά Αλφόνσο με 4-2, με παίκτες άλλων ομάδων να ενισχύουν τους Μαδριλένους. Θα περίμενε κανείς ότι οι Ευρωπαίοι θα είχαν εντυπωσιαστεί. Η αλήθεια είναι όμως ότι οι ισπανικές εφημερίδες ήταν από αλαζονικές μέχρι προσβλητικές. Η El Mundo Deportivo έγραψε ότι η Ουρουγουάη δεν είχε ελπίδες για κάτι καλό στους Ολυμπιακούς, ενώ η La Vanguardia έκανε κριτική λέγοντας ότι η Ουρουγουάη ήταν κατώτερη από την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία, τη Δανία, ακόμα και από την Ολλανδία. Για τη δε Ισπανία, τα λόγια ήταν: “δεν μπορεί να γίνει καν σύγκριση, πιστεύουμε ότι μπορούμε να φτιάξουμε δυο-τρεις εθνικές με Ισπανούς παίκτες που θα είναι καλύτερες”.
Κάπως έτσι, μετά από αυτή την εξαιρετική τουρνέ, η Ουρουγουάη ταξίδεψε στο Παρίσι με τον ποδοσφαιρικό κόσμο να μην έχει σε εκτίμηση την ομάδα από μία χώρα που τότε ο απλός Ευρωπαίος αγνοούσε την ύπαρξή της. Οι παίκτες εντυπωσιάστηκαν από τον Πύργο του Άιφελ, αλλά όταν είδαν το “ολυμπιακό χωριό” απογοητεύτηκαν. Υπήρχαν κάποια ξύλινα σπιτάκια σε άθλια κατάσταση και σίγουρα όχι ικανά να προσφέρουν άνεση σε αθλητές. Όλη η αποστολή έφυγε και τελικά βρήκε το σπίτι μιας ηλικιωμένης κυρίας με κήπους εκτός πόλης, για να μπορούν οι παίκτες να κάνουν το παραδοσιακό τους μπάρμπεκιου.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/06/Argenteuil.png)
Μια εξαιρετική φωτογραφία της Σελέστε από το σπίτι της μαντάμ Παν
Παρά το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι δεν θεωρούσαν σοβαρή αντίπαλο την ομάδα από την άγνωστη χώρα, οι Ουρουγουανοί είχαν πάει στη Γαλλία για το καλύτερο. Ο σπουδαίος τερματοφύλακας της ομάδας Αντρές Μασάλι ήταν παράλληλα και γυμναστής, καθώς ήταν καταπληκτικός αθλητής τόσο στα 400 με εμπόδια, όσο και στο μπάσκετ, ενώ παράλληλα η ομάδα είχε ως προπονητή/φυσιοθεραπευτή τον Ερνέστο Φίγκολι. Έναν άνθρωπο που έγραψε ιστορία εκείνα τα χρόνια σε όλες τις επιτυχίες της χώρας, ως προπονητής, μασέρ, μέχρι και μάγειρας.
Πέρα από την αξία των παικτών όμως, υπήρχε κι η νοτιοαμερικάνικη πονηριά. Έτσι, όταν στην τελευταία προπόνηση της Ουρουγουάης εμφανίστηκαν δύο “κατάσκοποι” των Γιουγκοσλάβων (των αντιπάλων στο πρώτο νοκ-άουτ παιχνίδι), ο Φίγκολι έδωσε εντολή στους παίκτες του να δείξουν το χειρότερο εαυτό τους. Κοντρόλ με το καλάμι, σουτ δέκα μέτρα πάνω από την εστία, πάσες μηδαμινής ακριβείας, μια ομάδα που φαινόταν παρατράγουδο και γέμισε με οίκτο τους αντιπάλους. Ο αστικός μύθος λέει ότι ο “Ελ Νέγκρο” Αντράντε, ένας εξαιρετικός χαφ, είχε ντυθεί σαν Ινδιάνος και κρατούσε ένα ακόντιο στη μέση του γηπέδου. Μετά από αυτές τις φολκλορικές σκηνές, ένας από τους Γιουγκοσλάβους είπε ότι ήταν πολύ κρίμα που έπρεπε να παίξουν με αυτούς στο πρώτο παιχνίδι, ενώ η γαλλική εφημερίδα Le Temps έγραψε: “δυστυχώς οι νεαροί Νοτιοαμερικάνοι είναι τρομερά αδέξιοι, μας στενοχωρεί που έκαναν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι και θα πρέπει μετά το πρώτο ματς να γυρίσουν”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/06/Uruguay1924_olympic.jpg)
Η ομάδα του 1924
Οι μόλις 2-3 χιλιάδες θεατές που πήγαν στις 26 Μαΐου του 1924 στο στάδιο του βορειοδυτικού Παρισιού που γινόταν το Ουρουγουάη-Γιουγκοσλαβία, αντίκρισαν κάτι απίστευτο. Οι άσχετοι Ουρουγουανοί μετατράπηκαν σε μια τρομερή ομάδα που διέλυσε με 7-0 τη Γιουγκοσλαβία και φυσικά δεν γύρισε πίσω μετά το πρώτο ματς. Στον επόμενο γύρο, η Ουρουγουάη απέκλεισε με 3-0 τις ΗΠΑ. Ο κόσμος άρχισε να παίρνει στα σοβαρά την ομάδα, τα σκορ τέτοιου μεγέθους δεν ήταν σπάνια εκείνα τα τα χρόνια μεν, αλλά ήταν το διαφορετικό ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει. Πάσες, gambetas (σλάλομ με ντρίμπλες), συνδυασμοί.
Στα προημιτελικά, η Ουρουγουάη αντιμετώπισε το μεγάλο φαβορί, τη γηπεδούχο Γαλλία. Αυτή τη φορά μπροστά σε 30.000 θεατές, οι Ουρουγουανοί έκαναν ένα ακόμα δωρεάν μάθημα ποδοσφαίρου. Διέλυσαν με 5-1 τους Γάλλους και πέρασαν στα ημιτελικά, κερδίζοντας πλέον τον σεβασμό όλων των αντιπάλων.
“Δεν μας υπολόγιζαν γιατί μέχρι τότε παίζαμε στο Ρίο, το Μοντεβιδέο και το Μπουένος Άιρες. Μας θεωρούσαν μικρούς γιατί ταξιδέψαμε με τρίτη θέση. Δεν γνώριζαν ότι για μας ήταν εξίσου σημαντικός με τους παίκτες ο προπονητής, ο γιατρός κι ο φυσιοθεραπευτής. Μπορούσαμε να παίζουμε με 90 λεπτά στον ίδιο ρυθμό και πήγαμε στο Παρίσι για να κερδίσουμε, γι’ αυτό αποφύγαμε να μείνουμε κάπου στο κέντρο του“, είχε δηλώσει ο Ερνέστο Φίγκολο. Το σπίτι της μαντάμ Παν ήταν ένα ησυχαστήριο μακριά από τους πειρασμούς της γαλλικής πρωτεύουσας, αν και με τα ματς να προχωρούν και το γαλλικό κοινό να μαθαίνει γι’ αυτή την εξωτική χώρα, οι διηγήσεις λένε ότι πολλές Γαλλίδες μαζεύονταν εκεί για να δουν από κοντά τους Ουρουγουανούς.
&feature=player_embedded
Ο γύρος του θριάμβου και κάποια ιστορικά στιγμιότυπα
Το πιο δύσκολο ματς αποδείχθηκε ο ημιτελικός με την Ολλανδία. Η Ουρουγουάη επικράτησε μόλις με 2-1 και κέρδισε την πρόκριση στον τελικό. Εκεί, πάνω από 40.000 θεατές μαζεύτηκαν στο γήπεδο, ενώ πολλοί έμειναν απ’ έξω. Οι Γάλλοι είχαν λατρέψει τους Νοτιοαμερικάνους. Το φαινόμενο Ουρουγουάη δεν απογοήτευσε. Κέρδισε εύκολα με 3-0 την Ελβετία και αποθεώθηκε από το κοινό. Η πρώτη ομάδα από τη Νότια Αμερική που ταξίδεψε στην Ευρώπη, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Κι όχι μόνο, ήταν αυτή που έγραψε ιστορία, κάνοντας το γύρο του θριάμβου για πρώτη φορά σε στάδιο. Γι’ αυτό και το όνομα στα ισπανικά είναι “vuelta olimpica”, από εκείνο το απόγευμα στις 9 Ιουνίου του 1924 που οι Γάλλοι πετούσαν λουλούδια στους νικητές. Η ιταλική Gazzetta έγραψε ότι το ποδόσφαιρο πλέον ανήκει στη Νότια Αμερική. Και όντως, τέσσερα χρόνια αργότερα, στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Ουρουγουάη θα έβρισκε εκεί την Αργεντινή. Το πρώτο αστέρι από τα τέσσερα στη γαλάζια φανέλα της Ουρουγουάης, έλαμψε εκείνες τις ημέρες του 1924. Κι ας μην αναγνωρίζεται ως Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου είχε κατατάξει την Ουρουγουάη ως την καλύτερη.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Όπως πιθανόν θα έχετε ακούσει, στη Χιλή έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετές μέρες μια μαζική εξέγερση, με αφορμή την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων για τα ΜΜΜ. Σε μια ιστορική στιγμή για το οπαδικό κίνημα της χώρας, στις διαδηλώσεις στους δρόμους πρωταγωνιστούν ενωμένοι οι οπαδοί των 3 μεγαλύτερων ομάδων, της Κόλο Κόλο, της Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε και της Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα, που έχουν βάλει τις διαφορές τους στην άκρη και τραγουδάνε μαζί το σύνθημα "Χιλή ξύπνα". Αρκετοί σύνδεσμοι έχουν καλέσει τα μέλη τους να λάβουν μέρος στον αγώνα του κόσμου, που ζητάει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και μικρότερη ανισότητα, ενώ και η Ένωση όλων των οργανωμένων οπαδών της Χιλής έχει βγάλει ανακοίνωση στήριξης.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/73298295_10158137261195931_5722560772458938368_n.jpg?_nc_cat=107&_nc_oc=AQmIbn6LqwNGjBhhPLBeja5x5k_0yS9Wo0J49Pxdzk50ERZJgmsKBObDMUpLKmRJPyI&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=3edfceb6aa8b50cd94ee20e09509ab3e&oe=5E51C994)
El Sombrero
-
Ποια Λίβερπουλ; Η Νασιονάλ είχε παίξει τρία ματς σε τρεις χώρες την ίδια μέρα
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-11/f3.jpg?itok=oDdxXpE-)
Το 1925, οι Ουρουγουανοί παρέταξαν με διαφορά λίγων ωρών, 33 παίκτες σε Βρυξέλλες, Παρίσι και Μοντεβιδέο, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Στις 17 Δεκεμβρίου η Λίβερπουλ θα κληθεί να παίξει στα προημιτελικά του League Cup κόντρα στην Αστον Βίλα και την αμέσως επόεμνη μέρα στο Κατάρ για τα ημιτελικά του Μουντιάλ Συλλόγων. Δηλαδή σε 24 ώρες οι Reds θα πρέπει να δώσουν δύο διαφορετικά ματς σε δύο διαφορετικές ηπείρους μάλιστα κι αυτό έχει σηκώσει μία τεράστια κουβέντα για το καλεντάρι. Ωστόσο, κάτι αντίστοιχο έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις ιστορικά. Υπάρχει όμως και ένα μοναδικό φαινόμενο. Αυτό που το 1925 έκανε τη Νασιονάλ Μοντεβιδέο να δώσει την ίδια μέρα τρία παιχνίδια σε ισάριθμες διαφορετικές χώρες και σε δύο ηπείρους...
Τα ταξίδια με αεροπλάνο δεν ήταν ακόμα της μόδας. Αλλωστε το 1925 δεν υπήρχε καν επιβατικό δρομολόγιο για να ενώνει τη Νότια Αμερική με την Ευρώπη. Επομένως, ο κλασικός τρόπος ταξιδιού ήταν με το… βαπόρι και η διάρκεια του ήταν 22 μέρες. Το «Ρε Βιτόριο» ήταν το μεγαλύτερο πλοίο που αναχωρούσε κάθε δύο μήνες από το λιμάνι του Μοντεβιδέο.
Σε αυτό επιβιβάστηκαν στις 7 εκείνου του Φεβρουαρίου οι 30 ποδοσφαιριστές, τα 10 μέλη της διοίκησης και του προπονητικού τιμ και οι τρεις δημοσιογράφοι που θα κάλυπταν το κοσμοϊστορικό γεγονός. Η Νασιονάλ ξεκινούσε την πιο μακρά περιοδεία που έχει ποτέ πραγματοποιήσει ποδοσφαιρικός σύλλογος. Μία γύρα ανά τη Δυτική Ευρώπη που θα είχε διάρκεια έξι μήνες και 23 μέρες.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-11/f8.jpg)
Σε εκείνη την περιοδεία αγωνίστηκε κόντρα στις καλύτερες ομάδες της εποχής και η φήμη της ήταν τόσο μεγάλη που τα 38 ματς που έδωσε, τα παρακολούθησαν περίπου 800.000 θεατές. Οσο για την εντύπωση που προκαλούσε η διαφορετικότητα του παιχνιδιού της, την απέδωσαν εκείνο τον Ιούνιο πιο παραστατικά απ’ όλους οι εφημερίδες της Βιέννης. Τότε οι Αυστριακοί αποτελούσαν τεράστια δύναμη στην Ευρώπη και το θέαμα που είχαν παρακολουθήσει σε τέσσερις αναμετρήσεις στην πατρίδα τους, τους είχε υποχρεώσει να γράψουν πως:
«Ουδέποτε έχει παρουσιαστεί κάτι τόσο εντυπωσιακό στη Βιέννη. Τουλάχιστον όχι από την εποχή που μας μάγευε ο Μότσαρτ. Η Νασιονάλ άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το ποδόσφαιρο»! Στις 14 Αυγούστου η αποστολή αναχωρούσε από το λιμάνι της Λα Κορούνια και στις 30 του ίδιου μήνα είχε επιστρέψει στη βάση της, έχοντας διατρέξει συνολικά 15.000 χλμ με λεωφορεία και τρένα και άλλα τόσα ναυτικά μίλια διασχίζοντας τον Ατλαντικό.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-11/f2.jpg)
Παγκόσμιοι και ολυμπιονίκες
Εκείνη η ομάδα ήταν από τις σημαντικότερες που έχουν εμφανιστεί ποτέ στη Λατινική Αμερική και ίσως και στον κόσμο κατ’ επέκταση. Με τους Χοσέ Νατσάσι (πρώτος σε συμμετοχές με την Εθνική Ουρουγουάης), Εκτορ Σκαρόνε (πρώτος σκόρερ με την Εθνική Ουρουγουάης), Πέδρο Πετρόνε (πέμπτος σκόρερ με την Εθνική Ουρουγουάης), Εκτορ Κάστρο (10ος σκόρερ με την Εθνική Ουρουγουάης), Πέδρο Τσέα, Σάντος Ουρδιναράν, Λεάντρο Αντράντε να αποτελούν βασικά μέλη της Σελέστε που κατέκτησε το πρώτο Μουντιάλ (1930) και το Χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού (1924) και του Αμστερνταμ (1928).
Οι παραπάνω υπήρξαν και οι ηγέτες στην περιοδεία. Ο «δολοφόνος» Σκαρόνε ήταν ο πρώτος σκόρερ της γύρας (26 γκολ) και τον ακολούθησαν σε επιδόσεις οι Κάστρο (19), Ρενέ Μπόρχας (17) και Πέδρο Πετρόνε (15). Ο τελευταίος ήταν και ο άτυχος της υπόθεσης. Ο «Βομβαρδιστής», όπως τον αποκαλούσαν, έπαιξε μόλις έξι ματς και υπέστη ρήξη χιαστών, επιστρέφοντας στην Ουρουγουάη. Χρειάστηκε 16 μήνες για να επανέλθει στα γήπεδα, αλλά ουδέποτε κατάφερε να βρει τον παλιό εαυτό του.
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-11/1930-uruguay-p.jpg)
Τα 2/3 της Σελέστε που σήκωσε το πρώτο Μουντιάλ ήταν μέλη της Νασιονάλ που επισκέφτηκε την Ευρώπη το 1925
Η μέθοδος των… τριών
Δεν ήταν μονάχα το μεγάλο χρονικό διάστημα της περιοδείας που καταγράφηκε ως ιστορικό ρεκόρ. Στις 17 Μαΐου του 1925, στα μέσα δηλαδή της διαδρομής, η Νασιονάλ κατάφερε κάτι εξίσου μοναδικό που πραγματικά δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά στα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Εκείνη τη μέρα παρουσιάστηκε και αγωνίστηκε σε τρία διαφορετικά γήπεδα, σε τρεις διαφορετικές χώρες με τρεις διαφορετικές συνθέσεις.
Η εμφάνιση της φορέθηκε ταυτόχρονα από 33 διαφορετικούς ποδοσφαιριστές. Το μεσημέρι παρατάχθηκε στο Παρίσι κόντρα στη Μεικτή Γαλλίας-Ελβετίας, την οποία νίκησε με 3-0. Την ίδια στιγμή αντιμετώπισε στις Βρυξέλλες την ομώνυμη ομάδα την οποία επίσης νίκησε με 2-1. Και καθώς ο ήλιος έδυε στην Ευρώπη, στην έδρα της Μπέγια Βίστα στο Μοντεβιδέο, τα πιτσιρίκια της Νασιονάλ που είχαν μείνει πίσω για να αγωνίζονται στο πρωτάθλημα Ουρουγουάης, κατάφεραν να αποσπάσουν ισοπαλία (1-1), ολοκληρώνοντας μία ομολογουμένως ξεχωριστή-ανεπανάληπτη μέρα.
Η ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ
ΧΩΡΕΣ 9
ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ 28
ΑΓΩΝΕΣ 38
ΝΙΚΕΣ 26
ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ 7
ΗΤΤΕΣ 5
ΓΚΟΛ ΥΠΕΡ 130
ΓΚΟΛ ΚΑΤΑ 30
gazzetta.gr
-
"Ήμουν στην Καρταχένα, στην Κολομβία, και πήγα σε μια πάρα πολύ φτωχή περιοχή. Εκεί ζούνε δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που μετακόμισαν λόγω του FARC. Αν και δεν έχουν σπίτια, έφτιαξαν ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Για να μπορούν να παίξουν τα παιδιά όμως, πρέπει να πάνε σχολείο. Μπορεί κανένα από αυτά να μη γίνει επαγγελματίας αλλά θα έχουν πάει σχολείο, κι αυτό θα τους βοηθήσει στη ζωή τους. Μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα με το ποδόσφαιρο, γιατί όλοι το αγαπάνε. Πρέπει περισσότεροι παίκτες και πρώην παίκτες να χρησιμοποιήσουν τη θέση τους για να βοηθήσουν".
(Ερικ Καντoνά)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/76902028_10158216765635931_9015674616785403904_o.jpg?_nc_cat=101&_nc_oc=AQkTahF6EI_BdpY2RFjH50mvst-SfDYLh7DkI9jQtotP2lxk3G-zXc_xPraf9arJ5FQ&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=84fce98d2328be0b8ba93ab9104d9587&oe=5E863B26)
El Sombrero
Ο άνθρωπος που δεν εγκατέλειψε το όνειρό του
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/11/fbl-sudamericana-delvalle-colon_33459084-500x349.jpg)
Ήταν ένας τελικός που πέρασε στα ψιλά. Μπορεί το Κόπα Σουνταμερικάνα να είναι ο 2ος σημαντικότερος διασυλλογικός θεσμός στην Λ. Αμερική, αλλά πολύ συχνά οι οπαδοί των μεγάλων χωρών τον σνομπάρουν, καθώς οι σημαντικότερες ομάδες αγωνίζονται στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Ο φετινός τελικός του Σουνταμερικάνα όμως ήταν υπέροχος. Τόσο από άποψη συγκινήσεων, όσο και ιστοριών. Οι οπαδοί της Κολόν Σάντα Φε έκαναν ηρωικές προσπάθειες να μη χάσουν αυτό το παιχνίδι, ταξιδεύοντας με οποιονδήποτε τρόπο στην Ασουνσιόν της Παραγουάης. Το μποτιλιάρισμα στα σύνορα ήταν απίστευτο, αλλά υπομονετικά περίμεναν όλοι για να βρεθούν στο Εστάδιο Χενεράλ Πάμπλο Ρόχας και να δουν το ματς απέναντι στην Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε από το Εκουαδόρ. Τα βίντεο και οι φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν, έδειχναν μια πανστρατιά για το ταξίδι.
https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/10158184938885931
Κι οι δύο ομάδες έφτασαν στον τελικό αποκλείοντας Βραζιλιάνους. Η Ιντεπεντιέντε την Κορίνθιανς κι η Κολόν την Ατλέτικο Μινέιρο. Η ατμόσφαιρα στο γήπεδο ήταν απίστευτη. Οι Αργεντίνοι έπαιζαν ουσιαστικά εντός έδρας κι η αισιοδοξία ήταν μεγάλη, καθώς όλοι περίμεναν από τον αγαπημένο «Πούλγκα» Ροντρίγκες να κάνει για μια ακόμα φορά ένα μαγικό και να φέρει την κούπα πίσω στη Σάντα Φε. Η Κολόν μπήκε πιο δυνατά, με τον κόσμο της να τη σπρώχνει. Πολλές φορές όμως είναι οι λεπτομέρειες που αλλάζουν τη μορφή ενός αγώνα. Κι η καταρρακτώδης βροχή που ξεκίνησε στην πρωτεύουσα της Παραγουάης λίγο μετά την έναρξη του ματς, σίγουρα άλλαξε την εικόνα του παιχνιδιού. Εκεί άρχισε να μετράει το πάθος κι η δύναμη. Κάπως έτσι, η Ιντεπεντιέντε άνοιξε το σκορ στο 24′ από μια ανύποπτη φάση, ένα μακρινό φάουλ και μια σέντρα για κεφαλιά. Η Κολόν προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά πλέον το γήπεδο είχε μετατραπεί σε λίμνη. Η ομάδα του Εκουαδόρ είχε και τα στοιχεία της φύσης μαζί της. Ο διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει το παιχνίδι για μισή ώρα, καθώς οι ποδοσφαιριστές πάσχιζαν για να κάνουν ένα μέτρο με την μπάλα.
&feature=emb_title
Εντυπωσιακή ατμόσφαιρα, πλημμύρα και τέσσερα γκολ
Μετά τη διακοπή, η Κολόν προσπάθησε να πιέσει ψηλά. Υπερβολικά ψηλά. Σε μια φάση στο 41′, έχασε την μπάλα στο κέντρο κι η αντεπίθεση των παικτών της Ιντεπεντιέντε έφερε το γκολ. Σοκ. 2-0 από το πρώτο ημίχρονο. Η απογοήτευση διάχυτη στους περίπου 35 χιλιάδες εκδρομείς. Στο 49′ όμως, μια χαραμάδα ελπίδας, καθώς η ομάδα τους κερδίζει πέναλτι. Εκτελεστής φυσικά, ποιος άλλος. Ο Ροντρίγκες. Ο άνθρωπος για τα δύσκολα, έτοιμος να γράψει ακόμα μια σπουδαία στιγμή στην καριέρα του. Σε ένα από τα πιο κρίσιμα χτυπήματα πέναλτι της ζωής του. Η μέρα όμως δεν θα είχε τελικά το δικό του όνομα. Θα είχε του Χόρχε Πίνος. Του τερματοφύλακα που από τότε που γεννήθηκε, πριν 30 χρόνια στην πόλη Κεβέδο του Εκουαδόρ, ήταν με μια μπάλα στα πόδια. Παίζοντας ως τερματοφύλακας. Γιατί αυτή ήταν η θέση του πατέρα του και αυτή και η δική του. Με τη διαφορά ότι του άρεσε να κάνει όλα αυτά τα λατινοαμερικάνικα, να προσπαθεί να φτιάχνει το παιχνίδι, να παίζει κι αυτός, να συμμετέχει.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/11/image_content_28386861_20191113144302-500x281.jpg)
Ο Πίνος έπαιξε σε κάποιες μικρές ομάδες, δοκιμάστηκε και στην Μπαρσελόνα του Εκουαδόρ, αλλά δεν μπόρεσε να βρει θέση σε κάποια ομάδα της Α’ εθνικής. Μέχρι που το 2016 το όνειρο φάνηκε να γίνεται πραγματικότητα. Και μάλιστα στην Ευρώπη. Ένας μάνατζερ του βρήκε ομάδα στην Ουγγαρία κι ο Πίνος αποφάσισε να μεταναστεύσει. Το ταξίδι θα γινόταν μέσω Βραζιλίας. Κάπως έτσι ο Πίνος βρέθηκε σε μια μικρή πόλη του Παρανά, περιμένοντας τη βίζα του για το όνειρο. Η βίζα όμως δεν ερχόταν. Ο Πίνος περίμενε. Και περίμενε. Χωρίς νόημα όμως. Όπως αποκαλύφθηκε, το συμβόλαιο ήταν πλαστό και δεν υπήρχε καμία ομάδα στην Ουγγαρία. Ο Πίνος είχε μπλέξει με απατεώνες. Βρισκόταν τρεις μήνες στη μέση του πουθενά, σε μια ξένη χώρα και χωρίς χρήματα. Χάρη στη βοήθεια της πρεσβείας τα κατάφερε και επέστρεψε στο Εκουαδόρ. Ένας μεγάλος σεισμός όμως που έγινε την ίδια χρονιά, έκανε την οικονομική κατάσταση ακόμα χειρότερη. Το ποδόσφαιρο δεν φαινόταν πλέον να αποτελεί λύση για τον Πίνος. «Έγινα οδηγός και έβλεπα το ποδόσφαιρο πλέον από μακριά. Το να γίνω οδηγός ήταν η μοναδική λύση που είχα. Πολλές φορές έβαζα τα κλάματα γιατί δεν ήμουν ικανός να βρω ομάδα».
Μετά από ένα μήνα, ο Πίνος άφησε την καριέρα του οδηγού για κάτι άλλο. Ξανά όμως μη ποδοσφαιρικό. Βρήκε δουλειά σε ένα τσίρκο, ως πλανόδιος πωλητής. Έκοβε βόλτες πουλώντας μάνγκο, τα οποία καθάριζε η γυναίκα του. Η γυναίκα του που τον στήριξε πάρα πολύ σε όλες αυτές τις δυσκολίες. Ο Χόρχε έπαιρνε τα καθαρισμένα μάνγκο και φώναζε μες τον κόσμο για να πουλήσει τα φρούτα και να στηρίξει την οικογένειά του. «Δεν ντρέπομαι, ούτε το μετανιώνω. Ήταν σημαντικό για να προχωρήσω και να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Πολλές φορές πήγαινα και στο σχολείο του γιου μου για να πουλήσω». Πράγματι, ο Πίνος συντήρησε την οικογένειά του για αρκετούς μήνες και τελικά επέστρεψε στο ποδόσφαιρο, με την Τέκνικο Ουνιβερσιτάριο, μια μικρή ομάδα που όμως έπαιζε στην Α’ εθνική. Οι εμφανίσεις του ήταν τόσο καλές, που τον έφεραν στην πιο σημαντική Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε τον Φεβρουάριο του 2019. Κι από εκεί στο Κόπα Σουνταμερικάνα και σε έναν τελικό.
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/11/461-12289-500x333.jpg)
Ο Πίνος ήδη ζούσε το όνειρο, αλλά η μεγαλύτερη χαρά του θα ερχόταν στην Παραγουάη. Εκεί που έπιασε το πέναλτι του Ροντρίγκες και στη συνέχεια κράτησε την εστία του ανέπαφη μέχρι και το 89′ που ο Εμανουέλ Ολιβέιρα μείωσε σε 2-1 και έδωσε ξανά ελπίδες στην Κολόν. Το δράμα για τους εκδρομείς από τη Σάντα Φε γράφτηκε στις καθυστερήσεις, όταν έχασαν μια καλή ευκαιρία για να ισοφαρίσουν και στο τέλος, με όλη την ομάδα πάνω από τη σέντρα, δέχτηκαν το τρίτο γκολ που έγραψε το τελικό 3-1. Ο τίτλος πήγε στο Εκουαδόρ και ο παίκτης του αγώνα ήταν ο Χόρχε Πίνος. Ο άνθρωπος που το 2016 ήταν εκτός ποδοσφαίρου και τρία χρόνια αργότερα καθόριζε έναν διεθνή τελικό. Σε ένα παιχνίδι που είχε άγρια ομορφιά και γέμισε με συναισθήματα όσους το παρακολούθησαν. Λίγες μέρες πιο μετά, ο Πίνος κλήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του και στην εθνική του Εκουαδόρ. Μέσα στη χαρά πάντως, ήρθε και μια ανησυχία. Η Κολόν (σε μία λίγο… χαμηλή ενέργεια) έκανε ένσταση για τη συμμετοχή του Πίνος. Κάποιοι καλοθελητές ενημέρωσαν ότι υπήρχε πρόβλημα με τη μεταγραφή του Πίνος τον περασμένο Φεβρουάριο, τότε που η πρώην του ομάδα υποστήριξε ότι υπήρξε πλαστή υπογραφή. Η Κολόν ζήτησε την τιμωρία του παίκτη και φυσικά την αφαίρεση του τίτλου. Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά στη συνέχεια πάντως, η CONMEBOL γνωμοδότησε υπέρ της Ιντεπεντιέντε, λέγοντας ότι όλα τα έγγραφα είναι σωστά.
sombrero.gr
-
Η αλλαγή της έδρας του τελικού του Λιμπερταδόρες επηρέασε περισσότερο απ'όλους τους οπαδούς. Με τις τιμές των αεροπορικών για τη Λίμα να βρίσκονται στα ύψη, η μόνη επιλογή τους είναι τα λεωφορεία. Από τη μια οι οπαδοί της Ρίβερ είχαν να διανύσουν πάνω από 4.000 χλμ ενώ από την άλλη αυτοί της Φλαμένγκο έγραψαν στο κοντέρ τους 6.000 χλμ. Σύμφωνα με τους πρώτους Βραζιλιάνους που έφτασαν στη Λίμα, αυτό μεταφράζεται σε 145 συνεχόμενες ώρες στο δρόμο! 290 ώρες συνολικά σε ένα κάθισμα λεωφορείου για να δεις 90 λεπτά αγώνα είναι ένα οπαδικό κατόρθωμα για το οποίο μπορείς να καυχιέσαι μια ζωή.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p180x540/76695124_10158225283025931_7203430852913528832_o.jpg?_nc_cat=100&_nc_ohc=WF7aOe3rzYwAQk533tQ5MSC_du85ayDmdPl6iYLuclj2sKWP26L1XGTNw&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=2ae75bfcb678738d059844175475b833&oe=5E8BCD6C)
El Sombrero
Ο Βίκτορ Χάρα και το πιο εύκολο γκολ της ιστορίας
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/05/chile1973.jpg)
Το πρωί της 12ης Σεπτεμβρίου 1973 το Στάδιο της Χιλής, στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο, άνοιξε τις πόρτες του για να υποδεχτεί αμέτρητους πολιτικούς κρατούμενος που είχαν συλληφθεί την προηγούμενη μέρα κατά την οποία συνέβη το περίφημο coup d’état της χώρας, κατά το οποίο εκδιώχτηκε από την εξουσία (και θανατώθηκε) ο εκλεγμένος πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε για να αναλάβει ο δικτάτορας Αουγκούστο Πινοσέτ. Μέσα στις επόμενες μέρες τα περισσότερα στάδια έγιναν τόπος σκληρών βασανιστηρίων για τους περισσότερους κρατούμενους και η τελευταία κατοικία της ζωής για αρκετούς εξ αυτών.
Γνωστότερη όλων παραμένει η ιστορία του δασκάλου-ποιητή-τραγουδιστή Βίκτορ Χάρα ο οποίος εκτελέστηκε εν ψυχρώ μπροστά στους υπόλοιπους στον επίλογο μιας τραγικής σκηνής κατά την οποία οι στρατιωτικοί του ζητούσαν ειρωνικά να παίξει με μια κιθάρα τα φημισμένα τραγούδια του την ώρα που τα περισσότερα κόκαλα των χεριών του είχαν σπάσει από τα βασανιστήρια που προηγήθηκαν. Ο μύθος λέει ότι ο αιμόφυρτος αλλά απτόητος Χάρα ξεκίνησε να τραγουδάει ένα μέρος ενός τραγουδιού περί λαϊκής ενότητας, με αποτέλεσμα ένας αξιωματικός να βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφο του και να πυροβολήσει (από τις καταθέσεις σε δικαστήριο που έγινε το 2009 αποκαλύφτηκε ότι πριν πυροβολήσει έπαιξε ‘ρώσικη ρουλέτα’ με το κεφάλι του Χάρα ενώ στην συνέχεια και μετά από εντολή του αξιωματικού δυο στρατιώτες ‘ολοκλήρωσαν το έργο του’).
Έναν περίπου μήνα μετά, στις 21 Νοεμβρίου, το Εθνικό Στάδιο της Χιλής, που κι αυτό είχε γίνει χώρος φυλακίσεων και εκτελέσεων, άνοιγε ξανά τις πόρτες του, αυτή τη φορά για χάρη του ποδοσφαίρου. Η Χιλή φιλοξενούσε την Σοβιετική Ένωση στο επαναληπτικό παιχνίδι των διηπειρωτικών πλέι οφ για την ομάδα που θα συμπλήρωνε το πρόγραμμα του Μουντιάλ της Δυτικής Γερμανίας. Το πρώτο παιχνίδι στη Μόσχα είχε λήξει 0-0 και όλα θα κρινόταν στη ρεβάνς. Μπροστά σε 15 χιλιάδες ανθρώπους οι παίκτες της εθνικής ομάδας της Χιλής (μαζί με το διαιτητικό τρίο από την Αυστρία) παρατάχθηκαν κανονικά στον αγωνιστικό χώρο, έκαναν τυπικότατα τη σέντρα και αφού αντάλλαξαν μερικές πάσες, κατεβαίνοντας προς την αντίπαλη περιοχή, σκόραραν με τον αρχηγό τους, Φρανσίσκο Βαλντές. Απέναντι τους δεν υπήρχε κανένας.
Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε να αγωνιστεί σ’ ένα γήπεδο στο οποίο είχαν πρόσφατα φυλακιστεί και εκτελεστεί τόσοι κρατούμενοι και στο οποίο όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε την εποχή εκείνη «μπορούσες ακόμα να διακρίνεις κηλίδες αίματος». (Σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων των κρατούμενων αρκετά χρόνια μετά, όταν έγινε ο έλεγχος της καταλληλότητας του γηπέδου, εκατοντάδες άνθρωποι βρισκόταν ακόμα φυλακισμένοι σε διάφορα σημεία του!) Η ΦΙΦΑ με την σειρά της δεν δέχτηκε να γίνει το παιχνίδι σε ουδέτερη χώρα κι έτσι με το πιο εύκολο γκολ που έχει μπει ποτέ σε ποδοσφαιρικό αγώνα (αν και αργότερα το παιχνίδι κατοχυρώθηκε επίσημα στους γηπεδούχους με σκορ 2-0) η Χιλή πήρε το εισιτήριο για το παγκόσμιο κύπελλο.
&feature=emb_title
El Sombrero
-
Ο παίκτης που πέθανε στο γήπεδο και γύρισε για να παίξει..
Ο Xoυαν Χομπεργκ..Μια από τις πιο τρομακτικές και εμβληματικές στιγμές του ποδοσφαίρου. Στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1954 απέναντι στην ισχυρή Ουγγαρία, ο Ουρουγουανός σκόραρε δύο γκολ για την εθνική του ομάδα.Στους πανηγυρισμόυς για το δεύτερο γκολ, η καρδιά του σταμάτησε να χτυπάει. Βγήκε από το γήπεδο για να τον παρακολουθήσει γιατρός αλλά δεν αντικαταστάθηκε. Μετά από λίγα λεπτά συνήλθε, η καρδιά του χτύπησε ξανά. Το πιο εντυπωσιακό της υπόθεσης είνα το εξής..επιμένει και γύριζει για να παίξει στη παράταση! Ακόμα και με την υπερφυσική προσπάθεια, δεν σταμάτησε την μεγαλη Ουγγαρία,η οποία τελικα κέρδισε με 4-2.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/84695502_2866049103449206_315854751101091840_n.png?_nc_cat=108&_nc_ohc=AS4brTKN85QAX8y-Md8&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=6ddc6d3e9f53ca175541068e9012f92d&oe=5F017294)
Dieci
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/GTKAU_Jose_Leandro_Andrade_Bartending_900x590.jpg?w=900&ssl=1)
Ο χορευτής των γηπέδων που έγινε θρύλος
Μπορεί όταν το ποδόσφαιρο πέρασε τον Ατλαντικό να μεταδόθηκε γρήγορα σαν μια νέα θρησκεία στη Νότια Αμερική, αλλά δεν ήταν πάντα προσιτό σε όλους. Από τη μία τα “κλειστά” αγγλικά κλαμπ των εργαζομένων που μετανάστευσαν στις εκεί χώρες και συχνά απέκλειαν τους ντόπιους και το ποδόσφαιρο του δρόμου και από την άλλη ο ρατσισμός που δεν άφηνε τους μαύρους να παίζουν σε συλλόγους (αλλά και εθνικές ομάδες), έκαναν για αρκετό καιρό το αγαπημένο άθλημα απαγορευμένο. Η ιστορία του Ισαμπελίνο Γκραντίν, του Ουρουγουανού που κατάφερε να κερδίσει το ρατσισμό και να γίνει ένας θρύλος του αθλήματος άνοιξε τις πόρτες και για άλλους αθλητές στη συνέχεια. Ένας από αυτούς ήταν ο σπουδαίος Χοσέ Λεάντρο Αντράντε, που συνέπεσε χρονικά με τον Γκραντίν και η ζωή του μέσα και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους έφτιαξε πολλές ιστορίες που μπλέκονται με την λατινοαμερικάνικη μυθοπλασία. Ο Αντράντε, με το παρατσούκλι “La Merveille Noire“, μαύρο φαινόμενο/θαύμα, κατάφερε από ένα φτωχό παιδί να γίνει ένας από τους πιο διάσημους ποδοσφαιριστές, ένας αληθινός σταρ με σπουδαία ποδοσφαιρική καριέρα, αλλά και τραγική τελικά προσωπική ζωή.
Ακόμα κι η ίδια η οικογενειακή του κατάσταση είναι ένα μυστήριο. Ο Αντράντε γεννήθηκε το 1901 στην πόλη Σάλτο στα βορειοδυτικά της Ουρουγουάης, ακριβώς στα σύνορα με την Αργεντινή, μια πόλη που εκτός του Αντράντε έβγαλε ακόμα δύο ιερά τέρατα του ποδοσφαίρου της χώρας, τον Έντινσον Καβάνι και τον Λουίς Σουάρες. Η μητέρα του ήταν από την Αργεντινή, αλλά ο πατέρας του αποτελεί ένα μυστήριο. Σύμφωνα με τα χαρτιά, ήταν ο Χοσέ Ιγνάσιο Αντράντε. Το μοναδικό πρόβλημα με αυτή την εκδοχή είναι ότι ο μπαμπάς Αντράντε είχε πατήσει τα 98 του χρόνια του 1901, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο “In Praise of Athletic Beauty” του Χανς Ούλριχ Γκούμπρεχτ. Επειδή όμως πάντα υπάρχει μια σοβαρή εξήγηση, ο Αντράντε senior ήταν ένας εξπέρ της αφρικανικής μαγείας που χάρη σε αυτή κατάφερε να είναι καρπερός μέχρι την ηλικία των 98. Ο μπαμπάς Αντράντε ήταν σκλάβος που τον έφεραν από την Αφρική για να δουλέψει σε μια φάρμα στη Βραζιλία, απ’ όπου κατάφερε να αποδράσει τελικά και να φτάσει στην Ουρουγουάη (που πάντα ήταν μια πιο προοδευτική και φιλελεύθερη χώρα σε σχέση με τις γειτονικές της). Ο Χοσέ Αντράντε δεν γνώρισε τον πατέρα του κι η μητέρα του απέφευγε να μιλάει γι’ αυτόν.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/740full-jos%C3%A9-leandro-andrade.jpg?resize=376%2C608&ssl=1)
Πιο κουλ δεν γίνεται…
Τα παιδικά του χρόνια κι η ζωή του πριν από το ποδόσφαιρο είναι ένα μυστήριο γεμάτο θρύλους. Το σίγουρο είναι ότι έφυγε μικρός από το Σάλτο για το Μοντεβιδέο εκεί που έμεινε σε μια θεία του. Ο Αντράντε λάτρευε τη μουσική, έπαιζε ταμπουρίνο στο καρναβάλι και ήταν ένας εξαιρετικός χορευτής. Έκανε διάφορες δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Πουλούσε εφημερίδες στο δρόμο, έγινε λούστρος, ενώ κάποιες φήμες λένε ότι το λυγερό του κορμί τον έκανε μέχρι και ζιγκολό. Όπως είπαμε, το τι ισχύει σε αυτή την ιστορία κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Αυτό που ισχύει όμως με σιγουριά, είναι ότι ο Αντράντε έπαιζε παράλληλα και ποδόσφαιρο. Ως πιτσιρικάς στη Μισιόνες και αργότερα στη Μπέλα Βίστα. Οι μοναδικές του, χορευτικές κινήσεις τον έκαναν μια ατραξιόν. Ήταν ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής που χάριζε θέμα και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Οι εμφανίσεις του τον έφεραν στην εθνική Ουρουγουάης με την οποία κέρδισε το “Κόπα Αμέρικα” (σε εισαγωγικά γιατί ακόμα δεν λεγόταν έτσι) του 1923. Παράλληλα, αυτή η κατάκτηση έφερε και την Ουρουγουάη να ταξιδεύει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/1930-URUGUAI-2.jpg?resize=500%2C334&ssl=1)
Δυστυχώς οι φωτογραφίες από εκείνα τα χρόνια δεν είναι πολλές. Εδώ με την εθνική Ουρουγουάης.
Αν δεν έχετε διαβάσει την ιστορία εκείνης της ομάδας, της Σελέστε που έμαθε στους Ευρωπαίους τι σημαίνει Ουρουγουάη, αξίζει να ρίξετε μια ματιά στην ομάδα που ταξίδεψε με καράβι και έπαιζε φιλικά για να βρει χρήματα, για να κατακτήσει τελικά το χρυσό. Ο Αντράντε έγινε ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ για να μπερδέψει τους “κατασκόπους” της Γιουγκοσλαβίας ντύθηκε σε μια προπόνηση σαν Ινδιάνος με ακόντιο σύμφωνα με τον θρύλο. Όταν όμως η Ουρουγουάη άρχισε να παίζει, όλοι κατάλαβαν πόσο καλή ομάδα ήταν. Ο Αντράντε κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, αλλά οι επιτυχίες του δεν έμειναν μόνο μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Χάρη στο ύψος του και τις μοναδικές του κινήσεις τράβηξε τα βλέμματα του γυναικείου πληθυσμού της Πόλης του Φωτός. Ο Αντράντε εξαφανιζόταν από το σπίτι που έμενε η αποστολή της Ουρουγουάης, καθώς τον είχαν “σπιτώσει” σε ένα πολυτελές διαμέρισμα. “Ζούσε σαν σουλτάνος σε χαράμι“, είχε δηλώσει ο Άνχελ Ρομάνο, συμπαίκτης του που τον είχαν στείλει να τον αναζητήσει. Ο Ρομάνο ήξερε τη διεύθυνση και όταν χτύπησε την πόρτα, μια όμορφη κοπέλα του άνοιξε. Φυσικά ούτε αυτή μιλούσε ισπανικά, ούτε ο Ρομάνο γαλλικά. “Αντράντε;” της είπε. Εκείνη την οδήγησε σε ένα άλλο δωμάτιο. Εκεί ανάμεσα σε διάφορες ημίγυμνες παρουσίες και έντονα αρώματα, ο φίλος του τον υποδέχτηκε χαμογελαστός φορώντας μια μεταξωτή ρόμπα. Ο Αντράντε στο Παρίσι θύμιζε λίγο τον Φαίδωνα Γεωργίτση στην αριστουργηματική trash βιντεοταινία του 1981 “Ο Σεξοκυνηγός“, απλώς αντί για τη φλογέρα του βοσκού χρησιμοποίησε τις μοναδικές του κινήσεις στο ταγκό για να θέλξει. Ανάμεσα στις κατακτήσεις του πιθανολογείται ότι βρισκόταν η Κολέτ, διάσημη συγγραφέας της εποχής, αλλά και η Αμερικανίδα Ζοζεφίν Μπέικερ, χορεύτρια, περφόρμερ, συνεργάτιδα των Γάλλων κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και ακτιβίστρια κατά του ρατσισμού αργότερα, με την οποία λέγεται ότι χόρεψε ένα φλογερό ταγκό που έγινε… talk of the town. Η Μπέικερ είχε κατά σύμπτωση το ίδιο παρατσούκλι (μαύρο διαμάντι) με αυτό που ο κόσμος έβγαλε για τον Αντράντε σε εκείνο το Μουντιάλ, μαζί με το “μαύρο φαινόμενο”.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/image3.png?resize=391%2C504&ssl=1)
Η δεσποινίς Μπέικερ, σαφέστατα εντυπωσιακή.
Το 1924 ίσως ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος του Αντράντε που έζησε μοναδικές στιγμές εντός και εκτός γηπέδου. Ίσως όμως παράλληλα να αποτέλεσε και την αρχή του τέλους. Η μεγάλη ζωή, η δόξα κι οι επιτυχίες έφεραν μια αλαζονεία και τον άλλαξαν. Η μαύρη κοινότητα του Μοντεβιδέο αποφάσισε να τον τιμήσει και να τον υποδεχτεί πίσω στην πατρίδα με μια γιορτή. Ο Αντράντε δεν πήγε κι αυτό ενόχλησε πολλούς. Άρχισε να γίνεται πιο απόμακρος, πιο περίεργος. Συνέχισε όμως να μαγεύει στο γήπεδο με τις μοναδικές του κινήσεις και τη φινέτσα του. Διέφερε πολύ από τους συμπαίκτες του. Δεν έπεφτε κάτω για να κάνει θέατρο και να εκμαιεύσει φάουλ, δεν ήταν καθόλου σκληρός, ήταν ένας άνθρωπος που χαιρόταν το ποδόσφαιρο και όπως λέγεται, πολύ συχνά τον έβλεπες χαμογελαστό μέσα στο γήπεδο. Πήρε μεταγραφή στη Νασιονάλ όπου και έπαιξε για έξι χρόνια, ενώ στη συνέχεια έπαιξε και στην Πενιαρόλ. Κέρδισε με την Ουρουγουάη τα Κόπα Αμέρικα του 1924 και 1926, όπως και ένα ακόμα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 1928 και φυσικά ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το πρώτο Μουντιάλ το 1930. Παρ’ ότι ήταν πάντα εκεί, αγωνιστικά άρχισε σιγά σιγά να πέφτει λόγω της ζωής του και των προβλημάτων του. Πρώτα εξαιτίας της σύφιλης με την οποία διαγνώστηκε το 1925 και αργότερα εξαιτίας ενός χτυπήματος στο μάτι, όταν ο Αντράντε χτύπησε στο δοκάρι και του δημιούργησε πρόβλημα. Κατά άλλους, η απώλεια της όρασης στο ένα μάτι του ήταν αποτέλεσμα της σύφιλης μια που μπορεί να αποτελέσει σύμπτωμά της. Είπαμε, όλη η ζωή του είναι ένα μυστήριο. Προς το τέλος της καριέρας του μετακόμισε στην Αργεντινή όπου και έπαιξε σε διάφορους ομάδες, όπως η Λανούς και η Αρχεντίνος Τζούνιορς.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/312893_0.jpg?resize=500%2C424&ssl=1)
Τα παπούτσια που φορούσε ο Αντράντε από το 1923 ως το 1924. Πουλήθηκαν σε δημοπρασία για $1.500
Στους Αρχεντίνος κρέμασε και τα παπούτσια του σε μεγάλη ποδοσφαιρική ηλικία, από την οποία όμως δεν του έμειναν χρήματα. Ο κύκλος του έκλεισε στη γειτονιά Παλέρμο του Μοντεβιδέο. Εκεί που ξεκίνησε φτωχός, εκεί επέστρεψε πάλι φτωχός και χωρίς πολλούς φίλους. Κάποιοι λένε ότι η κατάντια του είχε και ρατσιστικά αίτια, ότι μετά το ποδόσφαιρο λόγω του χρώματός του δεν βρήκε ευκαιρίες, οι περισσότεροι όμως επιμένουν ότι ήταν ο ίδιος ο τρόπος ζωής του που τον οδήγησε στον κατήφορο. To 1950, σε σχετικά κακή κατάσταση, είδε από κοντά το Μαρακανάσο, μια που στην ομάδα της Ουρουγουάης αγωνιζόταν ο ανιψιός του Βίκτορ Ροντρίγκες Αντράντε. Αναφέρεται ότι ο Γερμανός δημοσιογράφος Φριτζ Χακ τον εντόπισε το 1956 να ζει σε ένα υπόγειο σε άθλιες συνθήκες. Πάμφτωχος, αλκοολικός και χωρίς να έχει μεγάλη επαφή με το περιβάλλον του. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1957 σε ένα ίδρυμα, χωρισμένος και μόνος, πιθανώς λόγω φυματίωσης σύμφωνα με τον Εντουάρντο Γκαελάνο στο βιβλίο του El fútbol a sol y sombra. Τα μετάλλιά του ήταν ακόμα κρατημένα σε ένα κουτί παπουτσιών στο φτωχικό του σπίτι.
sombrero.gr
-
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/89078547_2921749437879172_95569275808382976_n.jpg?_nc_cat=102&_nc_sid=8024bb&_nc_oc=AQnaxEYtQfKeiYkUiWJNETBqMKheW6dYpfKByEBvvPhJjtyOMJ9Xy4es28_SoxyU9_E&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=fb456ccd4e175b3c54d1574d10367da3&oe=5E9330CD)
Ατμόσφαιρα απο τους οπαδούς της κολομβιανής ομάδας,Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε, που εδρεύει στην Μπογκοτά και συγκεκριμένα στο Εstadio Nemésio Camacho El Campín.
Dieci
-
Η UEFA ανακοίνωσε ότι το Euro 2020 θα διεξαχθεί τελικά το καλοκαίρι του 2021. Προβληματισμένοι οι Λατινοαμερικάνοι ετοιμάζονται να απαντήσουν κάνοντας Κόπα Αμέρικα το χειμώνα του 2020. Και το καλοκαίρι του 2021. Και το 2022. Και...
El Sombrero
-
Έχασε το δεξί του χέρι στα 13 του, έπινε, κάπνιζε και ξενυχτούσε και παρ'όλα αυτά σκόραρε σε τελικό Μουντιάλ, κέρδισε τα πάντα και καθάρισε με χατ-τρικ το 4ο μπαράζ (!) στο πιο κουλό πρωτάθλημα που έχει ζήσει η Ουρουγουάη. Αυτή είναι η ιστορία του "σακάτη" που έγινε "Θεός".
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/1930final.jpeg?w=900&ssl=1)
Ο μονόχειρας Θεός της Ουρουγουάης
To απόγευμα της 27ης Μαίου 1934 η προσοχή όλων στην Ουρουγουάη ήταν στραμμένη στο ‘Σεντενάριο’, εκεί όπου οι δυο μεγαλύτερες ομάδες της χώρας, η Πενιαρόλ και η Νασιονάλ, έπαιζαν το πρωτάθλημα σε ένα παιχνίδι μπαράζ, καθώς το τέλος της σεζόν τις είχε βρει ισόβαθμες στην κορυφή της βαθμολογίας.
Στο 70ο λεπτό του αγώνα και με το σκορ στο 0-0 σε μια πολύ περίεργη φάση η μπάλα βρήκε το βαλιτσάκι των πρώτων βοηθειών που είχε αφήσει κατά λάθος ο γιατρός της Νασιονάλ δίπλα ακριβώς στη γραμμή του άουτ και επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο. Ο διαιτητής δεν είδε την παράβαση, η Πενιαρόλ συνέχισε την επίθεση σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά πέτυχε γκολ (το οποίο έμεινε γνωστό ως “το γκολ της βαλίτσας”). Ακολούθησε χαμός.
Οι παίκτες της Νασιονάλ διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον διαιτητή και πάνω στα νεύρα και την ένταση έπεσαν και μερικές ‘ψιλές’. Αποτέλεσμα; Τρεις παίκτες της Νασιονάλ αποβλήθηκαν, ο διαιτητής οδηγήθηκε στο ιατρείο και τον αγώνα κλήθηκε να συνεχίσει μετά από αρκετή ώρα ο 4ος διαιτητής, που σαν καλός διπλωμάτης και με αφορμή την έλλειψη κατάλληλου φωτισμού (αφού είχε πλέον νυχτώσει για τα καλά), διέκοψε το παιχνίδι οριστικά.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/0000384293.jpg?resize=478%2C395&ssl=1)
Το περιβόητο βαλιτσάκι και η μπάλα του αγώνα βρίσκονται πλέον στο μουσείο της Νασιονάλ
Δυο ολόκληρους μήνες μετά (!), στις 30 Ιουλίου, η ομοσπονδία κατάφερε να βγάλει απόφαση για τη μοίρα του ‘τελικού’: Το γκολ της Πενιαρόλ ακυρωνόταν, όπως και μια από τις τρεις αποβολές της Νασιονάλ, και οι δυο ομάδες θα έπρεπε να παίξουν τα εναπομείναντα 20 λεπτά κεκλεισμένων των θυρών. Στις 25 Αυγούστου λοιπόν, έναν ολόκληρο μήνα μετά την απόφαση και τρεις μήνες μετά τη μέρα που έγινε το μπαράζ, οι 20 παίκτες (11 της Πενιαρόλ και 9 της Νασιονάλ) επέστρεψαν στο Σεντενάριο για να συνεχίσουν τον ‘τελικό’.
Το 20λεπτο έληξε χωρίς σκορ κι έτσι αποφασίστηκε να υπάρξει 30λεπτη παράταση. Η παράταση έληξε κι αυτή χωρίς σκορ και τότε (* drum roll *) σε μια στιγμή αυθεντικής λατινοαμερικάνικης μαγείας αποφασίστηκε να υπάρξει και δεύτερη 30λεπτη παράταση! (Γιατί; Γιατί… Ουρουγουάη, διάολε! Πηγαίνουμε σιγά-σιγά κοντά στη Λογική, της κάνουμε τάκλιν από πίσω, την τσαλαπατάμε με τις βρώμικες τάπες του αριστερού ποδιού μας, την αφήνουμε μερικά δευτερόλεπτα να συνέλθει και μετά την πατάμε ξανά με μεγαλύτερη δύναμη με τις τάπες του “καλού” δεξιού ποδιού μας.)
Αν και αγωνιζόταν για 20+30+30 λεπτά αγώνα με δυο παίκτες λιγότερους η ηρωική Νασιονάλ κατάφερε να κρατήσει το 0-0 ως το τελευταίο σφύριγμα και της δεύτερης παράτασης κι έτσι το ‘μπαλάκι’ επέστρεψε στην Ομοσπονδία. Κάπως έπρεπε να κριθεί το πρωτάθλημα. Η απόφαση αυτή τη φορά ήταν άμεση: Νέο μπαράζ, σε μια εβδομάδα, ξανά στο Σεντενάριο, αυτή τη φορά με κόσμο. Αποτέλεσμα 90λεπτου; 0-0. Τι κάνουμε; Ξανά παράταση. Αποτέλεσμα παράτασης; 0-0. Και τώρα; (* drum roll ξανά αρχίζει να παίζει ο εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης *) Τι ερωτήσεις είναι αυτές; Ξανά δεύτερη 30λεπτη παράταση, μα τον Τουτάτη μα τον Ομπντούλιο Βαρέλα! Γιατί; Γιατί όχι; Τελικό αποτέλεσμα μετά από 90+30+30 λεπτά αγώνα; Αυτό ακριβώς που φαντάστηκες. Μηδέν-μηδέν.
Έχουμε πλέον μπει κανονικά στο φθινόπωρο του 1934 και η χώρα δεν έχει ακόμα πρωταθλητή για τη σεζόν 1933-34! Απεγνωσμένη από το όλο φιάσκο η Ομοσπονδία ψάχνει ξανά λύσεις και τελικά με ρυθμούς Βασίλη Τσιάρτα παίρνει μια εξαιρετικά πρωτότυπη απόφαση μετά από δυο ολόκληρους μήνες συλλογισμού: να ξαναπαίξουν! Στις 18 Νοεμβρίου, λοιπόν, Πενιαρόλ και Νασιονάλ πηγαίνουν για τέταρτη φορά στο Σεντενάριο και, ευτυχώς, για το καλό όλων αυτή τη φορά βρίσκουν δίχτυα. Με χατ-τρικ του Έκτορ Κάστρο η Νασιονάλ κερδίζει με 3-2 και έξι μήνες μετά το πρώτο μπαράζ ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια Ουρουγουάης.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/hector_castro4.jpg?resize=399%2C552&ssl=1)
Και ενώ έχεις φτάσει στο σημείο που πιστεύεις ότι τίποτα άλλο δεν μπορεί να σε εκπλήξει, βλέπεις τον άνθρωπο που με το χατ-τρικ του χάρισε τον τίτλο στη Νασιονάλ (και έσωσε όλη τη χώρα από ένα, πιθανόν, ατέλειωτο μαρτύριο κατά το οποίο μέχρι και σήμερα οι δυο ομάδες θα έπαιζαν μπαράζ για τον τίτλο του 1933, μπαράζ που μετά από δυο παρατάσεις θα έληγαν πάντα 0-0) και συνειδητοποιείς ότι κάτι λείπει.
—–
Ο Έκτορ Κάστρο γεννήθηκε στο Μοντεβίδεο 29 χρόνια πριν από τα μπαράζ του “μεγαλύτερου πρωταθλήματος του κόσμου”, όπως έμεινε στην ιστορία το πρωτάθλημα του 1933. Η οικογένεια του ήταν τόσο φτωχή που αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά από τα 10 του σε ένα κοντινό ξυλουργείο. Στα 13 του και μετά από ένα λάθος χειρισμό του ηλεκτρικού πριονιού έχασε το ένα του χέρι από τον αγκώνα και κάτω. Παρά το σοβαρό του ατύχημα ο Κάστρο έδειξε από μικρός ότι είχε μέσα του μπόλικο από το περίφημο “garra” των Ουρουγουανών. Ακόμα και με ένα χέρι συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο και μάλιστα με αξιοσημείωτη επιτυχία.
Μόλις στα 19 του βρέθηκε στη φημισμένη Νασιονάλ, την οποία και βοήθησε να κατακτήσει το πρωτάθλημα εκείνης της σεζόν. Με την ταχύτητα, τη δύναμη, τον τσαμπουκά και την εξαιρετική αίσθηση του γκολ που είχε, κατάφερνε να υπερκαλύψει την έλλειψη τεχνικής αλλά και το σωματικό του μειονέκτημα, μη διστάζοντας μάλιστα να χρησιμοποιήσει το κουτσουρεμένο χέρι του για να σπρώξει αντιπάλους και για να κερδίσει μονομαχίες στον αέρα. Ο δυναμικός τρόπος παιχνιδιού του δεν άφηνε περιθώριο σε κανέναν αντίπαλο να τον λυπηθεί. Όσο ατίθασος και ζωηρός ήταν στον αγωνιστικό χώρο άλλο τόσο ήταν και εκτός γηπέδων: Μεγάλος πότης, φημισμένος γυναικάς, λάτρης της νύχτας, δεινός χορευτής, φανατικός καπνιστής και άρρωστος τζογαδόρος.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/hector_castro2.jpg?resize=479%2C314&ssl=1)
Οι επιτυχίες του σε συλλογικό επίπεδο του έδωσαν γρήγορα μια θέση και στην επίθεση της εθνικής, σε μια εποχή που η Ουρουγουάη σάρωνε όποιον έβρισκε αντίπαλο. Ο Κάστρο αποσύρθηκε από την εθνική το 1935, σε ηλικία 31 χρονών, με 4 σημαντικά τρόπαια στο παλμαρέ του. Δυο Κόπα Αμέρικα, χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο κι όλα αυτά μέσα σε εννιά χρόνια είναι ένας απολογισμός που δεν συναντάς συχνά. Στα 25 παιχνίδια που έπαιξε με τη φανέλα της ‘Σελέστε’ σκόραρε 18 φορές. Τα δυο πιο διάσημα γκολ του μπήκαν στο Μουντιάλ του 1930, που ήταν και το πρώτο της ιστορίας. Ήταν αυτός που πέτυχε το πρώτο γκολ της Ουρουγουάης στη διοργάνωση, στο εναρκτήριο παιχνίδι με το Περού, και αυτός που στο 89′ του τελικού με την Αργεντινή καθάρισε το παιχνίδι, κάνοντας το 4-2.
(Στα αξιοσημείωτα εκείνου του πρώτου τελικού συγκαταλέγεται το ότι επειδή οι δυο αντίπαλοι είχαν ήδη πολλά προηγούμενα, δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ούτε καν για τη μπάλα του αγώνα. Έτσι, για να ικανοποιήσει τους πάντες, ο διαιτητής αποφάσισε να παιχτεί ένα ημίχρονο με τη μπάλα των γηπεδούχων Ουρουγουανών και ένα με τη μπάλα που είχαν φέρει οι Αργεντίνοι. Συμπτωματικά ή όχι, η Αργεντινή κέρδιζε με 1-2 στο πρώτο ημίχρονο που παίχτηκε με τη μπάλα της και κατέρρευσε στο δεύτερο που παίχτηκε με τη μπάλα των Ουρουγουανών.)
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/hector_castro3.jpg?resize=480%2C261&ssl=1)
Ένα χρόνο μετά την απόσυρση του από την εθνική, ο Κάστρο κρέμασε οριστικά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Λίγα χρόνια μετά έγινε προπονητής της Νασιονάλ και πανηγύρισε μαζί της από τον πάγκο άλλα 6 πρωταθλήματα. Τον Σεπτέμβρη του 1960, σε ηλικία 56 ετών, πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Λίγους μόλις μήνες πριν είχε αναλάβει προπονητής της εθνικής Ουρουγουάης. Μέχρι και σήμερα παραμένει ο μόνος μη αρτιμελής παίκτης που κατάφερε να κερδίσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, ένα κατόρθωμα που πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί.
Ο μικρός “σακάτης”, όπως τον αποκαλούσαν τα πρώτα χρόνια οι αντίπαλοι σε μια προσπάθεια να τον εκνευρίσουν και να του τσακίσουν την ψυχολογία, έφυγε από τη ζωή έχοντας γράψει με μεγάλα γράμματα το όνομα του στην ποδοσφαιρική ιστορία της Ουρουγουάης. Εκτός αυτού, κατάφερε να αποκτήσει και ένα πολύ καλύτερο παρατσούκλι, που θα τον συνοδεύει για πάντα: Ο μονόχειρας Θεός.Ένα χρόνο μετά την απόσυρση του από την εθνική, ο Κάστρο κρέμασε οριστικά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Λίγα χρόνια μετά έγινε προπονητής της Νασιονάλ και πανηγύρισε μαζί της από τον πάγκο άλλα 6 πρωταθλήματα. Τον Σεπτέμβρη του 1960, σε ηλικία 56 ετών, πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Λίγους μόλις μήνες πριν είχε αναλάβει προπονητής της εθνικής Ουρουγουάης. Μέχρι και σήμερα παραμένει ο μόνος μη αρτιμελής παίκτης που κατάφερε να κερδίσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, ένα κατόρθωμα που πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί.
Ο μικρός “σακάτης”, όπως τον αποκαλούσαν τα πρώτα χρόνια οι αντίπαλοι σε μια προσπάθεια να τον εκνευρίσουν και να του τσακίσουν την ψυχολογία, έφυγε από τη ζωή έχοντας γράψει με μεγάλα γράμματα το όνομα του στην ποδοσφαιρική ιστορία της Ουρουγουάης. Εκτός αυτού, κατάφερε να αποκτήσει και ένα πολύ καλύτερο παρατσούκλι, που θα τον συνοδεύει για πάντα: Ο μονόχειρας Θεός.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/hector_castro5.jpg?resize=474%2C523&ssl=1)
sombrero.gr
Σαν μπαραζομάδα που είμαστε,δεν έχουμε κάνει κάτι τέτοιο ακόμα.
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/04/galeano2.jpg?w=1150&ssl=1)
Ο παππούς του ποδοσφαίρου
Όπως όλοι οι Ουρουγουανοί, μικρός ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής. Έπαιζα πολύ καλά, ήμουν χάρμα οφθαλμών, αλλά στον ύπνο μου. Ξύπνιος ήμουν ο χειρότερος στραβοκλότσης που είχε περάσει από τις αλάνες της χώρας μου.
Ούτε ως οπαδός έλεγα και πολλά πράγματα. Ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο και ο Χούλιο Σέζαρ Αμπάντιε έπαιζαν στην Πενιαρόλ, δηλαδή στο εχθρικό στρατόπεδο. Ως καλός οπαδός της Νασιονάλ, έκανα ό,τι μπορούσα για να τους μισήσω. Αλλά ο Πέπε Σκιαφίνο με τις αριστουργηματικές του πάσες οργάνωνε το παιχνίδι της ομάδας του θαρρείς και έβλεπε το γήπεδο από το ψηλότερο σημείο του πύργου του σταδίου και ο μαύρος Αμπάντιε γλιστρούσε τη μπάλα κατά μήκος της γραμμής του πλαγίου τρέχοντας με εξαιρετική ταχύτητα, λικνιζόμενος χωρίς να αγγίζει την μπάλα ή να σκοντάφτει πάνω σε αντιπάλους. Κι εγώ δεν μπορούσα να κάνω αλλιώτικα από το να τους θαυμάζω, ακόμα και να τους χειροκροτήσω αισθανόμουν την ανάγκη.
Πέρασαν τα χρόνια και κατέληξα να αποδεχτώ την ταυτότητα μου: δεν είμαι τίποτα παραπάνω παρά ένας ζητιάνος του καλού ποδοσφαίρου. Περιφέρομαι στον κόσμο με το καπέλο στο χέρι και παρακαλάω στα γήπεδα:
– Ο Θεός να σας έχει καλά, ένα καλό παιχνίδι.
Και όταν παίζεται καλό ποδόσφαιρο, είμαι πανευτυχής για το θαύμα, χωρίς να νοιάζομαι ποια είναι η ομάδα ή η χώρα που το παίζει.
Εντουάρντο Γκαλεάνο (3/9/1940 – 13/4/2015
Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο άφησε σήμερα τα ξημερώματα την τελευταία του πνοή σε ένα νοσοκομείο του Μοντεβιδεο. Τα τελευταία χρόνια έπασχε από καρκίνο στους πνεύμονες. Παρ’ όλο που δεν κατάφερε να γίνει ποτέ ποδοσφαιριστής, όπως ήθελε μικρός, πρόσφερε στο ποδόσφαιρο πολλά περισσότερα απ’ όσα έχουν προσφέρει αρκετοί εκ των πιο γνωστών αστέρων του. Χωρίς αυτόν δεν θα μαθαίναμε πιθανόν ποτέ την ανατριχιαστική σύντομη ιστορία του Βεβέλ Γκαρθία, δεν θα φανταζόμασταν ποτέ το απίστευτο γκολ του Ελένο ντε Φρέιτας απέναντι στη Φλαμένγκο, δεν θα διαβάζαμε πιθανόν ποτέ την συγκινητική διήγηση του Οσβάλντο Σοριάνο για μια επίσκεψη του σε ένα σούπερ μάρκετ, δεν θα έμπαιναν ποτέ και από κανέναν οι παρακάτω λέξεις στην ίδια πρόταση με αυτή τη συγκεκριμένη σειρά: “Ευτυχώς εμφανίζονται ακόμα στα γήπεδα, μολονότι αυτό συμβαίνει περιστασιακά, μερικοί ξεδιάντροποι βρομιάρηδες που κάνουνε του κεφαλιού τους και διαπράττουν το κακούργημα να τριπλάρουν όλη την αντίπαλη ομάδα, το διαιτητή και το κοινό, μόνο και μόνο για αγνή απόλαυση του κορμιού που ξεχύνεται στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας“.
O Εντουάρντο Γκαλεάνο δεν κατάφερε να γίνει ποδοσφαιριστής αλλά αγάπησε και ύμνησε το ποδόσφαιρο τόσο ξεχωριστά που το όνομα του θα είναι για πάντα συνδεδεμένο με το ομορφότερο παιχνίδι αυτού του κόσμου. Κι αν υπάρχει ποδοσφαιρικός παράδεισος, θα είναι τώρα κάπου εκεί, αραχτός σε μια κερκίδα δίπλα στον θρυλικό συμπατριώτη του Ομπντούλιο Βαρέλα και θα συζητάνε για θέματα δύσκολα όπως η “ποδοσφαιρική ομορφιά”, η “αξιοπρέπεια”, το Ουρουγουανικό “garra”, και για εκείνη τη μέρα που ένας παίκτης κράτησε όρθια μια ομάδα, μπροστά σε 200.000 εκστασιασμένους αντιπάλους οπαδούς.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/04/eduardo-galeano.jpg?w=850&ssl=1)
https://www.sombrero.gr/2015/04/eduardo-galeano/
-
Ήταν ο ορισμός του Ουρουγουανού μαχητή κι ο μεγάλος αρχηγός της Νασιονάλ. Κι όταν το πονεμένο του πόδι δεν του επέτρεπε πια να παίζει το ίδιο καλά για την αγαπημένη του ομάδα, αποφάσισε να δώσει ο ίδιος τέλος, μέσα στο γήπεδο. Εκατό και πλέον χρόνια μετά, μια εξέδρα στο στάδιο έχει το όνομά του Πόρτε κι οι οπαδοί θυμούνται τον τραγικό του θάνατο με ένα πανό.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/05/8afe2f1fa3ef364100bfc354a951527b.jpg?w=807&ssl=1)
Όταν η αγάπη για την ομάδα, ξεπερνά τη ζωή: η τραγική ιστορία του Αμπντόν Πόρτε
Ήταν μια Δευτέρα σαν όλες τις άλλες και το ημερολόγιο έγραφε 5 Μαρτίου. Το Μοντεβιδέο ήταν κρύο, αλλά ο Σεβερίνο Καστίγιο έπρεπε να κάνει τη δουλειά του ως επιστάτης. Έφτασε μαζί με τον πιστό του σκύλο στο συγκρότημα με τα τέσσερα γήπεδα τένις και τα δύο γήπεδα ποδοσφαίρου. Το ένα από αυτά ήταν η έδρα της Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φουτμπολ, μιας ομάδας που ήδη έγραφε ιστορία στο ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης και θα συνέχιζε να γράφει μέχρι τις μέρες μας. Το Εστάδιο Γκραν Πάρκε Σεντράλ είχε καεί σχεδόν ολοσχερώς το 1911 και ξαναχτίστηκε. Εκεί η Νασιονάλ είχε πανηγυρίσει τους τρεις τελευταίους συνεχόμενους τίτλους της και έδινε τη μάχη της για το πρωτάθλημα του 1918. Την προηγούμενη ημέρα είχε επικρατήσει με 3-1 επί της Τσάρλεϊ.
Παρά την παγωνιά, ο Καστίγιο έπιασε δουλειά νωρίς νωρίς στο φράχτη του γηπέδου, μέχρι που ο σκύλος του άρχισε να γαβγίζει [τουλάχιστον σύμφωνα με μία από τις εκδοχές της ιστορίας]. Ο Καστίγιο γύρισε και είδε ότι στη μέση του γηπέδου υπήρχε κάτι. Καθώς πλησίασε, κατάλαβε ότι αυτό το κάτι ήταν ένας άνθρωπος και η καρδιά του Καστίγιο άρχισε να χτυπά με αγωνία. Φτάνοντας δίπλα, κατάλαβε ότι ο πεσμένος άνθρωπος ήταν νεκρός και δίπλα στο πτώμα υπήρχε ένα πιστόλι. Ο άνθρωπος που είχε χάσει τη ζωή του ήταν γνωστός του. Ήταν ο Αμπντόν Πόρτε.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/05/Abd%C3%B3n-Porte.png?resize=580%2C314&ssl=1)
Το δελτίο του ιστορικού αρχηγού
Παίκτης της Νασιονάλ από το 1911, ο Πόρτε ήταν από τους αγαπημένους της εξέδρας. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Κολόν, πήγε στη Λιμπερτάδ και στη συνέχεια στη Νασιονάλ. Αν και αρχικά έπαιζε στην πτέρυγα, μετατράπηκε σε ένα μαχητικό αμυντικό χαφ φορώντας το νούμερο 5, τον αριθμό που στη λατινική Αμερική μέχρι και σήμερα υποδηλώνει αυτή τη θέση. Ήταν ο παίκτης που έδινε τα πάντα στο χορτάρι, μάτωνε για την ομάδα του για 90′ σε κάθε αγώνα. Πήρε το παρατσούκλι “Ελ Ίντιο” και έφτασε να φορέσει το περιβραχιόνιο της Νασιονάλ, ζώντας τη χρυσή εκείνη περίοδο. Ένας καλός φίλος και καλός άνθρωπος που όλοι συμπαθούσαν. Μόλις λίγες ώρες πριν, είχε παίξει στο νικηφόρο παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας, η 207η εμφάνισή του με τους Τρικολόρ ήταν και η τελευταία του. Ο Πόρτε, όπως συνηθιζόταν τότε, βγήκε έξω με τους συμπαίκτες τους και μέλη της διοίκησης για να γιορτάσει τη νίκη της Νασιονάλ. Κανείς δεν πίστευε ότι λίγο αργότερα, ο φίλος τους και συμπαίκτης τους, θα βρισκόταν νεκρός.
Ο Πόρτε ήταν από το Ντουράνσο, μια πόλη της κεντρικής Ουρουγουάης, και από μια φτωχή οικογένεια. Το ποδόσφαιρο που είχε έρθει από τους Άγγλους τότε, ήταν ένα σπορ για την καλή κοινωνία, για μια συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων. Ο Πόρτε μπόρεσε να γίνει παίκτης της Νασιονάλ όταν η τελευταία άλλαξε διοίκηση και αποφάσισε μετά από γενική συνέλευση να σταματήσει να είναι ένας σύλλογος για την ελίτ, ανοίγοντας τις πόρτες και στα πιο λαϊκά στρώματα. Από τον Μάρτιο του 1911 που φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της ομάδας, ο Αμπντόν δεν την αποχωρίστηκε ποτέ μέχρι και εκείνο το ξημέρωμα της Δευτέρας του Μαρτίου του 1918.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/05/Abdon_Porte_portrait_a24f87967d3841cd863aa89bb9a97e9d.jpg?resize=245%2C307&ssl=1)
Φωτογραφία του Πόρτε από το αρχείο της Νασιονάλ
Ο θάνατος δεν ήταν κάποιο ατύχημα ή εγκληματική ενέργεια, ήταν αυτοκτονία. Ο Ίντιο έστρεψε το πιστόλι του προς την καρδιά του. Σοκαρισμένοι όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τον λόγο. Αρχικά αναφέρθηκε ότι αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Είχε παραιτηθεί από τη δουλειά του (μην ξεχνάμε ότι τότε με το ποδόσφαιρο δεν μπορούσε να ζήσει κανείς) σε ένα φαρμακείο. Οι συμπαίκτες του όμως το διέψευσαν κατηγορηματικά. Δεν τους είχε πει τίποτα τέτοιο. Ο Πόρτε μάλιστα είχε προγραμματίσει τον γάμο του για τις 3 Απριλίου. Παρότι οι πηγές δεν είναι πολλές και η λατινοαμερικάνικη μυθοπλασία περιπλέκεται με την πραγματικότητα, οι αναφορές της εποχής συμφωνούν ότι οι λόγοι ήταν καθαρά ποδοσφαιρικοί.
Η αυτοθυσία του Πόρτε τον είχε κάνει να παίρνει μεγάλο ρίσκο σε κάθε αγώνα. Να παίζει ακόμα και όταν δεν έπρεπε. Να είναι τραυματίας και να μη βγαίνει έξω. Σε ένα ντέρμπι με την Πενιαρόλ είχε χτυπήσει στο γόνατο σοβαρά, αλλά η ομάδα δεν μπορούσε να κάνει αλλαγές και ο ίδιος επέλεξε να βγάλει το ματς μέχρι το τέλος. Ήταν αυτή η αυτοθυσία που τον έκανε τόσο αγαπητό, αλλά και που παράλληλα άρχισε να τον κάνει να μην μπορεί να παίξει τόσο καλά. Ο Ίντιο έχασε αρκετούς αγώνες μετά από εκείνον τον τραυματισμό και στο τέλος του πρωταθλήματος του 1917 έκανε κάποιες μέτριες εμφανίσεις. Σύμφωνα με τα άρθρα της εποχής, η Νασιονάλ είχε διαπιστώσει το πρόβλημα και γι’ αυτό αποφάσισε να μεταφέρει στη θέση του τον Αλφρέντο Ζιμπέτσι που μόλις είχε αποκτήσει από τους Γουόντερερς. Αλλά δεν ήταν τόσο ο φόβος της χαμένης θέσης (ο Πόρτε ήταν άλλωστε μαχητής), όσο η διαπίστωση ότι δεν θα μπορούσε να προσφέρει πλέον στο γήπεδο, ότι δεν μπορούσε πλέον να ξεπεράσει τον πόνο χάρη στην περίφημη garra charrúa της Ουρουγουάης.
Αυτό υποστήριξε άλλωστε κι ο αδερφός του Χουάν που διηγήθηκε ότι συνάντησε τον Αμπντόν και αυτός ήταν απογοητευμένος. Του είχε δείξει το πονεμένο γόνατό του, το ένιωθε “σκληρό”, δεν μπορούσε να το κουνήσει. Ο αδερφός του, βλέποντάς τον στενοχωρημένο, του υποσχέθηκε ότι την ερχόμενη εβδομάδα θα πήγαιναν στην παραλία. Το νερό κι η άμμος θα έκαναν καλό. Ο σκληροτράχηλος Ίντιο του είπε ότι η ζωή χωρίς να μπορεί να υπερασπίζεται τη Νασιονάλ δεν έχει νόημα. Ο Χουάν προσπάθησε να τον καθησυχάσει, λέγοντας ότι θα μπορούσε να βοηθήσει τον σύλλογο από κάποιο άλλο πόστο. Σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, ο Ίντιο του απάντησε: «Όχι, εγώ μάχομαι για τη Νασιονάλ στο γήπεδο. Αν δεν μπορώ να το κάνω, θα αυτοπυροβοληθώ την επόμενη ημέρα».
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/05/Hinchada-de-Nacional-de-Montevideo.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)
Ο Αμπντόν Πόρτε το έκανε πραγματικότητα. Μαζί του είχε δύο γράμματα που βρέθηκαν στο ψάθινο καπέλο του. Το ένα ήταν για την οικογένειά του. Σε αυτό ζητούσε μεταξύ άλλων να θαφτεί στο νεκροταφείο Λα Τέχα, δίπλα στους αδερφούς Σέσπεδες. Τα τρία αδέρφια Σέσπεδες ήταν από τα μεγαλύτερα ονόματα της Νασιονάλ εκείνη την εποχή. Δυστυχώς όμως, ο Μπολίβαρ και ο Κάρλος Σέσπεδες έχασαν τη ζωή τους μερικά χρόνια πριν από την ασθένεια της ευλογιάς που ήταν ιδιαίτερα θανατηφόρα εκείνη την περίοδο. Πράγματι, η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα, από τον τρίτο αδερφό Σέσπεδες που κατάφερε να βρει χώρο για την τελευταία κατοικία του Πόρτε δίπλα στους αδερφούς του. Η κηδεία του έγινε παρουσία πλήθους κόσμου που από το στάδιο της Νασιονάλ πήγε μέχρι το νεκροταφείο, με τους συμπαίκτες του να κρατούν το φέρετρο και στεφάνια να στέλνει μεταξύ άλλων κι η μεγάλη αντίπαλος Πενιαρόλ.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/05/abdon1.jpg?resize=500%2C375&ssl=1)
Ο κόσμος της Νασιονάλ δεν ξεχνά τον αρχηγό
Το δεύτερο γράμμα του Πόρτε ήταν προς τον πρόεδρο του συλλόγου και έγραφε: «Αγαπητέ κύριε Ντελγκάδο. Ζητώ από εσάς και από τα άλλα μέλη της διοίκησης, να κάνετε για την οικογένειά μου, αυτό που έκανα κι εγώ για σας. Αντίο.» Από κάτω, ο Πόρτε έκλεινε το μήνυμά του με λόγια προς την αγαπημένη του ομάδα: «Έδωσα το αίμα μου για τους συμπαίκτες μου, τώρα και για πάντα γι’ αυτόν τον μεγάλο σύλλογο. Ζήτω η Κλουμπ Νασιονάλ!» Ο Ίντιο έμεινε για πάντα στην ιστορία του ποδοσφαίρου, θυμίζοντας κάπως την ιστορία του ντε Μπαρτολομέι χρόνια μετά. Η απόφαση ακατανόητη για πολλούς, είτε με τα τωρινά μάτια, είτε ακόμα και εκείνα τα χρόνια, σε ένα ποδόσφαιρο πολύ πιο ρομαντικό, εκεί που η φανέλα και η αγάπη για την ομάδα έπαιζε τεράστιο ρόλο. Ο Πόρτε έδωσε τέλος στη ζωή του σοκάροντας το ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης, ένα θλιβερό φινάλε που δεν έπρεπε να είχε συμβεί. Κατάφερε όμως, έστω κι έτσι, αυτό που ήθελε. Να βρίσκεται πάντα εκεί, να συνεχίζει να παίζει για την ομάδα του. Η δυτική εξέδρα του γηπέδου της Νασιονάλ πήρε το όνομα Tribuna Abdón Porte, ενώ ένα πανό υπενθυμίζει στους εκάστοτε παίκτες της Νασιονάλ να παίξουν “για το αίμα του Αμπντόν”. Και σε έναν τοίχο στο τούνελ του γηπέδου, οι ποδοσφαιριστές πριν βγουν στο χορτάρι, διαβάζουν: “εδώ έχασε τη ζωή του ο Αμπντόν Πόρτε, για την αγάπη του για τη Νασιονάλ”.
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2013/06/penarol.jpg?w=800&ssl=1)
Τα 15 μαρτυρικά δευτερόλεπτα ενός εκφωνητή
Βλέποντας σήμερα ένα βίντεο με μερικές επικές τηλεοπτικές περιγραφές σπίκερ της τηλεόρασης από όλον τον κόσμο (κυρίως Ν. Αμερική) θυμήθηκα ένα ιστορικό παιχνίδι με συγκλονιστικό τέλος που το έχω συνδυάσει και με μια από τις πιο έντονες περιγραφές όλων των εποχών. Ταξιδεύουμε στο 1987, λίγο καιρό μετά την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ από τα χέρια του τίμιου γίγαντα Αργύρη Καμπούρη. Το Κόπα Λιμπερταδόρες της χρονιάς έχει φυσικά διαφορετική μορφή από ότι τώρα. Το σύστημα είναι ΤΟΣΟ μαγικό που πρέπει να το περιγράψω, συγχωρέστε με. Φανταστείτε το σαν συνταγή μαγειρικής και ακολουθήστε τις οδηγίες.
Παίρνουμε 20 ομάδες συν την περσινή πρωταθλήτρια του Λιμπερταδόρες, δηλαδή ξεκινάμε τον θεσμό με 21 ομάδες. Τις χωρίζουμε σε 5 ομίλους (γιατί έτσι). Περισσεύει η μία. Αυτή είναι η περσινή πρωταθλήτρια Λιμπερταδόρες που επειδή το σήκωσε περνάει μπάι την πρώτη φράση και προκρίνεται έτσι για πλάκα ενώ οι άλλοι παίζουν μεταξύ τους. Το 1987 η ομάδα αυτή ήταν η Ρίβερ Πλέιτ. Επιστρέφουμε στους ομίλους. Πώς μπαίνουν οι ομάδες; Έτσι στην τυχή; Φυσικά και όχι. Σε κάθε όμιλο μπαίνουν ο πρωταθλητής και ο δευτεραθλητής από δύο χώρες (επειδή στην Αργεντίνη δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, κάνουμε ένα μίνι πρωτάθλημα για τη 2η θέση που επειδή σας λυπάμαι δεν θα αναλύσω παραπάνω). Πρώτος όμιλος με δυο ομάδες από την Αργεντινή και δυο από Βενεζουέλα, δεύτερος με Κολομβία και Βολιβία και πάει λέγοντας. Οι ομάδες παίζουν μεταξύ τους σε διπλά παιχνίδια και ο πρώτος από κάθε όμιλο προκρίνεται. Πάμε δηλαδή στην επόμενη φάση, την φάση των 5+1 (τη Ρίβερ). Όπως καταλαβαίνετε είναι λίγο δύσκολο να μιλήσουμε για προημιτελικά και τέτοια, οπότε τι κάνουμε; Χωρίζουμε ξανά τις ομάδες σε δυο γκρουπ των τριών ομάδων, παίζουν όλοι με όλους και προκρίνονται οι νικητές των ομίλων οι οποίοι και πάνε στον τελικό του Λιμπερταδόρες. Ημιτελικά και τέτοια ξενέρωτα δεν έχει εδώ.
Φτάνουμε λοιπόν στον Οκτώβριο του 1987 που γίνεται ο τελικός με διπλά παιχνίδια μεταξύ της Αμέρικα Κάλι από την Κολομβία και της Πενιαρόλ από την Ουρουγουάη. Μπροστά σε 65.000 θεατές στο Κάλι η Αμέρικα κερδίζει το πρώτο ματς με 2-0 μετά από ένα εκπληκτικό ξεκίνημα. Ο επαναληπτικός στο Σεντενάριο ξεκινάει με την Πενιαρόλ να πιέζει, αλλά την Αμέρικα να προηγείται και πάλι νωρίς με γκολάρα του Καμπάνιας. Δυστυχώς όμως για τους Κολομβιανούς η Πενιαρόλ το παλεύει, χάνει μεγάλες ευκαιρίες και τελικά καταφέρνει να το γυρίσει σε 2-1 στο 87ο λεπτό με ένα πανέμορφο φάουλ του Βιγιάρ. Και αν σκέφτεστε, ε και τι έγινε αφού με το 2-0 το σηκώνει η Αμέρικα είστε λάθος. Δεν μετράνε τα γκολ, μετράνε οι νίκες. Η Αμέρικα κρατούσε το κύπελλο στα χέρια της μέχρι το 87′ αλλά με το 2-1 οι δυο ομάδες έπρεπε να παίξουν μπαράζ (!!).
Ο τρίτος αγώνας γίνεται στο ουδέτερο Σαντιάγο της Χιλής και μετά από 90′ τελειώνει με 0-0. Προσέξτε όμως μαγεία. Το παιχνίδι ναι μεν πηγαίνει στην παράταση, αλλά αν λήξει κι εκεί 0-0 δεν έχουμε πέναλτι, αλλά το παίρνει η Αμέρικα επειδή έχει σκοράρει παραπάνω γκολ στους δυο προηγούμενους τελικούς. Με λίγα λόγια δεν μετράμε τα γκολ μετά από δυο ματς, ούτε μετά από ακόμα 90′, αλλά τα θυμόμαστε μετά τα 120′. Η Αμέρικα συνεχίζει να κρατάει στα χέρια της με νύχια και με δόντια την κούπα που έχασε τρία λεπτά πριν το τέλος του δεύτερου αγώνα και στην παράταση του μπαράζ. Φτάνουμε στο 120′ και εκεί ξεκινάνε τα ιστορικά 15 δευτερόλεπτα (όπως έχουν μείνει στην ιστορία του θεσμού), με τους παίκτες της Αμέρικα να διώχνουν όπως όπως, την Πενιαρόλ να παίρνει την μπάλα, τον Ντιέγκο Αγκίρε (μετέπειτα παίκτη του Ολυμπιακού) να βρίσκεται στην περιοχή και να σκοράρει στο 120′ δίνοντας την κούπα στην Πενιαρόλ και τον Κολομβιανό σπίκερ να μένει στην ιστορία με το παραλήρημά του γεννημένο από την απέραντη και απότομη θλίψη που νιώθει για την χαμένη κούπα:
“Τρέχει ο Βιγιάρ, πέφτει ένας “Αμερικάνος”
η μπάλα καταλήγει στον Αγκίρε,
σουτάρει, ΓΚΟΛ !
Δεν θα το περιγράψω !
Δεν θα το περιγράψω !
Είναι απίστευτο !
Δεν θα το περιγράψω !
Θεέ μου γιατί;
Γιατί πάντα σε μας, Κύριε;”
sombrero.gr
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/lapacho2.jpg?w=800&ssl=1)
Το δέντρο που φυτέψαμε
Πριν από εκατό χρόνια περίπου, στη γειτονιά Ρικάρντο Μπρουγάδα της πρωτεύουσας της Παραγουάης Ασουνσιόν γεννήθηκε ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος. Το όνομά του Ρεσιστένσια Σπορτ Κλουμπ (Αντίσταση με λίγα λόγια). Ήταν εργάτες από το λιμάνι, το σιδηροδρομικό σταθμό και τον σταθμό λεωφορείων που την ίδρυσαν, θέλοντας να μεταφέρουν την επαναστατικότητα των συνδικάτων της εποχής στο ποδόσφαιρο, να φτιάξουν μια ομάδα ποδοσφαίρου που θα ένωνε ανθρώπους της εργατιάς που ζούσαν σε ένα από τα φτωχά barrio της πόλης.
Ο σύλλογος από το 1917 που ιδρύθηκε δεν είχε πολλές επιτυχίες. Κατάφερε τέσσερις φορές να κερδίσει την άνοδό του στην Α’ εθνική με τελευταία αυτή το 1999. Η πρώτη ήταν το 1966 με τον πρόεδρο δον Τομάς Μπέγκαν Κορέα, αλλά τελικά δεν πήρε άδεια συμμετοχής γιατί δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας για το γήπεδό της. Βλέπετε ο χώρος στον οποίο έπαιζε η ομάδα ήταν δημόσιος και δεν ήταν δικός της. Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι του συλλόγου δεν το έβαλαν κάτω, συνέχισαν να συντηρούν την ομάδα, δίνοντας έτσι διέξοδο για πολλά παιδιά που ζούσαν σε μια υποβαθμισμένη περιοχή με υψηλή εγκληματικότητα.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/resistancia.jpg?resize=580%2C416&ssl=1)
Πόσων αστέρων ΟΥΕΦΑ θα ήταν λέτε;
Η ιστορία δεν θα είχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, αν δεν παρουσίαζε μια μεγάλη ιδιαιτερότητα. Ο σύλλογος αγωνίζεται σε ένα μικρό γηπεδάκι, το Εστάδιο Τομάς Μπέγκαν Κορέα (αφιερωμένο στον πρόεδρο με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Β’ εθνικής, αλλά όπως είπαμε δεν ανέβηκε) και πρόσφατα ξεκίνησε εργασίες ώστε να χτιστεί μια ακόμα εξέδρα που θα ανέβαζε το συνολικό αριθμό των θεατών σε 6.500. Μόνο που ο προγραμματισμός δεν είναι στο φόρτε των Παραουγανών. Πριν μερικά χρόνια, όταν έκαναν κάποιες ανακατασκευές στις εγκαταστάσεις αποφάσισαν να φυτέψουν και ορισμένα δέντρα για να ομορφύνει ο περιβάλλοντας χώρος. Ένα από τα δέντρα, που οι ντόπιοι ονομάζουν λαπάτσο και από το οποίο φτιάχνεται κι ένα τσάι που λέγεται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες, βρίσκεται στην έκταση του γηπέδου που αποφασίστηκε να χτιστεί η βόρεια εξέδρα.
Το δέντρο μεγάλωσε πολύ όλα αυτά τα χρόνια, έχει την ίδια ηλικία με πολλούς από τους μικρούς οπαδούς του συλλόγου και όταν έφτασε η ώρα να χτιστεί η εξέδρα, η διοίκηση δεν το σκέφτηκε καν. «Είχαμε φτιάξει το 50% της εξέδρας και όταν ξεκινήσαμε για το υπόλοιπο 50% είχαμε μπροστά μας το δέντρο που είχε μεγαλώσει. Σε κανένα σημείο δεν σκεφτήκαμε να καταστρέψουμε αυτό που μας έδωσε η φύση» δηλώνει ο πρόεδρος του συλλόγου. Η διοίκηση της Ρεσιστένσια κάλεσε μηχανικούς και αρχιτέκτονες ώστε να βρεθεί η λύση για μια ασφαλή εξέδρα που παράλληλα θα άφηνε το δέντρο (των περίπου 20 μέτρων) να μεγαλώσει κι άλλο. Η κερκίδα φτιάχτηκε γύρω από το δέντρο που συνεχίζει να δίνει το παρόν σε κάθε ματς της ομάδας.
Όμως η νοτιαμερικάνικη γραφικότητα δεν τελείωσε εκεί. Φέτος ο σύλλογος κλείνει και γιορτάζει τα 100 χρόνια του και μέσα σε όλα ήθελε να περάσει ένα οικολογικό μήνυμα, τιμώντας το δέντρο. Αποφάσισε λοιπόν να το κάνει μέλος του συλλόγου. Ναι, μην το γελάτε. «Είναι πιο πολύ μέλος από οποιονδήποτε άλλον μας. Βρίσκεται εκεί 24 ώρες το 24ωρο.» Η ομάδα έκανε δώρο μια φανέλα της (μην με ρωτάτε αν τη φόρεσε το δέντρο ή τι νούμερο γράφει) και μαζί την κάρτα μέλους Νο. 1000. «Είναι σαν το σύμβολό μας, έχουμε γίνει γνωστοί σε άλλα μέρη εξαιτίας του». Η Ρεσιστένσια συνεργάστηκε με αρμόδιους φορείς και προσπάθησε να κάνει την εκδήλωση γνωστή, για να περάσει ένα μήνυμα για τη διάσωση των δέντρων της Ν. Αμερικής που βρίσκονται σε συνεχή κίνδυνο. Σε μια πολύ όμορφη κάρτα που έβγαλε στο Ίντερνετ, περνάει το μήνυμά της με ένα πολύ συγκινητικό κείμενο.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/08/DGQQIhKVoAAbqA0.jpg?resize=609%2C407&ssl=1)
«Ελάτε να υποστηρίξετε τη μοναδική ομάδα που οι οπαδοί της μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα»
Μέσα στα πολλά όμορφα που αναφέρονται είναι ότι κανείς δεν το έχει δει να έρχεται και ακόμα περισσότερο κανείς να φεύγει, πάντα βρίσκεται εκεί σαν ένας φυσικός μάρτυρας, με θρησκευτική ευλάβεια, πάντα στο ίδιο σημείο χωρίς να επηρεάζεται ακόμα και από τις πιο βαριές ήττες. Για 45 λεπτά φυλάει τα νώτα του τερματοφύλακα (όπως βλέπετε η κερκίδα βρίσκεται πίσω από την μία εστία) και για άλλα 45 κάνει trash talking στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Και γι΄αυτούς τους λόγους οι οπαδοί το έκαναν μέλος, ένα σημείο αναφοράς, καθώς η ομάδα ψάχνει τους νέους οπαδούς της που θα γεννηθούν και θα είναι όπως αυτό. Το δέντρο που κάθε βδομάδα μετατρέπεται σε δάσος.
Η Ρεσιστένσια δεν έχει ανέβει από το 1999 ξανά όπως είπαμε και το δέντρο δεν έχει ανθίσει ποτέ (ένα δέντρο που κάνει πολύ όμορφα μωβ-κίτρινα-μπλε λουλούδια) από τότε που βρίσκεται στο στάδιο. Είναι σαν να περιμένει την κατάλληλη περίσταση για το να κάνει, όπως λέει κι ο πρόεδρος Ρομπέρτο Γκαρσέτε: «Φέτος η ομάδα στα 100 της χρόνια θα ανέβει και το δέντρο θα ανθίσει με το μπλε χρώμα της φανέλας.»
sombrero.gr
-
Μαλντονάντο: Το σκάνδαλο πίσω από την ομάδα-μυστήριο της Ουρουγουάης
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/12345-1.jpg?fit=1170%2C780&ssl=1)
Η Ντεπορτίβο Μαλντονάντο είναι μια μικρή ομάδα της Ουρουγουάης, η οποία αγωνιζόταν μέχρι πέρσι στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία της χώρας. Το παράξενο είναι πως έχει βγάλει κάτι παραπάνω από 30 εκατομμύρια ευρώ από πωλήσεις παικτών την τελευταία δεκαετία. Το ακόμα πιο παράξενο είναι πως οι παίκτες που πουλήθηκαν, δεν αγωνίστηκαν ποτέ με τη φανέλα της ομάδας!
Ένα όμορφο ταξίδι στην Ουρουγουάη…
Ουρουγουάη. Η χώρα του ήλιου και του ποδοσφαίρου, η οποία παρά τους μόλις 3.500.000 κατοίκους έχει κατακτήσει δύο Παγκόσμια Κύπελλα κι έχει αναδείξει τόσους και τόσους «γητευτές» της… στρογγυλής Θεάς.
Λίγο δυτικότερα από την πρωτεύουσα, το Μοντεβιδέο, υπάρχει μια ακόμα παραθαλάσσια πόλη, το Μαλντονάντο. Διάσημο για την πανέμορφη παραλία του, την Punta de Chileno αλλά και για τα φανταστικά καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα. Όπως και στην Αγγλία όμως, έτσι και στην Ουρουγουάη για να χαρακτηριστεί μια πόλη «μεγάλη», πρέπει να έχει ποδοσφαιρική ομάδα. Εδώ μπαίνει στο πλάνο η Ντεπορτίβο Μαλντονάντο.
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/Maldonado_desde_la_Barra.jpg?w=1024&ssl=1)
Το ηλιοβασίλεμα στην Punta de Chileno…
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1928 αλλά δεν κατάφερε ποτέ να καθιερωθεί στην πρώτη κατηγορία καθώς τις περισσότερες χρονιές βρισκόταν ανάμεσα στη δεύτερη κατηγορία της χώρας και τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ενώ όσον αφορά τους τίτλους, δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει κάποιον.
Το γήπεδο το οποίο χρησιμοποιεί είναι το «Ντομίνγκο Μπουργουένιο», χωρητικότητας 22.000 θέσεων. Βέβαια, στους περισσότερους αγώνες, οι φίλαθλοι δεν ξεπερνούν τους 1.000 και πολλές φορές τους 500.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/ghpedo.jpg?w=650&ssl=1)
Το γήπεδο που αγωνίζεται η Μαλντονάντο, «Ντομίνγκο Μπουργουένιο»!
Όπως είναι φυσιολογικό και οι μισθοί που δίνονται είναι χαμηλοί καθώς δεν ξεπερνούν τα 500 ευρώ μηνιαίος. Πώς όμως η Μαλντονάντο, έχει καταφέρει σε μια δεκαετία να αγοράσει και να πουλήσει ποδοσφαιριστές που η συνολική τους χρηματιστηριακή αξία, πλησιάζει τα 30 εκατομμύρια ευρώ;
Η πρώτη πράξη…
Όλα ξεκινούν το 2009 και την εξαγορά της ομάδας από ξένους επενδυτές. Στην αρχή δεν ήταν ξεκάθαρο για το ποια ήταν τα φυσικά πρόσωπα που εμπλέκονταν στη συμφωνία αλλά μετά από λίγους μήνες αποκαλύφθηκε πως αυτοί που ουσιαστικά αγόρασαν το σύλλογο ήταν δύο Άγγλοι επιχειρηματίες.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/maxresdefault.jpg?resize=1170%2C658&ssl=1)
Ο Μάλκομ Κέιν, ιδιοκτήτης άλογων κούρσας και ο δικηγόρος/επιχειρηματίας Γκρέιαμ Σέαρ. Από τότε, μέχρι και σήμερα, έντεκα χρόνια μετά, η Μαλντονάντο φαίνεται να έχει ξοδέψει σχεδόν 32 εκατομμύρια ευρώ για αγορές παικτών με τις σημαντικότερες να είναι οι εξής:
Τζόναθαν Καγιέρι, μεταγραφή από την Μπόκα Τζούνιορς έναντι 11 εκατομμυρίων ευρώ.
Ερνάν Τολέδο, μεταγραφή από τη Βελέζ Σάρσφιλντ έναντι 7 εκατομμυρίων ευρώ.
Χερόνιμο Ρούγι, μεταγραφή από την Εστουδιάντες έναντι 3.5 εκατομμύριων ευρώ.
Ζεζίνιο, μεταγραφή από τη Ζουβεντούντε έναντι 2.5 εκατομμυρίων ευρώ.
Άλεξ Σάντρο, μεταγραφή από την Ατλέτικο Παραναένσε έναντι 2 εκατομμυρίων ευρώ.
Γουίλιαμ Ζοζέ, μεταγραφή από την Μπαρουέρι έναντι 1 εκατομμυρίου ευρώ.
Νιώθετε κι εσείς πως κάτι πάει στραβά, έτσι;
Το ερώτημα που σχηματίζεται εύλογα είναι, πώς γίνεται μια ομάδα με τόσο χαμηλό μπάτζετ, ούσα στη δεύτερη κατηγορία της Ουρουγουάης να ξοδεύει τόσα χρήματα για παίκτες; Η απάντηση είναι εύκολη, δεν γίνεται. Τουλάχιστον όχι με τους… γνωστούς και θεμιτούς τρόπους.
Πάμε τώρα στο ακόμα πιο παράξενο της υπόθεσης. Κανένας ποδοσφαιριστής από τους προαναφερθέντες δεν έχει φορέσει τη φανέλα της Μαλντονάντο, ούτε για έναν επίσημο αγώνα. Ούτε για προπόνηση. Δεν υπάρχουν καν, οι κλασσικές φωτογραφίες για την επισημοποίηση της μεταγραφής. Φυσικά, ούτε δηλώσεις του τύπου, «ήταν όνειρο ζωής να παίξω στην Μαλντονάντο».
Τα περίεργα δεν σταματούν εδώ καθώς υπάρχει και τρίτο σκέλος. Οι ποδοσφαιριστές που αγοράστηκαν και δεν έπαιξαν ποτέ για την ομάδα, πουλήθηκαν για πολλά εκατομμύρια. Όχι όμως άμεσα, διότι η Μαλντονάντο δάνειζε πρώτα τους παίκτες σε άλλες ομάδες σαν το… νοτιοαμερικανικό alter ego της Τσέλσι.
Οι περιπτώσεις των Καγιέρι και Ρούγι!
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/calleri.jpg?resize=1170%2C658&ssl=1)
Ο Τζόναθαν Καγιέρι με τη φανέλα της Γουέστ Χαμ
Σε όλο αυτό το μπέρδεμα υπάρχουν δύο περιπτώσεις που ξεχωρίζουν για το… μπέρδεμά τους. Τζόναθαν Καγιέρι και Χερόνιμο Ρούγι. Ο πρώτος αγοράστηκε από την Μπόκα το καλοκαίρι του 2016, πήγε δανεικός κατά σειρά σε Σάο Πάουλο και Γουέστ Χαμ με την Μαλντονάντο να εισπράττει 6 εκατομμύρια από τους δανεισμούς και ακολούθησαν Λας Πάλμας, Αλαβές και Εσπανιόλ. Επίσημα, ο παίκτης ανήκει ακόμα στη Μαλντονάντο αλλά το συμβόλαιό του λήγει τον ερχόμενο Ιούνη.
Ο δεύτερος αποκτήθηκε από την Εστουδιάντες, πήγε δανεικός στη Σοσιεδάδ ενώ στη συνέχεια αγοράστηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι στην οποία δεν έπαιξε ποτέ. Ο ποδοσφαιριστής γύρισε άμεσα ως δανεικός στη Σοσιεδάδ, από την οποία τελικά αποκτήθηκε το 2017.
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/rulli.jpg?resize=1170%2C655&ssl=1)
Ο Χερόνιμο Ρούγι με τα χρώματα της Σοσιεδάδ
Πίσω δεν πάει και η περίπτωση του Γουίλιαμ Ζοζέ. Ο Βραζιλιάνος επιθετικός αποκτήθηκε από την Μπαρουερί το 2011 και μέχρι να πουληθεί οριστικά στη Σοσιεδάδ το 2016, έπαιξε ως δανεικός από την Μαλντονάντο σε έξι ομάδες, μία εκ των οποίων και η Ρεάλ Μαδρίτης.
Το απόλυτο χάος.
Φυσικά, όλη αυτή η κατάσταση τράβηξε την προσοχή και της FIFA αλλά και των «μεγάλων» Μέσων. Κυρίως το Bloomberg, έκανε εκτεταμένο ρεπορτάζ ανακαλύπτοντας διάφορα ενδιαφέροντα δεδομένα για την υπόθεση της Μάλντονάντο.
Το πιο σημαντικό από αυτά, είναι πως το 2009 που ολοκληρώθηκε η εξαγορά της ομάδας, η φορολογία ήταν στο 4%, κάτι που σημαίνει πως όποιος εμπλέκεται σε μια μεταγραφή στην Ουρουγουάη βγάζει 40% περισσότερα «καθαρά» χρήματα από κάποιον που «κλείνει» ένα deal π.χ. στην Βραζιλία.
Από αυτό και μόνο, μπορεί κάποιος να αρχίσει να αντιλαμβάνεται την κατάσταση. Το Bloomberg, έφτασε στο συμπέρασμα πως υπάρχουν αρκετές ομάδες σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, οι οποίες αγοράζουν ποδοσφαιριστές με υπέρογκα ποσά για τις… δυνατότητές τους, οι οποίοι δανείζονται σε μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης ή της Βραζιλίας και της Αργεντινής με σκοπό να τους δουν οι σκάουτερς και να τους αγοράσουν με το κατάλληλο αντίτιμο. Σε όλη αυτή την υπόθεση, όσα φυσικά πρόσωπα και ομάδες εμπλέκονται, βγάζουν το… κατιτί τους.
Ιδιοκτησία τρίτης πλευράς…
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/ff.jpg?w=620&ssl=1)
Η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς, όπως είναι στην πραγματικότητα!
Κατά καιρούς, ομάδες και από τη Λατινική Αμερική αλλά και από την Ευρώπη έχουν τιμωρηθεί με βαριά πρόστιμα για ιδιοκτησία τρίτης πλευράς(Ροζάριο Σεντράλ, Σιντ-Τρούιντεν και Τβέντε μερικές από αυτές) αλλά φτάσαμε στο 2014 για να πάρει το θέμα στα σοβαρά ο Μισέλ Πλατινί και η FIFA, όπου και εφάρμοσε κάποιες απαγορεύσεις.
«Στην εποχή μας είναι ντροπή να βλέπουμε ποδοσφαιριστές, των οποίων τα χέρια να ανήκουν σε έναν άλλο άνθρωπο, τα πόδια τους να ανήκουν σε μια εταιρεία στην άλλη άκρη της γης και τα πόδια τους να ανήκουν σε κάποιον τρίτο».
Αυτό βέβαια, δεν σταμάτησε ομάδες και επενδυτές να συνεχίσουν να κινούνται… υπογείως και μέσα από τα… παραθυράκια του νόμου, με την ιδιοκτησία τρίτης πλευράς να παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα «αγκάθια» στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Για να καταλαβαινόμαστε, ο ακριβής όρος αυτής της δραστηριότητας είναι ο εξής: Η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς στο ποδόσφαιρο (TPO) είναι η ιδιοκτησία των οικονομικών δικαιωμάτων ενός αθλητή από τρίτη πλευρά. Η τρίτη πλευρά (η οποία μπορεί να είναι ένας εκπρόσωπος ποδοσφαιριστών, ένα πρακτορείο αθλητικής διαχείρισης, μια εταιρεία, επενδυτές όπως ένα hedge-fund ή ένας μόνο επενδυτής), «κατέχει την ιδιοκτησία του συνόλου ή μέρους των οικονομικών δικαιωμάτων ενός ποδοσφαιριστή».
Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν ένας ποδοσφαιριστής πωλείται, η TPO και όχι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος, επωφελείται από τα τέλη της μεταγραφής και τα τέλη διαπραγμάτευσης συμβολαίου. Σημειώστε ότι αυτό διαφέρει από τη συνιδιοκτησία στο ποδόσφαιρο όπου τα δικαιώματα μεταγραφής ενός αθλητή μοιράζονται μεταξύ δύο συλλόγων.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/screen-shot-2018-11-29-at-12-53-02-am.png?resize=1170%2C494&ssl=1)
Ο κανονισμός κατά της ιδιοκτησίας τρίτης πλευράς με τη μορφή που είχε το 2015!
Χωρίς να θέλω να καθοδηγήσω τη σκέψη σας, εκτιμώ πως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τον τρόπο με τον οποίο η Μαλντονάντο έγινε υποχείριο επενδυτών οι οποίοι μετά από κάθε μεταγραφή κερδίζουν πολλά εκατομμύρια ενώ ο ίδιος ο σύλλογος μένει στην αφάνεια και παράλληλα το όνομά του αμαυρώνεται.
Ένας από τους επενδυτές που φαίνεται να συνδέεται με την Μαλντονάντο είναι ο Τζόναθαν Μπάρνετ. Ο Άγγλος επιχειρηματίας, σχετίζεται άμεσα και με τους δύο ιδιοκτήτες της ουρουγουανικής ομάδας (είναι ιδιοκτήτης αλόγων κούρσας όπως ο Κέιν) αλλά και με άλλες αμφιλεγόμενες μεταγραφές, όπως αυτές των Τέβεζ και Μασεράνο στη Γουέστ Χαμ το 2006.
(https://i2.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/ttt.jpg?resize=1170%2C559&ssl=1)
Κάρλος Τέβεζ και Χαβιέρ Μασεράνο με τα χρώματα της Γουέστ Χαμ
Η ομάδα του Άλαν Πάρντιου μπορεί να τερμάτισε 9η στην Πρέμιερ Λιγκ τη σεζόν 05/06 αλλά κατάφερε να αγοράσει δύο από τα μεγαλύτερα ταλέντα εκείνης της εποχής. Μέχρι το τέλος της χρονιάς όμως, αποκαλύφθηκε πως οι παίκτες ανήκαν στην MSI & Global Soccer Agencies -ιδιοκτησίας Μπάρνετ- κι όχι στην Κορίνθιανς ενώ αργότερα έγινε γνωστό πως τα «σφυριά» πλήρωσαν 5.5 εκατομμύρια πρόστιμο για αυτή την… παρασπονδία και η υπόθεση έκλεισε.
Το 2009 η ολλανδική τηλεοπτική εκπομπή NOS, αποκάλυψε πως η Stellar Group που επίσης ανήκει στον Μπάρνετ, δωροδόκησε τους γονείς τεσσάρων ποδοσφαιριστών με σκοπό να κερδίσουν την εύνοιά τους και να καταλήξουν στις ομάδες που ήθελε ο Άγγλος επιχειρηματίας. Οι παίκτες τελικά πήραν μεταγραφή σε αγγλικές ομάδες με τις οποίες συνεργαζόταν η Stellar Group. Ο Κάιλ Εμπετσίλιο στην Άρσεναλ, ο Τίμοθι Φοσού-Μενσά στη Γιουνάιτεντ και οι Ρόντνεϊ Κονγκολό και Τζαβάιρο Ντιλροσούν στη Σίτι.
(https://i1.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/rr.jpg?resize=1170%2C779&ssl=1)
Ρόντνεϊ Κονγκολό και Τζαβάιρο Ντιλροσούν πανηγυρίζουν μετά από γκολ που σημείωσε ο δεύτερος, σε αγώνα νέων της Μάντσεστερ Σίτι!
«Η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς είναι ένα μη εποικοδομητικό εμπόριο νέων ανθρώπων που κόβει την “καρδιά” των συλλόγων που προσπαθούν να αναπτύξουν παίκτες».
Η ιστοσελίδα fourfourtwo.com μίλησε με έναν οπαδό της ουρουγουανικής ομάδας ο οποίος είπε μεταξύ άλλων: «Από το 2009, οι αλλαγές στην ομάδα είναι εμφανείς. Το παλιό προπονητικό κέντρο έχει ανακατασκευαστεί και πλέον είναι ένα από τα καλύτερα στην Ουρουγουάη. Επιπλέον, η ομάδα έχει για πρώτη φορά τμήματα μπάσκετ, ποδηλασίας, βόλεϊ και χάντμπολ. Είμαι 37 ετών και έχω δει τις κακές ημέρες του συλλόγου και πιστεύω ακράδαντα πως τα πράγματα είναι καλύτερα τώρα».
Μία αυλαία που δεν θα πέσει ποτέ…
Φυσικά, κανείς από τους τρεις εμπλεκόμενους επιχειρηματίες δεν έχει παραδεχθεί πως έχει κάποια σχέση με τις κατηγορίες. Ο Μάλκομ Κέιν, ιδιοκτήτης της Μαλντονάντο, δήλωσε στο Bloomberg: «Η επένδυσή μας περιλαμβάνει την υποδομή, τη διαχείριση, την τεχνογνωσία, τις ιατρικές κι άλλες εγκαταστάσεις καθώς και την ανάπτυξη, προπόνηση και πώληση παικτών».
Μετά από έρευνα όμως, αποδείχθηκε πως με εξαίρεση ένα μικρό προπονητικό κέντρο, η Μάλντονάντο δεν έχει δει την εν λόγω ανάπτυξη και παρά τον προβιβασμό της ομάδας στην πρώτη κατηγορία, ο μέσος όρος των οπαδών που πηγαίνουν στο παρατημένο γήπεδο με τις τσιμεντένιες εξέδρες, δεν ξεπερνά τους 500.
(https://i0.wp.com/inthezone.gr/wp-content/uploads/2020/05/38D76AF400000578-3808763-image-a-49_1474983998581-2.jpg?w=952&ssl=1)
Ένας πίνακας που εξηγεί πως λειτουργεί η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς!
Ο Πίπο Ρούσο, κοινωνιολόγος από το πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας που ερευνά τις ιδιοκτησίες τρίτης πλευράς στη Νότιο Αμερική είπε: «υπάρχουν μπερδεμένα στοιχεία για την υπόθεση της Μαλντονάντο. Φυσικά, δεν της έχει επιβληθεί κάποια ποινή και φαίνεται να ενεργεί σύμφωνα με τους φορολογικούς και νομικούς όρους».
Συνέχισε λέγοντας: «μπορεί να αύξησαν τη φορολογία στην Ουρουγουάη από το 4% σε 12.5% αλλά νομίζω πως τίποτα δεν έχει αλλάξει ακόμα και μετά την απαγόρευση το 2014. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η υπόθεση μοιάζει με τη μάχη κατά του ντόπινγκ. Όταν οι Αρχές απαγορεύουν μία ουσία, οι επιστήμονες είναι πάντα δύο-τρία βήματα μπροστά. Αυτό συμβαίνει και στην ιδιοκτησία τρίτης πλευράς. Όταν η ΦΙΦΑ ορίζει κάποιους κανονισμούς, οι επενδυτές πάντα βρίσκονται δύο ή τρία βήματα μπροστά».
«Αν όλες αυτές οι κατηγορίες είναι αληθινές, τότε η Μαλντονάντο, είναι τα νησιά Κέιμαν του ποδοσφαίρου».
Το 2019 , το Διαιτητικό Δικαστήριο των Βρυξελλών επικύρωσε μετά από πέντε χρόνια την απαγόρευση σε τρίτη πλευρά να κατέχει τα δικαιώματα ενός παίκτη, εκτός των δύο συλλόγων που εμπλέκονται στις αγοραπωλησίες δίνοντας έτσι νομικό επισφράγισμα της απαγόρευσης που είχε εισηγηθεί η FIFA, σύμφωνα με την οποία διατηρείται το δικαίωμα δύο συλλόγων να μοιράζονται με καθεστώς συνιδιοκτησίας τα δικαιώματα ενός παίκτη αλλά όχι και η κατοχή τους σε τρίτη πλευρά (το λεγόμενο third-party ownership), όπως ατζέντηδες, γραφεία μάνατζερ, off-shore εταιρείες, κλπ.
Με αυτή την απόφαση, χώρες που δεν είχαν απαγορεύσει εντελώς την ιδιοκτησία τρίτης πλευράς, όπως η Πορτογαλία ελέω Ζόρζε Μέντες, θα αναγκαστούν να διακόψουν παρόμοιες τεχνικές.
Η Μαλντονάντο βέβαια, μπορεί να μην έχει κατηγορηθεί ακόμα για κάτι αλλά είναι κοινό μυστικό πως οι ιδιοκτήτες της έχουν κερδίσει πολλά χρήματα και θα συνεχίσουν να το κάνουν αν δεν μπει ένα στοπ σε ακόμα έναν παραλογισμό του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
inthezone.gr
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2010/12/obdulio-2.jpg?w=845&ssl=1)
Ο μεγαλύτερος μάγκας της ιστορίας
Το 1953 η Πενιαρόλ από την Ουρουγουάη γίνεται η πρώτη ομάδα που αποφασίζει να διαφημίσει στη φανέλα της μια εταιρεία, πολλά χρόνια πριν οι Ευρωπαίοι μυριστούν ότι υπάρχει χρήμα στον τομέα αυτό του ποδοσφαίρου. Η διοίκηση κλείνει τη συμφωνία και οι παίκτες της Πενιαρόλ εμφανίζονται στον αγωνιστικό χώρο με το όνομα του χορηγού τυπωμένο στις μπλούζες τους. Όλοι εκτός από τον αρχηγό, που μπαίνει στο γήπεδο φορώντας την κλασσική, παραδοσιακή φανέλα της ομάδας. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται σε όλα τα παιχνίδια της χρονιάς. Όταν τον ρωτάνε γιατί το κάνει αυτό, απαντάει: “Στο παρελθόν εμάς τους μαύρους (σ.σ. ήταν μαυριδερός με ρίζες από την Αφρική, την Ισπανία αλλά και την Ελλάδα) μας τραβούσαν από ένα χαλκά που μας είχαν περασμένο στην μύτη. Οι καιροί αυτοί έχουν περάσει πλέον”.
Λίγα χρόνια πριν, το 1945, μετά από μια σημαντική νίκη επί της Αργεντίνικης Ρίβερ Πλέιτ, ο πρόεδρος της Πενιαρόλ υπόσχεται σε όλους τους παίκτες πριμ 250 πέσος και στον αρχηγό της ομάδας πριμ 500 πέσος. Ο αρχηγός όμως αντιδρά! “Δεν έπαιξα περισσότερο ή λιγότερο από οποιονδήποτε άλλον. Αν πιστεύεις ότι αξίζω 500 πέσος, δώσε σε όλους 500. Αν οι υπόλοιποι αξίζουν 250, τότε κι εγώ αξίζω τόσα”. Το αποτέλεσμα; Όλοι οι παίκτες πήραν από 500 πέσος.
Ο αντιρρησίας αρχηγός της Πενιαρόλ είναι ο Ομπντούλιο Βαρέλα. Ένα ασθματικό παιδί χωρισμένων γονιών από μια φτωχή συνοικία, που αντί να πηγαίνει σχολείο πουλούσε εφημερίδες για να βοηθήσει την οικογένεια του, το οποίο έγινε ο αρχηγός και ηγέτης της εθνικής Ουρουγουάης. Ο παίκτης που βγήκε μπροστά με κίνδυνο την καριέρα του στην πρώτη απεργία των Ουρουγουανών παικτών που ζητούσαν βασικά εργασιακά δικαιώματα (σε μια εποχή που οι διοικήσεις έκαναν ό,τι γούσταραν και οι παίκτες δεν είχαν λόγο ούτε καν στις μεταγραφές τους), άντεξε όλες τις λεκτικές επιθέσεις και απειλές των υπευθύνων της Ομοσπονδίας και αναγκάστηκε να δουλέψει σε οικοδομή για να επιβιώσει, όσο διάστημα συνεχιζόταν η απεργία. Ο μεγαλύτερος μάγκας που εμφανίστηκε ποτέ στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Ο άνθρωπος που σύμφωνα με τις αμέτρητες ιστορίες-μύθους των Ουρουγουανών κέρδισε σχεδόν μόνος του τον θρυλικό τελικό του Μουντιάλ του 1950 μέσα στο κατάμεστο Μαρακανά, με τους ενθαρρυντικούς μονολόγους του στα αποδυτήρια (“όλοι αυτοί στην κερκίδα είναι σαν να είναι ξύλινοι, δεν παίζουν στο χόρτο” ήταν πάνω-κάτω μια από τις πιο ιστορικές ατάκες που χρησιμοποίησε για να εμψυχώσει τους τρομοκρατημένους συμπαίκτες του πριν βγουν να παίξουν μπροστά στο μεγαλύτερο κοινό που έχει παρακολουθήσει ποτέ ποδοσφαιρικό αγώνα), με την κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία των υπολοίπων πριν το ματς (που περιλάμβανε κατούρημα πάνω σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων που αποκαλούσαν, πρόωρα, τη Βραζιλία “νέα πρωταθλήτρια”), με τη μεγαλειώδη εμφάνιση του στο χόρτο, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, και με την πανέξυπνη τεχνητή διακοπή που προκάλεσε μετά το 1-0 όταν μπροστά στα μάτια 200.000 έκπληκτων Βραζιλιάνων που πανηγύριζαν, πήρε τη μπάλα, πήγε στον Άγγλο διαιτητή να διαμαρτυρηθεί για οφσάιντ και απαίτησε μέχρι και μεταφραστή για να συνεννοηθεί μαζί του, παγώνοντας έτσι τον ενθουσιασμό των γηπεδούχων και επιτρέποντας στους συμπαίκτες του να συνέλθουν από το γκολ, πριν καταρρεύσουν ολοκληρωτικά από το κλίμα του γηπέδου.
(…) Μετά από μερικά λεπτά διαβουλεύσεων και λογομαχιών και αφού ο ενθουσιασμός όλων είχε καταλαγιάσει και οι κερκίδες είχαν ηρεμήσει προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν γιατί όλος αυτός ο εκνευρισμός που χαλάει το πάρτι, ο Βαρέλα άφησε επιτέλους τη μπάλα από τα χέρια του και γυρνώντας προς τους συμπαίκτες του, σε μια από τις μεγαλύτερες μικρές στιγμές στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου (πιθανόν και τη μεγαλύτερη), φώναξε «ωραία, τώρα πάμε να κερδίσουμε»! Τα όσα ακολούθησαν τα ξέρει σχεδόν όλος ο πλανήτης κι ας διαδραματίστηκαν 64 χρόνια πριν…
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2010/12/obdulio-1.jpg?resize=511%2C457&ssl=1)
Ο Ομπντούλιο Βαρέλα άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 Αυγούστου του 1996, λίγους μόλις μήνες μετά το θάνατο της γυναίκας του. Παρά το γεγονός ότι παραμένει μέχρι και σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους της Ουρουγουάης, πέθανε πάμφτωχος έχοντας κερδίσει από το ποδόσφαιρο μόνο το πριμ για την κατάκτηση εκείνου του Παγκοσμίου Κυπέλλου (ούτε καν το χρυσό μετάλλιο δεν πήρε, καθώς η ομοσπονδία της χώρας τα κράτησε γι’ αυτήν, δίνοντας στους παίκτες ασημένια αντίγραφα!), ένα ποσό που έφτανε ίσα-ίσα για να αγοράσει ένα μεταχειρισμένο Ford του 1931. Κι αυτό του το έκλεψαν μέσα σε μια εβδομάδα.
(…) Αν και για τα κατορθώματα του γράφτηκαν βιβλία και αμέτρητα αφιερώματα σε εφημερίδες και περιοδικά ο ίδιος έζησε την υπόλοιπη ζωή του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, μαζί με τη γυναίκα του, τα δυο του παιδιά και μερικούς καλούς φίλους. Δεν εμφανιζόταν σε γιορτές και εκδηλώσεις, δεν έβγαινε σχεδόν ποτέ στην τηλεόραση ή το ράδιο για να σχολιάσει το σύγχρονο ποδόσφαιρο ή να πει την άποψη του για την εθνική και δεν απαντούσε στις εκκλήσεις των δημοσιογράφων που του ζητούσαν να θυμηθεί ιστορίες από το Μουντιάλ της Βραζιλίας.
Ο μόνος λόγος που στο μουσείο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Ουρουγουάης υπάρχουν μόνο τα παπούτσια και η φανέλα που φορούσε στον ιστορικό τελικό στο Μαρακανά είναι γιατί δεν βρέθηκε τρόπος να τοποθετήσουν εκεί τα κάκαλα του.
sombrero.gr
-
1958. Ένας 18χρονος μουσικός από τη Βενεζουέλα, ο Ούγκο Μπλάνκο, βγάζει ένα τραγούδι με τίτλο "Moliendo Cafe". Μέσα στα επόμενα χρόνια η πιασάρικη μελωδία του θα χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στη μουσική και, όπως συμβαίνει συνήθως, θα φτάσει και στα γήπεδα της Ν. Αμερικής. Έξι δεκαετίες μετά η μελωδία του Μπλάνκο τραγουδιέται πλέον σε δεκάδες κερκίδες του πλανήτη.
βίντεο (https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/vb.166391855930/322916748908513/?type=3&theater)
Αν και το έχουν υιοθετήσει οπαδοί πολύ πιο διάσημων ομάδων, για αλλαγή βάζουμε σήμερα την εκτέλεση από τους οπαδούς της ιταλικής Καβέζε.
El Sombrero
Φυσικά ακούγεται και σε ΠΑΣολέδικες κερκίδες
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/bra.jpg?w=1086&ssl=1)
Μια παραλίγο πρόκριση με ένα ξυραφάκι
Μέχρι πού θα έφτανε μια ομάδα για να κερδίσει την παρουσία της σε ένα Μουντιάλ; Την απάντηση μάς την δίνει η εθνική ομάδα της Χιλής στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1990. Το σύστημα της πρόκρισης τότε για το Μουντιάλ ήταν, όπως φαντάζεστε, μαγικό. Οι μόλις 9 ομάδες της CONMEBOL χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους των τριών ομάδων και οι 2 καλύτεροι πρώτοι έπαιρναν την πρόκριση για την Ιταλία, ενώ ο χειρότερος πρώτος θα έπαιζε προκριματικά με τον όμιλο της Ωκεανίας (όπου τελικά βγήκε πρώτο το… Ισραήλ). Στο γκρουπ 3 η Βενεζουέλα είχε μόνο ήττες και έτσι την τελευταία αγωνιστική το Μαρακανά θα έκρινε την πρόκριση μεταξύ Βραζιλίας και Χιλής που ισοβαθμούσαν. Με τη διαφορά τερμάτων υπέρ της, η Σελεσάο περνούσε και με το Χ, ενώ η Χιλή ήθελε μόνο νίκη. Οι Χιλιανοί έκαναν όνειρα να γίνουν η νέα Ουρουγουάη που θα γέμιζε μια χώρα στη στενοχώρια.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/chile496402_400.jpg?resize=538%2C364&ssl=1)
Το ημίχρονο έληξε χωρίς γκολ, αλλά μόλις στο 49′ ο τεράστιος Καρέκα έκανε το 1-0 και οι 141.000 θεατές άρχισαν τα πανηγύρια. Η Χιλή προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά φαινόταν ότι δεν θα μπορούσε να βάλει δυο γκολ. Και κάπου εκεί στο 67′ και ενώ οι κάμερες ήταν μακρυά από την περιοχή της Χιλής, ο κόσμος είδε τον τερματοφύλακα της Χιλής Ρομπέρτο Ρόχας να σωριάζεται στο έδαφος λίγο πιο δίπλα από ένα βεγγαλικό που είχε πέσει. Οι παίκτες της Χιλής αποχωρούσαν από τον αγωνιστικό χώρο εξοργισμένοι και ο Αργεντίνος διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει το παιχνίδι βλέποντας τον Ρόχας αιμόφυρτο.
&feature=emb_title
Η Ομοσπονδία συνεδρίασε την άλλη μέρα και προσπάθησε να βγάλει άκρη από τα βίντεο και τις φωτογραφίες. Αυτό που τους έκανε εντύπωση είναι ότι το βεγγαλικό ναι μεν έπεσε από την κερκίδα, αλλά ήταν σε απόσταση τουλάχιστον 4-5 μέτρων μακρυά από τον Ρόχας και ότι ο τραυματισμός του Χιλιανού φίσκουλα δεν φαινόταν να έχει να κάνει με κάποιο έγκαυμα, αλλά περισσότερο με αιχμηρό αντικείμενο. Ο Ρόχας κλήθηκε να εξηγήσει τι συνέβη και εκεί σε μια προφανώς στιγμή ειλικρίνειας και εν μέσω τύψεων παραδέχτηκε ότι δεν είχε τραυματιστεί από κάποιο αντικείμενο, αλλά αυτοτραυματίστηκε στο μέτωπο με ένα ξυραφάκι Ζιλέτ που είχε κρυμμένο στο γάντι του. Σε ερώτηση τι διάολο το χρειαζόταν, ομολόγησε ότι περίμενε να γίνει κάτι με κάποιον οπαδό ώστε να προσποιηθεί ότι τον τραυμάτισαν και η Χιλή να κερδίσει έτσι τον αγώνα ή στην χειρότερη να επαναληφθεί ο αγώνας αν κάτι δεν πήγαινε καλά.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2014/01/fogue_51672.jpg?resize=546%2C364&ssl=1)
Η ιστορία όμως δεν τελείωσε τόσο απλά, καθώς σιγά σιγά όλη η αλήθεια βγήκε στην επιφάνεια και διαπιστώθηκε ότι η ιδέα ήταν του προπονητή Ορλάντο Αραβένα και μέσα στο κόλπο ήταν και ο γιατρός της ομάδας. Η καλύτερη ευκαιρία που είχαν για να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους ήταν το βεγγαλικό, το οποίο τελικά βρέθηκε ότι το είχε ρίξει μια 24χρονη Βραζιλιάνα με το όνομα Ροσενέρι Μέγιο ντο Νασιμέντο (γιατί κάθε Βραζιλιάνος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να λέγεται Νασιμέντο). Αντί βέβαια η Ροσενέρι να πληρώσει για την ενέργειά της που θα μπορούσε να αφήσει την χώρα εκτός Μουντιάλ, έγινε γνωστή ως η… “Μπουρλοτιέρισα του Μαρακανά” (ΟΚ, η ελεύθερη μετάφραση είναι δικιά μου) και έφτασε στο σημείο να κάνει και φωτογράφιση για το τοπικό Πλέιμπόι (άχρηστη πληροφορία της ημέρας, η Ροσενέρι πέθανε το 2011 μόλις στα 45 της από ανεύρυσμα).
Τα πράγματα για τους Χιλιανούς όμως δεν πήγαν τόσο καλά, όσο πήγαν για την κοπέλα. Ο Ρόχας τιμωρήθηκε με ισόβιο αποκλεισμό από το ποδόσφαιρο (ήταν πολύ καλός τερματοφύλακας και μάλιστα έπαιζε στην Σάο Πάολο της Βραζιλίας) και μόλις το 2001 μετά από δικιά του αίτηση έγινε άρση της τιμωρίας (στα 44 του πλέον και για τυπικούς λόγους). Μαζί του τιμωρήθηκαν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, ο προπονητής, ο γιατρός και ο αρχηγός της ομάδας Φερνάντο Αστένγκο για 5 χρόνια, ενώ το χειρότερο όλων ήταν ότι η ομάδα της Χιλής αποκλείστηκε από τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1994 με αποτέλεσμα μια αρκετά καλή φουρνιά παικτών να μείνει εκτός. Το γεγονός έχει μείνει ιστορικά ως το “Μαρακανάσο της ντροπής”, μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του Χιλιανού ποδοσφαίρου που μπόρεσε να σηκώσει κεφάλι σχεδόν 10 χρόνια μετά με την σπουδαία ομάδα στο Μουντιάλ του 1998 του Μαρσέλο Σάλας και του Ιβάν Ζαμοράνο (το Ζ με Σ).
sombrero.gr
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/04/uru.jpg?w=720&ssl=1)
Το ντέρμπι που χωρίζει την Ουρουγουάη στα δύο
Στην Ουρουγουάη η μπάλα είναι θρησκεία και ο κόσμος ζει για το “κλάσικο”, το παιχνίδι μεταξύ των δυο πιο μεγάλων συλλόγων της χώρας, σε ένα πρωτάθλημα που είναι σχεδόν πάντα δική τους υπόθεση. Η κόντρα είναι τόσο έντονη που δεν συμφωνούν καν ποια ομάδα είναι πιο παλιά. Βλέπετε, η Central Uruguay Railway Cricket Club που ιδρύθηκε όπως και πολλές ομάδες εκείνα τα χρόνια στη Ν. Αμερική από Βρετανούς, εργάτες στους σιδηροδρόμους, έγινε αργότερα Πενιαρόλ. Παρ’ ότι οι οπαδοί της Πενιαρόλ θεωρούν την ομάδα τους φυσική συνέχεια της ομάδας κρίκετ με έτος ίδρυσης το 1891, οι οπαδοί της Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ διαφωνούν. Υποστηρίζουν ότι Πενιαρόλ και Σέντραλ συνυπήρχαν για κάποια χρόνια και το πραγματικό έτος ίδρυσης είναι το 1914. Άρα, η Νασιονάλ του 1899 είναι η παλιότερη ομάδα στη χώρα.
Όπως καταλαβαίνει κανείς, όταν δεν μπορούν να τα βρουν σε τέτοια ζητήματα, δεν μπορούν να τα βρουν και πουθενά αλλού. Ή μάλλον όχι. Συμφωνούν ότι το Πενιαρόλ-Νασιονάλ είναι το κλάσικο με τα περισσότερα παιχνίδια στον κόσμο και παρ’ ότι δεν είμαστε σε θέση να το επιβεβαιώσουμε, το γεγονός ότι έχουν παιχτεί πάνω από 500 ματς (χάρη κιόλας στο παρανοϊκό σύστημα πρωταθλήματος της Ουρουγουάης) το κάνει πιθανό. Όπως η Πενιαρόλ ήταν αρχικά ομάδα Βρετανών, έτσι κι η Νασιονάλ φτιάχτηκε από ντόπιους για τους ντόπιους και γι’ αυτό τα πρώτα χρόνια οι υπόλοιπες ομάδες δεν της επέτρεπαν να παίζει μαζί τους. Θεωρούσαν τη Νασιονάλ χαμηλότερου ποδοσφαιρικού επιπέδου. Η Νασιονάλ ήταν η πρώτη ομάδα στη χώρα με γνήσιο λατινοαμερικάνικο στιλ: ταχύτητα, κόλπα και ντρίμπλες, τη στιγμή που οι υπόλοιποι έπαιζαν το πιο κλασικό βρετανικό ποδόσφαιρο της γιόμας και της δύναμης. Αρχικά τα κλάσικο ήταν ντέρμπι κοινωνικών και εθνικών αντιθέσεων, με τα χρόνια όμως οι ομάδες έγιναν τόσο δημοφιλείς που αυτές οι διαφορές εξαφανίστηκαν. Στην ερώτηση “πώς κατάφερε η Πενιαρόλ να μαζέψει τόσο κόσμο τελικά”, η απάντηση είναι μία. Οι “καρβουνιάρηδες” , ως ομάδα του σιδηροδρόμου, έφταναν σε κάθε σημείο της χώρας και εκεί προσηλύτιζαν νέους οπαδούς.
&feature=emb_title
Οι οπαδοί της Πενιαρόλ σε ένα ντέρμπι
Το κλάσικο της Ουρουγουάης θυμίζει σε αρκετά πράγματα το Μπόκα-Ρίβερ. Για παράδειγμα οι της Νασιονάλ αποκαλούνται συχνά “κότες” όπως κι η Ρίβερ, ενώ ένα από τα παρατσούκλια της Πενιαρόλ είναι “μάνιας”, αυτοί που τρώνε σκατά, πολύ κοντά στο μποστέρος της Μπόκα. Η διαφορά όμως είναι ότι ενώ στην Αργεντινή υπάρχουν και άλλες μεγάλες ομάδες με κόσμο και τίτλους και συνεπώς και άλλα μεγάλα κλάσικο, στην Ουρουγουάη οι δυο αυτοί σύλλογοι μονοπωλούν τόσο τους τίτλους, όσο και το φίλαθλο κοινό. Δεν είναι απλά ένα ντέρμπι του Μοντεβιδέο, είναι το ντέρμπι της Ουρουγουάης με δυο ομάδες που έχουν περίπου το 80-90% των φιλάθλων της χώρας. Είναι δύσκολο να βρεθεί σε άλλη χώρα κάτι παρόμοιο. Ακόμα και στη Σκωτία, υπάρχουν σύλλογοι με αρκετό κόσμο. Η κόντρα είναι τεράστια και κάθε βδομάδα οι οπαδοί δεν αρκούνται σε νίκη της δικής τους ομάδας, αλλά με την ίδια προσμονή χαίρονται με την αποτυχία του αντιπάλου. Στην Ουρουγουάη δεν σε ρωτάνε “ποια ομάδα υποστηρίζεις”, σε ρωτάνε “τίνος είσαι”, σαν να είναι η οικογένειά σου. Ρεκόμπα, Αμπρέου, Σουάρες είναι της Νασιονάλ. Φορλάν, Εστογιανόφ, Αρέβαλο Ρίος είναι της Πενιαρόλ.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/04/yo_nachitooohotmailcom_51ff269e1d4d8.jpg_1345759582.jpg?w=786&ssl=1)
Έλα μωρέ τώρα, ένα πανό όλο κι όλο είχαν
(Το Σεντενάριο στα τρικολόρ, ένα στάδιο με ζωή από το 1900)
Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια χώρα μόλις 3 εκατομμυρίων κατοίκων που οι μισοί ζουν στο Μοντεβιδέο. Την ίδια στιγμή το Σάο Πάουλο στη Βραζιλία έχει πληθυσμό 12 εκατομμυρίων. Οι υπόλοιποι σύλλογοι απλά υπάρχουν για να συμπληρώνουν το πρωτάθλημα και το ποδοσφαιρικό κοινό ζει για κάθε καινούριο ντέρμπι που χωρίζει τη χώρα στα δύο. Στα πάνω από 100 χρόνια κόντρας των δύο συλλόγων έχουν γραφτεί πολλές σελίδες ποδοσφαιρικής ιστορίας, πολλά παιχνίδια αξέχαστα. Ένα από αυτά έγινε περίπου πριν 30 χρόνια, σε έναν αγώνα που ξεκίνησε ως σχετικά αδιάφορος και τελικά μνημονεύεται ακόμα και σήμερα.
Στις 23 Απριλίου του 1987 περίπου δώδεκα χιλιάδες φίλαθλοι είχαν πάει στο Εστάδιο Σεντενάριο του Μοντεβιδέο για να δουν ένα φιλικό και αδιάφορο “κλάσικο” μεταξύ των δύο εχθρών. Ήταν στα πλαίσια του τουρνουά για τα 500 χρόνια της Ανδαλουσίας και η τρίτη ομάδα του τουρνουά ήταν η Ρεάλ Μπέτις ως εκπρόσωπος της Σεβίλλης. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο σημαντικό στην ιστορία του μεγάλου ντέρμπι της χώρας θα γινόταν εκείνο το φιλικό. Οι κιτρινόμαυροι άνοιξαν το σκορ στο 33′, αλλά οι τρικολόρ βγήκαν στο 2ο ημίχρονο με πάθος και ισοφάρισαν στο 49′. Το παιχνίδι παρέμενε στο 1-1 μέχρι που στο 68′ ο σκόρερ της Πενιαρόλ Ρικάρντο Βιέρα έριξε μια 100% “ουρουγουανική” κλωτσιά στο καλάμι αντιπάλου και αποβλήθηκε απευθείας.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/04/EH9e9krWwAEHBXZ.jpg?w=655&ssl=1)
Ο Αγκίρε μπορεί να μην έπιασε στην Ελλάδα, αλλά στην Ουρουγουάη άφησε εποχή
Από εκεί και πέρα το χάος ξεκίνησε. Λίγα λεπτά αργότερα ο Χοσέ Ερέρα απώθησε έναν αντίπαλο που έπεσε θεατρικά και πήρε κόκκινη, ενώ οι έντονες διαμαρτυρίες του συμπαίκτη του Χοσέ Περντόμο έφεραν τρίτη αποβολή. Ξαφνικά, το παιχνίδι απέκτησε ένα άγριο ενδιαφέρον, με την Πενιαρόλ να παίζει με 8 απέναντι σε 11 και να απομένουν περίπου 20 λεπτά ακόμα. Ο τότε προπονητής τής Πενιαρόλ “Μαέστρο” Όσκαρ Ταμπάρες (και πλέον προπονητής της εθνικής από το 2006) πήρε την κατάσταση στα χέρια του, κάνοντας δυο αλλαγές. Στο παιχνίδι πέρασαν οι Ντιέγκο Αγκίρε (γνωστός και από το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό) και Χόρχε Καμπρέρα. Η Πενιαρόλ που προερχόταν από μέτριο πρωτάθλημα δεν ήταν σε καλή κατάσταση και οι παίκτες δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να χάσουν το ματς, πικραίνοντας τον κόσμο τους. Η αποφυγή της ήττας έγινε πλέον θέμα τιμής.
&feature=emb_title
Το ιστορικό γκολ της Πενιαρόλ
Από την άλλη, οι παίκτες της Νασιονάλ όπως έγραφαν κι οι εφημερίδες της εποχής ένιωσαν το βάρος, την υποχρέωση να κερδίσουν και τα πόδια τους ήταν σαν να είχαν αλυσίδες. Η Πενιαρόλ άντεχε με αυτοθυσία και κέρδιζε σε αυτοπεποίθηση, ενώ η Νασιονάλ με το χρόνο να περνάει είχε παραπάνω άγχος. Κάθε λεπτό που έφευγε έφερνε την Πενιαρόλ πιο κοντά στον άθλο της ισοπαλίας. Τελικά όμως, ο άθλος θα ήταν ακόμα μεγαλύτερος. Στο 82′ η μπάλα μετά από ατομική προσπάθεια του Καμπρέρα πήγε στα πόδια του Αγκίρε που έδωσε την κατάλληλη στιγμή την πάσα και πάλι στον Καμπρέρα, οι δυο αλλαγές του Ταμπάρες συνδυάστηκαν έξοχα και ο Καμπρέρα τελείωσε τη φάση με ένα γκολ. Το απίστευτο έγινε. Οι 8 έβαλαν γκολ στους 11. Στα οκτώ λεπτά που έμειναν μέχρι το τέλος δεν άλλαξε τίποτα, η Νασιονάλ δεν μπόρεσε να αντιδράσει και η Πενιαρόλ πήρε μια απίστευτη νίκη. Ήταν ένα φιλικό χωρίς κάποια ιδιαίτερη σημασία, αλλά το τέλος του βρήκε τους παίκτες της Πενιαρόλ να πανηγυρίζουν στα αποδυτήρια σαν να είχαν κερδίσει πρωτάθλημα, ενώ αυτοί της Νασιονάλ ήταν σοκαρισμένοι. Το έπος των 8 έγινε σύμβολο της αυταπάρνησης των ποδοσφαιριστών της Πενιαρόλ και 30 χρόνια μετά, όλοι οι οπαδοί της το θυμούνται. Η δε ψυχική τόνωση που έδωσε ήταν τεράστια στο άμεσο μέλλον. Επτά μήνες αργότερα, 11 από τους 13 ποδοσφαιριστές εκείνου του φιλικού σήκωναν μέσα στη Χιλή το Κόπα Λιμπερταδόρες, την μεγαλύτερη διάκριση για μια ομάδα της Ν. Αμερικής.
sombrero.gr
-
Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μέρα που 33 Χιλιανοί μεταλλωρύχοι είδαν ξανά το φως του Ήλιου μετά από δυο μήνες που ήταν εγκλωβισμένοι στα 700μ. κάτω από την επιφάνεια της γης. Στο διάστημα αυτό οι διασώστες επιστρέτευσαν και το ποδόσφαιρο στην προσπάθεια τους να τους στηρίξουν ψυχολογικά.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2010/10/colocolo.jpg?w=950&ssl=1)
Οπαδισμός είναι…
Οπαδισμός είναι να είσαι 56 χρονών, ένας παντελώς άσημος μεταλλωρύχος σ’ ένα μέρος της Χιλής το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν, να εγκλωβίζεσαι σ’ ένα καταφύγιο 700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης με ακόμα 32 εργάτες, να ζεις 17 ολόκληρες μέρες χωρίς καμία επικοινωνία και γνώση για το αν θα καταφέρει κανείς να σε εντοπίσει πριν πεθάνεις, να αντέχεις άλλες 52 ατέλειωτες ημέρες εκεί κάτω περιμένοντας αν και πότε θα καταφέρουν οι διασώστες να σε απεγκλωβίσουν και όταν φτάνει αυτή η μαγική μέρα, όταν η κάψουλα της σωτηρίας σε ανεβάζει ξανά στον ήλιο και τον κόσμο των ζωντανών, όταν εκεί σε περιμένουν η γυναίκα σου, τα 6 παιδιά σου, τα 14 εγγόνια σου και τα 4 δισέγγονα σου, όταν έρχεται εκείνη η μοναδική στιγμή της ζωής σου που όλος ο κόσμος σε παρακολουθεί, που το όνομα σου και η φάτσα σου είναι αποτυπωμένα στις οθόνες όλου του πλανήτη, όταν από άγνωστος εργάτης γίνεσαι ο ήρωας Ομάρ που βγήκε ζωντανός από το χώμα, όταν όλες οι κάμερες, οι φωτογραφικές και τα μικρόφωνα στοχεύουν εσένα, εσύ αποφασίζεις ότι θέλεις να ‘βροντοφωνάξεις’ και να δείξεις σε όλη την υφήλιο πως είσαι ένας περήφανος οπαδός της Κόλο Κόλο.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2010/10/miner_colocolo.jpg?resize=479%2C342&ssl=1)
(REUTERS) Trapped miner Omar Reygadas holds up a flag of the Colo Colo soccer team as he is wheeled to a field hospital after reaching the surface to become the 17th to be rescued from the San Jose mine in Copiapo October 13, 2010.
sombrero.gr
Έγινε και ταινία
https://www.imdb.com/title/tt2006295/
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/10/bolivia.jpg?w=800&ssl=1)
Η πιο δύσκολη έδρα στον κόσμο
Υπάρχουν γήπεδα που αποτελούν φόβητρο για τους αντιπάλους εξαιτίας των οπαδών και του κλίματος που δημιουργούν αυτοί. Υπάρχουν γήπεδα που προκαλούν τρόμο επειδή σ’αυτά εδρεύει κάποια ομάδα-μεγαθήριο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Και υπάρχει και το ‘Στάδιο Ερνάντο Σίλες’, το οποίο δεν έχει ούτε κάποια εντυπωσιακή ατμόσφαιρα λόγω οπαδών, ούτε φιλοξενεί κάποια ανίκητη ομάδα (ίσα-ίσα) και παρ’όλα αυτά με το που κάνεις ένα ελαφρύ τζόκινγκ στην προθέρμανση καταλαβαίνεις ότι το παιχνίδι που ακολουθεί θα είναι κάτι παραπάνω από δύσκολο. Για την ακρίβεια, δεν χρειάζεται καν να μπεις στο γήπεδο για να συνειδητοποιήσεις ότι σε περιμένει ένα μικρό μαρτύριο!
Το ‘Ερνάντο Σίλες’ της Βολιβίας χωράει περίπου 42.000 ανθρώπους αλλά το νούμερο που το μετατρέπει σε εφιάλτη για κάθε φιλοξενούμενο δεν είναι αυτό. Είναι ο αριθμός “3.637”. Τόσα είναι τα μέτρα που το χωρίζουν από την επιφάνεια της θάλασσας. Για να γίνει αντιληπτό το πόσο ψηλά βρίσκεται, αρκεί να σκεφτούμε ότι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας, ο ξακουστός Όλυμπος, φτάνει μέχρι τα 2.918 μέτρα.
Σε τέτοια υψόμετρα το οξυγόνο είναι αισθητά λιγότερο (σύμφωνα με έρευνες στα 3600 μέτρα το οξυγόνο στον αέρα είναι στο 66% σε σχέση με αυτό που βρίσκεται στην επιφάνεια της θάλασσας), κάνοντας την αναπνοή πιο δύσκολη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και σε απλούς επισκέπτες, που ταξιδεύουν στη Λα Παζ (την ψηλότερη πρωτεύουσα του κόσμου) για τουρισμό, συνιστάται τις πρώτες ημέρες να αποφεύγουν το πολύωρο περπάτημα, την άσκηση, ακόμα και το ανέβασμα πολλών σκαλιών. Από την άφιξη στο αεροδρόμιο κιόλας αρκετοί επισκέπτες νιώθουν ζαλάδα, δυσφορία και πονοκέφαλο. Γι’αυτό το λόγο, αρκετά από τα ξενοδοχεία της πόλης ανάμεσα στις άλλες ανέσεις που διαθέτουν συμπεριλαμβάνουν και μπουκάλες οξυγόνου για τους πελάτες τους. Όπως καταλαβαίνει κανείς, το να παίξει κάποιος ξένος μπάλα στη συγκεκριμένη πόλη δεν είναι απλά δύσκολο, είναι μια κανονική δοκιμασία που σε φέρνει πολύ κοντά στα όρια σου.
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/10/bolivia3.jpg?w=600&ssl=1)
Κάπως έτσι, και μετά από ένα παιχνίδι για το Λιμπερταδόρες το 2007 σε ακόμα μεγαλύτερο υψόμετρο (στο Ποτοσί, που βρίσκεται στα 4 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας!) και υπό καταρρακτώδη βροχή, οι άνθρωποι της Φλαμένγκο είπαν “ως εδώ”. Οι Βραζιλιάνοι απέσπασαν μεν ισοπαλία με 2-2 από την τοπική Ρεάλ Ποτοσί αλλά μέχρι να σφυρίξει για τελευταία φορά ο διαιτητής τα είδαν όλα, αφού οι παίκτες τους χρειάστηκαν αρκετές φορές τη βοήθεια μάσκας οξυγόνου ενώ κάποιοι εξ αυτών έφτασαν κοντά στο να λιποθυμήσουν. Σε συνεργασία με την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας, οι Βραζιλιάνικοι σύλλογοι ζήτησαν να απαγορευτούν τα διεθνή παιχνίδια σε τέτοιο υψόμετρο, αρχικά για λόγους ισονομίας (καθώς οι γηπεδούχοι έχουν μεγάλο πλεονέκτημα: κάποιες έρευνες έδειξαν ότι οι φιλοξενούμενοι λάμβαναν πάνω από 10% λιγότερο οξυγόνο από τους ντόπιους παίκτες), αλλά και φυσικά για λόγους υγείας.
Λίγο καιρό μετά η ΦΙΦΑ ανακοίνωσε ότι απαγορεύει τα παιχνίδια σε γήπεδα που βρίσκονται σε υψόμετρο άνω των 2.500 μέτρων. Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες και πολλές, αφού εκτός από τη Λα Παζ η απαγόρευση επηρέαζε κι άλλες λατινοαμερικάνικες πόλεις, στο Περού, το Εκουαδόρ και την Κολομβία. Με μπροστάρη τον πρόεδρο της Βολιβίας και φανατικό ποδοσφαιρόφιλο, Έβο Μοράλες που δήλωσε “Αυτή δεν είναι μια απόφαση εναντίον μόνο της Βολιβίας, είναι μια απόφαση εναντίον της καθολικότητας του αθλήματος”, δημιουργήθηκε ένα γκρουπ κατά της απαγόρευσης, που παρέθεσε τα δικά του επιχειρήματα πάνω στο θέμα.
Ανάμεσα σ’αυτά ήταν το ότι παρ’όλο που οι έρευνες έδειχναν ότι υπάρχει πλεονέκτημα για τους ντόπιους, δεν αποδείκνυαν ότι υπάρχει θέμα υγείας για τους φιλοξενούμενους, το ότι είναι άδικο να παραγκωνιστούν από το παγκόσμιο ποδόσφαιρο τόσοι άνθρωποι (κατά κύριο λόγο από φτωχές χώρες) απλά και μόνο γιατί γεννήθηκαν σε μεγάλο υψόμετρο και το ότι το πλεονέκτημα που αποκτά μια ομάδα λόγω υψομέτρου δεν είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο που αποκτάει σε κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη μια ομάδα λόγω υπερβολικής ζέστης ή κρύου.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/10/bolivia4.jpg?w=600&ssl=1)
Για να ενισχύσουν κι άλλο τις θέσεις τους, οι υπεύθυνοι της Βολιβίας διοργάνωσαν ένα φιλικό στο ‘Ερνάντο Σίλες’, στο οποίο συμμετείχαν o Μοράλες αλλά και ο Ντιέγκο Μαραντόνα, που εξ αρχής στάθηκε δίπλα τους. “Εγώ που είμαι 47 χρονών και ο πρόεδρος Μοράλες αποδείξαμε στη ΦΙΦΑ ότι μπορείς να τρέξεις μια χαρά σ’αυτό το γήπεδο” ήταν μια από τις ατάκες του Ντιέγκο, που βρήκε ιδανική ευκαιρία για να επιτεθεί για πολλοστή φορά στον Μπλάτερ: “Πρέπει να παίζεις εκεί που γεννιέσαι. Αυτό δεν μπορεί να στο απαγορεύσει ούτε ο Θεός, πόσο μάλλον η ΦΙΦΑ. Τι θέλουν, να αλλάξουν τη γεωγραφία;”
Ένα χρόνο και λίγες ημέρες μετά από αυτό το φιλικό, ο Μαραντόνα επισκέφτηκε ξανά το ‘Ερνάντο Σίλες’, αυτή τη φορά ως προπονητής της εθνικής Αργεντινής. Λίγους μήνες πριν, η ΦΙΦΑ είχε υποχωρήσει στις πιέσεις, ανεβάζοντας το όριο που είχε θέσει στα 3.000 μέτρα και κάνοντας μια εξαίρεση για το γήπεδο της Βολιβίας που έμενε εκτός και των νέων ορίων. Πιστός στη σκέψη του ότι το υψόμετρο δεν παίζει μπάλα, ο Μαραντόνα αποφάσισε να φτάσει η Αργεντινή στη Λα Παζ λίγες ώρες πριν το ματς (!), αγνοώντας προκλητικά όλες τις ιατρικές συμβουλές που λένε ότι ο οργανισμός χρειάζεται τουλάχιστον μια εβδομάδα για να προσαρμοστεί σε τέτοιο υψόμετρο. Το αποτέλεσμα; Η Αργεντινή των Μέσι, Ζανέτι, Τέβες, Μαστσεράνο, Ντι Μαρία, έφαγε 6 γκολ, κάνοντας τη μεγαλύτερη ήττα της τα τελευταία 60 χρόνια (6-1)!
Αυτή δεν είναι η μόνη μεγάλη νίκη που έχει κάνει στο συγκεκριμένο γήπεδο η, κατά τα άλλα πολύ αδύναμη ποδοσφαιρκά, Βολιβία (Νο 97 στην κατάταξη της ΦΙΦΑ). Τον Ιούλιο του 1993, με δυο γκολ στα τελευταία δυο λεπτά (όταν η κούραση από την έλλειψη οξυγόνου έχει φτάσει σε επίπεδα κατάρρευσης), είχε υποχρεώσει τους Βραζιλιάνους στην πρώτη ήττα τους στην ιστορία των προκριματικών του Μουντιάλ! Ένα χρόνο μετά στις ΗΠΑ εκείνη η Βραζιλία θα κατακτούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο, κάνοντας τη νίκη των Βολιβιανών ακόμα πιο εντυπωσιακή.
Από όπου κι αν πιάσει κανείς τα στατιστικά, το συμπέρασμα είναι πάντα ίδιο: Η Βολιβία των εκτός έδρας αγώνων και η Βολιβία στο ‘Ερνάντο Σίλες’ είναι δυο διαφορετικές ομάδες. Με σύμμαχο το υψόμετρο οι Βολιβιανοί, που εκτός έδρας διασύρονται συχνά-πυκνά, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν εντός έδρας μια εξαιρετική παράδοση ακόμα και απέναντι στα μεγαθήρια της ηπείρου. Από το 1973 μέχρι και σήμερα η Αργεντινή έχει κερδίσει στη Λα Παζ μόνο μια φορά (με 1-2, το 2005, με τον Λουτσιάνο Γκαλέτι να πετυχαίνει το νικητήριο γκολ), η Ουρουγουάη κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία της μόλις το 2015 (!) ενώ το τελευταίο διπλό της Βραζιλίας εκεί εντοπίζεται δυο δεκαετίες πριν, το 1997 στον τελικό του Κόπα Αμέρικα.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι δυο μεγαλύτερες επιτυχίες της Βολιβίας στο Κόπα Αμέρικα επιτεύχθηκαν στις διοργανώσεις που φιλοξένησε η ίδια: Το 1963 έφτασε μέχρι την κατάκτηση του χωρίς να κάνει ήττα στο τουρνουά και το 1997 έφτασε μια ανάσα από το να το επαναλάβει (5 νίκες σε 5 ματς, όλα στο ‘Ερνάντο Σίλες’!), πριν την προσγειώσει απότομα στον τελικό με ένα άνετο 0-3, η παρέα των Ρονάλντο, Ντούνγκα, Καφού, Ρομπέρτο Κάρλος, Εντμούντο και Ζε Ρομπέρτο. Είπαμε, το υψόμετρο κάνει μια αδύναμη ομάδα να φαίνεται ανταγωνιστική, αλλά δεν κάνει και θαύματα.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/10/bolivia2.jpg?w=600&ssl=1)
Σήμερα το βράδυ, το εθνικό στάδιο της Βολιβίας θα φορέσει ξανά τα καλά του για να υποδεχθεί άλλο ένα μεγάλο παιχνίδι, αφού οι γηπεδούχοι θα υποδεχτούν την Αργεντινή. Για να καταφέρει να φύγει με το διπλό από εκεί η ‘αλμπισελέστε’ θα πρέπει να υπερνικήσει και τη Βολιβία και το υψόμετρο. Κι αυτό σίγουρα δεν θα είναι εύκολο. Όπως σχολίασε χαρακτηριστικά πριν λίγα χρόνια ένας Βολιβιανός παίκτης, ο Κάρλος Τορντόγια: “Είναι 50% η επίδραση από το υψόμετρο και 50% ψυχολογικό. Κοιτάς μέσα στα μάτια τους και καταλαβαίνεις ότι το υψόμετρο έχει κυριεύσει το μυαλό τους”.
sombrero.gr
-
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/06/uru2.jpg?w=800&ssl=1)
Ουρουγουάη-Βραζιλία: Ένα λατινοαμερικάνικο ντέρμπι που επηρεάζει ζωές
Τον Νοέμβρη του 2013 η Ουρουγουάη κέρδιζε με τα χίλια ζόρια τη συμμετοχή της στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, αφήνοντας εκτός στα πλέι οφ την Ιορδανία. Λίγες μέρες μετά από την πρόκριση, η εταιρεία που ντύνει την εθνική ομάδα κυκλοφόρησε ένα διαφημιστικό. Ένας τύπος ντυμένος με ένα ολόσωμο γαλάζιο σεντόνι κυκλοφορούσε στο Ρίο ντε Τζανέιρο τρομάζοντας τους περαστικούς, τους λουόμενους και τους ντόπιους καταστηματάρχες. Η διαφήμιση έκλεινε με με την εικόνα του καμουφλαρισμένου πρωταγωνιστή μέσα στο ιστορικό Μαρακανά και το σλόγκαν “το φάντασμα του 1950 είναι ήδη στη Βραζιλία”.
Μερικούς μήνες αργότερα, το Μάρτη του 2014, έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους της Ουρουγουάης ένα ντοκιμαντέρ με τον λιτό τίτλο “Μαρακανά”. Το όνομα και μόνο του γηπέδου ήταν αρκετό για να καταλάβει ο οποιοσδήποτε πως το θέμα του ήταν ο τελικός του Μουντιάλ του 1950, που στην ιστορία έμεινε γνωστός και ως “Μαρακανάσο”. Για τις ανάγκες της πρώτης προβολής το γήπεδο Σεντενάριο στο Μοντεβίδεο μετατράπηκε σε κινηματογραφική αίθουσα. Περισσότεροι από 10.000 Ουρουγουανοί έδωσαν το παρών (ανάμεσα τους και ο 87χρονος τότε, Αλσίντες Γκίτζα, σκόρερ του νικητήριου τέρματος), είδαν το ντοκιμαντέρ και πανηγύρισαν έξαλλα τα γκολ της Ουρουγουάης, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αυτά που έβλεπαν στο πανί είχαν συμβεί σε ένα μακρινό παρελθόν, στο οποίο οι περισσότεροι δεν ζούσαν καν.
Τον Μάιο του ίδιου χρόνου και λίγες εβδομάδες πριν η εθνική Ουρουγουάης παίξει το πρώτο της παιχνίδι στο Μουντιάλ, ο προπονητής της, Όσκαρ Ταμπάρες τηλεφώνησε στον έναν εκ των δυο σκηνοθετών και τον ενημέρωσε πως θα προβάλλει το ντοκιμαντέρ στους παίκτες, στην προσπάθεια του να τους εμψυχώσει και να τους κάνει να πιστέψουν στις δυνατότητες τους. Εξήντα τέσσερα χρόνια είχαν περάσει κι όμως το παιχνίδι εκείνο συνέχιζε να ζει στη μνήμη των ανθρώπων και να τους επηρεάζει ψυχολογικά.
Ο αγώνας εκείνος, που η ομάδα του Ομπντούλιο Βαρέλα έκανε την τεράστια έκπληξη και κέρδισε την σχεδόν σίγουρη νικήτρια Βραζιλία μέσα στην έδρα της μπροστά σε 200.000 οπαδούς της, δεν έκρινε μόνο ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Επηρέασε και ζωές σε βαθμό που λίγοι μπορούσαν να φανταστούν, με κορυφαίο παράδειγμα αυτό του τερματοφύλακα της Βραζιλίας, Μοασίρ Μπαρμπόσα, που στιγματίστηκε για πάντα λόγω των γκολ που δέχτηκε. Αλλά δεν επηρεάστηκαν μόνο οι ζωές των 22 πρωταγωνιστών.
(https://i0.wp.com/blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2017/03/uru4.jpg?resize=480%2C288)
Στην πόλη Μπαουρού στα νότια της χώρας, ένα 9χρονο πιτσιρίκι γύρισε σπίτι και βρήκε τον πατέρα του να κλαίει. Με όλη την αφέλεια που συνοδεύει ένα παιδί που έχει μεγαλώσει παίζοντας μπάλα στους δρόμους, ο μικρός προσπάθησε να παρηγορήσει τον απογοητευμένο πατέρα λέγοντας του ότι θα έκανε τα πάντα ώστε η Βραζιλία να φτάσει κάποτε στην κορυφή του κόσμου. Οχτώ χρόνια αργότερα, ο δακρυσμένος πατέρας του 1950 έβαζε ξανά τα κλάματα ακούγοντας στο ραδιόφωνο τη ‘σελεσάο’ να κερδίζει το πρώτο της Μουντιάλ στη Σουηδία. Πρωταγωνιστής της επιτυχίας ήταν ο 17χρονος γιος του. Το όνομα του; Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο, γνωστός πλέον και ως Πελέ.
Ο Πελέ όμως δεν σταμάτησε εκεί. Δώδεκα χρόνια αργότερα, στο Μουντιάλ του 1970, η Βραζιλία βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με τη γειτόνισσα της και μάλιστα στον ημιτελικό. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που οι δυο πολύ μεγάλοι αντίπαλοι (η Βραζιλία είναι πρώτη σε κατακτήσεις Μουντιάλ αλλά η Ουρουγουάη είναι πρώτη σε Κόπα Αμέρικα, παρά το γεγονός ότι είναι μια μικρή χώρα 3 εκατομμυρίων κατοίκων!) συναντήθηκαν σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά το ιστορικό ματς του Μαρακανά. Για άλλη μια φορά οι Βραζιλιάνοι ήταν το μεγάλο φαβορί, έχοντας φτάσει ως εκεί παίζοντας εντυπωσιακό ποδόσφαιρο και σκοράροντας 3 γκολ κατά μέσο όρο σε κάθε ματς. Οι Ουρουγουανοί από την άλλη είχαν φτάσει εκεί αγκομαχώντας. Το deja-vu της κατάστασης ήταν τόσο έκδηλο που στο Μοντεβίδεο δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έκαναν σκέψεις για μια μαγική επανάληψη του “Μαρακανάσο”. Το επιβεβαίωναν και τα στατιστικά άλλωστε: Η Ουρουγουάη είχε κερδίσει το Μουντιάλ του 1930 και του 1950, οπότε μια νίκη το 1970 θα ήταν μια λογική εξέλιξη.
Όταν μάλιστα οι Ουρουγουανοί, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, άνοιξαν νωρίς το σκορ, όλος ο πλανήτης πρέπει να σκέφτηκε ότι ετοιμάζεται μια δεύτερη μεγάλη ποδοσφαιρική κηδεία. Όμως εκείνη η Βραζιλία δεν ήταν μόνο λόγια και πρώιμα γλέντια, όπως η ομάδα του 1950. Με τον Πελέ στην πιο ώριμη φάση του, και τους Τοστάο, Ζαιρζίνιο και Ριβελίνο σε εξαιρετική φόρμα, οι Βραζιλιάνοι ανέτρεψαν εύκολα το σκορ και προκρίθηκαν με 3-1 στον τελικό.
Η φάση όμως που έμεινε στην ιστορία απ’αυτό το παιχνίδι δεν ήταν κάποιο από τα γκολ. Ήταν μια αντεπίθεση της Βραζιλίας στο 2ο ημίχρονο, όταν ο Τοστάο έβγαλε τον Πελέ απέναντι στον Λαντισλάο Μαζούρκιεβιτς. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, ο ‘Βασιλιάς’ άφησε τη μπάλα να φύγει από τα αριστερά του τερματοφύλακα και κατευθύνθηκε ο ίδιος προς τα δεξιά του. Ο μπερδεμένος Μαζούρκιεβιτς δεν μπόρεσε να σταματήσει κανέναν εκ των δυο αλλά για καλή του τύχη η μπάλα είχε ήδη φύγει λίγο πλάγια, με αποτέλεσμα το πλασέ του Πελέ να μη βρει στόχο για λίγα εκατοστά. Αν η έμπνευση του Βραζιλιάνου φαίνεται απίστευτη σήμερα, καταλαβαίνει κανείς πως είχε φανεί τότε. Όπως χαρακτηριστικά την περιέγραψε ένας Άγγλος δημοσιογράφος: “Ευτυχώς η μπάλα πέρασε δίπλα από το δοκάρι. Αν είχε πάει μέσα, θα έπρεπε απλά να τερματίσουν το άθλημα. Δεν θα υπήρχε τίποτα πλέον για να περιμένουμε”.
Για άλλη μια φορά ένα ματς Ουρουγουάη-Βραζιλία δεν τέλειωσε για όλους με το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή. Όπως ο Μπαρμπόσα (και αρκετοί ακόμα από τους παίκτες της ‘σελεσάο’) στιγματίστηκε από το παιχνίδι του 1950, κάπως έτσι ο αγώνας αυτός σημάδεψε και τον Λαντισλάο Μαζούρκιεβιτς. Όσο κι αν ο ίδιος επέμενε για χρόνια πως “το πιο σημαντικό απ’όλα είναι να θυμόμαστε ότι τελικά δεν σκόραρε” και παρ’όλο που η καριέρα του ήταν αντικειμενικά σπουδαία (αναδείχτηκε καλύτερος τερματοφύλακας εκείνου του Μουντιάλ, κατέκτησε αρκετές κούπες, ανάμεσα τους ένα Λιμπερταδόρες κι ένα Διηπειρωτικό και θεωρείται μέχρι και σήμερα ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες της Ουρουγουάης), στη μνήμη όλου του κόσμου ο ίδιος καταχωρήθηκε ως ο τερματοφύλακας τον οποίο “έκανε χαζό” ο Πελέ, έκφραση που εν μέρει χρησιμοποιήθηκε από κάποια μεγάλα ΜΜΕ ακόμα και στους τίτλους που ανακοίνωναν το θάνατο του!
(https://i1.wp.com/blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2017/03/uru3.jpg?resize=477%2C268)
Αρκετές δεκαετίες μετά, οι περισσότεροι εκ των πρωταγωνιστών εκείνων των δυο ιστορικών αγώνων δεν ζούνε πλέον. O Ομπντούλιο Βαρέλα έφυγε από τη ζωή το 1996, o Μπαρμπόσα το 2000, o Γκίτζα το 2015 (την ίδια ακριβώς μέρα που συμπληρωνόταν 65 χρόνια από τον τελικό του Μαρακανά!) και ο Μαζούρκιεβιτς το 2013. Ο Πελέ δεν ξέχασε πάντως τον άνθρωπο που ξεγέλασε αρκετά χρόνια πριν και έστειλε λουλούδια στην κηδεία του.
Στο Μουντιάλ του 2014 η επιθυμία πολλών να δούνε μια επανάληψη του αγώνα του 1950 δεν πραγματοποιήθηκε για λίγο. Το πρόγραμμα των αγώνων έφερνε τις δυο χώρες αντιμέτωπες στον προημιτελικό αλλά η Ουρουγουάη δεν φάνηκε πιστή στο ραντεβού, μένοντας εκτός στην προηγούμενη φάση από την Κολομβία. Την κατάληξη της Βραζιλίας την ξέρουμε όλοι.
Σήμερα το βράδυ στο Σεντενάριο του Μοντεβίδεο, η 2η στη βαθμολογία Ουρουγουάη φιλοξενεί την πρωτοπόρο και αήττητη εδώ και 1,5 χρόνο Βραζιλία, σε ένα μεγάλο παιχνίδι που ίσως κρίνει και την πρόκριση στο επόμενο Μουντιάλ. Τέτοιες μέρες τρία χρόνια πριν, οι Ουρουγουανοί στο ίδιο ακριβώς μέρος πανηγύριζαν, βλέποντας στην οθόνη τον εμβληματικό αρχηγό Ομπντούλιο Βαρέλα να πείθει τους συμπαίκτες του ότι το ματς δεν είναι χαμένο και ότι οι Βραζιλιάνοι δεν είναι ανίκητοι.
Όπως και τότε, έτσι και σήμερα η ‘Σελέστε’ έχει παίκτες-προσωπικότητες που συνεχίζουν την παράδοση και κρατάνε την μικρή αυτή χώρα στην ελίτ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Και μπορεί ο θρυλικός Βαρέλα να μη ζει πλέον αλλά στην Ουρουγουάη έχουν βρει τρόπο να τον συνδέσουν με την τωρινή φουρνιά. Όπως αποκαλύφθηκε πριν λίγο καιρό, ο ‘Μαύρος αρχηγός’, όπως ήταν το παρατσούκλι του, και ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας, Λούις Σουάρες έχουν κάτι κοινό: Έζησαν, με διαφορά μερικών δεκαετιών, και οι δυο στο ίδιο ακριβώς σπίτι, σε μια φτωχή γειτονιά του Μοντεβίδεο!
(https://i1.wp.com/blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2017/03/uru.jpg?resize=480%2C267)
Πόσες πιθανότητες είχε κάτι τέτοιο; Πάνω-κάτω όσες είχε και η Ουρουγουάη εκείνο το μεσημέρι του 1950, όταν η ανίκητη Βραζιλία άνοιγε το σκορ στο 2ο ημίχρονο, 200.000 κόσμος χοροπηδούσε στις κερκίδες και ένας μελαψός τύπος με γαλάζια έπιανε τη μπάλα με τα χέρια και έλεγε στους συμπαίκτες του: “Ωραία, τώρα πάμε να κερδίσουμε”.
sombrero.gr
-
Το 1999 αρνήθηκε να πάρει μέρος στο Κόπα Αμέρικα που διοργάνωσε η Παραγουάη γιατί πίστευε πως η χώρα του έπρεπε να επενδύσει τα λεφτά της διοργάνωσης στην εκπαίδευση και στην υγεία. Το 2017 επανέλαβε αυτή τη θέση όταν απέρριψε την ιδέα της συνδιοργάνωσης του Μουντιάλ λέγοντας "Η Παραγουάη δεν χρειάζεται το Μουντιάλ. Χρειάζεται σχολεία, νοσοκομεία και υποδομές". Μέχρι και σήμερα παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους πολέμιους της FIFA και της CONMEBOL ("είναι χειρότεροι και από τους αρουραίους, το μόνο που τους νοιάζει είναι το χρήμα") και των πολιτικών της χώρας του, τους οποίους αποκαλεί διεφθαρμένους. Εχθές ο Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ ανακοίνωσε πως θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2023.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/132958865_10159408774130931_6133820187449044324_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=mnemx456WWMAX_9bq1t&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=d04b7b4c70dc552da3749dd45e1b1f01&oe=600BF256)
El Sombrero
-
Απίθανη γκάφα! Πέρασαν για αληθινή μια μεταγραφή στο Football Manager! (pic)
Στην Κολομβία, ένα κανάλι έβαλε υποψηφιότητα για τη γκάφα της χρονιάς. Συγκεκριμένα το «Tolima TV Deportes» ανέφερε ως είδηση τη μεταγραφή του Κολομβιανού Χάμιλτον Λεάντρο Καμπάζ στο Αμβούργο. Η πηγή της πληροφορίας τους ήταν… μια καρτέλα από το Football Manager, στην οποία εμφανίζεται να έχει συμβεί αυτή η μεταγραφή στο παιχνίδι!
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/%CF%86%CE%BC%CF%861.jpg)
Προφανώς κάποιος που παίζει Football Manager, σε ένα save του έκανε αυτή τη μεταγραφή και τη γνωστοποίησε σε ιστοσελίδες στις οποίες οι φίλοι του παιχνιδιού αναφέρουν την πορεία τους ως προπονητές. Αυτή είναι η φωτογραφία που επικαλείται ο τηλεοπτικός σταθμός για να γνωστοποιήσει τη μεταγραφή του Λεάντρο στο Αμβούργο.
(https://repress.gr/wp-content/uploads/2021/01/136079536_3510273669094798_6248217223914163131_n.jpeg)
Το πλέον πιθανό είναι πως ο συντάκτης της συγκεκριμένης είδησης δεν έχει ιδέα από το Football Manager και… την πάτησε!
Στην είδηση, αρκετοί την πάτησαν και εύχονται καλή επιτυχία στον ποδοσφαιριστή με αφορμή τη «μεταγραφή» του στο Αμβούργο.
repress.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/imago1000461378h-2048x1365.jpg)
Τα δύσκολα χρόνια του Λουίς Σουάρες στην Ουρουγουάη
Η Νότια Αμερική αποτελούσε πάντα έναν παράδεισο για τις ομάδες της Ευρώπης. Μια ανεξάντλητη πηγή ποδοσφαιρικού ταλέντου, συνήθως σε προσιτές τιμές, που γέμιζε τα ρόστερ των συλλόγων. Με τα χρόνια να περνούν, το σκάουτινγκ και τα ταξίδια να γίνονται όλο και πιο εύκολα, οι ηλικίες των παικτών που περνούσαν τον Ατλαντικό έγιναν όλο και μικρότερες. Πριν καλά καλά παίξουν με τις ομάδες τους, πολλοί παίκτες μετακόμιζαν. Μια τέτοια περίπτωση είναι κι ο Λουίς Σουάρες, που η ποδοσφαιρική του παρουσία στην Ουρουγουάη ήταν μόλις μια σεζόν σε επαγγελματικό επίπεδο. Η ζωή του όμως εκεί, καθόρισε το τι είδους παίκτης, αλλά και πόσο γρήγορα θα εγκατέλειπε την πατρίδα του.
3 Μαΐου του 2005. Το πρώτο ματς. Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα για τον 18χρονο Λουίς Σουάρες. Κι αυτό, γιατί την Παρασκευή έπαιξε με τους μικρούς της Νασιονάλ απέναντι στην Ντεφενσόρ και το πρωί του Σαββάτου έπαιξε ξανά, αυτή τη φορά με τους ακόμα μικρότερους σε ηλικία. Σκόραρε και στα δύο παιχνίδια και πριν καλά καλά προλάβει να κάνει μπάνιο, έμαθε ότι δεν θα είχε χρόνο για ξεκούραση. Έπρεπε να μαζέψει τα πράγματά του γιατί θα έφευγε για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα. Και όχι για κάποιο αδιάφορο ματς. Μια απουσία της τελευταίας στιγμής, έφερε τον Σουάρες στην αποστολή της Νασιονάλ για τον κρίσιμο αγώνα του Κόπα Λιμπερταδόρες απέναντι στην Ατλέτικο Τζούνιορ της Κολομβίας. Ο Σουάρες όχι μόνο ταξίδεψε στην Κολομβία, αλλά έκανε και ντεμπούτο την Τρίτη, ως δεξί εξτρέμ, παίζοντας μάλιστα αρκετά καλά. Μπήκε στο 76′ με το σκορ στο 1-1, η Νασιονάλ έκανε το 1-2, αλλά τελικά έχασε με 3-2.
10 Σεπτεμβρίου 2005. Η Νασιονάλ υποδέχεται την Παϊσαντού στην έδρα της. Στον πάγκο βρίσκεται και πάλι ο Λουίς Σουάρες. Βασικός επιθετικός είναι ο Γκαμπριέλ Άλβες. Ναι, αυτός ο Γκαμπριέλ Άλβες, φίλε του Ολυμπιακού. Ο “γύπας” που με ένα τεράστιο ποσό (εφταψήφιο νούμερο σε δραχμούλες) πέρασε λίγο αργότερα τον Ατλαντικό και έπαιξε στην Ελλάδα, χωρίς να μαγέψει. Ο άνθρωπος που οι κακές γλώσσες λένε ότι λάτρεψε τα σουβλάκια και τα ξενύχτια της Αττικής, ήταν τότε ο βασικός φορ της Νασιονάλ. Ο Σουάρες μπορεί να έκανε την πρώτη του συμμετοχή τον περασμένο Μάιο, αλλά ξαναμπήκε σε αποστολή μόλις τέλος Αυγούστου. Όπως θυμάται ο ίδιος, είχε πολύ άγχος. Δεν ήξερε αν θα παίξει και βρισκόταν ανάμεσα σε πολύ πιο έμπειρους παίκτες, όπως διηγείται ο ίδιος σε συνέντευξή του. Η Νασιονάλ καθάρισε το ματς σχετικά εύκολα, οπότε στο 80′ και με το σκορ να βρίσκεται στο 4-0, ο Άλβες αποχώρησε και στη θέση του πέρασε ο Σουάρες φορώντας το νούμερο 13 που άφησε πίσω ένας άλλος γνώριμός μας, ο Σεμπαστιάν “Λόκο” Αμπρέου.
«Το θυμάμαι καθαρά. Προσπάθησα να κάνω ένα ψαλιδάκι, πήρα το ριμπάουντ και σκόραρα. Το πανηγύρισα με όλα τα συναισθήματα ενός παίκτη που καταφέρνει να σκοράρει στην Α’ Εθνική φορώντας τη φανέλα της Νασιονάλ, την ομάδα που υποστήριζα από παιδί.»
Λίγα λεπτά αργότερα, ο πιτσιρικάς Σουάρες θα άνοιγε λογαριασμό στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Θα το έκανε με εντυπωσιακό τρόπο, αν το ψαλιδάκι του δεν κοβόταν από έναν αμυντικό και η μπάλα δεν κατέληγε στο οριζόντιο δοκάρι. Στη συνέχεια, ο ίδιος ηρωικός αμυντικός έκοψε νέα προσπάθεια της Νασιονάλ, η μπάλα όμως κατέληξε στα πόδια του Σουάρες, που από το ύψος της μικρής περιοχής δεν μπορούσε να αστοχήσει. Το όνειρό του από παιδί, έγινε πραγματικότητα. Φόρεσε μόλις για 35 φορές τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας, σκοράροντας 12 γκολ. Ήταν Ολλανδοί αυτοί που κατάφεραν να τον αποκτήσουν και κάπως έτσι μετακόμισε μόλις στα 19 του, το 2006, στην Ευρώπη.
Ο Σουάρες μπορεί να έπαιξε λίγο στη Νασιονάλ, άφησε όμως ανεξίτηλο το σημάδι του, δημιουργώντας ακόμα και περίεργους μύθους. Όπως αυτός ότι μόλις στα 16 του έριξε κουτουλιά σε έναν διαιτητή. Ο Ράιτ Τόμπσον, ένας Αμερικάνος δημοσιογράφος του ESPN, είχε διαβάσει κάπου την ιστορία, αλλά δεν μπόρεσε να βρει καμία πηγή για το γεγονός. Κάπως έτσι, αποφάσισε το 2014 να κάνει το παραπάνω βήμα. Να ψάξει αυτή την ιστορία. Κάτι που φαινόταν τόσο απλοϊκό, έγινε πολύ δύσκολο. Ο Σουάρες είναι εθνικός θησαυρός της Ουρουγουάης. Ακόμα και στα αρνητικά του. Τις βουτιές του, το θέατρό του, τα χτυπήματα και τις δαγκωματιές του. Η οδύσσεια του Τόμπσον ήταν εντυπωσιακή (αξίζει κάποιος να διαβάσει αναλυτικά το άρθρο του στο ESPN) και έκανε ό,τι μπορούσε για να ανακαλύψει την αλήθεια. Παρά τις προσπάθειές του, δεν υπήρχε πουθενά κάποια επίσημη αναφορά, τα αρχεία δεν βρίσκονταν, ενώ όλοι οι άνθρωποι (προπονητές, παράγοντες κ.ο.κ.) έλεγαν ότι δεν θυμούνταν κάτι σχετικό, κοιτάζοντας τον γιάνκη με καχυποψία για το τι προσπαθεί να κάνει. Μέχρι που ο Τόμπσον συνάντησε έναν ρεπόρτερ/δημοσιογράφο που επέμενε ότι γνώριζε τι έγινε.
Ο Σουάρες σε ένα κρίσιμο παιχνίδι των νέων της Νασιονάλ είδε κόκκινη από έναν διαιτητή και στη συνέχεια, έξαλλος, του επιτέθηκε. Οι άνθρωποι της Νασιονάλ απείλησαν τον διαιτητή να μη γράψει τίποτα, ώστε να μην τιμωρηθεί βαριά το ταλέντο τους. Ο δημοσιογράφος ονόματι Ρικάρντο Γκαμπίτο αποφάσισε να δημοσιοποιήσει το γεγονός και στη συνέχεια δέχθηκε απειλές για τη ζωή του και μια… προειδοποιητική επίθεση. Σύμφωνα με τον Τόμπσον, η ιστορία ισχύει, απλώς θάφτηκε. Εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την αλήθεια, αλλά είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι ο Σουάρες ήταν από πιτσιρικάς, ο ίδιος τύπος που θα γνωρίζαμε αργότερα στην Ευρώπη. Και γι’ αυτό, υπάρχουν εξηγήσεις.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/FSprb9d-600x794.jpg)
Σκέτη αλητεία
Γιος πρώην στρατιωτικού και ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή, ο Λουίς μετακόμισε στα 7 του από την πόλη Σάλτο στο Μοντεβιδέο, όταν ο πατέρας του βρήκε δουλειά σε ένα εργοστάσιο με μπισκότα. Αρχικά, ο Λουίς είχε μείνει πίσω στο Σάλτο και όταν βρέθηκε δουλειά και για τη μητέρα του (καθαρίστρια στον κεντρικό σταθμό των λεωφορείων της πρωτεύουσας), η οικογένεια ενώθηκε και πάλι. Οι γονείς του προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα και να θρέψουν τα εφτά τους παιδιά, κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Ήταν η κλασική ιστορία του φτωχού παιδιού που έπαιζε μπάλα στον δρόμο. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ερχόμενος από την επαρχία, δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι δεν έβρισκε εύκολα λίγο χορτάρι και χώμα για να παίξει, ενώ την ίδια στιγμή τα παιδιά τον κορόιδευαν για την “επαρχιώτικη” προφορά του. Αυτό όμως ήταν το λιγότερο. Ο Ροδόλφο Σουάρες είχε πέσει στο αλκοόλ και αυτό επηρέαζε αρνητικά τα παιδιά. Τα αδέρφια Σουάρες θυμούνται τον πατέρα τους να έρχεται μεθυσμένος στους αγώνες των γιων του, να φωνάζει και να βρίζει. Τους έκανε να νιώθουν ντροπή, να νιώθουν άσχημα, να θέλουν να ανοίξει η γη να τα καταπιεί. Φυσικό επακόλουθο κι οι καβγάδες στο σπίτι μεταξύ των γονιών. Μέχρι που δύο χρόνια μετά την μετακόμιση στην πρωτεύουσα, το ζευγάρι χώρισε κι η μαμά Σάντρα έμεινε μόνη να προσπαθεί να μεγαλώσει τα παιδιά της. «Είχα δύσκολα παιδικά χρόνια. Δεν μπορούσα να μιλάω πλέον με τον πατέρα μου, έπρεπε να τα βγάζω πέρα μόνος μου», είπε σε συνέντευξή του το 2017 ο Λουίς.
Δεν είναι παράλογο όλα αυτά να επηρεάσουν ένα μικρό παιδί, να το κάνουν πιο επιθετικό, αλλά και πιο αγωνιστή. Ο Σουάρες πιστεύει ότι στο τέλος, όλα όσα έγιναν τον έκαναν να γίνει ο άνθρωπος που είναι, να τα καταφέρει στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Πάλεψε, μόχθησε και πέτυχε. Είχε ένα ζευγάρι παπούτσια που ήταν μόνο για το σχολείο και έπαιζε μπάλα ξυπόλητος. Αναγκαζόταν να κάνει διάφορες δουλειές για να συνδράμει οικονομικά, σκούπιζε δρόμους στο Μοντεβιδέο. Όπως πάλευε στο “μπάριο”, στους δρόμους, έτσι παλεύει μέχρι σήμερα. Από την άλλη όμως, τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά, όπως είδαμε και με την ιστορία για την επίθεση στον διαιτητή μόλις στα 16 του. Και ίσως, παρά τα όσα πιστεύει ο ίδιος, να μην τα είχε καταφέρει αν δεν έμπαινε ένα άλλο πρόσωπο στη ζωή του. Η Σοφία Μπάλμπι ήταν 13 ετών κι ο Λουίς Σουάρες ήταν 15 όταν γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν. Αλλά ο παιδικός έρωτας δεν θα άντεχε για πολύ. Η Σοφία έφυγε για τη Βαρκελώνη με τους γονείς της κι ο Σουάρες έμεινε πίσω, να παίζει στη Νασιονάλ. Μέχρι τότε δεν έπαιρνε στα σοβαρά το ποδόσφαιρο. Δεν λέμε την μπάλα. Η “μπάλα” ήταν λατρεία, αλλά το “ποδόσφαιρο” ως καριέρα ήταν κάτι για το οποίο δεν μοχθούσε. Ο Σουάρες παρότι ακόμα ήταν πιτσιρίκι, έπινε, ξενυχτούσε και δεν φαινόταν να έχει μεγάλο μέλλον. Ο τότε προπονητής του τον απείλησε ότι είτε θα έκοβε όλες τις κακές συνήθειες ή θα τελείωνε το ποδόσφαιρο. Τα οικογενειακά προβλήματα, τα δύσκολα παιδικά χρόνια, τον έκαναν μαχητή, αλλά όχι “επαγγελματία”.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/imago0006512606h-2048x1365.jpg)
ο αγαπημένο ζευγάρι (από τα χρόνια του Άγιαξ)
Η φυγή της αγαπημένης του ήταν ίσως ο σημαντικότερος παράγοντας που τον έκανε να αποφασίσει να τα δώσει όλα. Γιατί είχε έναν στόχο: να βρει διέξοδο στην Ευρώπη. Όπως είδαμε, η μια σεζόν του αρκούσε. Οι σκάουτερ της Χρόνιγκεν τον πέτυχαν να κάνει φοβερά πράγματα, έκαναν αμέσως πρόταση κι ο ίδιος δεν το σκέφτηκε. Ίσως να μην είδε καν στον χάρτη σε ποια χώρα βρισκόταν αυτή η άγνωστη ομάδα. Του αρκούσε το “Ευρώπη”. Του αρκούσε ότι θα έπαιρνε κάποια σημαντικά χρήματα και θα ήταν κοντά στην αγαπημένη του. Και στην πορεία, ξεπέρασε ότι δεν μιλούσε γρι ξένη γλώσσα. Τα πράγματα κύλησαν ιδανικά στην Ολλανδία και τη συνέχεια τη γνωρίζουμε. Ο Σουάρες έκανε μια τεράστια καριέρα, παντρεύτηκε την αγαπημένη του, δημιούργησε την οικογένεια που δεν χάρηκε ο ίδιος ποτέ ως παιδί και ακόμα και σήμερα, συνεχίζει να είναι ο ίδιος μαχητής. Μισητός για αντιπάλους, αγαπημένος για τους οπαδούς της ομάδας του. Αυτός που κάνει τους φίλους της Μπαρσελόνα να τον αναπολούν, αυτός που έπεσε πλέον στα χέρια ενός προπονητή που λατρεύει τέτοιου είδους παίκτες. Κι η Ατλέτικο προχωράει σταθερά προς έναν τίτλο κι ο Σουάρες κυνηγά νέες διακρίσεις. Όχι άσχημα για το φτωχόπαιδο από το Σάλτο.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/imago1000394314h-2048x1365.jpg)
Τρέξε Χουάν, τρέξε
Το 1509, ο Ισπανός κονκισταδόρος Αλόνσο ντε Οχέδα γινόταν ο πρώτος που εξερευνούσε τη βορειοδυτική περιοχή της χώρας που θα γινόταν αργότερα η Κολομβία. Εκεί, στις ακτές της Καραϊβικής, ίδρυσε τον πρώτο ισπανικό καταυλισμό με το όνομα Σαν Σεμπαστιάν ντε Ουρουμπά, μαζί με τους 300 άνδρες του, που είχαν πάρει την άδεια από τον βασιλιά της Ισπανίας και ταξίδευαν με όνειρα για χρυσάφι και δόξα. Το δόλιο Σαν Σεμπαστιάν όμως δεν θα μακροημέρευε. Η επιλογή του μέρους μπορεί να φάνταζε καλή αρχικά, αλλά οι Ισπανοί είχαν λογαριάσει χωρίς τους ιθαγενείς της περιοχής, που σίγουρα δεν είχαν μάθει για τον Ξένιο Δία και υποδέχτηκαν τους κονκισταδόρους με επιθετικές διαθέσεις και βέλη με δηλητήριο. Ο Οχέδα άφησε κάποιους άνδρες εκεί και συνέχισε την εξερεύνηση, με την υπόσχεση να γυρίσει πίσω έγκαιρα. Ο καιρός περνούσε, ο Οχέδα δεν επέστρεφε και από τους 300 άνδρες, είχαν μείνει ζωντανοί μόλις οι 45. Το οχυρό τελικά εγκαταλείφθηκε, καθώς οι επιζώντες, μαζί με κάποιες ενισχύσεις, μετακόμισαν στην άλλη πλευρά του κόλπου. Εκεί βρήκαν και κατέλαβαν ένα χωριουδάκι άλλων ιθαγενών (αγροτών με φιλικές διαθέσεις και χωρίς βέλη με δηλητήριο). Ο Οχέδα μετά το φιάσκο αυτό, παραιτήθηκε από κυβερνήτης της “Νέας Ανδαλουσίας”, ζώντας τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του σε ένα μοναστήρι.
Πεντακόσια περίπου χρόνια μετά, αρκετά πράγματα άλλαξαν στην περιοχή, άλλα όμως έμειναν ίδια. Το Σαν Σεμπαστιάν ντε Ουρουμπά, κάηκε από τους ιθαγενείς λίγο αφότου οι κονκισταδόροι το εγκατέλειψαν. Οι ομορφιές της τροπικής φύσης και οι παραλίες υπάρχουν εκεί. Οι “Ινδιάνοι” της περιοχής εξακολουθούν να μένουν εκεί. Οι φυλές Γκούνα και Ζενού, έχουν ακόμα κάποια μικρά χωριουδάκια που κινούν το ενδιαφέρον των ανθρωπολόγων εξαιτίας της τεράστιας παράδοσής τους. Και περίπου 2 χιλιόμετρα μακριά από το Σαν Σεμπαστιάν υπάρχει σήμερα η πόλη του Νεκοκλί. Δυστυχώς όμως, ανάμεσα σε αυτά που δεν άλλαξαν, είναι και η βία. Αυτή τη φορά όχι με βέλη γεμάτα με δηλητήριο, αλλά με σφαίρες. Το Νεκοκλί κι η ευρύτερη περιοχή, αποτελούσαν στις δεκαετίες του 1980 και 1990 πεδίο μάχης. Έμποροι ναρκωτικών και παραστρατιωτικοί δεν λογάριαζαν ανθρώπινες απώλειες και οι πυροβολισμοί ήταν καθημερινό φαινόμενο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/1578633974_235075_1578634130_noticia_normal_recorte1-600x346.jpg)
Σε αυτό το μέρος γεννήθηκε το 1988 ο Χουάν Γκιγιέρμο Κουαδράδο. Οι γονείς του προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να προστατέψουν το παιδί τους. Ο μπαμπάς Γκιγιέρμο, οδηγός φορτηγού για εταιρεία με αναψυκτικά κι η μαμά Μαρσέλα, βλέποντας τη βία να αυξάνεται, αποφάσισαν να συνδυάσουν την ασφάλεια του παιδιού τους με το παιχνίδι. Όποτε ο Χουάν άκουγε πυροβολισμούς έπρεπε να τρέξει και να μπει κάτω από το κρεβάτι του. Στη συνέχεια έβγαινε και οι γονείς του το αγκάλιαζαν γεμάτοι ανακούφιση. Μέχρι που το 1992, χρονιά που η βία είχε κορυφωθεί, οι πυροβολισμοί ακούστηκαν πολύ κοντά στο σπίτι. Ο Χουάν έτρεξε στην ασφάλειά του. Οι ήχοι από τα όπλα σταμάτησαν μετά από λίγο. Οι γονείς του όμως δεν εμφανίστηκαν. Ένας άλλος ήχος έφτασε στα αυτιά του 4χρονου Χουάν. Ο ήχος του κλάματος. Όταν βγήκε έξω, είδε τη μητέρα του πάνω από το άψυχο σώμα του πατέρα του που είχε πέσει θύμα των διασταυρούμενων πυρών δύο συμμοριών. Ένας ακόμα αθώος που έχανε τη ζωή του στον πόλεμο των ναρκωτικών.
Μαμά και γιος δεν το έβαλαν κάτω. Μετακόμισαν σε μια άλλη περιοχή, με τη Μαρσέλα να βρίσκει δουλειά σε μπανανοφυτείες τα πρωινά (και τον Χουάν να μένει σε θείους), ενώ πήγαινε και σε νυχτερινό σχολείο, έχοντας μαζί τον μικρούλη Χουάν που κοιμόταν δίπλα της την ώρα του μαθήματος. Ο Χουάν λάτρευε την μπάλα, ήταν ένα υπερκινητικό παιδί που γύριζε μονίμως με τα ρούχα λερωμένα από το ποδόσφαιρο. Η μητέρα του όμως δεν ήθελε σε καμία περίπτωση ο γιος της να σταματήσει το σχολείο. Όταν μάλιστα μια φορά ο Χουάν γύρισε έχοντας χτυπήσει το πόδι του, η τιμωρία ήταν να του πάρει για ένα μήνα τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Τον έγραψε όμως σε μια σχολή ποδοσφαίρου κι έτσι ο Κουαδράδο ξεκίνησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην τοπική Μάντεστερ Κλουμπ του Απαρτάδο. Η ταχύτητά του κι η ικανότητά του με την μπάλα ήταν εντυπωσιακές και γρήγορα έπαιζε απέναντι σε μεγαλύτερα παιδιά. Πολλές φορές περνούσε όλους τους αντιπάλους και αντί να βάλει γκολ, επέστρεφε πίσω ξαναντριμπλάροντας όλη την ομάδα, όπως θυμάται ο πρώτος προπονητής του.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/02/cuadrado.jpg.imgw-.1280.1280.jpeg)
«Αναπληρώνουμε όλον τον χρόνο που χάσαμε όταν ήταν παιδί. Προσπαθούμε να είμαστε μαζί, όσο γίνεται. Έπρεπε να ήμουν δυνατή και να του δώσω τις ευκαιρίες να πετύχει τον σκοπό. Τώρα τον βλέπω να έχει πραγματοποιήσει το όνειρό του και είμαι η πιο χαρούμενη μαμά του κόσμου» – μαμά Μαρσέλα
Τότε όμως γνώρισε τον άνθρωπο που μαζί με τη μητέρα του θα καθόριζε τη ζωή του. Ο Νέλσον Γκαγιέγο, σκάουτερ της Ντεπορτίβο Κάλι, είχε ενημερωθεί για τον πιτσιρικά Κουαδράδο και αποφάσισε να τον δει σε ένα τουρνουά. Ο Κουαδράδο ζήτησε από τη μαμά του να τον αφήσει να πάει, αρκετοί άνθρωποι βοήθησαν οικονομικά κι ο μικρός Χουάν έκανε ένα ταξίδι 10 ωρών με λεωοφορείο για να βρεθεί στις δοκιμές. Ο Γκαγιέγο είχε εμπειρία από ταλέντα όπως ο Φαουστίνο Ασπρίγια κι ο Χουάν Πάμπλο Άνχελ και όταν οι άλλοι έβλεπαν ένα κοντό, αδύνατο παιδί, ο ίδιος πίστεψε ότι πέτυχε ένα σπουδαίο ταλέντο. Κάπως έτσι, ο Κουαδράδο άφησε στα 13 του τη μητέρα του πίσω για να μετακομίσει. “Δεν θα σε απογοητεύσω, θα πετύχω και θα είμαι εγώ αυτός που θα σε στηρίζω, δεν θα χρειάζεται να δουλεύεις πια“, της υποσχέθηκε. Αφοσιώθηκε στην μπάλα, συνέχισε και τελείωσε το σχολείο και κάθε Σαββατοκύριακο γύριζε πίσω στην αγαπημένη μαμά του. Ο Γκαγιέγο έγινε μέντορας, σχεδόν πατέρας του. Μαζί με τη γυναίκα του, ήθελαν όχι μόνο να κάνουν τον Κουαδράδο καλό ποδοσφαιριστή, αλλά να τον στέλνουν στο σχολείο και να τον κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Ο Κουαδράδο άλλαξε τη διατροφή του, έπαιρνε βιταμίνες, έκανε βάρη, αλλά πάντα έπεφτε σε κάποιον προπονητή που δεν ήθελε έναν τόσο μικροκαμωμένο ποδόσφαιρο. Μπορεί να ήταν γρήγορος, αλλά όλοι στέκονταν στη σωματοδομή του. Πέρασε από τους μικρούς της Ντεπορτίβο Κάλι, από διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες της Κολομβίας, με τον Γκαγιέγο να κάνει τα πάντα για να του βρει ομάδα. Δοκιμάστηκε μέχρι και στην Αργεντινή (σε Λανούς και Μπόκα), αλλά οι Αργεντίνοι του είπαν ότι στα 19 του ήταν πολύ “μεγάλος” για ταλέντο. Η επιμονή και το πάθος του για το ποδόσφαιρο και οι προσπάθειες του Γκαγιέγο, έφεραν τελικά την ευκαιρία. Ο Κουδράδο στα 20 του πήγε στην Ιντεπεντιέντε Μεντεγίν για να παίξει ως δεξί μπακ και να καλύψει ένα κενό της ομάδας.
Οι εμφανίσεις του ήταν εξαιρετικές και σχεδόν αμέσως πέρασε τον Ατλαντικό για την Ιταλία και την Ουντίνεζε. Από εκεί και πέρα η πορεία του είναι πάνω κάτω γνωστή. Στη Φιορεντίνα κάνει όνομα, στην Τσέλσι δεν πιάνει ιδιαίτερα, αλλά το Τορίνο γίνεται τελικά το σπίτι του από το 2015 και μετά. Περνάει καλές και κακές στιγμές. Κερδίζει τίτλους με τη Γιούβε, χάνει τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ, αποθεώνεται, κριτικάρεται για τις αμυντικές του αδυναμίες, παίζει εδώ και χρόνια στην εθνική Κολομβίας. Και κυρίως συνεχίζει να τρέχει και να δημιουργεί. Να τρέχει όχι πια από τον φόβο των πυροβολισμών, αλλά προκαλώντας ο ίδιος τον φόβο στους αντιπάλους αμυντικούς.
Μπορεί να έχει φτάσει πλέον τα 32 του, αλλά σε μια χρονιά που η Γιουβέντους δεν τα πάει καλά και δίνει μάχη για να επιστρέψει στη διεκδίκηση του τίτλου, ο Κουαδράδο ξεχωρίζει. Ο Πίρλο τον χρησιμοποιεί συνεχώς κι ο Κουαδράδο δημιουργεί πονοκεφάλους από τη δεξιά πτέρυγα της Γιουβέντους. Πριν λίγες ημέρες, ο Πάολο Μοντέρο είπε ότι ο Κολομβιανός είναι σε απίστευτη κατάσταση, θυμίζει τον… Γκαρίντσα και κάνει μεγαλύτερη διαφορά κι από τον ίδιο τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Πιο σημαντικά όμως και από το γεγονός ότι σε μια τέτοια ηλικία παίζει εξαιρετικά, είναι τα όσα κάνει εκτός γηπέδων. Ο Κουαδράδο που δεν πίνει, δεν ξενυχτά και απλά του αρέσει η μουσική και ο χορός, έχει φτιάξει ένα ίδρυμα πίσω στο Νεκοκλί για τα φτωχά παιδιά της πόλης. Και έχει φτιάξει και τη δική του εταιρεία ρούχων, προσλαμβάνοντας άνεργους από την περιοχή και στηρίζοντας την πατρίδα του. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, φρόντισε ώστε 360 οικογένειες να έχουν προμήθειες. Γιατί μπορεί ο ίδιος κι η μητέρα του να τα κατάφεραν και να γλίτωσαν, αλλά τα πράγματα στην Κολομβία δεν έχουν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν ανάγκη κι ο Κουαδράδο δεν τους ξεχνά.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Η Κόλο Κόλο είναι με διαφορά η μεγαλύτερη ομάδα της Χιλής. Έχει τους περισσότερους τίτλους, είναι η μόνη που έχει πάρει Λιμπερταδόρες, η μόνη που δεν έχει υποβιβαστεί και έχει και τους περισσότερους φιλάθλους, αφού πάνω από το 40% των Χιλιανών την υποστηρίζουν. Σήμερα όμως θα παίξει μπαράζ παραμονής! Εξαιτίας ενός πέναλτι που δέχτηκε στο 96' της τελευταίας αγωνιστικής (!), θα πρέπει το βράδυ να κερδίσει την Ουνιβερσιδάδ ντε Κονσεπσιόν σε ουδέτερο γήπεδο για να παραμείνει στην κατηγορία. Κατά την αναχώρηση της αποστολής εχθές για την πόλη Τάλκα που θα γίνει το ματς, χιλιάδες οπαδοί της περίμεναν έξω από το προπονητικό κέντρο για να την ενθαρρύνουν (χωρίς να λείπουν όμως και οι απειλές από κάποιους, αφού ένα πανό έλεγε "νικάτε ή σας σκοτώνουμε") ενώ σε κάθε πόλη που περνούσε το πούλμαν υπήρχαν εκατοντάδες που περίμεναν πάνω στην εθνική οδό απλά για να δείξουν στους παίκτες τι σημαίνει γι'αυτούς αυτό το ματς.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/150726715_10159557064715931_2947095764137704248_n.png?_nc_cat=101&ccb=3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=8RG9Pua9DcUAX_qsmUt&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=3141ff375f22f88f4de7482a6dfba266&oe=6053E932)
Η φωτογραφία είναι φυσικά παλιά, από εκείνη την ωραία εποχή που οι κερκίδες είχαν κόσμο. Εδώ μια εικόνα από τον συγκεντρωμένο κόσμο στο Σαντιάγκο και εδώ ένα εκπληκτικό thread με βίντεο από όλα τα σημεία της διαδρομής που ο κόσμος περίμενε το πούλμαν: https://twitter.com/Lanriquez8/status/1361735368844988418
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/150893362_10159557118695931_8942216612952231210_n.png?_nc_cat=104&ccb=3&_nc_sid=1480c5&_nc_ohc=Ukw_fud79IAAX8aD1hu&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=f76d9ce4e42abe857e875852cef307ac&oe=6055722D)
Μόλις ανακαλύψαμε ότι για κάποιο λόγο στα ελληνικά ΜΜΕ η μοναδική αναφορά που υπάρχει από όλα όσα έγιναν εχθές (μιλάμε για τουλάχιστον 10 διαφορετικά σημεία που μαζεύτηκαν από δεκάδες μέχρι και χιλιάδες οπαδοί που χοροπηδούσαν και τραγουδούσαν) είναι το απειλητικό πανό που ανέβασε ένας συγκεκριμένος σύνδεσμος σε κάποια κάγκελα κάπου εκεί κοντά, ένα πανό που απ'ότι φαίνεται μάλλον δεν είδαν καν οι παίκτες. Εδώ υπάρχει ένα βίντεο τραβηγμένο από παίκτη μέσα από το πούλμαν που δείχνει πως αντιμετωπίστηκε η ομάδα από τους χιλιάδες παρευρισκόμενους ενώ στο άλλο σχόλιο υπάρχουν μερικές δεκάδες ακόμα από το πως τους υποδέχτηκαν σε όλες τις πόλεις. Αν κάποιος βλέπει κλίμα τρομοκρατίας και όχι διάθεση υποστήριξης σε οποιοδήποτε σημείο αυτών των βίντεο ας μας ενημερώσει. Το ότι και στην Λ. Αμερική η οπαδική λατρεία γίνεται οργή πολύ εύκολα είναι δεδομένο και το έχουμε καταγράψει αρκετές φορές. Αλλά από τα όσα έγιναν εχθές το να μένει ότι ο "κόσμος τρομοκρατεί την ομάδα του" δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
https://twitter.com/PasteneAndrea/status/1361720735157354498
El Sombrero
-
H FIFA πρότεινε την Αθήνα ως μέρος διεξαγωγής των προκριματικών της Ν. Αμερικής. Αν ακούσω Έλληνα να γκαρίζει από ταράτσα "σήκω πάνω μωρή λατίνα μπαλαρίνα" σε Βραζιλία-Αργεντινή στο γήπεδο της Προοδευτικής θα έχω ολοκληρωθεί ως ποδοσφαιρόφιλος.
El Sombrero
-
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/dog.jpg?w=930&ssl=1)
Η σκυλίτσα βοηθός προπονητή
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η ανάγκη του προπονητή να έχει ένα καλό βοηθό είναι τεράστια. Για να προσέχει τα πάντα, να του κάνει τη ζωή πιο εύκολη, ενίοτε να τον ξυπνάει και να κάνει καμία αλλαγή (όπως λέμε από τις εξέδρες). Και κυρίως, να είναι πιστός στον κόουτς. Στην περίπτωση της ομάδας “2 Μαΐου” της Παραγουάης πήγαμε ένα βήμα παραπάνω. (Παρένθεση κι επεξήγηση: Η ομάδα “2 Μαΐου ιδρύθηκε στις… 6 Δεκεμβρίου του 1935 από βετεράνους ενός από τους σκληρότερους πολέμους της Λ. Αμερικής. Αυτού μεταξύ Βολιβίας και Παραγουάης. Οι βετεράνοι του πολέμου ίδρυσαν το σύλλογο και του έδωσαν το όνομα από το σύνταγμα του πεζικού στο οποίο υπηρέτησαν, αυτό της 2ας Μαΐου.)
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/dog2.jpg?w=768&ssl=1)
Ο σύλλογος δίνει τη μάχη του για να ανέβει στην Α’ εθνική της χώρας και κόουτς είναι ο Κάρλος Χάρα Σαγιέρ, ένας σημαντικός προπονητής με αρκετές επιτυχίες στις μικρές ομάδες της χώρας. Κάποιοι (ανάμεσά τους κι εγώ) έχει τύχει να τον δούμε και από κοντά, όταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήταν προπονητής της εθνικής Παραγουάης του τεράστιου Κάρλος Γκαμάρα οδηγώντας τη στο ασημένιο μετάλλιο. Εδώ και μερικούς μήνες είναι κόουτς στην ομάδα από την πόλη Πέδρο Χουάν Καμπαγιέρο (ναι, έτσι τη λένε). Η ιστορία θα ήταν απολύτως βαρετή και δεν θα μας απασχολούσε αν πριν λίγο καιρό ο Κάρλος δεν έβλεπε ένα σκυλάκι, τη 10χρονη Τεσαπάρα, ένα αδέσποτο που τριγυρίζει στην περιοχή, να τον πλησιάζει. Ο (σχετικά τροφαντός) Κάρλος αποφάσισε να της δώσει λίγη από την εμπανάδα (https://en.wikipedia.org/wiki/Empanada) (ότι πιο κοντινό στην τυρόπιτα κουρού υπάρχει στη Λ. Αμερική) που έτρωγε.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/BJEVCBTDQ_660x0__1.jpg?resize=625%2C295&ssl=1)
Η Τεσαπάρα δεν τεμπελιάζει. Προπονείται μαζί με τους παίκτες και κάνει τις ασκήσεις
Ήταν σαν να υπέγραψαν συμβόλαιο. Από εκείνη την ημέρα η Τεσαπάρα αποφάσισε πως έπρεπε να ξεπληρώσει αυτή την τεράστια κίνηση (ας μην κάνω σύγκριση μεταξύ σκυλιών και γατιών). Υποδέχεται κάθε πρωί τον Σαγιέρ όταν πιάνει δουλειά και το βράδυ μένει και κοιμάται φυλώντας τις εγκαταστάσεις. “Το πρωί είναι φιλική, μένει δίπλα μου συνέχεια, αλλά αφήνει να τη χαϊδεύουν όλοι. Ήρεμη και γλυκιά. Το βράδυ γίνεται φύλακας και αγριεύει σε όποιον πλησιάζει”, λέει ο κόουτς για τη σκυλίτσα που έχει πάρει πολύ σοβαρά το ρόλο του φύλακα. Η Τεσαπάρα συνοδεύει παντού τον προστάτη της. Στα γραφεία, στα αποδυτήρια, στις προπονήσεις και φυσικά στους αγώνες όταν ο διαιτητής την αφήνει. Αλλιώς πηγαίνει στην εξέδρα και βλέπει από εκεί το ματς.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/12-13-f2-cro.jpg?resize=310%2C417&ssl=1)
Παρούσα στη συνέντευξη, μήπως ο ρεπόρτερ κάνει προβοκατόρικη ερώτηση
Είναι πολύ χρήσιμη ειδικά όταν ο διαιτητής θέλει να κάνει παρατήρηση στον Σεγιάρ κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, καθώς αγριεύει. Δίπλα στον Σεγιάρ πάντως δεν κάνει κίνηση να μπει μέσα, όταν το κοράκι την αφήνει να “κάτσει” στον πάγκο. Έχει μάθει και βρίσκεται εκτός της γραμμής (και όπως βλέπουμε στην 1η φωτογραφία μέσα στο χώρο του κόουτς). Η Τεσαπάρα όπως είναι φυσικό, έγινε το σύμβολο του συλλόγου. Στα αποδυτήρια πανηγυρίζει μαζί με τους παίκτες μετά από νίκες. Το όνομά της έχει βγει από τα μάτια της που αλλάζουν χρώμα κατά τη διάρκεια της ημέρας σύμφωνα με τους ανθρώπους του συλλόγου. Το πρωί είναι τόσο ανοιχτά γαλάζια που ο Σεγιάρ στην αρχή νόμιζε ότι ήταν τυφλή. Καθώς πέφτει το φως το χρώμα τους αλλάζει.
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/09/12-13-F7-CRO.jpg?resize=235%2C417&ssl=1)
Το κοράκι δεν την άφησε να κάτσει στον πάγκο στο συγκεκριμένο ματς, αλλά αυτή έτοιμη από τις εξέδρες να πει στον κόουτς ότι πρέπει να το γυρίσει σε 4-3-3
Ο Σεγιάρ την έχει αγαπήσει και φυσικά το ίδιο ισχύει και για όλους τους οπαδούς της ομάδας. Όπως λέει κι ο ίδιος, “Έχω και στο σπίτι ένα σκυλί. Είναι κουταβάκι και είναι κακομαθημένο. Είναι όμως μέλος της οικογένειας.” Κάτι αντίστοιχο με την Τεσαπάρα, που έγινε μέλος της οικογένειας της “2 Μαΐου”.
sombrero.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/imago0026995897h-2048x1365.jpg)
Οι «μικρές» ομάδες του κόσμου: Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε
Από τη μία πλευρά, ίσως είναι εντελώς άκαιρο να μιλήσουμε για μια μικρή ομάδα μιας μικρής χώρας την ώρα που υπάρχουν τέτοιες εξελίξεις στον ποδοσφαιρικό κόσμο αυτές τις μέρες. Από την άλλη, ίσως είναι η καλύτερη ακριβώς στιγμή, να θυμηθούμε το ποδόσφαιρο πέρα από τις κλειστές λίγκες και τα εκατοντάδες εκατομμύρια. Να δούμε μικρά θαύματα από ομάδες που αν επικρατούσε η λογική των μεγάλων δεν θα είχαν καμία θέση, καμία ελπίδα στις κορυφαίες διοργανώσεις. Θα ήταν αποκλεισμένες, να παρακολουθούν από μακριά τους μεγάλους.
Ο Ισημερινός ή Εκουαδόρ είναι μια σχετικά μικρή χώρα της Νότιας Αμερικής και όχι από τις παραδοσιακές δυνάμεις του ποδοσφαίρου μιας ηπείρου που τρελαίνεται για την μπάλα. Παρ’ όλα αυτά, έχει τις δικές του μεγάλες ομάδες, τα δικά του σημαντικά ντέρμπι που γεμίζουν τα γήπεδα. Η Εμελέκ και η Μπαρσελόνα του Γουαγιακίλ αποτελούν το σημαντικότερο ζευγάρι, το ντέρμπι της μεγαλύτερης πόλης της χώρας και αποτελούν το δίδυμο με τους περισσότερους τίτλους. Κοντά τους κι η LDU από την πρωτεύουσα του Κίτο, η πρώτη ομάδα του Εκουαδόρ που κατέκτησε το Κόπα Λιμπερταδόρες πριν δέκα και κάτι χρόνια, προκαλώντας τεράστια έκπληξη. Ανάμεσα στη λίστα με τους νικητές του πρωταθλήματος του Ισημερινού, δεν θα βρείτε πουθενά τη σημερινή μας πρωταγωνίστρια.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/sangolqui-3598919_1920.jpg)
Οι ομορφιές του Σανγκολκί
Το Σανγκολκί ανήκει στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της πρωτεύουσας Κίτο, είναι ένα προάστιο με περίπου 75.000 κατοίκους, η 18η μόλις πόλη σε πληθυσμό στο Εκουαδόρ. Οι περισσότεροι κάτοικοι δουλεύουν σε άλλα μέρη και διαμένουν εκεί, σε μια περιοχή γεμάτες φυσικές ομορφιές και πολλούς καταρράκτες. Το Σανγκολκί, εκτός των άλλων, αποτελεί και μια πανεπιστημιούπολη με αρκετές σχολές και πολλούς φοιτητές και έχει πλέον ως ποδοσφαιρικό καμάρι την Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε. Λέμε “πλέον” γιατί ο σύλλογος δεν είναι τόσο παλιός, ούτε με τόσο σπουδαία ιστορία. Ιδρύθηκε από τον Χοσέ “Πέπε” Τεράν και την παρέα των φίλων του το 1958. Ο Τεράν ήταν επιστάτης στον δήμο της πόλης, αλλά και υποδηματοποιός. Οι φίλοι του ήταν κι αυτοί ξυλουργοί, ράφτες και υποδηματοποιοί, καθημερινοί άνθρωποι που αγαπούσαν την μπάλα. Ο Τεράν διάβαζε το αργεντίνικο ποδοσφαιρικό περιοδικό “Ελ Γκράφικο” και επηρεασμένος από εκεί, ίδρυσε αρχικά τον σύλλογο αρχικά με τα χρώματα και το σήμα της μεγάλης Ιντεπεντιέντε της Αργεντινής. Ήταν παίκτης, αρχηγός και πρόεδρος της ομάδας, αλλά πέθανε από περιτονίτιδα το 1975. Οι φίλοι του μετονόμασαν τον σύλλογο ως “Ιντεπεντιέντε Χοσέ Τεράν” προς τιμήν του, αλλά παρότι αυτό είναι το τυπικό όνομα της ομάδας, επικράτησε το Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε (από την ευρύτερη περιοχή). Η ομάδα έμεινε στην Γ’ εθνική της χώρας μέχρι το 1985 και επέστρεψε ξανά εκεί από το 1996 μέχρι και το 2006.
Πώς γίνεται λοιπόν να μιλάμε σήμερα για μια τέτοια ομάδα; Η αλλαγή στην ιδιοκτησία του συλλόγου άλλαξε για πάντα την ιστορία μιας άγνωστης ομάδας. Ο επιχειρηματίας Μίτσελ Ντέλερ ανέλαβε τις τύχες του συλλόγου και κατέστρωσε ένα σχέδιο ανάπτυξης ταλέντων και ακαδημιών. Τίποτα δεν ήταν φυσικά εύκολο. Η Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε ανέβηκε μόλις στην πρώτη σεζόν του Ντέλερ από τη Γ’ στη Β’ εθνική και παραλίγο να γυρίσει πίσω αμέσως. «Τη 2η χρονιά μας παραλίγο να πέσουμε ξανά στη Γ’ εθνική. Νομίζω ότι υποβιβαζόμασταν μέχρι το 65′ του τελευταίου αγώνα της σεζόν», θυμάται σε συνέντευξή του. Τελικά η Ιντεπεντιέντε σώθηκε και την αμέσως επόμενη σεζόν κέρδισε την άνοδό της στην Α’ εθνική. Τα πρώτα χρόνια της στην 1η κατηγορία του Εκουαδόρ προσπαθούσε απλώς να σωθεί. Την 4η χρονιά παραλίγο να πέσει. Όλες αυτές οι δυσκολίες όμως, δεν έβγαλαν τον σύλλογο από το πλάνο του. Νέα παιδιά, έμφαση στις μικρές ηλικίες.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/imago0037888728h-2048x1365.jpg)
Από την επίσκεψη του Ρονάλντο στις ακαδημίες της Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε το 2018
Ο Ντέλερ είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας στη χώρα του, με ποσοστά σε μεγάλα εμπορικά κέντρα, ακίνητα και ιδιοκτήτης του franchise των KFC στο Εκουαδόρ, αλλά δεν προσεγγίζει το ποδόσφαιρο με τον τρόπο ενός μεγιστάνα. Αντιμετωπίζει την ομάδα ως εταιρεία στην οργάνωσή της, αλλά χρησιμοποιεί καθαρά ποδοσφαιρικό business plan. «Τα όσα έκανε ο Κρόιφ στην Ολλανδία και αυτή η νοοτροπία που προχώρησε στη Λα Μασία έφεραν επανάσταση στο ποδόσφαιρο», λέει. Ο άνθρωπος πίσω από την επιτυχία της Ιντεπεντιέντε πιστεύει στο τρίπτυχο «δουλειά, δουλειά, δουλειά» και δεν βλέπει το ποδόσφαιρο ως απλώς μία επένδυση σε ταλέντα, όπως συχνά συμβαίνει στη Λατινική Αμερική. Η Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε μαζεύει πιτσιρίκια από το Εκουαδόρ, αλλά δεν κοιτάει να βρει τα καλύτερα, να τα κάνει ποδοσφαιριστές και να αδιαφορήσει για όλα τα υπόλοιπα. «Για μας η ‘ευκαιρία ζωής’ δεν είναι κάποιος που γίνεται ποδοσφαιριστής, αλλά κάποιος που γίνεται καλός άνθρωπος και αν στην πορεία γίνει καλός ποδοσφαιριστής πετυχαίνουμε τον στόχο μας. Το πιο σημαντικό πράγμα για μας είναι τα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο. Μπορεί να είναι κάποιος ο καλύτερος παίκτης στο Εκουαδόρ, αλλά αν δεν πηγαίνει στο σχολείο, δεν θα παίζει». Πράγματι, η Ιντεπεντιέντε δεν φτιάχνει μόνο “αθλητικά σχολεία”, αλλά πολλές φορές φροντίζει για τη διαμονή των μαθητών-αθλητών που προέρχονται από “διαλυμένα σπίτια”, τους χαρίζει μια νέα αρχή και προσπαθεί πριν από την μπάλα, να βάζει τη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Το 2019, στο σχολείο της Ιντεπεντιέντε, γράφτηκαν 130 νέα παιδιά.
Οι άνθρωποι που ανέλαβαν τον σύλλογο αγαπούσαν την μπάλα και ήταν μια παρέα. Η ιστορία τους θυμίζει τον Χοσέ Τεράν και τους φίλους του. Αυτή τη φορά όμως η παρέα δεν είναι άνθρωποι του μόχθου, αλλά επιχειρηματίες. Το ταξίδι όπως είπαμε δεν ήταν εύκολο. Η Ιντεπεντιέντε κινδύνευσε να πέσει και ακόμα και σήμερα δεν έχει κατακτήσει κανέναν τίτλο στο Εκουαδόρ. Η υπομονή είναι αρετή όμως, ειδικά για όσους δουλεύουν πολύ. Πριν 5 χρόνια, οι “κυανόμαυροι” του Εκουαδόρ ακούστηκαν για πρώτη φορά εκτός της χώρας τους. Στους ομίλους του Λιμπερταδόρες άφησαν εκτός την Κόλο Κόλο και προκρίθηκαν ως δεύτεροι πίσω από την Ατλέτικο Μινέιρο. Η συνέχεια ήταν εκκωφαντική. Η Ιντεπεντιέντε πρώτα απέκλεισε τη Ρίβερ Πλέιτ, προκαλώντας τα χαχανητά των οπαδών της Μπόκα. Στη συνέχεια ήρθε η σειρά της UNAM, των Πούμας από το Μεξικό, με μια αγωνιώδη πρόκριση στα πέναλτι. Και κάπως έτσι η Ιντεπεντιέντε έφτασε στα ημιτελικά. Εκεί κέρδισε την Μπόκα στο πρώτο ματς με 2-1, αλλά κανείς δεν περίμενε τι θα γινόταν στη ρεβάνς. Το ιστορικό 2-3 τής έδωσε το εισιτήριο για τον τελικό και ήταν η σειρά των οπαδών της Ρίβερ να γελάσουν με την ψυχή τους. Ο “φονέας των γιγάντων” από το Εκουαδόρ έφτανε στον τελικό. Το ταξίδι της σταχοπούτας όμως δεν είχε αίσιο τέλος. Το πρώτο ματς με την Ατλέτικο Νασιονάλ ήρθε 1-1 και οι Κολομβιανοί στην έδρα τους κέρδισαν με 2-1. Η Ιντεπεντιέντε δεν κατάφερε να επαναλάβει τον άθλο της LDU.
Η ιστορική πρόκριση μέσα στο Μπομπονέρα
Η ιστορία πάντως είχε γραφτεί. Η Ιντεπεντιέντε γινόταν η ομάδα με τον χαμηλότερο Μ.Ο. ηλικίας που έφτανε σε τελικό Λιμπερταδόρες και η πρώτη ομάδα που απέκλειε ταυτόχρονα Ρίβερ και Μπόκα στην ιστορία του θεσμού. Και όχι μόνο. Αποφάσισε να χαρίσει όλα τα έσοδα από τους αγώνες νοκ-άουτ στα θύματα του πολύνεκρου σεισμού του 2016 στη χώρα του Εκουαδόρ. Πόσοι σύλλογοι από τους μεγάλους του πλανήτη θα το έκαναν αυτό; Να κάνουν την πορεία που θα τους “φτιάξει” οικονομικά και να επιλέξουν τη βοήθεια στους συμπατριώτες τους.
Το πλάνο δεν σταμάτησε εκεί, δεν ήταν μια φωτοβολίδα. Η Ιντεπεντιέντε συνεχίζει να στηρίζει τις ακαδημίες. Το “Independiente Formativa” είναι το πλάνο που ξεκίνησε από το 2010 και έχει τις ομάδες σε όλες τις ηλικίες να παίζουν με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. 7 από αυτούς τους παίκτες ξεκίνησαν σε έναν τελικό του Λιμπερταδόρες το 2016. Παράλληλα, οι άνθρωποι της ομάδας άνοιξαν ποδοσφαιρικά σχολεία σε όλη τη χώρα, αυτή τη φορά σε συνεργασία με την ακαδημία του Κατάρ Aspire (από εκεί που πέρασε και ο Τσάβι). Δεν είναι τυχαίο ότι η ομάδα του Εκουαδόρ κέρδισε το Κόπα Λιμπερταδόρες Κ20 το 2020 απέναντι στη Ρίβερ. Αλλά το βασικότερο, όσα παιδιά δεν τα καταφέρνουν, έχουν πάρει τουλάχιστον παιδεία και μόρφωση, ώστε να έχουν τις βάσεις για να κάνουν κάτι άλλο στη ζωή τους.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2021/04/75485911_986750511684539_5736505977218269184_n.jpg)
«Ποτέ μην σταματάς να ονειρεύεσαι»
Οι επιτυχίες νομοτελειακά θα έρθουν και ήρθαν. Και ακόμα και αν χάνει στελέχη, ο σύλλογος προσπαθεί να τα αναπληρώσει. Ο προπονητής του 2016 Πάμπλο Ρεπέτο βρίσκεται πλέον στην LDU. Οι ανταγωνιστές κοιτάζουν να παίρνουν ό,τι καλύτερο. Τον Απρίλιο του 2019, ο Ισπανός Ίσμαελ Ρεσκάλβο, τότε προπονητής της ομάδας, άφησε την ομάδα στα κρύα του λουτρού για να πάει στην Έμελεκ. Η Ιντεπεντιέντε είχε ήδη χάσει τον 1ο προκριματικό για το Σουνταμερικάνα και αντιμετώπιζε έναν σωρό τραυματισμούς. Η διοίκηση δεν φοβήθηκε, εμπιστεύτηκε τον προπονητή των ακαδημιών Μιγκέλ Άνχελ Ραμίρεθ (που είχε περάσει από την Ελλάδα για… Erasmus και γνώρισε έτσι Μανόλο Χιμένεθ και Ερνέστο Βαλβέρδε). Ο Ραμίρεθ όχι απλώς έφερε την πρόκριση τελικά, αλλά στη συνέχεια συνέχισε την παράδοση του φονέα των γιγάντων. Απέκλεισε την Ιντεπεντιέντε (ναι, την ιστορική ομάδα της Αργεντινής από την οποία πήρε το όνομά της) και στη συνέχεια την Κορίνθιανς για να φτάσει στον τελικό. Ο Ραμίρεθ στα 35 του μόλις κατάκτησε το Κόπα Σουνταμερικάνα απέναντι στην Κολόν Σάντα Φε σε έναν απίστευτο τελικό, μπροστά σε 40.000 εκδρομείς της Κολόν που ταξίδεψαν με κάθε μέσο. Κι ο Ραμίρεθ έφυγε βέβαια, βρίσκοντας από το πουθενά μια θέση στον πάγκο της ιστορικής Ιντερνασιονάλ. Αλλά είπαμε, το μοναστήρι να είναι καλά. Η Ιντεπεντιέντε δεν παρεκκλίνει της πορείας της.
O θρίαμβος υπό καταρρακτώδη βροχή και μπροστά στους τρελαμένους Αργεντίνους
Το πλάνο συνεχίζεται. Οι ακαδημίες έχουν επτά γήπεδα κανονικών διαστάσεων (για τις ομάδες Κ12, Κ14, Κ16, αλλά και για τη γυναικεία), κοιτώνες, εσωτερική πισίνα και φυσικά σχολείο, αίθουσα με υπολογιστές ενώ υπάρχουν και ψυχολόγοι. Ο σύλλογος ξοδεύει κάθε χρόνο το 30-40% του προϋπολογισμού του για το προπονητικό κέντρο. Κάθε χρόνο τα πιτσιρίκια πηγαίνουν σε ένα διεθνές τουρνουά για αποκτήσουν εμπειρίες, ώστε όταν φτάσουν στην ανδρική ομάδα να μην τρέμουν από το κάθε Μπομπονέρα και το κάθε Μαρακανά. Την ίδια στιγμή, υπάρχει η σκέψη για τη δημιουργία ενός ιδρύματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (!) τεχνολογικής κατεύθυνσης από τον σύλλογο για τα παιδιά που δεν θα γίνουν τελικά μπαλαδόροι. Ο σύλλογος κατάφερε να βάλει μπρος το νέο του στάδιο, ένα στολίδι 12.000 θέσεων. Δυστυχώς, η πανδημία έφερε πίσω τα εγκαίνια που ήταν να γίνουν τον περασμένο Μάρτιο, αλλά το έργο ολοκληρώνεται και κυρίως, χωρίς η ομάδα να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Η Ιντεπεντιέντε ποτέ δεν είχε πολύ κόσμο. Ο Ντέλερ είπε ότι αυτό τους βοήθησε πολύ στην αρχή, γιατί έπρεπε να πάρουν σκληρές αποφάσεις και να αντιμετωπίσουν δυσκολίες, χωρίς την πίεση του “λαού” μιας δημοφιλούς ομάδας. Τώρα όμως, ο σύλλογος χρειάζεται μεγαλύτερη στήριξη. Προς το παρόν παίζει τα μεγάλα ματς στο Κίτο. Στους τοίχους των εγκαταστάσεων υπάρχουν αρκετά μηνύματα. Ένα από αυτά το “μην σταματάς να ονειρεύεσαι”. Το άλλο, “μελλοντικοί πρωταθλητές του Εκουαδόρ”. Στόχος να μπουν σφήνα στους μεγάλους της χώρας. Γιατί έχουν ήδη μπει σφήνα στους μεγάλους της ηπείρου. Μετά τον τελικό του Λιμπερταδόρες και την κατάκτηση του Σουνταμερικάνα, η Ιντεπεντιέντε έκανε ακόμα ένα θαύμα, πήρε ακόμα ένα σκαλπ. Απέκλεισε τη βραζιλιάνικη Γκρέμιο και μπήκε ξανά στους ομίλους της μεγαλύτερης διοργάνωσης στην από εκεί πλευρά του Ατλαντικού. Και όσο δεν υπάρχουν Super Leagues, ομάδες που με την αξία τους ξεχωρίζουν, θα συνεχίζουν να γράφουν ιστορία.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
Ήρθε η ώρα για τη σημερινή δόση από τον μαγικό παραλογισμό της Ν. Αμερικής. Στην Παραγουάη έχουν ξεμείνει από κενές μέρες για να χωρέσουν τους αγώνες όλων των διοργανώσεων κι έτσι το Σέρρο Πορτένιο-12 Ντε Οκτούμπρε για το πρωτάθλημα ήταν στον αέρα. Κάποιος πιθανόν θα πρότεινε να παίξουν οι ομάδες δυο ματς την ίδια μέρα, κάποιος θα απάντησε "σοβαρέψου, τι είμαστε; Βραζιλιάνοι; Εμείς είμαστε λογικοί άνθρωποι", μετά σηκώθηκαν μανίκια, βγήκαν στο τραπέζι κουμπιουτεράκια, ημερολόγια, χάρακες και βότκες, έγιναν οι απαραίτητοι επιστημονικοί υπολογισμοί και το ματς προγραμματίστηκε τελικά για την Κυριακή.
Στις 8.30 το πρωί.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/190739754_10159775109080931_8652445216615278068_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=Nh78Kkg_gtIAX9HQ45M&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=d8c4b8cebef5d3158b1ab690f5b713fa&oe=60CEB8AD)
Κι αν απορείτε γιατί στις 8.30 το πρωί, γιατί ήθελαν και οι δυο ομάδες να συμπληρώνουν τουλάχιστον 48 ώρες από το προηγούμενο και το επόμενο παιχνίδι τους.
El Sombrero
-
Για να αποτρέψει τις εντάσεις στο μεγάλο ουρουγουανικό ντέρμπι Πενιαρόλ-Νασιονάλ, η CONMEBOL έστειλε τον πιο ψαρωτικό διαιτητή που έχει. Τελικά όλα κύλησαν ήρεμα και ο αγώνας ολοκληρώθηκε με 12 λεπτά καθυστερήσεις, 3 κόκκινες, 5 κίτρινες, 37 φάουλ, ένα γκολ στο 101' και την Πενιαρόλ να προκρίνεται στους '8' του Σουνταμερικάνα παρά την εντός έδρας ήττα.
(https://scontent.fskg4-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/220685914_10159904357305931_3650411535616877825_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-3&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=AQCWLQi3-zgAX-HcIYZ&_nc_ht=scontent.fskg4-1.fna&oh=d8a2c8752652b492d0d357206f4e390b&oe=6122416A)
(https://scontent.fskg4-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/222733724_10159904469330931_1106152763841162318_n.jpg?_nc_cat=102&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=ZztmS3hyKeYAX_Q02cJ&_nc_ht=scontent.fskg4-1.fna&oh=4fa3dfd9da4be467196b5604f18d2f14&oe=612146ED)
El Sombrero
-
Όσο εμείς κοιμόμασταν, στην Παραγουάη ζούσαν ένα από τα πιο απίστευτα φινάλε πρωταθλήματος των τελευταίων πολλών χρόνων. Η 2η στη βαθμολογία Γουαρανί υποδεχόταν την πρωτοπόρο Σέρο Πορτένιο και με νίκη της έκλεβε το πρωτάθλημα, αφού τους χώριζαν δυο βαθμοί. Οι φιλοξενούμενοι έμειναν με 10 παίκτες στο 15' και βρέθηκαν πίσω στο σκορ με 2-0 στο 51'. Ο σπίκερ φώναζε "η Γουαρανί είναι πρωταθλήτρια" αλλά το ματς δεν είχε τελειώσει. Ο αγώνας είχε 11 λεπτά καθυστερήσεις. Στα πρώτα εξ αυτών οι γηπεδούχοι είδαν δυο κόκκινες (η μια στον gk γιατί τράβηξε έναν πεσμένο συμπαίκτη του μέσα στο γήπεδο για να καθυστερήσει ο αγώνας!) και με παίκτη παραπάνω η Σέρο Πορτένιο μείωσε στο 99' και πέτυχε στην τελευταία φάση του αγώνα το γκολ που της χάρισε ένα αδιανόητο πρωτάθλημα. Δεν περιγράφω άλλο.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/263908563_10160147685445931_1927982441276850119_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=Gerudu8Lv5IAX9fLzi5&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=b477f34e377564fbf43811d1cd497255&oe=61B2101A)
Football bloody hell:
El Sombrero (https://el-gr.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160147685450931/?type=3&theater)
-
Δεκέμβριος 2019. Η Γουαρανί φτάνει ως τον τελικό του κυπέλλου Παραγουάης. Εκεί αντιμετωπίζει την Λιμπερτάδ και χάνει με κατεβασμένα τα χέρια, με 3-0.
Δεκέμβριος 2020. Η Γουαρανί φτάνει ως τον τελικό του πρωταθλήματος, όπου και παίζει με την Ολίμπια, σε ένα ντέρμπι μεταξύ των παλιότερων ομάδων στη χώρα. Προηγείται με 2-0 μέχρι το 57' αλλά τελικά καταφέρνει να χάσει το ματς στα πέναλτι, με μοιραίο παίκτη τον γνωστό μας, Ραούλ Μπομπαντίγια, που έστειλε το τελευταίο πέναλτι στο δοκάρι.
Δεκέμβριος 2021. Ως το 91' του τελευταίου αγώνα της χρονιάς η Γουαρανί προηγείται με 2-0, παίζει με παίκτη παραπάνω και είναι αγκαλιά με το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 5 χρόνια και μόλις το 3ο της τα τελευταία 37. Τη συνέχεια είτε τη διαβάσατε ήδη στο προηγούμενο ποστ, είτε τη φαντάζεστε...
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/263941042_10160147816150931_2507744963619474597_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-5&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=5NuwmwjuahoAX_Um4V2&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=227d3104765e052e5505b9ba6055e3fa&oe=61B1BBCF)
El Sombrero (https://el-gr.facebook.com/sombrerogr/photos/a.10152239428735931/10160147816155931/?type=3&theater)
-
Πρωταθλητες Clausura ή Αpertura;
-
Ε καλά αυτά δεν είναι τίποτα
Εδώ αντέξαμε 30 χρόνια
Χρηστίδη
Κολεμπα
Κούγια
Χριστοβασιλη
-
Πρωταθλητες Clausura ή Αpertura;
https://en.wikipedia.org/wiki/2021_Paraguayan_Primera_Divisi%C3%B3n_season
Κλαουσούρα αλλά δεν ξέρω τι θα γινόταν σε θέμα πρωταθλητή αφού ενώνουν τις βαθμολογίες.
-
Η Κόλο-Κόλο, είναι ομάδα που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Χιλής, συγκεκριμένα κατοικοεδρεύει στην περιοχής Μακούλ της πόλης του Σαντιάγο.
Ιδρύθηκε στις 19 Απριλίου 1925 και δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ. Έχει έδρα το στάδιο Μονουμεντάλ Νταβίδ Αρεγιάνο, χωρητικότητας 47.000 θέσεων.
Έχει κατακτήσει 29 πρωταθλήματα, 10 Κύπελλα, 1 Κόπα Λιμπερταδόρες το 1991, 1 Ρεκόπα Σουδαμερικάνα το 1992 και 1 Κόπα Ιντεραμερικάνα το 1992.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/271001944_4792105457510218_8250783942721487332_n.png?_nc_cat=101&ccb=1-5&_nc_sid=36a2c1&_nc_ohc=ZqUytzbb-W0AX8e6TBu&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AT_3qFNz8pWRJUfUejb-IMCzwkXJW-6BIomOB2KFuWTEJg&oe=61E19211)
Dieci (https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=4792107104176720&id=579024932151646)
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/08/olimp4.jpg?w=1200&ssl=1)
Η Ομάδα που Έχει Επίσημο Μπαλοναυαγοσώστη
Κι εσείς, όπως κι εκείνοι, ξέρετε πως η ζωή μας, με τον τρόπο που τη ζούμε, είναι μια φάρσα, όλοι είναι ικανοί να το παραδεχτούν, μα κανείς δεν το κάνει, γιατί ο καθένας έχει ανάγκη, επιπλέον, να προστατεύει μια προσωπική φάρσα. Κι εγώ το ίδιο φυσικά.
Χουάν Κάρλος Ονέτι, Το Ναυπηγείο
Η Ουρουγουάη με το γκάρα τσαρούα της είναι ο ορισμός της έννοιας “ποδοσφαιρομάνα”. Μια χώρα με πληθυσμό λίγο πάνω από 3 εκατομμύρια και ανάμεσα σε δύο γίγαντες, όπως η Αργεντινή και η Βραζιλία. Εκεί στο Μοντεβιδέο όλοι γνωρίζουν τους δύο μεγάλους συλλόγους της χώρας, την Πενιαρόλ και τη Νασιονάλ. Όμως πέρα από τη σκιά αυτών των δύο, ο κατά γενική ομολογία τρίτος στη σειρά σπουδαιότητας σύλλογος είναι η Ράμπλα Τζούνιορς, που έχει στις όχθες του Ρίο δε Λα Πλάτα ένα από τα πιο γραφικά γήπεδα με αμέτρητες μπάλες να έχουν περάσει «σιν παπέλες» στη Αργεντινή μέσω του ποταμού.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/08/olimp3.jpg?w=596&ssl=1)
Το παρατσούκλι τους είναι «Πικαπιέρδας» (Αυτοί που Σπάνε Πέτρες), που είναι το όνομα των Φλίντστοουνς στα ισπανικά. Το παρατσούκλι το έχουν από το γήπεδό τους, που είναι σαν αυτά που ανεβάζουμε κατά καιρούς σε γραφικά τοπία. Τη δεκαετία του 1960 ήθελαν να το ανακαινίσουν και οι ίδιοι οι οπαδοί πήγαν και έσπαγαν πέτρες από το μόλο γύρω εκεί δίπλα ώστε να μπορέσουν να χτίσουν τον τοίχο που χωρίζει τη Νότια και την Ανατολική πλευρά του γηπέδου από το Ρίο δε Λα Πλάτα.
Το ίδιο το γήπεδο λεγόταν από το 1920 (ναι, πριν την ανακαίνιση των σίξτις) Πάρκε Νέλσον, όμως σε μια ακόμα κίνηση Λατινοαμερικάνικης παράνοιας το 1980 μετονομάζεται σε «Ολίμπικο». Το όνομα είναι τουλάχιστον ειρωνικό, καθώς δεν υπάρχει στίβος, δεν υπάρχουν εγκαταστάσεις για οποιοδήποτε άλλο άθλημα και, όπως αναφέραμε ήδη, οι κερκίδες του δεν είναι καν κυκλικές. Βασικά, στην Νότια πλευρά είναι το ναυπηγείο που ενέπνευσε τον Ονέττι να γράψει το ομώνυμο αριστούργημα, και στην Ανατολική του το ποτάμι. Συγκεκριμένο ο κόλπος της Μπαΐα του Μοντεβιδέο.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/08/olimp.jpg?w=855&ssl=1)
Έτσι, το Ολίμπικο του Μοντεβιδέο είναι ένα στάδιο στο οποίο η μπάλα μπορεί να κυλάει στο χορτάρι, να κολλάει στη λάσπη, να πεταχτεί για κανένα μπανάκι στο ποτάμι από πίσω. Η ιδιότητα της αμφίβιας μπάλας έκανε την πρώην πρόεδρο της ομάδας, Ισαμπέλ Πένια, να δηλώσει κάποτε «Ο Μαραντόνα είπε ότι η μπάλα δε λεκιάζεται διότι είχε δει το γήπεδό μας και ήξερε ότι θα την πλύνει το ποτάμι». Η Ισαμπέλ Πένια είναι η μόνη γυναίκα πρόεδρος συλλόγου στην πρώτη κατηγορία της Ουρουγουάης. Γεννήθηκε και μεγάλωσε δίπλα στο στάδιο και είναι από 6 χρονών στις κερκίδες. Ήταν το παιδικό της όνειρο να γίνει πρόεδρος του συλλόγου που αγαπούσε από μικρή και θεωρεί ότι η πιο έντονη στιγμή που έχει ζήσει στη ζωή της ήταν όταν ανέβηκαν κατηγορία το 1980.
Για κάποια χρόνια η Ομοσπονδία δεν επέτρεπε στη Ράμπλα Τζούνιορς να χρησιμοποιεί το στάδιό της. Η Πένια όμως θεωρούσε ότι το στάδιο είναι η ταυτότητα και ο χαρακτήρας του συλλόγου. Πάλεψε πολύ για την επιστροφή στο Ολίμπικο, ενώ παράλληλα ήταν η υπεύθυνη για τη δημιουργία του γυναικείου ποδοσφαίρου στη χώρα. Η συμβολή της στην ανάπτυξη του γυναικείου ποδοσφαίρου τσαρούα έκανε την Ομοσπονδία να της κάνει το χατήρι και η Ράμπλα Τζούνιορς επέστρεψε στο γήπεδο της.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/08/olimp2.jpg?w=1200&ssl=1)
Η Πένια είναι μια θρυλική φιγούρα στην Ουρουγουάη. Όχι μόνο έφτιαξε το γυναικείο ποδόσφαιρο, έγινε πρόεδρος του συλλόγου που υποστήριζε από μικρή και τον επανέφερε στη φυσική του έδρα, αλλά όλα αυτά τα έκανε με τη ματιά της απλής οπαδού. «Σήμερα υπάρχουν πολλά μηχανήματα, εγώ έζησα την εποχή της αξίνας και της πέτρας. Ξέρετε, πολλοί που έσπαγαν πέτρες για να φτιαχτεί αυτός ο τοίχος έχουν ταφεί πίσω από αυτόν, ως τελευταία τους επιθυμία. Άλλοι έχουν ζητήσει να σκορπιστούν εκεί οι στάχτες τους. Ακόμα λέμε στους παίχτες μας ότι αν δεν παίζουν καλά θα σηκωθούν τα φαντάσματα πίσω από τον τοίχο να τους πάρουν με τις πέτρες που είχαν σπάσει στη ζωή τους. Ακούγεται αστείο αλλά είναι ο πιο ισχυρός σύνδεσμος με αυτό το σύλλογο», δήλωνε η Πένια στην ομιλία της επιστροφής στο Ολίμπικο.
«Η μπάλα έχει δύο πεπρωμένα εδώ, ή να καταλήξει στο τέρμα ή στο Ρίο δε Λα Πλάτα». Ο Ροδρίγο Οδιοθόλα είναι ο τερματοφύλακας της Ράμπλα Τζούνιορς. Υπεύθυνος για αρκετές μπάλες που έχουν καταλήξει στο ποτάμι και λογιστής στο επάγγελμα, αναγνωρίζει ότι το κόστος για μπάλες που έχει ο συγκεκριμένος σύλλογος δεν το έχουν ούτε μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες. «Φυσικά και μας κοστίζει χρήματα. Υπάρχουν φορές που μένουμε χωρίς μπάλα και πρέπει να πάρουμε μια απόχη για να ψαρέψουμε κάποια», συμπληρώνει η Ισαμπέλ Πένια, «αλλά δείτε το γήπεδο στο γκούγκλ μαπς, δείτε την τοποθεσία του. Έχουμε ένα μοναδικό στάδιο που οι επιβάτες από τις βάρκες και τα φέρυ που περνάνε συμμετέχουν στο παιχνίδι και μας εμψυχώνουν. Ειδικά το απόγευμα η θέα είναι καταπληκτική και έρχονται στο γήπεδο να τη θαυμάσουν ακόμα και άτομα που δεν έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο».
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2022/08/isabel-pena.jpg?resize=500%2C331&ssl=1)
Το 2014 στο τουρνουά Απερτούρα και ενώ στο Νότιο ημισφαίριο ήταν χειμώνας, με θερμοκρασία 12 βαθμών, μια ακόμα μπάλα πήγε να διώξει τις λάσπες από πάνω της στο Ρίο δε λα Πλάτα. Ο Τζόναθαν Βέρα, που έβλεπε το ματς από τον τοίχο, δεν το σκέφτηκε ούτε στιγμή και βούτηξε στο ποτάμι. Ξαφνικά όλη η προσοχή της κερκίδας έφυγε από το παιχνίδι και στράφηκε σε αυτόν τον τρελό που πήγε να ψάξει τη μπάλα. Μεταξύ ζητωκραυγών και συνθημάτων ο Βέρα ανέκτησε τη μπάλα. Την επόμενη μέρα η Πένια του πρότεινε να γίνει ο «αγουαδόρ», νερουλάς δηλαδή, του συλλόγου. Πλέον δουλεύει 8 χρόνια εκεί, σε ένα μοναδικό πόστο στην ιστορία του ποδοασφαίρου. Έχουμε δει πολλές ιστορίες με μπολμπόιζ, αλλά η Ράμπλας Τζούνιορς μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι ο μοναδικός σύλλογος στον πλανήτη που έχει γουότερ μπολ μπόι, νερομπαλομαζώχτρα δηλαδή.
Η Ισαμπέλ Πένια έχει αφήσει την προεδρία του συλλόγου. Αφού τα πέτυχε όλα θέλησε να γυρίσει εκεί που ανήκει από 6 ετών. Στην κερκίδα του γηπέδου που αγάπησε και στο οποίο φρόντισε να επιστρέψει η ομάδα. Πριν αποχωρήσει όμως, πρόλαβε να δημιουργήσει ένα μοναδικό πόστο στην ιστορία του παιχνιδιού.
sombrero.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/09/copa.jpg)
Κόπα Περού: Η διοργάνωση της τρέλας
Σκεφτείτε για λίγο την εικόνα: Μια παρέα φίλων που έχει μόλις τελειώσει το κλασικό, εβδομαδιαίο παιχνίδι της στα 8Χ8 χαζολογάει πίνοντας μπύρες. Πάνω στο χαβαλέ και την ικανοποίηση από το πως εξελίχθηκε το ματσάκι κάποιος πετάει μια ιδέα: “Και γιατί να μην κάνουμε κι εμείς μια κανονική ομάδα; Μια χαρά τα πάμε στα τουρνουά που παίρνουμε μέρος. Πού ξέρεις, μπορεί κάποτε να φτάσουμε να παίξουμε και στις μεγάλες κατηγορίες”. Κάποιοι γελάνε, κάποιοι του πετάνε ξηρούς καρπούς αλλά στο τέλος, χάρη και στη βοήθεια του αλκοόλ, όλοι ενδίδουν. “Γιατί όχι; Φάση θα έχει”.
Σύντομα η ομάδα ιδρύεται και εντάσσεται στις πιο χαμηλές κατηγορίες του τοπικού. Ένα μόνο χρόνο αργότερα, αυτή η παλιοπαρέα φουλ ερασιτεχνών βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο του ‘Αλεχάντρο Βιγιανουέβα’ και ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει μπροστά σε 35.000 κόσμο την πρωταθλήτρια της χώρας, Αλιάνσα Λίμα, στο πλαίσιο ενός αγώνα της πρώτης κατηγορίας! Η ιστορία είναι φανταστική, ακούγεται αδιανόητα ακραία αλλά, όσο κουλό κι αν ακούγεται, τυπικά είναι εφικτή. Μπορεί να γίνει. Πώς; Καλώς ήρθατε στον μαγικό κόσμο του Κόπα Περού.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/09/copa2-768x512.jpg)
To Κόπα Περού ακούγεται και μοιάζει με διοργάνωση κυπέλλου αλλά δεν είναι. Έχει μέσα του ένα σύστημα διεξαγωγής που θυμίζει πολύ ένα κλασικό πρωτάθλημα αλλά δεν είναι ούτε αυτό. Το Κόπα Περού είναι κάτι άλλο, κάτι μοναδικό, κάτι που δεν χωράει σε μια λέξη, πιθανόν και σε μια πρόταση. Το Κόπα Περού είναι μια τρέλα, σε μια ήπειρο που εδώ και πολλές δεκαετίες κάνει έναν άτυπο διαγωνισμό για το ποιος θα σκεφτεί και θα υλοποιήσει την καλύτερη, την μεγαλύτερη, την πιο ακραία.
Η εισαγωγική και μόνο πρόταση της περιγραφής του αρκεί για να πειστείς: Κανείς δεν ξέρει πόσες ομάδες συμμετέχουν στο Κόπα Περού. Αρκετοί έχουν προσπαθήσει κατά καιρούς να τις μετρήσουν. Ελάχιστοι τα κατάφεραν. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι το πόρισμα τους ήταν σωστό. Πριν λίγα χρόνια ένας θαρραλέος χρήστης του twitter με πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο έβγαλε τις ομάδες εκείνης της χρονιάς κάτι παραπάνω από 22.000! Είκοσι δυο χιλιάδες. Ένας άλλος, μια άλλη χρονιά τις έφτασε στις 25.000 και κάτι ψιλά. Όπως και η ηλικία όμως, το νούμερο των ομάδων που συμμετέχουν δεν έχει σημασία. Είναι απλά ένας αριθμός. Σημασία έχει η τρέλα. Κι από αυτή άλλο τίποτα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/09/copa3.jpg)
Στο Κόπα Περού συμμετέχουν όλοι. Χωρίς καμία δόση υπερβολής. Όποιος θέλει φτιάχνει μια ομάδα πριν να ξεκινήσει η διοργάνωση, της δίνει ό,τι όνομα μπορεί να φανταστεί (“Ομάδα Χουάν Ρομάν Ρικέλμε”, “Ομάδα Χο-Τσι-Μιν”, “Οι γατοφάγοι”, ό,τι θέλει. Μια από τις αγαπημένες ασχολίες κάποιων γραφικών Περουβιανών είναι να ψάχνουν κάθε χρόνο τα πιο αστεία ονόματα, που αρκετές φορές θυμίζουν κωμικές εμπνεύσεις παρέας που λαμβάνει μέρος σε τουρνουά 5Χ5 με έπαθλο ένα μπουκάλι στην Πάολα) την καταχωρεί στο μητρώο της ΠΟ του Περού και είναι έτοιμος να λάβει μέρος στον πιο μεγάλο ποδοσφαιρικό μαραθώνιο του πλανήτη. Οι μόνες ομάδες που εξαιρούνται είναι αυτές που συμμετέχουν στις δυο πρώτες κατηγορίες του Περού, καθώς ο στόχος όλων είναι αυτές. Ο δεύτερος του τουρνουά κερδίζει αυτόματα την άνοδο στην δεύτερη κατηγορία της χώρας. Και ναι, όπως πιθανόν το φανταστήκατε ήδη, ο νικητής της διοργάνωσης κερδίζει την απ’ευθείας άνοδο στην Πριμέρα Ντιβιζιόν! Αν η ερώτηση είναι “Παράλογο;” η απάντηση είναι “Λατινοαμερικάνικο!”.
Δεν έχει σημασία από πόσο χαμηλά ξεκινήσατε, αν το ρόστερ της ομάδας σας έχει 14 παίκτες όλους κι όλους, αν το γήπεδο σας είναι ένα χωράφι σε κάποιο χωριό ψηλά στις Άνδεις, αν το μπάτζετ σας είναι πιο μικρό κι από αυτό ελληνικής οικογένειας το 2022 ή αν τις φανέλες τις πλένει η μάνα του αρχηγού στη σκάφη. Αν με κάποιον μαγικό τρόπο η ομάδα σας κερδίζει τα παιχνίδια μέσα στο γήπεδο (ή και έξω από αυτό) μπορεί μέσα σε λιγότερο από 12 μήνες να φτάσει να παίζει στην υψηλότερη κατηγορία, σε μεγάλα γήπεδα, απέναντι σε διεθνείς ποδοσφαιριστές!
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/09/copa.png)
Το τουρνουά ξεκινάει κάθε χρόνο τον Φεβρουάριο από το επίπεδο γειτονιάς και έχει ουσιαστικά πέντε στάδια. Τους πρώτους τρεις μήνες γίνεται το ξεσκαρτάρισμα στην “Συνοικιακή φάση”, κοινώς παίζουν οι ομάδες των πόλεων μεταξύ τους. Μιας και κάθε πόλη ή περιοχή έχει άλλο αριθμό ομάδων, λόγω διαφορετικού πληθυσμού, κάποια από αυτά τα τουρνουά (ειδικά στις μεγάλες πόλεις) έχουν εξτρά κατηγορίες και εξτρά νοκ άουτ και κάπου εδώ χάνεται εύκολα η μπάλα αν θέλει κάποιος να καταγράψει όλα τα παιχνίδια. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο οι ομάδες που προκρίθηκαν παίζουν στην ‘Επαρχιακή Φάση’, κοινώς αντιμετωπίζουν και ομάδες που απέχουν μερικά χιλιόμετρα από την έδρα τους.
Στην 3η φάση, που φτάνει μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού περίπου, το τουρνουά ανοίγει λίγο ακόμα και οι ομάδες αντιμετωπίζουν τους υπόλοιπους νικητές της περιφέρειας τους. Μιας και η χώρα έχει 25 περιφέρειες, οι δυο πρώτες κάθε επιμέρους τουρνουά προκρίνονται στην “Εθνική Φάση”, εκεί που το πράγμα σοβαρεύει αρκετά αφού το ενδιαφέρον είναι πλέον πανεθνικό. Είναι πολύ συχνό φαινόμενο σε αυτό το στάδιο να διαβάσεις ειδήσεις πως κάποια ομάδα βρήκε ξαφνικά νέους χορηγούς και ανακοίνωσε μέσα σε μια μέρα 5, 10 ή 15 μεταγραφές εν όψει του πρωταθλήματος της “Εθνικής Φάσης”! Σε αντίθεση με τις προηγούμενες φάσεις, που οι αγώνες συνήθως είναι νοκ άουτ, σε αυτό το επίπεδο γυρνάμε σε ένα φορμάτ πρωταθλήματος. Αν θέλεις να το αποκαλέσεις έτσι. Που πιθανόν να μην θέλεις.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/09/copa5.jpg)
Η κάθε μια από τις 50 ομάδες παίζει τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο 6 αγώνες. Τρεις εντός έδρας, τρεις εκτός έδρας. Ερωτήσεις όπως πώς επιλέχθηκε το 6, πώς βγαίνουν οι αντίπαλοι της και πώς κρατιόμαστε για να μην κατουρηθούμε από τα γέλια δεν πρόκειται να απαντηθούν. Όλα τα αποτελέσματα συγκεντρώνονται σε μια ενιαία βαθμολογία και στο τέλος των 6 αυτών περίεργων αγωνιστικών οι 32 πρώτες συνεχίζουν σε μια κλασική φάση νοκ άουτ. Μετά από τους αγώνες των 32, των 16 και των 8, οι τέσσερις ομάδες που θα φτάσουν ως τα ημιτελικά θα προχωρήσουν στην 5η και τελική φάση, που αποκαλείται “La Finalísima”.
Σε αντίθεση με αυτό που περιμένεις να ακούσεις (κάτι που λογικά δεν σου προκαλεί καμία απολύτως έκπληξη εφόσον έχεις φτάσει ως εδώ – και μπράβο σου γι’αυτό), η “La Finalísima” δεν είναι δυο ημιτελικοί και ένας τελικός. Είναι ένα μικρό πρωταθληματάκι, όπου όλοι παίζουν με όλους σε ένα ουδέτερο γήπεδο. Ο δεύτερος της βαθμολογίας κερδίζει την άνοδο στη δεύτερη κατηγορία, ο πρώτος παίρνει το τρόπαιο και ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει την επόμενη σεζόν τους ‘μεγάλους’ της χώρας.
Σε όλο αυτό το χαοτικό σύστημα η παράνοια κάνει πάρτι, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά που συνοδεύουν μια τέτοια κατάσταση. Στους πρώτους μήνες όπου ο ερασιτεχνισμός αγγίζει ταβάνι, τα ευτράπελα είναι αμέτρητα και ο σοβαρός έλεγχος εκ μέρους των διοργανωτών σχεδόν ανύπαρκτος. Οι ιστορίες που προκύπτουν στα χιλιάδες παιχνίδια ανά τη χώρα δεν μπορούν εύκολα να συμβαδίσουν με τη σκέψη ότι ο νικητής του τουρνουά μπορεί την επόμενη χρονιά να διεκδικήσει το πρωτάθλημα του Περού.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/09/copa7.jpg)
Υπάρχουν αγώνες που έχουν διακοπεί γιατί το γήπεδο έγινε πέρασμα αγελάδων ή… χώρος ανακούφισης (Μετάφραση: Τουαλέτα) άλλων ζώων, υπάρχουν παιχνίδια στις πρώτες φάσεις που διεξήχθησαν για λόγους ανωτέρας βίας σε αυτοσχέδια γήπεδα στην πλατεία χωριού, δίπλα σε αυτοκίνητα και μαγαζιά, υπάρχουν κωμικοτραγικά σκηνικά με κατηγορίες για στησίματα συμπαικτών μπροστά στις κάμερες, υπάρχουν γήπεδα σε τεράστια υψόμετρα στις Άνδεις στα οποία κάποιοι φιλοξενούμενοι τα φτύνουν μέσα σε μερικά λεπτά (για παράδειγμα στη φετινή “Εθνική Φάση” υπάρχουν 21 ομάδες με έδρα σε υψόμετρο σαν του Ολύμπου και μια που το γήπεδο της βρίσκεται στα 4.330 μέτρα!), υπάρχουν περιπτώσεις που μια ομάδα παίρνει στο κυνήγι τον διαιτητή που ξεφεύγει πηδώντας φράχτες, υπάρχουν περιπτώσεις που και οι δυο ομάδες παίρνουν στο κυνήγι τον διαιτητή, υπάρχουν περιπτώσεις που η μια ομάδα παίρνει στο κυνήγι την άλλη ομάδα, υπάρχουν περιπτώσεις που μια ομάδα φεύγει από το γήπεδο με το λεωφορείο της αστυνομίας, υπάρχουν αγώνες που δεν ξεκίνησαν στην ώρα τους γιατί ο διαιτητής ήταν τόσο ντίρλα που δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος.
Υπάρχει μπόλικο ξύλο από αυτά που, δυστυχώς, συναντάς σε ντέρμπι τοπικών κατηγοριών. Υπάρχουν άπειρα δολοφονικά τάκλιν, κατσαπλιάδες αμυντικοί που θεωρούν πιο εύκολο και μαθηματικά λογικό να σημαδέψουν τα πόδια (ή το… κεφάλι) παρά τη μπάλα, και γήπεδα που ο αγωνιστικός χώρος μοιάζει με χρησιμοποιημένο ναρκοπέδιο. Γι’αυτό κιόλας στο Περού το τουρνουά αποκαλείται “El Fútbol Macho”. Το ποδόσφαιρο των αρσενικών. Το Κόπα Περού σου δίνει μια τρελή ευκαιρία να φτάσεις από τον πάτο στην κορυφή του ποδοσφαίρου της χώρας μέσα σε λίγους μήνες. Αλλά για να το καταφέρεις αυτό είναι δεδομένο ότι θα υποφέρεις.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/09/copa4.jpg)
Το πιο αξιοπερίεργο ίσως δεδομένο πίσω από όλη αυτή την συμπυκνωμένη γραφικότητα είναι ότι αρκετές φορές οι ομάδες που ξεπετάγονται από το τουρνουά δεν αντιμετωπίζονται ως σάκος του μποξ στη μεγάλη κατηγορία. Σε ένα από τα πιο ακραία παραδείγματα μάλιστα, η Ντεπορτίβο Μπινασιονάλ, μια ομάδα που ιδρύθηκε στα τέλη του 2010, κατάφερε το 2017 να κατακτήσει το Κόπα Περού και μέσα στα επόμενα τρία χρόνια πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα και έπαιξε στο Κόπα Σουνταμερικάνα και στο Κόπα Λιμπερταδόρες! Μια ομάδα που έγινε ουσιαστικά επαγγελματική το 2018, χάρη στο Κόπα Περού. Εκτός από τις ομάδες που γίνονται διάσημες από το πουθενά μέσα σε ελάχιστο χρόνο, το τουρνουά αναδεικνύει νέους, ικανούς προπονητές και νέα ποδοσφαιρικά ταλέντα που φτάνουν να παίξουν μέχρι και στην εθνική και υπό άλλες συνθήκες πιθανόν να σπαταλούσαν αρκετά χρόνια παίζοντας σε τοπικό επίπεδο ή να μην εντοπίζονταν ποτέ και να χανόνταν για πάντα.
Όπως είναι λογικό, ένα τόσο περίεργο εγχείρημα έχει αρκετούς φίλους, που απολαμβάνουν αυτό το μείγμα γραφικότητας, κωμωδίας και (ας το πούμε) ρομαντισμού και άλλους τόσους εχθρούς που στέκονται κυρίως στις ακρότητες που λαμβάνουν χώρα στις πρώτες φάσεις με πρόφαση την πιθανή μελλοντική αναγνωρισιμότητα και το όνειρο μιας θέσης στην πρώτη κατηγορία. Η φετινή πάντως θα είναι η τελευταία σεζόν που ο νικητής θα πάρει αυτόματα το εισιτήριο για την Πριμέρα Ντιβιζιόν. Από του χρόνου, ο τίτλος θα συνδυάζεται με μια άνοδο στη 2η κατηγορία, ώστε να είναι λίγο πιο λογική και σταδιακή η μετάβαση ενός συλλόγου από φουλ ερασιτεχνικός σε φουλ επαγγελματικός. Ακόμα και έτσι όμως, το όνειρο διατηρείται ζωντανό για αμέτρητους ερασιτέχνες Περουβιανούς που περνάνε τα σ/κ τους κυνηγώντας μια μπάλα. Ο σύντομος δρόμος για τις επαγγελματικές κατηγορίες παραμένει ανοιχτός. Το… μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να ξεχωρίσουν από τις υπόλοιπες ομάδες.
Από τις υπόλοιπες 25.000 ομάδες.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
-
:pas: :pashat: :joker:
-
Ρίβερ Πλέιτ: Νεκρός οπαδός της που έπεσε από το υψηλότερο διάζωμα του σταδίου εν ώρα αγώνα! (vid)
Επιμέλεια: Παναγιώτης Παπαδημητρίου
Ένας φίλαθλος της Ρίβερ έπεσε από το δεύτερο διάζωμα στην κάτω εξέδρα και έχασε τραγικά τη ζωή του, με την αναμέτρηση κόντρα στη Ντεφένσα Ι Χουστίσια να διακόπτεται οριστικά.
Τραγικό θάνατο βρήκε ένας φίλος της Ρίβερ Πλέιτ που έχασε τη ζωή του πέφτοντας από το υψηλότερο διάζωμα στην κάτω εξέδρα του «Μονουμεντάλ». Σύμφωνα με «TyC Sports» πριν την πτώση του ο άτυχος φίλαθλος υπέστη καρδιακή ανακοπή.
Οι γιατροί του γηπέδου έσπευσαν να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες, ωστόσο οι προσπάθειές τους έπεσαν στο κενό και ο οπαδός των Millonarios άφησε την τελευταία του πνοή στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας.
Αυτό συνέβη στο 25ο λεπτό της αναμέτρησης μεταξύ των Millonarios και της Ντεφένσα Ι Χουστίσια, με το παιχνίδι εν τέλει να διακόπτεται οριστικά. Οι παίκτες των δύο ομάδων και ο κόσμος που βρισκόταν στο γήπεδο χειροκροτούσαν συγκινημένοι χωρίς να μπορούν να πιστέψουν τι έχει συμβεί.
Επιπλέον, θα υπάρξει έρευνα αν στο συγκεκριμένο μέρος της κερκίδας βρέθηκαν περισσότεροι οπαδοί από το επιτρεπτό όριο.
από Gazzetta.gr
-
Το 2006 ο Όσκαρ Ταμπάρες γίνεται προπονητής της Ουρουγουάης και πηγαίνει στα γραφεία της ομοσπονδίας με έναν μεγάλο φάκελο. Η "Διαδικασία" δεν ήταν απλά ένα πλάνο για το πώς θα προκρινόταν η εθνική στο επόμενο Μουντιάλ. Ήταν μια ολοκληρωτική αναδιοργάνωση του ποδοσφαίρου της χώρας.
Πολλά χρόνια μετά, σε μια συνέντευξη του θα πει: "Στην Ουρουγουάη κάθε χρόνο περίπου 70.000 παιδιά παίζουν μπάλα σε ομάδα. Από αυτά καριέρα θα κάνει μόνο το 0,06%, γι'αυτό δεν πρέπει να προετοιμάζουμε μόνο ποδοσφαιριστές αλλά και ανθρώπους. Tο ποδόσφαιρο δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο αλλά είναι ένα ιδανικό μέσο για να πετύχεις στόχους που ξεπερνάνε το παιχνίδι, όπως το να γίνεις σωστός άνθρωπος. Η μαγική λέξη στο χώρο μας είναι σεβασμός. Σεβασμός προς όλους όσους κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν. Αυτούς που πλένουν τις φανέλες, που κόβουν το χόρτο, που κουβαλάνε τα νερά."
Προχθές η εθνική ομάδα κάτω των 20 της Ουρουγουάης προκρίθηκε στα ημιτελικά του Μουντιάλ U20. Αυτή είναι η τρίτη φορά στα πέντε τελευταία Παγκόσμια Κύπελλα που φτάνει στα ημιτελικά!
Η Ουρουγουάη έχει πληθυσμό 3,4 εκατομμύρια κατοίκους.
(https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/351179462_225150126934733_3804855932524611408_n.jpg?_nc_cat=1&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=Tb09sBn1QZAAX-gflcj&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=00_AfC1TabsmIWZFlROayMmKO_NzTlesM-MZb4w4jKkDduKnA&oe=64841CB7)
"Εμφανίστηκε με το διάσημο “Proceso” την πρώτη ημέρα της δουλειάς. Έναν μεγάλο φάκελο που είχε ως τίτλο “Η θεσμοθέτηση της διαδικασίας της εθνικής ομάδας και της ανάπτυξης των παικτών“. Κάτι που ακούγεται αρκετά ως τίτλος μιας βαρετής συνεδρίασης που δείχνει το κανάλι της Βουλής. Κι όμως, το “Proceso”, η Διαδικασία, ήταν αυτή που άλλαξε την ιστορία του ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης από το 2006 και μετά..."
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=645531780942618&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/07/oscar8.jpg?w=900&ssl=1)
Ο “Δάσκαλος” Ταμπάρες: ο άνθρωπος που άλλαξε το ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης
Τέταρτο πέναλτι. Λίγα μέτρα φόρα. 3,5 περίπου εκατομμύρια ζευγάρια μάτια πάνω του. Ο Μαρσέλο Ζαλαγιέτα εκτελεί. Ο Μαρκ Σβάρτσερ αποκρούει. Οι Αυστραλοί στις εξέδρες πανηγυρίζουν κι ο Τζον Αλοΐσι παίρνει σειρά. Ευστοχεί. Η Αυστραλία κερδίζει και προκρίνεται στο Μουντιάλ του 2006, έχοντας ξεπεράσει στα μπαράζ την Ουρουγουάη με τα δύο ματς να λήγουν 1-0. Πίσω στο Μοντεβιδέο τα δάκρυα κυλούν, είναι μια ακόμα εθνική καταστροφή. Μια χώρα που ζει για την μπάλα, μια χώρα που πολλοί ίσως να μην τη γνώριζαν αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο. Κι όμως, ίσως εκείνο το χαμένο πέναλτι να άλλαξε την ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας.
Ο κόουτς Φοσάτι αποχωρεί κι η Ομοσπονδία τον αντικαθιστά με τον Όσκαρ Ουάσινγκτον Ταμπάρες. Δεν είναι άγνωστο όνομα, το αντίθετο. Σαν ποδοσφαιριστής δεν έκανε μεγάλη καριέρα. Έπαιζε ως σέντερ μπακ και δεξί μπακ σε διάφορες μικρομεσαίες ομάδες, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Παράλληλα, ήταν και δάσκαλος σε δημοτικά σχολεία, κυρίως στην 4η και στην 6η τάξη, ενώ αργότερα έγινε και διευθυντής. Η μόνη αξιομνημόνευτη στιγμή της ποδοσφαιρικής του καριέρας ήταν όταν έδωσε συνέντευξη σε ένα περιοδικό το 1968, με τον τίτλο “Ο ποδοσφαιριστής που σπουδάζει Φιλοσοφία“. Σκεφτείτε το. Δεκαετία 1960, Ουρουγουάη, τότε που οι παίκτες μάζευαν τα σκαλπ των αντιπάλων, όπως οι σημερινοί τα τατουάζ. Κι αυτός ήταν παιδαγωγός.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/07/oscar.jpg?resize=557%2C325&ssl=1)
Από τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα και σιγά σιγά άρχισε να γίνεται διάσημος, με αποκορύφωμα το Κόπα Λιμπερταδόρες που κατέκτησε με την Πενιαρόλ. Αυτό του άνοιξε για πρώτη φορά την πόρτα της εθνικής Ουρουγουάης. Την οδήγησε στο Μουντιάλ του 1990, με μια ισοπαλία απέναντι στην Ισπανία και μία ήττα από το Βέλγιο. Οι δημοσιογράφοι πίσω στην πατρίδα ήταν επικριτικοί κι η εμφάνιση στο τρίτο ματς με τη Ν. Κορέα ήταν κακή. Ένα γκολ στις καθυστερήσεις έφερε την πρόκριση, αλλά στους 16 η Ιταλία επικράτησε με 2-0 στο κατάμεστο Ολίμπικο. Η Ουρουγουάη γύρισε πίσω και ο Ταμπάρες έφυγε από την εθνική.
Οι πορείες Ουρουγουάης και Ταμπάρες ήταν αντίστροφες όμως. Ενώ η Σελέστε έμεινε εκτός των δύο επόμενων Μουντιάλ, ο Ταμπάρες σήκωνε πρωτάθλημα με την Μπόκα (σπάζοντας 11 χρόνια ανομβρίας), έκανε εξαιρετική πορεία με την Κάλιαρι και έφτανε μέχρι και τον πάγκο της Μίλαν, έστω και για λίγους μήνες. Μάζευε εμπειρίες. Ο “Μαέστρο” (δάσκαλος) ετοιμαζόταν, χωρίς ίσως να το ξέρει κι ο ίδιος, για τη δουλειά της ζωής του. Όταν ο Ζαλαγιέτα έχανε το πέναλτι, ο Ταμπάρες βρισκόταν στον τέταρτο συνεχόμενο χρόνο του μακριά από του πάγκους. Πολλοί πίστευαν ότι είχε αποσυρθεί. Η Ομοσπονδία όμως του χτύπησε την πόρτα. Κι ο Μαέστρο απάντησε θετικά, όχι γιατί ήταν άνεργος. Αλλά γιατί είχε πραγματικό σχέδιο.
Εμφανίστηκε με το διάσημο “Proceso” την πρώτη ημέρα της δουλειάς. Έναν μεγάλο φάκελο που είχε ως τίτλο “Η θεσμοθέτηση της διαδικασίας της εθνικής ομάδας και της ανάπτυξης των παικτών“. Κάτι που ακούγεται αρκετά ως τίτλος μιας βαρετής συνεδρίασης που δείχνει το κανάλι της Βουλής. Κι όμως, το “Proceso”, η Διαδικασία, ήταν αυτή που άλλαξε την ιστορία του ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης από το 2006 και μετά.
Ο Ταμπάρες έβαλε όλον του τον εαυτό στη Διαδικασία. Τόσο του δασκάλου, όσο και του προπονητή. Δεν ήταν απλά ένα πλάνο για το πώς θα προκρινόταν η Ουρουγουάη στο επόμενο Μουντιάλ, ήταν μια ολόκληρη αναδιοργάνωση του ποδοσφαίρου της χώρας. Για το πώς μια τόσο μικρή χώρα θα εξασφάλιζε ένα σταθερό επίπεδο ποδοσφαίρου αντλώντας από μία πηγή 3,5 εκατομμυρίων ψυχών. Κι όλα αυτά πάνω σε μια παιδαγωγική βάση με έμφαση στο σεβασμό. Ναι εντάξει, μπορούμε να γελάσουμε λίγο. Για την Ουρουγουάη μιλάμε. Γνωστή για το σκληρό παιχνίδι, για τα δολοφονικά τάκλιν. Αλλά ο Ταμπάρες προσπάθησε να αλλάξει τα πράγματα και εν μέρει τα κατάφερε. Το σχέδιό του ήταν τόσο μεγαλόπνοο που πίστευε ότι θα βοηθούσε τη χώρα ολόκληρη, όχι μόνο το ποδόσφαιρό της.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/07/oscar2.jpg?resize=500%2C528&ssl=1)
“Είμαι άνθρωπος του ποδοσφαίρου, αλλά γνωρίζω ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν όμως και πράγματα στα οποία το ποδόσφαιρο μπορεί να βοηθήσει. Ο αθλητισμός βοηθά στην υγεία και την εκπαίδευση, που είναι μεγέθη που μετρούν την ανάπτυξη, όχι μόνο ο πλούτος. Το ποδόσφαιρο πρέπει να βοηθά ανθρώπους που βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας, να δίνει ίσες ευκαιρίες, να ενθαρρύνεται από το κράτος η ενασχόληση με αυτό“.
Ο Ταμπάρες δεν ανέλαβε για να σηκώσει κούπες. Ανέλαβε για να κάνει παιδιά-αθλητές που θα είναι και καλοί πολίτες. Να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής. Ανέλαβε επί της ουσίας όλες τις ομάδες, από την Κ15 μέχρι την ανδρική. Ξεκίνησε από το προπονητικό κέντρο που το γέμισε με φωτογραφίες παλιών θρυλικών παικτών της εθνικής και με ένα μεγαλοπρεπές έμβλημα που το έβλεπε όποιος έμπαινε για να καταλάβει πού βρίσκεται, πόσο μεγάλη τιμή του γίνεται και πόσες μεγάλες ευθύνες φέρει.. Και φυσικά έδωσε οδηγίες για να εγκατασταθεί μία παραδοσιακή ουρουγουανική ψησταριά, εκεί που τα πιτσιρίκια μαζεύονται, τρώνε και ακούνε το Δάσκαλο να λέει ιστορίες. Ο Φορλάν θυμάται ένα ταξίδι της εθνικής Ανδρών στην Ιαπωνία. Οι παίκτες είχαν εντυπωσιαστεί από τη χώρα και ο Ταμπάρες έκατσε το βράδυ και τους ανέλυσε την ιστορία και την κουλτούρα της. Τα πιτσιρίκια της εθνικής Ουρουγουάης πηγαίνουν σε μουσεία και θέατρα, μαθαίνουν ιστορία, οι μικρές ομάδες είναι σχολεία. Ο Ταμπάρες έχει μέχρι και γνώσεις βοτανολογίας. Πρώτα απ’ όλα όμως, τα παιδιά μαθαίνουν τρόπους. Το “Proceso” ήταν τόσο ενδιαφέρον που μέχρι κι ο διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σχολής της χώρας τον συνάντησε ώστε να πάρει ιδέες για την εκπαίδευση των δικών του μαθητών. Ο Μαέστρο, ακόμα και τώρα παίρνει τηλέφωνα τους παίκτες του όταν αποβάλλονται από τις ομάδες τους και τους κάνει παρατηρήσεις. Παρακολουθεί τους αγώνες των μικρών από κοντά και βλέπει τους μεγάλους που αγωνίζονται στην Ευρώπη.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/07/oscar5.jpg?resize=580%2C386&ssl=1)
“Το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε στα 13χρονα παιδιά είναι να χαιρετούν όπου κι αν μπαίνουν κι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, ακόμα κι αν δεν τους ξέρουν. Να λένε ευχαριστώ σε όσους δουλεύουν γι’ αυτούς: τους πλένουν τα ρούχα, σε όσους τους σερβίρουν κ.ο.κ.”
Πέρα όμως από την “παιδεία” που δίνει το Proceso, τις γνώσεις, αλλά και τα μαθήματα συμπεριφοράς, ο Ταμπάρες ασχολήθηκε και με τα πιο ποδοσφαιρικά. Όταν ανέλαβε, οι παίκτες που είχε στην εθνική ήταν κάποιοι που έφυγαν στα 17 τους για την Ευρώπη. Έχοντας τόσους λίγους διαθέσιμους πιτσιρικάδες, έπρεπε να βρεθεί λύση. Δεν μπορούσε να γίνει δουλειά έτσι: “Οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούν να μεγαλώνουν μόνοι τους και η διαδικασία της εκμάθησης δεν πρέπει να διακόπτεται.” Έτσι το Proceso ξεκινά νωρίτερα. Τα παιδιά από τα 13 τους περίπου μπαίνουν στο κλίμα της Σελέστε, γίνονται μέλη αυτής της οικογένειας και διαμορφώνονται ποδοσφαιρικά και ως χαρακτήρες ώστε να μπορούν να παίξουν με το στιλ της Ουρουγουάης. Παιδιά που μπορεί να χάνονταν στους συλλόγους, δουλεύονταν παραπάνω στις εθνικές ομάδες. Παράδειγμα ο Σουάρες, που στη Νασιονάλ δεν τον πίστευαν πολλοί. Ο Ταμπάρες τον πίστεψε από την αρχή, δούλεψε πάνω του και τον εξέλιξε. Σιγά σιγά μια ολόκληρη φουρνιά παικτών που δουλεύτηκαν από μικρές ηλικίες έφτασε στους άνδρες. Όπως είπε ο πρόεδρος της Π.Ο. της χώρας πριν λίγες ημέρες: “Ο Μαέστρο συντονίζει τα πάντα σε όλες τις εθνικές ομάδες. Είδε όλα αυτά τα παιδιά να μεγαλώνουν. Ξέρει από πού προέρχονται, γνωρίζει τις οικογένειές τους, τα πάντα γι’ αυτούς. Έτσι εξηγούνται τα αποτελέσματα“.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/07/oscar4.jpg?resize=568%2C384&ssl=1)
“Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει μόνο το να παίζεις όμορφα”
– Όσκαρ Ταμπάρες
Ο Ταμπάρες προσπάθησε παράλληλα να αλλάξει το DNA του Ουρουγουανού ποδοσφαιριστή. Ή μάλλον καλύτερα αυτό που είχε φτάσει να θεωρείται ως δεδομένο. Στην Ουρουγουάη υπάρχει μια έκφραση που περιγράφει το λαό: “garra charrúa“. Στην κυριολεξία σημαίνει “τα νύχια των Τσαρούα” της φυλής των ιθαγενών της χώρας, αλλά με τα χρόνια σημαίνει αυτό το πνεύμα του πολεμιστή, που με την πλάτη στον τοίχο θα πολεμήσει όσο πιο δυνατά μπορεί. Το πείσμα και η επιμονή των Ουρουγουανών, ειδικά όταν οι πιθανότητες είναι εναντίον τους. Ο Ταμπάρες δεν θέλει να το αφαιρέσει αυτό, θέλει όμως να απομακρύνει το βρώμικο παιχνίδι, την άνευ λόγου σκληράδα, τις πολλές κόκκινες. Κάποιες φορές το καταφέρνει (δείτε πόσες λίγες κίτρινες έχει πάρει η Ουρουγουάη μέχρι τώρα στο Μουντιάλ), κάποιες άλλες όχι, όταν ο Σουάρες αντί για τα νύχια βγάζει τσαρούα δόντια και δαγκώνει αντιπάλους. Για τον Ταμπάρες όμως είναι σημαντικό να καταλάβει όλη η χώρα ότι οι επιτυχίες στο ποδόσφαιρο πριν έναν αιώνα περίπου είχαν τόσο τη garra charrúa, όσο και ποιοτικό ποδόσφαιρο. Μίλησε με πολλούς από τους ποδοσφαιριστές του 1950 και του Μαρακανάσο και κατάλαβε ότι η Ουρουγουάη τότε δεν ήταν απλά τσαμπουκάς, ήταν και ποιοτικό ποδόσφαιρο. Συνηθίζει να λέει ότι στον τελικό του Μαρακανά η Ουρουγουάη έκανε μόλις 11 φάουλ. Κάτι που η ίδια η χώρα ξέχασε και βυθίστηκε στο στερεότυπο της σκληράδας.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/07/oscar6.jpg?resize=556%2C370&ssl=1)
“Η ιστορία μας είναι ένα σημαντικό προσόν μας, αλλά πρέπει να την καταλάβουμε καλά. Κάναμε λάθη στο παρελθόν, όταν δεν ερχόταν ένα καλό αποτέλεσμα, λόγω ανικανότητας αντιδρούσαμε. Αποκτήσαμε μια κακή φήμη, πιστεύω λίγο υπερβολική, που την εκμεταλλεύονταν οι αντίπαλοί μας. Τα τελευταία χρόνια αλλάξαμε αυτή την τάση. Το 2010 στη Ν. Αφρική η Ουρουγουάη ήταν η ομάδα με τις λιγότερες κάρτες, παρ’ ότι ήμασταν η ομάδα που κουβαλούσε λιγότερο την μπάλα και είχε την καλύτερη άμυνα”
Το Proceso τα πήγε εξαιρετικά. 4η θέση στο Κόπα Αμέρικα του 2007, κατάκτηση το 2011 μέσα στην Αργεντινή. Τρομερή πορεία και 4η θέση στο Μουντιάλ του 2010, καλή εμφάνιση και το 2014 που κόπηκε από τη φοβερή Κολομβία. Κάποιοι θα πουν ότι η Ουρουγουάη ήταν τυχερή γιατί “έτυχε” να έχει παικταράδες τύπου Φορλάν, τύπου Σουάρες. Η αλήθεια είναι όμως ότι πλέον τους παικταράδες τους φτιάχνει αυτή.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο Ταμπάρες δεν δέχεται κριτική. Πολλοί αντέδρασαν στην τελευταία ανανέωση του συμβολαίου του. Είπαν ότι έδωσε όλα όσα μπορούσε. Κάποιοι θεωρούν ότι οι επιτυχίες δεν είναι μεγάλες. Στα δύο τελευταία Κόπα Αμέρικα η ομάδα έμεινε πίσω, η γενιά του χρυσού 2010 άρχισε να μεγαλώνει. Άλλοι τον κατηγορούν ότι το ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης δεν είναι δημιουργικό. Ο Μαέστρο στα 71 του είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία προπονητής στο Μουντιάλ και διαφωνεί μαζί τους. Όσοι δεν τον γνωρίζουν είδαν στα γήπεδα της Ρωσίας έναν τύπο με μπαστούνι να είναι στον αγωνιστικό χώρο και ίσως αναρωτήθηκαν. Ο Ταμπάρες πάσχει από μία χρόνια νευροπάθεια, λέγεται ότι είναι το σύνδρομο Guillain–Barré, αλλά ο ίδιος δεν μιλάει γι’ αυτό. Έχει κάνει δύο επεμβάσεις στην σπονδυλική στήλη. Το πάθος του είναι τέτοιο που πριν από δύο χρόνια έκανε τις προπονήσεις με ένα μικρό αυτοκινητάκι για άτομα με κινητικά προβλήματα. Κάποιες φορές πονάει πολύ όταν προσπαθεί να ανέβει σκάλες. “Θα συνεχίσω, όσο τα αποτελέσματα δεν λένε το αντίθετο”, απαντά. Η Ομοσπονδία δεν έχει κανένα πρόβλημα, το ίδιο κι οι παίκτες. Ο Ταμπάρες θα είναι προπονητής στην Ουρουγουάη μέχρι να φύγει ο ίδιος.
Ο χθεσινός ήταν ο 200ος αγώνας του στον πάγκο της εθνικής Ουρουγουάης, ένα ρεκόρ που πιθανόν δεν θα καταρριφθεί ποτέ. Το αποτέλεσμα βέβαια δεν ήταν αυτό που περίμεναν όλοι. Αρκετοί ήταν αυτοί που γκρινιάζουν για τον τρόπο παιχνιδιού του Περού και για τη χρήση του VAR. Ο Όσκαρ Ταμπάρες δεν είναι ένας απ'αυτούς: "Το αποτέλεσμα μας αφήνει με μια μεγάλη πικρία αλλά πρέπει να το δεχτούμε. Προσπαθήσαμε να επιβάλλουμε το παιχνίδι μας αλλά αποτύχαμε ιδιαίτερα σ'έναν τομέα, τα οφσάιντ. Το Περού προσπάθησε να μειώσει το ρυθμό του αγώνα αλλά δεν έκανε τίποτα εκτός κανονισμών. Στο παρελθόν το ίδιο πράγμα έχουμε κάνει κι εμείς κάποιες φορές. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Πρέπει να ξέρεις και πως να χάνεις."
Ο Μαέστρο δεν δουλεύει όμως για το σήμερα μόνο. Μπορεί να έχει μια χρυσή ευκαιρία να φτάσει ξανά στα ημιτελικά ενός Μουντιάλ ξεπερνώντας τη Γαλλία, όσο δύσκολο και να είναι αυτό χωρίς τον Καβάνι, μπορεί Σουάρες και Ματαδόρ να παίζουν πιθανότατα στο τελευταίο τους Μουντιάλ, αλλά τα πράγματα δεν είναι άσχημα. Η προεργασία έχει γίνει. Ο Γκοντίν μεγάλωσε, αλλά ο Χιμένες δίπλα του είναι μόλις 23. Ο Μπετανκούρ είναι 20, ο Νάντες κι ο Τορέιρα 22, ο ντε Αρασκαέτα 24, ο Λαξάλτ 25. Ο Μάξι Γκόμες που δεν έχει πάρει χρόνο 21. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ουρουγουάη ήρθε στο Μουντιάλ χωρίς Αρέβαλο Ρίος, Χόρχε Φουσίλε, Άλβαρο Περέιρα, Ντιέγκο Λουγκάνο και Ντιέγκο Φορλάν που έπαιζαν το 2014. Το Proceso φαίνεται ότι δουλεύει καλά, οι Ουρουγουανοί πιστεύουν ότι στην Κ20 υπάρχουν κι άλλοι αξιόλογοι. Και αν δεν βγουν Φορλάν ή Καβάνι, τουλάχιστον θα συνεχίσουν να κρατούν μια χώρα με πληθυσμό κάτι λιγότερο από αυτόν του Βερολίνου στις ψηλές θέσεις του ποδοσφαίρου. Κυρίως όμως, η νίκη για τον Ταμπάρες είναι να τους έχει κάνει σωστούς ανθρώπους, με σεβασμό. Το σεβασμό που δείχνει κι ο ίδιος όπως είπε και στην τελευταία συνέντευξη τύπου: “Αν θέλεις να φτιάξεις ένα καλό σύνολο, θα πρέπει να δείχνεις τον ίδιο σεβασμό σε αυτόν που είναι διάσημος και σε αυτόν που δεν είναι“.
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2023/07/imago0002569811h-1536x1029-1.jpg?w=1430&ssl=1)
Όταν ο κόσμος της Πενιαρόλ έκανε έρανο για το είδωλό του (και μια μοναδική υποδοχή αεροδρομίου)
Το όνομα Φερνάντο Μορένα μπορεί να μην λέει πολλά στους περισσότερους. Μόνο οι πολύ παλιότεροι ή όσοι είναι άρρωστοι με το ποδόσφαιρο της Λατινικής Αμερικής θα τον γνωρίζουν. Πρόκειται για έναν από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές που έβγαλε η Ουρουγουάη. Κρατά μέχρι και σήμερα το ρεκόρ των περισσότερων γκολ στο πρωτάθλημα της χώρας, αλλά ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το πόσο συχνά σκόραρε με ένα Μ.Ο. γκολ ανά αγώνα που άγγιζε το 1. Παράλληλα είναι και ο 2ος σκόρερ όλων των εποχών στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Όπως καταλαβαίνει κανείς λοιπόν, μιλάμε για έναν γκολεαδόρ ολκής.
Αγωνίζεται στην Πενιαρόλ και το όνομά του περνάει τα όρια του Ατλαντικού. Εκείνα τα χρόνια άλλωστε, τα ταλέντα δεν έφευγαν από τα 18 και τα 19 τους για να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη. Φτάνουμε στο 1979 και ο Μορένα μετά από μία εξαετία στη Πενιαρόλ παίρνει μεταγραφή στην Ισπανία και τη Ράγιο Βαγιεκάνο. Η ομάδα από τη Μαδρίτη προσπαθεί να μην υποβιβαστεί και δίνει τη μάχη της, τερματίζει τελικά όμως 16η και 2 βαθμούς μακριά από τη σωτηρία. Γι’ αυτό σίγουρα δεν ευθύνεται ο Νάντο Μορένα. Σκοράρει 21 φορές, μόλις τρία γκολ λιγότερα από τον πρώτο σκόρερ Κίνι και μόλις ένα κάτω από τον Μάριο Κέμπες. Η Βαγιεκάνο δεν μπορεί να τον κρατήσει και έτσι ο Μορένα παίρνει μεταγραφή για τη Βαλένθια. Ανεβαίνει επίπεδο και την επόμενη σεζόν κάνει πορεία πρωταθλητισμού. Η Βαλένθια τερματίζει 4η και κατακτά την έξοδο στο ΟΥΕΦΑ, μόλις όμως τρεις βαθμούς από την πρωταθλήτρια Ρεάλ Σοσιεδάδ σε ένα συναρπαστικό φινάλε, με το πρωτάθλημα του 1981 να κρίνεται στο τέλος. Ο Μορένα θα φορέσει τη φανέλα των νυχτερίδων σε 31 ματς συνολικά και θα σκοράρει 16 φορές, αλλά θα πέσει και θύμα μιας άδικης απόφασης όταν θα τιμωρηθεί με αρκετές αγωνιστικές, σε μια ιστορία που έχει να κάνει με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ισπανία και ένα αποτυχημένο πραξικόπημα, αλλά και πιέσεις ώστε το πρωτάθλημα να μην πάει σε… λάθος χέρια. Θα ασχοληθούμε μια άλλη φορά με αυτό.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/07/imago0003526399h-2048x1365.jpg)
Εδώ με τον Γιόχαν
Καλοκαίρι 1981. Ο κόσμος της Πενιαρόλ βλέπει την ομάδα του όχι απλώς να χάνει το πρωτάθλημα, αλλά να μένει και εκτός Λιμπερταδόρες. Την ίδια στιγμή, η μισητή Νασιονάλ κατακτά το δεύτερο Κόπα Λιμπερταδόρες της ιστορίας της. Ο λαός της Πενιαρόλ είναι απογοητευμένος, οι αντιπαθητικοί γείτονες πανηγυρίζουν στους δρόμους του Μοντεβιδέο. Η διοίκηση ξέρει ότι πρέπει να κάνει μια δυνατή κίνηση, τόσο εντυπωσιασμού, όσο και ουσίας. Αποφασίζει να φέρει πίσω το ίνδαλμα Φερνάντο Μορένα. Το να πάρει μια ομάδα της Ουρουγουάης παίκτη από την Ισπανία ακουγόταν όσο εξωφρενικό ακούγεται και τώρα. Ο παίκτης δεσμεύεται με συμβόλαιο και θα πρέπει να γίνει αγορά από τη Βαλένθια. Η αλήθεια είναι όμως ότι η Βαλένθια αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και χρωστάει χρήματα και στον ίδιο τον Μορένα. Συνεπώς, δεν είναι τόσο αδύνατο όσο ακούγεται. Η Πενιαρόλ κάνει ότι μπορεί στις διαπραγματεύσεις. Ο πρόεδρος ταξιδεύει στην Ισπανία.
Η Βαλένθια ζητάει πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια, ποσό που είναι αρκετά υψηλότερο από αυτό που είχε ξοδέψει η Ράγιο για να τον αγοράσει από την Πενιαρόλ. Ο ίδιος ο Μορένα δέχεται να πάρει λιγότερα από όσο έπαιρνε στην Ισπανία, καταλαβαίνοντας τη θυσία που γίνεται και συγκινημένος που θα γυρίσει πίσω στην αγαπημένη του ομάδα. Η Πενιαρόλ παζαρεύει λίγο και καταφέρνει να κατεβάσει την τιμή λίγο πιο κάτω. Ο πρόεδρος Ουάσινγκτον Κατάλντι καταφέρνει κάτι που φαινόταν απίθανο. Η συμφωνία ολοκληρώνεται τελικά και ο παίκτης ξαναγίνεται κιτρινόμαυρος.
Η επιστροφή του Μορένα θυμίζει επιστροφή πολιτικού αρχηγού μετά από εξορία
6 Απριλίου 1981. Το Αεροπουέρτο ντε Καράσκο έχει γεμίσει με χιλιάδες κόσμου. Μοναδικές στιγμές. Το αεροπλάνο προσγειώνεται και ο Νάντο πατάει ξανά το χώμα της Ουρουγουάης. Ο κόσμος έχει κατακλύσει το αεροδρόμιο και τους δρόμους. Ο Μορένα μπαίνει στο αυτοκίνητο του γιου του προέδρου. Από πίσω ένα καραβάνι συνοδεύει τον παίκτη σε όλη τη διαδρομή του από το αεροδρόμιο. Κόρνες, κόσμος σταματημένος να αποθεώνει τον παίκτη σε κάθε γωνία, μοναδικές στιγμές. Το καραβάνι περνά και από εκεί που προπονούνται οι άλλοι παίκτες της Πενιαρόλ. Σταματούν την προπόνηση και βγαίνουν να χαιρετίσουν το ίνδαλμα. Να αγκαλιάσουν τον παλιό και νέο τους συμπαίκτη. Η τουρνέ του Μορένα συνεχίζεται και φτάνει στον τερματικό της σταθμό. Τα γραφεία της Π.Ο. της Ουρουγουάης. Πλήθος κόσμου τον περιμένει και εκεί. Ο ποδοσφαιριστής αποθεώνεται, κάνει δηλώσεις: «Αν είχα φανταστεί πόσο πολύ με αγαπάει ο κόσμος, δεν θα είχα φύγει ποτέ», θα πει.
(https://i0.wp.com/blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/07/606b7a907d5d5.jpeg?resize=580%2C351&ssl=1)
Το καραβάνι ξεκινά από το αεροδρόμιο
Υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια όμως. Η Πενιαρόλ έχει συμφωνήσει μεν με τη Βαλένθια, αλλά η ομάδα της Ισπανίας περιμένει την τραπεζική εγγύηση. Για να ολοκληρωθεί η μεταγραφή, η Πενιαρόλ χρειάζεται χρήματα που δεν τα έχει. Η συμφωνία αγγίζει το 1 εκατομμύριο σε τρεις περίπου δόσεις, με την πρώτη να πρέπει να πληρωθεί όταν θα γίνει ένα φιλικό μεταξύ των δύο ομάδων στο Μοντεβιδέο. Γίνεται έκκληση στον κόσμο, καθώς φτάνει η ώρα οι οπαδοί να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να πραγματοποιηθεί η τραπεζική χρηματοδότηση. Ο κόσμος δεν μένει αμέτοχος. Αντί για «Επιχείρησις Γης Μαδιάμ» όπως θα έλεγε και ο ΘουΒου, στήνεται το «Οπερασιόν Ρετόρνο Φερνάντο Μορένα» (επιχείρηση επιστροφής Φερνάντο Μορένα) με σλόγκαν «Όλοι εμείς θα φέρουμε τον Μορένα». Η λατρεία και η τρέλα φτάνουν σε τέτοιο σημείο που βγαίνει μέχρι και τραγουδάκι:
Τον Μορένο θα τον φέρουμε όλοι
Γιατί είμαστε Πενιαρόλ
Και θα δείξουμε στον κόσμο όλο
ότι μπορούμε, μπορούμε
να φέρουμε τον καμπεόν
Οι εξορμήσεις θυμίζουν πολιτική προσπάθεια, με το μπλοκ στο χέρι οι υπεύθυνοι πηγαίνουν στους απλούς οπαδούς του συλλόγου για την εισφορά. Η τρέλα του κόσμου είναι τέτοια που κανείς δεν σκέφτεται να μην βοηθήσει. Τα λεφτά βρίσκονται, η μεταγραφή ολοκληρώνεται χάρη στον λαό της Πενιαρόλ. Κι ο Μορένα; Κάνει τίποτα ή τζάμπα ο κόπος; Φυσικά και κάνει. Η Πενιαρόλ θα κατακτήσει μαζί του δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα και κυρίως το Λιμπερταδόρες του 1981. Εκεί που στο 89′ του αγώνα ρεβάνς, ο Μορένα θα σκοράρει το μοναδικό γκολ των δύο αναμετρήσεων με την Κομπρελόα. Και λίγο καιρό αργότερα, η Πενιαρόλ θα κατακτήσει και το Διηπειρωτικό, επικρατώντας της Άστον Βίλα με 2-0 (από εκεί και η αρχική φωτογραφία του κειμένου μας). Ο Μορένα θα μπει στο πάνθεον των παικτών του συλλόγου, ο παίκτης που η αγάπη του κόσμου (και φυσικά ένας ικανός πρόεδρος) έφεραν πίσω στην Ουρουγουάη για να οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή του κόσμου.
(https://i0.wp.com/blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2022/07/D_NQ_NP_881107-MLU49100729409_022022-O.jpg?resize=536%2C280&ssl=1)
Aπόδειξη αγάπης στον έρανο
Δυστυχώς για τη Λατινική Αμερική, το Κόπα Λιμπερταδόρες τείνει να εξελιχθεί κι αυτό σε μια αποκλειστικότητα δύο χωρών, της Αργεντινής και της Βραζιλίας. Στα φετινά προημιτελικά έχουμε πέντε ομάδες από τη Βραζιλία και τρεις από την Αργεντινή. Γίνεται λίγο Τσάμπιονς Λιγκ με λίγα λόγια, τουλάχιστον στο άνοιγμα της ψαλίδας. Η Πενιαρόλ μπορεί να συνεχίζει να πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Ουρουγουάης, κατάφερε όμως να κατακτήσει το τελευταίο της Κόπα Λιμπερταδόρες το μακρινό 1987. Ο Μορένα έχει φτάσει τα 70 του πλέον και αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα υγείας. Είχε θέση στην αγαπημένη του ομάδα, αλλά λόγω των θεμάτων υγείας δεν μπορούσε πλέον να εργάζεται. Η διοίκηση αποφάσισε ότι ο Μορένα θα συνεχίσει να λαμβάνει τον μισθό του εφ’ όρου ζωής, θα μετατραπεί σε σύνταξη για να τιμήσει αυτόν τον ιστορικό ποδοσφαιριστή που έγραψε ιστορία στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Τον άνθρωπο που ο κόσμος έφερε πίσω κι αυτός τον ευχαρίστησε με τα κορυφαία τρόπαια.
sombrero.gr
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/06/imago0132712023h.jpg)
Οι 9 σφαίρες του Εσκομπάρ που σταμάτησαν το ποδόσφαιρο της Κολομβίας
Όσοι είναι εθισμένοι στην μπάλα και ψάχνουν να βρουν κάτι να δουν ή να ασχοληθούν το καλοκαίρι, ίσως διαπίστωσαν ότι το πρωτάθλημα Κολομβίας τελείωσε με τη Μιγιονάριος να επικρατεί στον τελικό επί της Ατλέτικο Νασιονάλ που θα πρέπει να πνίξει τον καημό της στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Ο 16ος τίτλος για την ομάδα από την Μπογκοτά, σε ένα πρωτάθλημα που τρεις ομάδες βρίσκονται πολύ κοντά σε κατακτήσεις. Η Ατλέτικο Νασιονάλ, οι Μιγιονάριος και η Αμέρικα του Κάλι. Αν μπει κάποιος στη λίστα με τους νικητές της Πριμέρα Α της Κολομβίας και δει τις χρονιές, θα ανακαλύψει ότι το 1989, εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει το όνομα του νικητή, υπάρχει μια μεγάλη παύλα. Κανένας δεν πήρε το πρωτάθλημα. Εύλογα έτσι θα αναρωτηθεί τι συμβαίνει. Αν ξέρει μερικά πράγματα από Κολομβία βέβαια και τι γινόταν εκείνη την εποχή στη χώρα, θα υποψιαστεί τι μπορεί να έχει συμβεί. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.
Το σύστημα διεξαγωγής του πρωταθλήματος Κολομβίας το 1989 ήταν όπως ακριβώς το φαντάζεται κανείς. Παρανοϊκό. Και ναι, αγαπημένε αναγνώστη, για μια ακόμα φορά θα το περιγράψουμε σαδιστικά γιατί ναι, μας δίνει μεγάλη χαρά. Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν 15 ομάδες, κάτι που στα απαίδευτα ευρωπαϊκά μας μάτια φαίνεται περίεργο, αλλά συνέβη τότε για τέσσερις συνεχόμενες χρονιές, εννοείται με ψιλοδιαφορετικό σύστημα κάθε σεζόν. Το 1989 το πρωτάθλημα είχε (για αρχή) τρεις ξεχωριστές φάσεις. Η πρώτη ήταν η Απερτούρα που έγινε με σύστημα όλοι-με-όλους με 14 ματς. Απλό. Η δεύτερη ήταν το Κόπα Κολόμπια. Θα πείτε, κύπελλο; Θα πούμε, κύπελλο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/06/Diseno-sin-titulo-2021-03-09T133236.855-768x419.png)
Η Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε κατέκτησε τελικά το κύπελλο (που ήταν και πρωτάθλημα, μέρος του δηλαδή)
Το κύπελλο Κολομβίας είναι μια περίεργη κατάσταση. Ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950, σταμάτησε, παίχτηκε το 1981 για μία σεζόν και μετά το θυμήθηκαν πάλι το 1989 (για να το ξεχάσουν ξανά μέχρι και το 2008). Αλλά το 1989 έγινε ως η δεύτερη φάση του πρωταθλήματος. Οπότε κάποιοι αναγνωρίζουν τη νικήτρια ως κυπελλούχο, άλλοι λένε ότι αφού ήταν κομμάτι του πρωταθλήματος δεν είναι κύπελλο και γενικά υπάρχει ένα μπέρδεμα. Το κύπελλο αυτό έγινε με το σύστημα τριανγκουλάρ (τριγωνικό δηλαδή) με τις ομάδες του πρωταθλήματος να χωρίζονται σε τρία γκρουπ των πέντε με γεωγραφικά κριτήρια. Κάθε γκρουπ είχε ξανά το σύστημα όλοι-με-όλους σε διπλούς αγώνες. Αλλά εδώ τελειώνουν τα εύκολα. Το σύστημα ήταν ό,τι πιο γελοίο έχει γίνει στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Αν μια ομάδα κέρδιζε και τα δυο ματς της με μία άλλη στον όμιλο, έπαιρνε 3 βαθμούς. Αν κέρδιζε το ένα και έφερνε ισοπαλία στο άλλο έπαιρνε 2 βαθμούς. Και σε περίπτωση νίκης-ήττας, κέρδιζε 1 βαθμό η ομάδα με καλύτερη διαφορά τερμάτων. Αν τα τέρματα ήταν ίδια, οι δυο ομάδες έπαιζαν πέναλτι για τον 1 βαθμό. Από αυτό το μπλέξιμο, προκρίνονταν τελικά οι δυο καλύτερες κάθε ομίλου και οι δυο συνολικά καλύτερες τρίτες, ώστε να φτάσουμε επιτέλους σε ένα λογικό νούμερο οκτώ ομάδων, όπου μετά θύμιζε κανονικό κύπελλο με φάση προημιτελικών, ημιτελικών και τελικό. Και αν κάποιος αναρωτηθεί, τι σχέση είχε αυτό με το πρωτάθλημα, θα απαντήσουμε: ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ. Μπορεί εμείς να συνεχίσαμε μέχρι τελικό, αλλά οι βαθμοί που μετρούσαν στο πρωτάθλημα ήταν μόνο από τον όμιλο. Για παράδειγμα: Οι Μιγιονάριος που αποκλείστηκαν στα προημιτελικά του κυπέλλου, έβαλαν 10 πόντους στο σακούλι του πρωταθλήματος, όσους πήραν στους ομίλους. Αντίθετα, η Ουνιόν Μαγδαλένα που έφτασε στον τελικό, πήρε μόνο 5. Διάλειμμα για ψυχοφάρμακα και συνεχίζουμε.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/06/copa-colombia.png)
Προσπαθήστε να εξηγήσετε πώς μια ομάδα με 4 νίκες, 1 ισοπαλία και 3 ήττες τερμάτισε 3η στον όμιλό της στο Κόπα Κολόμπια με… 3 βαθμούς
Η τρίτη φάση του πρωταθλήματος ήταν απλοϊκή, όλοι μας με όλους σας, το Φιναλιζισιόν με 14 ματς. Στη συνέχεια βγάλαμε την συνολική βαθμολογία των τριών φάσεων και τον πρωταθ… Θα θέλατε. Φυσικά και τίποτα δεν έχει τελειώσει. Το πρωτάθλημα συνεχίζεται. Υπό νορμάλ συνθήκες εδώ θα έμπαιναν κανονικά και τα… μπόνους. Ναι, καλά ακούτε. Εκείνα τα χρόνια έπαιζε και το μπόνους (κάτι σαν ενισχυμένη αναλογική), ανάλογα με τις θέσεις στις προηγούμενες φάσεις. Και επειδή δεν μιλάμε για φυσιολογικούς ανθρώπους, τα μπόνους ήταν με δεκαδικά. Ο πρώτος παίρνει μπόνους 1 βαθμό, ο δεύτερος… 0,75, ο τρίτος 0,50 και ο τέταρτος 0,25. Σας ορκίζομαι, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου:
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/06/colombia1990-e1687769701344-1024x227.png)
Η βαθμολογία του πρωταθλήματος του 1990 με δεκαδικούς. Για όσους δεν μας πιστεύουν.
To 1989 όμως, όπως είπαμε, το πρωτάθλημα δεν έμελλε να ολοκληρωθεί. Η παράνοια μετά τις τρεις πρώτες φάσεις όμως είχε συνεχιστεί. Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο ξεκινάμε το Κουαδρανγκουλάρ Ινισιάλ: Στον πρώτο όμιλο έπαιζαν οι ομάδες στις θέσεις 1-4 της συνολικής βαθμολογίας από τις πρώτες τρεις φάσεις. Στον δεύτερο οι ομάδες 5-8. Οι δύο πρώτες του 1ου γκρουπ παίρνουν απευθείας την πρόκριση για την τελική τετράδα. Οι δύο τελευταίες μαζί με τις δύο πρώτες του δεύτερου ομίλου θα παίξουν σε ΝΕΟ ΟΜΙΛΟ μπαράζ, για να βγουν εκ νέου δύο ομάδες που θα έπαιζαν στον απολύτως-σίγουρα-δεν-κάνουμε-πλάκα-τελικό-όμιλο με τέσσερις ομάδες, το Κουαδρανγκουλάρ Φινάλ. Από αυτό το τουρνουά και τις τέσσερις ομάδες του θα προέκυπτε και ο τελικός πρωταθλητής. Θα…
26 Οκτωβρίου 1989. Βρισκόμαστε στον όμιλο μπαράζ που είπαμε παραπάνω. Οι Τζούνιορ και Μιγιονάριος έχουν προκριθεί για την τελική φάση από τον 1ο όμιλο και περιμένουν τον όμιλο των μπαράζ με Ουνιόν Μαγδαλένα, Αμέρικα ντε Κάλι, Ατλέτικο Νασιονάλ και Ιντεπεντιέντε Μεντεγίν. Δύο από αυτές θα περάσουν και θα δώσουν την απόλυτη μάχη για την κούπα. Η ομάδα του Κάλι συναντά ξανά τις ομάδες του Μεντεγίν, σε μια κόντρα που έχει, εκτός από όλα τα υπόλοιπα, το βαρύ φορτίο των δύο καρτέλ κοκαΐνης της χώρας. Το καρτέλ του Κάλι έχει την Αμέρικα, ενώ ο “Ελ Πατρόν” Εσκομπάρ σαν φιλάνθρωπος στηρίζει συχνά πυκνά και τις δύο ομάδες του Μεντεγίν. Στο Πασκουάλ Γκερέρο του Κάλι η Αμέρικα υποδέχεται τη Ιντεπεντιέντε του Μεντεγίν και προηγείται με 3-2. Η Μεντεγίν ισοφαρίζει δύο λεπτά πριν τη λήξη σε 3-3 με ένα ψαλιδάκι, αλλά ο 37χρόνος διαιτητής Άλβαρο Ορτέγκα ακυρώνει το γκολ για επικίνδυνο παιχνίδι. Το παιχνίδια θα λήξει 3-2. Οι άνθρωποι και οι οπαδοί της Μεντεγίν βράζουν με την απόφαση (αν και όπως λένε διαιτητές της εποχής ήταν σωστή).
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/06/Noviembre-15-asesinado-arbitro-Alvaro-Ortega-1.jpg)
Ο διαιτητής Ορτέγκα που θα πλήρωνε με αίμα ένα σφύριγμα
Ο φόβος για τον διαιτητή Ορτέγκα είναι μεγάλος. Πριν μόλις έναν χρόνο, ο Αρμάντο Χόγιος, ένας άλλος διαιτητής, είχε πέσει θύμα απαγωγής στο Μεντεγίν από κουκουλοφόρους που εκπροσωπούσαν “έξι αδικημένες ομάδες” και ήθελαν να σταματήσει η εύνοια της Αμέρικα. Ο Χόγιος αφέθηκε ελεύθερος τελικά και μάλιστα διαιτήτευσε και στον τελικό του Μουντιάλ του 1990. Ο φόβος όμως υπήρχε, ειδικά από το μήνυμα που είχαν στείλει οι απαγωγείς: «Τον επόμενο που θα κάνει λάθος σφύριγμα, θα τον σβήσουμε». Η μοίρα φέρνει τον Ορτέγκα να κληρώνεται στη ρεβάνς του ίδιου αγώνα ως επόπτης γραμμών, στις 15 Νοεμβρίου. Η Ομοσπονδία τον διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, το παιχνίδι είναι ουσιαστικά αδιάφορο βαθμολογικά. Συνάδελφοι προσπαθούν να τον πείσουν να μην πάει στο Μεντεγίν. Αυτός το κάνει. Όταν φτάνει στο ξενοδοχείο, δέχεται απειλητικό τηλεφώνημα. Μαζί του είναι κι ο διαιτητής Χεσούς Ντίας, ίσως ο καλύτερος διαιτητής της Κολομβίας εκείνη την περίοδο και φίλος του Ορτέγκα. Ο Ντίας τον βλέπει κάπως ανήσυχο και τον ρωτάει τι έγινε. Ο Ορτέγκα δεν του λέει τίποτα για το περιεχόμενο του τηλεφωνήματος και αποφασίζει να παίξει κανονικά στον αγώνα που λήγει 0-0, χωρίς κάποια περίεργη φάση.
Συνοδεία αστυνομίας φεύγει από το γήπεδο μαζί με τον Ντίας, αλλά αφού όλα φαίνονται κανονικά, λέει στους αστυνομικούς να τους αφήσουν λίγα μέτρα πιο μακριά από το ξενοδοχείο για να φάνε κάτι. Γυρίζουν με τα πόδια και λίγο πριν φτάσουν στο ξενοδοχείο, ένα αυτοκίνητο έρχεται με ταχύτητα και φρενάρει, ο εκτελεστής βγαίνει, λέει στον Ντίας να κάνει στην άκρη και ρίχνει μία σφαίρα στον Ορτέγκα που προσπάθησε να ξεφύγει. Τον βρίσκει στο πόδι και ο Ορτέγκα πέφτει κάτω. «Με χτύπησαν», λέει στον φίλο του μέσα στα αίματα. Ο εκτελεστής πηγαίνει δίπλα του, τον παίρνει σχεδόν αγκαλιά και τον εκτελεί με άλλες οκτώ σφαίρες. Ο Ντίας, μόλις ξεπερνά το σοκ, τρέχει και ορμάει στο αυτοκίνητο, πάει να πιάσει μόνος τον δολοφόνο, αλλά εκείνος βγάζει το όπλο και τον σημαδεύει. «Ηρέμησε, μόνο αυτόν θέλουμε. Μην μας δημιουργείς προβλήματα με το αφεντικό», θα πει ο ψύχραιμος δολοφόνος και θα φύγει. Ο Ντίας προσπαθεί να σώσει τον φίλο του. Κανείς δεν θέλει να σταματήσει βράδυ στο Μεντεγίν, να βοηθήσει έναν τραυματία. Ένας ταξιτζής δεν θέλει να γεμίσει με αίματα το αυτοκίνητό του. Ο Ντίας μαζί με έναν άστεγο (που κλέβει το πορτοφόλι του τραυματία), σταματούν την κίνηση και τελικά τον βάζουν σε ένα αυτοκίνητο μέχρι την πιο κοντινή κλινική. Οι γιατροί θα ανακοινώσουν στον Ντίας ότι ο Ορτέγκα έχει ήδη πεθάνει.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/06/jhon-jairo-velasquez-768x512.jpg)
O Ποπάι. Πέθανε πριν τρία χρόνια στα 57 του στη φυλακή από καρκίνο.
Δεν έγινε ποτέ καμία σύλληψη και ο εισαγγελέας του Μεντεγίν παραδέχτηκε ότι οι έρευνες δεν προχώρησαν, μέχρι χρόνια μετά η υπόθεση να μπει στο αρχείο. Είκοσι χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία, ο Τζον Χαΐρο Βελάσκες με το παρατσούκλι Ποπάι, ένας από τους πιο διαβόητους σικάριο του Εσκομπάρ [βάση για τον χαρακτήρα Βελάσκο στη σειρά Narcos], από τη φυλακή (στην οποία βρισκόταν για 257 φόνους που διέπραξε ο ίδιος και συμμετοχή συνολικά σε 3.000 δολοφονίες και μία τρομοκρατική ενέργεια) διηγήθηκε ότι εκείνο το 3-2 το έβλεπε μαζί με τον Εσκομπάρ, με τον Πατρόν να έχει ποντάρει πολλά χρήματα στο παιχνίδι. Το γκολ που ακυρώθηκε έκανε τον αρχιεγκληματία να εκνευριστεί. «Αυτό ήταν η ληστεία», φέρεται να είπε ο Εσκομπάρ, προφανώς ως ειδικός στο θέμα. Δίνει την εντολή. Ο Ορτέγκα πρέπει να πεθάνει. «Αν μου είχε πει για εκείνο το τηλεφώνημα στο ξενοδοχείο, θα ήταν ζωντανός. Θα τον είχα πάρει και θα φεύγαμε την ίδια στιγμή», λέει με παράπονο ο Ντίας. Χρόνια μετά, συνεχίζει να επισκέπτεται τον τάφο του φίλου του και να αφήνει λουλούδια, εξακολουθεί να παίζει στο μυαλό του τις στιγμές. Να σκέφτεται τι διαφορετικό θα μπορούσε να είχε κάνει. Ο Ντίας σταμάτησε τη διαιτησία, παρότι λίγα χρόνια πιο πριν είχε σφυρίξει παιχνίδια Μουντιάλ στο Μεξικό.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2023/06/860ef84d8c1d417b467c8323fda9561d.jpg)
Άρθρο εφημερίδας της εποχής. «Το πρωτάθλημα ακυρώθηκε»
318 αγώνες παίχτηκαν εκείνη τη σεζόν και θα παίζοντας μερικοί ακόμη, αλλά τελικά όλη εκείνη η παράνοια με τους ομίλους, τα κύπελλα, τις παράξενες βαθμολογίες, τα δεκαδικά ψηφία και τα μπαράζ δεν οδήγησαν πουθενά. Το πρωτάθλημα βάφτηκε από το αίμα ενός διαιτητή εξαιτίας των εντολών ενός εγκληματία. Για ένα σφύριγμα. Στις 22 Νοέμβριου η Π.Ο. της Κολομβίας ανακοίνωσε την οριστική διακοπή του πρωταθλήματος. Είναι η μοναδική χρονιά που δεν ανακηρύχθηκε πρωταθλητής στη χώρα. Τα καρτέλ που κατέστρεφαν τη χώρα, κατέστρεψαν και το ποδόσφαιρό της.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/wc1930.jpg?w=800&ssl=1)
Η απίθανη ιστορία του πρώτου Μουντιάλ που δεν έμοιαζε καθόλου με Μουντιάλ
Σύμφωνα με τα στατιστικά που ανακοίνωσε η ΦΙΦΑ τον Δεκέμβριο του 2018, το Μουντιάλ της Ρωσίας παρακολούθησαν περισσότεροι από 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι ενώ την ώρα του τελικού περισσότεροι από 1,1 δις ήταν συντονισμένοι σε κάποια από τα εκατοντάδες κανάλια που μετέδιδαν το παιχνίδι. Τα νούμερα αυτά απλά επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι λόγω εμπειρίας ξέρουμε. Κατά τη διάρκεια ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου σχεδόν όλος ο πλανήτης στρέφει το βλέμμα του σε μια διοργάνωση που τα περισσότερα παιδιά ονειρεύονται κάποτε να παίξουν. Τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι.
Η ιδέα της διοργάνωσης ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου συζητήθηκε για πρώτη φορά επίσημα τον Μάιο του 1928 σε ένα συνέδριο της ΦΙΦΑ στο Άμστερνταμ. Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας τότε, Ζιλ Ριμέ έπεισε τους πάντες ότι το ποδόσφαιρο χρειαζόταν ένα ακόμα μεγάλο τουρνουά, πέρα από αυτό των Ολυμπιακών Αγώνων, και η Ουρουγουάη ανέλαβε να φιλοξενήσει την πρώτη εκείνη προσπάθεια το καλοκαίρι του 1930. Σε πλήρη αντίθεση με το σήμερα, που για να βρεθείς σε ένα Μουντιάλ πρέπει να μοχθήσεις πολύ και για πολλούς μήνες, σε εκείνη την πρώτη διοργάνωση το μόνο που χρειαζόταν ήταν να θέλεις να παίξεις και να μπορείς να φτάσεις εκεί έγκαιρα.
Ο αρχικός προγραμματισμός της ΦΙΦΑ έλεγε πως το Μουντιάλ θα ξεκινήσει στις 15 Ιουλίου, θα κρατήσει ένα μήνα και θα περιλαμβάνει 16 ομάδες που θα προσπαθήσουν να φτάσουν στον τελικό μέσω νοκ-άουτ παιχνιδιών. Ο αρχικός προγραμματισμός της ΦΙΦΑ αποδείχτηκε πιο αποτυχημένος και από πλάνο μελέτης Έλληνα φοιτητή στο 2ο έτος. Με τον πλανήτη να υποφέρει από την οικονομική ύφεση του 1929, το ποδόσφαιρο να βρίσκεται ακόμα σε ημι-ερασιτεχνική κατάσταση και τα υπερατλαντικά ταξίδια να μοιάζουν ατέλειωτα, καμία ευρωπαϊκή ομάδα δεν φαινόταν διατεθειμένη να χαραμίσει δυο μήνες για να ταξιδέψει στην άλλη άκρη του κόσμου και να παίξει μερικά παιχνίδια για μια άγνωστη, πειραματική διοργάνωση. Λίγους μήνες πριν την υποτιθέμενη ημερομηνία έναρξης, οι μόνες ομάδες που είχαν δηλώσει συμμετοχή ήταν οι λατινοαμερικάνικες και οι ΗΠΑ.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/1930.jpg?resize=400%2C606&ssl=1)
H αφίσα του πρώτου Μουντιάλ είναι συλλεκτική καθώς οι ημερομηνίες της δεν είναι σωστές. Το τουρνουά τελικά ξεκίνησε στις 13 Ιουλίου και τελείωσε στις 30
Μπροστά στον κίνδυνο να εξελιχθεί όλη αυτή η πρωτοβουλία σε ένα τεράστιο φιάσκο, ο Ζιλ Ριμέ έβαλε όλα τα διαθέσιμα μέσα για να σώσει ό,τι σώζεται. Η πρώτη του επιλογή ήταν και η πιο εύκολη: Η πατρίδα του. Οι Γάλλοι πείστηκαν τελικά να στηρίξουν την έμπνευση του συμπατριώτη τους αλλά από την ομάδα που έστειλαν έλειπαν δυο βασικά μέλη που δεν μπόρεσαν να πάρουν άδεια από τις κανονικές τους δουλειές: Ο προπονητής Γκαστόν Μπαρό, που εργαζόταν ως καθηγητής μουσικής, και ο αμυντικός Μανουέλ Ανατόλ. Όταν η αποστολή της Γαλλίας επιβιβάστηκε στο πλοίο Κόντε Βέρντε που θα τη μετέφερε στο Μοντεβίδεο, οι Ρουμάνοι είχαν καταγράψει ήδη αρκετά χιλιόμετρα και πολλά μίλια.
Ο Ζιλ Ριμέ έψησε τον Ρουμάνο βασιλιά Κάρολο τον Β’ και αυτός, σύμφωνα με κάποιες καταγραφές, ανέλαβε προσωπικά να οργανώσει την ομάδα που θα εκπροσωπούσε τη χώρα του. Μιας και ο ρόλος των προπονητών ήταν σε μεγάλο βαθμό διακοσμητικός τότε, ο Κάρολος επέλεξε μόνος του τους παίκτες της αποστολής και τους εγγυήθηκε προσωπικά ότι όταν επιστρέψουν δεν θα έχουν χάσει τη δουλειά τους. Κάπως έτσι δυο ντουζίνες Ρουμάνοι μπήκαν στο τρένο που τους μετέφερε ως τη Γένοβα και εκεί επιβιβάστηκαν στο Κόντε Βέρντε. Στο ίδιο πλοίο ανέβηκαν λίγο αργότερα, στη Βαρκελώνη, και οι Βέλγοι, που όπως και οι Γάλλοι δέχτηκαν να λάβουν μέρος μετά από πιέσεις του ομοεθνή αντιπροέδρου της ΦΙΦΑ. Κι αυτοί όμως ταξίδεψαν με απουσίες, αφού ο καλύτερος τους παίκτης, ο επιθετικός Ρέιμοντ Μπραιν είχε αποκλειστεί από την εθνική λίγους μήνες πριν, εξαιτίας της κατακριτέας εκείνη την εποχή απόφασης του να ανοίξει ένα καφέ.
Η μόνη ευρωπαϊκή ομάδα που επέλεξε διαφορετικό μέσο μετακίνησης ήταν η Γιουγκοσλαβία, που καθυστέρησε περισσότερο από τους υπόλοιπους να συμφωνήσει, με αποτέλεσμα να μην βρει εισιτήρια για το Κόντε Βέρντε. H επιλογή των Γιουγκοσλάβων ήταν το κρουαζιερόπλοιο Φλόριντα που ξεκινούσε από τη Μασσαλία, ένα καράβι που κανονικά θα έπρεπε να μεταφέρει και την μοναδική εκπρόσωπο της Αφρικής, Αίγυπτο, αλλά το πλοίο που την πήγαινε στη Γαλλία καθυστέρησε υπερβολικά λόγω καταιγίδας. Οι Αιγύπτιοι ζήτησαν από τη ΦΙΦΑ να αναβάλλει την έναρξη μπας και προλάβουν αλλά το αίτημα δεν έγινε αποδεκτό και σε εκείνο το σημείο, δυο μόλις εβδομάδες πριν την πρεμιέρα, οριστικοποιήθηκαν οι ομάδες του πρώτου Μουντιάλ. Μιας και ο αριθμός ήταν μονός (13), η ιδέα των νοκ-άουτ πήγε περίπατο και επιλέχθηκε η γνώριμη, πλέον, διαδικασία των ομίλων.
Το ταξίδι από την Ευρώπη ως την Ν. Αμερική διαρκούσε περίπου 15-20 μέρες κατά τις οποίες οι προπονητές προσπαθούσαν να κρατήσουν τους παίκτες τους σε μια υποτυπώδη φόρμα. Σύμφωνα με τα όσα κατέγραψαν κάποιοι παίκτες στα ημερολόγια τους, αυτό σήμαινε κυρίως τρέξιμο και βασικές ασκήσεις γυμναστικής στο κατάστρωμα, ανεβοκατέβασμα σκαλιών, κολύμπι στην πισίνα αλλά καθόλου μαθήματα τακτικής. Ο Γάλλος επιθετικός Λουσιέν Λορέν περιγράφει χαρακτηριστικά την οπτική των παικτών: “Δεν είχαμε καταλάβει πλήρως τη σημασία αυτού του ταξιδιού. Πολλά χρόνια μετά συνειδητοποιήσαμε τι θέση έχουμε στην ιστορία. Τότε το βλέπαμε σαν μια νέα περιπέτεια. Ήμασταν νέοι που περνούσαν καλά. Οι 15 μέρες στο Κόντε Βέρντε ήταν 15 ευτυχισμένες μέρες”.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/jnadl7crou96j6vqkvlu.jpg?w=700&ssl=1)
Η εθνική Γαλλίας εν πλω
Όσο οι Ευρωπαίοι διέσχιζαν αργά τον Ατλαντικό οι διοργανωτές ετοιμάζονταν πυρετωδώς. Η κατασκευή του γιγαντιαίου Σεντενάριο (είχε χωρητικότητα κοντά στις 80.000 σε μια χώρα που τότε είχε πληθυσμό κάτω από 1,5 εκατομμύριο) είχε καθυστερήσει λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών και οι Ουρουγουανοί, που ήθελαν να διεξαχθούν όλα τα παιχνίδια στο νέο υπερσύγχρονο τότε γήπεδο, επιστράτευσαν δυο μικρότερα γήπεδα του Μοντεβίδεο για τους πρώτους αγώνες του τουρνουά. Στο αγωνιστικό σκέλος η ‘σελέστε’, που ήταν με διαφορά η καλύτερη ομάδα στον κόσμο εκείνη την περίοδο, προετοιμαζόταν σκληρά για να επιβεβαιώσει τον τίτλο του φαβορί.
Για να μην χάσουν οι παίκτες τη συγκέντρωση τους, η ομάδα είχε κλειστεί στο προπονητικό κέντρο μερικές εβδομάδες πριν την πρεμιέρα. Αυτό δεν εμπόδισε τον τερματοφύλακα και πασίγνωστο γόη της εποχής, Αντρές Ματσάλι, να το σκάσει κρυφά τη νύχτα για να συναντήσει μια από τις αμέτρητες ερωμένες του, που περιγράφεται ως “μια πανέμορφη ξανθιά” (και σύμφωνα με κάποιες πηγές αργότερα έγινε γυναίκα του). Δυστυχώς γι’αυτόν η απουσία του έγινε αντιληπτή, ο μόλις 32χρονος προπονητής του, Αλμπέρτο Σουπίτσι, του έδωσε τα παπούτσια στο χέρι και η Ουρουγουάη έμεινε λίγες μέρες πριν την έναρξη του τουρνουά χωρίς τον βασικό της τερματοφύλακα αφού ο Σουπίτσι δεν πείστηκε ούτε από τις χιλιάδες υπογραφές που συγκεντρώθηκαν για να τον δεχτεί πίσω.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/1930b.jpg?w=700&ssl=1)
Οι κουτσουρεμένοι όμιλοι
Η πρώτη σέντρα έγινε το μεσημέρι της 13ης Ιουλίου 1930 σε δυο γήπεδα ταυτόχρονα. Μιας και στο νότιο ημισφαίριο ο Ιούλιος είναι χειμωνιάτικος μήνας, το κρύο ήταν κάτι παραπάνω από τσουχτερό και έτσι κανένα από τα δυο γήπεδα δεν γέμισε. Το πρώτο γκολ του Μουντιάλ μπήκε στο Γαλλία-Μεξικό, το έβαλε ο 23χρονος Γάλλος Λουσιέν Λορέν και το πανηγύρισε αρχικά χαλαρά, με μια απλή χειραψία με τους συμπαίκτες του, και αρκετές ώρες αργότερα λίγο πιο έντονα, με μια εορταστική επίσκεψη σε κοντινό οίκο ανοχής. Η είδηση της πρώτης νίκης της Γαλλίας πέρασε στα ψιλά στον υπόλοιπο πλανήτη. Ακόμα και στο Παρίσι οι άνθρωποι πληροφορήθηκαν τη νίκη λίγες μέρες μετά, από ένα μονόστηλο στην εφημερίδα στο οποίο αναγραφόταν το σκορ (4-1) αλλά όχι και τα ονόματα των ιστορικών σκόρερς.
Μιας και η οργάνωση δεν ήταν ξεκάθαρα ένα από τα φόρτε της ΦΙΦΑ εκείνη την εποχή, το πρόγραμμα ήταν τόσο αλλόκοτο που η Γαλλία έπαιξε το δεύτερο της παιχνίδι δυο μόλις μέρες μετά το πρώτο, ενώ η Χιλή που ήταν στο ίδιο όμιλο δεν είχε παίξει ακόμα ούτε ένα. Αντίπαλος των ‘τρικολόρ’ ήταν η Αργεντινή, που κουβαλούσε τη φήμη της σκληρόκαρδης ομάδας. Σύμφωνα με κάποιες πηγές ο τερματοφύλακας των Γάλλων τραυματίστηκε νωρίς και μιας και τότε δεν υπήρχαν αλλαγές τη θέση του πήρε ένας αμυντικός. Παρά το αριθμητικό μειονέκτημα, το σκληρό παιχνίδι των Αργεντινών και την έλλειψη κανονικού τερματοφύλακα η Γαλλία άντεξε ως το 81′, όταν και οι Αργεντίνοι σκόραραν με απ’ευθείας εκτέλεση φάουλ. Η πιο μαγική στιγμή του παιχνιδιού ήρθε όμως τρία λεπτά αργότερα. Την ώρα που οι Γάλλοι έβγαιναν μπροστά σε μια πολλά υποσχόμενη αντεπίθεση, ο Βραζιλιάνος διαιτητής σφύριξε τη λήξη του αγώνα. Στο 84′!
(Οι κακές διαιτησίες δεν είναι προνόμιο των καιρών μας. Κρίνοντας από τα παράπονα των περισσότερων ομάδων και τις διάφορες ιστορικές καταγραφές, στο πρώτο εκείνο Μουντιάλ το επίπεδο της διαιτησίας σε αρκετά παιχνίδια κυμαινόταν μεταξύ του “ο διαιτητής έχει μυωπία” και του “ο διαιτητής δεν έχει καμία σχέση με το ποδόσφαιρο”. Στους 15 διαιτητές που κλήθηκαν να σφυρίξουν τα παιχνίδια υπήρχαν 4 μόνο Ευρωπαίοι, ένας εκ των οποίων ήταν ο Τζον Λανγκενούς που ταξίδεψε στο Μοντεβίδεο με διπλή ιδιότητα αφού εκτός από διαιτητής ήταν και δημοσιογράφος. Μετά το τέλος κάθε αγώνα ο γλωσσομαθής Βέλγος έτρεχε στα αποδυτήρια για να προλάβει να γράψει και να στείλει έγκαιρα την ανταπόκριση του στο γερμανικό Κίκερ. Επίσης, ανάμεσα στους 15 βρισκόταν και 2 προπονητές. Κανονικοί προπονητές. Προπονητές ομάδων που συμμετείχαν στο Μουντιάλ! Ο Ρουμάνος Κονσταντίν Ραντουλέσκου και ο Βολιβιανός Ουλίσες Σαουσέντο.)
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/estadio-centenario-de-montevideo-en.jpg?w=700&ssl=1)
Όταν οι Ουρουγουανοί στις κερκίδες κατάλαβαν τι ακριβώς σφύριξε ο διαιτητής τα αίματα άναψαν. Εκατοντάδες θεατές, που δεν έτρεφαν καθόλου φιλικά αισθήματα για τους αιώνιους εχθρούς Αργεντινούς, προσπάθησαν να εισβάλλουν στον αγωνιστικό χώρο. Ακολούθησαν μερικές στιγμές χάους, με τους παίκτες των δυο ομάδων να τρέχουν πανικόβλητοι στα αποδυτήρια. Μετά από κάμποσα λεπτά και αρκετές διαβουλεύσεις και παραινέσεις ο διαιτητής κατάλαβε το λάθος του και κάλεσε τους παίκτες να επιστρέψουν από τα αποδυτήρια για να παιχτούν τα τελευταία έξι λεπτά. Η ζημιά για τους Γάλλους είχε όμως γίνει. Το παιχνίδι τέλειωσε 1-0.
Οι νικητές Αργεντίνοι αντιμετώπισαν στο επόμενο παιχνίδι τους Μεξικάνους με δυο σημαντικές απουσίες. Η μια ήταν ο αρχηγός τους Μανουέλ Φερέιρα που έπρεπε να επιστρέψει εσπευσμένα στο Μπουένος Άιρες για να δώσει ένα μάθημα για την εξεταστική του στη σχολή νομικής. H άλλη ήταν ο επιθετικός Ρομπέρτο Τσέρο, που από την πίεση που ένιωθε και τα όσα έγιναν στο ματς με τους Γάλλους (οι ντόπιοι επιτέθηκαν μετά το ματς και στο λεωφορείο που μετέφερε τους Αργεντινούς), έπαθε νευρικό κλονισμό και έθεσε εαυτόν εκτός ομάδας. Τη θέση του πήρε ο Γκιγιέρμο Σταμπίλε που στα επόμενα 4 ματς πέτυχε 8 γκολ και ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης! Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτά ήταν και τα μοναδικά του γκολ με τη φανέλα της Αργεντινής, αφού μετά το Μουντιάλ πήρε μεταγραφή στην Ιταλία και δεν κλήθηκε ποτέ ξανά στην εθνική.
Πρωταγωνιστής του αγώνα με το Μεξικό ήταν πάντως ο 34χρονος Βολιβιανός διαιτητής-προπονητής που σφύριξε τρία πέναλτι. Η πρόκριση στην επόμενη φάση κρίθηκε στο τελευταίο παιχνίδι, εκεί που η Αργεντινή αντιμετώπισε τη Χιλή που μετρούσε επίσης δυο νίκες. Πιστοί στις λατινοαμερικάνικες παραδόσεις οι δυο αντίπαλοι κλότσησαν με πάθος ό,τι κλοτσιόταν και ήρθαν στα χέρια αρκετές φορές, αναγκάζοντας τους αστυνομικούς να εισβάλλουν στο γήπεδο για να τους χωρίσουν. Η ‘αλμπισελέστε’ επικράτησε με 3-1 και προκρίθηκε στα ημιτελικά.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/EQxcqBiWoAItgOB.jpg?w=800&ssl=1)
Λίγο μετά το τελικό σφύριγμα του επεισοδιακού Αργεντινή-Χιλή. Όπως φαίνεται κάποιοι παίκτες έπαιζαν φορώντας μπερέ, γιατί “ναι, είμαστε λαϊκά παιδιά που κυνηγάνε ένα τόπι αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχουμε στυλ”
Εκεί θα αντιμετώπιζε μια από τις εκπλήξεις της διοργάνωσης, τις ΗΠΑ. Οι Αμερικάνοι συμμετείχαν στο Μουντιάλ με μια ομάδα που περιείχε κάποιους έμπειρους παίκτες γεννημένους στη Σκωτία, με παραστάσεις στο βρετανικό ποδόσφαιρο (κάποιοι από αυτούς είχαν παραστάσεις και από τον 1ο ΠΠ όπως ο 30χρονος Άντι Όλμ που πολέμησε στη Μάχη του Σομμ), άφησαν άναυδους τους πάντες στη φάση των ομίλων, ρίχνοντας δυο τριάρες σε Βέλγιο και Παραγουάη, και ανάγκασαν τους ‘New York Times’ να γράψουν τον πομπώδη τίτλο: “Οι ΗΠΑ είναι φαβορί για να κερδίσουν τον παγκόσμιο τίτλο στο ποδόσφαιρο”.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/wc1930b.jpg?w=700&ssl=1)
Στιλάτη αναμνηστική φωτογραφία πριν από το Βραζιλία-Γιουγκοσλαβία
Στον άλλον ημιτελικό οι διοργανωτές Ουρουγουανοί θα έπαιζαν με την άλλη μεγάλη έκπληξη, τη Γιουγκοσλαβία. Οι Γιούγκοι είχαν πάει στην Ουρουγουάη χωρίς τους Κροάτες παίκτες τους και με ένα πολύ νεανικό ρόστερ, γεμάτο 20χρονους, αλλά στο πρώτο τους παιχνίδι κατάφεραν να αιφνιδιάσουν τους Βραζιλιάνους, που είχαν στη σύνθεση τους μόνο παίκτες από την περιοχή του Ρίο, και να προηγηθούν νωρίς με 2-0. Το τελικό 2-1 ουσιαστικά τους έδινε και την πρόκριση, αφού η τρίτη ομάδα του ομίλου, η Βολιβία, ήταν εύκολα αντιληπτό πως ήταν σάκος του μποξ για όλους. Το μοναδικό που έμεινε από τους Βολιβιανούς ήταν η φιλότιμη προσπάθεια τους να κερδίσουν τη συμπάθεια των ντόπιων βγαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο με φανέλες που έγραφαν ‘Viva Uruguay’.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/EQ0BB6EWoAEDoSF.jpg?w=508&ssl=1)
Βρες το γράμμα που φορούσε ο Βολιβιανός παίκτης που λείπει από την αναμνηστική φωτογραφία επειδή κατέληξε στο νοσοκομείο μετά από σκληρό τάκλιν ενός Γιουγκοσλάβου
Όσο οι Γιουγκοσλάβοι φιλοδωρούσαν με τέσσερα γκολ τους τουρίστες Βολιβιανούς η Ουρουγουάη ετοιμαζόταν να μπει τελευταία στο χορό, αφού το πρώτο της παιχνίδι πήγε πίσω χρονικά για να προλάβουν οι εργάτες να τελειώσουν το Σεντενάριο. Στις 18 Ιούλη το νέο γήπεδο άνοιξε για πρώτη φορά τις θύρες του και περίπου 60.000 άνθρωποι είδαν πρώτα όλες τις ομάδες να παρελαύνουν με τις σημαίες τους (εκτός από τους Βέλγους που, καθώς είναι γνωστό πως δεν υπάρχουν, ξέχασαν να πάρουν σημαία μαζί τους) και λίγο αργότερα τη χώρα τους να κερδίζει δύσκολα το Περού με 1-0. Σκόρερ του πρώτου τέρματος στην ιστορία του γηπέδου ήταν ο Έκτορ Κάστρο. Μια μικρή λεπτομέρεια: Το δεξί χέρι του Έκτορ Κάστρο ήταν κομμένο! Στα αξιοσημείωτα αυτού του αγώνα συναντάμε την πρώτη καταγραφή παρέμβασης αστυνομικών στις κερκίδες, όταν ένας ενθουσιασμένος ή εξαγριωμένος (δεν αποσαφηνίστηκε ποτέ) θεατής έβγαλε το όπλο του σε κοινή θέα, προκαλώντας τις αντιδράσεις των γύρω του.
Η αναμενόμενη πρόκριση της ‘σελέστε’ στα ημιτελικά σφραγίστηκε με μια εύκολη τεσσάρα απέναντι στους Ρουμάνους, που όπως οι περισσότερες ομάδες που αντιμετώπισαν λατινοαμερικάνους, δεν μπορούσαν ακόμα να συνέλθουν από το ματς με το σκληροτράχηλο Περού: “Τα αποδυτήρια μας βρωμούσαν οινόπνευμα και ιώδιο. Ένιωθα σαν νοσοκόμα αφού συνέχεια έπρεπε να αλλάζω κομπρέσες. Ήταν λες και ήμουν σε πολεμικό νοσοκομείο” έγραψε στο ημερολόγιο του ο αρχηγός τους, Ρούντι Βέτζερ.
Οι δυο ημιτελικοί εξελίχθηκαν σε περίπατο για τις δυο Λατινοαμερικάνικες ομάδες (κέρδισαν αμφότερες με 6-1) αλλά τα παράπονα δεν έλειψαν. Οι Αμερικάνοι ισχυρίζονται ότι οι Αργεντίνοι τους τσάκισαν στο ξύλο, μια κατηγορία που φυσικά δεν παραξενεύει κανέναν. Για την ακρίβεια, οι ΗΠΑ βρέθηκαν να παίζουν από νωρίς με παίκτη λιγότερο, αφού ο μέσος τους Ράφαελ Τρέισι αποχώρησε με σπασμένο πόδι. Λίγο αργότερα ένας ακόμα παίκτης τους χρειάστηκε ιατρική βοήθεια όταν ένα αργεντίνικο παπούτσι προσγειώθηκε στο στόμα του, κάνοντας του τέτοια ζημιά που η αποκατάσταση της θα έκανε πλούσιο ευτυχισμένο κάθε οδοντίατρο.
Σύμφωνα με τον επιθετικό και σκόρερ του μοναδικού γκολ των Αμερικάνων, Τζίμι Μπράουν, στο τέλος του αγώνα μόνο 6 παίκτες των ΗΠΑ δεν αντιμετώπιζαν πρόβλημα τραυματισμού. Στην πιο μαγική στιγμή αυτού του αγώνα (πίστευες ότι δεν θα υπάρχει;) ο αγανακτισμένος γιατρός των Αμερικάνων μπήκε κάποια στιγμή στον αγωνιστικό χώρο για να διαμαρτυρηθεί στον Βέλγο διαιτητή. Πάνω στην ένταση και την ώρα που προσπαθούσαν οι υπόλοιποι να τον ηρεμήσουν, σκόνταψε και έπεσε μαζί με το βαλιτσάκι των πρώτων βοηθειών. Ανάμεσα στα μπουκαλάκια που έσπασαν από την πτώση ήταν κι αυτό που περιείχε χλωροφόρμιο. Ο γιατρός τελικά αποχώρησε υποβασταζόμενος και σε ημιλιπόθυμη κατάσταση.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/urug.jpg?w=700&ssl=1)
Στο άλλο παιχνίδι οι Γιουγκοσλάβοι προηγήθηκαν μόλις στο 4′ αλλά το προβάδισμα δεν κράτησε πολύ. Οι διαμαρτυρίες των φιλοξενούμενων εστιάζουν σε ένα ακυρωμένο γκολ τους πριν την ισοφάριση και στο 3ο γκολ της Ουρουγουάης, κατά το οποίο η μπάλα πέρασε καθαρά έξω από την πλάγια γραμμή και ένας από τους αστυνομικούς που βρισκόταν περιμετρικά του αγωνιστικού χώρου την κλώτσησε μέσα στο γήπεδο προς την περιοχή των Γιουγκοσλάβων. Για κάποιον λόγο ο διαιτητής δεν πήρε χαμπάρι τι έγινε, η φάση συνεχίστηκε και η Ουρουγουάη σκόραρε δευτερόλεπτα μετά. Εντελώς συμπτωματικά διαιτητής της αναμέτρησης ήταν ο Βραζιλιάνος που τα είχε κάνει θάλασσα στο Αργεντινή-Γαλλία.
Το πρώτο Μουντιάλ της ιστορίας ολοκληρώθηκε με τον τελικό που περίμεναν όλοι. Οι δυο κορυφαίες ομάδες της εποχής, Ουρουγουάη και Αργεντινή, είχαν αρκετά προηγούμενα και γι’αυτό ο Βέλγος Τζον Λανγκενούς δέχτηκε να διαιτητεύσει το μεγάλο παιχνίδι μόνο αφού έλαβε όλες τις απαραίτητες εγγυήσεις. Το γήπεδο ήταν ασφυκτικά γεμάτο αρκετές ώρες πριν και η κατάσταση πιθανόν να έφευγε εκτός ελέγχουν αν χιλιάδες Αργεντίνοι που ξεκίνησαν με κάθε πιθανό τρόπο από το Μπουένος Άιρες (είτε με πλοία της γραμμής, είτε με μικρά καΐκια) δεν καθυστερούσαν πολύ να φτάσουν στο Μοντεβίδεο λόγω της πυκνής ομίχλης.
https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/10158754448735931?ref=embed_post
Το πρόβλημα για το ποια μπάλα θα χρησιμοποιηθεί λύθηκε έγκαιρα χάρη στη διπλωματικότητα του Βέλγου. Έτσι στο 1ο ημίχρονο θα έπαιζαν με τη μπάλα των Αργεντινών και στο 2ο με αυτή των γηπεδούχων. Ένας εκ των δυο εποπτών ήταν ο Βολιβιανός προπονητής-διαιτητής-επόπτης-τα-κάνω-όλα-και-συμφέρω Ουλίσες Σαουσέντο. Περιέργως ο τελικός ξεκίνησε στην ώρα του και τέλειωσε χωρίς σοβαρά απρόοπτα (εξαιρούνται κάποιες, διαχρονικές όπως αποδεικνύεται, γκρίνιες των ομάδων για μερικές περιπτώσεις οφσάιντ) με τους Ουρουγουανούς να γυρνάνε το παιχνίδι στην επανάληψη και να επικρατούν με 4-2. Για την ιστορία, το κερασάκι στην τούρτα έβαλε στο 89ο λεπτό ο Έκτορ Κάστρο. Ναι, αυτός με το ένα χέρι!
Σύμφωνα πάντως με τον Αργεντινό επιθετικό Φρανσίσκο Βαράγιο, το κλίμα ήταν εξ αρχής πάρα πολύ εχθρικό και κάποιοι συμπαίκτες του είχαν δεχθεί απειλές θανάτου από τους ντόπιους, που επηρέασαν εμφανώς την απόδοση τους. Εκτός αυτού, αποδείχτηκε ότι οι Ουρουγουανοί δεν υστερούσαν καθόλου και στον τομέα του σκληρού παιχνιδιού (ω, τι έκπληξη). Ο Βαράγιο θυμάται: “Είχα χτυπήσει στο παιχνίδι με τη Χιλή και δεν έπρεπε να παίξω στον τελικό αλλά δεν γινόταν να χάσω τέτοιο παιχνίδι. Έπαιξα με την ψυχή μου αλλά στο δεύτερο ημίχρονο ο πόνος έγινε αβάσταχτος. Ουσιαστικά παίζαμε με 10 παίκτες και λίγο μετά χάσαμε δυο ακόμα με τραυματισμούς. Δεν υπήρχαν αλλαγές οπότε ήταν σαν να παίζαμε 11 με 8. Τι μπορείς να κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση; Δεν είχαμε καμία ελπίδα στο τέλος”.
Η Ουρουγουάη γιόρτασε τη νίκη της με κάθε επισημότητα, μετατρέποντας την επόμενη μέρα σε εθνική αργία. Την ίδια ώρα στο Μπουένος Άιρες ο Τύπος κατηγορούσε τη γειτονική χώρα για το πολεμικό κλίμα που επικρατούσε στο γήπεδο (οι Αργεντίνοι μιλάνε για τουλάχιστον 300 στρατιώτες που βρισκόταν περιμετρικά του γηπέδου και προκαλούσαν το φόβο στους παίκτες τους) ενώ κάποιοι εξαγριωμένοι οπαδοί πέταξαν πέτρες στο προξενείο της Ουρουγουάης.
Όσο οι Λατινοαμερικάνοι ανέβαζαν το επίπεδο της έντασης μεταξύ τους, φτάνοντας κοντά και σε διπλωματικό επεισόδιο, οι Ευρωπαίοι έπαιρναν τον μακρύ δρόμο του γυρισμού. Ένα ταξίδι που έμεινε αξέχαστο στους Ρουμάνους. Τις τελευταίες μέρες της παραμονής τους στο Μοντεβίδεο ο 22χρονος Άλφρεντ Εισενμπέισερ έπαθε πνευμονία προσπαθώντας να ‘ρίξει’ μια Βραζιλιάνα που γνώρισε σε ένα μπαρ. Το δύσκολο ταξίδι που ακολούθησε επιδείνωσε την κατάσταση του και όταν το καράβι μπήκε στη Μεσόγειο ο Ρουμάνος μέσος φαινόταν πως είναι στα τελευταία του, έχοντας χάσει 15 κιλά. Σύμφωνα με το ημερολόγιο ενός συμπαίκτη του, ο προπονητής κάλεσε μέχρι και παπά για να τον διαβάσει. Όταν η αποστολή κατέβηκε στη Γένοβα ο Εισενμπέισερ δεν ακολούθησε τους υπόλοιπους στη Ρουμανία, αφού κρίθηκε απαραίτητο να νοσηλευτεί σε ένα τοπικό νοσοκομείο. Μετά από κάποιες εβδομάδες χωρίς νέα του και επηρεασμένη από τις στενάχωρες διηγήσεις των συμπαικτών του και κάποιες ανυπόστατες φήμες μια ρουμάνικη εφημερίδα έγραψε ότι ο νεαρός δεν τα κατάφερε. Η είδηση συγκλόνισε την ποδοσφαιρική Ρουμανία και φυσικά την οικογένεια του. Η περίοδος πένθους κράτησε περίπου ένα μήνα αλλά διακόπηκε απότομα όταν η μητέρα του άνοιξε μια μέρα την πόρτα και αντίκρισε τον γιο της ολοζώντανο να της χαμογελάει! Η καημένη μάνα λιποθύμησε και χρειάστηκε ώρα για να συνέλθει. Ο Εισενμπέισερ δεν νίκησε απλά την βαριά πνευμονία του αλλά συνέχισε χωρίς προβλήματα την καριέρα του και μετά το τέλος της ξεκίνησε και μια νέα, αυτή τη φορά στο σκι.
Την εποχή που ο Εισενμπέισερ έπαιρνε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες σαν σκιέρ, ο μέσος και αρχηγός της Γαλλίας στο Μουντιάλ, Αλεξάντρ Βιλαπλάν, έμπαινε φυλακή γιατί προσπάθησε να στήσει μια κούρσα στις ιπποδρομίες μαζί με έναν Έλληνα που κυκλοφορούσε στην πιάτσα με το πρωτότυπο παρατσούκλι ‘ο Έλληνας’. Όταν λίγο αργότερα ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος συνεργάστηκε με τους Ναζί αρχικά μέσω της γαλλικής Γκεστάπο και στη συνέχεια μέσω των SS. Κατά τη θητεία του εκεί θεωρήθηκε έμμεσα ή άμεσα υπεύθυνος για το θάνατο τουλάχιστον 52 αμάχων. Εκτελέστηκε από τους Γάλλους το 1944, λίγους μήνες μετά την απελευθέρωση του Παρισιού.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/06/vara.jpg?resize=381%2C430&ssl=1)
Ο Φρανσίσκο Βαράγιο λίγα χρόνια πριν το θάνατο του
Όσο ο Βιλαπλάν κυνηγούσε συμπατριώτες του αντιστασιακούς στη Γαλλία, στο Μπουένος Άιρες ο Φρανσίσκο Βαράγιο ολοκλήρωνε μια σπουδαία καριέρα κατά την οποία πέτυχε 194 γκολ σε 222 ματς με τη Μπόκα, παρά το γεγονός πως, όπως και οι περισσότεροι που λαβώθηκαν σοβαρά σε εκείνο το Μουντιάλ, έκανε χρόνια να ξεπεράσει ολοκληρωτικά τον τραυματισμό του, αφού η αποθεραπεία βρισκόταν ακόμα σε νηπιακό στάδιο. Ο νεότερος παίκτης του τελικού του 1930 και τελευταίος επιζών από εκείνο το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο έφυγε από τη ζωή το 2010, λίγους μήνες μετά τα 100α γενέθλια του. Μαζί του πήρε και τις τελευταίες αναμνήσεις ενός απίστευτου και περίεργου τουρνουά που παρά τις πολλές δυσκολίες και τα αρκετά ευτράπελα του, έθεσε τις βάσεις για να έχει έναν αιώνα μετά ο κόσμος μια καλή δικαιολογία για να ρίξει ρυθμούς για ένα μήνα κάθε τέσσερα χρόνια, να μαζευτεί με τους φίλους του, να ανοίξει μερικές μπύρες και να διασκεδάσει χαζεύοντας 22 τύπους που κυνηγάνε μια μπάλα σε κάτι κοντοκουρεμένα χορτάρια.
sombrero.gr
-
Μια τέτοια μέρα πριν από 50 χρόνια ο Αουγούστο Πινοσέτ κατέλαβε την εξουσία στη Χιλή με στρατιωτικό πραξικόπημα. Τα χρόνια της δικτατορίας του πολλά από τα γήπεδα μετατράπηκαν σε χώρο βασανιστηρίων και εκτελέσεων χιλιάδων ανθρώπων.
Στο Εθνικό Στάδιο της Χιλής, εκεί που το 2015 πανηγύρισε τον πρώτο τίτλο της ιστορίας της, πίσω από τη μια εστία υπάρχει ένας μικρός περιφραγμένος χώρος που έχει παραμείνει όπως ακριβώς ήταν το 1973, για να υπενθυμίζει σε όλους τους Χιλιανούς τα εγκλήματα που έλαβαν χώρα (και) εκεί.
Πάνω από τις παμπάλαιες ξύλινες θέσεις αναγράφεται το μήνυμα: "Ένας λαός χωρίς μνήμη είναι ένας λαός χωρίς μέλλον"
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/374236043_708903717938757_7830013083292177900_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-7&_nc_sid=49d041&_nc_ohc=2T1Pu-5ZziMAX-bJyCT&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AfDzPEml4EKkJG6LaHEdcWwa5YjluXteAu-kOLzRLOR1Aw&oe=6504478D)
"Σε ένα ωραίο αφιέρωμα που έκαναν οι New York Times, ασχολήθηκαν με τη μαύρη ιστορία του γηπέδου και μίλησαν με ανθρώπους που είχαν φυλακιστεί και βασανιστεί σε αυτό. Ανθρώπους που κατάφεραν χρόνια μετά να βρουν το κουράγιο να επισκεφτούν το ίδιο μέρος για να παρακολουθήσουν κάποιο ποδοσφαιρικό ματς:"
Σε αυτό το κείμενο είχαμε αναφερθεί στον μουσικό-σκηνοθέτη-ποιητή Βίκτορ Χάρα, που βασανίστηκε και εκτελέστηκε εκείνες τις μέρες από τις δυνάμεις του δικτάτορα Πινοσέτ.
Εφτά στρατιωτικοί καταδικάστηκαν για το έγκλημα αυτό.
Πριν 10 μέρες.
Πενήντα χρόνια μετά.
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=708903721272090&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2015/06/chile.jpg?w=1024&ssl=1)
Ένα γήπεδο με μαύρο παρελθόν
Την Τετάρτη το βράδυ οι οικοδεσπότες Χιλιανοί θα αντιμετωπίσουν την Ουρουγουάη για το πρώτο ματς των προημιτελικών του φετινού Κόπα Αμέρικα. Το παιχνίδι θα διεξαχθεί στο ‘Εθνικό στάδιο της Χιλής’, που φιλοξένησε και την πρεμιέρα της διοργάνωσης και στο οποίο θα γίνει και ο μεγάλος τελικός στις 4 του Ιούλη.
Μπορεί πλέον το συγκεκριμένο στάδιο να αποτελεί μέρος χαράς και διασκέδασης, όπως όλα τα υπόλοιπα του πλανήτη, αλλά τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Στην κερκίδα πίσω από τη μια εστία ένας μικρός περιφραγμένος χώρος έχει παραμείνει όπως ακριβώς ήταν το 1973, τη χρονιά που ο δικτάτορας Αουγόστο Πινοσέτ κατέλαβε με στρατιωτικό πραξικόπημα την εξουσία, για να υπενθυμίζει σε όλος τους Χιλιανούς τα εγκλήματα που έγιναν στον ίδιο ακριβώς χώρο (εκεί που κάποτε η Χιλή πήρε μια πρόκριση για Μουντιάλ σκοράροντας χωρίς αντίπαλο) εκείνες τις ‘μαύρες’ ημέρες.
Σε ένα ωραίο αφιέρωμα που ανέβηκε πριν λίγες μέρες οι New York Times ασχολήθηκαν με τη μαύρη ιστορία του γηπέδου και μίλησαν με ανθρώπους που είχαν φυλακιστεί και βασανιστεί σ’αυτό (https://www.nytimes.com/2015/06/19/sports/soccer/in-chiles-national-stadium-dark-past-shadows-copa-america-matches.html), ανθρώπους που κατάφεραν χρόνια μετά να βρουν το κουράγιο να επισκεφτούν το ίδιο μέρος για να παρακολουθήσουν κάποιο ποδοσφαιρικό ματς:
Mr. Agüero, a soccer fan who said he had attended many games at the stadium in his youth, was a 21-year-old student and member of a small political party in Allende’s socialist coalition. In an interview at his Santiago office of the Ford Foundation last week, where he serves as a program director for human rights in the Andean region, he described his treatment inside Estadio Nacional.
He said he was blindfolded and subjected to routine beatings, including being thrown against the concrete walls beneath the stands, at times headfirst. He said he was subjected to “massive amounts of electricity” over his entire body and burned with cigarettes.
He has since returned to the stadium to attend soccer matches, he said, “but it took me a long while to go back.”
Εκτός από ιστορίες επιζώντων στο άρθρο υπάρχουν και αναφορές σε αυτούς που δεν κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από τα γήπεδα της Χιλής:
At least one American was among those killed in the stadium: Frank Teruggi, an economics student and social activist whose story is a subplot in the 1982 film “Missing.” Teruggi’s younger sister, Janis Page, is an assistant professor of journalism and mass communication at New Mexico State. In 2007, she visited Santiago for the first time. Upon discovering she was staying close to the stadium, she said she made a conscious effort to avoid it.
But she said she was happy that others can enjoy it now, and that sports, music and democracy have returned to a place that was once synonymous with tyranny. It is O.K., she said, as long as the memorials to those who were abused and killed, including her older brother, remain.
Πέρα από την εξαιρετική ταινία του Κώστα Γαβρά (https://www.imdb.com/title/tt0084335/), που αναφέρεται και στο κείμενο της εφημερίδας, μια καλή επιλογή για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα είναι και το σοκαριστικό ντοκιμαντέρ ‘Nostalgia for the light’ που επικεντρώνεται στους φυλακισμένους που δεν βρέθηκαν ποτέ και τους δικούς τους ανθρώπους που τόσες δεκαετίες μετά συνεχίζουν να τους ψάχνουν με πείσμα και τρόπους που δεν μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους.
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/05/MKbSaZpv57o.jpg?w=800&ssl=1)
Ο Βίκτορ Χάρα και το πιο εύκολο γκολ της ιστορίας
Το πρωί της 12ης Σεπτεμβρίου 1973 το Εθνικό Στάδιο της Χιλής, στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο, άνοιξε τις πόρτες του για να υποδεχτεί αμέτρητους πολιτικούς κρατούμενος που είχαν συλληφθεί την προηγούμενη μέρα κατά την οποία συνέβη το περίφημο coup d’état της χώρας (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%B9%CE%BB%CE%AE#.CE.94.CE.B9.CE.BA.CF.84.CE.B1.CF.84.CE.BF.CF.81.CE.AF.CE.B1_.CE.A0.CE.B9.CE.BD.CE.BF.CF.83.CE.AD.CF.84), κατά το οποίο εκδιώχτηκε από την εξουσία ο εκλεγμένος πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε για να αναλάβει ο δικτάτορας Αουγκούστο Πινοσέτ. Μέσα στις επόμενες μέρες τα περισσότερα στάδια έγιναν τόπος σκληρών βασανιστηρίων για τους περισσότερους κρατούμενους και η τελευταία κατοικία της ζωής για αρκετούς εξ αυτών.
Γνωστότερη όλων παραμένει η ιστορία του δασκάλου-ποιητή-τραγουδιστή Βίκτορ Χάρα (https://en.wikipedia.org/wiki/V%C3%ADctor_Jara) ο οποίος εκτελέστηκε εν ψυχρώ μπροστά στους υπολοιπους στον επίλογο μιας τραγικής σκηνής κατά την οποία οι στρατιωτικοί του ζητούσαν ειρωνικά να παίξει με μια κιθάρα τα φημισμένα τραγούδια του την ώρα που τα περισσότερα κόκαλα των χεριών του είχαν σπάσει από τα βασανιστήρια που προηγήθηκαν. Ο μύθος λέει ότι ο αιμόφυρτος αλλά απτόητος Χάρα ξεκίνησε να τραγουδάει ένα μέρος του λαϊκού τραγουδιού «Venceremos» (“Θα νικήσουμε”), με αποτέλεσμα ένας αξιωματικός να βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφο του και να πυροβολήσει (από τις καταθέσεις σε δικαστήριο που έγινε το 2009 αποκαλύφτηκε ότι πριν πυροβολήσει έπαιξε «ρώσικη ρουλέτα» με το κεφάλι του Χάρα ενώ στην συνέχεια και μετά από εντολή του αξιωματικού δυο στρατιώτες «ολοκλήρωσαν το έργο του»). Για λίγες μέρες το πτώμα του τοποθετήθηκε στην είσοδο του γηπέδου για να το βλέπουν οι υπόλοιποι κρατούμενοι. Ήταν 40 χρόνων.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2011/05/chile.jpg?w=984&ssl=1)
Έναν περίπου μήνα μετά, στις 21 Νοεμβρίου, το Εθνικό Στάδιο της Χιλής άνοιγε ξανά τις πόρτες του, αυτή τη φορά για χάρη του ποδοσφαίρου. Η Χιλή φιλοξενούσε τη Σοβιετική Ένωση στο επαναληπτικό παιχνίδι των διηπειρωτικών πλέι οφ για την ομάδα που θα συμπλήρωνε το πρόγραμμα του Μουντιάλ του 1974 που θα διεξαγόταν στην Δυτική Γερμανία. Το πρώτο παιχνίδι στην Μόσχα είχε λήξει ισόπαλο 0-0 και όλα θα κρίνονταν στην ρεβάνς. Μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους οι παίκτες της εθνικής ομάδας της Χιλής (μαζί με το διαιτητικό τρίο) παρατάχθηκαν κανονικά στον αγωνιστικό χώρο, έκαναν τυπικότατα την σέντρα και αφού αντάλλαξαν μερικές πάσες κατεβαίνοντας προς την αντίπαλη περιοχή, σκόραραν με τον αρχηγό της ομάδας. Απέναντι τους δεν υπήρχε κανείς.
Η Σοβιετική Ένωση σε μια από τις πιο γνωστές φορές της Ιστορίας που η πολιτική και το ποδόσφαιρο συναντήθηκαν και έχασαν τον ξεχωριστό τους χαρακτήρα, αρνήθηκε να αγωνιστεί σε ένα γήπεδο στο οποίο είχαν πρόσφατα εκτελεστεί τόσοι κρατούμενοι, κυρίως αριστερών φρονημάτων, και στο οποίο όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε την εποχή εκείνη “μπορούσες ακόμα να διακρίνεις κηλίδες αίματος”. Η ΦΙΦΑ με την σειρά της δεν δέχτηκε να γίνει το παιχνίδι σε ουδέτερη χώρα κι έτσι με το πιο εύκολο γκολ που έχει μπει ποτέ σε ποδοσφαιρικό αγώνα η Χιλή πήρε το εισιτήριο για το παγκόσμιο κύπελλο.
sombrero.gr
-
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/1930final.jpeg?w=900&ssl=1)
Ο μονόχειρας Θεός της Ουρουγουάης
To απόγευμα της 27ης Μάϊου 1934 η προσοχή όλων στην Ουρουγουάη ήταν στραμμένη στο Σεντενάριο, εκεί όπου οι δυο μεγαλύτερες ομάδες της χώρας, η Πενιαρόλ και η Νασιονάλ, έπαιζαν το πρωτάθλημα σε ένα παιχνίδι μπαράζ, καθώς το τέλος της σεζόν τις είχε βρει ισόβαθμες στην κορυφή της βαθμολογίας.
Στο 70ο λεπτό του αγώνα και με το σκορ στο 0-0 σε μια πολύ περίεργη φάση η μπάλα βρήκε το βαλιτσάκι των πρώτων βοηθειών που είχε αφήσει κατά λάθος ο γιατρός της Νασιονάλ δίπλα ακριβώς στη γραμμή του άουτ και επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο. Ο διαιτητής δεν είδε την παράβαση, η Πενιαρόλ συνέχισε την επίθεση σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά πέτυχε γκολ (το οποίο έμεινε γνωστό ως “το γκολ της βαλίτσας”). Ακολούθησε χαμός.
Οι παίκτες της Νασιονάλ διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον διαιτητή και πάνω στα νεύρα και την ένταση έπεσαν και μερικές ψιλές. Αποτέλεσμα; Τρεις παίκτες της Νασιονάλ αποβλήθηκαν, ο διαιτητής οδηγήθηκε στο ιατρείο και τον αγώνα κλήθηκε να συνεχίσει μετά από αρκετή ώρα ο 4ος διαιτητής, που σαν καλός διπλωμάτης και με αφορμή την έλλειψη κατάλληλου φωτισμού (αφού είχε πλέον νυχτώσει για τα καλά), διέκοψε το παιχνίδι οριστικά.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/0000384293.jpg?resize=478%2C395&ssl=1)
Το περιβόητο βαλιτσάκι και η μπάλα του αγώνα βρίσκονται πλέον στο μουσείο της Νασιονάλ
Δυο ολόκληρους μήνες μετά (!), στις 30 Ιουλίου, η ομοσπονδία κατάφερε να βγάλει απόφαση για τη μοίρα του «τελικού»: Το γκολ της Πενιαρόλ ακυρωνόταν, όπως και μια από τις τρεις αποβολές της Νασιονάλ, και οι δυο ομάδες θα έπρεπε να παίξουν τα εναπομείναντα 20 λεπτά κεκλεισμένων των θυρών. Στις 25 Αυγούστου λοιπόν, έναν ολόκληρο μήνα μετά την απόφαση και τρεις μήνες μετά τη μέρα που έγινε το μπαράζ, οι 20 παίκτες (11 της Πενιαρόλ και 9 της Νασιονάλ) επέστρεψαν στο Σεντενάριο για να συνεχίσουν το παιχνίδι.
Το 20λεπτο έληξε χωρίς σκορ κι έτσι αποφασίστηκε να υπάρξει 30λεπτη παράταση. Η παράταση έληξε κι αυτή χωρίς σκορ και τότε (* drum roll *) σε μια στιγμή αυθεντικής λατινοαμερικάνικης μαγείας αποφασίστηκε να υπάρξει και δεύτερη 30λεπτη παράταση! (Γιατί; Γιατί… Ουρουγουάη, διάολε! Πηγαίνουμε σιγά-σιγά κοντά στη Λογική, της κάνουμε τάκλιν από πίσω, την τσαλαπατάμε με τις βρώμικες τάπες του αριστερού ποδιού μας, την αφήνουμε μερικά δευτερόλεπτα να συνέλθει και μετά την πατάμε ξανά με μεγαλύτερη δύναμη με τις τάπες του “καλού” δεξιού ποδιού μας.)
Αν και αγωνιζόταν για 20+30+30 λεπτά αγώνα με δυο παίκτες λιγότερους η ηρωική Νασιονάλ κατάφερε να κρατήσει το 0-0 ως το τελευταίο σφύριγμα και της δεύτερης παράτασης κι έτσι το μπαλάκι επέστρεψε στην Ομοσπονδία. Κάπως έπρεπε να κριθεί το πρωτάθλημα. Η απόφαση αυτή τη φορά ήταν άμεση: Νέο μπαράζ, σε μια εβδομάδα, ξανά στο Σεντενάριο, αυτή τη φορά με κόσμο. Αποτέλεσμα 90λεπτου; 0-0. Τι κάνουμε; Ξανά παράταση. Αποτέλεσμα παράτασης; 0-0. Και τώρα; (* drum roll ξανά αρχίζει να παίζει ο εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης *) Τι ερωτήσεις είναι αυτές; Ξανά δεύτερη 30λεπτη παράταση, μα τον Τουτάτη μα τον Ομπντούλιο Βαρέλα! Τελικό αποτέλεσμα μετά από 90+30+30 λεπτά αγώνα; Αυτό ακριβώς που φαντάστηκες. Μηδέν-μηδέν.
Έχουμε πλέον μπει κανονικά στο φθινόπωρο του 1934 και η χώρα δεν έχει ακόμα πρωταθλητή για τη σεζόν 1933-34! Απεγνωσμένη από το όλο φιάσκο η Ομοσπονδία ψάχνει ξανά λύσεις και τελικά με ρυθμούς Βασίλη Τσιάρτα παίρνει μια εξαιρετικά πρωτότυπη απόφαση μετά από δυο ολόκληρους μήνες συλλογισμού: Πρέπει να ξαναπαίξουν! Στις 18 Νοεμβρίου Πενιαρόλ και Νασιονάλ πηγαίνουν για τέταρτη φορά στο Σεντενάριο και, ευτυχώς, για το καλό όλων αυτή τη φορά βρίσκουν δίχτυα. Με χατ-τρικ του Έκτορ Κάστρο η Νασιονάλ κερδίζει με 3-2 και έξι μήνες μετά το πρώτο μπαράζ ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια Ουρουγουάης.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/hector_castro4.jpg?resize=399%2C552&ssl=1)
Και ενώ έχεις φτάσει στο σημείο που πιστεύεις ότι τίποτα άλλο δεν μπορεί να σε εκπλήξει, βλέπεις τον άνθρωπο που με το χατ-τρικ του χάρισε τον τίτλο στη Νασιονάλ (και έσωσε όλη τη χώρα από ένα, πιθανόν, ατέλειωτο μαρτύριο κατά το οποίο μέχρι και σήμερα οι δυο ομάδες θα έπαιζαν μπαράζ για τον τίτλο του 1933, μπαράζ που μετά από δυο παρατάσεις θα έληγαν πάντα 0-0) και συνειδητοποιείς ότι κάτι λείπει.
—–
Ο Έκτορ Κάστρο γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο 29 χρόνια πριν από τα μπαράζ του “μεγαλύτερου πρωταθλήματος του κόσμου”, όπως έμεινε στην ιστορία το πρωτάθλημα του 1933. Η οικογένεια του ήταν τόσο φτωχή που αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά από τα 10 του σε ένα κοντινό ξυλουργείο. Στα 13 του και μετά από ένα λάθος χειρισμό του ηλεκτρικού πριονιού έχασε το ένα του χέρι από τον αγκώνα και κάτω. Παρά το σοβαρό του ατύχημα ο Κάστρο έδειξε από μικρός ότι είχε μέσα του μπόλικο από το περίφημο “garra” των Ουρουγουανών. Ακόμα και με ένα χέρι συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο και μάλιστα με αξιοσημείωτη επιτυχία.
Μόλις στα 19 του βρέθηκε στη φημισμένη Νασιονάλ, την οποία και βοήθησε να κατακτήσει το πρωτάθλημα εκείνης της σεζόν. Με την ταχύτητα, τη δύναμη, τον τσαμπουκά και την εξαιρετική αίσθηση του γκολ που είχε, κατάφερνε να υπερκαλύψει την έλλειψη τεχνικής αλλά και το σωματικό του μειονέκτημα, μη διστάζοντας μάλιστα να χρησιμοποιήσει το κουτσουρεμένο χέρι του για να σπρώξει αντιπάλους και για να κερδίσει μονομαχίες στον αέρα. Ο δυναμικός τρόπος παιχνιδιού του δεν άφηνε περιθώριο σε κανέναν αντίπαλο να τον λυπηθεί. Όσο ατίθασος και ζωηρός ήταν στον αγωνιστικό χώρο άλλο τόσο ήταν και εκτός γηπέδων: Μεγάλος πότης, φημισμένος γυναικάς, λάτρης της νύχτας, δεινός χορευτής, φανατικός καπνιστής και άρρωστος τζογαδόρος.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/hector_castro2.jpg?resize=479%2C314&ssl=1)
Οι επιτυχίες του σε συλλογικό επίπεδο του έδωσαν γρήγορα μια θέση και στην επίθεση της εθνικής, σε μια εποχή που η Ουρουγουάη σάρωνε όποιον έβρισκε αντίπαλο. Ο Κάστρο αποσύρθηκε από την εθνική το 1935, σε ηλικία 31 χρονών, με τέσσερα σημαντικά τρόπαια στο παλμαρέ του. Δυο Κόπα Αμέρικα, χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο κι όλα αυτά μέσα σε εννιά χρόνια είναι ένας απολογισμός που δεν συναντάς συχνά. Στα 25 παιχνίδια που έπαιξε με τη φανέλα της «Σελέστε» σκόραρε 18 φορές. Τα δυο πιο διάσημα γκολ του μπήκαν στο Μουντιάλ του 1930, που ήταν και το πρώτο της ιστορίας. Ήταν αυτός που πέτυχε το πρώτο γκολ της Ουρουγουάης στη διοργάνωση, στο εναρκτήριο παιχνίδι με το Περού, και αυτός που στο 89′ του τελικού με την Αργεντινή καθάρισε το παιχνίδι, κάνοντας το 4-2.
(Στα αξιοσημείωτα εκείνου του πρώτου τελικού συγκαταλέγεται το ότι επειδή οι δυο αντίπαλοι είχαν ήδη πολλά προηγούμενα, δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ούτε καν για τη μπάλα του αγώνα. Έτσι, για να ικανοποιήσει τους πάντες, ο διαιτητής αποφάσισε να παιχτεί ένα ημίχρονο με τη μπάλα των γηπεδούχων Ουρουγουανών και ένα με τη μπάλα που είχαν φέρει οι Αργεντίνοι. Συμπτωματικά ή όχι, η Αργεντινή κέρδιζε με 1-2 στο πρώτο ημίχρονο που παίχτηκε με τη μπάλα της και κατέρρευσε στο δεύτερο που παίχτηκε με τη μπάλα των Ουρουγουανών.)
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/hector_castro3.jpg?resize=480%2C261&ssl=1)
Ένα χρόνο μετά την απόσυρση του από την εθνική, ο Κάστρο κρέμασε οριστικά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Λίγα χρόνια μετά έγινε προπονητής της Νασιονάλ και πανηγύρισε μαζί της από τον πάγκο άλλα έξι πρωταθλήματα. Τον Σεπτέμβρη του 1960, σε ηλικία 56 ετών, πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Λίγους μόλις μήνες πριν είχε αναλάβει προπονητής της εθνικής Ουρουγουάης. Μέχρι και σήμερα παραμένει ο μόνος μη αρτιμελής παίκτης που κατάφερε να κερδίσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, ένα κατόρθωμα που πάρα πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί.
Ο μικρός “σακάτης”, όπως τον αποκαλούσαν τα πρώτα χρόνια οι αντίπαλοι σε μια προσπάθεια να τον εκνευρίσουν και να του τσακίσουν την ψυχολογία, έφυγε από τη ζωή έχοντας γράψει με μεγάλα γράμματα το όνομα του στην ποδοσφαιρική ιστορία της Ουρουγουάης. Εκτός αυτού, κατάφερε να αποκτήσει και ένα πολύ καλύτερο παρατσούκλι, που θα τον συνοδεύει για πάντα: Ο μονόχειρας Θεός.
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/09/hector_castro5.jpg?resize=474%2C523&ssl=1)
sombrero.gr
-
Τον λένε Ρόμπερτ Καρμόνα, είναι από την Ουρουγουάη, έχει περάσει από 5 χώρες και 47 (ή 48, δεν είναι και σίγουρος) ομάδες, τηρεί ευλαβικά το πρόγραμμα υγιεινής ζωής που ακολουθούσε και ο Κώστας Νεμπεγλέρας (όχι αλκοόλ, όχι καταχρήσεις, όχι ξενύχτια) και στα 61 του συνεχίζει να παίζει μπάλα στις χαμηλές κατηγορίες της Ισπανίας!
Η αγαπημένη μας λεπτομέρεια στην ιστορία του γερόλυκου Ρόμπερτ όμως είναι ότι φέτος φοράει τη φανέλα του Ηρακλή.
(Του Ηρακλή του Αλικάντε)
(https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/387830159_727624742733321_842880335087530580_n.jpg?_nc_cat=105&ccb=1-7&_nc_sid=5f2048&_nc_ohc=A6GWQUNQeLYAX9RZ8Z9&_nc_ht=scontent.fath4-2.fna&oh=00_AfBr2UBaHP-6r1aUZxgXJeyjPF7yw_FA3gVMtwfdfRn91g&oe=65303151)
Η απάντηση στην ερώτηση που σκέφτεστε είναι: "Δεν γνωρίζουμε αν κι αυτός ο Ηρακλής έχει ως παρατσούκλι το «γριές»"
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo?fbid=727624752733320&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
:pas: :pashat: :joker:
-
Η φημισμένη για την αντισυμβατικότητα της CONMEBOL αποφάσισε μάλλον να κάνει ένα κοινωνικό πείραμα.
Γι'αυτό το λόγο όρισε τους δυο βραζιλιάνικούς εμφυλίους των προημιτελικών του Λιμπερταδόρες την ίδια μέρα, στην ίδια πόλη, σε γήπεδα που τα χωρίζουν λίγα χιλιόμετρα! Υπολογίζεται ότι περίπου 100.000 οπαδοί των τεσσάρων ομάδων θα βρεθούν εκείνες τις ώρες σε δυο κοντινές περιοχές που απέχουν λίγες στάσεις μετρό.
Κι αν αυτό δεν ακούγεται αρκούντως ανησυχητικό, να προσθέσουμε ότι την ίδια μέρα στην πόλη θα βρίσκονται και αρκετοί Ουρουγουανοί οπαδοί για το δικό τους παιχνίδι την επομένη στην ίδια ακριβώς περιοχή. Επίσης, έτσι για το κερασάκι στην τούρτα του μπάχαλου, εκείνη την εβδομάδα το Ρίο θα υποδεχτεί και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες για το μουσικό φεστιβάλ «Rock in Rio».
Isso vai acabar bem.
(μτφ. "Καλά θα πάει αυτό")
(https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/457039724_933578568804603_8292715375887119954_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=PfFC49eOD94Q7kNvgFqpr3p&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=00_AYATLXuMQmzMHWb5dg-nS1nij1aeVWNMdxaSdEGt6UyQ4w&oe=66D3ACFD)
Οι πιο ψαγμένοι στα οπαδικά της Βραζιλίας προσθέτουν και μια ακόμα αισιόδοξη οπτική στο θέμα:
«For those who don't know the risk this represents, I'll summarize: Fluminense will face Atlético Mineiro, which has a strong alliance with Vasco's organized fans. Botafogo will face São Paulo, which has a strong alliance with Flamengo's organized fans. There will be many organized fans on the "track", which means the city will be too small for these people...»
https://explosaotricolor.com.br/a-pm-do-rio-de-janeiro-bancara-a-decisao-da-conmebol/
El Sombrero (https://www.facebook.com/photo/?fbid=933578562137937&set=a.601410508688079&locale=el_GR)
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/04/imago39435824-1-2048x1365.jpg)
Ένας “νέος άνθρωπος”: η Μούσου Ρούνα των αυτοχθόνων
Οι Κέτσουα είναι ιθαγενείς της Νότιας Αμερικής που σήμερα βρίσκονται κυρίως σε τρεις χώρες: Κολομβία, Περού και Εκουαδόρ και αριθμούν περίπου 7 εκατομμύρια. Παρότι έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους, δεν διαθέτουν κάποια γενικότερη εθνική ταυτότητα. Άλλωστε, ακόμα κι η γλώσσα τους, έχει μεγάλη διαφορά από φυλή σε φυλή. Τα βόρεια κίτσουα αποτελούν τη δεύτερη πιο διαδεδομένη διάλεκτο και είναι αυτά που κατά κύριο λόγο μιλούν στον Ισημερινό. Διαθέτουν 3 φωνήεντα, 16 σύμφωνα και 3 ημιφωνήεντα. Σε άλλες περιοχές η διάλεκτος διαφέρει και λέγεται κέτσουα. Μπορεί να μην έχετε ακούσει ξανά τίποτα γι’ αυτούς, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα έχετε δει κάποια φωτογραφία με τις παραδοσιακές φορεσιές, τα ξεχωριστά πόντσο και τα καπέλα που τα υιοθέτησαν από τους Βρετανούς εργάτες στον σιδηρόδρομο στον περασμένο αιώνα.
Και αν η ερώτηση είναι «τι διάολο; εγώ μπήκα να διαβάσω για μπάλα!», φτάνουμε και εκεί. Αν κάποιος κοιτάξει τον πίνακα της βαθμολογίας του Κόπα Σουνταμερικάνα θα πετύχει μια παντελώς άγνωστη ομάδα με πολύ περίεργο όνομα. Αν ρωτούσες 100 άτομα «από πού μπορεί να είναι μια ομάδα με το όνομα Μούσου Ρούνα», η Ν. Αμερική θα ήταν πολύ χαμηλά στις απαντήσεις. Αλλά αυτός ο άγνωστος σύλλογος είναι από το Εκουαδόρ έχει ιδιαίτερη ιστορία που φαίνεται άλλωστε και στο όνομά του. Στα κίτσουα «μούσου ρούνα» (το “κ” στο τέλος του “μούσουκ” είναι σχεδόν αθόρυβο και συχνά οι άνθρωποι της τη λένε γρήγορα σε μία λέξη «μουσουρούνα» ή και «μουτσουρούνα») σημαίνει «νέος άνθρωπος» και η ομάδα που τα πάει ιδιαίτερα καλά μέχρι στιγμής στο Σουνταμερικάνα δεν κουβαλά μόνο στο όνομά της την ταυτότητα των γηγενών, αλλά και στην ίδια την ύπαρξή της.
Μμπορεί το όνομα της ομάδας να προκαλεί έκπληξη, σίγουρα δεν θα είναι έκπληξη για τους περισσότερους ότι οι Κέτσουα έχουν τραβήξει πολλά από τις κυβερνήσεις των κρατών στα οποία διαμένουν. Σύμφωνα με την έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας, οι Κέτσουα έχουν υποστεί σημαντικές διακρίσεις εις βάρος τους. Για παράδειγμα, ανάμεσα στους κατοίκους του Περού που δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες Υγείας, κατά σύμπτωση, το 60% είναι Κέτσουα. Δεν είναι καθόλου σπάνιο, οι σύγχρονοι Κέτσουα να μην μαθαίνουν τη γλώσσα τους στα ίδια τους τα παιδιά, φοβούμενοι ότι θα υποστούν διακρίσεις και θα έχουν προβλήματα στη ζωή τους. Η UNESCO έχει κηρύξει τα κέτσουα/κίτσουα ως μια γλώσσα ευάλωτη, μια γλώσσα που κινδυνεύει. Οι περισσότεροι Κέτσουα ζουν στις Άνδεις σε συνθήκες φτώχειας. Επί προεδρίας Φουτζιμόρι στο Περού, έλαβε χώρα ένα πρόγραμμα υποχρεωτικής στείρωσης σε περίπου 270.000 γυναίκες και 20.000 άντρες, σε άθλιες συνθήκες και στη συντριπτική πλειοψηφία σε αυτόχθονες κατοίκους.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/04/imago454504761-768x509.jpg)
Γυναίκες στην τοπική αγορά του Αμπάτο
Αλλά και στο Εκουαδόρ, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Οι Κέτσουα συχνά είναι πολίτες β’ κατηγορίας, με τις διακρίσεις να είναι έντονες. Για πολύ κόσμο είναι τεμπέληδες, άχρηστοι, χαμηλής νοημοσύνης, ανίκανοι να κάνουν κάποιο σοβαρό επάγγελμα. Κάτι έπρεπε να αλλάξει και ο ιθαγενής να μπει σε μια νέα εποχή. Να γίνει ένας “νέος άνθρωπος”. Η κοοπερατίβα Μούσου Ρούνα ιδρύθηκε από τους Κέτσουα στο Εκουαδόρ και πιο συγκεκριμένα τη φυλή Τσιμπουλέο. Αριθμεί 32 γραφεία σε όλη τη χώρα και ο κύριος ρόλος της είναι ως χρηματοπιστωτικός συνεταιρισμός. Όταν ιδρύθηκε, η λέξη αποταμίευση ήταν άγνωστη, καθώς οι Κέτσουα του Εκουαδόρ δεν είχαν τη δυνατότητα να ανοίγουν λογαριασμούς στην τράπεζα. Οι τράπεζες τους θεωρούσαν ως υψηλού ρίσκου και αναξιόπιστους πιστωτές, αρνούμενες να τους κάνουν πελάτες τους. Σήμερα, χάρη στη Μούσου Ρούνα, υπάρχουν ATM σε πολλές πόλεις, ιστότοπος, εφαρμογές πληρωμών και πολλές χιλιάδες μέλη που έχουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν υπηρεσίες από μια συνεργατική τράπεζα.
Ο στόχος βέβαια δεν ήταν απλά ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, αλλά ένας συνεταιρισμός που θα στήριζε τις πρωτοβουλίες των ανθρώπων για να μπορέσουν να κάνουν επιχειρήσεις, να βελτιώσουν τη ζωή τους απολαμβάνοντας υπηρεσίες που είναι δεδομένες για τους υπόλοιπους κατοίκους. Το 1997, η κοοπερατίβα αναγνωρίστηκε ως επίσημο ίδρυμα διαθέτοντας έξι καρέκλες, ένα γραφείο και μια γραφομηχανή σε ένα γκαράζ στην πόλη Αμπάτο και από, όπως είδαμε προηγουμένως, έκανε άλματα προόδου, χρηματοδοτώντας τις επιχειρηματικές προσπάθειες πολλών ανθρώπων που προσπαθούσαν να βγουν από τη φτώχεια. Μέσα σε όλα αυτά, το 2003 ιδρύθηκε και η ποδοσφαιρική ομάδα Μούσου Ρούνα. Έχει το όνομα και φέρει το λογότυπο της κοοπερατίβας στη φανέλα και συμβολίζει την προσπάθεια των ανθρώπων για ελευθερία και πολιτιστική έκφραση. Έχει ως στόχο την ενασχόληση των αυτοχθόνων με τον αθλητισμό, τη συμμετοχή τους σε όλες τις κοινωνικές διαδικασίες, στη συγκεκριμένη περίπτωση είτε ως οπαδοί είτε ως αθλητές. Ο πρόεδρος ήταν αρρωστάκι με την μπάλα, παίζοντας από 8 του σε παιδικές ομάδες. Ο Λουίς Τσάνγκο μαζί με τα 130 ιδρυτικά μέλη έφτιαξαν την ομάδα για να κάνουν το ποδόσφαιρο μια εφικτή διασκέδαση για τον κόσμο.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/04/imago1060798145-768x512.jpg)
Ο σύλλογος “Νέος Άνθρωπος” ιδρύθηκε λίγο έξω από το Αμπάτο, μια πόλη 180.000 περίπου κατοίκων, δίπλα στον ομώνυμο ποταμό και περιτριγυρισμένο από τα βουνά των Άνδεων, στα περίπου 2.500 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Το “μικρό πόντσο”, όπως είναι ένα από τα παρατσούκλια της ομάδας, καθώς το σήμα δείχνει έναν αυτόχθονα με πόντσο να παίζει μπάλα, βοηθά ώστε οι Κέτσουα να ακουστούν ακόμα περισσότερο, να γίνει μια φωνή κατά του αποκλεισμού. Η ομάδα συνάντησε πολλά εμπόδια καθώς δεν είχε εγκαταστάσεις και αγωνιζόταν σε διάφορα γήπεδα. Κουβαλούσε το “στίγμα” του αυτόχθονα και πολλές φορές έβρισκε κλειστές πόρτες για να χρησιμοποιήσει κάποιο γήπεδο, οι αρχές συχνά αποφάσιζαν να κάνουν δύσκολη τη ζωή των ανθρώπων του “ποντσίτο”. Τα πρώτα χρόνια οι προπονήσεις γίνονταν σε ξερά χωράφια.
Αρχικά, ο σύλλογος είχε μόνο αυτόχθονες παίκτες και προπονητές, αλλά καθώς η ομάδα άρχισε να ανεβαίνει επίπεδο, αυτός ο “κανόνας” εγκαταλείφθηκε. Η συμπερίληψη που είναι στον χαρακτήρα του συλλόγου φέρνει μαζί αυτόχθονες, ισπανόφωνους και φυσικά αφροεκουαδοριανούς. Η ομάδα δεν σταμάτησε όμως ποτέ να είναι συνοδοιπόρος στον αγώνα των αυτοχθόνων της περιοχής. Τα πρώτα χρόνια τα πέρασε στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα και το 2011 κατάφερε να ανέβει στην 3η κατηγορία του ποδοσφαίρου του Εκουαδόρ. Το 2013 κατάφερε να ανέβει στην Α’ εθνική του Εκουαδόρ και να αντιμετωπίσει τις μεγάλες ομάδες της χώρας. Έμεινε τρεις σεζόν εκεί, μέχρι που υποβιβάστηκε. To 2018 πήρε ξανά την άνοδο για τα… σαλόνια κατακτώντας το πρωτάθλημα Β’ εθνικής. Παράλληλα, χάρη στο παλαβό σύστημα έδωσε μπαράζ για το τελευταίο εισιτήριο του Κόπα Σουνταμερικάνα που τότε παιζόταν ανάμεσα στην 8η της Α’ εθνικής και την… πρωταθλήτρια της Β’ εθνικής. Με 1-0 εντός επί της Αούκας και 2-2 εκτός, κέρδισε για πρώτη φορά στη σύντομη ιστορία της, την έξοδο σε μια διεθνή διοργάνωση. Έπαιξε μόλις δύο ματς, καθώς αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Ουνιόν Εσπανιόλα της Χιλής, αλλά ήταν μια μοναδική εμπειρία.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/04/Estadio_Mushuc_Runa-768x576.jpg)
Αν δεν βρεις εισιτήριο, μπορείς να το ρισκάρεις για μια θέση στην πλαγιά.
Το στάδιο της Μούσου Ρούνα στην κοινότητα Ετσαλέτσε, λίγο έξω από το Αμπάτο
Από το 2019, η Μούσου Ρούνα βρίσκεται ξανά σταθερά στην Α’ εθνική της χώρας. Κατάφερε ακόμα μια φορά να κερδίσει εισιτήριο για το Σουνταμερικάνα, αλλά και πάλι αποκλείστηκε στα προκριματικά. Το 2024 κατέκτησε την 6η θέση στην τελική κατάταξη και για τρίτη φορά έπαιξε σε προκριματικά. Η τρίτη ήταν και τυχερή και έτσι πέρασε για πρώτη φορά στην ιστορία της σε φάση ομίλων. Αν μέχρι τότε ο σύλλογος είχε γίνει γνωστούς σε όσους ασχολούνται με προκριματικά, φέτος παίζει στους ομίλους και η δημοσιότητα είναι ακόμα μεγαλύτερη, αφού πολύς κόσμος στη Νότια Αμερική μαθαίνει για αυτή την προσπάθεια.
Το ντεμπούτο της ήταν με μια άλλη πολύ ιδιαίτερη ομάδα της Νότιας Αμερικής με την οποία έχουμε ασχοληθεί, την Παλεστίνο. Η Μούσου Ρούνα δυστυχώς δεν μπορούσε να παίξει στην έδρα της, το γηπεδάκι των 8.000 θεατών που έχει λίγο έξω από το Αμπάτο και δεν τηρεί τις προδιαγραφές της CONMEBOL. Είναι ένα γήπεδο που βρίσκεται στα 3.250 μέτρα και χρειάστηκαν προσπάθειες 6 ετών για να χτιστεί και να εγκαινιαστεί. Δεν πήρε καμία οικονομική ενίσχυση από το κράτος, μόνο από την κοοπερατίβα και τον ντόπιο κόσμο. Η Μούσου Ρούνα προσπαθεί να είναι ένας νοικοκυρεμένος σύλλογος με προσεκτική οικονομική πολιτική. Οι μισθοί των παικτών μπορεί να μην είναι υψηλοί, μπαίνουν όμως πάντα στην ώρα τους. Όταν το ποδόσφαιρο της χώρας πέρασε πολύ δύσκολη περίοδο οικονομικά, η Μούσου Ρούνα ήταν ένας από τους μόλις τρεις συλλόγους που δεν αντιμετώπισε προβλήματα. Συνεχίζει όμως να συναντά δυσκολίες λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα της. Ο δήμαρχος της περιοχής δεν βοηθά και έτσι η Μούσου Ρούνα έχει μείνει και πάλι χωρίς στάδιο, καθώς η άδεια λειτουργίας ακυρώθηκε από τις τοπικές αρχές. Κάθε προσπάθεια για επέκταση έχει μπει στον πάγο αυτή τη στιγμή και είναι πιθανό η ομάδα να βρει μόνιμα άλλη έδρα, σε άλλον γειτονικό δήμο, όπου γίνει αποδεκτή.
Παρά τις δυσκολίες, τα κατάφερε όμως και πήρε την ιστορική πρώτη της νίκη με 3-2 επί της Παλεστίνο. Η μεγαλύτερη στιγμή της ιστορίας της όμως ήρθε στις 9 Απριλίου του 2025. Όταν και ταξίδεψε στο Μπέλο Οριζόντε της Βραζιλίας για να αντιμετωπίσει στο επιβλητικό Εστάδιο Μινεϊράο τη θρυλική Κρουζέιρο. Μια ομάδα με υπερπολλαπλάσιο μπάτζετ και παίκτες θρύλους όπως ο Κάσιο και Γκαμπιγκόλ. Η Μούσου Ρούνα προηγήθηκε, ισοφαρίστηκε με πέναλτι, έκανε το 1-2 και έφυγε με μια νίκη που κανείς δεν περίμενε ποτέ και πανηγυρίστηκε έξαλλα. Μια νίκη που κυκλοφόρησε σε ολόκληρη την ήπειρο, ως ένα κάζο της Κρουζέιρο, αλλά και ως μια μεγάλη επιτυχία της ομάδας από τον Ισημερινό.
Ο ιστορικός θρίαμβος μες τη Βραζιλία
Το “ποντσίτο” βασίζεται κυρίως στη φυσική κατάσταση και τα τρεξίματά του. Παίζει συνήθως με αντεπιθέσεις απέναντι σε συλλόγους με περισσότερη εμπειρία και χρήματα. Η Μούσου Ρούνα προσπαθεί με τα δικά της μέσα να διατηρηθεί στις κορυφαίες ομάδες της χώρας, αλλά παράλληλα, μέσα από τις ακαδημίες της να βγάλει ακόμα περισσότερους αυτόχθονες ποδοσφαιριστές, να κάνει το ποδόσφαιρο μια ακόμα διέξοδο για τους καταπιεσμένους επί αιώνες κατοίκους της περιοχής. «Το πνεύμα της συνεργατικότητας σε αυτόν τον σύλλογο είναι εμφανές στην ενασχόληση όλων των μελών του στις αποφάσεις και τις δράσεις. Εφαρμόζοντας τις αρχές αυτής της κοινωνίας. Υπευθυνότητα, ισότητα, αλληλεγγύη, μεταξύ άλλων, οι ίδιες αρχές που υπάρχουν από την ίδρυση του κλαμπ», θα πει μια δημοσιογράφος της Ελ Κομέρσιο, περιγράφοντας την ομάδα.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/04/D2DYy2zW0BE5jzK-600x600.jpg)
Η επίσκεψη του Σορίν πριν λίγα χρόνια
Στην προσπάθειά της αυτή έχει και έναν μεγάλο θαυμαστή και (ας πούμε) πρώην παίκτη της. Ο αγαπημένος για πολλούς Χουάν Πάμπλο Σορίν ήταν ένας διάσημος Αργεντινός αριστερός μπακ, που ξεχώριζε για τη μαλλούρα και το πάθος του. Έπαιξε στην εθνική Αργεντινής, πέρασε από ομάδες όπως Λάτσιο, Μπαρσελόνα, Λάτσιο και Βιγιαρεάλ και πέρα από το ποδοσφαιρικό του ταλέντο, συνεχίζει και σήμερα να είναι μια φοβερή φιγούρα που βοηθά σε φιλανθρωπικές ενέργειες και δείχνει ενδιαφέρον για πολλά ζητήματα. Ο Σορίν έμαθε για τον σύλλογο και το 2018 δήλωσε οπαδός της Μούσου Ρούνα, εξαιτίας της συνεργατικής της διάστασης και της στήριξης στους αυτόχθονες. Ο σύλλογος τον προσκάλεσε στο Εκουαδόρ και μάλιστα ο Σορίν στα 43 του φόρεσε και τη φανέλα της ομάδας σε ένα φιλικό.
Γνώρισε από κοντά καθημερινούς ανθρώπους της περιοχής, όπως μια αγρότισσα, τη Μανουέλα, που την είδε να διασχίζει το γήπεδο κουβαλώντας χόρτα που είχε μαζέψει. Μίλησε μαζί της (με διερμηνέα, καθώς η Μανουέλα μιλούσε μόνο κίτσουα) και έφυγε με τις καλύτερες εντυπώσεις από τους ντόπιους, αλλά και την προσπάθεια του συλλόγου. Ο Σορίν συνεχίζει να παρακολουθεί και να υποστηρίζει την ομάδα, αν και σίγουρα η νίκη επί της Κρουζέιρο του άφησε γλυκόπικρη γεύση, αφού ο Αργεντινός έπαιξε με μεγάλη επιτυχία στη βραζιλιάνικη ομάδα. Η Μούσου Ρούνα είναι μια σπάνια περίπτωση ομάδας, πιο κοντά στον τοπικό πληθυσμό, μια ομάδα που πέρα ίσως από τα αποτελέσματα μάχεται περισσότερο για την ισότητα και τα δικαιώματα ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο σε πολλά μέρη της Νότιας Αμερικής.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/07/imago1029623488-2048x1363.jpg)
Ομάδες που δεν γνωρίζουμε: το Πειρατικό της Χιλής
Το Κοκίμπο στη δυτική ακτή της Νότιας Αμερικής ήταν για πολλά χρόνια ένα μικρό ψαροχώρι ιθαγενών. Το 1550, ο Ισπανός κονκισταδόρος Πέδρο ντε Βαλδίβια, εννιά χρόνια αφότου ίδρυσε το Σαντιάγο (την πόλη που σήμερα είναι η πρωτεύουσα της Χιλής) κατέλαβε την περιοχή, καθώς τη θεωρούσε ένα εξαιρετικό μέρος για τη δημιουργία λιμανιού. Χρειάστηκαν όμως περίπου 300 χρόνια για να γίνει πόλη, με δήμαρχο, σιδηρόδρομο και όλα τα υπόλοιπα της τότε εποχής. Στο μεσοδιάστημα ήταν ένα μέρος που το αγόραζαν διάφοροι και το ξαναπουλούσαν, με ελάχιστο κόσμο να ζει εκεί. Το Κοκίμπο έγινε διάσημο τα χρόνια της αποικιοκρατίας επείδη όλη η περιοχή ήταν γνωστή για τους πειρατές της.
Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, ο κόλπος του Κοκίμπο στη Χιλή αποτέλεσε αγαπημένο καταφύγιο για πειρατές και κουρσάρους διαφόρων εθνικοτήτων, κυρίως Άγγλους, αλλά και Ολλανδούς και Γάλλους. Σύμφωνα με τους τοπικούς θρύλους, σχηματίστηκε εκεί μια ιδιότυπη «αδελφότητα πειρατών» και στον κόλπο τα πλοία κατέβαζαν τις σημαίες τους ως ένδειξη ειρήνης μεταξύ τους όσο βρίσκονταν εκεί, αποφεύγοντας τις εχθροπραξίες. Έτσι, άφηναν κατά μέρος τις διαφορές τους και ένωναν δυνάμεις ενάντια στον κοινό εχθρό τους, την Ισπανική Αυτοκρατορία (και ειδικά τον Αντιβασιλέα του Περού). Οι πειρατές μοιράζονταν πληροφορίες, ενώ συχνά συνεργάζονταν για επιθέσεις. Είναι άγνωστο ποια η αλήθεια και ποιος ο μύθος, φαίνεται όμως ότι η ιστορία έχει κάποια βάση.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/07/imago638174967-1024x683.jpg)
Ο κόλπος του Κοκίμπο. Ψηλά, ξεχωρίζει ο Σταυρός της Τρίτης Χιλιετίας, ένα μνημείο με ύψος 83 μέτρα που κατασκευάστηκε το 2001
Αυτό που είναι σίγουρο όμως, είναι ότι από την περιοχή πέρασαν διάφοροι celebrities των θαλασσών της εποχής. Όπως για παράδειγμα ο διάσημος Άγγλος εξερευνητής Φράνσις Ντρέικ (που έγινε και Σερ) που κατείχε το “δίπλωμα” του κουρσάρου, κάτι που του επέτρεπε να λεηλατεί τις αποικίες και τα ισπανικά καράβια, φέροντας στο καράβι του την αγγλική σημαία. Το 1578 επιτέθηκε στην περιοχή, αλλά οι κάτοικοι του οικισμού Σερένα οργανώθηκαν και τον απέκρουσαν. Ο θρύλος λέει ότι όταν τα πράγματα έγιναν σκούρα, βρήκε ένα μέρος στον κόλπο και έκρυψε τον τεράστιο θησαυρό του, ότι κάποια σπηλιά είναι γεμάτη με χρυσά νομίσματα από διάφορες λεηλασίες του. Εκατό χρόνια αργότερα όμως, ο συμπατριώτης (αλλά όχι Σερ) Μπαρθόλομιου Σαρπ τα κατάφερε καλύτερα από τον Ντρέικ, βάζοντας φωτιά στη Σερένα. Γενικά, όπως καταλαβαίνει κανείς, μιλάμε για μια περιοχή γεμάτη θρύλους και ιστορίες, αιματοκύλισμα και τυχοδιωκτισμό. Ακόμα και στις μέρες μας, η περιοχή έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς είναι η αγαπημένη των… UFOλόγων της Χιλής, μια που είναι πολλές οι φωτογραφίες και τα βίντεο από τους ειδικούς στο θέμα που υποστηρίζουν ότι είδαν κάποιο UFO στον ουρανό της περιοχής.
Η πόλη του Κοκίμπο σήμερα είναι γνωστή για την ιδιαίτερη κουλτούρα της και είναι βέβαια αρκετά πιο ασφαλής. Έχει πανέμορφες παραλίες που εκτείνονται συνολικά σε 56 χιλιόμετρα, έχει τον κόλπο που έχει πάρει το όνομα του “πετάλου του αλόγου”. Έχει το μπάριο ιγκλές (την αγγλική γειτονιά) που χτίστηκε τον 19ο αιώνα και είναι γεμάτη παμπ και κτίρια με βικτωριανή αρχιτεκτονική και έχει καταφέρει να ενσωματώσει την ιστορία της και το φολκλόρ στην καθημερινότητά της. Δεν προσπαθεί να κρύψει ότι ήταν άντρο πειρατών, αλλά αντίθετα το δείχνει στους επισκέπτες με καμάρι. Και το ίδιο κάνει και η ομάδα της. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν λείπει ούτε από αυτή την πόλη των περίπου 200 χιλιάδων κατοίκων στη Χιλή.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/07/imago397279405-768x512.jpg)
Μια από τις παραλίες της περιοχής
Όπως παλιά οι Άγγλοι κουρσάροι έρχονταν για να επικρατήσουν στις δικές τους μάχες, κάπως έτσι, το 1903, έδεσε στο παλιό πειρατικό λιμάνι το αγγλικό καταδρομικό πλοίο HMS Flora. Το πλοίο δεν είχε κακές προθέσεις, αλλά το πλήρωμά του, έχοντας ήδη δώσει αγώνες ποδοσφαίρου στο Μοντεβιδέο και το Μπουένος Άιρες, αποφάσισε να το κάνει και στο Κοκίμπο. Οι Άγγλοι ναύτες έδωσαν φιλικά με μια ομάδα ντόπιων με αποτέλεσμα δυο ισοπαλίες και από μία νίκη για κάθε ομάδα. Στο πέμπτο και αποφασιστικό παιχνίδι η ομάδα του Κοκίμπο κέρδισε. Ο Άγγλος καπετάνιος αποφάσισε να τιμήσει την πρώτη ομάδα που κέρδισε το καράβι του και έτσι χάρισε 11 κιτρινόμαυρες φανέλες στον αρχηγό της ντόπιας ομάδας. Αυτό θα είχε μεγάλη σημασία, αρκετά χρόνια αργότερα, όταν οι δυο τοπικές ομάδες Κοκίμπο Φούτμπολ Κλουμπ και Ουνιόν, ενώθηκαν ως Κοκίμπο Ουνίδο το 1958. Το ενωμένο Κοκίμπο. Τα χρώματα που προτιμήθηκαν ήταν τα κιτρινόμαυρα γιατί όπως λένε, είναι τα χρώματα που τα κέρδισαν οι κάτοικοι στο χορτάρι, νικώντας τους Άγγλους ναύτες/ποδοσφαιριστές.
Η ομάδα, εκτός από το “κιτρινόμαυροι”, έχει ένα ακόμα παρατσούκλι που είναι άμεσα συνδεδεμένο με το σήμα της και το παρελθόν του τόπου. Οι “Πειρατές”, με σήμα φυσικά έναν ολντ σκουλ πειρατή με κάλυμμα στο μάτι, καπέλο με νεκροκεφαλή και σκουλαρίκι. Η Κοκίμπο Ουνίδο κατάφερε μόλις στον πέμπτο χρόνο ζωής της να φτάσει για πρώτη φορά στην Α’ εθνική της Χιλής, γρήγορα όμως έπεσε και πέρασε αρκετά χρόνια από τις δεκαετίες του 1960 και 1970 στη Β’ εθνική, συνήθως στη μέση της βαθμολογίας. Τα οικονομικά προβλήματα ξεκίνησαν, οι παίκτες ήταν συχνά απλήρωτοι και πολλές φορές δεν κατέβαιναν να παίξουν, με αποτέλεσμα η διοίκηση να χρειαστεί να στείλει μια ερασιτεχνική ομάδα στη θέση των κανονικών παικτών.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2025/07/Qezc_Igr_400x400.jpg)
Έμβλημα βγαλμένο από τις σελίδες κάποιου κόμικ
Η παρακμή την οδήγησε εκτός πρωταθλημάτων Χιλής, με την Κοκίμπο να παίζει φιλικά με τοπικές ομάδες, μέχρι που το 1975 επέστρεψε στη Β’ εθνική. Τα επόμενα χρόνια ήταν μια ομάδα ασανσέρ, με ιστορική πορεία το 1979 στην Α’ εθνική, χάρη σε τρεις Βραζιλιάνους, τους Μπενέ, Λιμίνιο και Τορίνια που χόρευαν σάμπα στο χορτάρι (κυριολεκτικά) και βοήθησαν την ομάδα σε ένα αήττητο σερί 11 αγώνων. Όπως καταλαβαίνει κανείς, δεν μιλάμε για μια ομάδα που έχει χορτάσει τίτλους. Έχει κατακτήσει πέντε φορές το πρωτάθλημα της Β’ εθνικής στη χώρα, ενώ έχει παίξει τρεις φορές σε διεθνείς διοργανώσεις, μία στο Λιμπερταδόρες και δύο στο Σουνταμερικάνα, φτάνοντας μάλιστα το 2020 μέχρι τον ημιτελικό. Το γήπεδό της είναι σήμερα το Εστάδιο Φρανσίσκο Σάντσες Ρουμουρόσο. Κατασκευάστηκε το 1970 και ανακαινίστηκε το 2004 και η μεγάλη ανακατασκευή έγινε το 2008 για το Μουντιάλ γυναικών Κ20. Το στάδιο ξαναφτιάχτηκε και η εξωτερική του εμφάνιση έγινε έτσι ώστε να θυμίζει ένα καράβι, ένας ακόμα φόρος τιμή στην πειρατική ιστορία της πόλης.
Τα χρυσά χρόνια της ομάδας θεωρούνται αυτά από το 1991 ως το 2007, όταν και η ομάδα έπαιζε ανελλιπώς στην Α’ εθνική της χώρας. Οι κιτρινόμαυροι κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τη 2η θέση, πίσω από την Κόλο Κόλο το 1991, σε μια χρονιά τόσο απίστευτη που οι ντόπιοι έλεγαν ότι ήταν “σαν να βρήκε κάποιος θησαυρό κάπου που κανείς άλλος δεν είχε ψάξει“. Άλλες χρονιές χρειάστηκε να παίξουν σε μπαράζ για να γλιτώσουν τον υποβιβασμό. Ο υποβιβασμός ήρθε τελικά το 2007 και η ομάδα έμεινε μακριά από τη μεγάλη κατηγορία μέχρι και το 2018.
The away following of Coquimbo Unido fans not letting Universidad Católica’s Cesar Pinares take a corner here. Feels like the umbrellas are part of the problem and just encourage objects to be thrown… https://x.com/AdamBrandon84/status/1160685520420253697
— Adam Brandon (@AdamBrandon84) August 11, 2019
(αν δεν σας εμφανίζεται το βίντεο, πατήστε πάνω στο λινκ)
Μη νομίζετε ότι ο κόσμος είναι τόσο χαλαρός πάντως. Το 2019 η Κοκίμπο έγινε viral σε ένα ματς που υποδεχόταν την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα. Όταν ο Σέσαρ Πινάρες της Κατόλικα πήγε να εκτελέσει κόρνερ, οι οπαδοί των γηπεδούχων άρχισαν να του πετάνε διάφορα αντικείμενα και τότε, οι γίγαντες της ομάδας αποφάσισαν να βάλουν δύο υπαλλήλους με μεγάλη ομπρέλα θαλάσσης να κυνηγάνε τον παίκτη για να τον προστατέψουν από τα αντικείμενα. Απόλυτη λατινοαμερικάνικη καλτίλα.
Συνήθως πάντως, τα περιστατικά συμβαίνουν στο τοπικό ντέρμπι με τη Λα Σερένα (ναι την πόλη αυτή που περίπου 400-500 χρόνια πριν έδινε μάχες με τους Άγγλους κουρσάρους), καθώς βρίσκεται μόλις 15 χιλιόμετρα μακριά από το Κοκίμπο. Οι Πειρατές και οι Παπαγιέρος (καθώς το συγκεκριμένο φρούτο ευδοκιμεί στην περιοχή) είναι εχθροί και τα ντέρμπι από τη δεκαετία του 1960 είναι γεμάτα με ιστορίες. Στην πρόσφατη αναμέτρηση τον περασμένο Απρίλιο, οι παίκτες άρχισαν τις μπουνιές μεταξύ τους, με τον γίγαντα διαιτητή να δείχνει μόνο κίτρινες, ενώ η μάχη συνεχίστηκε στα αποδυτήρια με σακούλες με πάγο να πετιούνται από τη μια πλευρά στην άλλη, πριν καν λήξει το ματς. Ο αγώνας τελικά διακόπηκε.
Όταν οι παίκτες είναι χειρότεροι από τους οπαδούς
Συχνά, πριν τα ντέρμπι, οι οπαδοί της Κοκίμπο κάνουν παρέλαση στην πόλη κουβαλώντας πάνω σε τρέιλερ καράβια, ενώ γίνονται και “απαγωγές” των μασκότ των ομάδων. Τα πράγματα μπορεί να είναι από χαλαρά, μέχρι πολύ πιο σοβαρά, όπως το 2017 όταν έγιναν μεγάλες ζημιές στο γήπεδο της Λα Σερένα με 200 σπασμένα καθίσματα και διαλυμένες τουαλέτες. Ο λόγος που ασχολούμαστε όμως τώρα με την Κοκίμπο Ουνίδο είναι η φετινή της πορεία. Οι Πειρατές βρίσκονται στην 1η θέση του πρωταθλήματος της Χιλής, στη μέση της σεζόν. Έχοντας με διαφορά την καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος (με Μ.Ο. 0,5 γκολ παθητικό ανά αγώνα), η Κοκίμπο Ουνίδο αυτή τη στιγμή βρίσκεται πρωτοπόρος, εκμεταλλευόμενη την κακή πορεία των Κόλο Κόλο και Κατόλικα, με την Ιταλιάνο και την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε να την καταδιώκουν.
Με ένα ρόστερ με Χιλιανούς, ορισμένους Αργεντινούς και Παναμέζο φορ και με ένα μπάτζετ που βρίσκεται κάπου στη μέση της κατηγορίας, η ομάδα του 43χρονου Εστεμπάν Γκονσάλες ονειρεύεται ότι θα κατακτήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της το πρωτάθλημα. Οι κιτρινόμαυροι πειρατές έχουν μία μόλις ήττα μέχρι στιγμής, αυτή από την Κόλο Κόλο τον περασμένο Απρίλιο, αλλά μια που και πέρσι η ομάδα είχε ξεκινήσει πολύ καλά στον 1ο γύρο και στον 2ο έπεσε, ο κόουτς προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία των παικτών. Η Κοκίμπο Ουνίδο βασίζεται περισσότερο στην ομαδική δουλειά και λιγότερο σε κάποιον σταρ. «Κανείς δεν βρίσκεται πάνω από το γκρουπ», λέει ο κόουτς. Έχει διάφορα έμπειρα αγόρια πίσω (ο τερματοφύλακας είναι 38 ετών, το βασικό αμυντικό χαφ 36, το αριστερό μπακ 35) και περίπου 6-7 χιλιάδες θεατές βρίσκονται σε κάθε ματς για να στηρίξουν την ομάδα. Οι πιθανότητες δεν είναι μαζί της, αλλά ο κόσμος του Κοκίμπο ονειρεύεται να δει το “πειρατικό” να σηκώνει για πρώτη φορά μια κούπα.
blog.stoiximan.gr
el sombrero
-
(https://futbol.gr/wp-content/uploads/2025/09/el_futbol_al_sol_y_sombra_cover-2048x1152.jpg)
El fútbol a sol y sombra, του Eduardo Galeano
Πριν από την εποχή του εμπορευματικού “εξευγενισμού” του ποδοσφαίρου, στα τέλη του 20ου αιώνα, η διανόηση σχεδόν αρνούνταν να μιλήσει για το ποδόσφαιρο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις το αντιμετώπιζε ως εχθρό της, ως ένα κοινωνικό φαινόμενο που υπάρχει για να αποκοιμίζει τις συνειδήσεις που η ίδια φαινομενικά είχε σκοπό να αφυπνίσει. Αυτή η διανόηση, βέβαια, δεν αποτελούσε και δεν αποτελεί ποτέ το σύνολο των καλλιτεχνών, των ανθρώπων του πνεύματος, που παρατηρούν τον κόσμο και θέλουν να μιλήσουν με τη δική τους εκφραστική φόρμα για τα φαινόμενα που εξελίσσονται, για τους αγώνες που πρέπει να δοθούν μέσα σ’αυτά, για τη μορφή που αυτά οι ίδιοι οραματίζονται και για τις εμπειρίες που δημιουργούν. Με λίγα λόγια, μια ελιτίστικη διανόηση που αρνείται να μπει στη διαδικασία να ζήσει όπως οι λαοί του κόσμου ήταν και είναι αυτή που γυρίζει την πλάτη στο ποδόσφαιρο. Σ’αυτη τη διανόηση δεν είχε θέμα όμως ο Eduardo Galeano, ο Ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, που αφιέρωσε τη ζωή και το έργο του στο να γράφει την αλήθεια των λαών της ηπείρου του και ήρθε σε σύγκρουση με τις στιγνές (συνήθως αμερικανοκίνητες) δικτατορίες.
Γεννημένος στις 3 του Σεπτέμβρη του 1940, ο Galeano μεγάλωσε σε μια μεσοαστική οικογένεια του Montevideo, ξεκινώντας ωστόσο από την εφηβική του ηλικία να εργάζεται, καταλήγοντας στα πρώτα του δημοσιογραφικά βήματα στην εφημερίδα “El Sol”, μια εβδομαδιαία έκδοση των σοσιαλιστών της Ουρουγουάης. Μεγαλώνοντας και ζώντας στο Montevideo ο Galeano έγινε υποστηρικτής της Nacional, μίας εκ των δύο μεγάλων ομάδων της χώρας, βλέποντας όμως μέσα από τον οπαδισμό – που ποτέ δεν αρνήθηκε – την ανεκπλήρωτη ανάγκη του να αγαπήσει συνολικά το ποδόσφαιρο, όταν αναγκαζόταν να θαυμάσει παίχτες και κατορθώματα της – κατά τ’άλλα μισητής – Peñarol, της παραδοσιακής ομάδας της εργατικής τάξης στην Ουρουγουάη. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση ίσως οδήγησε και στη βαθύτερη πνευματική αναζήτηση των φαινομένων που σχετίζονται με το ποδόσφαιρο, που βρήκε για πρώτη φορά συγγραφική διέξοδο στο έργο “Su majestad el fútbol” (Η αυτού μεγαλειώτης, το ποδόσφαιρο), το 1968.
Σχεδόν 3 δεκαετίες αργότερα, ο Galeano που είχε ήδη τις περγαμηνές ενός τεράστιου κύρους συγγραφέα, που είχε βάλει το δικό του στίγμα στην πνευματική παράδοση της Λατινικής Αμερικής, με ένα έργο που περιελάμβανε έργα τα οποία αποτελούσαν “κόκκινο πανί” για κάθε απολυταρχικό σύστημα της ηπείρου, με προεξέχον το “Las venas abiertas de América Latina”, αποφάσισε να γράψει ξανά για το ποδόσφαιρο. Έτσι, το 1995, στο λυκαυγές του 21ου αιώνα, προσέγγισε και πάλι το σπορ, αυτή τη φορά με ένα διαφορετικό στόχο: να επαναδιατυπώσει τη γλώσσα του ποδοσφαίρου μέσα από την πολιτιστική ταυτότητα της Λατινικής Αμερικής. Το εγχείρημα αυτό συντέθηκε μέσα από τη συγγραφή μιας σειράς κειμένων που αφορούσαν μία διαφορετική λέξη, ή ένα διαφορετικό γεγονός. Με τον τρόπο αυτό, ο Galeano σε μια επιχείρηση συγγραφής που μοιάζει με αυθόρμητο λόγο, αποτύπωσε τους δικούς του καλλιτεχνικούς ορισμούς για τα φαινόμενα. Τα κείμενα αυτά – ή η συλλογή αυτών των κειμένων – εκδόθηκε στο έργο του με τίτλο “El fútbol a sol y sombra” (Το ποδόσφαιρο στον ήλιο και το σκοτάδι).
Από τη σελίδα των περιεχομένων ο αναγνώστης του βιβλίου καταλαβαίνει ότι πρόκειται για ένα αλφαβητάρι, καθώς η δομή θυμίζει εγκυκλοπαίδεια. Τα κείμενα που έχουν τίτλους όπως “Ο παίχτης”, “Ο τερματοφύλακας”, “Το είδωλο”, “Ο οπαδός” ή ακόμα και “Το θέατρο”, “Η γλώσσα των επιστημόνων του ποδοσφαίρου” και “Χορογραφημένος πόλεμος”, ταξινομούν θεματικά τα στοιχεία που ο συγγραφέας θεωρεί ότι αποτελούν δομικά υλικά του μεγάλου ποδοσφαιρικού φαινομένου. Η προσέγγιση είναι καθαρά καλλιτεχνική και καθόλου τεχνική. Ακόμα κι αν υπάρχουν μέσα στο βιβλίο πολλές ενδιαφέρουσες ιστορικές πληροφορίες για τα πρώτα χρόνια του λατινοαμερικανικού ποδοσφαίρου, αυτές δεν παρουσιάζονται ως ιστορική γνώση, αλλά ως γεγονότα που αποτελούν τη βάση για να εξηγηθεί η σχέση του αγωνιστικού χώρου με την εξέδρα και την κοινωνία. Οι παίχτες δε φοράνε μόνο τη φανέλα τους, αλλά είναι αυτοί που κυκλοφορούν στους δρόμους, εργάζονται, ζουν στις ίδιες γειτονιές με τον κόσμο. Οι οπαδοί δεν είναι μόνο αυτοί που φωνάζουν στο γήπεδο, αλλά αυτοί που ζουν και νιώθουν κάθε μέρα μέσα από τον ποδοσφαιρικό παλμό, την ίδια στιγμή που παλεύουν για τη ζωή τους.
Σε αυτές τις ιστορικές πληροφορίες μαθαίνει κανείς για τον πρώτο μαύρο ποδοσφαιριστή της Ουρουγουάης, για το “Ολυμπιακό γκολ” (το απευθείας γκολ από κόρνερ), για την πολιτιστική ταυτότητα που είχε ανάγκη να επιδείξει η Λατινική Αμερική όταν απελευθερώθηκε από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες, χρησιμοποιώντας μία από τις δικές τους εφευρέσεις, την πιο ευχάριστη! Σε ένα από τα αποσπάσματα που αρκετές φορές έχω χρησιμοποιήσει και στα δικά μου κείμενα, έδωσε τον πιο όμορφο και περιεκτικό ορισμό της μετάλλαξης του ποδοσφαίρου από κτήμα της άρχουσας τάξης σε καμβά δημιουργίας για το λαό: “Όπως το τάνγκο, το ποδόσφαιρο άνθησε στις φτωχογειτονιές. Δεν απαιτούσε χρήματα και μπορούσε να παιχτεί μόνο με ατόφια επιθυμία. Σε χωράφια, σε στενά και σε παραλίες, παιδιά ντόπια και νέοι μετανάστες έπαιζαν αυθόρμητα χρησιμοποιώντας μπάλες φτιαγμένες από παλιές κάλτσες γεμισμένες με κουρέλια ή χαρτί και δύο πέτρες για τέρμα. Χάρη στη γλώσσα του ποδοσφαίρου, που σύντομα έγινε παγκόσμια, οι εργάτες που είχαν διωχθεί από την ύπαιθρο μπορούσαν να επικοινωνήσουν άριστα με τους εργάτες που είχαν διωχθεί από την Ευρώπη. Η Εσπεράντο της μπάλας συνέδεσε τους ντόπιους φτωχούς με τους κολασμένους που είχαν διασχίσει τη θάλασσα από το Βίγκο, τη Λισαβόνα, τη Νάπολη, τη Βηρυτό ή τη Βεσσαραβία με τα όνειρά τους να χτίσουν την Αμερική – φτιάχνοντας νέους δρόμους, κουβαλώντας φορτία, ψήνοντας ψωμί ή σκουπίζοντας δρόμους. Το ποδόσφαιρο είχε κάνει ένα υπέροχο ταξίδι: πρώτα οργανώθηκε στα κολέγια και πανεπιστήμια της Αγγλίας και ύστερα έφερε χαρά στη ζωή των Νοτιοαμερικανών που δεν είχαν ποτέ πατήσει το πόδι τους σε σχολείο.”
Στο βιβλίο του ο Galeano επιτίθεται στη διανοουμενίστικη ελίτ που κοιτά αφ’υψηλού το ποδόσφαιρο, αναδεικνύοντας τους εκπροσώπους της διανόησης που έκαναν ακριβώς το αντίθετο – γιατί μη συμβατική και μη συναινετική στάση κράτησαν και απέναντι στην κοινωνία της οποίας τους συσχετισμούς δύναμης δεν αποδέχονταν. Έτσι, βοηθάει τον αναγνώστη να μάθει ότι ο Gramsci χαρακτήριζε το ποδόσφαιρο “το υπαίθριο βασίλειο της ανθρώπινης μεγαλοπρέπειας”, ή τον Camus που έγραφε για τα χρόνια του ως τερματοφύλακα ότι “Έμαθα ότι η μπάλα ποτέ δεν έρχεται εκεί που την περιμένεις. Αυτό με βοήθησε πολύ στη ζωή μου, ειδικά σε μεγάλες πόλεις όπου οι άνθρωποι δε συνηθίζουν να είναι αυτό που λένε”, κοροϊδεύοντας την ίδια στιγμή την άρχουσα τάξη μην παραλείποντας να αναφέρει ότι “Στο στάδιο του Colombes (σσ. Στην έναρξη του Μουντιάλ του 1938), ο Γάλλος πρόεδρος Albert Lebrun έκανε την τελετουργική σέντρα: στόχευσε στη μπάλα, αλλά χτύπησε στο έδαφος”. Σε ένα άλλο σημείο, χρησιμοποιεί μια ολόκληρη ενότητα για να επιτεθεί στον όρο “όπιο του λαού” που οι λογής διανοούμενοι δίνουν στη λαϊκή μπάλα, για να αντιπαραθέσει το ποδόσφαιρο και τη θρησκεία, χαρακτηρίζοντάς το εμβληματικά “τη μόνη θρησκεία χωρίς άθεους”.
Το έργο του ακολουθεί μια χρονολογική σειρά, ανακατεύοντας ξεχωριστές ιστορίες με τα Μουντιάλ, από το 1930 ως το 2010 (στη νεότερη έκδοση), βοηθώντας τον αναγνώστη να αντιλαμβάνεται και πώς εξελίσσεται το παιχνίδι, μια εξέλιξη την οποία ο Galeano, ως ρομαντικός, δεν έβλεπε θετικά – αντ’αυτού εξύψωνε τα χαρακτηριστικά του σπορ που θεωρούσε ότι πραγματικά το αναδεικνύουν. Στην αφήγηση των Μουντιάλ, δύο προτάσεις επαναλαμβάνονται μέσα στο κείμενο, σε κάθε διοργάνωση, δείχνοντας την ιστορική έκταση μερικών φαινομένων που παρουσιάζονται ως παροδικά, δημιουργώντας ιστορική σύγχυση και στις καθημερινές κουβέντες αλλά και στην πολιτική στάση των ανθρώπων. Η πρώτη είναι “Καλά πληροφορημένες πηγές στο Μαϊάμι ανακοίνωναν την άμεση πτώση του Fidel Castro, ήταν μόνο θέμα ωρών” – και η δεύτερη “Ισραηλινά τανκς γκρέμιζαν τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, έτσι ώστε οι Παλαιστίνιοι να μπορούν να συνεχίσουν να πληρώνουν για το Ολοκαύτωμα που δε διέπραξαν”.
Η πιο όμορφη και ποιητική περιγραφή του ποδοσφαιρικού φαινομένου, όμως, βρίσκεται εκεί που ο Galeano κλείνει το έργο του, ουσιαστικά συνοψίζοντας το στις λέξεις “Μερικές φορές το ποδόσφαιρο είναι μια απόλαυση που πονά, και η μουσική μιας νίκης που σηκώνει τους νεκρούς να χορέψουν μοιάζει πολύ με τη θορυβώδη σιωπή ενός άδειου γηπέδου, όπου ένας από τους ηττημένους, ανίκανος να κουνηθεί, κάθεται ακόμη στη μέση των απέραντων κερκίδων, μόνος.” Η τέχνη έχει σκοπό να εμπνέει, είτε για μία καινούρια πραγματικότητα, είτε με τη δημιουργία νέων συναισθημάτων, στηριγμένη σ’αυτά που γεννούν οι εμπειρίες μας στη δεδομένη πραγματικότητα. Η ματιά του Galeano μπορεί να μοιάζει σε κάποιους ίσως ιδιαίτερα ρομαντική, όμως – όπως φαίνεται και από αυτές τις τελευταίες γραμμές του βιβλίου του – είναι φτιαγμένη χωρίς υποκρισία, μέσα από την πραγματικότητα που μερικές φορές κρύβει τα υλικά για να φτιαχτούν ιστορίες καλύτερες κι από τα πιο διάσημα παραμύθια. Αυτό ζει η εργατική τάξη στο ποδόσφαιρο, μερικές ώρες από το δικό της παραμύθι, που στερείται έξω από το γήπεδο, που με τις δικές του λέξεις ανέλαβε να ζωγραφίσει ο Galeano.
futbol.gr
-
Ομάδες που δεν γνωρίζουμε: Η άλλη Λίβερπουλ
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/17022026/7f3f2959-77fe-4e6f-b1cc-85ae258fd04c.jpg?format=webp)
Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα εντρυφήσουμε στα άδυτα του ποδοσφαίρου της Λατινικής Αμερικής και θα ασχοληθούμε με μια ομάδα παντελώς άγνωστη, αλλά ταυτόχρονα με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Όλα ξεκίνησαν το πολύ μακρινό 1908 στην περιοχή Νουέβο Παρίς στο κεντροδυτικό Μοντεβιδέο. Σε ένα καθολικό σχολείο Καπουτσίνων. Οι μαθητές μετά τη Θεία Κοινωνία της Κυριακής το μόνο που ήθελαν να κάνουν, επηρεασμένοι και αυτοί από τη νέα μόδα που οι Άγγλοι είχαν φέρει στη χώρα, ήταν να παίξουν ποδόσφαιρο. Έτσι έφτιαξαν την ομάδα τους για να μπορούν να παίζουν με άλλα σχολεία.
Με αυτόν τον τρόπο, τα πιτσιρίκια έπαιζαν με άλλες ομάδες και το διασκέδαζαν. Αυτό ήταν τότε το ποδόσφαιρο. Μια ασχολία, ένα χόμπι για αυτά. Με τα χρόνια όμως να περνούν και τα παιδιά να μεγαλώνουν, άρχισε να στριφογυρίζει η ιδέα να γίνει όλο αυτό πιο σοβαρό και πιο επίσημο. Να δημιουργηθεί κάτι πιο οργανωμένο που θα παίζει σε πιο ανταγωνιστικό επίπεδο, απέναντι σε άλλες «κανονικές» ομάδες.
Εκείνη την περίοδο, αρκετές αγγλικές ομάδες έφταναν στην Ουρουγουάη για φιλικά. Μεταξύ τους η Έβερτον, η Νότιγχαμ Φόρεστ και η Σαουθάμπτον. Αυτό επηρέασε πολύ τους Λατινοαμερικάνους που έδιναν αγγλικά ονόματα στις ομάδες τους. Κάπως έτσι και τα παιδιά που προήλθαν από το καθολικό σχολείο ίδρυσαν τη Liverpool Fútbol Club. Σύμφωνα με τον θρύλο, όταν τα παιδιά έψαχναν για όνομα, τα μάτια του πιτσιρικά Φρέιρε έπεσαν πάνω σε μια κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη που έγραφε Λίβερπουλ. Ο Φρέιρε θυμήθηκε τον ιερέα που τους έκανε Γεωγραφία να τονίζει με μεγάλη έμφαση τη σημασία του μεγάλου λιμανιού της Αγγλίας, καθώς τα καράβια με το κάρβουνο ξεκινούσαν από εκεί για να κάνουν το (ακόμα τότε) δύσκολο ταξίδι μέχρι το Μοντεβιδέο. Η διασύνδεση Λίβερπουλ-Μοντεβιδέο ήταν πολύ σημαντική και το μάθημα της Γεωγραφίας έφερε το όνομα της νέας αυτής ομάδας.
(https://sportal365images.com/process/smp-images-production/blog.stoiximan.gr/17022026/059a77cf-58be-4b1f-ae42-7c41eb9a277b.jpg)
Φωτογραφία από το 1927, από την περιοχή του Νουέβο Παρίς και έναν δρόμο να κατασκευάζεται. Πίσω η εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Αζίζης.
Το 1915 λοιπόν, στο πίσω μέρος μιας αποθήκης του Μοντεβιδέο, ιδρύθηκε και επίσημα η Λίβερπουλ. Το όνομα μπορεί να ήταν ένας φόρος τιμής στην πόλη του Λίβερπουλ, αλλά τα χρώματα δεν ήταν κόκκινα. Ήταν τα χρώματα δύο σπουδαίων ομάδων της εποχής. Το μπλε της Τιτάν και το μαύρο της Ντεφένσα, πάνω σε φανέλες που παρήγγειλαν από το Μπουένος Άιρες. Την επόμενη χρονιά, η Λίβερπουλ πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα και μαζί την άνοδο για τη 2η κατηγορία. Το 1919 πήρε νέα άνοδο για να φτάσει στην 1η κατηγορία και την επόμενη χρονιά τερμάτισε 4η. Αρκετοί από τους παίκτες της μάλιστα έφτασαν να φορέσουν και τη φανέλα της εθνικής Ουρουγουάης, σε στιγμές δόξας εκείνα τα χρόνια. Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, η Λίβερπουλ είχε αρκετούς καλούς παίκτες.
Δεν είχε όμως τον κόσμο, ούτε τη δύναμη να αντέξει και σύντομα έπεσε στη Β’ εθνική, εκεί που το ποδόσφαιρο ήταν ερασιτεχνικό. Μάλιστα, η άνοδος δεν ήταν καθόλου δεδομένη για τις ερασιτεχνικές ομάδες. Η πρώτη της Β’ κατηγορίας έπρεπε να παίξει μπαράζ με την τελευταία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Η Λίβερπουλ έγινε η πρώτη που κατάφερε να κερδίσει την άνοδο σε τέτοιου είδους ματς, το 1938. Τότε ήταν που απέκτησε και την έδρα της, που διατηρεί και ως τις μέρες μας. Το Εστάδιο Μπελβεντέρε αποτελούσε έδρα των Μοντεβιδέο Γουόντερερς (ακόμα ένα αγγλικό όνομα) και της Πλατένσε (που δεν υπάρχει σήμερα). Μέχρι που το Υπουργείο Υγείας της χώρας αποφάσισε να γκρεμίσει το γήπεδο για να χτίσει ένα νοσοκομείο. Οι δυο αυτές ομάδες βρήκαν άλλες έδρες, αλλά τελικά το νοσοκομείο δεν χτίστηκε ποτέ παρότι μπήκε ο θεμέλιος λίθος με κάθε επισημότητα. Το Εστάδιο Μπελβεντέρε έμεινε έτσι χωρίς ένοικο και τελικά η Λίβερπουλ πείστηκε να μετακομίσει εκεί και να το κάνει έδρα της μέχρι και σήμερα. Είναι το 2ο πιο παλιό στην Ουρουγουάη, χωράει σήμερα περίπου 8.000 θεατές και το 2000 η Λίβερπουλ, το αγόρασε από το Υπουργείο Υγείας.
Λίγοι, αλλά θαρραλέοι
Τη δεκαετία του 1940, η Λίβερπουλ ξεκίνησε μια πορεία που την είχε σταθερά στην Α’ εθνική της χώρας και μάλιστα με καλά πλασαρίσματα στην τετράδα. Έγινε μια από τις καλές ομάδες της χώρας, χωρίς τίτλους μεν, αλλά πάντα με καλούς παίκτες. Τότε βγήκαν και διάφοροι θρύλοι του συλλόγου, όπως ο Ομάρ Αμπρέου που έπαιξε για 16 χρόνια στην ομάδα, αλλά και ο Σίξτο Γκονσάλες που μοιραζόταν πολλές φορές τη θέση με τον ιστορικό Ομπντούλιο Βαρέλα στην εθνική.
Η χρυσή εποχή της Λίβερπουλ κράτησε μέχρι το 1963, όταν και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Κατάφερε να ανέβει ξανά τρία χρόνια αργότερα, σε ένα ματς στο οποίο έκανε ρεκόρ εισιτηρίων με 9.000. Τη δεκαετία του 1970 έκανε τουρνέ στην Ευρώπη κερδίζοντας Βέρντερ και Σεβίλλη και παίρνοντας ισοπαλία στη Μαδρίτη από την Ατλέτικο. Οι τουρνέ τότε ήταν εξαιρετικά σημαντικές και τα κατορθώματα της Λίβερπουλ την έκαναν πιο δημοφιλή στη χώρα. Επιστρέφοντας από την περιοδεία, έκλεισε και φιλικά στην Ουρουγουάη, σε γήπεδα που γέμισαν για να δουν την ομάδα. Ήταν τότε που άγγιξε το όνειρο του πρωταθλήματος, τερματίζοντας δυο φορές οριακά 3η. Οι άνθρωποί της υποστηρίζουν ότι θα ήταν η ομάδα που θα εκθρόνιζε Πενιαρόλ και Νασιονάλ για πρώτη φορά, αλλά η απεργία των παικτών το 1971 έφερε εμπόδια και την κράτησε μακριά από τον τίτλο. Πενιαρόλ και Νασιονάλ έπαιρναν όλα τα πρωταθλήματα από το 1932 ως και το 1976. Η Λίβερπουλ είναι γενικά μια ομάδα με ιστορία, ομάδα που δεν θεωρείται ασανσέρ, ομάδα Α’ εθνικής. Φυσικά περνάει και τις δύσκολες στιγμές της, καθώς υποβιβάστηκε τη δεκαετία του 1980, μετά ξανά τη δεκαετία του 2000 και τελευταία φορά πιο πρόσφατα το 2014, παρότι είχε κάνει καλές μεταγραφές, όπως τον Σεβαντόν.
Άγγιξε το πρωτάθλημα το 1995, χάνοντας δυο φορές σε τελικούς και το 2009 έπαιξε για πρώτη φορά στο Σουνταμερικάνα. Ήταν πολλές φορές που η Λίβερπουλ έφτασε κοντά σε έναν μεγάλο τίτλο. Και στη δεκαετία που διανύουμε κατάφερε να κατακτήσει τους πρώτους τίτλους της Απερτούρα και Κλαουσούρα, αλλά στην Ουρουγουάη που υπάρχει και μεγάλος υπερ-πρωταθλητής, το 2023 ήρθε και ο επίσημος τίτλος του πρωταθλητή της χώρας για τη Λίβερπουλ.
Φυσικά, ο τίτλος ήρθε μέσω του μαγευτικού συστήματος της χώρας. Καθώς ο πρωταθλητής βγαίνει από τους νικητές Απερτούρα και Κλαουσούρα και την ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς συνολικά. Οι νικητές των δυο μικρών πρωταθλημάτων παίζουν μεταξύ τους ημιτελικό και στη συνέχεια τελικό με την ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι κάτι σπάνιο τους περισσότερους βαθμούς να τους έχει συγκεντρώσει μια νικήτρια. Κάτι τέτοιο έγινε το 2023. Η Πενιαρόλ πήρε την Απερτούρα, η Λίβερπουλ την Κλαουσούρα. Έπαιξαν έτσι ημιτελικό στο στάδιο Σεντενάριο και ενώ το ματς πήγαινε προς τα πέναλτι, στο 119′ η Πενιαρόλ σκόραρε και πήρε τη νίκη με 1-0 και την πρόκριση στον τελικό του πρωταθλήματος.
Η Λίβερπουλ όμως ήταν η ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς και έτσι οι δυο ομάδες που βρέθηκαν στον ημιτελικό, βρέθηκαν ξανά και στον τελικό. Αυτή τη φορά το παιχνίδι έγινε στο Εστάδιο Καμπεόν ντε Σίγλο που είναι και η έδρα της Πενιαρόλ. Όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο, η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική και το έργο της Λίβερπουλ δύσκολο. Παρόλα αυτά, άνοιξε το σκορ στο 26′ με τον Ρουμπέν Μπετανκούρ και κατάφερε στο 2ο ημίχρονο να υπερασπιστεί το σκορ, γράφοντας ιστορία στο ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης. Έγινε μέλος ενός αρκετά κλειστού κλαμπ ομάδων που έχουν καταφέρει να σπάσουν το δίπολο των Πενιαρόλ και Νασιονάλ. Ο λίγος, αλλά πιστός κόσμος της Λίβερπουλ πανηγύρισε το 1ο πρωτάθλημα έξαλλα.
Την επόμενη σεζόν δεν τα πήγε καλά, αλλά το 2025 άγγιξε ξανά το όνειρο. Κατέκτησε την Απερτούρα, ενώ η Πενιαρόλ την Κλαουσούρα. Η Νασιονάλ βγήκε 2η και στα δύο πρωταθλήματα, συγκέντρωσε όμως συνολικά τους περισσότερους βαθμούς και περίμενε τον νικητή του ημιτελικού που ήταν επανάληψη του 2023. Τόσο πολύ που και πάλι κρίθηκε στην παράταση. Η Λίβερπουλ ήταν αυτή που άνοιξε το σκορ στο 92′, η Πενιαρόλ ισοφάρισε και τελικά με πέναλτι στο 115′ πήρε το εισιτήριο για τον τελικό. Όπως βλέπουμε, η Λίβερπουλ είναι σε μια καλή κατάσταση τα τελευταία χρόνια. Εδώ και πολλά χρόνια ανήκει στον κόσμο της, στα μέλη της και τα τελευταία χρόνια, με τον νυν πρόεδρό της έχει βρει μια οικονομική σταθερότητα. Δεν χρειάζεται να πουλάει αμέσως παίκτες της, στηρίζει τις ακαδημίες της και προσπαθεί να βγάζει νέα ταλέντα. Ο κύριος ντε Πάλμα τα βάζει συχνά πυκνά με την Π.Ο. της Ουρουγουάης και το γεγονός ότι όλα γίνονται για να έχουμε καμιά δεκαριά Πενιαρόλ-Νασιονάλ κάθε χρονιά, με αποτέλεσμα οι υπόλοιπες ομάδες να είναι κομπάρσοι. Η Λίβερπουλ προσπαθεί να βελτιώσει το γήπεδό της, να το μεγαλώσει και να μαζέψει περισσότερο κόσμο για να έχει και μεγαλύτερη οικονομική δύναμη.
Μπορεί να μην κατάφερε να πάρει τίτλο, αλλά η 3η θέση στη συνολική βαθμολογία, έστειλε τη Λίβερπουλ στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Δυστυχώς γι’ αυτή, η κλήρωση την έφερε αντίπαλο με την Ιντεπεντιέντε του Μεντεγίν. Η Λίβερπουλ ήταν ανταγωνιστική στο 1ο ημίχρονο, το παιχνίδι ήταν μοιρασμένο, αλλά στο 2ο ημίχρονο φάνηκε να μένει από δυνάμεις. Δέχθηκε ένα γκολ, ισοφάρισε από κόρνερ και γλίτωσε αρκετές φορές μέχρι στο τέλος να υποκύψει από ένα γκολ (που κατά την ταπεινή μας άποψη) μάλλον κακώς μέτρησε αφού πιθανότατα ήταν επιθετικό φάουλ. Tώρα έχει το δύσκολο ρόλο να πάει για την ανατροπή μέσα στο Μεντεγίν για να καταφέρει να μπει στους ομίλους του Λιμπερταδόρες. Δεν είναι αυτοσκοπός. Στόχος της είναι να ανέβει σιγά σιγά και να απειλεί με μεγαλύτερη σταθερότητα τους δυο μεγάλους της χώρας.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero