PAS.gr Forum
Αθλητικά => άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο => Μήνυμα ξεκίνησε από: john-PAS στις Σαβ 30 Οκτ 2010 22:46
-
http://sport24.gr/football/Kosmos/misos_aiwnas_marantona.609694.html (http://sport24.gr/football/Kosmos/misos_aiwnas_marantona.609694.html)
-
Aφού υπήρχε το θέμα, είπα να μην ανοίξω άλλο...
Τρελό σενάριο για Μαραντόνα στον Άρη
Από Gazzetta.gr
Ένα από τα ονόματα προπονητών που έχουν πέσει στο τραπέζι του Άρη είναι αυτό του Ντιέγκο Μαραντόνα και οι «κίτρινοι» σκέφτονται πολύ σοβαρά να τον προσεγγίσουν προκαλώντας ντόρο που θα ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας, αν και θεωρείται πολύ δύσκολο να είναι ρεαλιστικό αυτό το σενάριο.
«Το χέρι του θεού» ή για άλλους ο «θεός του ποδοσφαίρου» φέρεται να απασχολεί τον «θεό του πολέμου» Άρη!
Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έχει προταθεί στους «κίτρινους», σύμφωνα με τη «Real News» και η διοίκηση της ομάδας το σκέφτεται πολύ σοβαρά, αν και ένα τέτοιο σενάριο ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας και είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί.
Οι άνθρωποι που είναι υπέρ μια τέτοιας κίνησης, γνωρίζουν καλά ότι μια τέτοια κίνηση θα διαφημίσει τον Άρη σε όλο τον κόσμο, ενώ περιμένουν να προσελκύσει και αρκετούς χορηγούς που θα φέρουν έσοδα στο «κίτρινο» ταμείο.
Οι πληροφορίες που έχει δώσει η Μπόκα στον Άρη, στο πλαίσιο της σχέσης που διατηρούν οι δυο ομάδες, είναι ο «Πίμπε ντ’ Όρο» δεν θα είχε πρόβλημα να συνεχίσει στην Ελλάδα, καθώς έχει μείνει μακριά από τους προπονητικούς πάγκους μετά την αποχώρησή του από την Εθνική Αργεντινής.
Ωστόσο δεν είναι όλοι στον Άρη θετικοί με τέτοια κίνηση. Κάποιοι από τους ανθρώπους του θεωρούν ότι αυτή η κίνηση θα είναι καθαρά εντυπωσιασμού και δεν θα προσφέρει ουσία στην ομάδα. Οι… αντιπολιτευόμενοι την επιλογή του Μαραντόνα αντιπροτείνουν τη λύση του Ούγκο Σάντσεζ
-
Προλαβαίνουν να πέσουν;
-
Θεωρητικά είχε προταθεί και στην ΑΕΚ προ-Χιμένεθ.
Παπατζιλίκια τον μάναντζερ και ξεπεσμός για τον μεγαλύτερο παίκτη στην ιστορία λέω εγώ...
-
Καλώς να έρθει. Είδαμε και πως έφυγε ο λευκός πελέ απο την ελλάδα. Πέρασε και δεν ακουμπησε
-
Προλαβαίνουν να πέσουν;
ανετα...
-
O psycho έπρεπε να περάσει και τον τελευταίο, αλλιώς δεν θα τ καθότανε καλά...
Gol de Maradona al Real Madrid (http://www.youtube.com/watch?v=lBCxyo1SiLs#)
Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από εκείνο το τέρμα του Ντιέγο Μαραντόνα επί της Ρεάλ Μαδρίτης, για το οποίο χειροκροτήθηκε μέσα στο Μπερναμπέου.
Όταν το Μπερναμπέου χειροκρότησε τον Ντιέγο...
Το παιχνίδι εκείνο στις 26 Ιουνίου του 1983 μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρτσελόνα ήταν για τη διοργάνωση του Copa de la Liga, του Λιγκ Καπ Ισπανίας δηλαδή, μια διοργάνωση που διήρκεσε μόλις για τέσσερα χρόνια.
Η Μπαρτσελόνα κατέκτησε εκείνη τη χρονιά τον συγκεκριμένο τίτλο, ο οποίος παιζόταν σε διπλά ματς, με ισοπαλία 2-2 στη Μαδρίτη και νίκη με 2-1 στη Βαρκελώνη.
Στο παιχνίδι του Μπερναμπέου ο μάγος Ντιέγο Μαραντόνα σκόραρε με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα ένα όμορφο τέρμα στην αντεπίθεση κάνοντας τους οπαδούς της Ρεάλ Μαδρίτης να υποκληθούν και να τον χειροκροτήσουν...
-
Βίντεο από τον θεό:
-
Εφτακε τα 57 ρε!
-
Θεός…
https://atexnos.gr/%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82/?utm_campaign=shareaholic&utm_medium=facebook&utm_source=socialnetwork
(https://s1.postimg.org/90qn49lx73/Diego_Armando_Maradona_1.jpg) (https://postimg.org/image/1tz5qxnex7/)
-
(https://pbs.twimg.com/media/DP-7t01XcAEuqXY.jpg)
-
Για το κιτρινο παπιγιον δεν λετε τιποτα....
-
https://atexnos.gr/%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82/
-
O Ντιέγκο στην Ατσέρα: Όταν ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο έπαιξε στις λάσπες για χάρη ενός παιδιού
http://www.sombrero.gr/2016/12/maradona-accera/
-
Α ρε RASTA!
Φανατικός Maradonικός είμαι του λόγου μου.
Η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική προσωπικότητα όλων των εποχών.
Δεν έμπαινε σε καλούπια.
Ίσως στο τέλος να τον "κατάφεραν" οι πούστηδες...
Ίσως κάποιες στιγμές να αυτοξεφτιλίζεται πλέον...
Δεν με ενδιαφέρει όμως.
Ήταν, είναι και θα παραμείνει ΙΝΔΑΛΜΑ!!
Μία κατηγορία μόνος του!
Ένας και μοναδικός!
Ο δικός μου Diegito!
-
(https://s22.postimg.cc/4z3ol4a81/2304.jpg) (https://postimg.cc/image/c2bk0qfnh/)windows 7 screenshot (https://postimages.org/app)
-
http://www.katiousa.gr/athlitismos/einai-o-ntiegko-marantona-o-tzoker-tou-podosfairou/
-
Σαν σήμερα, 59 χρόνια πριν...
Στους μύθους της Αργεντινής λένε ότι ο Θεός τέτοια μέρα πήρε απόφαση να ενσαρκωθεί ο ίδιος σε άνθρωπο.
Ακόμα όμως και να μην έγινε έτσι, εγώ λέω ότι 1960 χρόνια μετά τον Ιησού,
αποφάσισε να στείλει στη γη τον δεύτερο γιο του!
Δεν έμοιασε ποτέ στον Πρωτότοκο.
Δεν θέλησε να του μοιάσει.
Διάλεξε να γίνει πολύ πιό ανθρώπινος. Με πάθη, με αδυναμίες.
Το όνομά του διαδώθηκε σε όλο τον κόσμο.
Η φήμη του κατά καιρούς τραυματίστηκε στη διαδρομή του ανάμεσα στους θνητούς συνανθρώπους.
Δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από τη Θεϊκή του υπόσταση.
Λατρεύτηκε απ' όλον τον κόσμο, σαν Θεός, έτσι όπως ήτανε από την αρχή δημιουργημένος!
Τί να πει κάποιος που δεν έχει ήδη ειπωθεί για τον Diego!
Εγώ θα πω μόνο ότι υπήρξε η κύρια αιτία που έγινα θαυμαστής της Μπαρτσελόνα, της Νάπολι και φυσικά της Εθνικής Αργεντινής.
Χρόνια Πολλά Diego!
-
http://www.katiousa.gr/istoria/ntiegko-marantona-o-spoudaioteros-argentinos-meta-ton-tse/
-
"Όταν έπαιζα στη Νιούελς με είχαν βάλει στο ίδιο δωμάτιο με τον Μαραντόνα. Ήταν απίστευτο γιατί ενώ είχα μεγαλώσει με μια φωτογραφία του στον τοίχο μου, ξαφνικά βρισκόμουν να κοιμάμαι μαζί του! Ένα πρωί που ξύπνησα ανακάλυψα ότι δεν ήταν στο κρεβάτι. Πήγαμε για πρωινό, κάναμε προπόνηση, συγκεντρωθήκαμε για μεσημεριανό και κανένας δεν ήξερε που ήταν ο Ντιέγκο. Μέχρι που την ώρα που τρώγαμε τον είδαμε στις ειδήσεις να πυροβολεί δημοσιογράφους με ένα αεροβόλο στο Μπουένος Άιρες, 400 χιλιόμετρα μακριά από εκεί που ήμασταν!"
(Μαουρίσιο Ποκετίνο)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/81811967_10158376902905931_6392898888398798848_o.jpg?_nc_cat=108&_nc_ohc=QO3U0qnOyoYAQkdGHtyxb12Xq1XVVj3tAsMn9HKpavCPue0YwWNSZkbQQ&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=1&oh=a072111cf333badeff78b780e3b3e09c&oe=5EDB56A0)
El Sombrero
-
(https://i.ibb.co/n78SBRL/IMG-20200412-213252.jpg) (https://ibb.co/qNFwCxr). (https://i.ibb.co/tMt2DyJ/maradona-quareel-photo.jpg) (https://ibb.co/6RxtF6W).
-
Μαραντόνα: Παγκόσμιο σοκ, έφυγε ο «Θεός της μπάλας»!
Σοκ, ανατριχίλα στον ποδοσφαιρικό πλανήτη, ο Ντιέγκο Μαραντόνα άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 60 ετών έπειτα από καρδιακή ανακοπή
από Gazzetta.gr
-
Ο μάγος της στρογγυλής θεάς, ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που έχει περάσει από τον πλανήτη, έζησε τη ζωή του όπως ήθελε.
Καλό ταξίδι τεράστιε Ντιέγκο!
Τι στο διάλο γίνεται με αυτό το γαμημένο το 2020. Κόμπι, Ντιέγο, κορονοιός, σεισμοί, κλπ τι άλλο θα δούμε.... :'( :'( :'(
-
Ποιος δεν κλαίει για τον Ντιέγκο;
Απώλεια που πονά, μεγαλώσαμε με τα κατορθώματά του και πιστέψαμε με τα θαύματά του..
-
Φτωχότερο το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
-
Και τώρα βλέπω οτι σαν σήμερα "έφυγαν" οι Τζωρτζ Μπεστ και Φιντέλ Κάστρο.
RIP ΜΕΓΑΛΕ ΝΤΙΕΓΚΟ
-
Παγκόσμιο σοκ σε όλα τα ΜΜΕ. Πέθανε ο Ντιεγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 60 ετών.
Πεθαίνουν οι θεοί;
Πεθαίνουν οι θεοί;
ΠΟΤΕ
Βλέποντας την πορεία της ζωής του και τις επιλογές του όλα αυτά τα χρόνια και την κατάσταση στη οποία βρισκόταν δεν αποτελεί καμία έκπληξη η σημερινή είδηση. Και μετά την νέα περιπέτεια της υγείας του ξέροντας όλα όσα έχει περάσει ως τώρα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι λίγο πολύ ήταν αναμενόμενο. Η πορεία της ζωής του λίγο πολύ είναι γνωστή σε όλους και εντός των γηπέδων όπως και η εξωγηπεδική, με ναρκωτικά, ποτά, γυναίκες, media και τον πανικό που γινόταν σε όποιο μέρος του κόσμου βρισκόταν από την λατρεία του κόσμου. Ένα παιδί μεγαλωμένο σε μια φτωχογειτονιά της Αργεντινής ξαφνικά γίνετε το παγκόσμιο είδωλο, ο Θεός του ποδοσφαίρου. Έτσι το ήθελε η μοίρα να γίνει. Ο κόσμος τον λάτρεψε, τον αποθέωσε, τον έκανε θρησκεία (κυριολεκτικά). Πόσο δύσκολο ήταν για αυτόν τον άνθρωπο να ξεφύγει από τα πάθη του και τις αδυναμίες του όταν από την απόλυτη φτώχεια έγινα η νούμερο ένα προσωπικότητα του κόσμου. Πόσο μάλλον όταν πήγε στην Νάπολι στην καρδιά της μαφίας. Πώς να ξέφευγε; Όσο περνούσαν τα χρόνια η κατάσταση του πάντα ήταν στο κόκκινο. Γλύτωσε το φευγιό πολλές φορές αλλά κάποια στιγμή έρχεται αυτή η μέρα που διαβάζεις αυτό που δεν θες να πιστέψεις. Την ίδια μέρα που έφυγαν άλλοι δυο μεγάλοι ο George Best με τον οποίο είχαν παρόμοια πάθη και ταλέντο και ο Φιντέλ Κάστρο που πριν μερικά χρόνια τον ¨έσωσε¨ όπως δήλωσε όταν πήγε στην Κούβα για αποτοξίνωση.
Να είσαι οπαδός Ελληνικής ομάδας η οποία είναι συνυφασμένη με την Αργεντινή και το Αργεντίνικο ποδόσφαιρο και ο Θεός του Ποδοσφαίρου τον οποίο λατρεύεις σαν να είσαι Αργεντινός να έχει χαραγμένο στο χέρι του το όνομα της πόλης σου το οποίο είναι ίδιο με το όνομα της μικρής του κόρης Gianinna. Τι όνειρο είχα μια μέρα να σε έβλεπα στους Ζωσιμάδες σαν καλεσμένο ή σαν παράγοντα αντίπαλης ομάδας σε κάποιο Ευρωπαϊκό παιχνίδι, να δείχνεις το tattoo αυτό δίπλα στο σήμα του ΠΑΣ και να αστειεύεσαι με αυτά που θα σου έλεγε ο Λόκο στο αυτί γελώντας για τον ΠΑΣ, την Μπόκα και τον πατέρα του.Αχ.
Έχουμε δει τόσες φορές τόσα και τόσα από τα θαύματά του στα γήπεδα του κόσμου. Και θα τα βλέπουμε ξανά και ξανά και εμείς και οι επόμενες γενιές. Για εμένα η πιο δυνατή στιγμή από όλα όσα έχει κάνει στα γήπεδα πέρα από τα 2 γκολ στην Αγγλία που θα μείνουν για πάντα στο πάνθεον του παγκόσμιου αθλητισμού είναι η στιγμή της απονομής στο μουντιάλ του 1990 στη Γερμανία. Η στιγμή που περνάει δίπλα από το τρόπαιο που του κλέψανε, το κλάμα που έριξε σαν ένα μικρό παιδί που του παίρνουν μέσα από τα χέρια του το αγαπημένο του παιχνίδι.
Τα παιδικά μας χρόνια, ένας κοντός χοντρός αλήτης.
-
&feature=emb_logo&ab_channel=forfunny59
-
Ποτε και κανεις δεν καταφερε να αλλαξει τον ρου της ποδοσφαιρικης ιστοριας , οπως το εκανε ο Ντιεγκο - εκτος των αλλων - στην Νάπολι και στον φτωχο Ιταλικο νοτο.
Τα περισσοτερα λογια ειναι φτωχεια.
Καλο Παραδεισο ΓΙΓΑΝΤΑ και ΙΝΔΑΛΜΑ των παιδικων μου χρονων ...
-
(https://images.clarin.com/2020/10/29/murio-diego-maradona-lo-llora___I7ep3eHOe_0x750__2.jpg#1604014912243)
-
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τελικά και οι Θεοί πεθαίνουν...
Ο καλύτερος όλων, ο ένας και μοναδικός, ο κοντόχοντρος ΠΑΙΚΤΑΡΑΣ που άλλαξε το ποδόσφαιρο, το ίνδαλμά μου, το 10 το καλό, ο αληταράς επαναστάτης...
Όσοι πιτσιρικάδες δεν τον πρόλαβαν, ας κάνουν έναν κόπο να γνωρίσουν ένα ελάχιστο δείγμα του ταλέντου του από τα πάμπολλα βίντεο που κυκλοφορούν. Κρίμα ρε μάγκες που δεν τον γνωρίσατε στις δόξες του...
Δεν έχω λόγια να περιγράψω το πώς νιώθω...
Πένθος για τους λάτρεις του ποδοσφαίρου...
Ο μάγος της μπάλας, όπως τον γνώρισα εγώ:
(https://i.postimg.cc/htfXZNzF/maradona-YDIW-o-tn.jpg)
(https://i.postimg.cc/B6NwkbbN/maxresdefault.jpg)
(https://i.postimg.cc/1tzKgHRc/diegomaradonarun1988-205x285.jpg)
(https://i.postimg.cc/HkZwqM9r/diego-maradona-argentina.jpg)
(https://i.postimg.cc/xTgMmm76/AR-140719905.jpg)
(https://i.postimg.cc/G3gbshKk/06014044f090461b9adfea3e61305cb7.jpg)
(https://i.postimg.cc/vBmpQfpC/FP-Art-Maradona-Argentina-2018-v2.jpg)
Σε ευχαριστώ, μεγάλε Ντιεγκίτο για όσα μου χάρισες.
-
Πελέ: «Μία ημέρα θα κλωτσάμε με τον Ντιέγκο τη μπάλα στον ουρανό»
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/scale_n_crop_812x457/public/article/2020-11/pele-maradona.jpg?itok=qem5GW4K)
Συγκλονιστικός Πελέ έστειλε το δικό του μήνυμα για τον θάνατο του Ντιέγκο Μαραντόνα και ο ποδοσφαιρικός πλανήτης δακρύζει.
Ο «Βασιλιάς της μπάλας» εξέφρασε την οδύνη του για τον θάνατο του Ντιέγκο Μαραντόνα και με το μήνυμά του ο Πελέ συγκλονίζει τον ποδοσφαιρικό πλανήτη «Είναι τόσο λυπηρό να χάνονται οι φίλοι με αυτό τον τρόπο. Σίγουρα μία μέρα θα κλωτσάμε μαζί μία μπάλα στον ουρανό».
gazzetta.gr
Μαραντόνα: Μεσίστια η σημαία της… μισητής Ρίβερ Πλέιτ στο «Μονουμεντάλ» (pic)
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/scale_n_crop_812x457/public/article/2020-11/sa_3.jpg?itok=_xYgvnnR)
Η σημαία της Ρίβερ Πλέιτ έξω από το «Μονουμεντάλ» κυματίζει μεσίστια τιμώντας την μνήμη του μεγάλου αντιπάλου. Του τεράστιου Ντιέγκο Μαραντόνα.
Το αργεντίνικο superclásico προκαλεί τα πιο ακραία πάθη. Είναι «ένα θέαμα που κάθε ποδοσφαιρόφιλος πρέπει να απολαύσει προτού αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο», σύμφωνα με τον Observer.
Μπόκα Τζούνιορς και Ρίβερ Πλέιτ έχουν πολλά που τους χωρίζουν… Σήμερα (25/11) έγιναν ένα όπως όλο το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή. Ο τεράστιος Ντιέγκο Μαραντόνα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 60 ετών από καρδιακή ανακοπή και η σημαία της μισητής Ρίβερ κυματίζει μεσίστια έξω από το «Μονουμεντάλ».
twitter (https://twitter.com/GermanBalcarce/status/1331686603576791042?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1331686603576791042%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fworld%2Farticle%2F1537148%2Fmarantona-mesistia-i-simaia-tis-misitis-river-pleit-sto-monoymental-pic)
gazzetta.gr
-
Μαραντόνα: H Νάπολι «κλαίει» και αποχαιρετά τον θεό της με καπνογόνα! (vid)
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/scale_n_crop_812x457/public/article/2020-11/d.jpg?itok=LvU4-_BS)
Η Νάπολι «κλαίει» για τον θεό που χάθηκε και με καπνογόνα λένε το δικό τους «αντίο».
Μαραντόνα, ο θεός της! Ο Ντιέγκο «έφυγε» στα 60 του χρόνια και η Νάπολι κλαίει για τον χαμό του... Δεκάδες οπαδοί στους δρόμους της πόλης κλαίνε και τον αποχαιρετούν με καπνογόνα. Η Νάπολι είναι βυθισμένη στο πένθος.
twitter (https://twitter.com/DailyStar_Sport/status/1331667143927214081?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1331667143927214081%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fworld%2Farticle%2F1537068%2Fmarantona-h-napoli-klaiei-kai-apohaireta-ton-theo-tis-me-kapnogona-vid)
gazzetta.gr
Μαραντόνα: Η Νάπολι ετοιμάζεται να δώσει το όνομά του στο «Σαν Πάολο»
(https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/scale_n_crop_812x457/public/article/2020-11/diego_nea_nea.jpg?itok=PkfZwNOK)
Μετά τον θάνατο του Ντιέγκο Μαραντόνα, ο πρόεδρος της Νάπολι, Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις δήλωσε ότι εξετάζεται η περίπτωση να δοθεί το όνομά του στο γήπεδο του συλλόγου.
Όπως και η Μπόκα Τζούνιορς και οι οπαδοί της, η Νάπολι και ο κόσμος του ιταλικού Νότου πενθούν για τον θάνατο του Ντιέγκο Μαραντόνα, του «Θεού» που αναμόρφωσε τον σύλλογο και έγινε σύμβολο της πόλης. Μάλιστα, ως φόρο τιμής, έχουν ανοίξει ήδη συζητήσεις ώστε το γήπεδο των Παρτενοπέι, το «Σαν Πάολο», να μετονομαστεί κατά το επίθετο του αείμνηστου «Ντιεγκίτο».
Τα πλάνα αποκαλύφθηκαν από τον πρόεδρο των Ναπολιτάνων, Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις, με τον δήμαρχο της Νάπολης, Λουίτζι Ντι Μαγκίστρις να φέρεται πως έχει συμφωνήσει ήδη με τον ισχυρό άνδρα του κλαμπ για να ολοκληρωθεί η ονοματοδοσία.
«Θα ήθελα να προβάλω το πρόσωπο του Μαραντόνα σε όλη τη διάρκεια του αγώνα με τη Ριέκα, για το Europa League (26/11). Θα ήταν μια καλή ιδέα να ονομάσουμε το γήπεδό μας σε Σαν Πάολο-Μαραντόνα, είναι κάτι που μπορούμε να σκεφτούμε», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος των Παρτενοπέι, ενώ το σύνθημα προς αυτή την κατεύθυνση έδωσε ξεκάθαρα και ο δήμαρχος:
«Ας δώσουμε το όνομα του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στο Σαν Πάολο!»
twitter (https://twitter.com/mohamedbouhafsi/status/1331658596619345920?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1331658596619345920%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fserie-a%2Farticle%2F1537079%2Fmarantona-i-napoli-etoimazetai-na-dosei-onoma-toy-sto-san-paolo)
twitter (https://twitter.com/demagistris/status/1331653371338567683?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1331653371338567683%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fserie-a%2Farticle%2F1537079%2Fmarantona-i-napoli-etoimazetai-na-dosei-onoma-toy-sto-san-paolo)
gazzetta.gr
Οι Ναπολιτάνοι στους δρόμους για τον Ντιέγκο Μαραντόνα – Αναμμένοι οι προβολείς του «Σαν Πάολο» (vid+pics)
(https://www.sportime.gr/wp-content/uploads/2020/11/diego_maradona_napoli.jpg)
Είναι ο παντοτινός θρύλος τους και στις καρδιές τους δεν θα πεθάνει ποτέ.
Ο Ντιέγκο Μαραντόνα τους… παρακολουθεί από ένα τεράστιο γκράφιτι.
Οι Ναπολιτάνοι ανάβουν καπνογόνα, κάνουν τη νύχτα μέρα, τιμούν τη μνήμη του έντονα.
Έτσι έντονα έζησε κι εκείνος. Έτσι ήθελε να ζήσει.
Στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990, οι Ναπολιτάνοι δεν κλήθηκαν να δουν το ματς Ιταλία-Αργεντινή αλλά Ιταλία-Ντιέγκο.
Υποστήριξαν τελικά την πατρίδα τους, όμως αυτή η απόφαση δεν πάρθηκε με ταχύτητα στη σκέψη.
Τόσο πολύ αγαπούσαν και θα αγαπούν τον Ντιέγκο Μαραντόνα.
Τα φώτα του γηπέδου που δοξάστηκε όσο κανένας άλλος, εκείνα του «Σαν Πάολο», θα παραμείνουν αναμμένα όλη τη νύχτα.
Και δε θα σβήσουν ποτέ όσα μαγικά έκανε εκεί…
twitter (https://twitter.com/Andrs06326997/status/1331656622322708482?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1331656622322708482%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.sportime.gr%2Fpodosfairo%2Fntiegko-marantona-i-napolitani-stous-dromous-gia-ton-ntiegko-marantona-vid%2F)
twitter (https://twitter.com/brfootball/status/1331678736152977411?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1331678736152977411%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.sportime.gr%2Fpodosfairo%2Fntiegko-marantona-i-napolitani-stous-dromous-gia-ton-ntiegko-marantona-vid%2F)
twitter (https://twitter.com/XMediahub/status/1331678617387094017?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1331678617387094017%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.sportime.gr%2Fpodosfairo%2Fntiegko-marantona-i-napolitani-stous-dromous-gia-ton-ntiegko-marantona-vid%2F)
twitter (https://twitter.com/ntvspor/status/1331677232981561346?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1331677232981561346%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.sportime.gr%2Fpodosfairo%2Fntiegko-marantona-i-napolitani-stous-dromous-gia-ton-ntiegko-marantona-vid%2F)
twitter (https://twitter.com/UCLonCBSSports/status/1331679814034579457?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1331679814034579457%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.sportime.gr%2Fpodosfairo%2Fntiegko-marantona-i-napolitani-stous-dromous-gia-ton-ntiegko-marantona-vid%2F)
sportime.gr
-
Δεν υπάρχει ησυχία για εμένα σήμερα... :'(
Πόσες και πόσες γενιές άγγιξες με τη μαγεία σου...
Πόσοι ράψαμε σε φανέλα μας το "10"...
Πόσους στενοχώρησες στην Ισπανία το '82 με την κόκκινη που πήρες...
Πόσοι σε χαζεύαμε με την Μπάρτσα...
Πόσοι σε θαυμάζαμε με τη Νάπολι...
Πόσοι κλάψαμε από χαρά στο Μουντιάλ του '86...
Πόσοι από λύπη στο κλεμμένο του '90...
Γιατί ρε Ντιεγκίτο, ΓΙΑΤΙ???
Σαν να έσβησαν μονομιάς όλα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια...
Σαν να διαγράφηκε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, λες και δεν το έζησα...
ΓΙΑΤΙ???
Τί θα φτιάχνετε εκεί πάνω με τον Γιόχαν, ρε αλάνι...
Ένα από τα πολλά που μπορεί να βρει κανείς και να μείνει με το στόμα στα πατώματα:
ΓΙΑΤΙ??? ΓΙΑΤΙ??? ΓΙΑΤΙ??? :'(
Ουφ γαμώτο...
-
Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσ......................
Έφυγε ο Θεός...............................
-
Σαν δίνη στριφογυρίζουν απόψε στο μυαλό μου εικόνες και στιγμιότυπα από μια ατελείωτη ποδοσφαιρική υπερένταση που η αυθεντική ομορφιά της χρονολογείται πολλά χρόνια πίσω...
Τότε που η ανθρωπότητα ποδοσφαιρική και μη, σταματούσε την όποια της ενασχόληση για να βιώσει την σημασία του δέους!
Μπροστά σ' ένα άθλημα που καθήλωνε τον πλανήτη με τον πλέον ελκυστικό, με τον πλέον συναρπαστικό τρόπο!
Τότε που το ποδόσφαιρο, ο βασιλέας των σπορ, ο παντοκράτορας όλων των αθλημάτων, απαθανάτιζε τον επί γης του Θεό, σε ένα αδιάκοπο κρεσέντο εξωπραγματικής μαεστρίας, εξωκοσμικής θαυματοποιΐας, ασύλληπτης, ανεπανάληπτης ποδοσφαιρικής μαγείας.
Τότε που όλες οι αλάνες του κόσμου αυτού, έγιναν χώροι λατρείας και μύησης του ενός και αναντικατάστατου ινδάλματος όλων των εποχών!
Τότε που ο Ντιέγκο Μαραντόνα με κάθε απίθανο τρόπο διαβεβαίωνε όλους εμάς ότι δεν ανήκε στο είδος μας...
Και ήταν εκείνοι οι καιροί που όλοι κοντέψαμε να πιστέψουμε ότι αυτό που βλέπαμε θα κρατούσε για πάντα!
Νομίζαμε πως τα βράδια με κάποιον αλλόκοτο τρόπο θα κατέβαινε από τα πόστερ του, που κατέκλυζαν τα παιδικά μας δωμάτια και θα μας έχριζε μαγικά τους επόμενους Ντιεγκίτο της γειτονιάς της δικής μας, που τελικά δεν παράλλαζε και πολύ από την δική του...
Με τον χρόνο καταλάβαμε ότι ήταν φερμένος από αλλού και πως στο μέλλον ποτέ δεν θα ξαναβλέπαμε κάτι παρόμοιο, όσα χρόνια και να περνούσαν!
Συνειδητοποιήσαμε ότι ήμασταν τυχεροί που στη μέρα μας είδαμε αυτό που ο κόσμος ποτέ δεν θα ξαναέχει την ευκαιρία...
Για την δική μου γενιά το άθλημα από σήμερα ορφάνεψε.
Ο Μαραντόνα ήταν ο μοιραίος, ο προκαθορισμένος γητευτής της μπάλας!
Έζησε ακροβατώντας με το ίδιο πάθος μεταξύ ζωής και θανάτου, όσο παθιασμένα έζησε και τον αιώνιο έρωτα με την στρογγυλή του Θεά, η οποία από σήμερα θρηνεί χωρίς τέλος το αναντικατάστατο ταίρι της.
Αυτόν που έδωσε στην ύπαρξή της δόξα και αναγνώριση πέρα από το προβλεπόμενο του εφευρέτη της...
-
https://nam01.safelinks.protection.outlook.com/?url=https%3A%2F%2Fwww.protothema.gr%2Fworld%2Farticle%2F1069030%2Fotan-o-theos-driblare-stis-laspes-gia-na-heirourgithei-ena-arrosto-paidi%2F&data=04%7C01%7Cczakkas%40performancehealth.com%7C21f5aad973d44b55a7e908d891eb34fe%7C521eac022f1b46afb7d71f7f330c0dab%7C0%7C0%7C637419786675505706%7CUnknown%7CTWFpbGZsb3d8eyJWIjoiMC4wLjAwMDAiLCJQIjoiV2luMzIiLCJBTiI6Ik1haWwiLCJXVCI6Mn0%3D%7C1000&sdata=bv72XcRigNZtV87CSqQjVM%2FXicmqZc7bdZZ9rxKPt2M%3D&reserved=0
-
«Ακόμα κι αν έπαιζα 1.000.000 χρόνια, δεν θα πλησίαζα ποτέ τον Μαραντόνα. Όχι ότι θα το ήθελα, ούτως ή άλλως. Είναι ο μεγαλύτερος που υπήρξε ποτέ» - Λιονέλ Μέσι
- «Στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής υπάρχει το πριν και το μετά τον Μαραντόνα» - Χούλιο Γκροντόνα
- «Ό,τι μπορούσε να κάνει ο Ζιντάν με την μπάλα, ο Μαραντόνα μπορούσε να το κάνει με ένα πορτοκάλι» - Μισέλ Πλατινί
- «Ο Ντιέγκο μου ζήτησε συγγνώμη μετά το δεύτερο γκολ που πέτυχε κόντρα στην Αγγλία. Μπορούσε να με δει αμαρκάριστο στην άλλη πλευρά του γηπέδου, αλλά δεν μπορούσε να βρει ένα κενό, για να μου περάσει την μπάλα. Ένιωσα προσβεβλημένος. Ήταν μια προσβολή στο επάγγελμά μου. Θέλω να πω, ακόμα και σε μια τέτοια κούρσα, είχε βρει τον χρόνο να σηκώσει το κεφάλι και να με "ψάξει". Ως παίκτης δεν ήμουν τίποτα σε σύγκριση μαζί του. Ήταν απίθανος» - Χόρχε Βαλντάνο
- «Ο Μαραντόνα είναι Θεός για τον λαό της Νάπολης. Άλλαξε την ιστορία. Επί 80 χρόνια υποφέραμε, παλεύαμε να αποφύγουμε τον υποβιβασμό. Σε επτά σεζόν μ' εκείνον, κερδίσαμε δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο UEFA, δύο Κύπελλα Ιταλίας. Είμαι οπαδός κι εγώ και το να ζήσω εκείνα τα χρόνια με τον Μαραντόνα ήταν απίθανό. Το να είμαι στο γήπεδο όταν κέρδισαν το "Σκουντέτο" ήταν φανταστικό» - Φάμπιο Καναβάρο
- «Στην προπόνηση μπορούσες να δεις τον αληθινό Μαραντόνα, και ήταν ένα ασύλληπτο θέαμα. Δεν έχασε ποτέ ούτε ένα προπονητικό διπλό» - Φρανσέσκο Ρομάνο
- «Κάποιοι λένε ότι ο Πελέ ήταν ο μεγαλύτερος όλων των εποχών, αλλά όχι εγώ. Ο Μαραντόνα θα είναι πάντα ο μεγαλύτερος. Κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, έχασε στο... τσακ στον τελικό του 1990 και θα μπορούσε να είχε κερδίσει και το 1994, αν δεν είχε τιμωρηθεί. Η βασική διαφορά με τον Πελέ είναι ότι ο Μαραντόνα δεν είχε γύρω του σπουδαίους παίκτες. Έπρεπε να "κουβαλήσει" την ομάδα μόνος του. Αν έβγαζες τον Μαραντόνα από την Αργεντινή, δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά πιστεύω ότι η Βραζιλία, ακόμα και χωρίς τον Πελέ, θα το κατακτούσε και πάλι» - Ερίκ Καντονά
- «Πέρα από κάθε τι άλλο, καμία μπάλα δεν είχε ποτέ καλύτερη εμπειρία, απ' ό,τι όταν βρισκόταν στο αριστερό του πόδι» -Χόρχε Βαλντάνο
- «Δεν θα υπάρξει ποτέ κανένας σαν τον Μαραντόνα, ακόμα κι αν ο Μέσι κατακτήσει τρία Παγκόσμια Κύπελλα στη σειρά ή σκοράρει με ανάποδο ψαλίδι από το κέντρο του γηπέδου» -Έκτορ Ενρίκε
- «Μια ιδιοφυία, ένας αληθινός καλλιτέχνης, ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες στον κόσμο. Μπορούσε να κερδίσει ένα ματς εντελώς μόνος του» -Σερ Μπόμπι Ρόμπσον
- «Δεν είχα ξαναδεί τέτοια πράγματα. Στην προπόνηση, στο ζέσταμα, δεν είχα δει κανέναν άλλο να κάνει τέτοια πράγματα. Δυστυχώς, όσα βλέπαμε οι συμπαίκτες του, το κοινό δεν μπορούσε να τα δει. Όσα βλέπαμε δεν μπορούσαν να επαναληφθούν ποτέ» -Φρανσέσκο Ρομάνο
- «Ο καλύτερος που υπήρξε ποτέ, καλύτερος από τον Πελέ. Τον παρακολουθούσα από κοντά κάθε βδομάδα στην Ιταλία και ήταν σε διαφορετικό επίπεδο από τον καθένα. Κάποια από τα πράγματα που έκανε, ήταν απίστευτα. Μπορούσε να κοντρολάρει την μπάλα χωρίς να κοιτάζει και να πασάρει ταυτόχρονα» -Ρουντ Γκούλιτ
- «Ο καλύτερος παίκτης που έχω δει στη ζωή μου. Έκανε πράγματα που έμοιαζαν ανθρωπίνως αδύνατα. Στην κορυφή του, ακόμα και χωρίς προπόνηση, ήταν πάντα σε φόρμα, ήταν σχεδόν αδύνατο να τον μαρκάρεις. Έκρινε μόνος του τα παιχνίδια, "κουβαλούσε" ομάδες όπως η Νάπολι και η Αργεντινή, το 1986, σε ένδοξα επιτεύγματα. Μια ιδιοφυία» -Μαρσέλ Ντεσαϊγί
- «Ο Ντιέγκο, για όλους τους Αργεντινούς, είναι Θεός. Και θα είναι για πάντα» -Κάρλος Τέβεζ
- «Είχε αυτή τη μαγεία, αυτό το "κάτι", που σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι έχεις να κάνεις με κάτι έξω από αυτόν τον κόσμο, και δεν πρόκειται να ξαναδείς κάτι παρόμοιο» -Λουσιάνο ντε Κρεσέντσο
- «Το να κατακτήσεις ένα Μουντιάλ μόνος σου -και, ας το παραδεχτούμε, αυτό έκανε, καθώς η υπόλοιπη ομάδα ήταν... συνηθισμένη- είναι ένα φανταστικό επίτευγμα. Ήταν ο καλύτερος παίκτης που είδα ποτέ» -Γκλεν Χοντλ
- «Ο καλύτερος πολλών, καμία αμφιβολία. Στη γενιά μου, την εποχή μου, ήταν απλά ο καλύτερος. Είδα τον Μαραντόνα να κάνει πράγματα, που ακόμα κι ο Θεός ο ίδιος θα αμφέβαλε αν ήταν δυνατά. Είχε πάντα κάποιον να τον μαρκάρει, να είναι "κρεμασμένος" πάνω του, κι ωστόσο θα έβρισκε τον τρόπο να σχεδιάσει στιγμές μαγείας. Μια ιδιοφυία» -Ζίκο
- «Εκείνη η στιγμή είχε μεγάλη συμβολική σημασία για μας και ο Μαραντόνα μεταμορφώθηκε σε έναν πατριωτικό ηγέτη, που συγκρινόταν μόνο με τους εθνικούς ήρωες της ανεξαρτησίας μας» -Χόρχε Βαλντάνο, μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1986
- «Όταν ο Ντιέγκο σκόραρε εκείνο το δεύτερο γκολ εναντίον μας, ήθελα να χειροκροτήσω. Δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά έτσι, αλλά είναι αλήθεια... και όχι μόνο επειδή ήταν ένα τόσο σημαντικό ματς. Ήταν αδύνατον να σκοράρεις ένα τόσο όμορφο γκολ. Είναι ο μεγαλύτερος παίκτης όλων των εποχών -και με διαφορά. Ένα αυθεντικό φαινόμενο» -Γκάρι Λίνεκερ.
-
Γαμώτο, θέλω τόσο πολύ να γράψω κάτι για τον Ντιέγκο, από χθες, και δεν βρίσκω λόγια... Μόνο δάκρυα... :'(
-
(https://i.imgur.com/GhpaaNe.jpg)
-
:pas: :pashat: :joker:
-
-
Καπου υπαρχει ενα βιντεάκι με τα μαρκαρίσματα που του καναν για να τον σταματήσουν
Το τι ξυλο είχε φάει δεν λέγεται. :stop:
(και βεβαια ο Γκοιγκοιτσέα έγινε διάσημος γιαυτό)
-
Αν η μπάλα έγραφε επικήδειο... (VIDEO - ΦΩΤΟ)
Ένας σύντομος αποχαιρετισμός στον «μαέστρο» των γηπέδων, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα
(https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20201126/maradona.jpg?itok=Mx6BIlXu)
Ντιέγκο μου, καλώς ήρθες στην αιωνιότητα. Το ήξερα από την πρώτη στιγμή που με ακούμπησες ότι ήσουν ξεχωριστός. Να ξέρεις ότι όπως εσύ με αγάπησες, άλλο τόσο σε αγάπησα και εγώ. Όταν ο κόσμος θα ακούει μπάλα θα θυμάται εσένα και όταν ο κόσμος θα ακούει Μαραντόνα θα θυμάται εμένα. Θα είμαστε για πάντα μαζί!
Ντιέγκο μου, σε γνώρισα όταν ήσουν 3 χρονών και με έφεραν στο φτωχικό σου σπίτι. Με πήρες αγκαλιά και κοιμηθήκαμε μαζί όλη τη νύχτα.
Ήμουν εκεί μαζί σου, στις αλάνες του Μπουενός Αιρες, στο Βίγια Φιορίτο, όταν με τους φτωχοδιάβολους φίλους σου με κλωτσούσατε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Όπως έλεγες «Όταν οι γονείς μας μας έψαχναν, ήξεραν πού να μας βρουν. Ήμασταν εκεί, τρέχοντας πίσω από μια μπάλα».
Ντιέγκο μου, ήμουν εκεί με τη μορφή πορτοκαλιού ή μπάλας από κουρέλια όταν η μαμά σου η Τότα σε έστελνε να αγοράσεις πράγματα από το ψιλικατζίδικο και εσύ ήθελες κάτι για να κλωτσάς στη διαδρομή.
Ήμουν εκεί όταν έκλαιγες που σου χάλασα τα παπούτσια, που με τόσο κόπο σου αγόραζε ο πατέρας σου με τα λίγα λεφτά που έβγαζε από το εργοστάσιο που δούλευε.
Ήμουν εκεί όταν 10 χρονών παιδί κρατώντας με, είπες στους δημοσιογράφους ότι έχεις 2 όνειρα: Ένα να παίξεις σε Μουντιάλ και ένα να το κερδίσεις. Και ήμουν τόσο σίγουρη και για τα δύο, παρόλο που το 1986 με έσπρωξες με το χέρι. Να πω την αλήθεια, αυτό δεν το περίμενα.
(https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20201126/maradona_0.jpg?itok=IaBeZ4-V)
Ντιέγκο μου, ήμουν εκεί στις 20/10/1976, όταν 16 χρονών έκανες το ντεμπούτο σου στην Κόρδοβα με την Αρχεντίνος Τζούνιορς ενάντια στην Ταγιέρες. Θυμάμαι την προσμονή και το άγχος σου όταν μπήκες αλλαγή και με άγγιξες.
Ήμουν εκεί στο Μουντιάλ Νέων στην Ιαπωνία στις 7/9/1979, όταν κατακτούσες το τρόπαιο. Και Ντιέγκο, μου άρεσε αργότερα η δήλωσή σου, ότι «οι στρατιωτικοί που κυβερνούσαν τότε τη χώρα μας, μας χρησιμοποιούσαν. Τύποι σαν τον Βιδέλα σπιλώνουν το όνομα της Αργεντινής, αντίθετα ο Τσε μας κάνει περήφανους».
(https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20201126/maradona-2_0.jpg?itok=S0XQisdU)
Ήμουν εκεί όταν το 1982 έφυγες από την αγαπημένη σου Μπόκα και Αργεντινή για την Ευρώπη και την Μπαρτσελόνα. Θυμάμαι που αισθανόσουν άσχημα γιατί όπως έλεγες «εδώ μόνο τρέχουν, εγώ θέλω να παίζω με την μπάλα». Βέβαια εσύ τους μετέδωσες την τεχνική και τον ρυθμό και αυτοί σε βοήθησαν να αποκτήσεις καλή φυσική κατάσταση… και να με κυνηγάς καλύτερα.
(https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20201126/maradona-3_0.jpg?itok=eSpbiIaU)
Ήμουν εκεί και πόνεσα μαζί σου όταν ο Γκοϊγκοετσέα της Ατλέτικο σου έσπασε το πόδι.
Ντιέγκο μου, ήμουν εκεί στις 5/7/1984 στην παρουσίασή σου στο γήπεδο της Νάπολι όταν με κλώτσησες προς τις κερκίδες των 80.000 Ναπολιτάνων που ήρθαν να σε αποθεώσουν . Από την πρώτη στιγμή νοιώσαμε ότι εδώ είναι σαν το σπίτι μας, αφού από τα μεγάφωνα ακούστηκε το αγαπημένο σου τανγκό και ένα σύνθημα που έλεγε «Εδώ είναι οι δικοί σου, εδώ και η Αργεντινή».
Ήμουν εκεί όταν κατακτούσες τα πάντα με τη Νάπολι. Είχες μόλις οδηγήσει μία άσημη ομάδα από τον φτωχό Νότο στο να τα βάλει και να νικήσει τους πλούσιους του Βορρά. Και καθώς χάιδευες με τα χέρια σου το τρόπαιο, φορώντας το 10 στην πλάτη, έκανες όλη τη Νάπολι να κλαίει. Και τότε ήταν που σε ζήλεψα, Ντιέγκο μου. Ήταν βλέπεις εκείνο το στιχάκι που τραγουδούσε όλη η Νάπολι και σου έλεγαν πόσο ερωτευμένοι είναι μαζί σου! «Oh Mamà Mamà Mamà, Oh Mamà Mamà Mamà, Sai perchè mi batte il Corazon, Ho visto Maradona, Ho visto Maradona, We Mammà, Innamorato Sò» («Μάνα, δεν ξέρεις γιατί χτυπάει η καρδιά μου; Μάνα, δεν ξέρεις γιατί; Μάθε γιατί είμαι ερωτευμένος. Είδα τον Μαραντόνα»!).
(https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20201126/maradona-2.jpg?itok=y8EWYVWW)
Ήμουν εκεί και το 1986 όταν κατέκτησες με την αγαπημένη σου Αργεντινή το Μουντιάλ. Ήμουν εκεί, όταν λες και είχες μαγνήτη στα πόδια με κρατούσες με τόση δύναμη, αρχοντιά και στοργή παράλληλα και με ακουμπούσες στα δίχτυα του ανήμπορου να αντιδράσει Σίλτον. Και τι ωραία λόγια είπε, Ντιέγκο, ο Ουρουγουανός σπίκερ για εμάς τους δύο. Τα σκέφτομαι και συγκινούμαι «Gracias Dios, por el futbol, por Maradona, por estas lagrimas».
(https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20201125/maradona-5.jpg?itok=lHIxBmPM)
Και παρ' όλα αυτά, εσύ, Ντιέγκο, είχες τη δύναμη να πεις τα παρακάτω λόγια …«Τα μάτια μας γυάλιζαν, διψούσαμε για εκδίκηση. Το ξέραμε ότι δεν ήταν σωστό, όμως το μυαλό μας ταξίδευε στον πόλεμο των Φόκλαντς. Σαφώς και η νίκη ενάντια στην Αγγλία ήταν εκδίκηση, γλυκιά εκδίκηση και έτσι το νιώθαμε όλοι μας. Φυσικά, δεν καταφέραμε να αλλάξουμε τίποτα. Η τιμή του ψωμιού δεν μειώθηκε, οι άνθρωποι στην Αργεντινή δεν σταμάτησαν να πεινάνε και να ζητιανεύουν στους δρόμους».
(https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20201126/maradona-3.jpg?itok=6eNs235N)
Ντιέγκο μου, ήμουν εκεί και το 1990, όταν στον τελικό με τη Γερμανία ο Γκοϊκοετσέα δεν μπόρεσε να με πιάσει στο αμφισβητούμενο πέναλτι του Μπρέμε. Και πληγώθηκα, Ντιέγκο μου, όταν σε είδα να κλαις.
Ήμουν εκεί και όταν θα έκλεινες την ποδοσφαιρική σου καριέρα πίσω στην αγαπημένη σου Μπόκα. Εκεί που σε ματς προς τιμήν σου έβγαλες έναν λόγο που θα είναι για πάντα στην καρδιά μου. Την ώρα που οι οπαδοί φώναζαν ρυθμικά το όνομά σου και σε αποθέωναν, εσύ, καρδιά μου, αποθέωνες εμένα με την ιστορική σου ατάκα: «Το ποδόσφαιρο είναι το πιο όμορφο και υγιές άθλημα στον κόσμο. Αν κάποιος κάνει ένα λάθος, ας μην τα πληρώσει το ποδόσφαιρο... Εγώ έκανα λάθος και πλήρωσα, αλλά η μπάλα όχι. Η μπάλα δεν λεκιάζεται!» («La pelota no se mancha»).
Και για την παραπάνω αυτοκριτική σου, Ντιέγκο, θα ήθελα να σου πω να μην αισθάνεσαι τύψεις. Γιατί όπως έλεγε και ένα πανό στους δρόμους του Μπουένος Άιρες «Δεν έχει σημασία τι έκανες στη ζωή σου Ντιέγκο, σημασία έχει τι έκανες στις δικές μας ζωές».
(https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20201125/maradona-4.jpg?itok=py6Rdz3I)
Ήμουν και στην Αβάνα μαζί σου, και άκουγα τον Φιντέλ που αγαπούσες τόσο πολύ, να μιλάει τόσο ωραία. Και όταν σε ρώτησε ο Φιντέλ Κάστρο… «Δηλαδή, Diego, σουτάρεις χωρίς να κοιτάζεις την μπάλα;»… του απάντησες… «Σύντροφε, το τι μπορεί να κάνει ο ανθρώπινος νους δεν έχει όριο».
(https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20201126/maradona-11.jpg?itok=2onIbPi8)
Αγαπημένε μου Ντιέγκο, είναι τόσα ακόμα που θέλω να σου πω. Ξέρω ότι σε πλήγωσα πολλές φορές και συγγνώμη για αυτό, όπως ξέρεις και εσύ ότι με πλήγωσες και με άφησες πολλές φορές για «ξένα πράγματα» προς τον Αθλητισμό.
Όμως, Ντιέγκο, δεν συγκρίνεται με τίποτα στον κόσμο η γνωριμία μας. Και σε παρακαλώ πολύ, έμαθα ότι στον τάφο σου θα ήθελες να γράφει «Ευχαριστώ την μπάλα». Όχι, Ντιέγκο, εγώ σε ευχαριστώ, γιατί με άγγιξες και με αγάπησες όπως κανείς άλλος. Σκέψου ότι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές από όλο τον κόσμο λένε ότι ήσουν αιτία να με αγαπήσουν. Τι πιο όμορφο συναίσθημα!
Σε ευχαριστώ ξανά και ξανά, γιατί μου έμαθες να καταλάβω ότι δεν είμαι και τίποτα σπουδαίο, αλλά ότι σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα.
Και να ξέρεις, Ντιέγκο, δεν μου αρέσει που γράφουν χορηγούς πάνω μου και με εκμεταλλεύονται στη βιομηχανία του ποδοσφαίρου. Χίλιες φορές να ήμουν για πάντα στην αγκαλιά ενός 3χρονου παιδιού ή να έχω τη μορφή μιας μπάλας από κουρέλια και να με σουτάρουν σε αλάνες χωρίς δοκάρια. Περνάω πιο ωραία εκεί.
Σου υπόσχομαι ότι θα προσπαθώ πάντα να είμαι δίπλα σε αυτούς που σε αγάπησαν πραγματικά, στους απανταχού φτωχοδιάβολους του κόσμου, είτε παίζουν μπάλα δίπλα στο τείχος στην Παλαιστίνη, είτε στις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής, είτε στις φτωχογειτονιές της Αθήνας, είτε στα κέντρα φιλοξενίας των προσφύγων, παντού.
Δίπλα σε όλους αυτούς που έχουν όνειρα!
Α. Θ.
https://m.902.gr/eidisi/athlitismos/243721/i-mpala-egrafe-epikideio-video-foto
-
Καπου υπαρχει ενα βιντεάκι με τα μαρκαρίσματα που του καναν για να τον σταματήσουν
Το τι ξυλο είχε φάει δεν λέγεται. :stop:
(και βεβαια ο Γκοιγκοιτσέα έγινε διάσημος γιαυτό)
-
-Δεν έχουν προηγούμενο αυτά που έγιναν για το Μαραντόνα αυτές τις μέρες.
-Οπαδοί της Μπόκα και της Ριβερ να αγκαλιάζονται, άνθρωποι κάθε ηλικίας σε όλο τον κόσμο να κλαίνε.
-Μια κυρία δήλωσε ότι "Πριν από 14 χρόνια έχασα ένα γιο, τώρα νιώθω το ίδιο για το Ντιέγκο"
-Όσοι δεν τον προλάβαμε ευτυχώς υπάρχει το youtube με τα τόσες χιλιάδες βιντεο.
-Δεν υπάρχει σύγκριση με κανένα Μέσι και κανένα Ρονάλντο. Ο άνθρωπος αυτός πήρε από το χέρι ένα Έθνος (Αργεντινή) και μια πόλη (Νάπολη) και τις οδήγησε στην κορυφή. Χωρίς αυτόν δεν νομίζω να το είχαν καταφέρει.
-Φαίνεται ότι θα διερευνηθεί πιθανή αμέλεια ως προς τον θάνατό του. Έστω και αν έκανε καταχρήσεις, άδικο να φύγει ενώ θα μπορούσε να ζει.
-Τεράστιος Μάγκας σαν Άνθρωπος. Σαν ποδοσφαιριστής απλά Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, Ο ΜΑΓΟΣ, Ο ΓΗΤΕΥΤΗΣ της μπάλας.
Ευχαριστούμε πολύ Ντιέγο, να είναι ελαφρύ το χώμα που πλέον σε σκεπάζει.
-
http://www.katiousa.gr/athlitismos/o-erri-nte-louka-gia-ton-marantona-i-napoli-eiche-ton-marantona-ochi-san-vasilia-alla-san-dachtylidi-sto-dachtylo-tis-san-vera-nyfiki/
-
56 λεπτά αλήτικη θεϊκή μαγεία μετά μουσικής χωρίς μπλα μπλα.
-
Φοβερό βίντεο. Ακόμα και στις λάσπες δείχνει τι παπάδες θα μπορούσε να κάνει στα σημερινά χαλιά.
Το τι ξύλο της αρκούδας έχει φάει... Σκληρό καρύδι.
41:32 ο αμυντικός θέλησε να τον πνίξει :)) :))
-
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/diego44-e1606473224296.jpg)
Όταν ο Ντιέγκο παραλίγο να πάει στην Αγγλία (και παραλίγο να κόψει την μπάλα)
Στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, είναι πολλές φορές οι μικρές λεπτομέρειες που αλλάζουν τα πάντα. Την ιστορία μιας ομάδας, ενός ποδοσφαιριστή, του ίδιου του αθλήματος ίσως. Το 1978 η Αργεντινή κατέκτησε το Μουντιάλ και ακόμα και με τους ψιθύρους για τα όσα έγιναν τότε, κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την ποιότητα των παικτών της, το ταλέντο που έβγαζε στο χορτάρι. Ήταν απολύτως λογικό η Αργεντινή να αποτελέσει μια ελκυστική αγορά για τις ομάδες της Ευρώπης. Σε μια εποχή που δεν υπήρχε τηλεοπτική κάλυψη και Internet ήταν πολύ δύσκολο να γίνει σωστό σκάουτινγκ. Χρειαζόταν μια κάπως πιο… προσωπική επαφή. Κάπως έτσι, o Χάρι Χάσλαμ έφτιαξε τις βαλίτσες του και ξεκίνησε από το Σέφιλντ, όπου ήταν προπονητής στην τοπική Γιουνάιτεντ, για να βρει ποδοσφαιριστές για την ομάδα του στην Αργεντινή.
Οι δυο βασικοί στόχοι της Σέφιλντ ήταν ο Ρικάρντο “Ρίκυ” Βίγια και ο Οσβλάντο “Όσσι” Αρντίλες. Τα παρατσούκλια είναι περισσότερο αγγλικά, μια που μπορεί οι ποδοσφαιριστές να αποδείχθηκαν αλμυροί για το πορτοφόλι της Σέφιλντ, αλλά όχι και για την Τότεναμ που τελικά τους απέκτησε. Οι δυο Αργεντίνοι πήραν μεταγραφή και έπαιξαν για αρκετά χρόνια στους Σπερς, με τον Αρντίλες ειδικά να γίνεται ένας από τους πιο αγαπητούς παίκτες στην ιστορία του συλλόγου. Ο Χάσλαμ έστρεψε τα βλέμματά του σε άλλους ποδοσφαιριστές, λιγότερο γνωστούς. Η Σέφιλντ είχε τερματίσει 6η το 1975, χάνοντας στο όριο την έξοδο στην Ευρώπη, αλλά τρία χρόνια αργότερα βρισκόταν στη 2η κατηγορία και ήθελε να επιστρέψει. Το μπάτζετ της δεν ήταν πολύ μεγάλο και έψαχνε για παίκτες που θα έκαναν τη διαφορά.
Η Αργεντινή κατέκτησε εκείνο το Μουντιάλ, χωρίς να χρειαστεί την παρουσία ενός 17χρονου υπερταλαντούχου ποδοσφαιριστή. Του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Παρότι ο Μενότι τον ήξερε από τις μικρές εθνικές και τον πίστευε, τελικά δεν τον πήρε στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Όπως όλοι φανταζόμαστε, ο Ντιέγκο δεν το πήρε πολύ καλά. Στις δηλώσεις έλεγε ότι πόνεσε πολύ όταν ο Μενότι του είπε ότι θα πάρει πιο έμπειρους παίκτες και σίγουρα θα στενοχωρήθηκε όταν δεν ήταν εκεί για να σηκώσει την κούπα. Έτσι κι αλλιώς πάντως, το όνομά του ήταν γνωστό ήδη στην Αργεντινή, αφού ήταν ένα τεράστιο ταλέντο σε πολύ μικρή ηλικία.
Ο Χάσλαμ παρακολουθεί τους Αρχεντίνος Τζούνιορς και εντυπωσιάζεται από το αεικίνητο πιτσιρίκι που αναστατώνει κάθε άμυνα, σκοράρει και μοιράζει ασίστ. Η μεταγραφή φαίνεται να κλείνει, ο Μαραντόνα ενημερώνεται από τον πρόεδρο και συμφωνεί κι ο ίδιος με την αγγλική ομάδα, μέχρι και εισιτήρια έχουν κλειστεί. Τα χρήματα που θα έπαιρνε στην Αγγλία ήταν τρεις φορές περισσότερα, ενώ θα έπαιρνε και ένα ποσοστό από τη μεταγραφή, θα είχε δικό του σπίτι και αυτοκίνητο στο Σέφιλντ. Οι Αρχεντίνος εκτός από χρήματα, θα έπαιρναν και τα έσοδα από φιλικά τους στην Αγγλία. Τα πράγματα φαίνονται τελειωμένα κι ο ίδιος ο Ντιέγκο ετοιμαζόταν να αποχαιρετίσει την Αργεντινή.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/imago0107070989h-600x386.jpg)
Το στάδιο “Πατερνάλ” των Αρχεντίνος έχει πάρει το όνομα του Μαραντόνα εδώ και καιρό.
Ο κόσμος μαζεύτηκε εκεί για να τον αποχαιρετίσει.
Το τι ακολούθησε δεν είναι σίγουρο ακριβώς, καθώς υπάρχουν τρεις διαφορετικές εκδοχές της υπόθεσης. Η μία λέει ότι η Σέφιλντ έκανε μεν πρόταση και σχεδόν τα είχε βρει, αλλά οι Αρχεντίνος εμφανίστηκαν να ζητούν παραπάνω χρήματα. Σε συνέντευξη της εποχής, ο Μαραντόνα υποστηρίζει αυτή την εκδοχή. Η Σέφιλντ έδινε ένα ποσό κοντά στις 400 χιλιάδες λίρες, αλλά η διοίκηση των Αρχεντίνος ζητούσε περίπου 900 χιλιάδες, θεωρώντας το ποσό πολύ μικρό για τον Ντιέγκο (μεταξύ μας, δεν είχε και άδικο). Η δεύτερη εκδοχή δίνεται από τον ίδιο τον σύλλογο και λέει ότι το πρόβλημα δεν ήταν τα χρήματα, αλλά μια απόφαση της Π.Ο. της χώρας. Σε μια χώρα που βρισκόταν υπό στρατιωτικό καθεστώς, μια πολύ σκληρή χούντα, οι υπεύθυνοι του ποδοσφαίρου της Αργεντινής έβγαλαν μια λίστα με 40 ταλαντούχους πιτσιρικάδες της χώρας που απαγορευόταν να πάρουν μεταγραφή στο εξωτερικό. Ο λόγος, να μη χάσει η χώρα τα ταλέντα της και αποδυναμωθεί ποδοσφαιρικά. Μέσα σε αυτή τη λίστα βρισκόταν και το όνομα του Μαραντόνα και οι Αρχεντίνος υποστήριζαν ότι αυτό ήταν το πρόβλημα.
Υπάρχει όμως και μια τρίτη εκδοχή που προκύπτει από την Αγγλία αυτή τη φορά. Σύμφωνα με αυτή, ενώ όλα είχαν κλείσει, το βράδυ χτύπησε η πόρτα του δωματίου στο ξενοδοχείο που έμενε ο Χάσλαμ. Δεν ξέρουμε τι φορούσαν οι κύριοι που τον επισκέφτηκαν, αλλά φανταζόμαστε γκρι καμπαρντίνα και μαύρα γυαλιά ηλίου. Οι κύριοι αυτοί ήταν άνθρωποι της χούντας και πήγαν εκεί όχι για να μιλήσουν για το Four-Four-Two, αλλά για να ζητήσουν ένα εξτραδάκι για το καθεστώς. Η μίζα που ζητήθηκε ανέβαζε την τιμή σε επίπεδα που η Σέφιλντ δεν μπορούσε να φτάσει και έτσι η μεταγραφή δεν γινόταν να προχωρήσει.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/DqervkrAFHgumayWftdAXG-1200-80-600x487.jpg)
Ντιέγκο δεν πήραμε, πήραμε Αλεχάντρο όμως
Ανεξάρτητα από το ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος, το ρεζουμέ είναι ότι ο Ντιέγκο δεν θα φορούσε τη φανέλα της Σέφιλντ και δεν θα μετέφερε το ταλέντο του στη 2η κατηγορία της Αγγλίας και στο Μπράμαλ Λέιν. Ο Χάσλαμ δεν έφυγε τελικά άπρακτος από την Αργεντινή, καθώς έκλεισε τον Αλεχάντρο Σαμπέλα που οι περισσότεροι γνωρίζουν ως τον προπονητή που οδήγησε την Αργεντινή στον τελικό του Μουντιάλ του 2014. Ο Σαμπέλα ήταν ένα αρκετά καλό χαφ, παίκτης της Ρίβερ Πλέιτ τότε, αλλά σίγουρα σε καμία περίπτωση στο επίπεδο του Μαραντόνα. Δεν μπόρεσε να κάνει τη διαφορά και μάλιστα η Σέφιλντ υποβιβάστηκε στη Γ’ εθνική της Αγγλίας την επόμενη χρονιά, επιστρέφοντας αργότερα ξανά στις μεγάλες κατηγορίες.
Πίσω στο Μπουένος Άιρες, ο Ντιεγκίτο δεν ήταν ακόμα ο Θεός του ποδοσφαίρου, αλλά ο χαρακτήρας του δεν διέφερε πολύ από τα όσα θα γνωρίζαμε αργότερα. Στις 23 Ιουλίου του 1978, οι Αρχεντίνος υποδέχτηκαν την Ουνιόν Σάντα Φε και την κέρδισαν με το εντυπωσιακό 5-2. Ο Ντιέγκο μετά το ματς κάνει δηλώσεις: “Αυτό ήταν το τελευταίο μου παιχνίδι με τους Αρχεντίνος Τζούνιορς. Η διοίκηση μου φέρθηκε πολύ άσχημα και αυτή είναι η απάντησή μου”. Ο κόσμος της ομάδας παγώνει. Ο Ντιέγκο φέρεται αποφασισμένος μέχρι και να κόψει την μπάλα. “Νιώθω πολύ άσχημα, ήταν όλα κανονισμένα. Το μέλλον μου και το μέλλον της οικογένειάς μου. Και μετά έγινε αυτό. Είναι μια πικρία που δεν μπορώ να ξεπεράσω”. Ο Μαραντόνα πιέζει καταστάσεις. Ζητάει αύξηση του μισθού του και ένα ποσοστό από τα χρήματα που θα έπαιρνε από τη μεταγραφή.
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/Screenshot_2020-11-27-La-historia-olvidada-de-Maradona-cuando-casi-ficha-por-el-Sheffield-United-600x626.png)
Η Σέφιλντ δεν ξέχασε τον Ντιέγκο και τον αποχαιρέτισε ως “παραλίγο” παίκτη της
Μετά από πολλές συζητήσεις και διαπραγματεύσεις τα προβλήματα λύθηκαν κι ο Ντιέγκο παρέμεινε τελικά στους Αρχεντίνος Τζούνιορς όπου έκανε μαγικά πράγματα και βγήκε τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα. Μπορεί η καρδιά του να βρισκόταν πάντα στο Μπομπονέρα, αλλά το καλύτερο ποδόσφαιρό του στην Αργεντινή το έπαιξε στην πρώτη του ομάδα. Τελικά, το 1981 πήρε τη μεταγραφή με ένα ποσό κοντά στο 1 εκατομμύριο δολάρια για την Μπόκα. Δεν έπαιξε πολύ στο Μπομπονέρα, καθώς μετακόμισε στην Ευρώπη και την Μπαρσελόνα. Είχε φτάσει κοντά και στην Άρσεναλ, αλλά ο πόλεμος για τα νησιά Φόκλαντς (Μαλβίνας όπως τα λένε στην Αργεντινή) διέκοψε κάθε είδους συζητήσεις. Κι η απορία θα μείνει, όπως λέγαμε και στην αρχή του κειμένου. Αν οι Αρχεντίνος ή οι άντρες με τις καμπαρντίνες δεν ζητούσαν παραπάνω χρήματα τι θα είχε γίνει; Θα είχε πάει στο Σέφιλντ στα 17 του και θα ακολουθούσε την ομάδα στη Γ’ εθνική, κάνοντας ένα καλό όνομα, αλλά χωρίς να γίνει ποτέ αυτό που έγινε; Ή μήπως με τη μαγεία του, θα άλλαζε επίπεδο στον σύλλογο. Και αντί να βλέπουμε χιλιάδες ανθρώπους να κλαίνε στους δρόμους της Νάπολης θα το έκαναν στο νότιο Γιόρκσαϊρ; Μήπως αντί να αλλάξει όνομα το Σαν Πάολο θα άλλαζε το Μπράμαλ Λέιν, εκεί που ο Θεός Ντιέγκο θα έβρισκε ένα άλλο ποίμνιο να τον λατρέψει, εκεί που η Σέφιλντ θα είχε γίνει ίσως πρωταθλήτρια Αγγλίας χάρη στα μαγικά του πόδια;
https://blog.stoiximan.gr/diego-sheffield/
-
(https://i.postimg.cc/13wS4mKS/maradona9.jpg)
(https://i.postimg.cc/P5ssGGnR/maradona5.jpg)
"Εσύ έλειπες από την Ομάδα μας!"
(https://i.postimg.cc/brDMMgCP/latuff-0.jpg)
ADIOS DIEGO...
-
(Το ανέφερε ο Τσαούσης στο ράδιο νωρίτερα ως το καλύτερο άρθρο που διάβασε για τον Diego όλες αυτές τις μέρες.
Πραγματικά είναι μαγικό. Από τον Αργεντίνο αρθογράφο ονόματι Hernán Casciari. Το γράφω όλο να υπάρχει. Όπου υπάρχει δυσκολία βοήθεια από google translate- δεν το έκανα εδώ όλο γιατί θα βγει ότι να 'ναι.)
10.6 seconds
The most famous goal in soccer history, 10.6 seconds of athletic genius that for millions of Argentines.
Less than 11 seconds earlier, when the Argentine player took the pass from his teammate, the clock in Mexico read 12 minutes and 20 seconds past 1 o’clock in the afternoon. In the middle of the scene there are also two Britons and an older man of Tunisian origin. The sport they are playing, soccer, is not particularly popular in Tunisia. That is why the African seems to be the only one who is not in a state of high athletic alert.
His name is Ali Bin Nasser and, while the others run, he walks slowly. He is 42 years old and humiliated: He knows that he will never again be asked to officiate an international game.
He also knows that, 12 years earlier when he injured himself playing in the Tunisian league, if they had told him he was going to be in a World Cup, he would not have believed it. Nor would he have believed it later, on the afternoon that he became a referee: In Tunisia, to reach that post it is only necessary to possess as many legs as you have lungs.
When he officiated his first match, he realized he was going to be a good referee. But it was more than that: He became the first soccer official to be recognized in the streets of the city. They called him up for the African qualifiers in 1984 and his work turned out to be so efficient that, a year later, he was called to officiate the World Cup.
In Mexico, they asked for his autograph, took pictures with him. He slept in the finest hotel. He had successfully officiated the Poland-Portugal match in the first round, and had watched the left sideline in the Denmark-Spain match in which the Danes played back the entire second half; he didn’t make a single mistake while raising the offside flag.
When the organizers told him he would officiate a face-off in the quarterfinals — a Tunisian referee had never made it that far –, Ali called home from his hotel, collect, to tell his father and both of them cried.
That night he slept anxiously and twice dreamed of the absurd. In the first dream, he twisted his ankle and the fourth referee had to substitute for him. In the dream, the fourth referee was his mother. In the second dream, an intruder jumped onto the field, pulled down his pants and left him with his genitals hanging in the wind on all the world’s television screens.
From each dream he awoke with heart palpitations. But he never dreamed, on that eve, of calling a handball a valid goal. He didn’t dream that, in Tunisia’s street slang, his last name would transform into a slang expression for blindness. That is why he is officiating the second half of this game, wishing all the while that it were over.
(https://i.imgur.com/700Olyr.jpg)
Argentina-England 1986. Referee Ali Bin Nasser starts the game of the century.
Now the Argentine player touches the ball with his left foot and kicks it half a meter away from the shade. The heat is over 86 degrees and this patch of shade, in the shape of a spider, is the only one of its kind near the ball.
Around this field, hot, 115,000 people follow the movements of the player, but only two, the two closest to the scene, could possibly arrest his forward motion. They are named Peter: One Reid, the other Beardsley; they were born in northern England, one along the course and the other at the mouth of the Tyne River; the two both had, a few years previously, sons they named Peter; the two divorced their first wives before traveling to Mexico; and the two were both convinced, at 1 p.m., 12 minutes and 21 seconds, that it would be easy to take the ball away from the Argentine player, because he had received it with his back to the goal, and they were two: one in front and one in back.
They do not know that, a decade from now, Peter Reid Jr. and Peter Beardsley Jr. will be friends, they will be 15 and 16 years old, and they will both be dancing at a London rave.
A Scottish kid with the last name of O’Connor — who later will be a scriptwriter for the comedian Sacha Baron Cohen — will recognize them and, in the middle of the dance, dodge them with a feint and a sidestep.
He will do it once, twice, three times, imitating the dance step that now, ten years before, the Argentine player performs on their fathers.
Reid Jr. and Beardsley Jr. will not get the joke, and so other participants of the rave will join in on O’Connor’s taunt and a ring of dancers will form that, in the shape of human train, will dodge the boys in two beats.
Peter Reid Jr. will be the first to understand the ridicule, and will say to his friend: “It’s because of the video of our fathers, the one from Mexico in ’86.”
Peter Beardsley Jr. will make a gesture of humiliation and the two friends will escape the party, pursued by dozens of kids yelling, in chorus, the last name of the player who, ten years earlier, right now, is escaping from their fathers with a swish of his hips.
Very soon, father Reid and father Beardsley will stop pursuing the player: Attempting to stop him will be the work of other teammates. They are now frozen in the middle of the video that time transforms, in slow motion, from VHS to YouTube.
Now their kids are five and six years old and they won’t remember having seen the player’s first sidestep in person, but at the beginning of their adolescence they will watch it thousands of times on video and they will lose respect for their fathers.
Peter Reid and Peter Beardsley, immobile in the center of the field, still don’t know exactly what has happened in their lives to make everything implode.
(https://i.imgur.com/P5ZllTQ.jpg)
Argentina-England, Quarter Final. Mexico 1986. Maradona faces off with Peter Reid.
Quick and with short steps, the Argentine player moves the scene into enemy territory. He has only touched the ball three times on his own side of the field: once to receive it and taunt the first Peter, the second time to stop the ball softly and get the second Peter off balance, and a third time to move the ball away toward the midfield line.
When the ball crosses the chalk line, the player has covered ten of the 52 meters he will cover, and has taken 11 of the 44 steps he will have to take.
At 12 minutes and 23 seconds after 1 o’clock, a hush of amazement drifts down from the bleachers and in the press booths the radio announcers lift their backsides from their seats. The hole in the defense down the right side that the player has just found, after his double sidestep and long stride: everyone understands the danger.
Everyone but Kenny Sansom, who shows up behind the two Peters and pursues the player with an absence of urgency that seems to come from some other sport. Sansom jogs along with the Argentine player calmly, as if he were accompanying a small child on his first bike ride.
“It looked like we are at practice, shit,” Coach Bobby Robson will say two hours later, in the locker room.
“That wasn’t you,” his half brother Allan will say to him a year later, both of them drunk at a pub in Dublin.
Kenny Sansom will rewind the tape thousands of times in the future. He will see his sluggish gait, almost a trot, while the player escapes him.
He will start, in November of that year, to have problems with gambling and alcohol. In the tabloids, they will nickname him “White” Sansom for his affinity for white wine. His only friend from the golden years will be Terry Butcher, perhaps because both of them will share the common ground of an identical trauma.
Butcher is the one who now, while the radio commentators and the spectators in the stands are still getting to their feet, will give him an ineffective kick as the player advances up the sideline. Butcher, crazed, will pursue the player, who doesn’t know that, in his rival’s language, his last name means butcher[carnicero], and will give him a second ineffective kick, this time with murderous intent, at the corner of the penalty area.
Terry Butcher will not be able to get over the ghost of those 10 seconds in the Mexican midday. “He beat the other players just once but he beat me twice… little bastard,” he will say to the press years later, with tears in his eyes.
Kenny Sansom and Terry Butcher won’t ever go back to Mexico, not even to the tourist beaches far from Mexico City. In the future, without children and stable relationships, they have an affinity (each almost 60 years old) for getting together and drinking whisky Thursday nights, and inventing new insults for the Argentine player who now, without anyone guarding him, enters the opposing field with the ball glued to his feet.
(https://i.imgur.com/KRAHvLo.jpg)
Argentina-England, Quarter Final. Mexico 1986. England’s Kerry Sansom and Terry Butcher close in on Maradona.
Before the start of the play, a man made a bad pass. That error began the story. He could have played the ball back or to his right, but he decided to turn it over to the least open player.
That man was named Hector Enrique and he remained motionless after the pass, his hands on his hips. After the game, he will not be able to separate himself from the player, as if the invisible thread from the vertical pass had transformed, with time, into a magnetic field.
Enrique doesn’t know it yet, but he will participate in another World Cup 24 years later on South African soil. He will form part of the staff for a coach that, fatter and older, will have the same face as the young man who now zigzags downfield. And he will end his career in the United Arab Emirates, again the right hand of the player to whom, seconds before, he has made a pass putting his back to the goal.
For many nights in the future, in a strange country where the women have to ride in the backseats of cars, Enrique will think about what would have happened if, instead of making that bad pass, he had given the ball up to Jorge Burruchaga, his second option.
Burruchaga is the one who now runs parallel, at the center of the field, to the player. It is 12 minutes and 24 seconds after 1 p.m.: He is convinced the player will pass him the ball before entering the penalty area, that he is only shaking off defenders to leave Burruchaga alone in front of the goal.
Burruchaga runs and looks at the player; with his body language he says ‘I’m open over the middle’, and while he waits in vain for the pass he does not know that, years later, he will accept a bribe in the French league and be punished by the International Federation. Another bad pass. But he, frozen in the present, still runs and waits for the pass that never comes.
Days later, he will make the decisive goal in the finals, but the world will only have eyes and memory for the other goal. Year after year, homage after homage, his will not be the most admired. One night, Burruchaga will call Saudi Arabia to speak with his friend Hector Enrique and will regret, a little jokingly, a little seriously, that goal made by another person that overshadowed his decisive goal in the finals. Enrique will then look out window at a sandstorm and, unintentionally, make Burruchaga smile. “That goal wasn’t that great,” he will say, “I made the pass. If he hadn’t made the goal, it would have been grounds for killing him.”
(https://i.imgur.com/TJuNPFX.jpg)
Argentina-England, Quarter Final. Mexico 1986. Maradona and Burruchaga celebrate the ‘Goal of the Century.’
On the playing field, the wind is blowing at 12 kilometers an hour. If it had been blowing 60 kilometers an hour, as happened in Mexico City six days later, maybe the play would not have ended well.
His forward motion looks fast because of an optical illusion, but the player regulates his rhythm, slowing and faking. There’s a secret geometry in the precision of the zigzag, an exactitude that would have been broken by a shift in the wind or by the reflection of a watch face from the stands.
Terry Fenwick thinks about the random variables while he showers with his head hanging after the loss. Most of all one, the least ridiculous.
Before the game, Fenwick had advised Coach Bobby Robson that the best thing would be to guard the rival player man to man. Bobby responded that they would play a zone, as they had in other games.
‘What would have happened if Robson had taken my advice?’, Terry Fenwick will ask himself, naked in the locker room with water blasting his temples.
At this moment, at 12 minutes and 26 seconds past 1 pm, he is the one who sees the player arrive with the ball under control; he is the one who believes he will pass it to the center of the penalty area. Fenwick thinks the same as Burruchaga. He puts all his weight on his right foot to stop the pass and leaves the left flank open. The player, with a little hop, enters an empty hole, steps into the penalty area and finds the goal.
“Shit,” Terry Fenwick will say to the press in 1989,”he ruined my career in four seconds.” Two years after that outburst, in 1991, Fenwick will spend four months in prison for driving drunk. He will say, halfway through the next decade, that he wouldn’t shake the Argentine player’s hand if he saw him again.
Around that same time, one of his daughters will turn 18 years old. During the (birthday) party, Terry Fenwick will find her kissing an Argentine on a beach in Trinidad. He will recognize the boy’s nationality by the sky-blue and white soccer jersey with the number 10 on the back. Fenwick still does not know it, but as an old man he will coach an unknown team called ‘San Juan Jabloteh’ in Trinidad and Tobago, a country that never played in the World Cup, but has beaches.
(https://i.imgur.com/4tBnuYN.jpg)
Argentina-England, Quarter Final. Mexico 1986. Terry Butcher stands off the Argentine advance.
Fenwick will get drunk every day in the sand on those beaches. The evening of the encounter between his daughter and the Argentine, he will try to approach the kid to punch him. The Argentine will dodge to the left and escape to the right. Fenwick will again be faked out.
The player will take eight steps out of the total of 44 inside the penalty area, and it will be enough for him to understand that the panorama is not favorable.
There is a rival, Terry Butcher, breathing down his neck from the right; another on the left, Glenn Hoddle, prevents him from giving it up to Burruchaga; Fenwick has recovered from the fake and is now covering a possible pass backwards and, in front of him, the goalie Peter Shilton is covering the closest upright.
The north, south and east are locked down to any move. It is12 minutes and 27 seconds after 1 o’clock. Three hours later in Buenos Aires. Six hours later in London.
In any other city in the world, at any time of the day or night, trying a shot on goal in the middle of that jumble of legs is impossible, and no one knows that better than Jorge Valdano, who is arriving alone, very alone, up the left side.
No one takes note of Valdano’s presence, neither now in the penalty area nor during primary school in the town of Las Parejas in the (Argentine province) Santa Fe.
Jorge Valdano sat reading Emilio Salgari novels while his classmates played soccer at recess, running in a swirl after the ball. Soccer seemed like a basic game to him at nine years old, but at 11 something occurred to him: He understood the rules and he noted, with surprise, that other kids did not play intelligently.
He started to play with them and, while the others ran after the ball without a strategy, he moved along the sidelines searching out the geometry of the sport.
(https://i.imgur.com/EhPiS5u.jpg)
Argentina-England, Quarter Final. Mexico 1986. Maradona’s ‘Hand of God’ prepares to tip the ball past the English keeper.
And he was good. He played for two teams in the town and soon they called him from Rosario to play for the Newell’s farm team. He made his debut in the highest league at 18. At 20, he was youth world champion in Toulon. At 22 he had already played for the national team.
But in all those vertiginous years, he never loved the sport more than anything else. If they gave him a choice between a game amongst friends or a good novel, he always chose the book.
Up until that moment, at 30 years old, Valdano wasn’t sure he had chosen his true vocation. That is why now, as he waits for the pass, he finally feels that it might be his destiny, that perhaps he came into the world to kick that ball and bury it in the net.
He knows the player’s only option is to pass to the left. There is no other way out. While he steps into the penalty area, he thinks: “If he doesn’t pass it to me, I’m quitting everything and becoming a writer.”
But the player enters the penalty area without looking at him. Neither Butcher, nor Fenwick, nor Hoddle, nor Shilton notice (Valdano’s) presence. Not even the cameraman, who was following the play with the frame close, noticed him on time.
In the video, Valdano is a ghost whose entire body shows up just when the ball is at the top of the penalty area. Jorge Valdano still does not know it, but after that tournament he will start writing short stories.
There is no greater enemy for a striker than the goalie. The rest of the rivals can use their feet to trip or their knees to give them a blow to the thigh. It does not matter. They are legal weapons in a man’s game and the person attacked can return the blow on the next play.
But the picket, the rear guard, the goalkeeper, the goaltender (like Lucifer, his names are infinite) can touch the ball with his hands.
The goalie is an anomaly, an exception capable of taking down with his hands the best moves that men make with their feet. And up until that day, no soccer player had ever been able to return that affront in a World Cup.
(https://i.imgur.com/3hGaK71.jpg)
Argentina-England, Quarter Final. Mexico 1986. Defeat looms for England.
That is why, now, when the player steps into the penalty area and looks into the eyes of the goalie Peter Shilton, (grey shirt, white gloves), he understands the hatred in the Englishman’s eyes.
Half an hour before, the Argentine had gotten revenge on behalf of all the strikers in the history of soccer: He had made a goal with his hand. The striker’s palm had arrived to the ball before the goalkeeper’s fist. In the rules of soccer, this is an illegal move, but in the rules of another game, more humane than soccer, justice had been served.
That is why, at this culminating moment of the story, at 12 minutes and 29 seconds after 1 pm, Peter Shilton knows he can get revenge on revenge. He knows very well that it is in his hands to foil the best goal of all time. Besides, he needs to do it to return to his country as a hero.
Shilton was born in Leicester, 36 years before that Mexican midday. He was already a living legend. It was not necessary for him to get his first and tardy World Cup to show it.
He still does not know it, but he will play as a professional until he is 48 years old. He will make so many unforgettable stops in the future that, added to the ones in the past, they will turn him into the greatest English goalkeeper.
(https://i.imgur.com/kkRjORT.jpg)
Argentina-England, Quarter Final. Mexico 1986. Maradona’s run nears its end.
However (and he does not know this either) in the future there will be an encyclopedia, more famous than the Britannica, that will say this about him:
“Shilton, Peter: English goalkeeper who received, in the same day, the goals known as the ‘hand of God’ and the (goal of) ‘the century’.
That will be his karma and it is better he does not know it now, because he is still looking at the eyes of the Argentine player who approaches, and he is covering the left upright like his coaches taught him to do.
He thinks Terry Butcher can make it in time for a final leg swipe. ‘Maybe it will be a corner kick,’ he thinks. ‘Maybe I can take the ball away with the tips of my fingers.’
He also does not know that, two years later, in Great Britain there will be a video game in his name called ‘Peter Shilton’s Handball’, nor (does he know) that his children will play it clandestinely on vacation in 1992.
It is better he does not know the future now, because he must decide, right now, what the player’s next move will be. And he decides: Shilton plays to his left, throwing himself to the ground and playing a left crossover kick. The Argentine, who does know the future, chooses to continue to the right.
Before touching the ball a final time with his left foot, at 1 p.m., 12 minutes and 30 seconds in the Mexican midday, the Argentine player notices he has left Peter Shilton behind; he sees Jorge Valdano dragging along the defense of Terry Fenwick; he sees Peter Reid, Peter Beardsley and Glenn Hoddle have fallen off; he sees that Terry Butcher throws himself at his feet with cleats pointing out; he sees Jorge Burruchaga stop running, resigned; he sees Hector Enrique, still standing in the middle of the field, clench his right hand into a fist; he sees the coach jump off the bench like he has been ejected from a spring and another coach, the rival coach, look down to not witness his forward motion; he sees the man with the red hair and a smoking pipe in the first row of the bleachers; he sees the chalkline of the opposing goal and remembers the face of the employee who, at halftime, went over it with a roller; he sees clearly the face of his brother, El Turco, who, at seven years old, scolded him for an error he made at Wembley on a similar play; he sees his brother’s lips, dirty with dulce de leche, saying:
“Next time don’t crossover, you little shit. Better to fake the goalie and continue to the right.”
(https://i.imgur.com/aMEsxjb.jpg)
He sees his brother’s face in the light of the kitchen where the scene occurred. He sees the mischief in his face; he sees, behind the goal, a sign that says Seiko in white letters with a red background; he sees his first girlfriend’s nails painted green the day he met her, and he sees the same girl, a woman now, breastfeeding a girl; he sees a flat soccer ball and he sees himself, at nine years old, trying to control it; he sees his mother and his father who drag, with effort, an enormous canister of kerosene along a dirt road that has been rained on; he sees a name tag in the locker room in La Paternal that has his first and last names in brand new lettering; he sees with pride the adolescent read for the first time his first and last names on the name tag; he sees the stadium, its wooden stands, and he also sees that one day the entire stadium, not just the name tag, will carry his name.
The Argentine player has kept the air in his lungs for nine seconds, and now he’s about to let all the air out in one blast.
Opposite from all the rivals and teammates he has left along behind, he can breathe with his left leg, and he can also intuit the future as he advances the ball with his feet.
He sees, before time, that Shilton has thrown himself to the right; he sees Terry Butcher wants to cut him down from behind; he sees himself, many years later, with a grandchild in his arms, visiting the Estadio Azteca where they are raising a bronze statue with no name: just a young player with his chest puffed out, a ball at his feet, and a date engraved at the base: June 22, 1986; he sees a rave in London where two 15-year-old boys escape a multitude mocking them; he sees a dark apartment where there’s just a table, two friends and a mirror on the table; he sees a girl on a tropical beach who lets herself be kissed by a boy wearing an Argentina jersey; he sees a swarm of journalists and photographers outside all the airports, all the terminals, all the stadiums, and all the malls in the world; he sees the dead body of an old man who has died in Geneva eight days before that midday, a man who had also seen everything in the world at the same instant.
He sees (the slum where he grew up) Fiorito during the day; he sees Naples in the evening; he sees Barcelona at night.
(https://i.imgur.com/ILitBQs.jpg)
He sees the Boca Juniors’ stadium exploding with applause and he’s in the middle of the field but he’s not carrying the ball with his feet. He has a microphone in his hands; he sees an old man in the airport in Carthage [Tunis] who is waiting for his son coming on the last flight from Mexico to hug him and console him; he sees a swollen ankle; he sees a Red Cross nurse, pudgy and smiling; he sees all the goals he’s ever made and will ever make; he sees all the goals he’s celebrated and all the goals he will celebrate in his entire life; he sees himself at 53 years old watching from the box the World Cup final in the Maracana (Stadium); he sees the day he will see his mother for the first time; he sees the night he will see his father for the last time; he sees all his children’s children grow; he sees the birthing pains of a woman about to give birth to lefty from Rosario, a year and two days after that Mexican midday; he sees a tiny space, impossible, between the right upright and Terry Butcher’s shoe.
He closes his eyes. He lets himself fall forward, his body inclined, and the entire world goes silent.
(https://i.imgur.com/LCGJvN9.jpg)
Argentina-England, Quarter Final. Mexico 1986. Butcher’s last slashing attack fails to stop Maradona’s run.
The player knows he has taken 44 steps and kicked the ball 12 times, all with his left foot. He knows the play will last ten seconds and six tenths. So he thinks it’s time to explain to everyone who he is, who he has been, and who he will be until the end of time.
https://medium.com/@casciari/one-hundred-views-of-diego-maradona-bcab9fcf699
-
(Το ανέφερε ο Τσαούσης στο ράδιο νωρίτερα ως το καλύτερο άρθρο που διάβασε για τον Diego όλες αυτές τις μέρες.
Πραγματικά είναι μαγικό. Από τον Αργεντίνο αρθογράφο ονόματι Hernán Casciari. Το γράφω όλο να υπάρχει. Όπου υπάρχει δυσκολία βοήθεια από google translate- δεν το έκανα εδώ όλο γιατί θα βγει ότι να 'ναι.)
10.6 seconds
The most famous goal in soccer history, 10.6 seconds of athletic genius that for millions of Argentines.
Από 19:20 ως το τέλος. Μαγεία
-
&t=2s
-
-
Συγχωρέστε με αδέλφια μου ΠΑΣολέδες, που παραμονές ενός πολύ σημαντικού αγώνα της Ομάδας μας, επιλέγω σήμερα να θυμηθούμε, έστω για λίγο τον Ντιεγκίτο.
Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα χωρίς τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Λυπάμαι που δεν μπορώ να γράψω περισσότερα, η σκέψη και μόνο ότι πλέον δεν είναι ανάμεσά μας μου ταράζει το μυαλό, κάνει τα χέρια μου να τρέμουν και τα μάτια να δακρύζουν...
Ένα βιντεάκι μόνο, από τα άπειρα που κυκλοφορούν, ένας ελάχιστος φόρος τιμής στο χρυσό αγόρι του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, τον άνθρωπο που άλλαξε τη μπάλα για πάντα. Όπως διάβασα κάπου, "61 μΝ"... :'(
Ο μάγος, ο αλήτης, ο ασυμβίβαστος,
το αιώνιο, το απόλυτο 10.
Έφυγες, αλλά είσαι εδώ...
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ...
Σε ευχαριστώ Ντιέγκο!
-
Ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν "έφυγε" ποτέ!
Φεύγουν μονάχα εκείνοι που κανείς πιά δεν θυμάται ή όσοι καταφέρνει ο κόσμος να τους ξεχνά.
Ο Ντιέγκο δεν ζει στο μυαλό και στις αναμνήσεις μας.
Ζει και θα ζει μαζί μας, κάθε φορά που με το παλαιό, το έμπειρο, το αυθεντικό ένστικτο του ποδοσφαιρόφιλου, διακρίνουμε το αλλοτινό... το αλλοφερμένο στιγμιότυπο να αναπαράγεται, έστω και σαν οφθαλμαπάτη δευτερολέπτων στα μάτια μας, όσο ο Βασιλέας των σπορ θα υπάρχει ως δράση ή παρακαταθήκη στον πλανήτη που ζούμε.
Μας χαμογελά καθημερινά με ένα νεύμα αληθινής κατανόησης σε κάθε μας στραβοπάτημα, σε κάθε μας ανομολόγητο πάθος, σε κάθε μικρό ή μεγάλο ολίσθημα που έρχεται ενάντια στα πρέποντα του καθημερινού, στερημένου και έντιμου βίου μας...
Πανηγυρίζει μαζί μας κάθε φορά που κατορθώνουμε να προσπεράσουμε τα εμπόδια της ζωής μας, όπως ο ίδιος γκρέμιζε ανελέητα τα τείχη της άμυνας όλων των αντιπάλων του.
Και καπνίζει μαζί μας το πούρο της Νίκης κάθε φορά που "σκοράρουμε" θεαματικά στην πορεία μας, όπως ο ίδιος τρυπούσε με μαεστρία τα δίχτυα των γηπέδων σε όλη του την ζωή!
Ο Μαραντόνα δεν έλειψε από δίπλα μας ούτε ένα λεπτό, δεν έφυγε από ανάμεσά μας ούτε από μέσα μας, όπως δεν φεύγει ποτέ η αλήθεια και η αγάπη που σου θυμίζει ότι είσαι άνθρωπος μικρός στο παράπτωμα και μέγας στην υπέρβαση της αδυναμίας!
Γι' αυτό οι σελίδες της "είδησης" θα μείνουν για πάντα ημιτελείς, ανολοκλήρωτες και απρόσιτες απ' τον κόσμο.
Γιατί ο ίδιος μένει ανέγγιχτος απ' τον θάνατο ακόμα και στον Παράδεισό του!
-
:pas: :pashat: :joker: