Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - BILLYNIOS

Σελίδες: [1]
1
Παράθεση
Τα Κάτω Πεδινά αντιδρούν στα πετρέλαια
ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΓΓΕΛΗ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 31-10-2017, 15:03
ΓΙΑΝΝΕΝΑ

Τον καιρό αυτόν, η εταιρία Repsol (που κατέχει το 60% της κοινοπραξίας Energean Oil&Gas-Repsol) προετοιμάζει το έδαφος για τη διενέργεια των γεωφυσικών σεισμικών ερευνών στο νομό Ιωαννίνων. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή δεν αποδεικνύεται και τόσο εύκολη για την εταιρία. Οι πρώτες αντιδράσεις για το πετρελαϊκό μέλλον της Ηπείρου έρχονται από τα Κάτω Πεδινά Ζαγορίου, όπου φαίνεται ότι δημιουργείται μια οργανωμένη ομάδα πολιτών με στόχο την προστασία του περιβάλλοντος και δη μιας προστατευόμενης περιοχής.

Η πρώτη μάχη που δόθηκε, αφορά την άδεια πρόσβασης σε δημοτικές δασικές εκτάσεις που κατέθεσε η εταιρία για τη διενέργεια των γεωφυσικών σεισμικών ερευνών. Το αίτημα για την άδεια αυτή είχε εγκριθεί από το δημοτικό συμβούλιο Ζαγορίου πριν από έναν μήνα. Σε χτεσινή του συνεδρίαση, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα να ανακαλέσει την προηγούμενη απόφασή του και να προχωρήσει στη διοργάνωση μιας ενημερωτικής ημερίδας. «Η ανάκληση κρίθηκε επιβεβλημένη προκειμένου  να υπάρξει  πληρέστερη ενημέρωση από την εταιρία όχι για μόνο τη χρήση δημοτικών εκτάσεων, αλλά και συνολικά  για τις πιθανές επιπτώσεις στο περιβάλλον (εθνικό πάρκο, γεωπάρκο) και στον τουρισμό που αποτελεί επένδυση για το Ζαγόρι, από μια ενδεχόμενη γεώτρηση. Ήταν αίτημα  κατοίκων και φορέων του Ζαγορίου και ιδιαίτερα των Κάτω Πεδινών» τονίζεται σε ανακοίνωση του Δημαρχείου.

Καταρχάς, οι  γεωφυσικές σεισμικές έρευνες αφορούν εκτάσεις, δημοτικές και δημόσιες (για τις οποίες το Δασαρχείο έχει δώσει ήδη άδεια) και ιδιωτικές (κάθε ιδιοκτήτης επιλέγει αν θα συναινέσει) στις Τοπικές Κοινότητες, Ασπραγγέλων, Άνω Πεδινών, Κάτω Πεδινών, Ελαφοτόπου, Μεσοβουνίου και Αρίστης.

Η προς έρευνα περιοχή στον Δήμο Ζαγορίου βρίσκεται κατά μήκος της εθνικής οδού Ιωαννίνων-Κοζάνης (Βρύση Πασά, Καλπάκι, όρια Αρίστης) και ένα τμήμα της στον κάμπο των Κάτω Πεδινών, όπου και οι περισσότερες αντιδράσεις, λόγω και της σεισμικότητας της περιοχής και των ζημιών από το σεισμό του Οκτωβρίου 2016. Εκεί, σύμφωνα πάντα με ανακοίνωση του Δημαρχείου, περίπου 40 κάτοικοι αρνήθηκαν να υπογράψουν την αποδοχή αιτήματος της εταιρείας για να γίνουν έρευνες στις ιδιοκτησίες τους.



Εκ μέρους των κατοίκων, τοποθέτηση έκανε στο Δημοτικό Συμβούλιο ο δημότης Ζαγορίου Ρήγας Τσιακίρης, ο οποίος επεσήμανε τους κινδύνους που ελλοχεύουν από μια πιθανή εξόρυξη πετρελαίου, φέρνοντας ως αρνητικό παράδειγμα γεώτρηση στο Φιέρι της Αλβανίας, αλλά και την ανάγκη να υπάρξει επαρκής ενημέρωση όλων, πολιτών και δημοτικών συμβούλων ,«για να αποφασίσουμε εάν θέλουμε να πραγματοποιηθούν έρευνες και εξορύξεις στην περιοχή του Δήμου Ζαγορίου και εάν αυτές είναι συμβατές με τις υπάρχουσες δραστηριότητες εδώ», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Τσιακίρης υποστήριξε ότι δεν έχει υπάρξει καμία σχετική ενημέρωση ούτε από την ανάδοχο εταιρεία και ούτε από άλλους σχετικούς επιστήμονες του αντικειμένου ή εμπειρογνώμονες. Ο Δήμος Ζαγορίου υποστήριξε από την πλευρά του ότι τον Αύγουστο υπήρξε ενημέρωση των εκπροσώπων των έξι τοπικών κοινοτήτων από την εταιρία ΑΧΟΝ, η οποία ανέλαβε για λογαριασμό της αναδόχου την προετοιμασία των εκτάσεων για να γίνουν οι γεωφυσικές σεισμικές έρευνες.



Κατά τη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, μετά από μια μεγάλη συζήτηση, παρουσία πολλών πολιτών, αποφασίστηκε τελικά η ανάκληση της προηγούμενης απόφασης και ταυτόχρονα η εταιρία να κληθεί να ενημερώσει το Δήμο, τους φορείς και τους πολίτες του Ζαγορίου σε ημερίδα. Η ημερίδα αναμένεται να γίνει εντός του Νοεμβρίου με τη συμμετοχή εκπροσώπων του ΓΕΩΤ.Ε.Ε, του ΙΓΜΕ και άλλων ειδικών επί του θέματος. Επίσης, όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, θα πρέπει να εξεταστούν όσα προβλέπονται στη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων και να κληθούν, όπως ζητήθηκε, να πάρουν θέση και οι βουλευτές.

Πριν τη συνεδρίαση εκπρόσωποι του εταιρικού σχήματος επισκέφθηκαν τον δήμαρχο Ζαγορίου Βασίλη Σπύρου, στο γραφείο του, δηλώνοντας ανοιχτοί σε κάθε διαδικασία που θα επιλεγεί.

Σημειωτέον ότι χτες σε έναν άλλο Δήμο, αυτόν της Ζίτσας, το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε την άδεια πρόσβασης σε δημοτικές δασικές εκτάσεις
https://typos-i.gr/article/ta-katw-pedina-antidroyn-sta-petrelaia

2
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / 17 Νοέμβρη 2016
« στις: Πεμ 17 Νοέ 2016 13:21  »
 Οι πρόσφυγες απ τον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο στέγασης προσφύγων στο πολυτεχνείο


4
Η “γαλάζια” Βούλα δεν είναι μόνο χυδαία ρατσίστρια που κολώνει να το παραδεχτεί δημόσια για να μην στερηθεί τα προνόμια της εθνικής σταρ και τα φράγκα από τους “περήφανους χορηγούς” όπως η Samsung Hellas. Είναι φανερή υποστηρίκτρια των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, θαυμάστρια του αρχιτραμπούκου Κασιδιάρη και των ομοίων του. Όμως δεν υπολόγισε κάτι πολύ απλό: Πως ο ρατσισμός και οι φασίστες μπορεί να ενισχύονται επιμελώς από το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο για εσωτερική κατανάλωση, αλλά αποτελούν ταμπού στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις των καπιταλιστών όπως οι Ολυμπιακοί. Ο λόγος είναι απλός: Τα φράγκα των Ολυμπιακών για τις πολυεθνικές και τους περήφανους εθνικούς “χορηγούς” από τα οποία τσιμπολογάει και η ίδια είναι αμέτρητα, ενώ οι έγχρωμοι πρωταθλητές που σαρώνουν τα μετάλλια στους δρόμους αντοχής, τα σπριντ, και τόσα άλλα αθλήματα, απαραίτητοι σταρ – όσο και η Βούλα μας και ακόμα περισσότερο – και πάνω τους στήνεται πανηγύρι καρδοσκοπίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Γι’ αυτό η εθνικιστική ΝΔ-ΠΑΣΟΚικη Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή είναι τόσο υποκριτικά αυστηρή με τη ρατσίστρια Βούλα, ενώ ταυτόχρονα τα κόμματα της μνημονιακής εξαθλίωσης τόσο εξόφθαλμα ρατσιστικά με τους μετανάστες στην εγχώρια πολιτική: χτίζουν φράχτες και στρατόπεδα συγκέντρωσης ενώ η ΕΛ.ΑΣ. βάζει πλάτες μέρα νύχτα στους νεοναζί Χρυσαυγίτες.

Εμείς δε λυπόμαστε καθόλου με τον αποκλεισμό της “άτυχης” Βούλας. Ο ελληνικός ρατσισμός και εθνικισμός δέχθηκε ένα σοβαρό πλήγμα και έδειξε τα στενά όριά του και τις αντιφάσεις του. Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στους νεοναζί φίλους της Βούλας και για την υπεράσπιση των μεταναστών εργατών εχθρών της. Της ευχόμαστε μάλιστα να μην την τσιμπήσει κανένα από κείνα τα μοχθηρά κουνούπια του Νείλου που – δυστυχώς για την άρια ελληνική φυλή – δεν κάνουν ρατσιστικούς αιματολογικούς διαχωρισμούς ενώ ταυτόχρονα δεν χαμπαριάζουν από σύνορα και συνοριοφυλακές.

Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”


5
Σαν σήμερα 23 Ιουνίου του 2005 έφυγε από τη ζωή ο Μανόλης Αναγνωστάκης ένας από τους κορυφαίους ποιητές και δοκιμιογράφους της μεταπολεμικής γενιάς. Φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ενώ χαρακτηρίστηκε ο «ποιητής της ήττας» αφού οι στίχοι του αποτύπωσαν τη διάψευση των οραμάτων της Αριστεράς.



‎-Ο Μανολης αναγνωστακης... Ενας απο μας.... Εντελως ομως!!
Στην ‘Αυγή’ της 28ης Οκτωβρίου 1984, δημοσιεύτηκε ένα κείμενο-ωδή στην μεγάλη ομάδα του Άγιαξ που επηρέασε όσο ελάχιστες την εξέλιξη του ποδοσφαίρου. Ο τίτλος του είναι «Άγιαξ, για πάντα Άγιαξ». Το κείμενο υπέγραφε κάποιος Α. Καμής ψευδώνυμο που αρκετά χρόνια μετά αποδείχτηκε ότι ανήκε στον ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη, που όπως και ο φιλόσοφος-συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ (που έχοντας αγωνιστεί σαν τερματοφύλακας σε παιδικές ομάδες είχε δηλώσει «έχοντας δοκιμάσει αμέτρητες εμπειρίες, μπορώ να πω με σιγουριά ότι όσα ξέρω για την ηθική και τις ανθρώπινες υποχρεώσεις, τα οφείλω στο ποδόσφαιρο», ενώ δεν είχε διστάσει να παραδεχτεί ότι θα διάλεγε χωρίς δεύτερη σκέψη το ποδόσφαιρο απ’ το θέατρο) απ’ τον οποίο εμπνεύστηκε το ψεύτικο όνομα, ήταν απ’ τους μεγαλύτερους ποδοσφαιρόφιλους του λογοτεχνικού χώρου.

...Υπάρχουν άνθρωποι μ‘ έναν και μοναδικό έρωτα στη ζωή τους. Έχουν γνωρίσει πολλές γυναίκες, τις αγάπησαν, η γυναίκα δεν έπαψε ποτέ να τους συγκινεί, αλλά κάποτε γνώρισαν το μεγάλο, το μοναδικό έρωτα – ύστερα, όλες οι άλλες τους φαίνονται… απλές οδοντόκρεμες.
«Όμορφη ‘σαι και καλή ‘σαι μα Πεντάμορφη δεν είσαι…»
Γιατί η σύγκριση γίνεται με την Πεντάμορφη, τη Μοναδική!
Φίλοι του ποδοσφαίρου, όσοι τρέχετε ακόμα κάθε Κυριακή στα γήπεδα, ή καθισμένοι στην αναπαυτική σας πολυθρόνα μπουχτίσατε να βλέπετε στη μικρή οθόνη τα διεθνή «μεγαθήρια» που πληθωρικά γνωρίσαμε τον τελευταίο καιρό – βάλτε μια στιγμή το χέρι στην καρδιά, όσοι έχετε ξεπεράσει το φράγμα του φανατισμένου και τυφλού οπαδού ή του άκριτου φιλοθεάμονα και αναρωτηθείτε: μα είναι ποδόσφαιρο αυτό που βλέπω; Καλές ομάδες, δε λέω, μαχητικοί οι Βέλγοι, σταθερή η Λίβερπουλ, τεχνίτρα η Γιουβέντους, σκληροτράχηλη η Μπάγερν – αλλά, αλλά, αλλά, ποιό το διαφορετικό; (Θυμάμαι την πικρόχολη κουβέντα ενός φίλου, έμπειρου γερόλυκου των γηπέδων: «Καλή η Άρσεναλ. Ένα διεθνές φορμαρισμένο Αιγάλεω»).
Γιατί αυτές οι αναπόφευκτες συγκρίσεις; Γιατί αυτή η αίσθηση μιας μονοτονίας, μιας επανάληψης, κάθε φορά που βλέπουμε έναν πολυδιαφημισμένο αγώνα με τις επίχρυσες βεντέτες; Γιατί αυτή η πικρή γεύση της στασιμότητας, της έλλειψης του πρωτόγνωρου, η αυθόρμητη αντίδραση: «πάμε να φύγουμε, σε αυτό το σημείο είχαμε έρθει και στο προηγούμενο έργο»;
Γιατί, φίλοι που ζήσαμε και γεράσαμε στα γήπεδα, ψάχνοντας όχι μόνο τη νίκη, όχι μόνο τους πανηγυρισμούς, όχι μόνο τη δύναμη, την τεχνική ή τον εντυπωσιασμό, αλλά πάντα το κάτι άλλο, την πνοή που μεταβάλλει ένα «ομαδικό παιχνίδι» σε έργο τέχνης, ανεπανάληπτο όπως όλα τα γνήσια έργα τέχνης – γιατί, φίλοι, το βρήκαμε κάποτε αυτό το όνειρο και τώρα μας καταδιώκει και θέλουμε να το ξαναζήσουμε και δε βολεί να το ξαναζήσουμε.
Εραστές της μπάλας όλου του κόσμου, παραμερίστε. Περνά η Μεγάλη Κυρία των γηπέδων (αυτή η πραγματική Κυρία κι όχι οι ψιμυθιωμένες εταίρες των πολυεθνικών) περνά, ο μεγάλος Άγιαξ!
Όσοι αγαπήσαμε με τη φλόγα του έφηβου ερωτευμένου αυτή την υπεργήινη Bella Dona δεν μπορούμε πια να την ξεχάσουμε.
Δεν κράτησε πολύ η αστραποβολή της. Γιατί όλα τα καταυγαστικά όνειρα δεν κρατούν πολύ. Γιατί όλες οι πρωτοπορίες, που ανατρέπουν όλα τα γερασμένα κατεστημένα και τις χρυσές μετριότητες, περνούν σαν αστραπή, αλλά όσοι δουν τη λάμψη τους δεν την ξεχνούν ποτέ. Γιατί μια επανάσταση δεν έχει κατά κανόνα αντάξιους επιγόνους.
Δεν απέκτησε -λένε- «τίτλους» και διεθνείς διακρίσεις, όσοι μετρούν τις αξίες με τα συσσωρευμένα μετάλλια και τις μπακάλικες προδιαγραφές. Δεν είχε -λένε- συνεχιστές. Μα, μήπως κληρονομιέται η ιδιοφυΐα;
Ο,τι υπήρξε πριν από τον Άγιαξ -το συνειδητοποιήσαμε ξαφνικά- υπήρξε η προϊστορία του ποδοσφαίρου. Μετά τον Άγιαξ φάνηκε πως υποχρεωτικά πια άνοιγε η ιστορία.
Δεν άνοιξε. Άνοιξε το αλισβερίσι των συστημάτων της κυριαρχίας του κόουτς-σκηνοθέτη, των αγοραπωλησιών και των λεγεωνάριων. Το θέαμα συνεχίζεται, συναρπαστικό -πάντα η πάλη για τη νίκη είναι συναρπαστική-, εντυπωσιακό, αλλά χωρίς το νακ. Αυτό το νακ που άστραψε πριν δέκα χρόνια σαν μετέωρο κι έσβησε πρόωρα, αφού διέγραψε την εκτυφλωτική τροχιά του. Έσβησε. Γιατί τα παιδιά του έκαναν φύλλα φτερά. Το διεθνές ποδοσφαιρικό δουλεμπόριο μοίρασε το δεμάτι σε χωριστά καλάμια. Ένα εδώ, ένα εκεί. Και τα καλάμια, μόνα τους στους αφιλόξενους κάμπους, λύγισαν κι έσπασαν. Γιατί μόνο το δεμάτι ήταν η ποίηση. Και αυτή χάθηκε για πάντα από τα γήπεδα.
«Χορταίνουμε» μπάλα τώρα κάθε Κυριακή και Τετάρτες. Συγκινούμαστε, ενθουσιαζόμαστε πάλι, παρασυρόμαστε πού και πού, θαυμάζουμε τους καινούριους γκολτζήδες. Αλλά η υπέροχη γοητεία πια δεν υπάρχει. Την πήραν μαζί τους κι έφυγε, όπως φεύγουν όλα τα μοναδικά και ανεπανάληπτα, οι εκθαμβωτικοί Ολλανδοί.
Τώρα βασιλεύει η δυναστεία των συστημάτων, τα γκολ που μετρούν εντός και εκτός, οι υπολογισμοί και τα τεφτέρια.
Θα μας ξαναθυμίσει άραγε κάποιος καμιά πάλι φορά πως το ποδόσφαιρο δεν είναι πια απλώς τεχνική, δεν είναι πια απλώς δύναμη, δεν είναι άθροισμα από εξωνημένες βεντέτες;
Θα μας θυμίσει πάλι κανείς την έμπνευση, τη γοητεία του απρόοπτου, τον αυθορμητισμό που γίνεται σοφία και τη σοφία που φαντάζει σαν αυθορμητισμός, το ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι το πιο μοντέρνο χορογραφικό έργο Τέχνης, όπως μας απέδειξαν και μας το δίδαξαν οι νέοι Νιζίνσκι της δεκαετίας του 70;
Βίβα για πάντα, Άγιαξ

6


Σαν σήμερα, το 1941, δύο φοιτητές, ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος (Λάκης) Σάντας πηγαίνουν στην Μπενάκειο Βιβλιοθήκη, βρίσκουν και μελετούν όλα τα σχεδιαγράμματα της Ακρόπολης. Όταν θα κατεβάσουν τη γερμανική σημαία από τον ιερό βράχο, θα αφήσουν επίτηδες επάνω στον ιστό τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα για να μην κατηγορηθούν οι Έλληνες φύλακες.

πηγή: tvxs.gr

7
Παράθεση
Το αποτέλεσμα των εκλογών, και ως προς τον αιφνιδιαστικό του χαρακτήρα, αλλά και ως προς τα δεδομένα του, είναι συγκλονιστικό. Την καλύτερη εικόνα τη δίνει η δήλωση του Μελανσόν, όταν του ζήτησαν να σχολιάσει το δικό του αποτέλεσμα. «Είμαι ευτυχής», είπε, και, καθώς ο δημοσιογράφος κοντοστάθηκε, συνέχισε: «Για τα αποτελέσματα των συντρόφων στην Ελλάδα».

Το παιχνίδι έχει ανοίξει. Και είναι πολύ καλό, σε οποιαδήποτε συνθήκη κοινωνικού ανταγωνισμού, το παιχνίδι να ανοίγει, παρά να προσβλέπουμε σε μικρές σωρεύσεις, σε ένα μικρό παιχνίδι. Είναι πολύ προτιμότερη η αμηχανία της νίκης από την αμηχανία της ήττας. Η δεύτερη οδηγεί, στην καλύτερη περίπτωση, στην αναπόληση του ένδοξου παρελθόντος, ενώ η πρώτη είναι δυνατόν να επινοήσει το μέλλον.

Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν, κατά κύριο λόγο, ταξική ψήφος. Ταξική ψήφος, βέβαια, δεν σημαίνει και ταξικά συνειδητοποιημένη· σημαίνει μια ψήφο με βάση τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων. Στα νοσοκομεία, στους εργαζόμενους στις δομές τοξικοεξαρτημένων, στους επισφαλείς, στην εφεδρεία, τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ αγγίζουν… τσαουσεσκικά όρια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, γενικότερα, τα πήγε πολύ καλά, για τρεις λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι ήταν στην ουσία η μόνη δύναμη αντιπολίτευσης, με μια πολύ αξιοπρεπή υποστήριξη στα κινήματα. Ο δεύτερος είναι ότι στοχοποιήθηκε από τον αντίπαλο, και αυτό μπόρεσε να το αξιοποιήσει θετικά. Ο τρίτος λόγος, με όλη την αντιφατικότητα, είναι ότι μίλησε για αριστερή κυβέρνηση· για αριστερή κυβέρνηση της Αριστεράς, όχι της κεντροαριστεράς. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, μια βδομάδα μετά τις εκλογές, είναι άρτια· υπάρχουν αδυναμίες, παραφωνίες, φοβίες, ας μη στεκόμαστε όμως στη λεπτομέρεια και τη μικρή εικόνα. Στην πορεία προς τις νέες εκλογές, οι εκβιασμοί και η τρομοκρατία που θα ασκηθούν θα κάνουν όσα βλέπουμε τούτες τις μέρες να μοιάζουν με νηπιαγωγείο.

Πριν προχωρήσω, ένα σχόλιο για το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ είχε μια στάση εξαιρετικά σεχταριστική και ψοφοδεή. Νομίζω ότι έχει αποφασίσει πως αν ανακατευτεί με οτιδήποτε άλλο θα βάλει σε κίνδυνο την ίδια την κομματική του υπόσταση. Εσωτερικά βράζει, θα έχει και πτώση, αλλά ας είμαστε επιφυλακτικοί: διαθέτει και παραδόσεις και μηχανισμό και εσωτερική συνοχή πολύ βαθιά. Έτσι, όλα αυτά μπορεί να μη βγάλουν σχίσμα, σίγουρα όμως θα βγάλουν στελέχη και δυνάμεις που την επόμενη περίοδο, ανάλογα και με τις συνθήκες, θα παίξουν τον ρόλο τους.

Τώρα, για την κατάσταση που διαμορφώνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, στην κοινωνία, στο κίνημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αφενός βρίσκεται σε μια πορεία αριστερόστροφη, ενώ παράλληλα εξακολουθεί να έχει αρκετά από τα προγενέστερα προβλήματα: συγκεκριμένη συνοχή και αντοχές, συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό, συγκεκριμένες φοβίες και αυταπάτες για το εθνικό ακροατήριο κλπ. Έχει όμως αυτή τη στιγμή πολλές προϋποθέσεις να τραβήξει κι άλλο αριστερά — δεν εννοώ να βγάζει κραυγές, αλλά να βρει το σωστό μείγμα μαζικολαϊκής απεύθυνσης και στέρεου πλαισίου που να συγκροτεί τον κόσμο που απευθύνεται σ’ αυτόν, ενώ παράλληλα να φτιάχνει ένα μέτωπο απάντησης στην επίθεση.

Η κατάσταση στην κοινωνία είναι επίσης αντιφατική. Ένα τμήμα της τα τελευταία χρόνια βγήκε στον δρόμο, είχε την εμπειρία των πλατειών, των αγώνων· παρ’ όλα αυτά, είναι μια κοινωνία χωρίς μεγάλες αγωνιστικές εμπειρίες, με αρκετή ιδεολογικοπολιτική σύγχυση, μια κοινωνία που θέλει μια αριστερή κυβέρνηση για να της εξασφαλίσει αξιοπρεπή διαβίωση, παράλληλα όμως δεν είναι έτοιμη να επωμιστεί το κόστος μιας σύγκρουσης. Φυσικά, δεν μπορούμε να εκλέξουμε άλλο λαό ή να λέμε τις ανοησίες του ΚΚΕ. Απέναντι σ’ αυτή την αντιφατική κατάσταση πρέπει να εντείνουμε την ταξική κοινωνική διαίρεση, κι όχι να προσπαθήσουμε να είμαστε «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ».

Σε ό,τι αφορά την κατάσταση του κινήματος, αν και τα τελευταία χρόνια έχουμε ελπιδοφόρες εστίες, το κοινωνικό στην Ελλάδα παραμένει αδύναμο. Όσοι έχουμε μια στοιχειώδη σχέση με την ιστορία του κομμουνιστικού και του αριστερού κινήματος, καταλαβαίνουμε ότι χωρίς αυτοοργάνωση, αυτοσυνείδηση, ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα, ακόμα και μια Αριστερά με τις καλύτερες προθέσεις δεν μπορεί να αποδώσει· θα μετεωρίζεται, με πιθανότερη κατάληξη την ενσωμάτωση και την ήττα.

Συνεχίζω με μερικά σχόλια για το πώς πρέπει να πολιτευθεί ο ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διάστημα. Πρώτα πρώτα, χρειάζεται ένας μαζικός αγωνιστικός λόγος, μια ανασυγκρότηση ενός διεισδυτικού, επιθετικού ιδεολογικοπολιτικού πλαισίου, ενός πλαισίου εύληπτου και αγωνιστικού μαζί. Είναι προφανές ότι δεν μπορείς να πεις, με τους παρόντες συσχετισμούς στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, ότι μέσα σε ένα μήνα θα έχω τελειώσει με το Μνημόνιο, θα έχω εθνικοποιήσει τις τράπεζες, θα έχω κάνει ξανά δημόσιες τις ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις, θα έχω δημεύσει την εκκλησιαστική περιουσία, θα έχω παγώσει τις στρατιωτικές δαπάνες. Έχει όμως σημασία με ποια στρατηγική πηγαίνεις, για να μπορέσεις λ.χ. να βάλεις στις τράπεζες το ζήτημα του κοινωνικού ελέγχου: Πού πηγαίνουν τα λεφτά, αν παίζουν όλα τα διαθέσιμα στα χρηματιστήρια, τι γίνεται με τις μικρές επιχειρήσεις, γιατί δεν δίνουν δάνεια σε φτωχούς καταθέτες. Το ίδιο ισχύει με την αποκατάσταση των εισοδημάτων στα κατώτερα στρώματα, με ιδιαίτερη έμφαση στα κοινωνικά δικαιώματα, τον κοινωνικό μισθό, την υγεία. Το να έχει ο κόσμος πρόσβαση στα νοσοκομεία, να έχουν τα νοσοκομεία χειρουργεία και φάρμακα, να πληρώνονται οι γιατροί τις υπερωρίες τους είναι ζητήματα που δεν απαιτούν μείζον κόστος, δίνουν σαφές αριστερό πρόσημο και έχουν απήχηση· δεν είναι μια συζήτηση ιδεολογική. Περίθαλψη, προστασία και χαμηλά εισοδήματα αποτελούν αιχμές, οι οποίες πρέπει στην προεκλογική περίοδο να είναι πολύ σαφείς.

Ένα άλλο σημείο είναι η κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα έχει πάει και τόσο καλά εδώ. Έχει σχετικά μικρή δυνατότητα κινητοποίησης, όπως φάνηκε στην προεκλογική συγκέντρωση στην Αθήνα, το βράδυ των εκλογών κλπ. Όταν λέω «κινητοποίηση» μιλάω για μια μεγάλη γκάμα: από τη διοργάνωση ενός μαζικού συλλαλητηρίου ενάντια στους εκβιασμούς της τρόικας μέχρι λαϊκές συνελεύσεις για τη συγκρότηση πλαισίων διεκδίκησης, οργάνωσης της αντίστασης κλπ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για να βρει αυτή την ισορροπία «στρογγυλέματος» και «αιχμηρότητας», μαζικολαϊκής απεύθυνσης και βαθέματος του πλαισίου, πρέπει να είναι καθαρός, να πει: Αυτός είναι ένας δύσκολος δρόμος, αλλά είναι ένας δρόμος που εξαρχής εγγυάται μια ζωή με αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη. Μ’ αυτή την έννοια, είμαι αντίθετος σε εκλογικίστικες ανασυνθέσεις. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω κανένα πρόβλημα για τεχνικές ρυθμίσεις, προκειμένου να πάρει τις 50 έδρες, αλλά όχι κόμματα «της μιας νύχτας», που δημιουργούν προβλήματα, παράγουν στρεβλές εικόνες.

Σε σχέση τώρα με την υπόλοιπη Αριστερά. Κατ’ εμέ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και οι Οικολόγοι θα έπρεπε στις επόμενες εκλογές να αποσυρθούν και να ψηφίσουν κριτικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν νομίζω ότι θα το κάνουν. Ανεξάρτητα από αυτό, είναι σημαντικό πρωτοβάθμια σωματεία, κινηματικές συλλογικότητες να παρέμβουν αυτή την περίοδο με τα δικά τους περιεχόμενα.

Tελειώνοντας, τι σημαίνει «κυβέρνηση της Αριστεράς»; Η κυβέρνηση της Αριστεράς είναι μια πολιτικά μεταβατική φάση, μέσα στον καπιταλισμό — δεν μιλάμε για επαναστατική ανατροπή του συστήματος. Πρέπει να ανοίξει τον δρόμο για τη συνειδητοποίηση, τη συμμετοχή, την αυτοοργάνωση και την αντιεξουσία των εργαζομένων. Εάν δεν κάνει τα προηγούμενα, πολύ φοβάμαι ότι θα αντιμετωπίσει είτε το ενδεχόμενο μιας σύντομης συντριβής είτε τη συντηρητικοποίηση, τον εκφυλισμό σε κεντροαριστερή κατεύθυνση (ακόμα κι αν δεν συμμετέχει σε αυτή το Κέντρο). Δηλαδή στην ουσία θα έχει να διαλέξει ανάμεσα σε μια ένδοξη και μια άδοξη ήττα. Το εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο –είμαστε και άμαθοι σ’ αυτά– και ταυτόχρονα εξαιρετικά σημαντικό. Επομένως, έχουν σημασία η αποφασιστικότητα, τα άμεσα μέτρα, η στάση απέναντι στους δανειστές, η απεύθυνση στους εργαζόμενους διεθνώς και ιδιαίτερα στον Μεσογειακό Νότο, η εντιμότητα, η έκθεση των δυσκολιών αλλά και των δυνατοτήτων, ουσιαστικές και συμβολικές πράξεις, όπως η μείωση της ψαλίδας των μισθών: να πει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν μπορεί να παίρνει κανείς πάνω από 2.500 τον μήνα, οι δικαστές, οι στρατιωτικοί και οι βουλευτές πρωτίστως – και ακόμα πιο πρωτίστως οι δικοί του. Επίσης, εμπιστοσύνη στον λαϊκό παράγοντα, συστηματική ενίσχυση της οργάνωσής του, μέσα και από θεσμούς όπως οι συμμετοχικοί προϋπολογισμοί, δομές δυαδικής εξουσίας, σε συνδυασμό με την επινοητικότητα, να δούμε τι θέλουμε — είμαστε κι εμείς παλιός κόσμος, και δεν μπορούμε έτσι, με τη μία, να υποδυθούμε τον νέο. Πρωτοβουλίες ενίσχυσης της σχέσης παραγωγών-καταναλωτών, ενθάρρυνση πρακτικών «κοινωνικού νομίσματος», εργατικός κοινωνικός έλεγχος, συνεταιριστικά εγχειρήματα. Όλα αυτά πρέπει να τα βάλει μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ. Είτε βρεθεί στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης είτε κληθεί να κυβερνήσει, ο κοινωνικός ανταγωνισμός θα σκληρύνει. Και εκεί πρέπει να φτιάξουμε συσχετισμούς μέσα στην κοινωνία, ώστε οι άνθρωποι να αισθάνονται από τη μία ότι βελτιώνεται η ζωή τους, και, από την άλλη, γίνονται καλύτεροι άνθρωποι, ότι νιώθουν καλά, ότι ακόμα κι αν δεν αποκαθίστανται αμέσως τα εισοδήματά τους, ζουν με αξιοπρέπεια. Αυτό θα είναι ένα μεγάλο επίδικο της περιόδου.

***

Ανάμεσα στον σκεπτικισμό και την απερισκεψία υπάρχει η σκέψη, ανάμεσα στην αισιοδοξία της βούλησης και την απαισιοδοξία της γνώσης υπάρχει η επαναστατική απαισιοδοξία: τα διεκδικούμε όλα, για να αποφύγουμε το χειρότερο, όπως έγραφε ο μεγάλος Μπένγιαμιν. Βρισκόμαστε σε μια τέτοια περίοδο. Είμαστε βέβαιοι για το δίκιο μας, αλλά πρέπει να είμαστε εντελώς αβέβαιοι για τον τρόπο που το διεκδικούμε.

Αν δεν απευθυνθείς σε ευρύτερα στρώματα, το μόνο που κάνεις είναι να αναπαράγεις την ύπαρξή σου. Αν πάλι δεν χτίσεις μια αριστεροσύνη, γίνεσαι ο ίδιος μέσος όρος. Αυτή είναι η μεγάλη αφήγηση και η μεγάλη ιστορία της Αριστεράς. Καλούμαστε λοιπόν, με τα λίγα εργαλεία που έχουμε, να δούμε τι θα κάνουμε. Δεν μπορούμε να λέμε μαξιμαλισμούς, δεν μπορούμε όμως και να λέμε μόνο τα πράγματα που δεν θα ενοχλήσουν. Η ισορροπία δεν είναι θέμα ευφυΐας, είναι ζήτημα πολιτικών και κοινωνικών υποκειμένων. Αυτό δεν είναι εξασφαλισμένο, είναι διεκδικήσιμο — και βρισκόμαστε σε μια περίοδο που είναι αληθινά διεκδικήσιμο.

Τελειώνω με δυο παραδείγματα, για τους μετανάστες και το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Δεν περιμένω να βγει αύριο ο ΣΥΡΙΖΑ να πει ότι, όπως κινούνται ελεύθερα τα εμπορεύματα και τα κεφάλαια, έτσι πρέπει να κινούνται ελεύθερα και οι άνθρωποι. Ούτε να πει άμεση νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Μπορεί όμως να λέει ότι τα θέματα ασφάλειας και εγκληματικότητας δεν είναι θέμα αστυνόμευσης, αλλά ζήτημα κοινωνικής πολιτικής; Να λέει ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσβάλλουν τη δημοκρατική παράδοση της χώρας; Να πει ότι όσοι μετανάστες ζουν και δουλεύουν εδώ πρέπει να έχουν χαρτιά;

Πάμε και στην αστυνομία, το βαθύ κράτος. Προφανώς, δεν περιμένω να διαλυθεί η αστυνομία και να φτιαχτούν λαϊκές πολιτοφυλακές. Ούτε περιμένω να αφοπλισμό της αστυνομίας συνολικά. Τι θα περίμενα; Να μπει τέρμα στην αστυνομική αυθαιρεσία και ασυδοσία, να υπάρχει λογοδοσία στην κοινωνία. Πρόκειται για αστική νομιμότητα, αλλά αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα σήμερα: τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα, οι εξευτελισμοί στους δρόμους, η βαρβαρότητα. Επίσης, να απαγορευθούν τα χημικά και η οπλοφορία των αστυνομικών στις διαδηλώσεις. Αυτό είναι κάτι που παλεύεται. Ασφαλώς μας ενδιαφέρει το σύνολο της κοινωνίας, αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι η δύναμή μας είναι η ένταση της ταξικότητας, του κοινωνικού· όχι με την έννοια της διάλυσης του κοινωνικού ιστού, αλλά με τη συνειδητοποίηση της διαίρεσης, των στρατοπέδων. Πώς έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ «Ή εμείς ή αυτοί»; Αυτό πρέπει να χτιστεί.

Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα. To άρθρο βασίζεται στην ομιλία του στην εκδήλωση που οργάνωσαν τα «Ενθέματα» και το RedNotebook με θέμα «Οι εκλογές της 6ης Μαΐου και η Αριστερά στο νέο τοπίο», στις 11.5.2012 (ομιλητές: Νίκος Γιαννόπουλος, Παύλος Κλαυδιανός, Δημήτρης Χριστόπουλος)

8
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ
« στις: Παρ 06 Απρ 2012 21:41  »
Αυτό το χτύπημα δεν ήταν στον Μάριο, ήταν στο κεφάλι, στα μάτια και τα αυτιά όλων μας
Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Ντίνα Δασκαλοπούλου, 6 Απριλίου 2012

“Συνάδελφοι, σε λίγες ώρες ο Μάριος μπαίνει στο χειρουργείο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μάριος χτυπιέται από τα ΜΑΤ – έτσι και τούτη τη φορά δεν πιστεύαμε ότι είναι κάτι σοβαρό. Και τούτη τη φορά νομίζαμε όλοι ότι θα την γλιτώσει με ένα καρούμπαλο, με δυο μώλωπες και η ζωή θα συνεχιστεί.
 
Όπως συνεχίστηκε όταν χτύπησαν κατά πρόσωπο την Τατιάνα. Όπως συνεχίστηκε όταν στρίμωξαν τον Άρη. Όπως συνεχίστηκε όταν άφησαν ανάπηρο τον Μανώλη. Όπως, άλλωστε, συνεχίστηκε όταν χτύπησαν ξανά τον Μάριο πριν λίγο καιρό. Όμως αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά.

Αυτή τη φορά η γκλοπιά του «οργάνου» (που πάμε στοίχημα; Για άλλη μια φορά καμία ΕΔΕ δεν θα αποκαλύψει το όνομα και το βαθμό του) ήταν πισώπλατη. Και άνοιξε το κρανίο του και προκάλεσε αιμορραγία και πιέζει τον εγκέφαλό του και τον στέλνει στο χειρουργείο. Αν δεν κάνει, μας λένε, την επέμβαση μπορεί για όλη την υπόλοιπη ζωή του να είναι επιληπτικός. Γιατί;

Γιατί ήταν εκεί όταν εκατοντάδες συμπολίτες μας διαμαρτύρονταν για τη δολοφονία που ήθελαν να περάσει για αυτοκτονία. Γιατί οι εικόνες του από το έγκλημα που συντελείται στην Ελλάδα ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο. Γιατί, όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί μας, ο Μάριος έχει διαλέξει πλευρά: ούτε ψέματα, ούτε αυταπάτες, είναι με τους εργάτες.

Τα περήφανα νιάτα της ΕΛΑΣ χτυπάνε τον Μ. Λώλο (15/12/10)
Τις επόμενες ώρες πολλά ντοκουμέντα θα δουν το φως της δημοσιότητας και θα αποδεικνύουν ότι η επίθεση των κρανοφόρων στους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έγινε χωρίς καμία αφορμή και μόνο για λόγους εκδικητικούς. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά και δεν υπάρχει λόγος να επιχειρηματολογήσουμε για αυτό – θα το κάνει ο δικηγόρος μας. Ούτε έχει καμία σημασία να αναζητήσουμε τον αριθμό και τα διακριτικά του κρανοφόρου που επέφερε αυτό το δολοφονικό, κατά τους χαρακτηρισμούς των γιατρών, πλήγμα στον Μάριο. Ελάχιστη σημασία έχει το όνομα του αυτουργού, όταν όλοι γνωρίζουμε το όνομα των ηθικών και των πολιτικών αυτουργών. Είναι τα ίδια χέρια που όπλισαν το χέρι του αυτόχειρα (και εκατοντάδων άλλων), είναι τα ίδια χέρια που χτύπησαν τον Μάριο (και δεκάδες άλλους).

Η πολιτική του Μαύρου Μετώπου που μετέτρεψε τη χώρα σε εργαστήριο νεοφιλελεύθερων πειραματισμών κατασκευάζει αληθινά θύματα και, ταυτόχρονα, παράγει αληθινά κέρδη. Το αίμα μας είναι ο πλούτος τους, η «σωτηρία» τους είναι ο εφιάλτης μας.

Ως πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ (που μετρά ήδη δεκάδες θύματα της κρατικής καταστολής), αλλά και ως πολίτης της χώρας που μετατρέπεται ταχύτατα σε σωφρονιστική αποικία, ο Μάριος θα εξαντλήσει όλα τα νόμιμα μέσα για να αποδοθεί δικαιοσύνη για αυτό το άνανδρο χτύπημα.

Σε λίγες ώρες συνεδριάζει το Διασωματειακό των Ενώσεων του Τύπου και περιμένουμε αυτή τη φορά, έστω και αυτή τη φορά, να κάνει κάτι παραπάνω από το να εκφράσει τη «βαθύτατη θλίψη και οργή του». Σε λίγες ώρες ανοίγει η Βουλή των Ελλήνων και περιμένουμε αυτή τη φορά, έστω και αυτή τη φορά, να μην στρέψει το κεφάλι και από αυτή την προαναγγελθείσα επίθεση. Σε λίγες ώρες συνάδελφοι, άλλη μια εργάσιμη μέρα ξημερώνει. Κι ένας από εμάς – ο πολλοστός- δεν θα είναι δίπλα μας.

Αυτό το χτύπημα δεν ήταν στον Μάριο, ήταν στο κεφάλι, στα μάτια και τα αυτιά όλων μας.”

9
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Θέλουμε τη ζωή μας πίσω
« στις: Τετ 05 Οκτ 2011 08:07  »
Στην Αίγυπτο φωνάξαν: Θέλουμε τη ζωή μας πίσω.
Στην Συρία φωνάξαν: Θέλουμε τη ζωή μας πίσω
Στην Αθήνα φωνάξαν: Θέλουμε τη ζωή μας πίσω.
Στο Λονδίνο φωνάξαν: Θέλουμε τη ζωή μας πίσω.

Στη Νέα Υόρκη, έξω από το δρόμο των τοίχων, των τοίχων της ντροπής, τη Wall Street, φωνάξαν: τα λεφτά σας ή τη ζωή μας
Στην Αργεντίνα πήραν τη ζωή τους πίσω
Στην Ισλανδία, χώρα των πάγων, σπάσαν τους πάγους και τα τείχη: Πήραν τη ζωή τους πίσω
Στον Ισημερινό, το Equador, η ισότητα επανήλθε


 
Τη ζωή μας πίσω
Από ένα μικρό αεράκι φουντώνει η θάλασσα.
Το κύμα σπάει τον κυματοθραύστη
Θέλει τη ζωή του πίσω

 
Από ένα μικρό ποίημα, θεριεύει η έρμη η ψυχή: Θέλει τη ζωή της πίσω
Μας δώσατε αυτοκίνητα για να ατροφήσει το σώμα.
Κινητά για να είμαστε για πρώτη φορά τόσο κοντά και ακόμη πιο μακριά.
Αχρείαστο φαί για να πεθαίνουμε χορτάτοι από παχύσαρκη ασιτία.
Μας φιλοδωρήσατε για να κλέψατε τα πάντα

Η βουή. Ο κρότος. Το σούρσιμο. Το βήμα προς την ελευθερία:
Θέλουμε τη ζωή μας πίσω
Οι ψιλοκουβέντες, ο ψίθυρος, η σύσσωμη και ολόψυχη κραυγή:
Θέλουμε τη ζωή μας πίσω
Τι καμώνεστε πως δεν ακούτε τη βροντή;
Σάμπως αυτοί που ζούνε στα ψηλά, άλλα ουράνια έχουν για σκέπη;

 
Τι αλληθωράτε με το βλέμμα καρφωμένο στους έρημους τόπους της πλεκτάνης σας;
Κούφια η ψυχή σας, κούφια και η σπορά σας. Ανεμογκάστρια τα μεγαλόπνοα σας.
Αλλά τ’ αγέρι θα φυσήξει. Πρώτα απαλά. Σαν χάδι έτοιμο να αποσυρθεί όταν αγγίζει αυτό που υβρίζει τη στοργή. Σαν φύσημα που θέλει να μάθει στο χνούδι που πρωτοανατριχιάζει πως είναι να πετάς στους καθάριους ανέμους.

Ε, σιδηρά, για ποιον σφυρηλατείς τα όπλα τα λολά;
Ε, αλογά, σε ποιανού τα άρμα έζεψες τα ζα;
Γεια σου βρε ψαρά, μα σε ποιανού τραπέζι θα αφήσεις τη δική σου τη ψαριά;
Ε, αλευρά, για ποιον νοθεύεις τα ψωμιά;
Ε αγροτιά, γέμισε ο τόπος με πικρή σοδειά.
Ε εργατιά, τι χτυπάς την κάρτα σε αυτούς που σου κλέψαν τη δουλειά;

Τώρα, με τα βλέμματα αδειανά, θωρούμε αυτό που μας κρύβαν από παλιά.
Στην έλλειψη φωτός που παραδόξως γιγαντώνει τη σκιά. Με βήματα έντρομα μικρά, μες στην ασήκωτη σκλαβιά, θα τη ρημάξουμε τη δόλια την προβιά.
Ε αφεντικά, σκατά τα κάνατε ξανά.

Και τα μελλούμενα και τα σκοπούμενα, τα πάντα τα κακώς νοούμενα τα βάλατε σε αεριωθούμενα, τις αρετές μας κάνατε πρόστυχα υπονοούμενα.
Ψιτ, γραβατωμένα ανδρείκελα. Εσείς που γκρεμίζετε βωμούς για να μοιάζετε με θεούς.   
Εσείς που γελάσατε την κάθε αντιξοότητα. Ρίξτε μια ματιά ξανά.
Γιατί όσα και αν κλέψατε με αμείλικτη μικρότητα.
Όσο και αν εξυμνήσατε την κάθε ποταπότητα
Ρίξτε μια ματιά ξανά…

Δεν είσασταν, δεν είστε και δεν θα γίνετε ποτέ:
«Εμείς»
Η ανθρωπότητα.
Αν είμαι γάιδαρος λοιπόν, με καμτσικιές που πρέπει τους τόνος σου σκατά να καβαλήσω.
Τιμώ σου κάνω που ξανά και πάλι θα γκαρίσω.
Να τρέμουν τα αυτάκια σου όταν θα ακούσεις φωναχτά:
Θέλω τη ζωή μου πίσω
 
 του Πέτρου Αργυρίου
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ti-zoi-mas-piso-toy-petroy-argyrioy

10
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ

 

Η κυβέρνηση του ΔΝΤ και του Μνημονίου, για να επιβάλει την αντιλαϊκή πολιτική της, καταφεύγει στην αστυνομική βαρβαρότητα και προωθεί τη φασιστική βία.

ΚΑΤΩ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Στην πανεργατική διαδήλωση της 11ης Μαΐου ορδές αστυνομικών επιτέθηκαν απρόκλητα τραυματίζοντας δεκάδες διαδηλωτές και οδηγώντας στα πρόθυρα του θανάτου τον Γ.Κ.

ΕΞΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΟΥΝ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ

ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ

ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και η νεολαία αντιστεκόμαστε στην κυβερνητική επίθεση με τους μαζικούς συντονισμένους αγώνες μας .

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ

 

Διαδήλωση Πέμπτη 12 Μαΐου 6 μ.μ, Προπύλαια

 

ΑΚΟΑ

Αντιεξουσιαστική Κίνηση

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΑΡΑΝ

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

ΚΚΕ-ΜΛ

ΚΟΚΚΙΝΟ

ΝΑΡ - Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Νεολαία Συνασπισμού

Ξεκίνημα

ΟΚΔΕ

ΟΚΔΕ - Σπάρτακος

ΣΕΚ

Συνασπισμός

11
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Δυο χρόνια πάρκο Ναυαρίνου
« στις: Σαβ 02 Απρ 2011 20:14  »
Γενεθλιάζει και γιορτάζει


Φωτογραφίες και εδώ http://photostudio112.blogspot.com/2011/04/blog-post.html



14
Την Κυριακή έχουμε εκλογές και αναρωτιόμουν αν θα ξεκινήσει κάποιο θέμα περί των εκλογών για να ενημερωνόμαστε και εμείς εδώ στην Αθηνα τι πρόκειται να συμβεί στα κατακαημένα Γιάννενα, τι συνδιασμοί υπάρχουν και ποιοι μπορεί είναι οι συσχετισμοί. Βέβαια ο καταλληλότερος (που λεν και στα κανάλια)για ενημέρωση σε αυτές τις περιπτώσεις ειναι το παλιό μέλος του foroum o ftla, ο κατά κόσμον Αλέκος Λύτρας που είναι και υποψήφιος στην περιφέρεια Ηπείρου με τον συνδιασμό ΑΥ.ΡΙ.Ο!
Την Κυριακή τα σπουδαία λοιπον αν λάβουμε υπόψη μας την πολιτική διάσταση που έχουν λάβει οι εκλογές τις τελευταίες μέρες.

15
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Γκέτο και Χρυσή Αυγή
« στις: Πεμ 14 Οκτ 2010 23:46  »
Παράθεση
    "Το κεντρικό σύνθημα με το οποίο δημοκράτες κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα και άλλων περιοχών του 6ου Διαμερίσματος πορεύτηκαν τις προάλλες στη Βουλή ήταν "στα γκέτο των εβραίων χτυπούσαν οι ναζί στα γκέτο της Αθήνας χτυπάει η Χρυσή Αυγή". Με το σύνθημά τους αυτό οι δημοκράτες κάτοικοι ήθελαν να απευθυνθούν στα δημοκρατικά αντανακλαστικά που βρίσκονται σε κατάσταση χειμερίας νάρκης σε πολλές από τις θεωρούμενες ως "δημοκρατικές δυνάμεις" και ουσιαστικά να τους πουν " επιτέλους ξυπνήστε, αυτό που συμβαίνει στις γειτονιές μας είναι πολύ σοβαρό για να το αντιμετωπίζετε είτε αγνοώντας το, είτε υποτιμώντας το, είτε πίσω από εκλογικές μικροσκοπιμότητες".


Ανατρέχοντας κανείς στην ιστορία διαπιστώνει ότι ο φασισμός και ο ναζισμός - ως κινήματα- δεν ξεκίνησαν από γειτονιές πλούσιες και αριστοκρατικές, εμφανίστηκαν σε λαικές γειτονιές, με έντονα στοιχεία υποβάθμισης, σε περιόδους μεγάλης οικονομικής κρίσης, με πολλούς νέους να μην βρίσκουν δουλειά, με "γερασμένο¨το αστικό πολιτικό σύστημα και μιά Αριστερά, που αν και ήταν ισχυρή ιδιαίτερα στη Γερμανία ήταν κατακερματισμένη και αποπροσανατολισμένη, εφ' όσον θεωρούσε τους σοσιαλδημοκράτες, μεγαλύτερο εχθρό της απ'ότι τους φασίστες. Και δεν αναφέρομαι στους σοσιαλδημοκράτες πολιτικούς ηγέτες όσο στους απλούς ψηφοφόρους τους και στους συνδικαλιστές.

Αλλά για να ξανάρθουμε στον Αγιο Παντελεήμονα και το 6ο Διαμέρισμα που πριν 40 χρόνια ήταν από τις καλύτερες αστικές συνοικίες της πόλης. Η περιοχή έχει δεχτεί συνολικά 3 μεταναστευτικά ρεύματα, το πρώτο στις αρχές του ' 70 από την επαρχία για μια καλύτερη τύχη στην Αθήνα, όταν οι αθηναίοι της περιοχής άρχισαν να φεύγουν για τα βόρεια προάστια, το δεύτερο στις αρχές του ' 90, όταν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετανάστες από την Αλβανία και τις ανατολικοευρωπαικές χώρες σε νοικιαζόμενα αρχικά και στη συνέχεια σε δικά τους διαμερίσματα και το τρίτο αρχές της δεκαετίας του 2000 με την άφιξη μεταναστών και προσφύγων από χώρες της Ασίας και της Αφρικής.

Σε όλο αυτό το διάστημα η περιοχή σταδιακά υποβαθμιζόταν, καθώς άνοιγαν το ενα πίσω από το άλλο κακόφημα μπαρ, που γινόταν διακίνηση ναρκωτικών και trafficking γυναικών, στριπτιζάδικα, οικοι ανοχής - με κραυγαλέα περίπτωση την οδό Φυλής, όπου βρίσκεις 5 ανά οικοδομικό τετράγωνο και χαρτοπαικτικές λέσχες. Χαρακτηριστικά ας σημειωθεί ότι ούτε ένα πολιτιστικό κέντρο δεν έχει ενδιαφερθεί να ανοίξει ο Δήμος τόσα χρόνια στην περιοχή και οι πολιτιστικές του εκδηλώσεις περιορίζονται σε παραστάσεις Καραγκιόζη μια φορά το χρόνο. Εδώ εύλογα τίθεται και ένα ζήτημα για το ρόλο του αστυνομικού τμήματος του Αγίου Παντελεήμονα στην εδραίωση αυτής της κατάστασης, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες εδώ και χρόνια αποτελεί το τμήμα που συγκεντρώνει αστυνομικούς που έχουν πέσει σε δυσμένεια κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, δηλαδή αυτούς που έχουν βρεθεί μπλεγμένοι με ύποπτες δραστηριότητες Παράλληλα θεμα υπάρχει και με το διαμερισματικό συμβούλιο που ουσιαστικά και ανεξαρτήτως των περιορισμένων αρμοδιοτήτων που του παρείχαν οι εκατόστε Κώδικες Δήμων και Κοινοτήτων ,όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει αυτή την κατρακύλα αλλά συνέβαλλε και με την πλειοψειφούσα δεξιά παράταξη στο να δίνονται άδειες σε τέτοια "ευαγή " ιδρύματα.

Το μόνο που άλλαξε χέρια αυτά τα χρόνια ήταν ο έλεγχος της μαφίας, που ενώ αρχικά ήταν αποκλειστικά σε ελληνικά χέρια τη δεκαετία του ' 90 μερίδιο διεκδίκησε τόσο η αλβανική μαφία, όσο και η γεωργιανή, σε τομείς όπως η "προστασία", το εμπόριο ναρκωτικών και το trafficking γυναικών και η περιοχή ιδιαίτερα του Αγίου Παντελεήμονα ύπήρξε θέατρο αιματηρών συγκρούσεων. Τα τελευταία χρόνια αναζωπυρώνεται η ένταση καθώς μερίδιο διεκδικεί στην ευρύτερη περιοχή του 6ου τόσο η αφγανική, όσο και η αφρικανική μαφία.

Σ' αυτό το σκηνικό είναι που εδώ και δυό χρόνια έχουμε την εμφάνιση της ακροδεξιάς και της φασιστικής δεξιάς με εφαλτήριο τον Αγιο Παντελεήμονα, μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές του 6ου Διαμερίσματος, μια περιοχή όπου κατοικούν απόστρατοι χουντικοί, με το αστυνομικό τμήμα, χωρίς τη στήριξη του οποίου δεν θα είχαν μπορέσει να αναπτύξουν τη δράση τους οι φασιστικές συμμορίες, με στήριξη από καταστηματάρχες της περιοχής, καθώς και του υπόκοσμου, που βλέπει να απειλείται η θέση του απο τους νεοαφιχθέντες της μαφίας.

Η τακτική που ανέπτυξαν αναμφισβήτητα είχε κινηματικά χαρακτηριστικά (συγκέντρωση υπογραφών πόρτα-πόρτα, κάλεσμα σε συγκεντρώσεις και "πατριωτικά" γλέντια στην πλατεία ) καθώς και τρομοκρατικά με την "εξουδετέρωση", μέσω προπηλακισμών, απειλών και συκοφαντίας της όποιας αντίθετης φωνής και άποψης για την επίλυση των προβλημάτων της περιοχής. Είναι μακρύς ο κατάλογος όσων "εκδιώχθηκαν" από την περιοχή ως "υπερασπιστές λαθροδιακινητών και σωματεμπόρων", αρκεί κανείς να θυμηθεί ότι σε αυτούς συγκαταλέχθηκε και ο Πατέρας Προκόπιος, που είχε δώσει άσυλο στο υπόγειο της εκκλησίας του σε άστεγους αφγανούς πρόσφυγες για να μην κοιμούνται στα παγκάκια και τα σκαλιά της εκκλησίας και "προκαλούν τους φιλήσυχους νοικοκυραίους".

Στη συνέχεια στρατολόγησαν παιδιά από γυμνάσια και λύκεια της περιοχής-μεταξύ των οποίων πολλά αλβανικής και βορειοηπειρωτικής καταγωγής- για να περιφρουρούν την πλατεία και να χειροδικούν σε μετανάστες και πρόσφυγες που το χρώμα της επιδερμίδας τους είναι μελαμψό, γαλουχώντας τα στην φιλοσοφία της άρειας φυλής και του "εθνοσωτήριου" έργου, που επιτελούν.. Εχουν μάλιστα οικειοποιηθεί τον ύμνο του ΕΛΑΣ (στα άρματα, στα άρματα εμπρός στον αγώνα), τραγούδια του Θοδωράκη ( μπηκαν στην πόλη οι οχτροί), και του Παπακωσταντίνου ( Αρνιέμαι, αρνιέμαι...) στις εκδηλώσεις τους και καλλιεργούν στα νέα παιδιά την εντύπωση ότι συμβάλλουν σε μια " νέα εθνική αντίσταση", ενάντια "στους εθνοπροδότες πολιτικούς, δημοσιογράφους, δικαστικούς, ΜΚΟ κ.λ.π).

Οπως μάλιστα αναφέρουν τα φασιστομπλόγκ που τους εκπροσωπούν ( Χρυσή Αυγή, Στόχος, greekalert, hellenicrevenge) έχουν ήδη "απελευθερώσει τις πλατείες Αγίου Παντελεήμονα και Αττικής από τους λαθρομετανάστες και επίκειται να απελευθερωθούν και άλλες δύο". Ηδη πληροφορίες αναφέρουν ότι στην πλατεία Βικτωρίας ιδιοκτήτες καφετεριών, μπαρ και εστιατορίων σε σύσκεψη που είχαν είπαν "να πληρώσουν τους χρυσαυγίτες προκειμένου να καθαρίσουν και τη δική τους πλατεία", καθώς οι αφγανοί πρόσφυγες κυνηγημένοι από τους χρυσαυγίτες και ομοιδεάτες κατοίκους της περιοχής μετακομίζουν σαν το μπαλάκι του πινγκ-πονγκ από τη μιά πλατεία στην άλλη με τους χρυσαυγίτες να τους ακολουθούν και να εμφανίζονται ως "εθνοσωτήρες". Αυτό βέβαια -αν αληθεύουν οι πληροφορίες-είναι ένα πάρα πολύ επικίνδυνο "παιχνίδι" για την δημοκρατική πορεία αυτής της χώρας. Κατ' αρχήν γιατί ουσιαστικά έτσι τίθενται σε εφαρμογή οι φασιστικές περιπολίες, αλλά επίσης γιατί μικρομεσαία στρώματα στρέφονται προς τον φασισμό για την δήθεν " αντιμετώπιση της εγκληματικότητας"- και αναφέρω τη λέξη δήθεν γιατί στην πραγματικότητα κυνηγούν και προπηλακίζουν εξαθλιωμένους ανθρώπους και όχι τις μαφίες, που όντως αλωνίζουν την περιοχή, στη λογική της "συλλογικής ευθύνης," λόγω φυλής και εθνότητας- και παράλληλα στρατολογούν επί πληρωμή νέα παιδιά σε υποβαθμισμένες περιοχές με έντονο το πρόβλημα της ανεργίας εν είδει εργολαβίας με εργολαβική εταιρεία την Χρυσή Αυγή.

Το πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση δεν γίνεται αντιληπτό από τα κόμματα με αποτέλεσμα πολλοί κάτοικοι στο 6ο Διαμέρισμα να προβληματίζονται για τη στάση τους στις επικείμενες εκλογές, για το αν θα πρέπει να απέχουν, να ρίξουν λευκό ή άκυρο, προκειμένου να ταρακουνήσουν τις πολιτικές ηγεσίες. Υπάρχουν επίσης δημοκράτες που ήδη εδώ και μερικούς μήνες έχουν φύγει και άλλοι που βρίσκονται στη διαδικασία της μετακόμισης, καθώς το τρίπτυχο υποβάθμιση, εγκληματικότητα, φασισμός είναι δυσκολοχώνευτο. Πολλοί τέλος είναι αυτοί που θεωρούν ότι κάποια στιγμή η περιοχή θα γίνει παρανάλωμα, με επεισόδια αντίστοιχα αυτών που έγιναν πριν δυο χρόνια στα προάστια του Παρισιού, καθώς τα πολιτικά κόμματα στο σύνολό τους αδυνατούν να να αντιμετωπίσουν με ρεαλιστικές προτάσεις το μεταναστευτικό ζήτημα, "αδειάζοντάς" το στις υποβαθμισμένες συνοικίες της πόλης.

Πηγή: tvxs.gr
Το άρθρο είναι της Μαρίνας Βήχου

16


O Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα παρουσιάσει τον νέο του δίσκο "Ο ελάχιστος εαυτός" στην καλοκαιρινή του περιοδεία! Πρώτος μεγάλος σταθμός στο Θέατρο Πέτρας 31 Μαίου!

Μαζί του οι μουσικοί:

-Ματούλα Ζαμάνη (τραγούδι,κρουστά)
-Μιχάλης Χανιώτης (μπουζούκι,τραγούδι)
-Φώτης Σιώτας (βιολί,βιόλα,πλήκτρα)
-Δημήτρης Μυστακίδης (ακουστική κιθάρα)
-Ανδρέας Πολυζωγόπουλος (τρομπέτα,φλικόρνο)
-Χρυσόστομος Μπουκάλης (μπάσο)
-Σωτήρης Ντούβας (τύμπανα)
-Κώστας Παντέλης (ηλεκτρική κιθάρα)
-Γιάννης Αντωνιάδης (κλαρίνο)

και επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι... μια προτροπή στους δημοσιογράφους και λοιπούς σφουγγοκωλάριους που με νύχια και με δόντια προσπάθουν να μας πείσουν για την αναγκαιότητα παρουσίας του ΔΝΤ και των νέων μέτρων....

Σελίδες: [1]