Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: [1] 2 3 ... 10
1
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Απ: ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ.....
« Τελευταίο μήνυμα από ΛΑΜΙΑ FANS στις Σήμερα στις 01:25 »
Παράθεση
(Αν)αξιοκρατία και οικογενειοκρατία
Στην Ελλάδα υποχρέωση θεωρείται μάλλον να βοηθάς το παιδί σου, παρά να σέβεσαι τους κανόνες
Γεωργανάς Σωτήρης

Παλιά γνώριμη ιστορία. Ατομα χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες τοποθετούνται σε δημόσιες θέσεις υψηλής ευθύνης λόγω γνωριμιών ή συγγένειας. Κατακραυγή πανταχόθεν, όλοι ζητούν αξιοκρατία επιτέλους… Ολοι βέβαια εκτός απ’ όσους εμπλέκονται με τον διορισμό του όχι-και-τόσο ικανού. Ως πότε θα μας κυβερνούν αχρείοι, που αγνοούν την επιθυμία της κοινωνίας για αξιοκρατία; Αναλύοντας την αδυναμία της πολιτικής τάξης να φερθεί αξιοκρατικά, πάντα καταλήγεις στο θεμελιώδες ερώτημα: Είναι το πολιτικό σύστημα καθρέφτης της κοινωνίας ή υπάρχει κάτι στην πολιτική που αναδεικνύει μόνο τους χειρότερους εξ ημών; Αν επιλέγαμε τυχαία τους πολίτες που θα έχουν τα υψηλά αξιώματα, χωρίς να αναγκαστούν να σφίξουν τα λάθος χέρια και να υποχρεωθούν στα λάθος άτομα, θα ζούσαμε μήπως μια δημοκρατική ουτοπία, χωρίς ρουσφέτια και γνωριμιοκρατία;

«Τρέξαμε» ένα πείραμα μέσω του paignia.net για να ρίξουμε λίγο φως (δείγμα 120 νέων μέσης – υψηλής μόρφωσης). Σε ασύνδετο ερωτηματολόγιο ρωτήσαμε σε ανύποπτη στιγμή:

1) Πιστεύετε ότι το κράτος πρέπει να προσλαμβάνει σε κάθε θέση τα άτομα με τα καλύτερα προσόντα;

Επιλέξιμες απαντήσεις:

Α) Ναι, πάντα.

Β) Ναι, αν είναι απολύτως ξεκάθαρο ποιο άτομο έχει τα καλύτερα προσόντα.

Γ) Οχι πάντα, είναι δεκτό να μετράνε και άλλα πράγματα, όπως η πολιτική τοποθέτηση του ατόμου.

Δ) Οχι πάντα, είναι δεκτό να μετράνε και άλλα πράγματα, όπως οι γνωριμίες του ατόμου.

Ε) Οχι, τα προσόντα είναι αδιάφορα.

ΣΤ) Δεν έχω γνώμη.

Οπως θα περιμέναμε από ανθρώπους που αγαπάνε τόσο την αξιοκρατία, η συντριπτικότατη πλειονότητα (86%) απάντησε «ναι, θέλουμε τους καλύτερους» (έστω υπό την προϋπόθεση να διακρίνεται ποιοι είναι). Ενα 11,7% θεωρεί ότι η πολιτική τοποθέτηση πρέπει να προσμετράται (!). Ελάχιστοι δεν έχουν γνώμη. Αλλά κυριολεκτικά κανείς δεν θεωρεί τις (προσωπικές) γνωριμίες προσόν που πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν. Καλώς.

Αργότερα στην ίδια έρευνα κάναμε την προσωπική ερώτηση:

2) Εστω ότι έχετε κόρη που μόλις τελείωσε σπουδές σε ΑΕΙ. Ενώ έχει ικανότητες άνω του μετρίου, δεν βρίσκει δουλειά. Σας προτείνουν να διοριστεί νόμιμα σε θέση ευθύνης στο ελληνικό Δημόσιο χωρίς ΑΣΕΠ ή άλλον διαγωνισμό. Θα δεχόσασταν να προτιμηθεί από άτομο με παρόμοιο ιστορικό, που έχει σαφώς υψηλότερες ικανότητες;

Α) Οχι, απλά δεν το δέχομαι.

Β) Οχι, δεν μου αρέσει το Δημόσιο.

Γ) Ναι, οι ικανοί θα βρουν αλλού δουλειά.

Δ) Ναι, η οικογένεια πάνω από όλα.

Ε) Δεν έχω γνώμη.

Φυσικά είναι η ίδια ερώτηση. Οποιος απάντησε Α ή Β προηγουμένως, υποχρεούται να απαντήσει Α ή έστω Β εδώ.

Δεν θα εκπλαγείτε, θαρρώ, αν μάθετε ότι είμαστε ακριβοί στα λόγια, αλλά όχι τόσο όταν έρχονται οι πράξεις.

Πάνω από 18% δηλώνει «η οικογένεια πάνω από όλα» (και τι εστί οικογένεια, αν όχι πρωταρχική πηγή γνωριμιών;). Σχεδόν 6% επιπλέον λένε ξαφνικά ότι, εμ, δεν είναι και υποχρεωτικό τελικά να διορίζουμε τους ικανούς, «θα βρουν αλλού δουλειά». Σε ποσοστό 9,9% ξαφνικά δηλώνουν πως «δεν έχουν γνώμη», ενώ στην αφηρημένη ερώτηση φυσικά και είχαν γνώμη. Συνολικά, κάπου ένα στα τρία άτομα ξεχνάει την αξιοκρατία προς όφελος των γνωριμιών!

Μάλιστα προσέξτε ότι αμφότερες ερωτήσεις είναι υποθετικές. Αλλάξαμε μόνο το πλαίσιο (framing) της συζήτησης. Πολλοί ερωτηθέντες διαπιστώνουν τίμια στο εξατομικευμένο πλαίσιο ότι τα πράγματα είναι πολύπλοκα, οι γενικές θεωρητικές αρχές δεν φτάνουν. Τώρα, πόσοι θα τηρούσαν τη γενική αρχή της «αξιοκρατίας πάντα» αν όντως βρίσκονταν στη θέση που περιγράφουμε «διορισμός ή όχι»; Δύσκολα γίνεται μεθοδολογικά καθαρό πείραμα (ρουσφέτια για χάρη της επιστήμης;). Κάθε Ελληνας όμως ξέρει πόσοι γονείς κατασκήνωναν σε γραφεία βουλευτών για «μια θεσούλα για το παιδί». Στην Ελλάδα υποχρέωση θεωρείται μάλλον να βοηθάς το παιδί σου, παρά να σέβεσαι τους κανόνες.

Δεν κουνάω το δάχτυλο – ούτε εγώ ξέρω τι θα έκανα αν είχα άνεργη κόρη και μου έλειπαν δυνατότητες να τη βοηθήσω. Αλλά γίνονται σαφή δύο χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας που όσο δεν ξεπερνιούνται θα εμποδίζουν την ανάπτυξή μας, κοινωνικά και οικονομικά.

Πρώτον, η οικογενειοκρατία και γενικά ο φυλετισμός (διακρίσεις υπέρ της δικής μας «φυλής», εθνικά, πολιτικά, ποδοσφαιρικά…) καλά κρατούν και πολλά κακά προκαλούν. Δεύτερον, έχουμε μεγάλο πρόβλημα να μετατρέπουμε τη θεωρία σε πράξεις (η δε ανικανότητα να τηρούμε αρχές είναι, θεωρώ, ιδιαίτερή μας αδυναμία, όχι πανανθρώπινος κανόνας).

Οι ηγέτες μας καθρεφτίζουν τις αδυναμίες αυτές, μάλιστα συχνά τις ανακαλύπτουν μόνο όταν κάτσουν στην καρέκλα της εξουσίας – αρχή άνδρα δείκνυσι. Λόγος να τους δικαιολογούμε; Οχι. Λόγος όμως να επιλέγουμε προσεκτικότερα ηγέτες. Οχι αυτούς που αφελώς υπόσχονται τα πάντα, αλλά αυτούς που δείχνουν επίγνωση και περίσκεψη. Που τουλάχιστον κατανοούν τι φοβερό βουνό καλούνται να κατακτήσουν.

 

Ο κ. Σωτήρης Γεωργανάς είναι αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικών στο City, Πανεπιστήμιο Λονδίνου.

https://www.tovima.gr/2019/06/17/opinions/anaksiokratia-kai-oikogeneiokratia/
2
ΠΑΣατέμπος (για να περνά η ώρα) / Απ: ΑΝΤΙΟ ΤΕΡΑΣΤΙΕ...
« Τελευταίο μήνυμα από ΛΑΜΙΑ FANS στις Σήμερα στις 01:22 »
3
άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο / Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Τελευταίο μήνυμα από fon7 στις Χθες στις 23:03 »
Παράθεση
Ένα Φερ Πλέι που Παραλίγο να Στοιχίσει μια Κατηγορία
Βρισκόμαστε στις 2 Νοεμβρίου του 1969 στο Σαντιάγο Μπερναμπέου. Η παντοδύναμη τότε Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετωπίζει την καταλανική Σαμπαδέλ. Είναι η εποχή της «Μαδρίδ γιε-γιε», λόγω της δημοφιλίας της ομάδας που έμοιαζε με εκείνη των Μπιτλς. Το ματς είναι άνευρο και έχει μείνει στο 0-0. Η Σαμπαδέλ αμύνεται μαζικά και προσπαθεί να βγει στις αντεπιθέσεις κυρίως με το αστέρι της, τον Περού Θαμπάγια.



Στο 56’ η Σαμπαδέλ είχε κερδίσει ένα φάουλ ακριβώς έξω απ την περιοχή. Ο Θαμπάγια το εκτελεί, η μπάλα χτυπάει στο τείχος, επιστρέφει στο Θαμπάγια που με όλους τους αντιπάλους ακινητοποιημένους μπαίνει στην περιοχή και τσιμπάει τη μπάλα προς το συμπαίκτη του, Παλάου. Ο αμυντικός της Ρεάλ Μαδρίτης Εσπίλδορα πάει να του κάνει τάκλιν, ενώ παράλληλα ο τερματοφύλακας, ο θηριώδης Χουνκέρας, κάνει έξοδο. Οι τρεις παίχτες συγκρούονται και μένουν αναίσθητοι στο χορτάρι του Μπερναμπέου, ενώ ο Θαμπάγια βρίσκεται με τη μπάλα στα πόδια του σε κενή εστία στα τρία μέτρα από τη γραμμή. Εκείνη τη στιγμή κοιτάει τους δύο αντιπάλους και τον συμπαίχτη του και αποφασίζει να πετάξει την μπάλα πλάγιο άουτ. Το Μπερναμπέου σηκώνεται όρθιο να τον χειροκροτήσει, ενώ αυτός έχει πάει πάνω από τους τρεις τραυματίες και ζητάει να μπει το φορείο. Ο Παλάου σηκώνεται αλλά οι Εσπίλδορα και Χουνκέρας φεύγουν με φορείο. Στη θέση τους μπαίνουν Μπετανκόρτ και Θουθουνέγκι ενώ όλη αυτή η ιστορία διαρκεί ένα πεντάλεπτο στο οποίο το γήπεδο δεν έχει σταματήσει να χειροκροτεί το Θαμπάγια. Μετά το πεντάλεπτο στάντινγκ οβέισον, κάθε φορά που ακούμπαγε την μπάλα στο υπόλοιπο ματς ο Θαμπάγια χειροκροτούνταν από το κοινό του Μπερναμπέου. Πράγμα που πριν το ματς φάνταζε αδύνατο.

Ο Περού Θαμπάγια καταγόταν από την Καντάμπρια, από ένα χωριό που λέγεται Κάστρο Ουρδιάλες. Ξεκίνησε να παίζει στην τοπική ομάδα από πολύ μικρός και στα 18 του τον εντόπισε η Ράσιγκ Σαντανδέρ, καθώς ήταν ένας εξτρέμ γρήγορος με ντρίπλα και καλό μακρινό σουτ. Εκεί αγωνίστηκε ως το 1961 οπότε και πήρε μεταγραφή για την Μπαρσελόνα. Ήταν στην εξάδα των παιχτών που ήρθαν στο Καμπ Νόου για να ανανεώσουν τη γερασμένη ομάδα του Ελένιο Ερέρα, μαζί με τους Σαδουρνί, Ελάδιο, Περέδα, Φουστέ, Ριφέ και Θαλδούα.



Στην Μπάρσα έπαιξε 6 σεζόν και είχε 209 εμφανίσεις και 56 γκολ. Η Μπαρσελόνα τότε βρισκόταν στη σκιά της Ρεάλ Μαδρίτης και κέρδισε μόλις ένα κύπελλο αυτά τα έξι χρόνια. Κλήθηκε αρκετές φορές στην εθνική, αλλά καθώς έπαιζε στην ίδια θέση με τον τεράστιο Χέντο και μετά ακολουθούσε στην επετηρίδα ο Λαπέρτα, έπαιξε μόλις δύο παιχνίδια. Κατάφερε όμως να σκοράρει δύο γκολ στο Γιούρο του 1964 κόντρα στην Ιρλανδία, σ’ένα Γιούρο που τελικά κατέκτησε η Ισπανία.

Το 1967 αποχώρησε από την Μπαρσελόνα και πήρε μεταγραφή στη Σαμπαδέλ, αφού δεν ήθελε να αφήσει την Καταλωνία. Τη σεζόν 1969-1970, ήταν πια 32, που για εκείνη την εποχή ήταν υπερβολικά μεγάλος, ειδικά για εξτρέμ. Η Σαμπαδέλ αγωνιζόταν για τη σωτηρία της. Το ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Μπερναμπέου, όπου έκανε εκείνο το φερ πλέι, τελικά η Σαμπαδέλ το έχασε με ένα γκολ του Πίρι στο 89ο λεπτό. Μετά το ματς σε δηλώσεις του απάντησε για τη φάση «Αυτό είναι ποδόσφαιρο, δεν είναι πόλεμος». Ο δημοσιογράφος της ‘Μάρκα’ τον ρώτησε πώς νιώθει ως πρώην παίχτης της Μπαρσελόνα που έλαβε το πιο δυνατό χειροκρότημα που έχει πάρει αντίπαλος στο Μπερναμπέου. Ο Θαμπάγια, ντροπαλός καθώς ήταν, χαμογέλασε και αποχώρησε.


Εδώ με την εθνική στο ματς κόντρα στην Ιρλανδία για το Γιούρο του 1964.

Εκείνο το γκολ στο τέλος της χρονιάς παραλίγο να κοστίσει την κατηγορία στη Σαμπαδέλ, η οποία τερμάτισε μετά από ένα τραγικό δεύτερο γύρο, τρίτη από το τέλος. Έπεφταν τρεις τότε και την έσωσε η διαφορά γκολ με την ισόβαθμη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Η Σαμπαδέλ είχε για ένα γκολ καλύτερη διαφορά από την Ντέπορ. Ο Θαμπάγια αποχώρησε στο τέλος αυτής της σεζόν από τη Σαμπαδέλ, πηγαίνοντας στην Οβιέδο, επιστρέφοντας έτσι στη γενέτηρά του, την Καντάμπρια.

Εκείνο το καλοκαίρι όμως, η Ουνέσκο τον κάλεσε στο Παρίσι για να του παραδώσει το διεθνές βραβείο φερ πλέι για την κίνησή του στο Μπερναμπέου. Τα έξοδα του ταξιδιού τα πλήρωσε η Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ ο ίδιος ο Θαμπάγια είπε μετά ότι η παραλαβή αυτού του βραβείου ήταν η πιο άβολη στιγμή της ζωής του. Ο Θαμπάγια μπορεί να μη μνημονεύεται ως παίχτης στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, όμως εκείνο το φερ πλέι ήταν τόσο σπουδαίο που η Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου έχει ονομάζει το δικό της ετήσιο βραβείο Φερ Πλέι «Βραβείο Περού Θαμπάγια», προς τιμήν του. Και προς τιμήν μιας ενέργειας που παραλίγο να στοιχίσει μια κατηγορία.
sombrero.gr
4
Αλλα Αθλήματα - Εθνικές ομάδες / Απ: Copa America 2019
« Τελευταίο μήνυμα από fon7 στις Χθες στις 22:59 »
Τι λένε οι αργεντινοφανς;;;;
Που είναι οι αργεντινοφανς όταν τους χρειάζεσαι;;;
5
άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο / Απ: Λατινική Αμερική
« Τελευταίο μήνυμα από fon7 στις Χθες στις 22:57 »
Παράθεση

Όταν η Ευρώπη έμαθε την Ουρουγουάη

Αν κάποιος ανοίξει την τηλεόραση για να παρακολουθήσει το δεύτερο αγώνα της Ουρουγουάης στο Κόπα Αμέρικα απέναντι στην Ιαπωνία και κοιτάξει τη φανέλα της, πιθανότατα να του δημιουργηθεί μια απορία. Γιατί έχουν βάλει αυτοί οι περίεργοι τύποι τέσσερα αστέρια; Μία εθνική ομάδα, να βάζει περισσότερα αστέρια από τις κατακτήσεις Μουντιάλ (δύο, το 1930 και το 1950), σίγουρα δεν είναι φυσιολογικό. Κι όμως, υπάρχει εξήγηση για την οποία πρέπει να ταξιδέψουμε σχεδόν 100 χρόνια πριν, τότε που ακόμα δεν υπήρχε το Μουντιάλ.

Το ποδόσφαιρο στη Νότια Αμερική αναπτύχθηκε με ταχείς ρυθμούς στις αρχές του περασμένου αιώνα. Ας είναι καλά οι Βρετανοί που πήγαν να δουλέψουν σε διάφορες χώρες και κουβάλησαν μαζί την τρέλα τους. Πάρα πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες στη Νότια Αμερική ιδρύθηκαν από Βρετανούς (κυρίως Άγγλους) και γι’ αυτό είναι τόσα και τα αγγλικά ονόματα σε συλλόγους. Οι Λατινοαμερικάνοι όμως γρήγορα άρχισαν να ξεφεύγουν από τις νόρμες του τότε παραδοσιακού ποδοσφαίρου. Μιλάμε για ένα ποδόσφαιρο που αρχικά ήταν κάτι παρόμοιο σαν αυτό που λέμε ράγκμπι, ένα άθλημα χωρίς πολλές πάσες και τακτική. Η πρώτη ουσιαστική επανάσταση έγινε με το περίφημο 2-3-5 και την “Πυραμίδα” και αργότερα με το WM, το ας πούμε 3-2-2-3.


Ο τελευταίος τίτλος της Ουρουγουάης

Στη Νότια Αμερική όμως άρχισαν να μπαίνουν και άλλα στοιχεία στο ποδόσφαιρο, να μπαίνει ο χαρακτήρας, η κουλτούρα των διαφορετικών χωρών, τόσο ατομικά, όσο και ομαδικά. Το ποδόσφαιρο της γειτονιάς, οι πάσες, οι ντρίμπλες, η ποδοσφαιρική αλητεία του δρόμου. Για να καταλάβει κανείς πόσο μπροστά ήταν στη Νότια Αμερική, μόλις το 1901 γίνεται το πρώτο Ουρουγουάη-Αργεντινή, ενώ το 1916 γίνεται το πρώτο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής, αυτό που ονομάζουμε σήμερα Κόπα Αμέρικα. Το Εuro παρ’ ότι υπήρχε ως ιδέα, έγινε πράξη το 1960 και το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1930. Γι’ αυτό, εκείνα τα χρόνια ο μοναδικός τρόπος να βρεθούν εθνικές ομάδες μεταξύ τους σε κάποιον μεγάλο θεσμό ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το 1900 έγιναν αγώνες επίδειξης κυρίως και το 1904 συμμετείχαν μόλις δύο ομάδες από τις ΗΠΑ και μία από τον Καναδά. Από το 1908 και μετά όμως άρχισαν περισσότερες χώρες να συμμετέχουν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία από την Ευρώπη.

Το 1923 η Ουρουγουάη έγινε μέλος της FIFA κι ο Ατίλιο Ναράνσιο, μέλος της Π.Ο. της χώρας, υποσχέθηκε στους παίκτες ότι σε περίπτωση κατάκτησης του Κόπα Αμέρικα (ας το λέμε έτσι), θα ταξίδευαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι. Πράγματι, η Ουρουγουάη κατέκτησε το τρόπαιο για 4η φορά κι έτσι μετά από πιέσεις στην κυβέρνηση και την Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας, αποφασίστηκε η Σελέστε να ταξιδέψει στην Ευρώπη και μαζί με 18 ευρωπαϊκές ομάδες και τις ΗΠΑ, Τουρκία και Αίγυπτο να πάρει μέρος στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών του 1924. Φυσικά υπήρχαν πολλά πρακτικά προβλήματα. Το πώς θα ταξιδέψει η εθνική, πού θα βρεθούν χρήματα, πώς θα πάρουν οι ποδοσφαιριστές άδεια από τις κανονικές τους δουλειές και πάει λέγοντας. Ίσως το πιο σοβαρό ήταν να ξεπεραστεί ο φόβος ότι η ομάδα θα αποδειχτεί πολύ αδύναμη για να είναι ανταγωνιστική. Βλέπετε, μπορεί η Ουρουγουάη να ήταν από τις κορυφαίες χώρες στη Ν. Αμερική, αλλά δεν γίνονταν παιχνίδια ώστε να αναμετρηθεί με τις παραδοσιακές δυνάμεις. Όλοι θεωρούσαν το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο το πιο ισχυρό.

Τελικά, τα μεγάλα κεφάλια πείστηκαν και με τα περιορισμένα χρήματα κλείστηκαν εισιτήρια με το γαλλικό πλοίο “Ντεζιράδε”, ταξιδεύοντας “3η θέση” (κάτι ίσως σαν τον Λεονάρντο ντι Κάπριο στον Τιτανικό). Η Ουρουγουάη αναχώρησε στις 16 Μαρτίου και έφτασε στην Ισπανία και συγκεκριμένα στο Βίγκο στις 7 Απριλίου.


Το… βαπόρι με το οποίο η Ουρουγουάη έφτασε στο Βίγκο

Η επιλογή της Ισπανίας δεν ήταν τυχαία. Για να καλυφθούν τα έξοδα του ταξιδιού, η Ουρουγουάη συμφώνησε να κάνει τουρνέ στη χώρα παίζοντας φιλικά. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο “La Historia de Nacional”, το πρώτο παιχνίδι έγινε υπό καταρρακτώδη βροχή απέναντι σε μια Θέλτα που είχε και παίκτες από άλλες ομάδες, ακόμα και την Κορούνια. Η Ουρουγουάη κέρδισε με 3-0 δείχνοντας την αξία της. Στο επόμενο ματς την ξανακέρδισε με 4-1. Η τουρνέ συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο, με τη Σελέστε να κερδίζει σπουδαίους αντιπάλους όπως την Αθλέτικ Μπιλμπάο, τη Ρεάλ Σοσιεδάδ και τη Λα Κορούνια (σε επεισοδιακό ματς που είχε είσοδο εξαγριωμένων ντόπιων οπαδών). Η Ουρουγουάη ολοκλήρωσε τα φιλικά με 9 νίκες σε 9 παιχνίδια και γκολ 25-8, ενώ κέρδισε και την Ατλέτικο Μαδρίτης μπροστά στον βασιλιά Αλφόνσο με 4-2, με παίκτες άλλων ομάδων να ενισχύουν τους Μαδριλένους. Θα περίμενε κανείς ότι οι Ευρωπαίοι θα είχαν εντυπωσιαστεί. Η αλήθεια είναι όμως ότι οι ισπανικές εφημερίδες ήταν από αλαζονικές μέχρι προσβλητικές. Η El Mundo Deportivo έγραψε ότι η Ουρουγουάη δεν είχε ελπίδες για κάτι καλό στους Ολυμπιακούς, ενώ η La Vanguardia έκανε κριτική λέγοντας ότι η Ουρουγουάη ήταν κατώτερη από την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία, τη Δανία, ακόμα και από την Ολλανδία. Για τη δε Ισπανία, τα λόγια ήταν: “δεν μπορεί να γίνει καν σύγκριση, πιστεύουμε ότι μπορούμε να φτιάξουμε δυο-τρεις εθνικές με Ισπανούς παίκτες που θα είναι καλύτερες”.

Κάπως έτσι, μετά από αυτή την εξαιρετική τουρνέ, η Ουρουγουάη ταξίδεψε στο Παρίσι με τον ποδοσφαιρικό κόσμο να μην έχει σε εκτίμηση την ομάδα από μία χώρα που τότε ο απλός Ευρωπαίος αγνοούσε την ύπαρξή της. Οι παίκτες εντυπωσιάστηκαν από τον Πύργο του Άιφελ, αλλά όταν είδαν το “ολυμπιακό χωριό” απογοητεύτηκαν. Υπήρχαν κάποια ξύλινα σπιτάκια σε άθλια κατάσταση και σίγουρα όχι ικανά να προσφέρουν άνεση σε αθλητές. Όλη η αποστολή έφυγε και τελικά βρήκε το σπίτι μιας ηλικιωμένης κυρίας με κήπους εκτός πόλης, για να μπορούν οι παίκτες να κάνουν το παραδοσιακό τους μπάρμπεκιου.


Μια εξαιρετική φωτογραφία της Σελέστε από το σπίτι της μαντάμ Παν

Παρά το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι δεν θεωρούσαν σοβαρή αντίπαλο την ομάδα από την άγνωστη χώρα, οι Ουρουγουανοί είχαν πάει στη Γαλλία για το καλύτερο. Ο σπουδαίος τερματοφύλακας της ομάδας Αντρές Μασάλι ήταν παράλληλα και γυμναστής, καθώς ήταν καταπληκτικός αθλητής τόσο στα 400 με εμπόδια, όσο και στο μπάσκετ, ενώ παράλληλα η ομάδα είχε ως προπονητή/φυσιοθεραπευτή τον Ερνέστο Φίγκολι. Έναν άνθρωπο που έγραψε ιστορία εκείνα τα χρόνια σε όλες τις επιτυχίες της χώρας, ως προπονητής, μασέρ, μέχρι και μάγειρας.

Πέρα από την αξία των παικτών όμως, υπήρχε κι η νοτιοαμερικάνικη πονηριά. Έτσι, όταν στην τελευταία προπόνηση της Ουρουγουάης εμφανίστηκαν δύο “κατάσκοποι” των Γιουγκοσλάβων (των αντιπάλων στο πρώτο νοκ-άουτ παιχνίδι), ο Φίγκολι έδωσε εντολή στους παίκτες του να δείξουν το χειρότερο εαυτό τους. Κοντρόλ με το καλάμι, σουτ δέκα μέτρα πάνω από την εστία, πάσες μηδαμινής ακριβείας, μια ομάδα που φαινόταν παρατράγουδο και γέμισε με οίκτο τους αντιπάλους. Ο αστικός μύθος λέει ότι ο “Ελ Νέγκρο” Αντράντε, ένας εξαιρετικός χαφ, είχε ντυθεί σαν Ινδιάνος και κρατούσε ένα ακόντιο στη μέση του γηπέδου. Μετά από αυτές τις φολκλορικές σκηνές, ένας από τους Γιουγκοσλάβους είπε ότι ήταν πολύ κρίμα που έπρεπε να παίξουν με αυτούς στο πρώτο παιχνίδι, ενώ η γαλλική εφημερίδα Le Temps έγραψε: “δυστυχώς οι νεαροί Νοτιοαμερικάνοι είναι τρομερά αδέξιοι, μας στενοχωρεί που έκαναν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι και θα πρέπει μετά το πρώτο ματς να γυρίσουν”.


Η ομάδα του 1924

Οι μόλις 2-3 χιλιάδες θεατές που πήγαν στις 26 Μαΐου του 1924 στο στάδιο του βορειοδυτικού Παρισιού που γινόταν το Ουρουγουάη-Γιουγκοσλαβία, αντίκρισαν κάτι απίστευτο. Οι άσχετοι Ουρουγουανοί μετατράπηκαν σε μια τρομερή ομάδα που διέλυσε με 7-0 τη Γιουγκοσλαβία και φυσικά δεν γύρισε πίσω μετά το πρώτο ματς. Στον επόμενο γύρο, η Ουρουγουάη απέκλεισε με 3-0 τις ΗΠΑ. Ο κόσμος άρχισε να παίρνει στα σοβαρά την ομάδα, τα σκορ τέτοιου μεγέθους δεν ήταν σπάνια εκείνα τα τα χρόνια μεν, αλλά ήταν το διαφορετικό ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει. Πάσες, gambetas (σλάλομ με ντρίμπλες), συνδυασμοί.

Στα προημιτελικά, η Ουρουγουάη αντιμετώπισε το μεγάλο φαβορί, τη γηπεδούχο Γαλλία. Αυτή τη φορά μπροστά σε 30.000 θεατές, οι Ουρουγουανοί έκαναν ένα ακόμα δωρεάν μάθημα ποδοσφαίρου. Διέλυσαν με 5-1 τους Γάλλους και πέρασαν στα ημιτελικά, κερδίζοντας πλέον τον σεβασμό όλων των αντιπάλων.

“Δεν μας υπολόγιζαν γιατί μέχρι τότε παίζαμε στο Ρίο, το Μοντεβιδέο και το Μπουένος Άιρες. Μας θεωρούσαν μικρούς γιατί ταξιδέψαμε με τρίτη θέση. Δεν γνώριζαν ότι για μας ήταν εξίσου σημαντικός με τους παίκτες ο προπονητής, ο γιατρός κι ο φυσιοθεραπευτής. Μπορούσαμε να παίζουμε με 90 λεπτά στον ίδιο ρυθμό και πήγαμε στο Παρίσι για να κερδίσουμε, γι’ αυτό αποφύγαμε να μείνουμε κάπου στο κέντρο του“, είχε δηλώσει ο Ερνέστο Φίγκολο. Το σπίτι της μαντάμ Παν ήταν ένα ησυχαστήριο μακριά από τους πειρασμούς της γαλλικής πρωτεύουσας, αν και με τα ματς να προχωρούν και το γαλλικό κοινό να μαθαίνει γι’ αυτή την εξωτική χώρα, οι διηγήσεις λένε ότι πολλές Γαλλίδες μαζεύονταν εκεί για να δουν από κοντά τους Ουρουγουανούς.

&feature=player_embedded
Ο γύρος του θριάμβου και κάποια ιστορικά στιγμιότυπα

Το πιο δύσκολο ματς αποδείχθηκε ο ημιτελικός με την Ολλανδία. Η Ουρουγουάη επικράτησε μόλις με 2-1 και κέρδισε την πρόκριση στον τελικό. Εκεί, πάνω από 40.000 θεατές μαζεύτηκαν στο γήπεδο, ενώ πολλοί έμειναν απ’ έξω. Οι Γάλλοι είχαν λατρέψει τους Νοτιοαμερικάνους. Το φαινόμενο Ουρουγουάη δεν απογοήτευσε. Κέρδισε εύκολα με 3-0 την Ελβετία και αποθεώθηκε από το κοινό. Η πρώτη ομάδα από τη Νότια Αμερική που ταξίδεψε στην Ευρώπη, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Κι όχι μόνο, ήταν αυτή που έγραψε ιστορία, κάνοντας το γύρο του θριάμβου για πρώτη φορά σε στάδιο. Γι’ αυτό και το όνομα στα ισπανικά είναι “vuelta olimpica”, από εκείνο το απόγευμα στις 9 Ιουνίου του 1924 που οι Γάλλοι πετούσαν λουλούδια στους νικητές. Η ιταλική Gazzetta έγραψε ότι το ποδόσφαιρο πλέον ανήκει στη Νότια Αμερική. Και όντως, τέσσερα χρόνια αργότερα, στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Ουρουγουάη θα έβρισκε εκεί την Αργεντινή. Το πρώτο αστέρι από τα τέσσερα στη γαλάζια φανέλα της Ουρουγουάης, έλαμψε εκείνες τις ημέρες του 1924. Κι ας μην αναγνωρίζεται ως Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου είχε κατατάξει την Ουρουγουάη ως την καλύτερη.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
6
άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο / Υπόλοιπη Ευρώπη
« Τελευταίο μήνυμα από fon7 στις Χθες στις 22:42 »
Παράθεση
Το Τσερνόμπιλ και η χαμένη ευκαιρία της Πρυπιάτ


«Chernobyl», η μίνι σειρά-φαινόμενο, του HBO, που αν ασχολείσαι με τηλεοπτικές σειρές δεν είναι δυνατόν να μη την έχεις δει ή, στην χειρότερη των περιπτώσεων, να μην έχεις ακούσει, διαβάσει και ψάξει γι’ αυτή. Το καλό με αυτές τις, εξαιρετικές είναι η αλήθεια, παραγωγές, όταν μιλάμε για τηλεόραση ή κινηματογράφο, είναι αυτό που ακολουθεί όταν αυτές τελειώσουν. Με το κοινό να τις έχει ολοκληρώσει. Και δεν αναφέρομαι στις συζητήσεις μεταξύ των «φίλων» και των «εχθρών», και τις βαθμολογίες σε σελίδες όπως το Imdb, που μας δίνουν -ευτυχώς- το δικαίωμα της ψήφου αλλά και της κριτικής, αλλά για το γεγονός πως, όλοι μας, με πρώτα και καλύτερα σε όλο αυτό τα διαδικτυακά «μαγκαζίνο», αρχίζουμε να ξεψαχνίζουμε κάθε πιθανή, και απίθανη, ιστορία γύρω από το καθετί. Αυτό συμβαίνει εδώ και πολλές μέρες, εννοείται, και με αυτή τη σειρά, σε όλο το διαδίκτυο. Και τι δεν έχουμε διαβάσει γύρω από το φοβερό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Ιστορίες μοναδικές και ξεχασμένες (ή καλά κρυμμένες) που μικρότεροι, αν και είχαμε ακούσει αμυδρά γι’ αυτές, τις αφήσαμε σε μια γωνιά του μυαλού μας, μέχρι κάτι να τις επαναφέρει και πάλι στο επίκεντρο ώστε, αρκετοί από εμάς, να τις ψάξουμε, επιτέλους, σε βάθος.

Ο Πυρηνικός Σταθμός Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ βρίσκεται στην εγκαταλελειμμένη πλέον κωμόπολη Πρυπιάτ, στην Ουκρανία. Η κωμόπολη ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1970 και είχε ως σκοπό να εξελιχθεί σε μια τεχνολογικά προηγμένη πόλη. Εκείνα τα χρόνια άλλωστε, και σύμφωνα με τους Σοβιετικούς, η παραγωγή της πυρηνικής ενέργειας ήταν ασφαλέστερη από αυτή του άνθρακα. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία εγκαταστάσεων στην περιοχή του Τσερνόμπιλ και φυσικά στο Πρυπιάτ. Εκεί βρέθηκαν περίπου στους 50.000 νέους κατοίκους, με μέση ηλικία τα 26 έτη, για να ζήσουν και να εργαστούν σε αυτές τις τόσο καινοτόμες, για τον κόσμο, εγκαταστάσεις. Το 1977 το εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ μπήκε σε πλήρη λειτουργία. Το 1986 συνέβη το γνωστό ατύχημα, όταν σε μια καθιερωμένη άσκηση δοκιμών, και μετά από ανθρώπινο λάθος, έγινε η έκρηξη στον αντιδραστήρα 4, έχοντας ως αποτέλεσμα, τις τραγικότερες των συνεπειών για πολλούς ανθρώπους της περιοχής και φυσικά το περιβάλλον, όχι μόνο στην εκεί περιοχή.



«Ναι βρε φίλε αλλά εδώ γράφουμε για ποδόσφαιρο» θα πείτε πολλοί και δίκιο θα έχετε. Ας περάσουμε λοιπόν σε αυτό το κομμάτι. Αν γράψετε την λέξη «Pripyat» στο Google, και αναζητήσετε φωτογραφίες, απ’ τις πρώτες που θα εμφανιστούν είναι του σταδίου Άβανχαρντ, χωρητικότητας 5.000 θέσεων. Για να το θέσω καλύτερα, του ερειπωμένου σταδίου, μιας και στο Πρυπιάτ δεν κατοικεί κανένας, απ’ το δυστύχημα και μετά. Οι μόνοι που συνεχίζουν τις επισκέψεις αναψυχής, στο μέρος, είναι διάφοροι instagram influencers (!) που ταξιδεύουν ως εκεί, για μια selfie (!) στα ερείπια, έχοντας ως απώτερο σκοπό τα likes (!). Εννοείται πως στα 70s, και στα 80s, στην περιοχή ανθούσε ο αθλητισμός, όπως φυσικά και σε ολόκληρη την Σοβιετική Ένωση, και υπήρχαν γήπεδα στίβου, γυμναστήρια, σκοπευτήρια, πισίνες και γήπεδα μπάσκετ, με το ποδόσφαιρο -εννοείται- να κερδίζει τη μερίδα του λέοντος από τους περισσότερους άντρες. Ήταν η περίοδος που κατασκευάστηκαν αρκετά γήπεδα στην περιοχή της Ουκρανίας, όπως και δημιουργήθηκαν πολλές ομάδες, αρκετές απ’ τις οποίες συνεχίζουν να υπάρχουν μέχρι και στις μέρες μας, έστω σε μικρές κατηγορίες της Ουκρανίας. Η ομάδα της περιοχής, η Στρόιτελ Πρυπιάτ, δημιουργήθηκε στα μέσα του 1970 και ξεκίνησε να αγωνίζεται στα μικρότερα γήπεδα της περιοχής μιας και το Άβανχαρντ δεν υπήρχε ακόμα. Το γήπεδο ολοκληρώθηκε λίγο πριν το δυστύχημα και, όπως είναι εύκολο να γίνει κατανοητό, η Στρόιτελ Πρυπιάτ δεν πρόλαβε ποτέ να αγωνιστεί σε αυτό. Όπως φυσικά και καμία άλλη ομάδα.

Ο βασικός υπεύθυνος για την ομάδα της πόλης ήταν ο παρασημοφορημένος με το μετάλλιο Λένιν για τις υπηρεσίες του στο Κομμουνιστικό Κόμμα, Βασίλι Κιζίμα Τροφίμοβιτς. O Τροφίμοβιτς έβλεπε τους εργάτες της περιοχής να δουλεύουν ασταμάτητα και αποφάσισε πως ο καλύτερος τρόπος για να ξεφεύγουν μετά τη δουλειά, και να μη το ρίχνουν στο ποτό, δεν ήταν άλλος απ’ το ποδόσφαιρο. Εκτός όμως των πρωταθλημάτων μεταξύ φίλων, αποφάσισε πως θα έπρεπε να υπάρχει και μια κανονική ομάδα, στην οποία, θα μπορούσαν να αγωνίζονται οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές της περιοχής. Κάπως έτσι ξεχύθηκε με τους συνεργάτες του, σε όλες τις γύρω περιοχές, ψάχνοντας για καλούς ποδοσφαιριστές. Κάπως έτσι, η Στρόιτελ Πρυπιάτ έγινε και επίσημα ομάδα, φτάνοντας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να κατακτήσει και το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Ουκρανίας. Ο ντόρος που δημιουργήθηκε γύρω απ’ την ομάδα έκανε ακόμα και τον σπουδαίο, πρώην αστέρα της Τσερνομόρετς, Ανατόλι Σέπελ, να αγωνιστεί για την Πρυπιάτ στις αρχές της δεκαετίας του 1980, φτάνοντάς την ακόμα και μια ανάσα απ’ τις εθνικές κατηγορίες. Το 1985 και μετά από μια επική νίκη με 13-0 επί της Λοκομοτίβ Ζναμένκα αποφασίστηκε πως έπρεπε να αλλάξουν έδρα. Το Άβανχαρντ θα άνοιγε τις πόρτες του επισήμως την Πρωτομαγιά του ’86, στην γιορτή της μέρας του εργάτη, και όπως ήταν φυσικό, αυτό θα ήταν και το καλύτερο δώρο σε όλους τους εργάτες της περιοχής που λάτρευαν το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό.



Στις 26 Απριλίου του 1986, την ίδια μέρα με το πυρηνικό δυστύχημα, η Στρόιτελ Πρυπιάτ θα έπαιζε στον ημιτελικό του Κυπέλλου ερασιτεχνών. Όπως ήταν λογικό η αναμέτρηση ακυρώθηκε όπως και όλες οι αγωνιστικές δραστηριότητες της περιοχής. Οι παίκτες έμαθαν για την ακύρωση καθώς βρίσκονταν στο γήπεδο, για ζέσταμα, και έφυγαν από αυτό με ελικόπτερο. Το ελικόπτερο μάλιστα είχε προσγειωθεί στο κέντρο του γηπέδου και οι θεατές για μια στιγμή νόμισαν πως αυτό ήταν μέρος ενός πρωτόγνωρου θεάματος, γι’ αυτούς, από αυτά που μάθαιναν, και ίσως έβλεπαν, αν ήταν τυχεροί, «στα κλεφτά», για σπουδαία αθλητικά, και όχι μόνο, γεγονότα του Δυτικού πολιτισμού.

Οι σειρήνες και ο βίαιος τρόπος που οι στρατιώτες τους έριξαν στο ελικόπτερο, φορώντας ακόμα τις ιδρωμένες ποδοσφαιρικές τους στολές, τους έκανε να συνειδητοποιήσουν πως κάτι πολύ κακό είχε συμβεί. Δυστυχώς, είχαν δίκιο. Η περιοχή άδειασε σε μερικές ώρες. Υπήρχαν άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν και άφησαν την τελευταία τους πνοή, παλεύοντας για ώρες, και μέρες, αρκετοί από αυτούς, με αφόρητους πόνους. Στους δρόμους τα πρόσωπα των ανθρώπων ήταν στα πρόθυρα του εφιάλτη. Πρόσωπα γεμάτα αμηχανία. Μια αμηχανία που έδωσε πολύ γρήγορα τη θέση της στην θλίψη και την αβεβαιότητα. Πρόσωπα γεμάτα φόβο, πόνο και αυτές τις «φανταστικές μυρωδιές» που περιέγραψε τόσο τέλεια ο Ρεμπώ στο ποίημα των φωνηέντων. To τοπίο έγινε θλιβερό σε διάστημα ολίγων ημερών και οι άνθρωποι της περιοχής έγιναν πολύ γρήγορα μέρος αυτού του άρρωστου τοπίου. Αυτού του νεκρού τοπίου που δεν θα έβρισκε ποτέ ξανά τη χαρά, το φως, τη ζωντάνια, το χαμόγελο, το δικαίωμα στο όνειρο. Την ίδια τη ζωή.

Η Στρόιτελ Πρυπιάτ επέστρεψε και πάλι το 1987, με άλλο όνομα και πολλούς νέους ποδοσφαιριστές, πριν διαλυθεί το 1988 με όλους τους παίκτες να φεύγουν, για άλλες ομάδες, και αρκετούς από αυτούς να αφήνουν τη χώρα, σιγά σιγά, τα επόμενα χρόνια. Μετά την πτώση του Κομμουνισμού, η ομάδα επέστρεψε ως Στρόιτελ Σλάβουτικ, το 1994, και συνεχίζει έτσι μέχρι και τις μέρες μας. Για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και ολόκληρης της Σοβιετικής Ένωσης της εποχής, θα είναι για πάντα εκείνη η εξαιρετική ομάδα που δεν κατάφερε ποτέ να κάνει το βήμα παραπάνω, και να ξεφύγει από τις ερασιτεχνικές κατηγορίες, σε μια περίοδο που έδειχνε ικανή και ώριμη για να το καταφέρει. Η ομάδα που δεν αγωνίστηκε ποτέ στο νέο και σύγχρονο γήπεδό της. Το γήπεδο που θα την ανέβαζε τουλάχιστον ένα επίπεδο από μόνο του και θα της έδινε την απαιτούμενη ώθηση ώστε να αρχίσει να κάνει όνειρα για μεγαλύτερες κατηγορίες, με την ανερχόμενη περιοχή, να βοηθάει υπερβολικά σε αυτό το εγχείρημα. Τα συντρίμμια του Άβανχαρντ, και το Τσερνόμπιλ, απ’ την άλλη, θα μας θυμίζουν για πάντα αυτή την τόσο θλιβερή ιστορία για την χώρα, την Ευρώπη αλλά και ολόκληρο τον κόσμο, σε μια περίοδο που τα πάντα άλλαξαν τόσο απότομα .
sombrero.gr
7
Αλλα Αθλήματα - Εθνικές ομάδες / Απ: Copa America 2019
« Τελευταίο μήνυμα από OV1950 στις Χθες στις 22:42 »
Φυσικα και εχει μεγαλο μεριδιο ευθυνης ο κλικαδορος Μεσι. Το 2014 εφαγε τον Τεβεζ για χαρη του Ιγκουαιν που τα εκανε πανω του και μονο που εβλεπε τον ισκιο του Νόιερ. Αποτελεσμα να χαθει το τροπαιο που ηταν δικο τους. Εδω κ 4 χρονια εχει φαει τον Ικαρντι. Φιλαρακι με τον αποντα στα σοβαρα ματς Αγκουερο. Αντι να παει στα πλαγια πηγαινε να το παιξει ντε και καλα Μαραντονα.
8
Αλλα Αθλήματα - Εθνικές ομάδες / Απ: Copa America 2019
« Τελευταίο μήνυμα από fon7 στις Χθες στις 22:28 »
Μπας και ο Μέσι φταίει;Έγινε κλικαδόρος;
9
Παράθεση
Όλοι μιλάτε για τα έσοδα πάντα.Για τα έξοδα δεν έχω δει κανέναν ποτέ να μιλάει.
Αδυνατω να πιστεψω πως σε 10 χρονια χαλασαμε πανω απο 15 εκατομμυρια συν το χρεος.
Μπορει να ειμαι και λαθος βεβαια δεν γνωριζω
Ας υποθεσουμε πως ειμαι εγω λαθος για να μη ξεφυγει η κουβεντα και ειμαστε οφτοπικ, ας κλεισουμε αυτη τη ματαιη για συζητηση, παρενθεση.
Δεν αφορά το νήμα αλλά γενικά θα ήθελα να δω έσοδα έξοδα κάθε χρόνο και να κάναμε μια σούμα.Αν η διαφορά είναι τόσο τεράστια οκ.Για αυτό υπάρχει και το νήμα για τα οικονομικά του ΠΑΣ που μπορούμε να δούμε κάποια πράγματα αλλά πρέπει να υπάρχουν και κάποιοι που να αναλύσουν και να συνδέσουν τα οικονομικά στοιχεία με το τι συμβαίνει στην ομάδα κατά καιρούς.Θέλει δουλειά και εδώ μέσα δεν υπάρχουν τα άτομα να το κάνουν ή αν υπάρχουν δεν θέλουν να το κάνουν.

ΥΓ:Δεν εννοώ απλά τα γενικά σχόλια που έγιναν από τους πιο γνωρίζοντες τα οικονομικά αλλά σε κάτι πιο βάθος.Οπότε θα μείνουμε με την γενική εικόνα που υπάρχει.
10
ΠΑΣ για καμιά μεταγραφή? / Απ: Θερινη μεταγραφικη περιοδος 2019
« Τελευταίο μήνυμα από apnea73 στις Χθες στις 22:15 »
Αγιουτε και εσυ εχθρός και ψεύτης κύριε...Αλλά για τα υπόλοιπα που γράφεις τίποτα...


Φέρτε παιχταράδες απο τον Κισσαμικο και την Δράμα....να καεί το πελεκουδι...

Α μην ξεχάσω.. και απο την Δ Γερμανίας επίσης....

Και ο αριστερός μας μπακ, που είναι τόσο αχάριστος να μην αρνηθεί το πολύ καλό συμβόλαιο που έχει...τέτοια συμβόλαιο μόνο ο ΠΑΣ..τα καλύτερα..

A) Βρες σχολιο μαζι με τον αλλο κυριο κ βγαλτε με ψευτη

Β) Τον Κοντε μεγαλοπιασμενε τον βρηκες στη γ Ισπανιας, τον Κουτρη στον Εργοτελη σε σεζον που ηταν στη Β και τελικα υποβιβαστηκε στην Γ. Εσυ δε θες τετοιους εσυ θες να δινουμε χρηματα σε Μανθατηδες (με την εννοια των υπερτιμημενων ικανοτητων παικτη) της Α εθνικης
Άκουσε με λίγο σοβαρά. Έχω τις απόψεις μου, έχεις τις απόψεις σου και καλά κάνεις.
Έχεις ξεκινήσει όσους έχουν διαφορετικές απόψεις και τους χαρακτηριζεις, με τελευταίο εμενα που με είπες ψεύτη.
Θα σε παρακαλούσα να μην ξανακάνεις παράθεση δικιά μου δημοσίευση, και να με άφηνες να έχω την δική μου άποψη. Σου αρέσει δεν σου αρέσει..
Και στην τελική δεν κατηγορώ, εσένα αλλά τον πρόεδρο της ομάδας μου.
Σελίδες: [1] 2 3 ... 10