Ομάδες που δεν γνωρίζουμε: Η άλλη Λίβερπουλ
Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα εντρυφήσουμε στα άδυτα του ποδοσφαίρου της Λατινικής Αμερικής και θα ασχοληθούμε με μια ομάδα παντελώς άγνωστη, αλλά ταυτόχρονα με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Όλα ξεκίνησαν το πολύ μακρινό 1908 στην περιοχή Νουέβο Παρίς στο κεντροδυτικό Μοντεβιδέο. Σε ένα καθολικό σχολείο Καπουτσίνων. Οι μαθητές μετά τη Θεία Κοινωνία της Κυριακής το μόνο που ήθελαν να κάνουν, επηρεασμένοι και αυτοί από τη νέα μόδα που οι Άγγλοι είχαν φέρει στη χώρα, ήταν να παίξουν ποδόσφαιρο. Έτσι έφτιαξαν την ομάδα τους για να μπορούν να παίζουν με άλλα σχολεία.
Με αυτόν τον τρόπο, τα πιτσιρίκια έπαιζαν με άλλες ομάδες και το διασκέδαζαν. Αυτό ήταν τότε το ποδόσφαιρο. Μια ασχολία, ένα χόμπι για αυτά. Με τα χρόνια όμως να περνούν και τα παιδιά να μεγαλώνουν, άρχισε να στριφογυρίζει η ιδέα να γίνει όλο αυτό πιο σοβαρό και πιο επίσημο. Να δημιουργηθεί κάτι πιο οργανωμένο που θα παίζει σε πιο ανταγωνιστικό επίπεδο, απέναντι σε άλλες «κανονικές» ομάδες.
Εκείνη την περίοδο, αρκετές αγγλικές ομάδες έφταναν στην Ουρουγουάη για φιλικά. Μεταξύ τους η Έβερτον, η Νότιγχαμ Φόρεστ και η Σαουθάμπτον. Αυτό επηρέασε πολύ τους Λατινοαμερικάνους που έδιναν αγγλικά ονόματα στις ομάδες τους. Κάπως έτσι και τα παιδιά που προήλθαν από το καθολικό σχολείο ίδρυσαν τη Liverpool Fútbol Club. Σύμφωνα με τον θρύλο, όταν τα παιδιά έψαχναν για όνομα, τα μάτια του πιτσιρικά Φρέιρε έπεσαν πάνω σε μια κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη που έγραφε Λίβερπουλ. Ο Φρέιρε θυμήθηκε τον ιερέα που τους έκανε Γεωγραφία να τονίζει με μεγάλη έμφαση τη σημασία του μεγάλου λιμανιού της Αγγλίας, καθώς τα καράβια με το κάρβουνο ξεκινούσαν από εκεί για να κάνουν το (ακόμα τότε) δύσκολο ταξίδι μέχρι το Μοντεβιδέο. Η διασύνδεση Λίβερπουλ-Μοντεβιδέο ήταν πολύ σημαντική και το μάθημα της Γεωγραφίας έφερε το όνομα της νέας αυτής ομάδας.
Φωτογραφία από το 1927, από την περιοχή του Νουέβο Παρίς και έναν δρόμο να κατασκευάζεται. Πίσω η εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Αζίζης.
Το 1915 λοιπόν, στο πίσω μέρος μιας αποθήκης του Μοντεβιδέο, ιδρύθηκε και επίσημα η Λίβερπουλ. Το όνομα μπορεί να ήταν ένας φόρος τιμής στην πόλη του Λίβερπουλ, αλλά τα χρώματα δεν ήταν κόκκινα. Ήταν τα χρώματα δύο σπουδαίων ομάδων της εποχής. Το μπλε της Τιτάν και το μαύρο της Ντεφένσα, πάνω σε φανέλες που παρήγγειλαν από το Μπουένος Άιρες. Την επόμενη χρονιά, η Λίβερπουλ πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα και μαζί την άνοδο για τη 2η κατηγορία. Το 1919 πήρε νέα άνοδο για να φτάσει στην 1η κατηγορία και την επόμενη χρονιά τερμάτισε 4η. Αρκετοί από τους παίκτες της μάλιστα έφτασαν να φορέσουν και τη φανέλα της εθνικής Ουρουγουάης, σε στιγμές δόξας εκείνα τα χρόνια. Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, η Λίβερπουλ είχε αρκετούς καλούς παίκτες.
Δεν είχε όμως τον κόσμο, ούτε τη δύναμη να αντέξει και σύντομα έπεσε στη Β’ εθνική, εκεί που το ποδόσφαιρο ήταν ερασιτεχνικό. Μάλιστα, η άνοδος δεν ήταν καθόλου δεδομένη για τις ερασιτεχνικές ομάδες. Η πρώτη της Β’ κατηγορίας έπρεπε να παίξει μπαράζ με την τελευταία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Η Λίβερπουλ έγινε η πρώτη που κατάφερε να κερδίσει την άνοδο σε τέτοιου είδους ματς, το 1938. Τότε ήταν που απέκτησε και την έδρα της, που διατηρεί και ως τις μέρες μας. Το Εστάδιο Μπελβεντέρε αποτελούσε έδρα των Μοντεβιδέο Γουόντερερς (ακόμα ένα αγγλικό όνομα) και της Πλατένσε (που δεν υπάρχει σήμερα). Μέχρι που το Υπουργείο Υγείας της χώρας αποφάσισε να γκρεμίσει το γήπεδο για να χτίσει ένα νοσοκομείο. Οι δυο αυτές ομάδες βρήκαν άλλες έδρες, αλλά τελικά το νοσοκομείο δεν χτίστηκε ποτέ παρότι μπήκε ο θεμέλιος λίθος με κάθε επισημότητα. Το Εστάδιο Μπελβεντέρε έμεινε έτσι χωρίς ένοικο και τελικά η Λίβερπουλ πείστηκε να μετακομίσει εκεί και να το κάνει έδρα της μέχρι και σήμερα. Είναι το 2ο πιο παλιό στην Ουρουγουάη, χωράει σήμερα περίπου 8.000 θεατές και το 2000 η Λίβερπουλ, το αγόρασε από το Υπουργείο Υγείας.
Λίγοι, αλλά θαρραλέοι
Τη δεκαετία του 1940, η Λίβερπουλ ξεκίνησε μια πορεία που την είχε σταθερά στην Α’ εθνική της χώρας και μάλιστα με καλά πλασαρίσματα στην τετράδα. Έγινε μια από τις καλές ομάδες της χώρας, χωρίς τίτλους μεν, αλλά πάντα με καλούς παίκτες. Τότε βγήκαν και διάφοροι θρύλοι του συλλόγου, όπως ο Ομάρ Αμπρέου που έπαιξε για 16 χρόνια στην ομάδα, αλλά και ο Σίξτο Γκονσάλες που μοιραζόταν πολλές φορές τη θέση με τον ιστορικό Ομπντούλιο Βαρέλα στην εθνική.
Η χρυσή εποχή της Λίβερπουλ κράτησε μέχρι το 1963, όταν και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Κατάφερε να ανέβει ξανά τρία χρόνια αργότερα, σε ένα ματς στο οποίο έκανε ρεκόρ εισιτηρίων με 9.000. Τη δεκαετία του 1970 έκανε τουρνέ στην Ευρώπη κερδίζοντας Βέρντερ και Σεβίλλη και παίρνοντας ισοπαλία στη Μαδρίτη από την Ατλέτικο. Οι τουρνέ τότε ήταν εξαιρετικά σημαντικές και τα κατορθώματα της Λίβερπουλ την έκαναν πιο δημοφιλή στη χώρα. Επιστρέφοντας από την περιοδεία, έκλεισε και φιλικά στην Ουρουγουάη, σε γήπεδα που γέμισαν για να δουν την ομάδα. Ήταν τότε που άγγιξε το όνειρο του πρωταθλήματος, τερματίζοντας δυο φορές οριακά 3η. Οι άνθρωποί της υποστηρίζουν ότι θα ήταν η ομάδα που θα εκθρόνιζε Πενιαρόλ και Νασιονάλ για πρώτη φορά, αλλά η απεργία των παικτών το 1971 έφερε εμπόδια και την κράτησε μακριά από τον τίτλο. Πενιαρόλ και Νασιονάλ έπαιρναν όλα τα πρωταθλήματα από το 1932 ως και το 1976. Η Λίβερπουλ είναι γενικά μια ομάδα με ιστορία, ομάδα που δεν θεωρείται ασανσέρ, ομάδα Α’ εθνικής. Φυσικά περνάει και τις δύσκολες στιγμές της, καθώς υποβιβάστηκε τη δεκαετία του 1980, μετά ξανά τη δεκαετία του 2000 και τελευταία φορά πιο πρόσφατα το 2014, παρότι είχε κάνει καλές μεταγραφές, όπως τον Σεβαντόν.
Άγγιξε το πρωτάθλημα το 1995, χάνοντας δυο φορές σε τελικούς και το 2009 έπαιξε για πρώτη φορά στο Σουνταμερικάνα. Ήταν πολλές φορές που η Λίβερπουλ έφτασε κοντά σε έναν μεγάλο τίτλο. Και στη δεκαετία που διανύουμε κατάφερε να κατακτήσει τους πρώτους τίτλους της Απερτούρα και Κλαουσούρα, αλλά στην Ουρουγουάη που υπάρχει και μεγάλος υπερ-πρωταθλητής, το 2023 ήρθε και ο επίσημος τίτλος του πρωταθλητή της χώρας για τη Λίβερπουλ.
Φυσικά, ο τίτλος ήρθε μέσω του μαγευτικού συστήματος της χώρας. Καθώς ο πρωταθλητής βγαίνει από τους νικητές Απερτούρα και Κλαουσούρα και την ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς συνολικά. Οι νικητές των δυο μικρών πρωταθλημάτων παίζουν μεταξύ τους ημιτελικό και στη συνέχεια τελικό με την ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι κάτι σπάνιο τους περισσότερους βαθμούς να τους έχει συγκεντρώσει μια νικήτρια. Κάτι τέτοιο έγινε το 2023. Η Πενιαρόλ πήρε την Απερτούρα, η Λίβερπουλ την Κλαουσούρα. Έπαιξαν έτσι ημιτελικό στο στάδιο Σεντενάριο και ενώ το ματς πήγαινε προς τα πέναλτι, στο 119′ η Πενιαρόλ σκόραρε και πήρε τη νίκη με 1-0 και την πρόκριση στον τελικό του πρωταθλήματος.
Η Λίβερπουλ όμως ήταν η ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς και έτσι οι δυο ομάδες που βρέθηκαν στον ημιτελικό, βρέθηκαν ξανά και στον τελικό. Αυτή τη φορά το παιχνίδι έγινε στο Εστάδιο Καμπεόν ντε Σίγλο που είναι και η έδρα της Πενιαρόλ. Όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο, η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική και το έργο της Λίβερπουλ δύσκολο. Παρόλα αυτά, άνοιξε το σκορ στο 26′ με τον Ρουμπέν Μπετανκούρ και κατάφερε στο 2ο ημίχρονο να υπερασπιστεί το σκορ, γράφοντας ιστορία στο ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης. Έγινε μέλος ενός αρκετά κλειστού κλαμπ ομάδων που έχουν καταφέρει να σπάσουν το δίπολο των Πενιαρόλ και Νασιονάλ. Ο λίγος, αλλά πιστός κόσμος της Λίβερπουλ πανηγύρισε το 1ο πρωτάθλημα έξαλλα.
Την επόμενη σεζόν δεν τα πήγε καλά, αλλά το 2025 άγγιξε ξανά το όνειρο. Κατέκτησε την Απερτούρα, ενώ η Πενιαρόλ την Κλαουσούρα. Η Νασιονάλ βγήκε 2η και στα δύο πρωταθλήματα, συγκέντρωσε όμως συνολικά τους περισσότερους βαθμούς και περίμενε τον νικητή του ημιτελικού που ήταν επανάληψη του 2023. Τόσο πολύ που και πάλι κρίθηκε στην παράταση. Η Λίβερπουλ ήταν αυτή που άνοιξε το σκορ στο 92′, η Πενιαρόλ ισοφάρισε και τελικά με πέναλτι στο 115′ πήρε το εισιτήριο για τον τελικό. Όπως βλέπουμε, η Λίβερπουλ είναι σε μια καλή κατάσταση τα τελευταία χρόνια. Εδώ και πολλά χρόνια ανήκει στον κόσμο της, στα μέλη της και τα τελευταία χρόνια, με τον νυν πρόεδρό της έχει βρει μια οικονομική σταθερότητα. Δεν χρειάζεται να πουλάει αμέσως παίκτες της, στηρίζει τις ακαδημίες της και προσπαθεί να βγάζει νέα ταλέντα. Ο κύριος ντε Πάλμα τα βάζει συχνά πυκνά με την Π.Ο. της Ουρουγουάης και το γεγονός ότι όλα γίνονται για να έχουμε καμιά δεκαριά Πενιαρόλ-Νασιονάλ κάθε χρονιά, με αποτέλεσμα οι υπόλοιπες ομάδες να είναι κομπάρσοι. Η Λίβερπουλ προσπαθεί να βελτιώσει το γήπεδό της, να το μεγαλώσει και να μαζέψει περισσότερο κόσμο για να έχει και μεγαλύτερη οικονομική δύναμη.
Μπορεί να μην κατάφερε να πάρει τίτλο, αλλά η 3η θέση στη συνολική βαθμολογία, έστειλε τη Λίβερπουλ στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Δυστυχώς γι’ αυτή, η κλήρωση την έφερε αντίπαλο με την Ιντεπεντιέντε του Μεντεγίν. Η Λίβερπουλ ήταν ανταγωνιστική στο 1ο ημίχρονο, το παιχνίδι ήταν μοιρασμένο, αλλά στο 2ο ημίχρονο φάνηκε να μένει από δυνάμεις. Δέχθηκε ένα γκολ, ισοφάρισε από κόρνερ και γλίτωσε αρκετές φορές μέχρι στο τέλος να υποκύψει από ένα γκολ (που κατά την ταπεινή μας άποψη) μάλλον κακώς μέτρησε αφού πιθανότατα ήταν επιθετικό φάουλ. Tώρα έχει το δύσκολο ρόλο να πάει για την ανατροπή μέσα στο Μεντεγίν για να καταφέρει να μπει στους ομίλους του Λιμπερταδόρες. Δεν είναι αυτοσκοπός. Στόχος της είναι να ανέβει σιγά σιγά και να απειλεί με μεγαλύτερη σταθερότητα τους δυο μεγάλους της χώρας.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
