Αποστολέας Θέμα: Oι αλάνες της ζωής μας  (Αναγνώστηκε 7468 φορές)

Αποσυνδεδεμένος apnea73

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.294
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #25 στις: Παρ 10 Φεβ 2017 10:55 »
Εγω επαιζα στο Μαρούτσειο, στο γηπεδο των φυλακών στην λίμνη, και στο χώρο πολυ πριν γίνει το πνευματικό κέντρο!!!


Και φυσικά στην αυλή της ακαδημίας μόλις τελειώναμε το σχολείο!! :dab:

Τώρα το μόνο που παίζουν είναι το Μαρούτσειο και αυτό κουτσουρεμένο γιατί έχουν φτιάξει και ενα άλλο κτίριο καθώς και τον δρόμο που ανεβαίνει απο την πυροσβεστική...

Κάποιες φορές οταν έβρεχε παίζαμε και μέσα στο κτίριο της Πυροσβεστικής εκεί που βάζουν τώρα τα οχήματα!!!(Ηταν ακόμα στα μπετά!!!)
Προεδραρα GO HOME!!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.707
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #26 στις: Παρ 10 Φεβ 2017 14:21 »
Στο γιαννιώτικο σαλόνι δεν έπαιζε κανένας;Είχε και φυσικό χλοοτάπητα και πέτρινο.Ότι ήθελες.Όλοι στο αεροπλάνο ανεβαίνατε μονάχα;;; :P :P :P

Α ναι και τα άλματα με ποδήλατα ή μηχανάκια.

Αποσυνδεδεμένος Crimson Glory

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4.264
  • Remember, remember, the Fifth of November...
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #27 στις: Παρ 10 Φεβ 2017 14:24 »
Στο γιαννιώτικο σαλόνι δεν έπαιζε κανένας;Είχε και φυσικό χλοοτάπητα και πέτρινο.Ότι ήθελες.Όλοι στο αεροπλάνο ανεβαίνατε μονάχα;;; :P :P :P
Εννοείται ότι παίζαμε, στις εκδρομές που πηγαίναμε με το σχολείο. :))

Αποσυνδεδεμένος trollit

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 310
  • never thinking always drinking
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #28 στις: Παρ 10 Φεβ 2017 16:55 »
Θυμάται κανένας το δασάκι (απέναντι από το 4ο δημοτικό)?
Τώρα είναι πάρκο και έχει χτιστεί και νηπιαγωγείο…

Είχε και δοκάρια από μεταλλικούς σωλήνες βοθρατζίδικου…   :P :P :P :P :P
but our life’s are so cool...

Αποσυνδεδεμένος midnight

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 567
  • Once in a BLUE moon
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #29 στις: Παρ 10 Φεβ 2017 17:08 »
Όλα τα οικοπεδάκια της παλιάς γειτονιάς μου.
Που άλλοτε παίζαμε μπάλα αμέριμνοι
και άλλοτε μας διώχναν κακήν-κακώς
γιατί κάναμε λέει, φασαρία...
Ή που επειδή ήταν οικόπεδα ιδιόκτητα και δεν θέλανε
να μπαίνουμε μέσα.

Δεν δίναμε σημασία...
Δεν είχαμε ωράριο παιχνιδιού, παίζαμε όλη τη μέρα τα καλοκαίρια και τους χειμώνες ξεκλέβαμε χρόνο ανά πάσα στιγμή για να βρεθούμε με μια μπάλα στα πόδια.

Παίζαμε όλοι μαζί που και που, αγόρια - κορίτσια.
Συμπαίκτες μας συνομήλικοι φίλοι, που για όνοματά τους είχαν τα ονόματα των ποδοσφαιρικών αστέρων της εποχής.
Και που κάποιοι τα "κληρονόμησαν" μέχρι και σήμερα,
καθώς, που και που ξεχνούσαμε ακόμη και τα
πραγματικά ονόματά τους.
Σε μια γειτονιά - ποδοσφαιρομάνα που συχνά-πυκνά, όλο και κάποιος παίκτης του ΠΑΣ βρισκόταν να ζει μεταξύ μας.

Στιγμές και αναμνήσεις ατέλειωτες και αναλλοίωτες
πριν και μετά από κάθε αγώνα του ΠΑΣ, όπου γινόμασταν "εμείς" και οι "άλλοι" σε αναπαράσταση της αναμέτρησης.
Που "μαζέψαμε" τα πόδια στα χέρια μας άπειρες φορές.
Που νομίσαμε πως δεν θα φύγουν ποτέ τα γδαρσίματα και που πιστέψαμε πως το πρόσωπό μας παραμορφώθηκε μόνιμα, χωρίς ελπίδα μελλοντικής ομορφιάς...
Σημάδια που κουβαλάμε ακόμη σε όλο μας το κορμί, να μας θυμίζουν την τάδε μέρα... τον τάδε αγώνα...
το τάδε πρόσωπο που μας χτύπησε τότε επίτηδες ή έστω και κατά λάθος...

Μια εποχή όλο μνήμες ανέμελες και διαφορετικής προελεύσεως, πολύ ιδιαίτερες για την δική μου περίπτωση, ασυνήθιστες και αξιομνημόνευτες παιδικές-προεφηβικές, νοσταλγικές και ανεκτίμητες στιγμές της ζωής μου!

10ετία '70 - '80 σε μια γειτονιά, που σήμερα δεν απέμεινε ούτε ένα από τα οικοπεδάκια-αλάνες, καθώς στη θέση τους εδώ και πολλά χρόνια, ανεγέρθησαν σύγχρονες κατοικίες... στα θεμέλια των οποίων ακόμα ηχούν τα βροντοκοπήματα των παιδικών παπουτσιών μας...


«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
 Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.»

Αποσυνδεδεμένος GAVOS

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 451
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #30 στις: Παρ 10 Φεβ 2017 19:22 »
Καταρχας ο καφενες εχει γεμισει κουσσσαλα!!!!Ακου εκει πολυ πριν γινει το Πνευματικο???
Περα απο την πλακα με γυρίσατε και εμενα αρκετα πισω...
Τι  να πρωτοθυμηθεις? Τα σκισμένα ρουχα στο γηπεδακια της Ακαδημίας, το φροντιστη στο γηπεδο του Βοτανικου που μας εδιωχνε για χαλουσαμε το γηπεδο(???),τα γηπεδα στο συγκροτημα σχολειων της Κιαφας (το σκεπαστο που λεει κ ο φιλος πιο πανω,ακριβως απο κατω το αλλο με τα πορτοκαλι δοκαρια και τελος το αλλο επανω στο Λυκειο)....
Κορυφαιο γηπεδο για εμενα ηταν το οικοτροφειο θηλέων  στην Απολλωνιας μιας και ηταν ακριβως απεναντι απο το σπιτι μου. Παιζαμε την μπαλιτσα μας την πεφταμε και στα χαλονια.
Τα καλυτερα μας χρονια φιλοι μου.
Αφηνω εδω και αυτο το αφιέρωμα απο το contra.gr
Παράθεση
Απαγορεύονται οι "καραβολίδες"

Τα "ξερόμυτα" δεν μετράνε, "στα 3 κόρνερ πέναλτι", ο ορισμός του νοητού τέρματος, ο τύπος που είχε την μπάλα και τον είχαμε στα όπα όπα. Το Contra.gr κάνει φλας μπακ στο ποδόσφαιρο που παίζαμε στα παιδικά μας χρόνια. Πάμε να ξεσκονίσουμε μαζί τις αναμνήσεις μας!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ

ΤΕΛ. ΑΝΑΝΕΩΣΗ : ΜΑΪΟΥ 13 2015 10:06
undefined
ShareTweetσχόλια 2 Σχόλια
Για όσους έχουμε περάσει τα 22-23, το ποδόσφαιρο πλέον έχει ταυτιστεί με το τρίπτυχο πίτσες-μπίρες-Champions League με μερικά "δημιουργικά" διαλείμματα για "Pro" και "Football Manager". Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν πάντοτε έτσι.

Ξεσκονίζοντας τις προάλλες την αποθήκη μου, έπεσα πάνω σε ένα κιτρινισμένο τετράδιο που στο εξώφυλλο είχε κολλημένα ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα της Panini με παίκτες που αγωνιζόντουσαν στο ελληνικό πρωτάθλημα στις αρχές της δεκαετίας του '90. Το άνοιξα με ανυπομονησία για να δω και τα υπόλοιπα αυτοκόλλητα της τότε συλλογής μου, αλλά έπεσα πάνω σε κάτι που δεν περίμενα. Στην πρώτη σελίδα έγραφα “Πρωτάθλημα 1993-1994”. Δεν επρόκειτο για το πρωτάθλημα της τότε Α' Εθνικής, αλλά όπως μαρτύρησαν οι επόμενες σελίδες του τετραδίου, για ένα πρωτάθλημα μεταξύ των δύο ομάδων που είχαμε φτιάξει στην 5η δημοτικού. Υπήρχαν γραμμένα τα ονόματα των συμμαθητών μου και πλάι τους τα γκολ που είχαν πετύχει σε κάθε αγώνα, ενώ υπήρχε και ένας πίνακας με τη βαθμολογία των δύο ομάδων. Τότε η νίκη έδινε ακόμα δύο βαθμούς και η ισοπαλία έναν.

Στην επόμενες σελίδες υπήρχαν και άλλα αντίστοιχα “πρωταθλήματα”, ενώ στη μέση του τετραδίου υπήρχε γραμμένος ένας άλλος τίτλος: “Άλλα σχολεία”. Εκεί είχα περάσει τα αποτελέσματα των αγώνων του δικού μας κόντρα στα υπόλοιπα σχολεία της γειτονιάς. Υπήρχαν σελίδες με τα ονόματα των παιδιών του κάθε σχολείου και πλάι σε αυτά το πόσο καλή μπάλα ήξερε κάθε παιδί και μια υποσημείωση για το δυνατό του σημείο, σε ένα άτυπο σκάουτινγκ της εποχής. Συνέχισα να ξεφυλλίζω το τετράδιο και έπεσα πάνω σε ακατάλυπτα συστήματα και σε σημειώσεις με τα man-to-man κάθε αγώνα. Man-to-man που θεωρητικά έπρεπε να ακολουθήσουν όλοι οι παίκτες της ομάδας.

Ήθελα να το ζήσω ξανά όλο αυτό. Για κλάσματα δευτερολέπτου φαντάστηκα πως πήγαινα στο σταθερό μου να πάρω τηλέφωνο τον “Μπούμπη”, τον “Τσίλια” και τον “Σαλάτα” για να τους δώσω ραντεβού στις 4 στην πλατεία. “Πάρτε και τον “Ποντικό” και πείτε του να μην ξεχάσει να φέρει την μπάλα”...

Κάποτε παίρναμε μια μπάλα, μαζευόμασταν σε μια αλάνα, πλατεία, σχολείο και παίζαμε ένα διπλό από το μεσημέρι, μέχρι να νυχτώσει. Αυτοί οι ποδοσφαιρικοί "μαραθώνιοι" διέπονταν από κάμποσους κανόνες και είχαν αρκετά χαρακτηριστικά, που τους καθιστούσαν μοναδικούς και τους θυμόμαστε ακόμα με νοσταλγία.

Το "γήπεδο" και η μπάλα

Τα βασικά μέρη που δίνονταν τα ποδοσφαιρικά ραντεβού ήταν προαύλια σχολείων, πλατείες, δρόμοι, γήπεδα μπάσκετ και αλάνες. Τα γήπεδα 5x5 αποτελούσαν ακόμα σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Το γεγονός ότι θα παίζαμε ποδόσφαιρο δεν σήμαινε απαραίτητα ότι θα είχαμε και μπάλα ποδοσφαίρου. Ποιος δεν έχει παίξει με πατημένο κουτάκι από αναψυκτικό; Όχι, όμως, πατημένο όπως να ναι. Υπήρχε συγκεκριμένη τεχνική, ώστε το κουτάκι να είναι κατάλληλο για ποδόσφαιρο. Έπρεπε να έχει πατηθεί εντελώς κάθετα και να μην είναι στραβό, ώστε να μπορεί να τσουλάει και να αντέχει.Κάποιες φορές και ειδικά τα καλοκαίρια όλο και κάποιο μπαλάκι του τένις ή κάποια μπάλα του βόλεϊ θα είχε ξεμείνει από την οικογένεια κάποιου από την παραλία, με αποτέλεσμα να αναβαθμίζεται αισθητά το παιχνίδι μας.

Σαν εναλλακτική υπήρχαν και κάποιες μεγάλες μπάλες που πουλούσαν τα περίπτερα της γειτονιάς και είχαν πάνω τα σήματα μεγάλων ομάδων, γνωστές και ως "αερόμπαλες", αφού από τη στιγμή που σούταρες, ο αέρας ήταν εκείνος που αποφάσιζε την κατάληξή του σουτ.

Υπήρχαν και εκείνες οι ευλογημένες μέρες που η παρέα είχε στη διάθεση της κάποια κανονική, ποδοσφαιρική μπάλα. Μία "Select", μια "Mitre" ή κάποια που είχε δέρμα τέλος πάντων. Τότε τα πράγματα σοβάρευαν. Η αδρεναλίνη χτυπούσε κόκκινο και το παιχνίδι είχε την ένταση και το πάθος που θα ζήλευε και ένας τελικός Champions League. Να παίζεις ποδόσφαιρο με μπάλα της οποίας έχουν φύγει οι ραφές και περισσεύει η σκασμένη σαμπρέλα, αξία ανεκτίμητη.

Ο κάτοχος της μπάλας

 
Το παιδί που διέθετε την μπάλα ήταν για την παρέα ό,τι ο Πλατινί για την UEFA. Μπορούσε σχεδόν να ορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού από την αρχή και όχι μόνο δεν έβρισκε αντιδράσεις από τους υπόλοιπους, αντιθέτως μάλιστα τον είχαμε στα όπα όπα.

Αυτός όριζε την ώρα που θα ξεκινήσει, αλλά και θα τελειώσει το παιχνίδι και όλοι μαζευόμασταν και το "διαλύαμε" με βάση το πρόγραμμά του. Αν μάλιστα τον έφερνε ο πατέρας του, καλοπιάναμε και εκείνον, προκειμένου να αφήσει τον φίλο μας να κάτσει περισσότερο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που παρακαλούσαμε τον πατέρα να μας αφήσει την μπάλα με υποσχέσεις ότι θα την προσέχαμε σαν τα μάτια μας και θα του την επιστρέφαμε σώα την επομένη.

Τα προνόμια του κατόχου της μπάλας πολλές φορές επεκτείνονταν στο να μπορεί να διαλέξει τους συμπαίκτες του, ακόμα και αν δεν του χαμε κάνει ποτέ ξανά αυτή τη χάρη, αφού στην πραγματικότητα ήταν τελείως άμπαλος.

Ο ορισμός του τέρματος

 
Στα γήπεδα που αγωνιζόμασταν μικροί είναι προφανές ότι δεν υπήρχαν τέρματα. Αν υπήρχαν, μάλλον δεν θα είχε και κανένα λόγο ύπαρξης το παρόν κείμενο.

Επομένως, πριν από κάθε αγώνα ορίζαμε νοητά το τέρμα. Τα κάθετα δοκάρια μπορούσαν να οριστούν με διάφορους τρόπους. Με σχολικές τσάντες, με πέτρες, με νοητά σημάδια από γκράφιτι σε κάποιο τείχο, με τις βάσεις από μπασκέτες, με ό,τι μπορείς να φανταστείς. Για να ναι ίσα τα τέρματα μετρούσαμε βηματάκια, ενώ ήταν άπειρες οι φορές πριν από κάποιο, πέναλτι, κόρνερ ή φάουλ που ο εκάστοτε τερματοφύλακας αναπροσάρμοζε τις διαστάσεις του τέρματός του.

Η μαγεία, όμως, είχε να κάνει με τον ορισμό του οριζόντιου δοκαριού. Τις περισσότερες φορές το οριζόντιο δοκάρι ήταν μέχρι εκεί που έφτανε να πηδήξει ο τερματοφύλακας. Όταν, λοιπόν, ο τερματοφύλακας "έτρωγε" κάποιο γκολ με σουτ που πήγαινε ψηλά, ξεκινούσε καβγάς για το πού βρισκόταν το οριζόντιο δοκάρι, συνοδευόμενος από ταυτόχρονα πηδηματάκια με τεντωμένα χέρια από όλους μας για να δείξουμε ότι δεν φτάναμε το σημείο από το οποίο πέρασε η μπάλα.

Πώς χωριζόμασταν σε ομάδες

Πριν μπουν τα "αριθμάκια" στη ζωή μας, είχαμε έναν πιο ευφάνταστο τρόπο για να ορίζουμε τις ομάδες. Δυο παιδιά, συνήθως οι καλύτεροι παίκτες ή ο κάτοχος της μπάλας, στεκόντουσαν ο ένας απέναντι στον άλλο και έκαναν "βηματάκια" για να δουν ποιος θα διαλέξει πρώτος παίκτη.

Θυμάστε τι ήταν τα βηματάκια; Στεκόντουσαν τα δύο παιδιά, το ένα απέναντι στο άλλο σε εύλογη απόσταση και έλεγαν εναλλάξ ονόματα ποδοσφαιρικών ομάδων ή παικτών. Για κάθε συλλαβή της λέξης που έλεγαν έκαναν και ένα βήμα προς τον "αντίπαλο". Όποιος πατούσε πρώτος τον αντίπαλό του, είχε το bonus να διαλέξει πρώτος παίκτη. Κι αν νομίζεις πώς τα "βηματάκια" ήταν κάτι τυχαίο, είσαι γελασμένος. Υπήρχε τακτική, αφού χρησιμοποιούσαμε και πλαγιαστά "βηματάκια" προκειμένου να μείνουμε μακριά από τον αντίπαλο, αν θεωρούσαμε πως θα μας πατούσε πρώτος.

Αφού έβγαινε ο νικητής της παραπάνω διαδικασίας, συνήθως επέλεγε τον καλύτερο παίκτη ή αυτόν που ξέραμε πως θα κάτσει τερματοφύλακας σε όλο τον αγώνα χωρίς να γκρινιάξει και χωρίς να ζητήσει να παίξει καθόλου μέσα.

Όσον αφορά τον τερματοφύλακα, αν δεν υπήρχε κάποιος που θα καθόταν με την θέλησή του -πράγμα σπάνιο- τότε μπαίναμε όλοι τέρμα μέχρι να φάμε ένα γκολ. Επειδή, κάποιοι το έτρωγαν επίτηδες για να ξαναμπούν γρήγορα μέσα, βάζαμε άλλους κανόνες όπως "φάμε-βάλουμε δύο" ή χρονομετρούσαμε τη θητεία του καθενός στο τέρμα.

Αν ο αριθμός των παιδιών ήταν μονός, η ομάδα με το πιο αδύναμο "ρόστερ" έπαιρνε τον παίκτη παραπάνω.

Όταν χάναμε την μπάλα

 
Πόσες φόρμες και σορτσάκια έχουν σκιστεί στην προσπάθεια μας να φτάσουμε με τα πόδια την μπάλα που είχε καρφωθεί κάτω από κάποιο αυτοκίνητο ή είχε μπει σε κάποιο χώρο που έπρεπε να πηδήξουμε ένα συρματόπλεγμα; Πόσες κλωτσιές έχουμε ρίξει ομαδικά στους κορμούς δέντρων για να πέσει η μπάλα που είχε σφηνώσει σε κάποιο κλαδί; Τις περισσότερες φορές τα παραπάνω γινόντουσαν ενώ φωνάζαμε εν χορώ: "πού ναι η μπάλα, οέο πού ναι η μπάλα".

Επίσης, άπειρες ήταν οι φορές που η μπάλα πήγαινε σε συγκεκριμένο μπαλκόνι ή έσπαγε τα ποτήρια στα τραπέζια συγκεκριμένης κάθε φορά καφετέριας και εμείς παρακαλάγαμε τον ιδιοκτήτη να μας την δώσει πίσω και υποσχόμασταν για χιλιοστή φορά πως η συγκεκριμένη ήταν η τελευταία που συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Το λεξικό του ποδοσφαίρου

Υπήρχαν μια σειρά από φράσεις και λέξεις που λέγαμε όσοι παίζαμε μπάλα που δεν καταλάβαινε κανείς πλην των συμμετεχόντων.

Φυσικό εμπόδιο: Την συγκεκριμένη φράση την αναφέραμε όταν παίζαμε ποδόσφαιρο σε κάποια πλατεία και η μπάλα έπεφτε σε κάποιον διερχόμενο. Λέγοντας "φυσικό εμπόδιο" εννοούσαμε πως το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά, αφού το να συμβεί κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο.

Περίπτερο/καφενείο: 'Ετσι αποκαλούσαμε τον παίκτη που ελλείψει offside άραζε στην άμυνα του αντιπάλου και δεν το κουνούσε αν δεν ερχόταν η μπάλα στα πόδια του. Προφανώς, το "καφενείο" δεν γυρνούσε ποτέ στην άμυνα.

Παγκότερμα/μπακότερμα: Όχι, δεν είναι ανακάλυψη του Νόιερ. "Παγκότερμα" είχαμε συνήθως όταν στο τέρμα καθόταν κάποιος πολύ καλός παίκτης ή κάποιος που βαριόταν να κάτσει τέρμα. Επομένως όταν η ομάδα του ήταν στην επίθεση έβγαινε και αυτός μπροστά, διατηρώντας ταυτόχρονα την ιδιότητα του τερματοφύλακα.

Γκελάκια/αγγελάκια/ποδαράκια: Με αυτή τη λέξη εννοούσαμε τα χτυπήματα που μπορούσε να κάνει κάποιος με την μπάλα χωρίς να πέσει εκείνη στο έδαφος. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε διαγωνισμό για το ποιος έκανε τα περισσότερα.

Καραβολίδα: Το πάρα πολύ δυνατό σουτ. Υπήρχε μάλιστα ο άγραφος κανόνας σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονταν οι "καραβολίδες" από κοντά, κυρίως μετά από απαίτηση του άτυχου που τον έβαζαν πάντα τέρμα. Παραβίαση του συγκεκριμένου κανόνα ήταν λόγος για καβγά.

Ξερόμυτο: Το πολύ δυνατό σουτ που γινόταν με την μύτη του παπουτσιού.

Μπεκάτσα/τσαρούχι/στα περιστέρια: Το πολύ άστοχο σουτ που δεν έβρισκε στόχο και θεωρητικά πήγαινε στα πουλιά.

Οι κανόνες
Το γεγονός ότι παίζαμε ποδόσφαιρο, δεν σημαίνει πως οι κανόνες ήταν δεδομένοι. Προφανώς δεν υπήρχε offside, ενώ ένα ξακαθάρισμα που κάναμε από την αρχή του ματς ήταν το αν θα παίζαμε με "τους παλιούς ή με τους καινούργιους κανόνες". Το γεγονός ότι στην προηγούμενη πρόταση χρησιμοποιούσαμε πληθυντικό δεν είχε απολύτως κανένα νόημα, αφού στην ουσία ο μοναδικός κανόνας που άλλαζε ήταν το "έμμεσο".

Σύμφωνα με τους παλιούς κανόνες, μπορούσαμε να γυρίσουμε την μπάλα στον τερματοφύλακα και εκείνος να την πιάσει με τα χέρια, χωρίς να καταλογιστεί έμμεσο. Ενώ, με βάση τους καινούργιους, δεν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.

Δεν μετράνε οι σπόντες: Ο συγκεκριμένος κανόνας έβρισκε εφαρμογή σε γήπεδα που περιλάμβαναν τείχους, όπως τα προαύλια σχολείων. Με αυτό τον κανόνα ξεκαθαρίζαμε το κατά πόσο θα μπορούσαμε να ντριμπλάρουμε κάνοντας σπόντες με τον τοίχο.

Στα τρία κόρνερ πέναλτι: Αυτός ο κανόνας αφορούσε τα μονά και συνέβαινε αυτό ακριβώς που περιγράφει. Όταν μια ομάδα έβγαζε την μπάλα τρεις φορές άουτ, οι αντίπαλοι χτυπούσαν πέναλτι.

"Αυτό δεν το είχαμε πει από την αρχή": Η ατάκα αυτή λειτουργούσε ως κανόνας πάνω από τους κανόνες. Αν για παράδειγμα δεν είχαμε ξεκαθαρίσει από την αρχή αν θα παίζαμε π.χ. με σπόντα ή χωρίς, μόλις κάποιος έλεγε αυτή την ατάκα έθετε θέμα για τους κανόνες του παιχνιδιού από εκείνη τη στιγμή και μετά. Συνήθως ήταν λόγος για να ξεσπάσει σύρραξη στο γήπεδο.

Η "φάση"
Η συγκεκριμένη λέξη αποτελεί την πιο "δημιουργική ασάφεια" του ποδοσφαίρου των παιδικών μας χρόνων. Όταν το παιχνίδι έφτανε χρονικά προς την λήξη του, η ομάδα που καιγόταν να ισοφαρίσει ή να πλησιάσει στο σκορ άρχιζε να φωνάζει "φάση". Λέγοντας "φάση" στην ουσία εννοούσε πως έπρεπε να γίνει ακόμα μια φάση πριν να ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Ποτέ, όμως, δεν είχε διευκρινιστεί με σαφήνεια αν η φάση τελείωνε όταν η μπάλα έβγαινε άουτ, πλάγιο, γινόταν φάουλ ή έμπαινε γκολ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές η "φάση" να πλησιάζει σε διάρκεια ολόκληρο το μέχρι τότε παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια της "φάσης" έχουν μπει τα πιο επικά γκολ, έχουν γίνει οι πιο εντυπωσιακοί πανηγυρισμοί και έχει πέσει το περισσότερο ξύλο στην ιστορία του ποδοσφαίρου της "αλάνας".

Τα παιχνίδια
Πέρα από το κλασικό "διπλό" υπήρχε μια σειρά ποδοσφαιρικών παιχνιδιών που παίζαμε είτε για "ζέσταμα" είτε γιατί δεν μαζευόμασταν ο απαραίτητος αριθμός ατόμων για "διπλό'.

Πασούλες και σουτ: Μέχρι να μαζευτούμε για να αποφασίσουμε τι θα παίξουμε, όσοι είχαν πάει νωρίτερα στο "γήπεδο" έκαναν πάσες και σούταραν στον τερματοφύλακα. Τόσο απλό!

Μονό ή μονάκι: Στο μονό συνήθως συμμετείχαν 3 ή 5 άτομα. Ένας εναντίον ενός ή δύο εναντίον δύο και ένας τερματοφύλακας. Το παιχνίδι ξεκινούσε με τον τερματοφύλακα να έχει γυρισμένη την πλάτη προς τους παίκτες και να τους πετάει την μπάλα στα τυφλά για λόγους αξιοκρατίας. Στο μονό έβρισκε εφαρμογή ο κανόνας "στα τρία κόρνερ πέναλτι".

Ένας άλλος κανόνας που ίσχυε στο μονό ήταν πως για να μετρήσει ένα γκολ θα έπρεπε η μια ομάδα να έχει περάσει τουλάχιστον έναν από τους αντιπάλους. Ο μοναδικός τρόπος για να μετρήσει το γκολ χωρίς να περάσεις τον αντίπαλό σου ήταν να βάλεις γκολ απευθείας από την επαναφορά του τερματοφύλακα, χωρίς εκείνη να έχει προλάβει να ακουμπήσει στο έδαφος.

Πρωταθληματάκια: Όταν υπήρχαν πολλά άτομα, αλλά βαριόμασταν να παίξουμε διπλό, χωριζόμασταν σε ομάδες των δύο ατόμων και παίζαμε knock-out μονάκια, μέχρι να αναδειχθεί ο πρωταθλητής.

Γερμανικό/άγια: Για το παιχνίδι αυτό χρειαζόταν ένας τερματοφύλακας και δύο έως τέσσερις παίκτες (παραπάνω δεν ήταν βολικό). Σε αυτό το παιχνίδι έπρεπε να σκοράρεις μετά από πάσα χωρίς η μπάλα να πέσει στο έδαφος. Ανάλογα με τον τρόπο που θα έβαζες το γκολ έπαιρνες και πόντους. Για απλό σουτ έπαιρνες έναν πόντο, για κεφαλιά δύο, για ψαλιδάκι -λέμε τώρα- πέντε.


Αφιερωμένο σε όσους συνεχίζουν να παίζουν στην αλάνα:


 
Ευχαριστούμε τα παιδιά:



Αποσυνδεδεμένος papakostas

  • Jr. Member
  • **
  • Μηνύματα: 86
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #31 στις: Παρ 10 Φεβ 2017 23:58 »
Τι μου θυμισατε ρε μπαγασηδες.Αμπελοκηποι,τελος των '80s.Αγροτικο,εκει που είναι η ριζαρειος πολιτεια,πανω από τη λιμνοπουλα.
Δυο γήπεδα και ενδιάμεσα το σχολειο(9ο γυμνασιο,5ο λυκειο αν δεν κανω λαθος).Το ένα γηπεδο επι της καλπακιου,πιο μικρο χωματινο με μια μπασκετα παμπαλαια καπου στην ακρη.Το άλλο, ενδιάμεσα κοτοπουλη και 8ης μεραρχίας με φυσικο χορτο και πιο μεγαλο.
Επικα ματς γειτονια με γειτονια κάθε σαββατο.Αν μαζευόμασταν λιγοι στο μικρο γηπεδο,αν πηγαίναμε πιο πολλοι στο μεγαλο και όταν γινομαστε ακομη περισσοτεροι μετακομίζαμε στο ΛΥΒ η αλιβ όπως το λεγαμε με την ψιλη αμμο αλλα ερημος.Και αυτό με δυο γήπεδα.Το ένα στα παιδικα τοτε ματια μας πραγματικα αχανες.
Κάθε γειτονια και τη στολη της,καθε γειτονια και η εδρα της.
Και φυσικα όχι μονο σαββατο ,μα κάθε μερα στα γήπεδα αυτά αλλα και στις υπολοιπες αλανες στους αχτιστους και αραιοκατοικημένους τοτε αμπελοκηπους.
Αξέχαστα και τα κυριακάτικα μεσημερια,που κατεβαίναμε για μπαλα με δυο-τρια ραδιοφωνάκια μαζι για να ακουμε τη μεταδοση των αγωνων από την τοτε ερα.
Δυστυχως από ένα σημειο και μετα πλακωσε η αντιπαροχή,το γηπεδάκια μας ένα-ένα εγιναν πολυκατοικίες,εμεις μεγαλώσαμε ο καθενας τραβηξε το δρομο του και όλα αυτά μειναν σαν μια γλυκια αναμνηση μιας αλλης εποχης.

Αποσυνδεδεμένος RABO

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 354
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #32 στις: Σαβ 11 Φεβ 2017 22:14 »
Όλα τα οικοπεδάκια της παλιάς γειτονιάς μου.
Που άλλοτε παίζαμε μπάλα αμέριμνοι
και άλλοτε μας διώχναν κακήν-κακώς
γιατί κάναμε λέει, φασαρία...
Ή που επειδή ήταν οικόπεδα ιδιόκτητα και δεν θέλανε
να μπαίνουμε μέσα.

Δεν δίναμε σημασία...
Δεν είχαμε ωράριο παιχνιδιού, παίζαμε όλη τη μέρα τα καλοκαίρια και τους χειμώνες ξεκλέβαμε χρόνο ανά πάσα στιγμή για να βρεθούμε με μια μπάλα στα πόδια.

Παίζαμε όλοι μαζί που και που, αγόρια - κορίτσια.
Συμπαίκτες μας συνομήλικοι φίλοι, που για όνοματά τους είχαν τα ονόματα των ποδοσφαιρικών αστέρων της εποχής.
Και που κάποιοι τα "κληρονόμησαν" μέχρι και σήμερα,
καθώς, που και που ξεχνούσαμε ακόμη και τα
πραγματικά ονόματά τους.
Σε μια γειτονιά - ποδοσφαιρομάνα που συχνά-πυκνά, όλο και κάποιος παίκτης του ΠΑΣ βρισκόταν να ζει μεταξύ μας.

Στιγμές και αναμνήσεις ατέλειωτες και αναλλοίωτες
πριν και μετά από κάθε αγώνα του ΠΑΣ, όπου γινόμασταν "εμείς" και οι "άλλοι" σε αναπαράσταση της αναμέτρησης.
Που "μαζέψαμε" τα πόδια στα χέρια μας άπειρες φορές.
Που νομίσαμε πως δεν θα φύγουν ποτέ τα γδαρσίματα και που πιστέψαμε πως το πρόσωπό μας παραμορφώθηκε μόνιμα, χωρίς ελπίδα μελλοντικής ομορφιάς...
Σημάδια που κουβαλάμε ακόμη σε όλο μας το κορμί, να μας θυμίζουν την τάδε μέρα... τον τάδε αγώνα...
το τάδε πρόσωπο που μας χτύπησε τότε επίτηδες ή έστω και κατά λάθος...

Μια εποχή όλο μνήμες ανέμελες και διαφορετικής προελεύσεως, πολύ ιδιαίτερες για την δική μου περίπτωση, ασυνήθιστες και αξιομνημόνευτες παιδικές-προεφηβικές, νοσταλγικές και ανεκτίμητες στιγμές της ζωής μου!

10ετία '70 - '80 σε μια γειτονιά, που σήμερα δεν απέμεινε ούτε ένα από τα οικοπεδάκια-αλάνες, καθώς στη θέση τους εδώ και πολλά χρόνια, ανεγέρθησαν σύγχρονες κατοικίες... στα θεμέλια των οποίων ακόμα ηχούν τα βροντοκοπήματα των παιδικών παπουτσιών μας...

για να μπορέσεις να νιώσεις όλα αυτά που γράφει ο midnight,πρέπει να τα έχεις βιώσει.Κι εγώ τα έχω βιώσει!!Για να μπορέσεις να τα σχολιάσεις είναι λίγο δύσκολο γιατί πραγματικά χάνεις τα λόγια σου από το μεγαλείο της πένας και της αποτύπωσης της σκέψης αυτού του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗ που βρίσκεται μέσα στο forum του pas.gr.!!!!!!
Το μόνο που μπορώ να πω είναι απλά,

RESPECT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αποσυνδεδεμένος midnight

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 567
  • Once in a BLUE moon
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #33 στις: Σαβ 11 Φεβ 2017 22:53 »
Φίλε μου RABO, πολύ σ' ευχαριστώ
για τα καλά σου λόγια!

Για να νιώθεις αυτά που γράφω, ανήκεις σίγουρα στη δική μου γενιά.
Δεν ξέρω ποιός είσαι, ούτε την γειτονιά σου, εκεί που νιώθεις ότι βίωσες τα δικά μου αισθήματα και κοινές παραστάσεις.
Ίσως να έχουμε συναντηθεί ως παιδιά... ίσως να παίξαμε και στις ίδιες αλάνες, ποιός ξέρει... ίσως ακόμη-ακόμη και στην παλιά πολυαγαπημένη μου γειτονιά... ίσως και όχι.

Δεν έχει σημασία για μένα το πού, γι' αυτό κι εγώ δεν το αναφέρω.
Αλλά το πώς αποτυπώνεται μία εποχή και ένας ολόκληρος "κόσμος" στο παιδικό φιλμάκι του χρόνου... και που όσες φορές και αν ξαναπαίξει και με οποιαδήποτε αφορμή, ανασύρει τις ίδιες εικόνες
και παρασύρει στα ίδια αισθήματα...
«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
 Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.»

Αποσυνδεδεμένος RABO

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 354
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #34 στις: Σαβ 11 Φεβ 2017 23:28 »
Φίλε μου RABO, πολύ σ' ευχαριστώ
για τα καλά σου λόγια!

Για να νιώθεις αυτά που γράφω, ανήκεις σίγουρα στη δική μου γενιά.
Δεν ξέρω ποιός είσαι, ούτε την γειτονιά σου, εκεί που νιώθεις ότι βίωσες τα δικά μου αισθήματα και κοινές παραστάσεις.
Ίσως να έχουμε συναντηθεί ως παιδιά... ίσως να παίξαμε και στις ίδιες αλάνες, ποιός ξέρει... ίσως ακόμη-ακόμη και στην παλιά πολυαγαπημένη μου γειτονιά... ίσως και όχι.

Δεν έχει σημασία για μένα το πού, γι' αυτό κι εγώ δεν το αναφέρω.
Αλλά το πώς αποτυπώνεται μία εποχή και ένας ολόκληρος "κόσμος" στο παιδικό φιλμάκι του χρόνου... και που όσες φορές και αν ξαναπαίξει και με οποιαδήποτε αφορμή, ανασύρει τις ίδιες εικόνες
και παρασύρει στα ίδια αισθήματα...

φίλε μεγάλε λογοτέχνη midnight
ανήκω στη δική σου γενιά.Αυτή την ευλογημένη αλλά και καταραμένη γενιά που είχε την τύχη και ατυχία συνάμα να ζήσει τα πάντα. Από την απερίγραπτη ομορφιά της εποχής που αναφέρεσαι μέχρι την απερίγραπτη ασχήμια της εποχής που ζούμε σήμερα.
Οι γειτονιές μου στο πέρασμα του χρόνου ήταν πολλές,πάρα πολλές και πιθανολογώ ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες.Όπου κι αν πήγα όμως,όσο μακρυά κι αν έφτασα,κι αν ξαναγύρισα αλλά κι αν θα ξαναφύγω,ποτέ δεν παύει να ζει μέσα μου ΕΚΕΙΝΗ Η ΕΠΟΧΗ που αναφέρεις και που, όπως με την ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ σου ΜΑΕΣΤΡΙΑ λες,

 ένας ολόκληρος "κόσμος" στο παιδικό φιλμάκι του χρόνου... και που όσες φορές και αν ξαναπαίξει και με οποιαδήποτε αφορμή, ανασύρει τις ίδιες εικόνες
και παρασύρει στα ίδια αισθήματα...

Πάντοτε το φιλμάκι αυτό του χρόνου θα ανασύρει των ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΟΥ ΚΥΡΙΑΚΩΝ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ,εκεί τις ΑΛΑΝΕΣ της μικρής μου γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων.Εκεί που σήμερα ανεγέρθησαν σύγχρονες πολυκατοικίες,στα θεμέλια των οποίων θα ηχούν για πάντα τα βροντοκοπήματα και των δικών μου παπουτσιών!!!

Αποσυνδεδεμένος ΒΑΣΙΛΗΣ

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 322
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #35 στις: Κυρ 12 Φεβ 2017 08:40 »
Ωραίες οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων! Δεν ήταν βέβαια όλα ρόδινα και αγνά.Εμένα τότε δεν με τράβαγε η...μπάλα, αλλά οι επικές μάχες με τα φυσοκάλαμα.Τα απαλλοτριώναμε😎από οικοδομές υπό κατασκευή (πλαστικά για κάλυψη καλωδίων) βάζαμε σαίτες χάρτινες με καρφίτσα στη μύτη και παίζαμε πόλεμο στα χαλάσματα.Σε μια τέτοια περίπτωση κοντά στο11ο δημοτικό"Ελισαβέτειο"συνάντησα μια παρέα να παίζει μπάλα. Ήταν 1978 μάλλον και μου ζήτησαν να τραβήξω ένα σουτ.Πάω και γω το χαμένο βάζω όλη μου την δύναμη και....#@#@# η...μπάλα κύλισε λίγα εκατοστά και εγώ είδα τον Χριστόν και τον Αλλάχ μαζί περίπολο😂.Η"μπάλα " ήταν σιδερένια σκούρα καφέ σαν τις φθηνές μπαλίτσες που υπήρχαν τότε.Δεν ήξερα πολλές βρισιές τότε οπότε πήγα σπίτι έβαλα το πόδι στο παγωμένο νερό και ευγνωμονούσα την τύχη μου που φορούσα χοντρά παπούτσια!Την άλλη μέρα πήρα την συμμορία με τα φυσοκάλαμα ψάχνοντας εκδίκηση αλλά δεν βρήκα κανέναν. Ά ρε !Νάταν τα νειάτα δυο φορές τα γερατειά καμία!!!Καλημέρα σας!

Αποσυνδεδεμένος my8os

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4.486
  • live long and prosper ΠΑΣ
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #36 στις: Κυρ 12 Φεβ 2017 11:56 »
Ωραίες οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων! Δεν ήταν βέβαια όλα ρόδινα και αγνά.Εμένα τότε δεν με τράβαγε η...μπάλα, αλλά οι επικές μάχες με τα φυσοκάλαμα.Τα απαλλοτριώναμε😎από οικοδομές υπό κατασκευή (πλαστικά για κάλυψη καλωδίων) βάζαμε σαίτες χάρτινες με καρφίτσα στη μύτη και παίζαμε πόλεμο στα χαλάσματα.Σε μια τέτοια περίπτωση κοντά στο11ο δημοτικό"Ελισαβέτειο"συνάντησα μια παρέα να παίζει μπάλα. Ήταν 1978 μάλλον και μου ζήτησαν να τραβήξω ένα σουτ.Πάω και γω το χαμένο βάζω όλη μου την δύναμη και....#@#@# η...μπάλα κύλισε λίγα εκατοστά και εγώ είδα τον Χριστόν και τον Αλλάχ μαζί περίπολο😂.Η"μπάλα " ήταν σιδερένια σκούρα καφέ σαν τις φθηνές μπαλίτσες που υπήρχαν τότε.Δεν ήξερα πολλές βρισιές τότε οπότε πήγα σπίτι έβαλα το πόδι στο παγωμένο νερό και ευγνωμονούσα την τύχη μου που φορούσα χοντρά παπούτσια!Την άλλη μέρα πήρα την συμμορία με τα φυσοκάλαμα ψάχνοντας εκδίκηση αλλά δεν βρήκα κανέναν. Ά ρε !Νάταν τα νειάτα δυο φορές τα γερατειά καμία!!!Καλημέρα σας!

Τι μου θύμισες με τα φυσοκάλαμα! Δίπλα από τους Ζωσιμάδες που ζούσε ο 'Τούρκος' (η πλατεία δίπλα στους BV) και η Εργοδηγών (τώρα Λαογραφικό μουσείο) ήταν ερείπιο και οι τείχοι γεμάτοι βάτα με τα 'εφόδια' για τα φυσοκάλαμα... Ωραία χρόνια αυτά.

Αποσυνδεδεμένος ΒΑΣΙΛΗΣ

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 322
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #37 στις: Κυρ 12 Φεβ 2017 13:42 »
Φίλε "μύθος" ναι ξέχασα τα οικολογικά πολεμοφόδια ήταν ο καρπός του κισσού.Όλο τον χειμώνα διαθέσιμος....☺

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.707
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #38 στις: Τρι 12 Σεπ 2017 22:27 »
Παράθεση
5 πράγματα που είχαμε χρησιμοποιήσει για δοκάρια στην αλάνα

Αλάνα. Παιδάκια με κοντά παντελονάκια. Μια μπάλα ή κάτι που να μοιάζει με μπάλα και ένα αιώνιο πρόβλημα: Τι θα βάλουμε για δοκάρια.

Έχουμε χρησιμοποιήσει τα πάντα για μπάλα. Κανονική δερμάτινη, αερόμπαλα, μπαλάκι του τένις, κουτάκι κοακόλας, πλαστικό από νερό, τενεκεδάκια. Ένα σωρό -άχρηστα- φαινομενικά αντικείμενα, που έπαιρναν μια δεύτερη ευκαιρία για να γίνουν χρήσιμα ξανά σε μια παιδική απόπειρα ανακύκλωσής τους.

Όμως αυτή η εφευρετικότητα των σχολικών μας χρόνων δεν σταματούσε εκεί. Αντίστοιχη, αν όχι μεγαλύτερη, ήταν η γκάμα των πραγμάτων που χρησιμοποιήθηκαν  για να μετατραπούν σε τίμια δοκάρια.

Οτιδήποτε που να καρφώνεται (ή όχι) στο χώμα

Καταρχάς το προφανές. Κάτι που να μοιάζει με δοκάρι από γεννησιμιού του και να καρφώνεται στο χώμα. Μια ομπρέλα θαλάσσης, ένα καλάμι, μια σανίδα από μια διπλανή οικοδομή, ένα ξύλο απελέκητο ρε παιδί μου. Λίγη φαντασία χρειαζόταν μόνο και θράσος. Πολύ θράσος. Τόσο που να σε πείσει ότι -ΟΚ το ένα δοκάρι θα είναι η κολώνα της ΔΕΗ- αλλά για το άλλο έχεις κάθε δικαίωμα να πάρεις μέχρι και το παπί του «εξωσχολικού» που σας τραμπουκίζει (με την ελπίδα πως δεν θα σας πάρει χαμπάρι), καφάσια από το παρακάτω μανάβικο, ακόμη και την καρέκλα στην οποία καθόταν ο μανάβης. Μην σου πω και τον ίδιο τον μανάβη…


Ρούχα. Βουνά από ρούχα

Όλοι έχουμε περάσει από εκείνο το στάδιο της ζωής μας που φεύγοντας από το σπίτι νιώθαμε σαν να πηγαίνουμε σε αποστολή κάπου μεταξύ Έβερεστ και Βόρειου Πόλου. Τουλάχιστον έτσι φαινόταν ότι πίστευε η μάνα μας. Πώς αλλιώς να εξηγήσεις εκείνη τη μανία με το ντύσιμο. Το «ηλιοφάνεια με υψηλές θερμοκρασίες σε όλη τη χώρα» που έβγαινε από το στόμα του μετεωρολόγου, μεταφραζόταν σε τρέιλερ από το Ice Age στα αυτιά της μάνας.

Όλα αυτά τα άχρηστα, περιττά (και συχνά ντροπιαστικά αφού ήταν επιλογές της μανούλας που σπανίως σκάμπαζε γρι από σχολική μόδα) γίνονταν απαραίτητα όταν… έλειπε ένα δοκάρι. Έτσι, στη μία γωνία υπήρχε ένα ημισταθερό αντικείμενο, όπως το αυτοκίνητο του άτυχου γείτονα, ένα σαραβαλιασμένο μοτοποδήλατο ή η γλάστρα κάποιας θείας και στο άλλο ένα περήφανο βουνό από ρούχα. Το σας πήραμε τα σώβρακα καμιά φορά έπαιρνε κυριολεκτικές διαστάσεις.


Τσάντες (όχι τσόντες, τσάντες)

Για τους ανθρώπους, τα αρώματα και τις σχολικές τσάντες κυκλοφορεί η κοινή παραδοχή πως είναι το εσωτερικό τους που μετράει. Το περιεχόμενο. Νταξ, δεν ασπάζονταν όλοι οι μαθητές την ίδια άποψη και για τις τσάντες καθώς με τα βιβλία τους δεν είχαν πολλά-πολλά. Μια καλημέρα, μια καλησπέρα και πολύ τους ήταν. Ακόμη κι εκείνοι, όμως, ουδέποτε αμφισβήτησαν την αξία της παλιάς, καλής, πατροπαράδοτης σάκας όταν ερχόταν η ώρα για ένα ματς ζωής ή θανάτου σε αλάνα. Τέσσερις τέτοιες ήταν αρκετές για να μετατρέψουν τον ακάλυπτο σε «Μπερναμπέου» κι εσένα -φυσικά- σε Μπουντραγκένιο και βάλε.

Υλικά οικοδομών

Δυο τσιμεντόλιθοι. Τι άλλο να ζητήσει κανείς. Δυο τσιμεντόλιθοι ήταν αρκετοί. Δυσεύρετοι όμως, ειδικά στις πόλεις. Αντίθετα, εξόχως ευκολότερο ήταν να μαζέψεις κάποια πέτρα. Στην τελική, μπορούσες να συνεννοηθείς με τους υπόλοιπους φωστήρες και να φέρει ο καθένας από μία. Τις έβαζες προσεκτικά, σαν να παίζεις τζένγκα και πολλές φορές η κατασκευή ήταν τόσο περίτεχνη και περίπλοκη που προτιμούσες να φας γκολ, παρά να χτυπήσει η μπάλα στο δοκάρι και να χρειαστεί μισή μέρα μέχρι να το ξαναστήσεις. Αν η φάση στράβωνε εντελώς, μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και ως όπλο. Στο σημείο εκείνο που ονομάζεται «η εκδίκηση του χοντρού». Βλέπεις ως «τερματζήδες», που παίζανε συχνά τα παχουλά παιδάκια, ήταν πιο κοντά από όλους στα πυρομαχικά και μία φορά στις τόσες είχαν εκείνοι τον τελευταίο λόγο.



Συμμαθητές

«Φυλή» των παιδικών ποδοσφαιρικών μαχών που δεν έχει αναλυθεί αρκετά διότι ήταν σπάνια. Υπήρχαν οι «Μαραντόνες», εκείνοι που έφερναν την μπάλα, οι τίμιοι τρεχαλατζήδες, τα τσεκούρια. Όλοι αυτοί χωρίζονταν σε ομάδες και κάθε φορά που ο αρχηγός διάλεγε παίκτες, κατέβαζε ακόμη παρακάτω στα στάνταρντς του. Έχωνε ακόμη πιο βαθιά τα χέρια του στο ποδοσφαιρικό «κατακάθι», καθώς οι τελευταίες επιλογές ήταν ο απουσιολόγος και ο σημαιοφόρος που από μπάλα σκάμπαζαν λιγότερα και από την κυρά-Σούλα την καθαρίστρια. Έτσι και οι ομάδες είχαν βγει και περίσσευε κάνας τέτοιος ξέμπαρκος, έπαιζαν δύο τινά. Ή αναγκαστικά τον έπαιρνε μια ομάδα κι είχε έναν παίκτη-βαρίδι παραπάνω ή έκανε σε όλους τη χάρη να κάτσει για δοκάρι. Σε μερικές περιπτώσεις το να πετύχεις με σουτ το δοκάρι (ειδικά αν δεν σου ‘σβηνε καμία απουσία) ήταν πιο ηδονικό κι από νικητήριο γκολ στο 90′.

menshouse.gr

Αποσυνδεδεμένος PAS and stale bread

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 800
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #39 στις: Τρι 19 Μάι 2020 02:00 »
Στα πρώτα 30" ο τερματοφύλακας δίνει άλλη έννοια στην φράση "εκτελεί ελεύθερο".
Τι να πούμε εμείς τα γατάκια για αλάνες μετά.


Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.707
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #40 στις: Κυρ 18 Οκτ 2020 01:23 »
"Το πιο σημαντικό άτομο στο ποδόσφαιρο της γειτονιάς ήταν ο ιδιοκτήτης της μπάλας. Ποδόσφαιρο χωρίς μπάλα δεν γίνεται και η μπάλα όταν ήμασταν μικροί ήταν από τα μεγαλύτερα γκάτζετ. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο μπορεί να είχαμε καινούρια παπούτσια, αλλά λίγοι είχαν μπάλες. Και έπρεπε να τους έχουμε από κοντά. Κατά διαβολική σύμπτωση μπάλα είχε συχνά κάποιος αχώνευτος μαλακάκος. Έτσι λοιπόν το ποδόσφαιρο μας μάθαινε από μικρούς την κοινωνική υποκρισία και τα ψεύτικα χαμόγελα προς άτομα που δεν χωνεύαμε. Και αν δεν ήταν μαλακάκος, σίγουρα ήταν από τους πιο άσχετους ποδοσφαιρικά και όταν έπιανε αέρα δεν μπορούσες να τον βρίσεις όσο ήθελες, καθώς πιθανότατα δεν θα ξαναέπαιζες..."

El Sombrero

Παράθεση


Οι 10 μεγάλες αλήθειες για το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων (Μέρος Α’)

 Με βάση μια συζήτηση που είχαμε και μια εικόνα που κατά τύχη πετύχαμε στο ίντερνετ αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια λίστα που θα περιγράφει το ποδόσφαιρο της αλάνας. Ίσως τα πράγματα πλέον να έχουν αλλάξει, ίσως τα δικά μας βιώματα να είναι διαφορετικά από αυτά άλλων, αλλά θεωρώ ότι αν κάποιος είναι πάνω από 25 ετών και μεγάλωσε σε κάποια πόλη θα συμφωνήσει τουλάχιστον με κάποια από τις δέκα μεγάλες αλήθειες.

1. Το πιο σημαντικό άτομο είναι ο ιδιοκτήτης της μπάλας

Ποδόσφαιρο χωρίς μπάλα δεν γίνεται και η μπάλα όταν ήμασταν μικροί ήταν από τα μεγαλύτερα γκάτζετ (μια που τότε δεν είχαμε κινητά και εκτός από το γκειμ-μπόι και τον Άμστραντ δεν υπήρχε τόση τεχνολογία). Για κάποιον ανεξήγητο λόγο μπορεί να είχαμε καινούρια παπούτσια, αλλά λίγοι είχαν μπάλες. Και έπρεπε να τους έχουμε από κοντά. Κατά διαβολική σύμπτωση μπάλα είχε πολύ συχνά κάποιος αχώνευτος μαλακάκος. Έτσι λοιπόν το ποδόσφαιρο μας μάθαινε από μικρούς την κοινωνική υποκρισία και τα ψεύτικα χαμόγελα προς άτομα που δεν χωνεύαμε.

Και αν δεν ήταν μαλακάκος, σίγουρα ήταν από τους πιο άσχετους ποδοσφαιρικά και όταν έπιανε αέρα δεν μπορούσες να τον βρίσεις όσο ήθελες, καθώς πιθανότατα δεν θα ξαναέπαιζες. Πάντως, τώρα που το σκέφτομαι, ίσως ο ιδιοκτήτης της μπάλας να ήταν το δεύτερο πιο σημαντικό άτομο και το πρώτο να ήταν η μάνα του. Γιατί αυτή θα ερχόταν να τον μαζέψει για να πάει να φάει ή δεν θα τον άφηνε να βγει από το σπίτι επειδή έπρεπε να διαβάσει ή επειδή φοβόταν μήπως αρρωστήσει ο κανακάρης της.

2. Πενία τέχνας κατεργάζεται (τι γίνεται όταν δεν έχεις μπάλα)

Πολλές φορές ήθελες να παίξεις και δεν είχες μπάλα. Εκεί φαινόταν η δημιουργικότητα και η φαντασία σου. Αγαπημένα ήταν τα κουτιά γάλα συσκευασίας τετραπάκ ή όπως αλλιώς λέγεται, εκείνα τα τετράγωνα που είχαν αρκετό όγκο για να μπορείς να τα κλωτσήσεις και τόσο παράξενο σχήμα που ούτε ο Ζουνίνιο Περναμπουκάνο δεν μπορούσε να βάλει τα κατάλληλα φάλτσα. Επίσης πολύ της μόδας ήταν τα μπουκαλάκια νερού, τα κουτάκια από αναψυκτικά, τα μικρά κουτάκια από χυμούς που ήταν πιο μανιτζέβελα, αλλά χαλούσαν και ευκολότερα. Γιατί πάντα βρισκόταν κάποιος αρκετά άμπαλος που θα πατούσε το κουτί και από τρισδιάστο αντικείμενο θα γινόταν κάτι σαν το πακ του χόκεϊ επί πάγου. Ταυτόχρονα με την μετατροπή της μπάλας σε πακ, το παιχνίδι από ποδόσφαιρο γινόταν κλωτσοπατινάδα, αλλά δεν είχε τόση σημασία. Το γκολ πανηγυριζόταν και πάλι σαν να ήταν τελικός ΤσαμπιονσΛί.



3. Δεν έχουμε εστίες, ας φτιάξουμε

Γήπεδα μπάσκετ υπήρχαν, όχι πολλά αλλά υπήρχαν. Γήπεδα ποδοσφαίρου όχι. Έτσι λοιπόν οι εστίες ήταν αυτοσχέδιες. Το σύνηθες ήταν τον ρόλο των δοκαριών να τον παίζουν τα μπουφάν, οι μπλούζες και γενικά τα εφόδια του καθενός. Αν ήσουν πιο τυχερός τότε υπήρχε κάποιο δέντρο ή κάτι αντίστοιχο που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως δοκάρι. Για παράδειγμα εγώ έπαιζα σε γήπεδο με προτομές ηρώων που έκαναν τέλεια τα δοκάρια. Βέβαια η μια “εστία” ήταν πιο μικρή σε μήκος από την άλλη (γιατί είχαν βάλει τα αγάλματα πιο κοντά), αλλά αυτό το λύναμε εύκολα αλλάζοντας εστία σε κάθε ημίχρονο. Το πρόβλημα ήταν πιο σοβαρό όταν διάφοροι περαστικοί μας έκραζαν γιατί δεν σεβόμασταν αυτούς που θυσιάστηκαν για εμάς. Άντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι με τόση μπάλα είχα μάθει όλες τις χρονολογίες γέννησης των ηρώων και τους τόπους καταγωγής τους.

Και αν το πρόβλημα των κάθετων δοκαριών λυνόταν, τα οριζόντια ήταν μια μεγάλη πληγή. Ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου αλάνας λέει ότι το οριζόντιο δοκάρι πάντα τοποθετείται νοητά στο μέγιστο ύψος που φτάνει ο εκάστοτε τερματοφύλακας. Μεγάλη διαφορά από το κανονικό ποδόσφαιρο που ο ψηλός τερματοφύλακας είναι πλεονέκτημα. Όπως είναι φυσικό, με την απουσία ριπλέι και εποπτών, υπήρχαν πολύ συχνά διαφωνίες για το αν κάποια σουτ ήταν γκολ ή “πολύ ψηλά”.

4. Πού παίζει ο καθένας

Όλοι θέλουν να βάζουν γκολ, όλοι θέλουν να σκοράρουν, αλλά δεν γίνεται. Ο κανόνας λέει ότι οι πιο άμπαλοι μπαίνουν στην άμυνα και ο πιο χοντρός στο τέρμα. Συνήθως ο πιο χοντρός είναι κι ο τελευταίος που επιλέγεται, ένα κοινωνικό στίγμα που δύσκολα ξεχνιέται. Αν τώρα δεν υπάρχει χοντρός ή κάποιο κορόιδο που θέλει να κάθεται τέρμα, υπάρχει ο δημοκρατικός κανόνας σύμφωνα με τον οποίο το τέρμα αλλάζει κάθε δύο γκολ. Φήμες λένε ότι κάποιοι άφηναν τα γκολ επίτηδες ώστε να επιστρέψουν μια ώρα αρχύτερα στο κανονικό παιχνίδι. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο μπακότερμα είτε λόγω αριθμητικής ανισορροπίας των ομάδων, είτε επειδή δεν άντεχε να μην παίζει λίγο κι αυτός.



5. Χάσαμε την μπάλα

Το ποδόσφαιρο δεν είναι τένις ή πινγκ πονγκ και η μπάλα είναι μεγάλη. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν λίγες οι φορές που η μπάλα έφευγε. Είτε σε κάποιο μπαλκόνι, είτε σε κάποια στέγη, είτε σε κάποιον δρόμο, είτε οπουδήποτε τέλος πάντως μπορούσε να πάει μια μπάλα από ένα κακό δυνατό σουτ. Η χειρότερη μοίρα όμως της μπάλας ήταν μία. Να πάει κάτω από ένα αυτοκίνητο. Η προσπάθεια επανάκτησής της ένας πραγματικός γολγοθάς, με πιτσιρίκια να απλώνουν τα πόδια τους για να κάνουν κάτι σαν τάκλιν και να την φτάσουν την στιγμή που είχε καρφωθεί. Το επίπεδο δυσκολίας ανέβαινε κι άλλο, όταν ο δρόμος ήταν γεμάτος νερά, φαινόμενο όχι σπάνιο σε ελληνικό δρόμο, κι ο ήρωας έπρεπε να γίνει μούσκεμα για να συνεχιστεί το παιχνίδι. Ειδικά μάλιστα όταν συνήθως υπήρχε και η διαφωνία αν υπεύθυνος ήταν αυτός που είχε στείλει την μπάλα εκεί ή η ομάδα που είχε την κατοχή.

(Συνεχίζεται…)
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.707
    • Προφίλ
Απ: Oι αλάνες της ζωής μας
« Απάντηση #41 στις: Κυρ 18 Οκτ 2020 01:25 »
Οι 10 μεγάλες αλήθειες για το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων (Μέρος Β’)



Συνεχίζουμε το ταξίδι στα παιδικά μας χρόνια της ευτυχίας με το δεύτερο και τελευταίο μέρος της λίστας (που αρχικά θα γινόταν σε ένα μέρος, αλλά η πολυλογία μου δεν είχε τέλος).

6. Απουσία διαιτητή, ανάγκη συμφωνίας στους κανόνες

Όταν δεν έχεις κάποιον να αποφασίζει, τότε το να βρεθεί άκρη ανάμεσα σε καμιά 10αριά (και βάλε) πιτσιρίκια είναι αρκετά δύσκολο. Οι γενικές… ντιρεκτίβες πάντως λέγανε ότι για να δοθεί πέναλτι πρέπει να το ζητήσει κάποιος που έχει πέσει κάτω και φαίνεται ότι πονάει.  Φυσικά ακόμα και να έβγαινε άκρη για το αν ένα φάουλ ήταν φάουλ (συνήθως ήταν, αν το θύμα επέμενε πολύ και έπαιρνε την μπάλα στα χέρια του για το εκτελέσει και αυτό το κάνανε κάτι τύποι που ζητούσαν φάουλ σε κάθε επαφή), μια καινούρια συζήτηση ξεκινούσε για τις αποστάσεις. Χωρίς ίντερνετ να γκουγκλάρει κάποιος, υπήρχαν διάφορες απόψεις για το πόσα μέτρα ή βήματα ήταν η σωστή απόσταση του τείχους και του πέναλτι και ειδικά όταν μιλούσαμε για “βήματα” ποιος θα τα μετρούσε καθώς αν πήγαινε κανένας ψηλός η απόσταση μεγάλωνε σημαντικά. Σημαντική επίσης η έλλειψη οφσάιντ, ένας κανόνας ιδιαίτερα πολύπλοκος για να τηρείται. Γενικά πάντως οι διαφωνίες σπάνια έφερναν το τέλος του παιχνιδιού, καθώς η κάψα για μπάλα ήταν μεγαλύτερη. Φυσικά όμως οι “αδικημένοι” φρόντιζαν να χτυπάνε ανά τακτά χρονικά διαστήματα στους αντιπάλους “εκείνη” τη φάση που τελικά πέρασε το δικό τους, πλάθοντας σιγά σιγά τις επόμενες γενιές Ελλήνων φιλάθλων.



7. Πώς αρχίζει και πότε τελειώνει ένας αγώνας;

Στο ποδόσφαιρο αλάνας δημιουργήθηκε και το ιδιότυπο ποδοσφαιρικό τζάμπολ “σκάει τρεις”, όταν δεν υπήρχε συμφωνία για το ποιος θα κάνει τη σέντρα. Αν πάλι υπήρχε συμφωνία για σέντρα, ο κανόνας έλεγε ότι η πρώτη πάσα ήταν ελεύθερη με αποτέλεσμα να γίνονται και οι πρώτες οργανωμένες κομπίνες, ενώ μερικοί επίτηδες έκαναν την πρώτη πάσα απίστευτα αργά για να σπάσουν τα νεύρα των αντιπάλων. Η παντελής έλλειψη κανόνων είχε ως αποτέλεσμα να μην ξέρουμε πότε τελειώνει ένα ματς. Κάποιες φορές παίζαμε μέχρι κάποια συγκεκριμένη ώρα, όπου και εκεί γινόταν χαμός γιατί όσοι είχαν ρολόγια παρουσίαζαν μεγάλες αποκκλίσεις και 1-2 λεπτά ακόμα ήταν ένας αιώνας στο ποδόσφαιρο αλάνας, ενώ κάποιες φορές μέχρι συγκεκριμένο αριθμό γκολ.

Όταν όμως για Χ, Υ λόγους το παιχνίδι έπρεπε να διακοπεί πριν την ώρα του (π.χ. γιατί ο μπαλοκράτορας έπρεπε να φύγει ή γιατί είχε αρχίσει να νυχτώνει και οι μανάδες μας θα μας κράζανε) με το σκορ ισόπαλο ή στη διαφορά ενός γκολ είχαμε τη χρήση δυο σπουδαίων κανόνων. Της “τελευταίας φάσης” όπου η αγωνία κορυφωνόταν καθώς όλος ο ιδρώτας θα κρινόταν από μία και τελευταία κλωτσιά και του “όποιος το βάζει κερδίζει”. Μερικά από τα μεγαλύτερα γκολ της ιστορίας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου αλάνας έχουν μπει υπό αυτές τις συνθήκες και έτσι ξεχώριζαν οι άντρες από τα αγόρια (λέμε τώρα). Οι δε πανηγυρισμοί ήταν πολύ συχνά κόπιες από πανηγυρισμούς γνωστών παικτών (εγώ π.χ. για καιρό είχα λανσάρει τον πανηγυρισμό Σαραβάκου με το άλμα και την χαρακτηριστική κίνηση του χεριού)

8. H αργκό του ποδοσφαίρου αλάνας

Η γλώσσα ήταν ένα συνονθύλευμα λέξεων καθαρεύουσας, λαϊκής δημοτικής και ξένων όρων που είχαν μπασταρδοποιηθεί. Στην περίπτωση που είχαμε χέρι ξεκινούσε μια συζήτηση με μαγικές λέξεις για τις ηλικίες όπως εσκεμμένο, ακούσιο και άλλα τέτοια που προστίθενταν στο λεξιλόγιο δίπλα σε λήμματα όπως το “τζατζάρισμα” , “παγκότερμα”, “αράουτ” , “δεν στρέχει” , “το γερμανικό” , “σφάλτσο” , “φάουλτ” κτλ, ενώ είχαν δημιουργηθεί και νέες θέσεις στον αγωνιστικό χώρο όπως το περιβόητο “περίπτερο” που όλοι μισούσαν, αλλά σε κάποια στιγμή της ζωής τους έπαιξαν. Εκεί πρωτοακούστηκαν και φράσεις όπως “όχι μπουμ” για να απαγορευτούν τα δυνατά σουτ που έθεταν σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα του ατυχούς τερματοφύλακα.

9. Εγώ είμαι ο Πελέ, εμείς είμαστε η Γερμανία

Το ποδόσφαιρο των παιδικών μας χρόνων μπορεί να ήταν μια στιγμή ευφορίας και ελευθερίας, αλλά πάντα μέσα μας θέλαμε να μοιάσουμε με μεγαλύτερους. Εκεί είχαμε τις διαφωνίες για το ποιος είναι ο καθένας και τι ομάδα είναι ο καθένας. Στη δική μου εμπειρία (και μια και δεν μπορούσαμε να διαλέξουμε ελληνικές ομάδες γιατί οι κόντρες ήταν μεγάλες) συνήθως γίνονταν επιλογές ξένων εθνικών ομάδων. Κάποιος ήταν ο Πλατινί, κάποιος ο Μαραντόνα, η μια ομάδα ήταν η Γερμανία, η άλλη η Αγγλία και πάει λέγοντας. Συνήθως οι ομάδες επιλέγονταν με το πόσο ισχυρές ήταν εκείνη την εποχή, δεν ήταν τυχαίο που είχαμε έξαρση του… Καμερούν τη δεκαετία του 1990 ή της Ολλανδίας το 1988. Φανέλες ομάδων τότε δεν ήταν τόσο της μόδας και ήταν και δυσεύρετες, οπότε σπάνια υπήρχε διαχωρισμός χρωματικός. Όταν τύχαινε και παίζαμε με ελληνικές ομάδες εμφανίζονταν και οι γνωστοί glory hunters που κάθε σεζόν ήταν άλλη ομάδα ανάλογα με το ποιος ήταν πρωταθλητής ή κυπελλούχος. Δεν θα ξεχάσω τον τυπάκο που ήταν Άρης στο μπάσκετ και μετά έγινε ΟΣΦΠ, ενώ στο ποδόσφαιρο κατά σειρά ήταν Άρης, ΑΕΚ, ΟΣΦΠ και ΠΑΟΚ.

10. Η μπάλα ήταν πάντα έτσι:


sombrero.gr