Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ
Αναγκάζομαι να επανέλθω δημόσια. Και αυτή τη φορά θα είναι η τελευταία μου ουσιαστική δήλωση.
29/01 ανάρτησα στην προσωπική μου σελίδα αυτούσιες τις δηλώσεις που έκανα 28/01, σε προγραμματισμένη συνέντευξη Τύπου.
Εκεί παρουσίασα με πλήρη ανάλυση:
• τα πεπραγμένα των τελευταίων 7 μηνών,
• τα πλήρη οικονομικά στοιχεία της ΠΑΕ,
• τους κινδύνους,
• και το πλάνο επιβίωσης.
Όποιος θέλει να γνωρίζει την αλήθεια, μπορεί να τα διαβάσει αναλυτικά εκεί.
Σήμερα, 16 Φεβρουαρίου, αναγκάζομαι να επανέλθω ξανά.
Όχι γιατί μου αρέσουν οι ανακοινώσεις ούτε γιατί θέλω να “παίζω” επικοινωνιακά.
Αλλά γιατί δεν γίνεται άλλο να λέμε την αλήθεια με στοιχεία και να αντιμετωπίζεται σαν θόρυβος, ενώ την ίδια στιγμή ανθίζουν η ίντριγκα, η χολή, το δηλητήριο και το «αίμα της αρένας».
Επέλεξα να μιλήσω με αποδείξεις, όχι με αφηγήματα.
Δεν ξέρω αν έχει ξανασυμβεί στα χρονικά ίσως και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, να βγαίνει ένας άνθρωπος δημόσια και να παρουσιάζει με τέτοια ανάλυση, με τέτοια λεπτομέρεια και με απόλυτη διαφάνεια όλα τα οικονομικά στοιχεία μιας ΠΑΕ μαζι με τα πεπραγμένα, τις εκκρεμότητες, τους κινδύνους και το business plan.
Και όμως, αντί να υπάρξει συζήτηση ουσίας, αντί να υπάρξει στοιχειώδης συστράτευση, η πραγματικότητα είναι σκληρή: πέρασε στα ψιλά.
Δεν έχω τίποτα άλλο να πω για να γίνει κατανοητό.
Αναρωτιέμαι ειλικρινά:
Τι πρέπει να γίνει για να καταλάβουμε;
Πρέπει να φτάσουμε σε ποινες τους -15 βαθμούς;
Πρέπει να έρθει η εξωαγωνιστική καταστροφή για να αντιληφθούμε ότι οι αριθμοί δεν είναι θεωρία;
Γιατί τα λέω όλα αυτά τόσους μήνες; Γιατί εξηγώ; Γιατί παρουσιάζω;
Γιατί πολύ απλα δεν θέλω να ξυπνήσουμε όταν θα είναι αργά.
Τι άλλο πρέπει να πει κάποιος για να γίνει απόλυτα σαφές και κατανοητό ότι χωρίς οικονομική στήριξη δεν υπάρχει ομάδα;
1) Η αλήθεια χωρίς ωραιοποίηση.
Από τον Ιούλιο είμαι εδώ, φωνάζω, προειδοποιώ. Μπήκα μπροστά, όχι γιατί το ήθελα, όχι γιατί μου ανήκει η ομάδα, όχι γιατί την κληρονόμησα, όχι γιατί είμαι δισεκατομμυριούχος.
Είπα ξεκάθαρα ότι μόνο όλοι μαζί μπορούμε, μπήκα μπροστά γιατί αγαπώ τον ΠΑΣ γνωρίζοντας ότι μπορεί να καταστραφώ.
Και σήμερα, μπορώ να πω ότι είμαι στα όρια της επαγγελματικής και οικονομικής εξάντλησης.
Δούλεψα 8 μήνες μέρα και νύχτα, άφησα πίσω δουλειά, οικογένεια, ζωή.
Έβαλα χρήματα που δεν μου περίσσευαν, χρόνο που δεν μου περίσσευε και ψυχή που δεν αναπληρώνεται.
Και στο τέλος βρίσκομαι να απολογούμαι, να πρέπει να αποδεικνύω ότι «δεν είμαι ελέφαντας», οτι η ομάδα δεν είναι δική μου, ότι δεν υπάρχει σκοπιμότητα και ότι δεν υπάρχει ιδιοτέλεια.
Στην αρχαία Σπάρτη έλεγαν «ή ταν ή επί τας».
Στην αρχαία Αθήνα η ευθύνη ήταν ύψιστη τιμή.
Στην ιστορία οι άνθρωποι που αναλάμβαναν βάρος δεν απολογούνταν — κρίνονταν από το αποτέλεσμα.
Εδώ όμως φτάσαμε στο σημείο - από μία πολύ μικρή μειοψηφία - ο άνθρωπος που πληρώνει, να απολογείται, ο άνθρωπος που δίνει, να κατηγορείται, ο άνθρωπος που παλεύει, να αμφισβητείται.
Αυτό δεν είναι κριτική αλλά παραλογισμός.
Την ομάδα δεν τη στηρίζεις με σχόλια, ούτε με θεωρίες, την ομάδα την στηρίζεις με χρόνο και χρήμα, με πράξεις και ευθύνη.
Η πραγματικότητα είναι μία:
Είμαι ο ΜΟΝΟΣ που βάζει συνεχώς χρήμα, χρόνο και πραγματική ψυχή σε αυτή την προσπάθεια.
Και αυτό ΔΕΝ μπορεί και ΔΕΝ θα συνεχιστεί.
2) Οι δύο πραγματικοί κίνδυνοι – Όχι “θεωρίες”, πραγματικοί κίνδυνοι.
Το είπα ξεκάθαρα στις 28/01, θα το πω ξανά για τελευταία φορά. Ο ΠΑΣ σήμερα κινδυνεύει από δύο πράγματα:
Α) Από τις παλιές οφειλές σε πρώην ποδοσφαιριστές – ο μεγαλύτερος εξωαγωνιστικός κίνδυνος.
Όταν μπήκα μπροστά, οι οφειλές προς παλιούς ποδοσφαιριστές και παλιό staff ήταν περίπου 1.100.000€.
Σήμερα έχουν πέσει περίπου στις 500.000€.
Αυτό είναι τεράστια μείωση, πραγματικός άθλος, αποτέλεσμα μάχης.
Όμως —ακούστε με— αυτές οι 500.000€ εξακολουθούν να είναι «βόμβα», γιατί αυτές οι οφειλές είναι που γεννούν νέες προσφυγές, νέες ποινές, νέα bans, νέες αφαιρέσεις βαθμών και τελικά, εξωαγωνιστική καταστροφή.
Δεν είναι κινδυνολογία. Είναι κανόνες του ποδοσφαίρου και της πραγματικότητας, το είπα ξεκάθαρα. Το ξαναλέω.
Β) Από τις τρέχουσες υποχρεώσεις – αν δεν πληρώνεται το σήμερα, διαλύεται το αύριο
Το δεύτερο μέτωπο είναι το τρέχον ρόστερ, το προπονητικό επιτελείο, το προσωπικό.
Οι άνθρωποι που είναι εδώ σήμερα, που παλεύουν, που κάνουν υπομονή.
Αν αυτοί οι άνθρωποι δεν πληρώνονται, η ομάδα δεν “ταλαιπωρείται”, καταρρέει.
Με κακή ψυχολογία, αποσύνθεση, ακόμη και με αποχές, με διάλυση της καθημερινότητας.
Και αυτό το είπα ξεκάθαρα. Το ξαναλέω.
3) Το νούμερο επιβίωσης: 250.000€ τον μήνα.
Εδώ τελειώνουν οριστικά οι παρερμηνείες.
Το είπα επίσης ξεκάθαρα στις 28/01, η ομάδα χρειάζεται τουλάχιστον 250.000€ τον μήνα.
Όχι περίπου. Όχι “κάπου εκεί”. Τουλάχιστον.
Για να πληρώνει τις τρέχουσες ανάγκες (ρόστερ, staff, προσωπικό, καθημερινές λειτουργικές ανάγκες) και παράλληλα να σβήνει τις παλιές φωτιές που μας κυνηγούν.
Χωρίς αυτό το ποσό, ο ΠΑΣ δεν “δυσκολεύεται”.
Ξεκάθαρα, δεν επιβιώνει.
Οσο κι αν υπάρχει ψυχή, καρδιά, θέληση, χωρίς πόρους δεν κινείται τίποτα.
4) Οι αριθμοί της αλήθειας – ποιος πληρώνει.
Έγινε δημόσια παρουσίαση επισης 28/01: πληρωμές μέχρι 15/01/26 περίπου 1.350.000€.
Και από αυτά, ένα τεράστιο κομμάτι το έβαλα εγώ.
Μέχρι τότε, 600.000€ προσωπική συμμετοχή που σήμερα έχει φτάσει περίπου 700.000€
Και τις τελευταίες εβδομάδες, αντί να υπάρξει στήριξη, εγώ συνέχισα να καλύπτω νέα ποσά για να κρατηθεί η ομάδα όρθια και να γίνουν οι αναγκαίες διορθώσεις ώστε να πάμε στους κρίσιμους αγώνες όσο γίνεται πιο έτοιμοι και ανταγωνιστικοί.
Το δηλώνω καθαρά:
ΔΕΝ μπορώ και ΔΕΝ θα συνεχίσω να κρατάω μόνος μου αυτή την κατάσταση, τα όρια μου έχουν εξαντληθεί.
5) Η πλήρης απαξίωση των στοιχείων – και η τοξικότητα.
Και εδώ είναι η μεγαλύτερη απογοήτευσή μου.
Δύο εβδομάδες μετά τη δημόσια ανάλυση των πεπραγμένων και των οικονομικών στοιχείων: ελάχιστοι ασχολήθηκαν, ελάχιστοι αναπαρήγαγαν, ελάχιστοι συζήτησαν την ουσία.
Αντί για αυτό, είδα ξανά το ίδιο έργο: κουτσομπολιό, θεωρίες, ίντριγκα, δηλητήριο, αρένα.
Αυτή η κουλτούρα —με πράξεις ή με παραλείψεις— βάζει σήμερα το τελευταίο λιθαράκι στην ταφόπλακα της ομάδας.
6) Το νομικό μέτωπο: -3, -6, -9, -12, -15 βαθμοί.
Έχει επιβληθεί ποινή -3 βαθμών, όπως επιβλήθηκε και τις προάλλες.
Ξεκάθαρα: η ποινή αυτή είναι προσωρινή, γιατί η ομάδα έχει προσφύγει στο CAS και ζητά αναστολή της ποινής.
Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας θα επικοινωνηθούν άμεσα από τους αρμόδιους, λίγη υπομονή και εμπιστοσύνη.
Όμως εγώ δεν θα κρυφτώ πίσω από νομικά.
Γιατί ακόμη κι αν δικαιωθούμε, ακόμη κι αν “παγώσει” κάτι:
το πρόβλημα της έλλειψης πόρων παραμένει.
7) Το “μόνο έσοδο” που περιμένουμε – και η αμφιβολία.
Το μοναδικό σημαντικό έσοδο που αναμένουμε άμεσα είναι η κρατική επιχορήγηση από το στοίχημα, περίπου 200.000€.
Όμως υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να παρακρατηθεί μεγάλο μέρος της, λόγω βεβαίωσης οφειλών που έχει σταλεί προς τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού για το ΠΕΑΚΙ.
Θέλω να είμαι απολύτως ξεκάθαρος:
• Δεν αμφισβητούμε ότι υπάρχουν οφειλές.
• Αμφισβητούμε, όμως, το ύψος και την τεκμηρίωση του ποσού, όπως έχει σταλεί, χωρίς πλήρη ανάλυση και παραστατικά.
Γι’ αυτό ζητήσαμε:
• να μη παρακρατηθεί ούτε ένα ευρώ άμεσα,
• να γίνει πρώτα σωστός, τεκμηριωμένος υπολογισμός,
• και μετά να υπάρξει ρύθμιση, όχι “στραγγαλιστική” παρακράτηση, ώστε η ομάδα να πάρει έστω μια μικρή ανάσα ζωής.
Έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες και επικοινωνίες σε θεσμικό επίπεδο και ευελπιστούμε να εισακουστούν, αλλά δεν ξέρουμε τι θα γίνει.
Και ακόμα κι αν πάρουμε όλο το ποσό, δεν φτάνει ούτε για έναν μήνα…
8) Τι ζητώ – όχι ως παράκληση, ως αυτονόητο.
Δεν ζητώ λύπηση, δεν ζητώ “χειροκρότημα”, δεν παρακαλάω κανέναν.
Ζητώ το αυτονόητο: να πράξει ο καθένας αυτό που μπορεί και του αναλογεί.
Η ομάδα χρειάζεται πανστρατιά, μέσα στο γήπεδο, έξω από το γήπεδο και κυρίως στο πεδίο που πονάει: στο οικονομικό.
Η συμβολική στήριξη του κόσμου είναι τουλάχιστον συγκινητική. Το ξέρω, το αναγνωρίζω και το τονίζω σε όλες της δημόσιες δηλώσεις μου.
Αλλά εδώ πλέον δεν μιλάμε για συμβολισμούς. Μιλάμε για επιβίωση.
Χρειάζονται άνθρωποι, επιχειρήσεις, φορείς που μπορούν να σταθούν έμπρακτα.
Μικροί, μεσαίοι, μεγάλοι. Όλοι.
Αυτό που ζούμε δεν είναι “αγωνιστική κρίση”, είναι μάχη ύπαρξης.
9) Η τελική γραμμή.
Το λέω με καθαρότητα για να μην υπάρξει ούτε ένα “δεν ήξερα”, ούτε ένα “δεν μου το είπαν”.
Αν δεν υπάρξει άμεση, πραγματική, μετρήσιμη συστράτευση ώστε να εξασφαλίζεται το ελάχιστο των 250.000€ τον μήνα, τότε: οι παλιές οφειλές θα μας χτυπήσουν ξανά με ποινές, οι τρέχουσες υποχρεώσεις θα διαλύσουν την ομάδα από μέσα και η εξωαγωνιστική καταστροφή θα είναι θέμα χρόνου.
Τι περιμένουμε; Να έρθουν -15 βαθμοί για να πιστέψουμε τους αριθμούς; Να καταρρεύσει η ομάδα για να πούμε «δεν το φανταζόμασταν»;
Δεν μπορώ άλλο να απολογούμαι επειδή πληρώνω, δεν μπορώ άλλο να εξηγώ τα αυτονόητα, δεν μπορώ άλλο να κρατώ μόνος ένα βάρος που δεν σηκώνεται από έναν άνθρωπο.
Είμαι εδώ από αγάπη, όχι από συμφέρον.
Και η αγάπη χωρίς ευθύνη δεν σώζει καμία ομάδα.
Θα είμαι κι εγώ απολύτως ξεκάθαρος:
Από εδώ και πέρα, ή αλλάζει η πραγματικότητα ή θα αποχωρήσω και εγώ επίσημα από αυτή την προσπάθεια, με καθαρό πρόσωπο, καθαρή συνείδηση και με την αλήθεια χιλιοειπωμένη.
Όχι από πείσμα, οχι από θυμό, αλλά γιατί δεν γίνεται να συνεχιστεί κάτι που απαιτεί πολλούς και το σηκώνει ένας.
Ο Άγιαξ της Ηπείρου δεν ζητά λύπηση.
Ζητά ευθύνη.
Από εδώ και πέρα, ο καθένας θα κριθεί από τη στάση του.
Εγώ μίλησα καθαρά.
Νίκος Σιόντης
