Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - midnight

Σελίδες: [1] 2 3 ... 22
1
Οι Γιαννιώτες μπορεί να σταμάτησαν να το συζητούν, αλλά ποτέ δεν ξέχασαν το 2018...

Οι Ηπειρώτες, μπορεί να πικράθηκαν που είδαν την πρωτεύουσα της Ηπείρου έρμαιο στο έλεος των αγροίκων.

Ο ΠΑΣ μπορεί να πέρασε ξανά από σαράντα κύματα, αλλά σήμερα εκδικήθηκε για την ασέβεια που τελέστηκε τότε...

Χαρείτε Γιαννιώτες φίλοι μου!
Πανηγυρίστε Ηπειρώτες σε όλα τα μήκη κ' τα πλάτη της Γης!

Ο ΑΓΙΑΞ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ μπορεί να αργεί, αλλά ποτέ δεν ξεχνάει!!

2
Εκατό χρονών κοντά είχε φτάσει η γιαγιά μου και την θυμάμαι μέχρι τα τελευταία της να μου διηγείται το ολοκαύτωμα της Άρτας.
 Το μαρτυρικό Κομμένο ξεκληρίστηκε, από την μανία των απανθρώπων. Δεν σταμάτησαν όμως εκεί. Επιτέθηκαν την ίδια χρονιά και σε άλλα χωριά της Άρτας και δεν υπάρχουν λόγια να μεταφέρω πώς το βιώνει η παιδική ψυχή που πληροφορείται αυτά τα γεγονότα, όχι από τα βιβλία, αλλά από τους ίδιους τους επιζήσαντες που τυγχάνει να είναι και συγγενείς του.

 Νιόπαντρη τότε η αείμνηστη πλέον γιαγιά μου, με τον πατέρα μου μωρό ασαράντιστο, και τον παππού μου στον Αγώνα, τους είδε να σκοτώνουν τους γείτονές της και να ανηφορίζουν στο σπίτι της, αφού είχανε κάψει ό,τι υπήρχε στο διάβα τους.
  Άκουσε το μωρό της να κλαίει στο μέσα δωμάτιο και κατάλαβε ότι δεν θα υπήρχε γλιτωμός. Έτρεξε να το ησυχάσει, αλλά οι φωνές τους ακούγονταν όλο και πιό κοντά.
 Δεν προλάβαινε να κάνει πολλά, κατάλαβε πως αν θα είχε μία ευκαιρία να ζήσει, θα έπρεπε να τρέξει μαζί με το παιδί της να κρυφτεί στο δάσος, όσο πιό γρήγορα γινόταν.
Στην ύστατη προσπάθειά της, άνοιξε το πίσω παράθυρο του σπιτιού της και πήδησε στο κενό με το μωρό της στην αγκαλιά. Πάνω σ' αυτή της την κίνηση με όλο το τρέμουλο που συγκλόνιζε το κορμί της από την πρώτη φορά που οι Γερμανοί της είχανε κάψει το σπίτι, αλλά και το μυαλό της στο τί είχε προηγηθεί στο Κομμένο...  στην αγωνία της να προλάβει, της έφυγε το παιδί από τα χέρια και μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου σαν γερακίνα στον αέρα, άρπαξε το παιδί της με το στόμα της δαγκώνοντας τα ρούχα του και κατάφερε να το συγκρατήσει πριν κομματιαστούν και οι δύο στο έδαφος.
Τραυματισμένη έφτασε στο δάσος και έχοντας σώσει το παιδί της, κρυμμένη  ακόμα και από τον Θεό, γύρισε το βλέμμα της πίσω και είδε το σπίτι της παρανάλωμα της φωτιάς για δεύτερη φορά μέσα σε 3 χρόνια.

3
ΠΑΣ Clubs / Απ: 55 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ
« στις: Κυρ 11 Ιούλ 2021 15:16  »
Σαν να επιστρέφεις στην γειτονιά των παιδικών σου αναμνήσεων, μετά από εξορία...
Να κοντεύουν μεσάνυχτα και να ξαναμπαίνεις στο σπίτι σου, με φώτα σβηστά και να αναριγείς από την αύρα του, που σε αγκαλιάζει σαν το ξενιτεμένο παιδί του... Να γνωρίζεις όλα σου τα πατήματα ένα-ένα χωρίς να παραπατάς ούτε σε ένα σου βήμα στο μισοσκόταδο και κάθε γωνιά του να σε καλεί να σταθείς λίγο ακόμα εκεί πέρα για να ανασάνεις ελεύθερα...
Να ξαναβλέπεις τους γείτονες που σου έλειψαν, να κάθονται στα πεζούλια τους, σαν τον καιρό τον παλιό και να γίνεσαι πάλι "ένα" μαζί τους.

Στα οικογενειακά άλμπουμ χθες, προστέθηκαν καινούριες φωτογραφίες σε αυθεντικό μπλε φόντο.
Στο φιλμάκι του νου μας, μπήκαν νέες εικόνες, χρωματιστές.
Οι αναμνήσεις μας συναντήθηκαν με παροντικά γεγονότα που θα πάρουν σειρά γιορτινή, επιτέλους, στη μνήμη.

Συγχαρητήρια στα παιδιά που με την όρεξη και τον παλμό τους, συγκίνησαν τους παλαιούς, στερημένους φιλάθλους του ΠΑΣ και ενθουσίασαν τους νεαρούς φίλους του, που περιμένουν ενάμιση χρόνο να ξαναέρθουν κοντά του.

Χρόνια Πολλά στην Ομάδα μας και μακάρι η εξοντωτική αυτή απουσία, να γίνει μακρινό παρελθόν, σε μία σειρά γιορτινής και θερμής αλληλεπίδρασης με το σημείο της πόλης όπου χτυπά η καρδιά όλων μας.

4
Γεννήθηκες σαν σήμερα σε ετούτη την πόλη και έμελλες να αλλάξεις τον ρουν του ποδοσφαίρου της χώρας ολόκληρης.

Θαυμάστηκες και μισήθηκες όσο λίγοι στην διαδρομή της ως τώρα ύπαρξής σου.
Σαν τους διάσημους σταρ...

Στα χρόνια που μεσολάβησαν, προδόθηκες δυσανάλογα πολύ, σε σχέση με το πόσο αγαπήθηκες. Και εγκαταλείφθηκες μαζικά, όπως μαζικά και επί δεκαετίες συνοδεύτηκες από χιλιάδες Ηπειρώτες σε όλα τα σημεία από όπου κι αν πέρασες.

Το "σώμα" σου τραυματίστηκε εσκεμμένα άπειρες φορές, μα η ψυχή σου βαστάει γερά 55  ολόκληρα χρόνια, εμπνέοντας όλους μας στις δυσκολίες που μας προκύπτουν...

Επί μισόν και πλέον αιώνα, κοσμείς τις σελίδες εντύπων και αναρτήσεων για τους απανταχού Ηπειρώτες, μα περισσότερο κοσμείς την σκέψη, τις αναμνήσεις μας και τα όνειρά μας κάθε φορά που αναζητά η ψυχή ένα ξέφωτο νοσταλγίας και επανασύνδεσης με τον καθαρό εαυτό μας...

Ανέδειξες την πόλη από την οποία προέρχεσαι και γνωστοποίησες το όνομά της σε όλη την Ευρώπη, με περισσότερο κόπο από κάθε άλλον σου συμπολίτη στα σύγχρονα χρόνια και αυτοδίκαια κατέχεις την πιό ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου!

Αποτελείς την σταθερή έγνοια μου, ανεξάρτητα και παράλληλα με την όποια μου καθημερινότητα και μονοπωλείς έναν εαυτό μου ρομαντικό, τρυφερό  και αμόλυντο που τον διαθέτω μόνο για σένα από την παιδική ως την τωρινή ηλικία μου...

Τα χρόνια του μέλλοντός σου θα είναι άρρηκτα δεμένα μαζί μας, όπως ήταν και όλα τα χρόνια σου μέχρι τώρα γιατί η μοίρα μας είναι κοινή και οι ζωές μας παράλληλες και αδιαχώριστες.

 Χρόνια  Πολλά Αγαπημένε ΠΑΣ!

5
Είναι αυτή η διάχυτη νοσταλγική ατμόσφαιρα των παλαιών αναμνήσεων που, χωρίς ιδιαίτερη τεχνολογική υποβοήθηση ή και καθόλου, μεταφέρονται αναλλοίωτες και ολοκληρωμένες από γενιά σε γενιά, φέροντας την προσωπική συναισθηματική σφραγίδα του αφηγητή τους.

Γεγονότα που ίσως να επαναληφθούν σε καινούριο χρόνο με την στόφα του νέου, και την φινέτσα του σύγχρονου...
Σελίδες που ενδεχομένως να ολοκληρωθούν ή και να προστεθούν επιπλέον στις αναρτήσεις και στα λευκώματα, ακόμα και στις απλές συναντήσεις μεταξύ φίλων...

 Όμως, εκείνη η νοσταλγική, η πολύχρωμη και παραμυθένια ομιχλώδης θαλπωρή που προηγείται και περιβάλλει την αναμόχλευση των  παλαιών αναμνήσεων, περασμένων, ρομαντικών και αυθεντικότερων χρόνων, δεν θα επανεμφανιστεί μελλοντικά ως φόντο στην νοερή περιήγηση για καμιά από τις σημερινές αναμνήσεις.

 Θα έχει αντικατασταθεί δυστυχώς από την πυκνή, γκρίζα και πνιγηρή ομίχλη που αντανακλά και παράγει η ωμότητα της τωρινής εποχής και που αναπόφευκτα εμβαπτίζει τις παροντικές  αναμνήσεις, ώστε η ανθρώπινη φύση να εξορίζει στην λήθη αυτές της τις μνήμες, ως αγωνιώδη προσπάθεια να περιφρουρίσει και να διασώσει την πολυτιμότητα του "παλαιού θυσαυρού" της...

6
Δυο πετυχημένα χρόνια για τον ΠΑΣ και για τον νεαρό προπονητή του, που δυστυχώς δεν είχε την τύχη ούτε ο ίδιος, ούτε ο κόσμος να τα χαρεί από κοντά και να βιώσει κάθε πλευρά στο αποκορύφωμα αυτή την αλληλεπίδραση.
Εάν αυτό είχε συμβεί, η απόφαση του αποχωρισμού θα ήταν ίσως λίγο πιό δύσκολη για τον Γιαννίκη, παρότι ο επαγγελματισμός του θα τον οδηγούσε αναμφίβολα στην ίδια απόφαση.

Η πορεία μας συναντήθηκε δυστυχώς σε καιρούς άχαρους, οι αναμνήσεις μοναδικές και πολύτιμες για κάθε πλευρά, αναπόφευκτα όμως ημιτελείς ως προς το εύρος, την ένταση, αλλά και το πάθος που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σε όλους μας.
Υπάρχει μια δημιουργημένη σχέση με τον Αργύρη, υπάρχει όμως κι ένα κενό... μία απόσταση που δεν γέμισε -εξ αιτίας της πρωτόγνωρης κατάστασης και των απαγορεύσεων- παρά την επιτυχία, την αναγνώριση, αλλά και τα δεδομένα ζεστά μας αισθήματα προς τον προπονητή που μετά από πολλά χρόνια έφερε στην Ομάδα νέα πνοή.

 Σωστός επαγγελματίας, καταρτισμένος, δημιουργικός, εργατικός, αξιόμαχος, εφευρετικός, αποτελεσματικός, ταλαντούχος. Σοβαρός χαρακτήρας, μετρημένος, κατάλληλα αποστασιοποιημένος.

Κανένα παράπονο από τον Αργύρη Γιαννίκη, εκτίμηση μόνο και καλές αναμνήσεις.
Θα νιώσω περίεργα να τον δω σε αντίπαλο πάγκο...
Να είναι γερός και να έχει καλή επιτυχία στην καριέρα του!

7
Ένας απύθμενος οχετός, που χαρακτηρίζει αυτούς που τον παρήγαν και που η αισθητική, η ευγένεια, η ανθρωπιά, ο πολιτισμός, όχι απλά δεν κατοικούν εντός τους, αλλά αποστρέφονται ακόμα και αυτόν τον ίσκιο τους, για να μην βρομιστούν.

Δεν έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, ούτε με την ένταση της στιγμής, του εκνευρισμού ή της χολωμένης διάθεσης εξ αιτίας του υποβιβασμού.

Είναι ψυχή διαποτισμένη από χολή, πωρωμένη ύπαρξη.
Η πλήρης απουσία ντροπής και συναίσθησης.
 Μια μακρινή σκιά ανθρώπινης ουσίας.

8
Μου χάρισες την πιό γλυκιά αναμονή της ζωής μου!
Με πήρες στους ώμους σου και με ταξίδεψες πάλι στα όνειρά μου.
 Έφερες στην ψυχή μου το Φως και μου ξανάδωσες το δικαίωμα στην ελπίδα.
Μου αναπτέρωσες το ηθικό και με έκανες να νιώσω ξανά την ζωντάνια.
 Έδιωξες από πάνω μου τον λήθαργο στον οποίο με εξανάγκασαν επί έναν ολόκληρο χρόνο, με την υπόσχεση να ζήσω στο... μέλλον.
Μου υπενθύμισες ότι είμαι ακόμα άνθρωπος με αισθήματα, όνειρα και παρόν.
Μου πρόσφερες δώρο τους κόπους σου και γιόρτασες μαζί μου στην Πόλη, την ώρα που κανείς δεν με σκέφτηκε και ούτε που νοιάστηκε αν γιορτάζω...
Σήκωσες την περηφάνεια μου ως τον Θεό και απάντησες σε όλη την "άφεγγη" χώρα ότι ποτέ δεν φοβήθηκες τα σκοτάδια της, μέρα ή νύχτα...
 Έκανες μία πορεία ξέφρενη, κόντρα σε κάθε εμπόδιο, και έστρεψες τα φώτα όλα επάνω σου μέχρι και την τελευταία στιγμή!

Μου έδωσες άλλη μια ευκαιρία να σου πω πόσο πολύ σ' αγαπώ!
Πόσο πολύ σε θαυμάζω!
Πόσο πολύ σε πονώ!
Πόσο ανυπομονώ να σε δω!

 Έζησα μαζί σου έναν Χειμώνα αξέχαστο! Και μια Άνοιξη έντονη και γλυκιά.
Οι αναμνήσεις μου πλούτισαν, οι "στιγμές" μου πλήθυναν, στενοχώρια ΔΕΝ έχω!
 Έχω μόνο περηφάνεια, έχω ευγνωμοσύνη και ανάγκη μεγάλη να σε δω!

9
Αργύρη Γιαννίκη και παίκτες του ΠΑΣ:

 Όσα ονειρευτήκατε από μικρά παιδιά, όσα επιθυμήσατε στην ποδοσφαιρική σας πορεία, όσα γνωρίζετε ότι σας αξίζουν, όσα πιστεύετε ότι σας έχουν στερήσει οι συνθήκες, βρίσκονται τώρα μπροστά σας.

Δώστε τον λόγο σε όλη την Ελλάδα να παραμιλάει για χάρη σας.
Δώστε την ευκαιρία στον εαυτό σας να δείτε τα ονόματά σας φιλοτεχνημένα με ολόχρυσα γράμματα στην ιστορία της Ομάδας μας.

Δώστε στον ΠΑΣ την σελίδα που του χρωστάει η ιστορία.

Δώστε και σ' εμάς την χαρά που προσμένουμε επί μισό αιώνα.

Δώστε τα όλα!

Την αγάπη μας την έχετε ήδη κερδίσει.

10
Υ.γ.: Ξανακάνω την ίδια ερώτηση: "Πως στο καλό θα περάσουν οι 20 αυτές μέρες?!?!?!".

Όπως πέρασαν τόσα κ' τόσα χρόνια προσμονής κ' ελπίδας.

Θα θυμηθείς την πρώτη στιγμή που Τον γνώρισες...
...την πρώτη φορά σου στο γήπεδο...
...τα Σαββατόβραδα μιας εποχής άλλης που όσο πλησίαζε το ξημέρωμα νόμιζες ότι το πρωί δεν θα έχεις πλέον καρδιά από το εξοντωτικό βραδινό χτυποκάρδι σου...
Θα θυμηθείς τα Κυριακάτικα πρωινά σου, που όλοι οι δρόμοι άνοιγαν διάπλατα για να σε πάνε κοντά Του...
Θα έρθουν στο νου σου τα πρώτα σου δάκρυα που στέγνωσαν πάνω στο μαξιλάρι σου ως το πρωί της Δευτέρας...
...θα σε ξυπνήσει το κουδούνι του σχολείου σου, που σε καλούσε στην πρωινή προσευχή κ' η προσευχή η δική σου θα ζητά να μην ξημερώσει άλλη τέτοια Δευτέρα, μα, οι Δεύτερες σου θα είναι πολλές κ' θα είναι ίδιες...

... θα αποζητήσεις τους φίλους σου από τα παλιά, θα έρθουν στην μνήμη σου φιγούρες κ' πρόσωπα που σου λείπουν...

... θα ανατρέξεις στην θέση σου μέσα στο γήπεδο...
...θα εμφανιστούνε μπροστά σου σαν σε όνειρο όλοι οι κυανόλευκοι ποδοσφαιρικοί σου αστέρες μαζεμένοι, χωρίς χρονολογικό πλαίσιο...  θα αναβιώσεις ένα κινηματογραφικό ποτ πουρί από όλα τα γκολ που σε εκτόξευσαν στα Ουράνια...

Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις θα δεις γύρω σου δρόμους να σε προσπερνούν με ταχύτητα κ' να φεύγουν στα γρήγορα από το οπτικό σου πεδίο... θα αντιληφθείς ότι βρίσκεσαι μέσα σε κάποιο λεωφορείο που σε ταξιδεύει εκτός έδρας...
... με ιλιγγιώδη ταχύτητα θα επαναλάβεις όλες τις διαδρομές κ' τις επιστροφές σου ξανά πίσω...
... θα τσακώσεις τον εαυτό σου, να χαμογελά κ' να κλαίει συγχρόνως...

... θα τρέξεις συνειδητά στο καλοκαίρι του '16... θα μείνεις εκεί κ' θα το ΠΑΣ slow motion...
... θα ξαναζήσεις κάθε στιγμή βήμα-βήμα...
... θα αναρωτηθείς πού χώρεσες τόση αντοχή μέχρι το 2016 ώστε να ζήσεις ένα τόσο τρελό καλοκαίρι...
Θα τσιμπηθείς για να δεις αν κοιμάσαι...
Θα νιώσεις οργή!
Θα θελήσεις να βγεις έξω, να πετάξεις την μάσκα κ' να φτάσεις στα Γιάννενα έστω κ' με τα πόδια για να ΠΑΣ στην προπόνηση για να φωνάξεις: "ΜΠΟΡΕΙΣ!"
Θα θέλεις να ξαναμπείς σε ένα λεωφορείο κ' να ΠΑΣ στην Αθήνα να αφήσεις την φωνή σου στο γήπεδο κ' ό,τι θέλει ας γίνει...

Από το δίπλα δωμάτιο θα σου τρυπήσει το μυαλό ο ήχος των ειδήσεων, θα αρχίσεις να ακούς κάτι φαλτσαριστές φωνές να σου "κατεβάζουν" νούμερα κ' απαγορεύσεις.
 Θα "καταβάσεις" μερικά "καντήλια" κ' εσύ...
Θα νιώσεις πάλι παγιδευμένος. Θα αισθανθείς αηδιασμένος. Θα καταλάβεις ότι δεν γίνεται πιό ξενερωμένος...

Θα γυρίσεις στον υπολογιστή σου, θα πατήσεις το κουμπί της Ομάδας κ' θα βυθιστείς πίσω στις αναμνήσεις σου!

Θα διαπιστώσεις ότι έχεις το προνόμιο να βιώνεις την πιό γλυκιά προσμονή της ζωής σου!
 Ότι εσύ έχεις ακόμα ΚΑΤΙ να περιμένεις!
Ότι έζησες έναν χειμώνα αξέχαστο κ' δεν ένιωσες μόνος σου ούτε μία στιγμή μέσα στους τέσσερις τοίχους!
 Ότι μια τρελοπαρέα στην Ήπειρο έφερε τούμπα τον κόσμο!!

Θα νιώσεις δικαιωμένος! Θα νιώσεις συγκινημένος! Θα αισθανθείς γεμάτος κ' έτοιμος για τα πάντα!

Κ' τότε θα καταλάβεις ότι κάποιοι άλλοι σε αντίθεση με σένα θα προτιμούσαν να μην περάσει αυτό το 20ήμερο...

11
Όλη η Πόλη κατακλύζεται από περηφάνεια!

Οι άδειοι δρόμοι, τα έρημα στενά... οι εγκαταλειμμένες  μικρο-αλάνες, οι μαραμένες γειτονιές... έχουν στήσει την δική τους γιορτή.
Η ελπίδα βρήκε ΕΔΩ! το λιμάνι της.

 Έναν ολόκληρο χρόνο τριγυρνά ανάμεσα στα "χαλάσματα" και στις "στάχτες" των πόλεων χωρίς ούτε μια χαραμάδα ανοιχτή να κουρνιάσει...

Την συναπάντησαν τα παλληκάρια του ΑΓΙΑΞ, της πρόσφεραν τόπο για να χωρέσει και πλέον την κρατάνε δικαιωματικά στα χέρια τους!
Την έφεραν στο Σπίτι μας εδώ κ' καιρό, της φόρεσαν όμορφα κυανόλευκα ρούχα, την ταξίδεψαν σε όλη την χώρα κ' μάθανε σε όλον τον ντουνιά ότι πρέπει να έχεις ψυχή για να σε ανταμείψει με την μαγική της επίδραση.
 
Πέτρινη Ομάδα μου, ατσάλινη ψυχή!
Σ' ευχαριστώ από τα βάθη της ύπαρξής μου!
 Ένας γύρος σου έμεινε ακόμα στο ρινγκ.
 Ένας γύρος ακόμη για να διανύσεις την απόσταση!
Και η δόξα σου χαμογελά!

Πάρε αγκαλιά την ελπίδα σου, πάρε μαζί σου κ' την ψυχή μας κ' θα αντέξεις!
Το έχεις ξανακάνει!


12
ΜΟΥ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ΕΝΑ…, ή καλύτερα,
τι είχε δω στην ημέρα `μ (α, ρε γιαγιά…)
-   Μεταξύ πολλών άλλων -
Ο έρωτας με την πρώτη ματιά στη λεωφόρο, όταν σκορπίσαμε κάποιον Ηλυσιακό μ` εκείνο το 3-0,
Το βραδινό «φιλικό» με τον βάζελο που μας «έχασαν» με 5-2,
Το κυριακάτικο μεσημεριανό 2-3, και πάλι με το βάζελο,
Το μπαραζ με τον πανιώνιο, στη Λάρισα, λίγο πριν τις πανελλαδικές,
Και ήττες, κυρίως ήττες, πολλές ήττες, δίκαιες, και, φοβάμαι, ακόμη περισσότερες άδικες…
Και εγώ εκεί, πάντα εκεί, στα τσιμέντα της Αθήνας, του Μενιδίου, της Νίκαιας, της Κορίνθου, αλλά και αλλού… Το 91-92, σκαστός από το στρατόπεδο στο Αμύνταιο, να δω τις ήττες στη Νάουσα (2-1) και στην Έδεσσα (3-0) – και έγινα «παπί» στη βροχή, και έφαγα και πέντε μέρες φυλακή για αυτό το 3-0, όταν με κάναν «τσακωτό»…
Και τα χρόνια περνούσαν, και η αγάπη είχε πια στεριώσει, και όλο και δυνάμωνε και θέριευε…
Από τους πρώτους αγαπημένους μου μαλλιάδες με τα μυστήρια ονόματα, και ειδικά τον Μοντέζ, στο Λιάκο, στον «τσέλιγκα» τον Παπαγεωργίου, το Θανασάρα τον Παπάζογλου, τον Γιώργο τον Πρίσκα, τον «Φώντακα» το Μαντζούκη και σε τόσους και τόσους άλλους, που είμαι βέβαιος ότι τα ονόματα και οι μορφές τους στον περισσότερο κόσμο αυτής της χώρας δεν λένε απολύτως τίποτε. Όχι όμως σε μένα το «γραφικό»…
Αγάπησα μανούλα `μ, αγάπησα, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΑ…
Δεν κατάφερα να μείνω μακριά… ούτε και όταν βολόδερνε σε χωριά και κατηγορίες που δεν του ταίριαζαν… Ούτε και όταν τον περιγελούσαν, όπως περιγελούσαν και μένα για την τρέλα μου…
Και μετά στο ΜΟΥΦ – το λάτρεψα, και όχι μόνο εγώ, αυτό το παιδί – το Μπελά, τον Τάτση, τον Κορμαρή, τον Κοντογουλίδαρο και το Σαιτιώτη και το έπος του 2007 στο γαυροτίγανο!!!!
Και να ο Ντεβινσέντι, ο Τζημόπουλος, ο Λίλα και ο Βίλα – ναι, το ξέρω ότι ακούγεται σαν Μπόλεκ και Λόλεκ - και ο ήρωάς μου, ο ΚΑΡΙΜ ΦΕΚΓΡΟΥΣ, και, και, και… Εγώ, όπως και όλοι οι άλλοι «εγώ», πάντα μαζί και πάντα δίπλα.
Σε μία ατέρμονη,σχεδόν μοναχική πορεία, δέκα πίκρες και μισή χαρά, και αυτή, τις περισσότερες φορές βουβή, να ακούω σε κάθε Νίκαια, Νεάπολη και Κορυδαλλό να βρίζουν τον τόπο μου, τη μάνα μου, το σπίτι μου και να τραμπουκίζουν έναν «αδελφό» μου για το κασκόλ που τόλμησε να φορέσει. Και εγώ να λουφάζω στη μοναξιά μου και να υπομένω, όπως τότε που «τόλμησα» να πάρω το μικρό στο γήπεδο για πρώτη φορά, και μπροστά στην έννοια του, ανέχτηκα κάποιους τιποτάδες να βρίζουν χυδαία ένα σύνταυρο που θα μπορούσε να είναι πατέρας τους… Και ντράπηκα, ναι ντράπηκα, μπροστά στο πεντάχρονο παιδί μου, γιατί έκανα πως δεν άκουσα και δεν είδα… Σκιάχτηκα μη φοβηθεί, και φοβήθηκα τι θα γινόταν αν μπλεκόμουν…
Και όλα αυτά τα χρόνια, πάντα περίμενα και περίμενα, με το φόβο ότι δεν θα προλάβω να δω ένα τίτλο, μια έξοδο στην Ευρώπη, κάτι αντάξιο του σιωπηλού μεγαλείου της ΑΜΟ.
ΚΑΙ «ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ», και ο «μπουρτζόβλαχος», γύρισε το κουμπί, και με ένα σάλτο αναπάντεχο, έφτασε μέχρι τη Νορβηγία και την Ολλανδία… Και γω έκλαιγα με αναφιλητά σαν παιδί, και δεν ντρεπόμουν… Και θυμόμουν… Θυμόμουν φίλους και αδέλφια που δεν είχαν σταθεί τόσο τυχεροί, και δεν πρόλαβαν, δεν το είδαν… Και έκλαιγα ακόμη περισσότερο, και χαιρόμουν…
Ο Μιχαήλ, ο Πασχαλάκης, ο Κούτρης, οι τρεις ισπανοί σωματοφύλακες, ο μικρούλης μου Μαμπουλού, και όλα τα παιδιά προχωρούσαν, έβαζαν γκολ στα όνειρά μου και εγώ πέταγα…
Και μετά, ξαφνικά σκοντάψαμε, και αναγκαστήκαμε να κάνουμε ένα βήμα πίσω προκειμένου να πάρουμε φόρα και να πετάξουμε ψηλότερα… Και πετάξαμε…πάλι…
Με οδηγό ένα ξενιτεμένο μας πουλί, καμιά εικοσιπενταριά ΛΕΒΕΝΤΕΣ, κάνουνε τη χώρα των γαυροβαζελομπαοκοχανουμηδων να στρέψει το βλέμμα της ψηλά στον ουρανό για να δει τι είναι αυτό που έχει ανοίξει τα φτερά του και σκεπάζει τους ίσκιους τους…
Και φτάσαμε στο σήμερα, στο τώρα…
Λοντίγκιν, Χουτσεσιώτη, Παντελάκη, Εραμούσπε, Πίρσμαν, Σάλιακα, Κάργα, Πήλιο, Οικονομόπουλε, Πανουργιά, Κάστρο, Ντομίνγκεζ, Λιάσε, Λώλη, Καρτάλη, Μπρένερ, Ελευθεριάδη, Γροσδάνη, Παμλίδη, Μιλιντσεάνου, Σιόντη, Κρίζμαν, Νάουμετς, Δούμτση, Αθανασίου και Τριάδη, ήρθε η ώρα…
Αυτός ο τόπος, αυτή η περιοχή, αυτή η πόλη, αυτοί οι άνθρωποι που φρόντισαν και γιάτρεψαν τις πληγές όσων από εσάς χαρακτηρίστηκαν κάποια στιγμή ως αποτυχημένοι και «τελειωμένοι», και έδωσαν σάρκα και οστά στα όνειρα των υπολοίπων, σε όσους από εσάς πίστεψαν ότι εδώ θα βρουν το εφαλτήριο για να απογειωθούν και να κερδίσουν τη ζωή που θέλουν να ζήσουν, ξέρουμε, είμαστε βέβαιοι ότι ΕΦΤΑΣΕ Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΩΡΑ. Και το ξέρουν και όσοι από εμάς βρίσκονται στα ξένα. Με πήρε ο ξάδερφος από το Γκέτιγκεν να μου πει πως δεν αντέχει άλλο να περιμένει, και ότι τρελαίνεται μέχρι ν` αρχίσει το παιγνίδι με το γαύρο.
Ναι, κάποιες φορές λέμε και κάνουμε βλακείες και ανοησίες, και ναι, ακόμη περισσότερες φορές, δείχνουμε, και μάλλον είμαστε, ταγαροκέφαλοι, χοντροκέφαλοι, στενοκέφαλοι, ξεροκέφαλοι και ότι άλλο συνθετικό κολλάει στο κεφάλι μας… Αλλά δεν μπορείτε να αρνηθείτε, και σίγουρα δεν μπορεί να μην έχετε νιώσει ότι ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ. Και όταν αγαπάμε, ΑΓΑΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ… Μπορεί κάποιες φορές να σας πνίγουμε με την αγάπη μας, αλλά από την άλλη, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, όσοι επέλεξαν να τραβήξουν γι` άλλες πολιτείες, χωρίς τη δική μας εμμονική ζεστασιά και εμπιστοσύνη, λίγα κατάφεραν, και πάντως πολύ λιγότερα από όσα περίμεναν… Εδώ, σε τούτο τον τόπο, πολλοί απογειώθηκαν, και όσοι πήγαν να χάσουν την περπατησιά τους, βρήκαν ένα χέρι να τους σηκώσει και να τους σπρώξει μπροστά…
Εμείς λοιπόν, είμαστε απολύτως σίγουροι για εσάς. Ξέρουμε ότι θα κάνετε τα πάντα, όσα και ότι μπορεί ο καθένας σας, στο σημερινό παιγνίδι. Και όπου, προς στιγμήν, δεν μπορείτε ή λιποψυχήσετε, εμείς θα είμαστε εκεί, δίπλα σας… Μια ολόκληρη περιοχή, 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι, μια πόλη 100.000 ψυχές… Θα μας ακούσετε, θα μας νιώσετε, θα παίρνατε και όρκο ότι μας βλέπετε. Και αν βρέχει, μη φοβηθείτε, τα δάκρυά μας θα είναι. Δάκρυα χαράς και περηφάνιας.
Δεν ζητάμε τίποτε. Ξέρουμε πως θα κάνετε ότι μπορείτε για να μας προσφέρετε τα πάντα.
Το ξέρουμε ότι έφτασε η ώρα. Πιστέψτε το και εσείς. Η ώρα να γράψετε το δικό σας παραμύθι…
Εμείς απλά θα το διαβάσουμε και θα το λέμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας, και αυτά στα δικά τους παιδιά… Δίπλα στους θρύλους και τις άλλες ιστορίες αυτής της πόλης, στο πλάι της λίμνης.
Ποδοσφαιρικά και μόνο, κανείς άλλος, ποτέ, δεν είχε το δικό σας προνόμιο, και τη δική σας ευκαιρία, να γράψει τη σπουδαιότερη και μεγαλύτερη ιστορία, να κατακτήσει το κύπελλο, αφήνοντας στο διάβα του, πίσω, τα κουφάρια σχεδόν όλων αυτών – των τριών από τους τέσσερις !!! – που, εδώ και δεκαετίες, καταδυναστεύουν το ποδόσφαιρο και τις ψυχές μας.
ΑΔΡΑΞΤΕ ΤΗ ΜΕΡΑ
 :pas:

Η ψυχή του  μπαμΠΑΣ στην οθόνη μου!
Ολοκάθαρη, ανοχύρωτη, καθαρογραμμένη... μυημένη από παιδί στην μέθεξη των ολίγων...
Ημών των κατά κόσμον "σαλών"...
... που το κατεστημένο διαχρονικά μας περιγελά, καθώς δεν δύναται να βιώσει ούτε μία "στιγμή" από το μεγαλείο της παράτολμης αίσθησης στην ελπίδα... στη θέληση... στην προσδοκία...
στην εξοντωτική προσμονή προς το αδιανόητο ... την παραδοξότητα ... την έκσταση της εκπλήρωσης μιας παραχρονισμένης ευχής...
Ενός κατεστημένου που τρέμει στην σκέψη της ψυχικής συντριβής , στην παλινόρθωση της ύπαρξής του...


Πετάει η ψυχή του ΠΑΣολέ σήμερα κ' ταξιδεύει στους Ουρανούς των θαυμάτων!
Κάθε πάτημα των παικτών μας στο έδαφος κ' ένας κτύπος της γαλαζοαίματης καρδιάς μας!
Κάθε κτύπος κ' μία ευχή στην προαιώνια ελπίδα μας!
Κάθε ευχή φυλαχτό στην ψυχή μας!
Κάθε ψυχή κ' ασπίδα στα όνειρά μας!
Κάθε μας όνειρο κ' Στόχος!
Κάθε αποτέλεσμα κ' πείσμα για το μέλλον!
Κάθε κατάληξη περηφάνεια για την Ομάδα!!

13
Να ξέρεις ότι ΜΠΟΡΕΙΣ!

Να μην φοβηθείς ούτε λεπτό!

Να ανακαλέσεις στην μνήμη σου, ποιός πραγματικά είσαι!

Να αισθανθείς ότι έχεις την δύναμη να σκοπεύσεις και να πετύχεις τον ΣΤΟΧΟ σου!

Από το γήπεδο να γνωρίζεις ότι θα λείπουν μόνο τα σώματά μας!

Να νιώσεις κοντά σου την αύρα μας που θα σε περιβάλλει!

Να αφουγκραστείς τον νοερό κραδασμό μας στους "Ζωσιμάδες"!

Να θυμάσαι ότι δεν μας χρωστάς τίποτε, η ιστορία σε Σένα χρωστάει!

Να αισθανθείς ότι η Πόλη είναι γεμάτη από Σένα!

Να παγιδεύσεις την "στιγμή" και να την αιχμαλωτίσεις!


14
Ρε δεν ΠΑΣ καλα! / Απ: Κορονοϊός
« στις: Κυρ 21 Μάρ 2021 17:05  »
Οι πόλεις κατάργησαν τους πολίτες τους.
Τους αντικατέστησαν με αποκαμωμένους περιπλανητές....

Θα έχουν περάσει παραπάνω από 45 χρόνια, θυμάμαι, από τότε που διδασκόμουν την Αγγλική... όταν η δασκάλα, μου έδωσε την ερμηνεία ενός άγνωστου μέχρι τότε σε μένα ρήματος...
Wander...
Go round the city without a purpose.

 Φαντάστηκα τότε την εικόνα ενός  κακόμοιρου πλάσματος... ενός δυστυχισμένου ανθρώπου...
Τον είδα μπροστά μου περίπου ρακένδυτο ή σχετικά απεριποίητο στην εμφάνιση, με μαζεμένους σκυφτούς ώμους, να περιφέρεται μέσα στην πόλη, χωρίς εμφανή προορισμό...
...ενδεχομένως εγκαταλειμμένο από φίλους κ' συγγενείς,  φανερά αβοήθητο κ' διαλυμένο από τα βάσανα,
με την θλίψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του... προβληματισμένο...
...απορροφημένο στις σκέψεις του κ' στα αδιέξοδα της ζωής του... - κ' που παράμερα απ' την Ζωή περιπλανώμενος άσκοπα - να αναμετράται σιωπηλά με τα θηρία που του ισωπέδωσαν το ανάστημα...

 Έμεινε χαραγμένη η λέξη αυτή στο μυαλό μου.
Μου γέμισε την ψυχή με συναίσθημα για τον κάθε συνάνθρωπο και μου παρείχε το αισθητήριο της διάκρισης κ' κατανόησης χαρακτήρων με ένα απλό βλέμμα.
Μου εμφύτευσε στην ψυχή την συμπόνια κ' την αλληλεγγύη
ενώ, παράλληλα με παγίδευσε στην ψευδαίσθηση της αλληλοκατανόησης κ' στην ψευδή ανακούφιση ότι, με την δομημένη ζωή μου, δεν θα επέβαινα μελλοντικά στο βαγόνι της περιπλάνησης...

45 χρόνια μετά, τριγυρνώντας στην πόλη -στα πρόθυρα μάλιστα της επετείου της Παλιγγενεσίας του έθνους μου...- χωρίς κανέναν πραγματικό προορισμό, παρά μόνο να γεμίσω στα κλεφτά τα πνευμόνια μου με λίγο μολυσμένο άγιο οξυγόνο, διαπιστώνω την θλιβερότητα της ύπαρξης του είδους μου ως ανθρώπου, σε μια περιπλάνηση άνευ προηγουμένου κ' χωρίς το παραμικρό φως στον ορίζοντα της αναξιοβίωτης πια κ' μιας κατά φαντασίαν πλέον διαβίωσης του απόκληρου είδους...

 Ήρθα στον χρόνο πίσω μισό αιώνα περίπου για να διαπιστώσω στο "σήμερα",  πως η μετάφραση της λέξης που τόση εντύπωση μου προκάλεσε στα παιδικά κ' άπειρα χρόνια μου, με περίμενε στο μέλλον μου, με πρωταγωνιστή τον ώριμο εαυτό μου, στην πιό συγκλονιστική εκδοχή ερμηνείας της...

15
 Έκανες τις μέρες μου Τετάρτες- Σαβ/κα και Δευτέρες.
 Πήρες μακριά μου την σκοτεινιά της συνεχόμενης 7ήμερης καταδίκης μου και γέμισες φως το "χρυσαφένιο" κλουβί μου.
  Έβαλες στην ζωή μου ομορφιά και παρεκτόπισες τον ζόφο της καθημερινότητας στην οποία φυτοζωώ, επί 12 μήνες.
 Υπερασπίζεις το γόητρό μου μέσα στην διαρκή ταπείνωση που βιώνω...
 ...και με γεμίζεις υπερηφάνεια καθώς σταθερά πλέον αναφέρεσαι στον εαυτό σου με τα λόγια που σου πρέπουν!!

16
Ο Τάκης Μουσαφίρης δεν μπορεί να χωρέσει μέσα στα λόγια μας, παρά μόνο μέσα στις καρδιές μας και στα νιάτα μας.

Περπάτησε δίπλα μας όλα τα μονοπάτια κάποιας μακρινής νύχτας που για πάντα θα νοσταλγούμε.
Συνόδευσε τους καημούς της αγάπης μας.
Παρηγόρησε τις προδομένες και σπασμένες καρδιές μας.
 Ύψωσε την φωνή μας και την έκανε κεραυνό και αστραπή πριν πέσει η ψυχή μας στο χώμα.

Κρύψαμε μέσα στους στίχους του, τους μυστικούς έρωτές μας.
Τρέξαμε με όλη μας την ορμή νοητά σε κάποιον Σταθμό για να φέρουμε την αγάπη μας πίσω.
Αγανακτήσαμε με την ίδια μας την υπομονή και είπαμε: Τέρμα!
Και ξαποστάσαμε πάνω στις καλαμιές του, από τα βάσανα της ζωής...

Ο Τάκης Μουσαφίρης θα συνοδεύει για πάντα τις μελωδίες της νιότης μας, μέσα από μιά εποχή αλλοτινή, που θα τον νοσταλγεί και η ίδια...
...και που φυλαγμένη στις καρδιές όλων μας, θα αναζητά πάντα τον καλό μουσαφίρη της, που θα την φέρνει συχνά στο παρόν μαζί με  τις αναμνήσεις μας...


17
Η Τζαμάλα αναβίωσε στο Στάδιο "Ζωσιμάδες"!
Ο ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ ΑΠΟΤΕΦΡΩΘΗΚΕ!
Το αποκριάτικο άρμα του έγινε στάχτη!
Οι παραδόσεις τιμήθηκαν όλες!
Το γαϊτανάκι τελείωσε!
Ο Μασκαράς ΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ!

Σ' ευχαριστώ ΟΜΑΔΑΡΑ ΜΟΥ!
Κοντά σου ποτέ δεν μου έλειψε τίποτε!

18
ΚΑΨΤΕ ΤΟΝ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟ!
Γιορτάστε τις παραδόσεις μας!
Αποτεφρώστε τον στην "τζαμάλα" των "Ζωσιμάδων"!
Εξαφανίστε για πάντα τον απεχθή Μασκαρά!

19
Και, όσον αφορά ένα "δίλημμα" (...) έγραψα κάτι για τα θέλω μας και τον στόχο
Φίλε μου μπαμΠΑΣ, δίλημμα δεν υπάρχει!
Η πέννα σου είναι πολύ δυνατή γιατί αντλείς το μελάνι σου, απ' το δοχείο της καρδιάς σου!
 Είδα την συγκλονιστική "επιστολή" σου αργά μετά τα μεσάνυχτα, ύστερα από το σχόλιο του αγαπητού φίλου ltz και, ομολογώ ότι με πήρε το χάραμα απολαμβάνοντας καθεμιά λέξη, καθεμιά πρόταση που το αυθεντικό σου συναίσθημα υπαγόρευε να συντάξεις.
Η "επιστολή" σου αυτή, αλλά και όλα όσα εκφράζεις στο λόγο σου, αποτελεί μοχλό δύναμης στην ψυχή της Ομάδας, την ώρα που περιφέρεται μόνη της, όπου γουστάρει ο κάθε απίθανος του κατεστημένου, που θεωρεί και νομίζει ότι ο ΑΓΙΑΞ της ΗΠΕΙΡΟΥ θα μπορούσε ποτέ να χωρέσει στο τρύπιο τσεπάκι του.
Αστείον πράγμα...

ο υπέροχα ξεχωριστός Midnight είναι αυτός που, ανά τακτά διαστήματα, ταξιδεύει τα όνειρα όλων μας, βρίσκοντας νέες θάλασσες αλλά και απάγκια αραξοβόλια.
  Ήθελα μόνο να Του δίνω "φωνή".

 Ήθελα να πιάσω το νήμα από την αρχή του... από τα βάθη της μνήμης και της απέραντης νοσταλγίας μας, μέσα στα χρόνια που περάσαμε πλάι Του...

Στόχος μου ήταν να μας συνδέσω με τα μύχια αισθήματά μας και να τα φέρω στο φως χωρίς την παραμικρή συστολή.
 Ήθελα όλοι οι ευαίσθητοι φίλοι της πόλης να νιώθουν περήφανοι για τα συναισθήματα που τους κατακλύζουν από τότε που ήταν παιδιά, και να τα εκφράζουν ανεμπόδιστα σε Αυτόν!! που τους τα προκαλεί από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους.
Να διαρρήξω τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα που κλείδωσαν κάποτε... την ψυχή του Γιαννιώτη.
Να ονειρευτούμε όλοι μαζί, να ελπίσουμε και τελικά να πιστέψουμε πως μας αξίζει να ζήσουμε και "στιγμές" έξω απ' τα μέτρα της λογικής ή της αχαλίνωτης φαντασίας.
Να έρθει η στιγμή που να γίνει ο ΣΤΟΧΟΣ συνείδηση!
Κ' τώρα είναι η ώρα!

Ειδικά ο... midnight
Α, ρε Γιαννιώτες παλληκάρια!
Φίλοι της καρδιάς μου! που ξέρετε να τιμάτε τις γνωριμίες σας, χωρίς να βγαίνει ποτέ λόγος παραέξω!...

20
Δεν βιάζομαι να σου μιλήσω απόψε.
Περιμένω να προσπεράσει η πρώτη ορμή της παραφροσύνης μου για να επαναφέρω την ψυχραιμία που απαιτείται.

Θέλω να μείνουμε μόνοι απόψε, και να τα πούμε ως το ξημέρωμα, σαν τον καιρό τον παλιό.

Μα τα συναισθήματα σήμερα δεν ελέγχονται και ούτε τελικά το επιθυμώ. Κατακλύζουν σαν χείμαρρος την ψυχή μου από παντού!
Σαν ποταμός παρασύρουν την ύπαρξή μου... την ταξιδεύουν σε πεδία ανέγνωρα μέχρι τώρα... την στροβιλίζουν και την εντάσσουν σε συχνότητες ανεξέλεγκτες... 
Την συντονίζουν, όπως σε όλη μου την ζωή, μόνο με ΣΕΝΑ!
Προσπαθώ να πιαστώ από ένα για σου πω πώς αισθάνομαι.

Θα το ήξερα σε άλλους καιρούς.
Θα νόμιζα ότι ονειρεύομαι... πως βρίσκομαι σε μιά παραζάλη...
Θα σου το έλεγα ότι νιώθω δικαίωση, πρωτόγνωρη ευδαιμονία, χαρά άγρια, συγκίνηση, ευγνωμοσύνη, θαυμασμό!

Απόψε είναι τελείως αλλιώτικα μεταξύ μας!
Εννόησα ότι δεν χρειάζεται να ξυπνήσω.
Και η πληροφορία αυτή, έχει από μένα την απάντηση: Πίστη!

Σε περιμένω όπως ποτέ μου ως σήμερα, να έρθεις στην Πόλη σου!
Θα είμαι εδώ όπως πάντα και θα φωνάζω το όνομά σου δυνατά, όπως έκανα πάντα, αλλά αυτή την φορά θα το νιώσεις κι εσύ όπως ποτέ άλλοτε ότι ο ΣΤΟΧΟΣ ΣΟΥ, είναι η μεγαλύτερη ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ!

21
ΠΑΣ κόντρα στο κατεστημένο, στα δεδομένα, στα βολικά και στα "συμμορφωμένα"...

Μου χαρίζεις στιγμές όμορφες κ' αναμνήσεις δυνατές μέσα στην απόλυτη ασχήμια που με περιβάλλει.

Μου ανεβάζεις το ηθικό κ' βρίσκεις σφυγμό, στο νεκρωμένο παρόν μου.

Με ανανήπτεις κ' με ζωογονείς από το μακρόχρονο "κώμα" που βρίσκομαι.

Μοχθείς κ' ξοδεύεις όλες σου τις δυνάμεις, κ' μου αφιερώνεις τους κόπους σου σαν δώρο, μια μέρα σαν αυτή, που άλλος κανένας δεν θεωρεί ότι μου αξίζει...

Μου επιτρέπεις να προσδοκώ, να αισθάνομαι, να εκφράζομαι και να ελπίζω...
... κ' να σιγουρεύομαι για μία ακόμα φορά, πως είσαι το πολυτιμότερο αποκούμπι της πόλης κ' πως είμαι η πιό επώδυνη απουσία στην ταραχώδη σου επιβίωση..

22
ΠΑΣ, δόξα σε σένα και στα παλληκάρια σου!
Δόξα στο μεγαλείο σου, στο πείσμα σου, στην τρέλα σου κ' στην απέραντη μοναξιά σου...

Το τενεκεδένιο για φέτος, ίσως επιστρέψει στην τενεκεδούπολη.
Πιθανόν να το πάρει κ' ο τενεκεδένιος που ποδοπάτησες στο Αγρίνιο.
Καθόλου δεν με νοιάζει.
Το κανονικό, το αυθεντικό! το πήρες εσύ σήμερα, που νίκησες ολομόναχος, ένα ολόκληρο (παρα)κράτος!
Στα χρόνια του Άγιαξ  οι... μεγάλοι των Αθηνών ήταν "χαμένοι" απ' το Τέροβο.
Εσύ, βάζελε, από σήμερα είσαι χαμένος απ' το Αγρίνιο!
 Άλλη φορά να μην ξαναβγείς έξω από την Αθήνα.
Να τα παίζουμε όλα τα παιγνίδια εκεί!


Εκείνο που με νοιάζει εμένα, μου το ξανάδωσες ΕΣΥ!
Μονάχα ΕΣΥ! για μια φορά ακόμη!

" Στιγμή" στον άχρωμο καιρό που ζούμε!
Κ' δώρο στην πόλη που, η επέτειος της απελευθέρωσή της, την βρίσκει πιό σκλαβωμένη από ποτέ!
Και μου θυμίζεις πως τίποτε δεν σε άλλαξε εσένα, ευτυχώς, κι ότι ποτέ σου δεν θα αλλάξεις!

Σ' ευχαριστώ που τολμάς!
Σ' ευχαριστώ που μπορείς!
Σ' ευχαριστώ που υπάρχεις!
Σ' ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της μοναξιάς μου, που δηλώνεις ο μόνος παρών στην διαχρονική και προκλητική εγκατάλειψή μου!
 ... και που ολομόναχος σηκώνεις στις πλάτες σου την περηφάνεια του Ηπειρώτη και  ορθώνεις το πληγωμένο του ανάστημα ψηλά ως εκεί πάνω στον Θεό, που φτάνουν τα άγρια βουνά του τόπου του!

23
Μόνο μια στιγμή σου αρκεί, να μου ζεστάνει την βαρυχειμωνιά που ζω εδώ κι έναν χρόνο...
Να μου γλυκάνεις την πίκρα που ισωπέδωσε την ζωή μας την ίδια.
Μια στιγμή μόνο για να θυμάμαι αργότερα πως μέσα στην ατελείωτη μοναξιά του καιρού μας, ένιωσα την παρέα σου, σαν τον καιρό τον παλιό... τον δικό μας!
Σ' αυτή την παγωνιά της καθημερινότητας που βιώνουμε, και που η ψυχή σταματά να αισθάνεται, ήρθες σαν ήλιος ζεστός και η "στιγμή" σου ετούτη είναι σωτήριος παλμός και απόδραση από βέβαιη καρδιακή ασυστολία.


25
άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο / Απ: ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ
« στις: Πεμ 26 Νοέ 2020 04:15  »
Σαν δίνη στριφογυρίζουν απόψε στο μυαλό μου εικόνες και στιγμιότυπα από μια ατελείωτη ποδοσφαιρική υπερένταση που η αυθεντική ομορφιά της χρονολογείται πολλά χρόνια πίσω...
Τότε που η ανθρωπότητα ποδοσφαιρική και μη, σταματούσε την όποια της ενασχόληση για να βιώσει την σημασία του δέους!
Μπροστά σ' ένα άθλημα που καθήλωνε τον πλανήτη με τον πλέον ελκυστικό, με τον πλέον συναρπαστικό τρόπο!
Τότε που το ποδόσφαιρο, ο βασιλέας των σπορ, ο παντοκράτορας όλων των αθλημάτων, απαθανάτιζε τον επί γης του Θεό, σε ένα αδιάκοπο κρεσέντο εξωπραγματικής μαεστρίας, εξωκοσμικής θαυματοποιΐας, ασύλληπτης, ανεπανάληπτης ποδοσφαιρικής μαγείας.
Τότε που όλες οι αλάνες του κόσμου αυτού, έγιναν χώροι λατρείας και μύησης του ενός και αναντικατάστατου ινδάλματος όλων των εποχών!
Τότε που ο Ντιέγκο Μαραντόνα με κάθε απίθανο τρόπο διαβεβαίωνε όλους εμάς ότι δεν ανήκε στο είδος μας...

Και ήταν εκείνοι οι καιροί που όλοι κοντέψαμε να πιστέψουμε ότι αυτό που βλέπαμε θα κρατούσε για πάντα!
Νομίζαμε πως τα βράδια με κάποιον αλλόκοτο τρόπο θα κατέβαινε από τα πόστερ του, που κατέκλυζαν τα παιδικά μας δωμάτια και θα μας έχριζε μαγικά τους επόμενους Ντιεγκίτο της γειτονιάς της δικής μας, που τελικά δεν παράλλαζε και πολύ από την δική του...

Με τον χρόνο καταλάβαμε ότι ήταν φερμένος από αλλού  και πως στο μέλλον ποτέ δεν θα ξαναβλέπαμε κάτι παρόμοιο, όσα χρόνια και να περνούσαν!
Συνειδητοποιήσαμε ότι ήμασταν τυχεροί που στη μέρα μας είδαμε αυτό που ο κόσμος ποτέ δεν θα ξαναέχει την ευκαιρία...

Για την δική μου γενιά το άθλημα από σήμερα ορφάνεψε.
Ο Μαραντόνα ήταν ο μοιραίος, ο προκαθορισμένος γητευτής της μπάλας!

 Έζησε ακροβατώντας με το ίδιο πάθος μεταξύ ζωής και θανάτου, όσο παθιασμένα έζησε και τον αιώνιο έρωτα με την στρογγυλή του Θεά, η οποία από σήμερα θρηνεί χωρίς τέλος το αναντικατάστατο ταίρι της.
Αυτόν που έδωσε στην ύπαρξή της δόξα και αναγνώριση πέρα από το προβλεπόμενο του εφευρέτη της...

Σελίδες: [1] 2 3 ... 22