Αθλητικά > άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο

Υπόλοιπη Ευρώπη

<< < (15/15)

fon7:
Ίλαν Σορ: Το αφεντικό της Μιλσάμι και η μεγαλύτερη τραπεζική κλοπή του αιώνα



Η άνοδος της Μιλσάμι, μία τραπεζική απάτη που έφερε το κράτος της Μολδαβίας στα όρια της χρεοκοπίας και η αμφιλεγόμενη φιγούρα του Ίλαν Σορ…

Δεν είναι λίγες οι φορές που ποδοσφαιρικές ομάδες και γενικότερα το άθλημα του ποδοσφαίρου χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται προκειμένου κάποιοι να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις της μάζας καλύπτοντας άλλα πράγματα, που δεν θέλουν να βγαίνουν στην επιφάνεια, όπως γίνεται τώρα για παράδειγμα στο Μουντιάλ του Κατάρ ή εδώ και καιρό στην Ουγγαρία.

Επομένως ένα ακόμα τέτοιο παράδειγμα, πέρα από τα δεκάδες ακόμα που δεν αναφέραμε, δεν μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Αυτό που κεντρίζει το ενδιαφέρον στην υπόθεση του Ίλαν Σορ και της Μιλσάμι είναι το μέγεθος του εγκλήματος για το οποίο κατηγορήθηκε και εν τέλει καταδικάστηκε, αφού κόντεψε να φέρει ολόκληρο το κράτος της Μολδαβίας σε κατάσταση χρεοκοπίας.

Πάμε, όμως, να πάρουμε με την σειρά τα πράγματα και να δούμε πως ο ιδιοκτήτης της Μιλσάμι έφτασε να καταδικαστεί για την μεγαλύτερη τραπεζική απάτη του 21ου αιώνα και παρ’ όλα αυτά να είναι ακόμα ελεύθερος. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησε τόσο την ομάδα, όσο και ολόκληρη την πόλη του Ορχέι στην συγκεκριμένη υπόθεση.

Το πορτρέτο του Ίλαν Σορ



Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1987 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ από Μολδαβούς γονείς, με την οικογένειά του να επιστρέφει στην χώρα καταγωγής της, όταν ο Ίλαν ήταν σε ηλικία 2-3 ετών. Ο πατέρας του έπαιρνε από πολύ νεαρή ηλικία τον γιο του μαζί του στις επιχειρήσεις βάζοντάς τον μάλιστα να παρίσταται και σε συμβούλια για να μαθαίνει από πρώτο χέρι τον τρόπο που εκείνος διοικούσε.

Λένε ότι ξεκίνησε την πρώτη του επιχείρηση μόλις στα 15 του έτη και ήταν ένα μαγαζί που πουλούσε κινητά τηλέφωνα. Αυτό αποδείχθηκε πολύ σημαντικό, αφού, όταν ο πατέρας του απεβίωσε αιφνιδιαστικά το 2005, εκείνος ήταν έτοιμος να αναλάβει τις «δουλειές» της οικογένειας και το έκανε μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Η πιο γνωστή επιχείρησή του είναι η Shor Holdings, στο χαρτοφυλάκιο της οποίας ανήκουν εταιρείες, όπως η Dufremol που ασχολείται με Duty-free.

Και δεν έμεινε μόνο εκεί αφού και απέκτησε την ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης Ορχέι όπου κατοικούσε, την Μιλσάμι. Ακόημ, ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέκτηκε δήμαρχος στην Ορχέι για τέσσερα χρόνια ενώ ίδρυσε και κόμμα. Τέλος, έγινε και πρόεδρος του συμβουλίου του τραπεζικού ιδρύματος Saving Bank of Moldova, μία επιλογή που αποδείχθηκε ευχή και κατάρρα όπως θα δείτε στην συνέχεια.

Παντρεύτηκε με την ρωσίδα τραγουδίστρια Τζασμίν το 2011, με την οποία απέκτησαν άλλα δύο παιδιά, πέρα απ’ αυτό που είχε η ίδια ήδη, μάλιστα παραμένουν ζευγάρι μέχρι και σήμερα.

Η ενασχόλησή του με την Μιλσάμι και το ιστορικό πρωτάθλημα με την τριπλή ισοβαθμία



Η Μιλσάμι ιδρύθηκε μόλις το 2005 με το όνομα Βιτορούλ Στεπ–Σότσι. Τρία χρόνια μετά και αφότου είχε ανέβει ήδη στην δεύτερη κατηγορία του μολδαβικού ποδοσφαίρου μεταφέρθηκε στην πόλη Ορχέι των 21.065 κατοίκων (σύμφωνα με την απογραφή του 2014). Εκεί μετονομάστηκε σε Βιτορούλ Ορχέι και αγωνιζόταν στο γήπεδο «Complexul Sportiv Raional Orhei» ή αλλιώς «CSR Orhei», το οποίο ανακαινίστηκε το 2007 (κόστισε περίπου 26 εκατ. ευρώ) και πλέον χωράει 2.539 θεατές. Δύο χρόνια μετά, όταν δηλαδή η ομάδα πέρασε στα χέρια του 23χρονου Ίλαν Σορ, κι ενώ είχε ήδη ανέβει στην πρώτη κατηγορία, το όνομά της θα αλλάξει και πάλι και θα γίνει Μιλσάμι Ορχέι. Αυτό δεν έγινε τυχαία αφού το Μιλσάμι αποτελούσε ουσιαστικά μία σύνθετη λέξη που προέκυψε από το αρχικό γράμμα του ονόματός του, αλλά και των δύο «συμπαικτών» του.

Στην πρώτη σεζόν της ομάδας υπό τη νέα διοίκηση του Σορ εκείνη σημείωσε την καλύτερη πορεία της ιστορίας τερματίζοντας στην τρίτη θέση και εξασφαλίζοντάς έτσι την έξοδό της στην Ευρώπη. Εκεί αποκλείστηκε εύκολα από την Ντινάμο Τυφλίδας την επόμενη σεζόν, έμεινε 4η στο πρωτάθλημα, αλλά κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο, αφού κατέκτησε το Κύπελλο Μολδαβίας. Μεγάλο ρόλο στην επιτυχία της ομάδας έπαιξε η μεταγραφή του Αντεμάρ, που αποκτήθηκε από ομάδα της Γουατεμάλας κι έκανε πραγματικά την διαφορά τελειώνοντας ως πρώτος σκόρερ της ομάδας τη σεζόν έχοντας επτά τέρματα ενώ αγωνιζόταν ως μέσος.

Καλή η ανάπτυξη παικτών από τις ακαδημίες, όμως χρειαζόντουσαν και τέτοιες ποιοτικές «ενέσεις» για να αρχίσει η ομάδα να συμβαδίζει τόσο γρήγορα με τις φιλοδοξίες του ιδιοκτήτη της. Τη σεζόν 2014-2015 κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα, όντας η πρώτη ομάδα που κατάφερνε κάτι τέτοιο και δεν προερχόταν είτε από την πρωτεύουσα της χώρας Κισινάου είτε από το Τίρασπολ. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της αυτή έπαιξε ο ερχομός τριών εξαιρετικών Ρουμάνων ποδοσφαιριστών, με τον εξτρέμ Ρομέο Σούρντου να είναι εκείνος που ξεχώρισε παραπάνω έχοντας 11 γκολ σε 23 ματς.

Το εντυπωσιακό εκείνης της χρονιάς ήταν πως το πρωτάθλημα κρίθηκε σε τριπλή ισοβαθμία με τις Ντάτσια Κισινάου και Σέριφ Τίρασπολ κι ενώ οι ομάδες είχαν και ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα. Μάλιστα, η Μιλσάμι με την Ντάτσια ήταν ισόπαλες ακόμα και στην διαφορά των γκολ. Τελικά, αυτό που της έδωσε τον τίτλο ήταν τα αποτελέσματα στα παιχνίδια απέναντι στις δύο αντιπάλους της στην κούρσα για την κούπα του πρωταθλητή. Ακολούθησαν ένα ακόμη Κύπελλο το 2018 και δύο δεύτερες θέσεις το 2017 και το 2018.

Η μεγάλη απάτη του 2014 και η εμπλοκή του Ίλαν Σορ


Ο Ίλαν Σορ κατά την σύλληψή του για το οικονομικό σκάνδαλο του 2014!

Τον Νοέμβριο του 2014 ανακαλύφθηκε πως 1 δις δολάρια είχαν κάνει φτερά από τρεις εκ των μεγαλύτερων τραπεζών της Μολδαβίας (Banca de Economii, Unibank και Banka Sociala). Ειρήσθω εν παρόδω και τα τρία αυτά τραπεζικά ιδρύματα είχαν αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος το 2012 από ανθρώπους που φαινομενικά δεν είχαν σχέση μεταξύ τους. Τα χρήματα μεταφέρθηκαν σε εικονικές εταιρείες στο Ηνωμένο Βασίλειο και το Χονγκ Κόνγκ κι από εκεί διοχετεύτηκαν μέσα από μία σειρά εταιρειών σε λογαριασμούς αλλοδαπών κατόχων στην Λετονία (Latvijas Pasta Banka) σύμφωνα με τα ευρήματα της Kroll.

Η Kroll είναι η εταιρεία που μίσθωσε το δημόσιο για να ξεκινήσει μία έρευνα σχετικά με τα όσα συνέβησαν τότε με σκοπό να τιμωρηθούν οι ένοχοι και να βρεθούν και τα χρήματα, αν αυτό ήταν δυνατόν.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της απάτης που επετεύχθη, το ΑΕΠ της Μολδαβίας το 2015 άγγιζε μόλις τα 7,75 δις δολάρια, ήτοι εξαφανίστηκε μέσα σε λίγες μέρες από τις τράπεζες αυτές ποσό ίσο με σχεδόν το 13% του ΑΕΠ της χώρας.

Η κυβέρνηση αναγκαστικά στήριξε τις τράπεζες αυτές παρέχοντάς τους 870 εκατ. δολάρια για να μην καταρρεύσει το τραπεζικό της σύστημα, όμως η καταστροφή δεν μπόρεσε να αποφευχθεί. Η χώρα ήταν ήδη η φτωχότερη στην Ευρώπη εξαιτίας της διαφθοράς που υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια που ήταν ανεξάρτητο κράτος, με τους ολιγάρχες και τους πολιτικούς να κερδοσκοπούν με κάθε τρόπο. Αυτό οδήγησε σε έντονες διαδηλώσεις για την αλλαγή της κυβέρνησης, όπως και συνέβη, όμως η κατάσταση δεν άλλαξε ιδιαίτερα.

Τι σχέση είχε όμως ο Ίλαν Σορ με το σκάνδαλο αυτό;
Ο Ίλαν Σορ ήταν συνιδιοκτήτης και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Banca de Economii, μίας εκ των τριών τραπεζών που μετείχαν στο σκάνδαλο, ενώ φαίνεται πως σχετιζόταν και με αρκετές από τις εταιρείες που πέρασαν τα χρήματα. Ο ίδιος δήλωσε πως όσα συνέβησαν στην τράπεζα που ήταν ο ίδιος πρόεδρος αποτελούσαν αποτέλεσμα λανθασμένης στρατηγικής στην χορήγηση δανείων, ενώ τόνισε πως αυτός δεν γνώριζε για το ύψος των χρεών όταν ανέλαβε. Του το κράτησαν μυστικό, όπως ο ίδιος υποστήριξε. Μάλιστα, όταν το έμαθε προτίμησε να μην το δημοσιοποιήσει για να μην ενεργοποίησει μία «βόμβα» και καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα της χώρας.

Όμως, ο δανεισμός του συγκεκριμένου τραπεζικού του ιδρύματος αυξήθηκε κατά τη δική του θητεία και μάλιστα, εταιρείες που συνδέονταν με τον Σορ εκείνη την περίοδο αύξησαν κατακόρυφα τον δανεισμό τους, σε σημείο να έχουν φτάσει να χρωστούν 1 δις δολάρια στις τράπεζες. Μάλιστα, άλλες εταιρείες του μετέφεραν περί τα 600 εκατ. δολάρια σε μυστηριώδης offshore εταιρείες στις 25 και 26 Νοεμβρίου του έτους αυτού σύμφωνα με την αναφορά της Kroll.

Όσον αφορά τις άλλες δύο τράπεζες ισχυριζόταν πως δεν είχε καμία σχέση μαζί τους, πέρα απ’ αυτή που είχε ως πελάτης τους, όμως σύμφωνα πάλι με την αναφορά της Kroll, η Banca Sociala, ελεγχόταν από εταιρείες που συνδέονταν μαζί του και είχε παραχωρήσει δάνεια ύψους 750 εκατ. δολαρίων σε πέντε εγχώριες εταιρείες, που πάλι φαίνεται να συνδέονταν με κείνον.

Μία απ’ αυτές ονομάζεται Caritas Group SRL και είχε δανειστεί 143 εκατ. δολάρια. Όταν οι αρχές πήγαν να βρουν τα γραφεία της συνειδητοποίησαν πως υπήρχε μόνο ένα μικρό συγκρότημα εργαστηρίων και γραφείων στο οποίο αυτή νοίακιαζε ένα απ’ αυτά. Όταν προσπάθησαν να βρουν τον ιδιοκτήτη που νοίκιασε τις εγκαταστάσεις, ενημερώθηκαν από μία γειτόνισσά του πως είχε πλέον φύγει.

Ένας άλλος βασικός λόγος για τον οποίο πολλές σκέψεις για το τι συνέβη κατέληγαν σε κείνον ήταν ένα βαν της εταιρείας klassika Force, το οποίο πρώτα αναφέρθηκε πως κλάπηκε και μετά τυλίχτηκε στις φλόγες υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες ενώ περιείχε μέσα 12 σάκους αρχείων που αφορούσαν παραχωρηθέντα δάνεια της τράπεζας Banca de Economii.

Διαβάστε ακόμη: Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ: Η εξωτερική πολιτική του Τραμπ εξόντωσε τους ρατσιστές της ”La Familia”!
Ο κυβερνήτης της εθνικής τράπεζας της Μολδαβίας θεώρησε το όλο συμβάν σκηνοθετημένο και έλεγε πως αποσκοπούσε στην καταστροφή των εγγράφων, γιατί δεν υπήρχαν πραγματικά αρχεία για τους δανεισμούς της τράπεζας: «Αν έχεις συναλλαγές που είναι ψεύτικες και δεν υπάρχουν έγγραφα, πρέπει να δείξεις με κάποιο τρόπο πως αυτά εξαφανίστηκαν».

Ο Σορ αποτελούσε έτσι τον Νο.1 ύποπτο του εθνικού κέντρου της καταπολέμησης της διαφθοράς της Μολδαβίας και για μια περίοδο τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό τον Μάρτιο του 2015. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, λίγο μετά το πρώτο πρωτάθλημα της Μιλσάμι, κέρδισε τις δημοτικές εκλογές, συγκεντρώνοντας ποσοστό 62% (!!) κι έγινε δήμαρχος του Ορχέι. Σε μία πόλη στην οποία ο ίδιος είχε επενδύσει αρκετά χρήματα καταστώντας την ίσως αυτή με το καλύτερο βιοτικό επίπεδο στην χώρα. Η πόλη είχε δωρεάν μετακίνηση με λεωφορεία, οι δρόμοι και τα κτήρια ήταν όλα καλοδιατηρημένα ενώ απέκτησε κι ένα πάρκο αναψυχής το οποίο είχε επίσης δωρεάν είσοδο.

Αυτή ήταν μία συνήθης πρακτική που ακολουθούσαν πολλοί επιχειρηματίες, οι οποίοι ήθελαν να έχουν την στήριξη της κοινής γνώμης σε περίπτωση που χρειαζόταν κάποια στιγμή, αν κάτι δεν πήγαινε καλά στα υπόλοιπα σχέδιά τους, όπως στην περίπτωση του Σορ, ο οποίος χρησιμοποίησε τόσο τα «κοινά» όσο και τον αθλητισμό (Μιλσάμι) για να πετύχει το σκοπό του. Και πράγματι είχε αποτέλεσμα, αφού οι κάτοικοι του Ορχέι είτε δεν πίστευαν πως αυτός σχετίζεται με την απάτη, είτε δεν νοιάζονταν γι’ αυτό, μιας και η δική τους ζωή είχε βελτιωθεί.

Το 2017 ο Σορ τελικά καταδικάστηκε για τα εγκλήματα του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, της απάτης και της κατάχρησης της εμπιστοσύνης και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 7,5 ετών. Όμως, εμεινε ελεύθερος, αφού κατέθεσε έφεση, μέχρι την εκδίκαση της οποίας δεν κρίθηκε σκόπιμο προφυλακιστεί.

Και μαντέψτε τι συνέβη; Βρήκε την ευκαιρία και κάπου μεταξύ 14-17 Ιουνίου του 2019 έφυγε από την χώρα σαν κύριος από το αεροδρόμιο χωρίς να τον σταματήσουν οι αρχές, παρ’ ότι δεν είχε δικαίωμα εξόδου. Κατέληξε στο Ισραήλ όπου είχε την υπηκοότητα μιας και είχε γεννηθεί εκεί κι έτσι προστατευόταν. Την ίδια χρονιά το κόμμα που είχε ιδρύσει το 2016 με το όνομα Σορ (προς τιμήν του εαυτού του) βγήκε τέταρτο στις εκλογές εξασφαλίζοντας επτά θέσεις στην Βουλή ενώ ο πρόεδρός του ήταν φυγάς και υπόδικος. Μαντέψτε ποιος είναι μέχρι και σήμερα κανονικα βουλευτής στην Μολδαβία;

Ο Ιλάν Σορ διατηρεί φυσικά κανονικά και την θέση του πρόεδρου της Μιλσάμι, την οποία συνεχίζει να χρηματοδοτεί μαζί με τους συνεργάτες του. Μάλιστα, την περασμένη εβδομάδα, οι Μολδαβοί απέκλεισαν την Πανεβέζις με νίκη εντός έδρας με 2-0 και «λευκή» ισοπαλία στην Λιθουανία και να προκρίθηκαν στον δεύτερο προκριματικό γύρο του UEFA Conference League, που θα αντιμετωπίσουν την φινλανδική Κουόπιο. Να σημειώσουμε σ’ αυτό το σημείο πως δεν έχει μπει ποτέ σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης και το μακρύτερο ταξίδι της είχε τελικό προορισμό τα Play-offs του Europa League τη σεζόν 2015-2016.

Θα συνεχίσει η μικρή ομάδα από την Μολδαβία να βρίσκεται στο επίπεδο αυτό καταφέρνοντας συνεχώς να διακρίνεται ή τώρα ο Ίλαν Σορ εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ και δεν μπορεί να γυρίσει στην χώρα του, ειδικά σε περίπτωση που απορριφθεί η έφεσή του, θα σταματήσει να ασχολείται με την ομάδα και την πόλη του; Όποια κι αν είναι η απάντηση καλό είναι τόσο μία ποδοσφαιρική ομάδα όσο και έτι περισσότερο μία πόλη να μην φτάνει εξαρτιέται από ανθρώπους οι οποίοι επιδίδονται σε τέτοιες πράξεις και δραστηριότητες.

Πηγές: Wikipedia, NYTimes, ΒBC, BalkanInsight, HITC
inthezone.gr

fon7:


Η επιστροφή ενός κοιμώμενου γίγαντα
Αν κοιτάξεις τη λίστα των ομάδων με τα περισσότερα πρωταθλήματα Βελγίου, στις πρώτες θέσεις θα συναντήσεις κάποια ονόματα γνώριμα ακόμα και σε κάποιον που δεν ασχολείται καθόλου με το ποδόσφαιρο της χώρας. Άντερλεχτ, Κλαμπ Μπριζ, Σταντάρ Λιέγης. Κάπου εκεί ανάμεσα όμως, στην τρίτη θέση συγκεκριμένα, υπάρχει και ένα όνομα που λογικά ελάχιστοι γνωρίζουν: Ουνιόν Σεν-Ζιλουάζ. Γίνεται να υπάρχει μια ευρωπαϊκή ομάδα με τόσα πολλά πρωταθλήματα που να μην την ξέρει σχεδόν κανένας; Κι όμως γίνεται αν αυτή έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο εδώ και σχεδόν μισό αιώνα.

Με χρονολογία ίδρυσης το 1897 η Ουνιόν έζησε τις μεγαλύτερες στιγμές της τα πρώτα χρόνια της ιστορίας της. Μέχρι και λίγο πριν την έναρξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου η ομάδα από τα νότια των Βρυξελλών κυριαρχούσε στο βελγικό ποδόσφαιρο, σαρώνοντας τους τίτλους και σπάζοντας αρκετά ρεκόρ. Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι το σερί των 60 αγώνων χωρίς ήττα που έκανε από το 1933 έως το 1935, που της έδωσε και το παρατσούκλι “Ουνίον 60”. Ένα επίτευγμα που δεν έχει επαναληφθεί στο βελγικό πρωτάθλημα μέχρι και σήμερα. Όταν το 1939 η μπάλα σταμάτησε να τσουλάει εξαιτίας του πολέμου, η Ουνιόν μετρούσε ήδη 11 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα και το όνομα της ήταν σχεδόν συνώνυμο του βελγικού ποδοσφαίρου. Από τις υπόλοιπες τρεις σύγχρονες ‘μεγάλες’ της χώρας, η μόνη που είχε κερδίσει κάτι έως τότε ήταν η Μπριζ, κι αυτή ένα μόνο πρωτάθλημα.



Τα κατορθώματα της δεν περιορίζονταν εντός συνόρων. Σε μια εποχή που οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις βρίσκονταν ακόμα στα σπάργανα, η Ουνιόν, ως η πιο αναγνωρίσιμη βελγική ομάδα, συμμετείχε σε αρκετά φιλικά παιχνίδια αλλά και σε ανεπίσημα τουρνουά με ξένους συλλόγους. Όταν δημιουργήθηκε λίγο μετά τον πόλεμο το Κύπελλο Εκθέσεων, κατάφερε να αποκλείσει τη Λειψία και τη Ρόμα και φτάσει μέχρι τα ημιτελικά, όπου και αποκλείστηκε από τη Μπέρμιγχαμ (που μετά ηττήθηκε στον διπλό τελικό από τη Μπαρτσελόνα). Κάπου εκεί όμως ξεκίνησε και ο κατήφορος.

Χρόνο με το χρόνο η ομάδα εμφανιζόταν όλο και πιο αποδυναμωμένη, γι’αυτό και ο υποβιβασμός από την πρώτη κατηγορία τον Μάιο του 1973 δεν προκάλεσε έκπληξη σε κανέναν. Αυτό που όμως δεν περίμεναν οι περισσότεροι είναι ότι ο σύλλογος θα χρειαζόταν 48 ολόκληρα χρόνια για να επανέλθει στα μεγάλα σαλόνια. Στο διάστημα αυτό, έφτασε μέχρι και την 4η κατηγορία ενώ κάποιες φορές πλησίασε ακόμα και τη διάλυση λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ο κόσμος της συρρικνώθηκε, η δυναμική της χάθηκε και το όνομα της ξεχάστηκε. Το σημαντικό όμως είναι ότι έστω και δύσκολα άντεξε. Και έναν άλλο Μάιο, αρκετές δεκαετίες μετά από εκείνο το τελευταίο παιχνίδι της στην πρώτη κατηγορία απέναντι στη Μπέρχοστ, βρήκε τον σωτήρα της στο πρόσωπο ενός Άγγλου πρώην παίκτη του πόκερ!

To πως ακριβώς έκανε λεφτά ο Τόνι Μπλουμ παραμένει ακόμα άγνωστο, αν και το όνομα του βρίσκεται στην επικαιρότητα για πάνω από μια δεκαετία. Ο 51χρονος επιχειρηματίας από το Μπράιτον ήταν για πάρα πολλά χρόνια ένας φανατικός τζογαδόρος που ξόδευε μεγάλο μέρος της μέρας του στοιχηματίζοντας ή παίζοντας πόκερ. Η τεράστια επιτυχία του στα διάφορα μεγάλα τουρνουά πόκερ υπολογίζεται ότι του έβαλε στην τσέπη περισσότερα από 3,5 εκατομμύρια ευρώ, ενώ χάρη στις επενδύσεις του μετά και την είσοδο του στον χώρο των ακινήτων η περιουσία του μεγάλωσε απότομα. Αυτό που γνωρίζουμε σίγουρα είναι πως από το 2009 ο Μπλουμ είναι ιδιοκτήτης και πρόεδρος της αγαπημένης του Μπράιτον, την οποία και ανέβασε στην Πρέμιερ Λιγκ για πρώτη φορά μετά από 34 χρόνια.


Ένας άνθρωπος που δεν θα ήθελες ποτέ να έχεις αντίπαλο σε μια παρτίδα πόκερ

Όταν τον Μάιο του 2018 ενδιαφέρθηκε για την απόκτηση και της Ουνιόν όλοι πίστεψαν πως αυτό που πραγματικά ήθελε ήταν να φτιάξει ένα ‘φυτώριο’ για τη Μπράιτον, που ταυτόχρονα θα του πρόσφερε λύσεις στα γραφειοκρατικά προβλήματα που πιθανόν θα δημιουργούσε το Brexit στους αγγλικούς συλλόγους. Η επιφυλακτικότητα με την οποία τον αντιμετώπισαν οι Βέλγοι δεν κράτησε πολύ. Αν και η σχέση μεταξύ των δυο ομάδων είναι αναμενόμενα πολύ καλή, τρία χρόνια μετά η σύνδεση τους παραμένει σχετικά μικρή. Την ομάδα των Βρυξελλών ‘τρέχουν’ άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με τον αγγλικό σύλλογο, με επικεφαλής τον Άλεξ Μούζιο, που εκτός από πρόεδρος είναι και κάτοχος του 10% των μετοχών, ενώ μέχρι και σήμερα οι παίκτες που έχουν πάει στο Βέλγιο ως δανεικοί από το Μπράιτον είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. “Δεν είμαι ο κλασικός πρόεδρος, που αποφασίζει τα πάντα μόνος. Περισσότερο είμαι ένας ειδικός πάνω στην επεξεργασία δεδομένων” λέει ο Μούζιο και μας εξηγεί: “Όλοι ξέρουν να αναγνωρίζουν έναν καλό παίκτη και όλοι καταλαβαίνουν πότε κάτι είναι φτηνό. Το δύσκολο είναι να συνδυάσεις αυτά τα δυο. Αυτό ουσιαστικά κάνω εγώ.”

Το βασικότερο όλων είναι ότι χωρίς να μπούνε στην ομάδα λεφτά με τη σέσουλα (το μπάτζετ της παραμένει αρκετά χαμηλό ακόμα και για τα επίπεδα του βελγικού πρωταθλήματος), ο “κοιμώμενος γίγαντας” των 30s έδειξε για πρώτη φορά μετά από αρκετές δεκαετίες κάποια σημάδια ζωής. Ο Μπλουμ έφερε μαζί του την τεχνογνωσία της Πρέμιερ Λιγκ και ένα πολύπλοκο σύστημα αξιολόγησης νέων ποδοσφαιριστών που αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η καινούργια Ουνιόν. Όταν εκείνο το πρώτο καλοκαίρι οι υπεύθυνοι του μεταγραφικού σχεδιασμού παρέλαβαν μια λίστα με 15 μεταγραφικούς στόχους που είχε φτιάξει ο τότε προπονητής Μαρκ Γκροζάν, έβαλαν τα ονόματα στη βάση δεδομένων τους και μετά από μια γρήγορη ανάλυση του επέτρεψαν τη λίστα με όλα τα ονόματα διαγραμμένα. Κανείς τους δεν είχε τον κατάλληλο συνδυασμό ποιότητας και τιμής που έψαχναν. Η Ουνιόν είχε μπει και επίσημα σε μια νέα, διαφορετική εποχή.

Τρεισήμισι χρόνια μετά οι φίλοι της ομάδας ζούνε ένα όνειρο. Μετά από αρκετές δεκαετίες στην 2η και την 3η κατηγορία η Ουνιόν επέστρεψε επιτέλους φέτος στα μεγάλα σαλόνια και μάλιστα με χαρακτηριστική άνεση καθώς τερμάτισε με 18 βαθμούς διαφορά από την 2η, παίζοντας κατά διαστήματα εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Όπως μάλιστα φαίνεται, γύρισε με άγριες διαθέσεις κι αυτό δεν το λέμε απλά επειδή κέρδισε στην πρεμιέρα μέσα στην έδρα της γειτονικής Άντερλεχτ με 1-3. Έντεκα αγωνιστικές μετά την έναρξη του πρωταθλήματος, βρίσκεται στην 1η θέση της βαθμολογίας, ισόβαθμη με την Μπριζ, έχοντας την καλύτερη επίθεση και την καλύτερη άμυνα στη χώρα. Το Σαββάτο που μας πέρασε πρόσθεσε ένα ακόμα κεφάλαιο στο βιβλίο της φετινής τρελής πορείας της, όταν και επικράτησε με 4-2 της Σεραίνγκ παρ’ότι έχανε με 0-2 ως το 55′ και ενώ έπαιζε με παίκτη λιγότερο σε όλο το δεύτερο ημίχρονο!



Για την ώρα στα νότια των Βρυξελλών κανένας δεν αναφέρεται στη λέξη ‘τίτλος’, ούτε καν στην πιθανότητα εξόδου στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο βασικός στόχος παραμένει να μείνει η Ουνιόν όσο πιο μακριά γίνεται από το άγχος μιας μάχης για τη σωτηρία. Από την άλλη, αυτό που έχει σημασία ως τώρα είναι πως η επιστροφή στο προσκήνιο βοήθησε στο να ακουστεί ξανά το όνομα του συλλόγου, να γίνει γνωστό το ένδοξο παρελθόν του, που τόσο καιρό παρέμενε ξεχασμένο στα βιβλία της ιστορίας, και να μπει πάλι στον ποδοσφαιρικό χάρτη το ξεχωριστό γηπεδάκι της, στο πάρκο Ντούντεν στα νότιο-δυτικά της πόλης.

Ένα μικρό, παλιό και γραφικό γήπεδο δίπλα ακριβώς στο δάσος, χωρίς VIP αίθουσες, εύκολο πάρκινγκ και αναπαυτικά καθίσματα, με εξέδρες που σε κάποια σημεία γίνονται ένα με το διπλανό λόφο (από τον οποίο παρακολουθούν αρκετοί τους αγώνες τζάμπα, συχνά σκαρφαλωμένοι και σε δέντρα), με μια μεγάλη κερκίδα για όρθιους που κάθε old school ποδοσφαιρόφιλος θέλει να επισκεφτεί έστω μια φορά, ειδικά σε κάποιο ντέρμπι με κάποια ομάδα της πόλης. Γι’αυτό άλλωστε συχνά στις κερκίδες του συναντάς πολλούς φοιτητές από άλλες χώρες που μένουν στις Βρυξέλλες και ψάχνουν μια ιδιαίτερη ποδοσφαιρική εμπειρία. Όπως δήλωσε άλλωστε και ο Μούζιο, ένας από τους αρκετούς λόγους που επιλέχθηκε η Ουνιόν ήταν το προφίλ των οπαδών της, που είναι εκδηλωτικοί αλλά ταυτόχρονα χαλαροί και ανοιχτοί σε όλους τους ανθρώπους εκτός της περιοχής τους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής ή θρησκείας.

Ένα γήπεδο που είναι κανονικό μνημείο, αφού το κτίριο της κεντρικής θύρας του, με την εντυπωσιακή αρτ ντεκό πρόσοψη που χτίστηκε έναν αιώνα πριν, έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο. Αυτό βέβαια σημαίνει πως η Ουνιόν δεν έχει σχεδόν καμία δυνατότητα ανακαίνισης του αφού σύμφωνα με τον πρόεδρο της, “ακόμα και αν θέλουμε να γκρεμίσουμε έναν μικρό τοίχο, χρειαζόμαστε ειδική άδεια από πολλούς φορείς”. Σύμφωνα με τον Άγγλο αμυντικό της ομάδας, Κρίστιαν Μπέρτζες: “Το γήπεδο μας μοιάζει λες και είναι βγαλμένο από τη ρωμαϊκή εποχή, σαν ένα περίεργο αμφιθέατρο με τα σκαλοπάτια να καταλήγουν σχεδόν μέσα στο δάσος.”



Μέσα στα σχέδια των Άγγλων, που ήδη έχουν ρίξει αρκετά λεφτά στη βελτίωση των εγκαταστάσεων του προπονητικού κέντρου και στη δημιουργία ακαδημιών, είναι να αποκτήσει κάποια στιγμή η ομάδα ένα νέο, μοντέρνο γήπεδο αλλά αυτό λογικά θα αργήσει, αφού το να βρεθεί χώρος στις Βρυξέλλες και να αποκτηθούν οι κατάλληλες άδειες είναι εξαιρετικά δύσκολο και χρονοβόρο. Μέχρι τότε οι φανατικοί της Ουνιόν θα πρέπει να περιμένουν υπομονετικά στις μεγάλες ουρές που σχηματίζονται στις λιγοστές εισόδους και στις παλιές τουαλέτες, κάτι που πάντως δεν φαίνεται να πτοεί κανέναν, αφού όπως λένε αρκετοί, “εδώ το κάναμε και μας άρεσε στις εποχές που παίζαμε στην 3η κατηγορία, θα έχουμε πρόβλημα τώρα;”
sombrero.gr

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[*] Προηγούμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση