Αποστολέας Θέμα: Υπόλοιπη Ευρώπη  (Αναγνώστηκε 4290 φορές)

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Υπόλοιπη Ευρώπη
« Απάντηση #50 στις: Δευ 07 Ιούν 2021 21:14 »
Δυο ντουζίνες άνθρωποι μένουν όλοι κι όλοι σε Ανδόρα και Γιβραλτάρ και κανόνισαν φιλικό μεταξύ τους Δευτεριάτικα. Να ακυρώσει κανείς τελευταία στιγμή γιατί έπεσε δουλειά στο γραφείο, να πιάσουν μετά ένα-ένα τα ονόματα στον τηλεφωνικό κατάλογο και να αρχίσουν τα παρακάλια, "δεν πειράζει που είστε συνταξιούχος κύριε Λουίς, από τέρμα ξέρετε;"
El sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Υπόλοιπη Ευρώπη
« Απάντηση #51 στις: Τρι 22 Ιούν 2021 20:00 »
Όταν ήταν ακόμα παιδί, η Νάντια Ναντίμ έχασε τον πατέρα της, τον οποίο σκότωσαν οι Ταλιμπάν.
Το έσκασε από το Αφγανιστάν, μέσα σε ένα φορτηγό, σε ηλικία έντεκα ετών για να καταφύγει στην Δανία.
Σήμερα έχει φορέσει 98 φορές την φανέλα της Εθνικής Δανίας ποδοσφαίρου γυναικών και έχει πετύχει συνολικά 38 γκολ. Παράλληλα, μελετάει ιατρικές επιστήμες, μιλάει πάνω από έντεκα γλώσσες και αναγράφεται στην λίστα του Forbes των πιο ισχυρών γυναικών του διεθνούς αθλητισμού.

Dieci

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Υπόλοιπη Ευρώπη
« Απάντηση #52 στις: Πεμ 12 Αύγ 2021 18:07 »
Σεξουαλικό σκάνδαλο στην Μπραν, 12 ποδοσφαιριστές πήγαν με γυναίκες στο γήπεδο για σεξ!

Διαστάσεις έχει πάρει στη Νορβηγία ένα σεξουαλικό σκάνδαλο που αφορά την… μισή ομάδα της Μπραν.
Μεγάλη έκταση έχει πάρει στη Νορβηγία ένα σεξουαλικό σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκονται 12 ποδοσφαιριστές της Μπραν.

Οι παίκτες σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, βγήκαν έξω για να ξεσκάσουν, αλλά προχώρησαν σε κάτι εντελώς ανεπίτρεπτο, το οποίο ενδέχεται να φέρει και την τιμωρία τους. Αφού τα… ήπιαν, πήραν αιθέριες υπάρξεις και κατευθύνθηκαν στο γήπεδο της ομάδας τους όπου συνέχισαν το ξενύχτι ως το πρωί κάνοντας σεξ με τις συνοδούς τους…

Ωστόσο, το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης του σταδίου κατέγραψε την είσοδό τους στις εγκαταστάσεις και αυτό δεν έμεινε στα κρυφά από την ασφάλεια του γηπέδου. Ηδη έχουν γίνει συστάσεις στους ποδοσφαιριστές, ενώ αναμένεται να τους επιβληθεί και τιμωρία, σύμφωνα με εκπρόσωπο της ομάδας.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, συνοδεία των 12 ποδοσφαιριστών ήταν 4 γυναίκες, όλες περίπου 20 ετών, με το... πάρτι να τελειώνει στις 5 το πρωί.

Σουηδικό δημοσίευμα της Bergens Tindede αναφέρει επίσης ότι οι νεαρές έτρεχαν κατά μήκος του αγωνιστικού χώρου, φορώντας ελάχιστα πάνω τους...

Κι όλα αυτά ενώ η ομάδα παραπαίει στο πρωτάθλημα καθώς είναι τελευταία με 7 βαθμούς, πέντε πίσω από τα μπαράζ παραμονής και έξι από την σωτηρία, ενώ έχει ολοκληρώνεται ο πρώτος γύρος αυτό το Σαββατοκύριακο.
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Υπόλοιπη Ευρώπη
« Απάντηση #53 στις: Τετ 22 Σεπ 2021 19:58 »


Ιστορίες από την Υπερδνειστερία: η Σέριφ Τίρασπολ

Υπερδνειστερία. Ας το πούμε ξανά μια φορά. Υπερδνειστερία.  Αν ήταν ερώτηση σε τηλεπαιχνίδι γνώσεων, το πιο πιθανό είναι οι περισσότεροι να απαντούσαν ότι πρόκειται για πάθηση στα μάτια, παρά ότι είναι μια χώρα.

Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά όμως. Ναι, θα μιλήσουμε για μια ποδοσφαιρική ομάδα που κατάφερε να μπει για πρώτη φορά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά δεν γίνεται να μην μιλήσουμε για τις ιδιαιτερότητές της. Σημερινό θέμα, είναι η Σέριφ Τίρασπολ. Η πρώτη ομάδα στην ιστορία της Μολδαβίας που κατορθώνει κάτι παρόμοιο. Ένα πραγματικό ποδοσφαιρικό θαύμα, ειδικά από τη στιγμή που απέκλεισε ομάδες όπως ο Ερυθρός Αστέρας και η Διναμό Ζάγκρεμπ. Και μια ιστορία που γίνεται ακόμα πιο μπερδεμένη, χάρη στην περίεργη γεωπολιτική κατάσταση της περιοχής. Βλέπετε, η Σέριφ Τίρασπολ θα εκπροσωπεί τη Μολδαβία, αλλά δεν είναι από τη Μολδαβία.


Αριστερά η Μολδαβία, δεξιά η Υπερδνειστερία

Με τη διάσπαση της Ε.Σ.Σ.Δ., η Μολδαβία ήταν μια από τις σοβιετικές δημοκρατίες που ανεξαρτητοποιήθηκαν. Όλη η Μολδαβία;  Όχι. Μια ολόκληρη περιοχή, σαν γαλατικό χωριό, η Υπερδνειστερία (που σημαίνει “πέρα από τον ποταμό Δνείστερο“) δεν συμφωνούσε ιδιαίτερα, εξαιτίας του φόβου μιας πιθανής προσάρτησης της Μολδαβίας στη Ρουμανία. Οι Μολδαβοί δεν ήταν εκεί η πλειοψηφία, καθώς υπήρχε μεγάλο ποσοστό Ρώσων, αλλά και άλλων εθνικοτήτων (κυρίως Ουκρανών). Οι κάτοικοι δεν επιθυμούσαν κάτι τέτοιο (οι περισσότεροι δεν μιλούν καν “μολδαβικά”, όπως ονομάζουν οι ίδιοι τα ρουμανικά) και ήθελαν να παραμείνουν Σοβιετικοί. Η Υπερδνειστερία αποφάσισε το 1990 να αποσχιστεί από τη Μολδαβία, προλαμβάνοντας πιθανή προσάρτησή της στη Ρουμανία (κάτι που δεν έγινε τελικά), με το όνομα Υπερδνειστεριακή Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Η απόσχιση δεν αναγνωρίστηκε από τη Σοβιετική Ένωση (ήταν δηλαδή αυτοανακηρυγμένη σοβιετική δημοκρατία που δεν την αναγνώριζε η Σοβιετική Ένωση, κομματάκι επικό αν το σκεφτεί κανείς) και με τη διάλυσή της Ε.Σ.Σ.Δ., οδηγηθήκαμε σε μια πολεμική σύρραξη μεταξύ της Μολδαβίας και της Υπερδνειστερίας (με αρκετούς Σοβιετικούς στρατιώτες να βοηθούν εθελοντικά), με στόχο την ανεξαρτησία της. Η σύρραξη σταμάτησε το 1992 και ακόμα και σήμερα η περιοχή βρίσκεται σε κατάσταση “κατάπαυσης του πυρός“, ο πόλεμος με λίγα λόγια δεν έχει τελειώσει επίσημα. Η Υπερδνειστερία διατηρεί από τότε το ανεξάρτητο καθεστώς της μεν, δεν είναι όμως αναγνωρισμένη από κανένα κράτος του Ο.Η.Ε. δε. Οι μόνες χώρες που την αναγνωρίζουν είναι παρόμοιας φύσης, όπως η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία. Παρόλα αυτά, μιλάμε για μια υπαρκτή χώρα που έχει δική της κυβέρνηση, δικό της στρατό, αστυνομία και φυσικά δικό της νόμισμα. Ένα νόμισμα βέβαια που δεν έχει κάποια αξία εκτός της χώρας. Η Υπερδνειστερία μοιάζει να έχει κολλήσει στον χρόνο, στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, σαν να μην την έχουν ενημερώσει για τη διάλυσή της. Tο σφυροδρέπανο κυματίζει στη σημαία της, είναι γεμάτη με παλιά καλά γνήσια σοβιετικά μνημεία, προτομές του Λένιν και δρόμους με ονόματα της περιόδου. Περίπου 40.000 τόνοι οπλισμού και πυρομαχικών του σοβιετικού στρατού έμειναν στη χώρα μετά τη διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ. και δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται… πρωτεύουσα στο λαθρεμπόριο όπλων χάρη στη χαλαρή αστυνόμευση των συνόρων της με την Ουκρανία. Η χώρα είναι αρκετά φτωχή και οι συνθήκες όχι οι καλύτερες δυνατές, κυρίως εξαιτίας της διαφθοράς.


O δεύτερος πρόεδρος της χώρας κατά την ορκωμοσία του.
Πέντε χρόνια αργότερα θα διέφευγε από τη χώρα με τη γυναίκα του, πρώην υπουργό Εξωτερικών.

Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, Ιγκόρ Σμιρνόφ, γεννημένος στην Καμτσάτκα, μόλις 7.000 χιλιόμετρα μακριά, έτυχε να είχε τοποθετηθεί από το Κ.Κ. ως επικεφαλής ενός εργοστασίου στην πρωτεύουσα Τίρασπολ, λίγο πριν γίνει ο κακός χαμός. Από διευθυντής σε εργοστάσιο, έγινε κάτι σαν στρατιωτικός ηγέτης στον πόλεμο και στη συνέχεια ο πρώτος πρόεδρος, μένοντας στη θέση από το 1991 μέχρι το 2011 (το 2001, σε μια περιοχή, κατάφερε να κερδίσει ποσοστό 103,6%), όταν και η Ρωσία απέσυρε τη στήριξή της. Είχε αρχίσει ήδη μια διαμάχη στο εσωτερικό της χώρας, καθώς η εταιρεία Σέριφ (μα είδατε ότι θα καταλήγαμε κάπως στην μπάλα;) αποκτούσε δύναμη, φτιάχνοντας το δικό της κόμμα. Η Σέριφ είναι μια εταιρεία λίγο από όλα που ασχολείται σχεδόν με τα πάντα. Στο… portfolio της βρίσκονται ξενοδοχεία, βενζινάδικα, σούπερ μάρκετ, τηλεοπτικός σταθμός, κατασκευαστική εταιρεία, διαφημιστική εταιρεία, αντιπροσωπεία αυτοκινήτων, εταιρεία κινητής, εργοστάσια οινοπνευματωδών (με σπεσιαλιτέ τα κονιάκ και τα κρασιά), τραπεζικές υπηρεσίες, ιατρικό κέντρο, βαμβακερά υφάσματα και ρούχα, ξενοδοχειακό συγκρότημα, αναπαραγωγή οξύρρυγχου (για χαβιάρι) και πολλά ακόμα (με τις κακές γλώσσες να λένε ότι δεν είναι όλες τις οι ασχολίες πολύ νόμιμες). Ένας από τους διευθυντές της, ο Γεβγκένι Σεφτσούκ, έγινε σημαίνουσα πολιτική προσωπικότητα και παρότι στην πορεία ήρθε σε σύγκρουση με τους παλιούς του εργοδότες, κατάφερε ως “αντι-συστημικός” υποψήφιος να διαδεχθεί τον Σμιρνόφ το 2011, κερδίζοντας τον πρώην πρόεδρο, αλλά και τον Ανατόλι Καμίνσκι, τον υποψήιο που στήριζε τόσο η Ρωσία, όσο και η εταιρεία Σέριφ. Ο Σεφτσούκ έμεινε πρόεδρος μέχρι το 2016, αλλά τα προβλήματα στη χώρα μεγάλωσαν. Έχασε πανηγυρικά από τον νέο υποψήφιο της Σέριφ, τον Βαντίμ Κρασονσέλσκι, και αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα κατηγορούμενος για σωρεία αδικημάτων. Κάποιοι λένε ότι πήρε ταξί μέχρι τη Μολδαβία, άλλοι ότι έφυγε πιο ρομαντικά, πάνω σε μια βάρκα στον ποταμό. Καταδικάστηκε ερήμην (σύμφωνα με τους υποστηρικτές του άδικα, για να τεθεί εκτός του πολιτικού στίβου) σε 16 χρόνια και ένα τεράστιο πρόστιμο σε τοπικά ρούβλια (που σύμφωνα με την ανεπίσημη αναλογία αντιστοιχεί σε 36 εκατομμύρια δολάρια). Από το 2016 και μετά λοιπόν, ο πρόεδρος είναι φιλο-Ρώσος και παράλληλα, εκλεκτός της Σέριφ.



Σε μια “χώρα” με αυτές τις ιδιαιτερότητες, το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό. Και το καμάρι της πρωτεύουσας και της χώρας είναι η Σέριφ Τίρασπολ. Ο Βίκτορ Γκουσάν και ο Ίλια Καζμάλι είναι οι τυπικοί επιχειρηματίες στην μετά-Ε.Σ.Σ.Δ. εποχή. Δύο πρώην πράκτορες της KGB που βρήκαν την ευκαιρία και έγιναν εντρεπρενούρς. Το 1993 ίδρυσαν την εταιρεία Σέριφ, αρχικά ως εταιρεία security, που είδαμε πριν ότι γιγαντώθηκε, και τέσσερα χρόνια αργότερα την ομάδα με το ίδιο όνομα. Οι “Κιτρινόμαυροι” ή “Σφήκες” αγωνίζονται στο στάδιο της ομάδας που λέγεται Σέριφ Στάντιουμ και αποτελεί μέρος ενός αθλητικού κέντρου που συνολικά στοίχισε πολλές δεκάδες εκατομμύρια δολάρια. Οι κακές γλώσσες λένε ότι ότι το γήπεδο της Σέριφ είναι το πιο σύγχρονο κτίριο σε ολόκληρη την περιοχή. Κι η αλήθεια είναι ότι όλο το κέντρο, με τα προπονητήρια, τα κλειστά γήπεδα και το ξενοδοχείο θα το ζήλευαν πολλές πιο “υπαρκτές” χώρες από την Υπερδνειστερία. Άλλωστε, μέχρι εκεί έφτασε και η χάρη του Σεπ Μπλάτερ που πήγε και το επισκέφτηκε, χαρακτηρίζοντάς το “υπέροχο”. Παρά την επένδυση της Σέριφ πάντως, οι 12.000 θέσεις δεν γεμίζουν, καθώς ο μέσος όρος κινείται σε πολύ χαμηλά νούμερα. Σε μια χώρα που το 2006 ψήφισε να ενωθεί με τη Ρωσία σε ποσοστό περίπου 97% (παρότι δεν έχει κοινά σύνορα, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες βρε αδερφέ), δεν κάνει εντύπωση ότι στις εξέδρες ακούγεται συχνά το “Ρωσία-Ρωσία”. Κι αν αναρωτιέστε, μα καλά τι πρωτάθλημα έχει η Υπερδνειστερία, φτάνουμε στο ακόμα πιο περίεργο της υπόθεσης. Δεν έχει.

Γι’ αυτό άλλωστε, η Σέριφ, με την ίδρυσή της, μπήκε στα πρωταθλήματα της Μολδαβίας. Της χώρας δηλαδή από την οποία ανεξαρτητοποιήθηκε η πρωτεύουσα Τίρασπολ. Παράλογο; Η Σέριφ όχι μόνο πήρε μέρος στο πρωτάθλημα της άλλης χώρας, αλλά έκανε τη διαφορά πολύ γρήγορα. Ανέβηκε αμέσως από τη Γ’ εθνική και μόλις το 1999 κατέκτησε το πρώτο της κύπελλο. Κάτι που μεταξύ μας λέει και πολλά για το επίπεδο του πρωταθλήματος της Μολδαβίας. Από το 2001 και μετά κατέκτησε δέκα σερί πρωταθλήματα στη χώρα, ενώ έκανε και τρεις φορές το νταμπλ. Τα τελευταία 20 χρόνια, έχει χάσει το πρωτάθλημα της Μολδαβίας μόλις δύο φορές. Πλήρης κυριαρχία. Και φέτος, έχοντας δύο Έλληνες ποδοσφαιριστές, κατάφερε κάτι απίστευτο. Να μπει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Εκεί που ο Αθανασιάδης και ο Κολοβός θα ζήσουν μια μοναδική εμπειρία.



Όπως καταλαβαίνει κανείς βέβαια, δεν είναι κάτι που κάνει όλους τους Μολδαβούς χαρούμενους. Το γεγονός ότι η Σέριφ έχει έδρα στην άλλη πλευρά του Δνείστερου και βασίζεται στα χρήματα μιας εταιρείας που επί της ουσίας αποτελεί το μονοπώλιο στις περισσότερες εκφάνσεις της ζωής δεν γεμίζει με τόσο μεγάλη υπερηφάνεια τους Μολδαβούς. Ο συνδυασμός μιας… σχεδόν δυστοπικής μεγα-εταιρείας, που θα φανταζόμασταν ότι υπάρχει μόνο σε βιβλία και ταινίες, με background μια χώρα που μοιάζει να ζει ορισμένες δεκαετίες πίσω, είναι εξαιρετικά μοναδικός στην Ευρώπη. Ειδικά στα σαλόνια του Τσάμπιονς Λιγκ.

Εκτός όμως από τα μοναδικά αυτά χαρακτηριστικά, η Σέριφ Τίρασπολ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως… κοσμοπολίτικη. Πέρα από τους δύο Έλληνες και ορισμένους Μολδαβούς, έχει ένα ρόστερ με παίκτες από τη Βραζιλία, την Ουκρανία, το Μάλι, την Κολομβία, την Γουινέα, το Περού, το Λουξεμβούργο, τη Βοσνία, το Μαλάουι, το Ουζμπεκιστάν, τη Σερβία, τη Γκάνα και 4-5 ακόμα χώρες. Ένα κράμα Ανατολικής Ευρώπης, Αφρικής και Νότιας Αμερικής, όλα υπό τις οδηγίες ενός Ουκρανού προπονητή. Και όπως έγραψε και η El Pais στο πρόσφατο αφιέρωμά της στη Σέριφ, η Ρεάλ Μαδρίτης ονειρευόταν πριν λίγους μήνες μια ευρωπαϊκή Σούπερ Λιγκ και τώρα θα παίξει σε μια χώρα που… δεν υπάρχει. Ταξιδεύοντας φυσικά πρώτα στο αεροδρόμιο του Κισινάου, της πρωτεύουσας της Μολδαβίας, καθώς η Τίρασπολ δεν έχει επιβατικό. Και η περήφανη χώρα της Υπερδνειστερίας θα υποδεχτεί το σεντόνι και τη γειτονική Σαχτάρ για αρχή.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Υπόλοιπη Ευρώπη
« Απάντηση #54 στις: Σαβ 09 Οκτ 2021 11:41 »


Κυκλοφόρησε τελευταία η παραπάνω εικόνα.Οι οπαδοί της ΑΙΚ έκαναν κορεό με έναν πιτσιρικά που υποστηρίζει την ομάδα.Αν γινόταν κάτι αντίστοιχο στο Ζωσιμάδες,το πρώτο σαν εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι το παρακάτω.



Μπορεί να είναι μια θλιβερή στιγμή για την ομάδα όμως νομίζω είναι η πιο χαρακτηριστική.Τουλάχιστον στα τελευταία χρόνια.Μπορεί να υπάρχουν και άλλες βέβαια.Άλλωστε στην Ήπειρο έχουμε τραγούδια που έχουν πόνο μέσα τους.Οπότε γιατί όχι και ο ΠΑΣ σαν κομμάτι της κουλτούρας μας.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Υπόλοιπη Ευρώπη
« Απάντηση #55 στις: Σαβ 09 Οκτ 2021 12:02 »


Η ομορφιά του να επιλέγεις το δύσκολο δρόμο
Λίγο πριν από το φινάλε της “Άγριας συμμορίας”, μια συμμορία κοινών εγκληματιών που μόλις έχει κάνει το τελευταίο καλό ‘χτύπημα’ πριν την απόσυρση, καλείται να πάρει μια μεγάλη απόφαση, όταν ένα από τα μέλη της μπλέκει με τον Μεξικανό διεφθαρμένο στρατηγό που οργάνωσε αυτό το τελευταίο χτύπημα: Ή θα παρατήσουν τον συνεργάτη τους, θα χωριστούν και θα πάρει ο καθένας το δρόμο του, έχοντας εξασφαλίσει το μέλλον του, ή θα αδιαφορήσουν για τις ανέσεις της νέας ζωής που ανοίγεται μπροστά τους και θα υπερασπιστούν τον φίλο τους γνωρίζοντας ότι πηγαίνουν προς έναν σίγουρο θάνατο.



Η ταινία του τεράστιου Σαμ Πέκινπα, από το μακρινό 1969, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το καλύτερο γουέστερν όλων των εποχών για αμέτρητους λόγους, που σχετίζονται με το σενάριο, τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών και την εξαιρετική και αντισυμβατική σκηνοθεσία. Αλλά αυτό που το ανυψώνει και το μετατρέπει σε διαχρονικό αριστούργημα που ξεφεύγει από τα στενά όρια του κλασικού αμερικάνικου γουέστερν βρίσκεται ακριβώς σ’αυτή τη στιγμή της μεγάλης επιλογής.

Εκεί που τέσσερις πραγματικά κακοί τύποι, τέσσερις κλέφτες και δολοφόνοι που δεν έχουν τίποτα ηρωικό πάνω τους, τέσσερις τύποι που δεν είναι καν φίλοι με την κλασική έννοια, τέσσερις τύποι που σε οποιαδήποτε άλλη χολιγουντιανή ταινία θα ήταν οι κακοί της υπόθεσης, αποφασίζουν πως όλα τα υλικά αγαθά και όλες οι προοπτικές μιας άνετης και ωραίας ζωής, τα οποία και κυνηγούσαν τόσο καιρό με πάθος, δεν αξίζει να τοποθετηθούν πάνω από την αξιοπρέπεια τους. Και το αποφασίζουν χωρίς φιλοσοφικές αναλύσεις, δακρύβρεχτους κινηματογραφικούς μονολόγους, χειροκροτήματα από το βάθος ή συγκινητικές μελωδίες από πίσω. Απλά, λιτά και αντρικά. Με ένα κοίταγμα, ένα υπέροχο χαμόγελο αμοιβαίας κατανόησης και δυο κοφτές ατάκες: “Let’s go”, “Why not?”. Και “ίσως εκεί αρχίζει η ομορφιά του ανθρώπου…”



Το καλοκαίρι του 2005 οι οπαδοί της ιστορικής Αούστρια Σάλτσμπουργκ βρέθηκαν μπροστά σε ένα πολύ μεγάλο δίλημμα. Η αυστριακή Red Bull αγόρασε την ομάδα τον Απρίλιο και αρχικά όλοι πίστευαν ότι με τη βοήθεια της θα μπορούσε να σταθεί ξανά η Αούστρια στα πόδια της, να ξεπεράσει τα οικονομικά προβλήματα που είχε και να επιστρέψει στην κορυφή της χώρας αλλά και στα μεγάλα σαλόνια της Ευρώπης. Τα αληθινά κίνητρα της εταιρείας φάνηκαν λίγους μήνες αργότερα. Η Red Bull προχώρησε άμεσα στην αλλαγή του ονόματος, του σήματος αλλά και των χρωμάτων της ομάδας, που δεν ταίριαζαν με αυτά της εταιρείας, αλλαγές που συνοψίστηκαν με την επίσημη δήλωση-θέση “αυτή είναι μια νέα ομάδα, χωρίς ιστορία”. (Για να το εμπεδώσουν καλά όλοι στο μυαλό τους αυτό, άλλαξαν ακόμα και τη χρονολογία ίδρυσης, βάζοντας το 2005 στη θέση του 1933, αλλαγή που ακυρώθηκε όμως από την ΠΟ της Αυστρίας, που ενημέρωσε την εταιρεία πως αν θέλει να κρατήσει την άδεια της ομάδας που αγόρασε θα πρέπει το έτος ίδρυσης να μην αλλάξει.)

Όπως είναι αναμενόμενο, οι φίλαθλοι αντέδρασαν αλλά η συνέχεια ήταν ακόμα χειρότερη. Οπαδοί που πήγαιναν στο γήπεδο φορώντας τις παραδοσιακές μοβ εμφανίσεις έτρωγαν ‘πόρτα’, οι αντιδράσεις τους σχολιαζόταν από τη νέα διοίκηση ως “πρακτικές νηπιαγωγείου” ενώ στις τέσσερις συναντήσεις που έγιναν μεταξύ των δυο πλευρών για να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση, το αποτέλεσμα ήταν οι οπαδοί να αποχωρήσουν απορρίπτοντας χωρίς δεύτερη σκέψη τη… γενναιόδωρη προσφορά των ανθρώπων της Red Bull. Ποια ήταν αυτή; Να προχωρήσουν όλες οι αλλαγές και σε αντάλλαγμα να παραμείνουν μοβ οι κάλτσες του τερματοφύλακα και το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Κάπως έτσι, οι οπαδοί της Αούστρια, 72 ολόκληρα χρόνια μετά την ίδρυση της, βρέθηκαν στη δύσκολη θέση που έπρεπε να αποφασίσουν το δρόμο που θα ακολουθήσουν.



Αρκετοί από αυτούς συμβιβάστηκαν, αποδέχτηκαν όλες τις αλλαγές, πίστεψαν σε ένα καλύτερο μέλλον με μια ισχυρή οικονομικά εταιρεία από πίσω, γλυκάθηκαν από την ιδέα των μελλοντικών τίτλων, άλλαξαν χρώματα στη γκαρνταρόμπα και στα οπαδικά αξεσουάρ τους και υποστήριξαν την ιδέα της Red Bull. Δώδεκα χρόνια μετά, με δεδομένη πάντα την κοσμοθεωρία και τις προτεραιότητες τους, πρέπει να νιώθουν δικαιωμένοι. Η Red Bull Σάλτσμπουργκ, όπως ονομάζεται πλέον αυτό το ποδοσφαιρικό μόρφωμα, μετράει 7 πρωταθλήματα και 4 κύπελλα Αυστρίας και τα πανηγύρια διαδέχονται το ένα το άλλο στο υπερσύγχρονο ‘Red Bull Arena’.

(Βέβαια, στην αρχή της φετινής σεζόν οι… πιστοί οπαδοί της ομάδας της Red Bull διαμαρτυρήθηκαν έντονα προς τη διοίκηση γιατί τα τελευταία δυο χρόνια 8 από τους καλύτερους παίκτες αποχώρησαν από το σύλλογο με προορισμό μια συγκεκριμένη ανερχόμενη Γερμανική ομάδα που εδρεύει στη Λειψία, η οποία όλως τυχαίως ανήκει κι αυτή στη Red Bull. Με μια ανοιχτή επιστολή προς τον αυστριακό ιδιοκτήτη της εταιρείας, οι οπαδοί του υπενθύμιζαν ότι δεν πρέπει να ξεχνάει το ‘σπίτι’ του και του τόνιζαν ότι δεν είναι σωστό να ενισχύει μια επένδυση του σε άλλη χώρα, αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα την ομάδα της πατρίδας του. Αλλά αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε γι’αυτούς τους οπαδούς.)



Από την άλλη πλευρά, κάποιες χιλιάδες οπαδοί πήραν μια πιο δύσκολη απόφαση. Αδιαφορώντας για το αστραφτερό, γεμάτο επιτυχίες, μέλλον που τους υποσχόταν η εταιρεία με σήμα τον ταύρο, δημιούργησαν μια νέα ομάδα, η οποία έχει το όνομα, το σήμα και τα χρώματα αυτής που αγάπησαν από μωρά παιδιά, αυτής που πιθανόν υποστήριζαν οι πατεράδες και οι παππούδες τους, αυτής, που όπως θα έλεγε κάθε ρομαντικός οπαδός αυτού του πλανήτη, που τους διάλεξε τη μέρα που γεννήθηκαν. Στις 7 Οκτωβρίου 2005 το όνομα Αούστρια Σάλτσμπουργκ επανήλθε στις λίστες του αυστριακού ποδοσφαίρου, έστω και στο χαμηλότερο σκαλοπάτι του, την 7η κατηγορία.

Όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση της Γουίμπλεντον, η νέα ομάδα αγκαλιάστηκε άμεσα από αρκετούς ανθρώπους και αυτή η αγάπη συντέλεσε στο να σκαρφαλώσει σιγά-σιγά στις επαγγελματικές κατηγορίες, παίζοντας ακόμα και με μικρά χωριά που ο πληθυσμός τους ήταν ίσος με τον αριθμό των εκδρομέων της Αούστρια, και να φτάσει πέρσι στη 2η κατηγορία, στην οποία όμως δεν κατάφερε να παραμείνει και φέτος. Αυτό όμως δεν πτόησε κανέναν. Είναι αποδεδειγμένο άλλωστε πως αν ψάχνει κάποιος οπαδούς που ζούνε για τους τίτλους και τις φιέστες, σίγουρα δεν θα τους βρει στο μικρό ερασιτεχνικό γηπεδάκι των 1566 θέσεων στο οποίο μετακόμισαν οι άνθρωποι αυτοί που επέλεξαν να συνεχίσουν να φοράνε μοβ.



Το Σάββατο που μας πέρασε μερικές εκατοντάδες εξ αυτών ταξίδεψαν ως την Αγγλία, απλά και μόνο για να δούνε την αγαπημένη τους ομάδα να παίζει ένα φιλικό παιχνίδι. Αντίπαλος τους ήταν ένας άλλος ιδιαίτερος σύλλογος, η FC Γιουνάιτεντ του Μάντσεστερ, που όλως τυχαίως επίσης ιδρύθηκε το 2005, από φίλους της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που διαφωνούσαν με την πώληση της στην οικογένεια Γκλέιζερ.

Οι Αυστριακοί εκδρομείς πήγαν με πορεία ως το μικρό γηπεδάκι των Άγγλων, χειροκροτήθηκαν έντονα κατά την είσοδο τους στην κερκίδα και δεν σταμάτησαν λεπτό να τραγουδάνε και να κουνάνε τις σημαίες τους. Μετά το τέλος του αγώνα, και παρά την ήττα με 3-0, αποθέωσαν τους παίκτες τους, τους αγκάλιασαν όταν αυτοί ανέβηκαν στην κερκίδα για να τους χαιρετίσουν και κατευθύνθηκαν στις γειτονικές παμπ όπου τα ήπιαν παρέα με οπαδούς των γηπεδούχων, συνεχίζοντας να τραγουδάνε για μια ομάδα που είναι πολύ πιθανό να μην τους δώσει ποτέ τη χαρά να πανηγυρίσουν ένα τίτλο αλλά μπορεί να περηφανεύεται ότι δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπεια της.

Αν ζούσε ακόμα ο Σαμ Πέκινπα, κάτι μου λέει ότι βλέποντας αυτούς τους ανθρώπους να επιλέγουν το δύσκολο δρόμο, απλά και μόνο γιατί κάτι μέσα τους κάποια στιγμή τους είπε ότι αυτό είναι το σωστό, θα χειροκροτούσε όρθιος και θα έπινε μερικές βότκες μαζί τους.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Υπόλοιπη Ευρώπη
« Απάντηση #56 στις: Σαβ 09 Οκτ 2021 14:06 »


Ο δάσκαλος του Κιέβου
Είναι απ’ τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου ο μύθος ωχριά απέναντι στην πραγματικότητα. Απ’ αυτές τις ιστορίες που είναι δύσκολο να περιγραφούν με λόγια και που η εικόνα δεν γίνεται να αποδοθεί με λέξεις μιας και δεν υπάρχουν οι κατάλληλες για να χαρακτηρίσουν την ποδοσφαιρική τελειότητα. Γιατί αν για τους περισσότερους ποδοσφαιρόφιλους η Βραζιλία του ’82 είναι η “καλύτερη ομάδα που δεν κατέκτησε ποτέ Μουντιάλ”, η Δυναμό Κιέβου των 70s και των 80s είναι “η καλύτερη ομάδα που δεν κατέκτησε Κύπελλο Πρωταθλητριών”. Όλα αυτά σε μια περίοδο που στο Σοβιετικό ποδόσφαιρο δέσποζε η τεράστια μορφή του Βαλερί Λομπανόφσκι και υπήρχαν ποδοσφαιριστές που στις μέρες μας θα έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλα τα μεγαθήρια της Ευρώπης. Εννοείται πως εκείνα τα χρόνια δεν μπορούσαν -ούτε ως σκέψη- να αφήσουν τη Σοβιετική Ένωση για κάποια ομάδα του “κακού” δυτικού πολιτισμού.



Ο Λομπανόφσκι ήταν η απάντηση των Σοβιετικών στο Ρίνους Μίχελς και το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο των Ολλανδών, έχοντας πολλά κοινά σημεία αλλά και πολλές τρανταχτές διαφορές. Η μεγαλύτερη απ’ αυτές ήταν πως όλα ήταν σχεδιασμένα με μαθηματική ακρίβεια και είχαν δουλευτεί υπερβολικά ακόμα και στην πιο μικρή τους λεπτομέρεια. Ο σπουδαίος προπονητής άλλωστε ήταν ένας άριστος γνώστης του ποδοσφαίρου σε θέματα τακτικής αλλά και ένας άκρως ευφυής άνθρωπος -έτσι ήταν και ως παίκτης- με Ακαδημαϊκή μόρφωση που ήθελε πάντα να φτάνει τους ποδοσφαιριστές του στα όρια τους, εκτός απ’ το αθλητικό και στο πνευματικό κομμάτι. “Οι έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να αποδώσουν καλύτερα στο γήπεδο ανεξαρτήτως του ταλέντου τους” έλεγε και δεν είχε καθόλου άδικο. Εννοείται όμως πως είχε να διαχειριστεί -μόνο- παίκτες κορυφαίου επίπεδου. Κάτι που έκανε τη δουλειά του ευκολότερη. Παρέα με τον συνεργάτη του Ανατόλι Ζελέντσοφ (έναν άνθρωπο ειδικό σε θέματα τακτικής, φυσικής κατάστασης και κυρίως ομαδικής λειτουργίας) αλλά και κορυφαίους χορογράφους των μπαλέτων Μπολσόι, δούλεψε τους παίκτες της Δυναμό και δημιούργησε μια ομάδα που έφτασε να χαρακτηρίζεται απ’ τη δύση ως “Η ομάδα του 2000”, παρομοιάζοντας τους παίκτες της με ρομπότ. Αν ο Άγιαξ ήταν μια ψυχεδελική ταινία του Κιούμπρικ εκείνη η Δυναμό ήταν μέρος της ονειρικής λογικής του Ταρκόφσκι. Τέλειες και οι δύο, αλλά από μια κοινή και τόσο διαφορετική σκοπιά. Εννοείται πως εκείνη η Δυναμό Κιέβου ήταν ο βασικός τροφοδότης της ποδοσφαιρικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Λομπανόσφκι άλλωστε εκτός από προπονητής της Δυναμό ήταν και ο προπονητής του εθνικού συγκροτήματος.



Το 1975 η Δυναμό έχοντας μεγάλο αστέρι τον Όλεγκ Μπλαχίν θα διαλύσει στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων τη Φερεντσβάρος με 3-0 και θα γίνει η πρώτη Σοβιετική ομάδα που κατακτά Ευρωπαϊκό τρόπαιο. Στο τέλος της σεζόν ο σπουδαίος Ουκρανός επιθετικός θα βραβευτεί με τη Χρυσή Μπάλα και η ομάδα του Λομπανόφσκι θα ξεκινήσει μια χρυσή δεκαετία για την ίδια. Την ίδια σεζόν θα κατακτήσει και το Σούπερ Καπ Ευρώπης διαλύοντας την τεράστια Μπάγερν Μονάχου των Μπεκενμπάουερ, Μίλλερ, Ρουμενίγκε, Βέντελ και Μάιερ με όργια του Μπλαχίν. Δύο χρόνια αργότερα θα φτάσει στον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αλλά η Γκλάντμπαχ του Ούντο Λάντεκ θα αποδειχτεί πολύ σκληρό καρύδι για τους Σοβιετικούς και θα πάρει το εισιτήριο για τον τελικό κόντρα στη Λίβερπουλ. Απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 1980 η ομάδα θα ενισχυθεί -ίσως- με την καλύτερη φουρνιά Ουκρανών ποδοσφαιριστών και παρέα με τον Όλεγκ Μπλαχίν θα φτάσει σε ακόμα μία κατάκτηση Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1986. Οι Αλεξέι Μιχαϊλιτσένκο, Αλεξάντερ Ζαβάροφ, Ιγκόρ Μπελάνοφ και ο Βασίλ Ρατς έμοιαζαν κυριολεκτικά ανίκητοι και διέλυσαν την Ατλέτικο Μαδρίτης του Λουίς Αραγονές με 3-0 στον τελικό της Λυόν. Σε εκείνη την αναμέτρηση ο Όλεγκ Μπλαχίν είχε σκοράρει το δεύτερο τέρμα της αναμέτρησης. Ένα τέρμα απ’ τα καλύτερα που έχουν μπει ποτέ σε τελικό. Ένα τέρμα τέλειο. Μια στιγμή αγνής ποδοσφαιρικής μαγείας. Σε μια επίθεση που -όπως είχε δηλώσει ο Λομπανόφσκι- είχε δουλευτεί εκατοντάδες φορές στην προπόνηση για να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή για να αποδοθεί στο γήπεδο. Εκεί που τα Μπολσόι συνάντησαν τη στρατιωτική προσήλωση και το ποδόσφαιρο βρήκε μια απ’ τις κορυφαίες του στιγμές ομαδικής άρτιας εκτέλεσης. Αυτό δηλαδή που ήταν εκείνη η Δυναμό Κιέβου. Αυτό που πρέσβευε και το καθεστώς της χώρας. Όλοι ίσοι να δουλεύουν για το σύνολο και για το κοινό (ποδοσφαιρικό) καλό.



Μετά από πλάγιο του Ντεμιανένκο η μπάλα έφτασε στον Ρατς (βρισκόμαστε στην αριστερή πτέρυγα επίθεσης των Σοβιετικών). Ο εξαιρετικός εξτρέμ άφησε τη μπάλα να κυλήσει και έτρεξε μαζί της για αρκετά μέτρα μέχρι να έρθουν πάνω του δύο παίκτες. Περιμένοντας ήρεμος το πρώτο ρήγμα. Όταν αυτό έγινε, έκοψε τη μπάλα προς τα μέσα για τον επερχόμενο Μπελάνοφ που με τη σειρά του έκανε το ίδιο για τον Γεφτουτσένκο που έτρεχε δίπλα του. Με όλη την άμυνα να έχει βγει για να κλείσει προς την πλευρά των επιτιθεμένων ο Γεφτουτσένκο θα πασάρει δίπλα του και αυτός, στον επερχόμενο Μπλαχίν, με τον τελευταίο να τη χαϊδεύει, να τη σηκώνει όσο πρέπει και να τη στέλνει στα δίχτυα του Φιγιόλ που είχε βγει μερικά μέτρα απ’ τη εστία του. Ένα γκολ σπάνιας ομορφιάς και εκτέλεσης. Ένα γκολ που θεωρείται -δικαίως- στα κορυφαία όλων των εποχών. Ένα γκολ που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο το στυλ παιχνιδιού και την εν γένει φιλοσοφία εκείνης της ομάδας. Τα αστέρια εκείνης της ομάδας (συν τους Λιτόφτσενκο και Προτάσοφ) με προπονητή το Λομπανόφσκι βρέθηκαν -ως φαβορί εννοείται- και στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1986 αλλά είδαν δύο καθαρά τέρματά τους να ακυρώνονται ως οφ σάιντ και ηττήθηκαν με 4-3 απ’ το Βέλγιο στη φάση των 16. Δύο χρόνια αργότερα  η ίδια ομάδα (δίχως τον Μπλαχίν) στο Ευρωπαϊκό της Δυτικής Γερμανίας θα φτάσει ως τον τελικό αλλά η σπουδαία Ολλανδία του Ρίνους Μίχελς θα επικρατήσει με 2-0 χάρις στα τέρματα των Γκούλιτ και Φαν Μπάστεν. Ήταν μια κόντρα δύο κορυφαίων ομάδων και δύο εξαιρετικών προπονητών που θα μνημονεύεται για πάντα στην ιστορία του λαοφιλέστερου σπορ με χρυσά γράμματα.



Με τη Σοβιετική Ένωση να έχει μπει στην περίοδο της Περεστρόικα και -ουσιαστικά- με τον Κομμουνισμό να βρίσκεται προ των πυλών της κατάρρευσης εκείνη ήταν και η τελευταία μεγάλη ομάδα των Σοβιετικών (μην ξεχνάμε επίσης πως η ΕΣΣΔ είχε κατακτήσει και το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο το ’88 κόντρα στη Βραζιλία των Ρομάριο και Μπεμπέτο σε μια χρυσή περίοδο για τον αθλητισμό της χώρας). Οι μεγάλοι αστέρες άφησαν τη χώρα για ομάδες του εξωτερικού και το ίδιο έπραξε και ο Λομπανόφσκι για τα χρήματα της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας των Η.Α.Ε και του Κουβέιτ πριν επιστρέψει στον πάγκο της Δυναμό το 1997 και δημιουργήσει την τελευταία σπουδαία ομάδα των Ουκρανών (μέχρι την επόμενη), με αστέρια τους Σεφτσένκο και Ρεμπρόφ. Μια ομάδα που έφτασε μέχρι τους τέσσερις του Τσάμπιονς Λιγκ και αποκλείστηκε -όπως και η ομάδα του 1977- από Γερμανούς. Τώρα ήταν η Μπάγερν Μονάχου.

Στις 7 Μαΐου του 2002 ο τεράστιος Ουκρανός προπονητής υπέστη εγκεφαλικό μετά από ένα παιχνίδι με τη Μέταλουργκ Ζαπορίζια και πέθανε μια βδομάδα αργότερα. Θεωρείται ως η σπουδαιότερη μορφή του Ουκρανικού και κατ επέκταση του Σοβιετικού ποδοσφαίρου. Καινοτόμος, επιδραστικός. δάσκαλος και ένας εκ των μεγαλύτερων προπονητών όλων των εποχών.
sombrero.gr


Συνδεδεμένος PAS and stale bread

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.763
    • Προφίλ
Απ: Υπόλοιπη Ευρώπη
« Απάντηση #57 στις: Τετ 13 Οκτ 2021 02:41 »
Τρίφον Ιβανόφ: Ο αντισυμβατικός αμυντικός που αγαπήθηκε πολύ και έφυγε νωρίς

Ο Βούλγαρος στόπερ που έπρεπε να παίξει στην Ιταλία



Αν υπάρχει ένας αμυντικός που αγαπήθηκε τόσο πολύ σε όλο τον πλανήτη χωρίς να έχει κάνει τεράστια καριέρα, είναι αναμφίβολα ο Τρίφον Ιβανόφ.



Εζησε με το προσωνύνιο “Λύκος της Βουλγαρίας”, το οποίο οφειλόταν στην έντονη τριχοφυία του και γενικά το παρουσιαστικό του, το οποίο δεν παρέπεμπε σε ποδοσφαιριστή. Ο ίδιος δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά τον ρόλο του ως τέτοιος, αλλά δεν υπήρχε κάποιος που να παίρνει τον οποιοδήποτε αγώνα πιο σοβαρά από αυτόν. Δεν έκρυψε ποτέ πόσο του άρεσε να αλητεύει εκτός γηπέδου, κατάφερε να υπάρξει στο ίδιο 90λεπτο εκτός αποστολής και σκόρερ, τίμησε όσο λίγοι το πνεύμα του Μουντιάλ, ένωσε αντίπαλα στρατόπεδα και όταν έφυγε πρόωρα από τη ζωή, κατάλαβαν όλοι ότι συνεχίζει να ζει στη μνήμη και στην καρδιά όλων. Γιατί ο Τρίφον Ιβανόφ δε γίνεται να ξεχαστεί…



Το Μουντιάλ το μάθαμε κάποτε ως μια μεγάλη διοργάνωση που μας έδινε την ευκαιρία να βλέπουμε καθημερινά παίκτες που δε βλέπαμε τότε κάθε εβδομάδα, στην τηλεόραση μας ή στην οθόνη του λάπτοπ ή του κινητού μας. Κάποιοι ήταν παικταράδες και το επιβεβαιώναμε βλέποντας τους στο παγκόσμιο κύπελλο, κάποιους τους μαθαίναμε εκεί. Το καλοκαίρι του 1994, στα γήπεδα των ΗΠΑ, είδαμε πολλά… Τη νοσοκόμα που μπήκε στον αγωνιστικό χώρο αμέσως μετά το Αργεντινή-Νιγηρία για να πάρει τον Μαραντόνα από το χέρι και να τον βγάλει ντοπέ, τον Μπεμπέτο να λανσάρει τον πανηγυρισμό με την κούνια στο νεογέννητο, την Ελλάδα να τρώει 10 γκολ σε τρεις αγώνες, τον Μπάτζιο να χάνει ένα πέναλτι που τον σημάδεψε και έγινε μέχρι και διαφήμιση, τον Εφενμπεργκ να υψώνει το μεσαίο του δάχτυλο στους Γερμανούς και να εκδιώχνεται από την αποστολή, τον Χάτζι να παίζει μπαλάρα, τον Στόιτσκοφ να οδηγεί τη Βουλγαρία στους “4”…



Το καλοκαίρι που τον μάθαμε (και τον λατρέψαμε)



Ο Χρίστο ήταν παικταράς και το ξέραμε. Ο Εμίλ Κονσταντίνοφ ή ο Κρέζιμιρ Μπαλάκοφ ήταν μπαλαδόροι και επίσης το ξέραμε. Τον θρυλικό Γιορντάν Λέτσκοφ, την πιο συμπαθητική καράφλα στην ιστορία των Μουντιάλ, τον μάθαμε με εκείνη την κεφαλιά κόντρα στη Γερμανία και τον Τρίφο Ιβανόφ τον… φοβόμασταν. Σχήμα λόγου, βασικά, για να περιγράψουμε την εμφάνισή του ή τον τρόπο παιχνιδιού του. Μακρύ μαλλί, γένια μέχρι και τα… μάτια, άγριες εκφράσεις του προσώπου και κλωτσιά στον οποιοδήποτε, σε οποιαδήποτε στιγμή, για οποιονδήποτε λόγο. Κι αν ήθελε κάποιος, ας του ζητούσε τον λόγο.



Κατά πάσα πιθανότητα θα απαντούσε με την ίδια απάθεια, αδιαφορία ή ειλικρίνεια, με την οποία απάντησε στον πρόεδρο της Νοσατέλ Ξαμάξ κάποτε, όταν έπαιζε στην Ελβετία, ότι έμεινε εκτός επειδή ο προπονητής -με τον οποίο δεν είχαν καλές σχέσεις- τον έπιασε να καπνίζει και να πίνει πριν το ματς. Στο ίδιο ματς τελικά, επειδή ο πρόεδρος μάλλον πήρε το μέρος του και… έδωσε χαρτάκι στον προπονητή, ο Ιβανόφ μπήκε ως αλλαγή και έβαλε και το γκολ της νίκης! Ενα από τα λίγα της καριέρας του, αν και το έψαχνε πάντα. Κυρίως με μακρινά σουτ, αυτούς τους κεραυνούς που τον χαρακτήριζαν, αφού αρκετές φορές έκανε τους τερματοφύλακες να ανησυχούν και να αισθάνονται τυχεροί όταν η μπάλα έφυγε ελάχιστα άουτ.



Ο σεβασμός του Καντονά


Το ίδιο συναίσθημα, αυτό της τύχης, ένιωθαν και οι συμπαίκτες του, γιατί ήξεραν ότι θα είναι πάντα εκεί για αυτούς. Ακόμη κι αν… απουσίαζαν οι ίδιοι. Πριν την έναρξη ενός ματς της Ραπίντ Βιέννης με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Ολντ Τράφορντ, στο Champions League, ο Βούλγαρος επέστρεψε στα αποδυτήρια και δε βρήκε κανέναν, αφού άπαντες είχαν πάει στη μπουτίκ και τα καταστήματα του γηπέδου για να αγοράσουν διάφορα σουβενίρ. Οταν επέστρεψαν, ο Λύκος… ούρλιαζε. Και λίγη ώρα μετά, ήταν ο βασικός λόγος που το σκορ έμεινε μόνο στο 2-0, κερδίζοντας τον σεβασμό ακόμη και του “πολύ” ή “αλαζόνα” Καντονά, ο οποίος αρνήθηκε να δώσει τη φανέλα του σε όποιον του τη ζήτησε, λέγοντας πως «αυτή ανήκει στον Ιβανόφ γιατί την κέρδισε».



Γενικά αυτό ήξερε να το κάνει. Να κερδίζει. Είτε ήταν ματς, είτε ήταν τίτλοι, είτε ήταν ο σεβασμός. Το σημαντικότερο όλων. Ο Τρίφον τον είχε αυτόν τον σεβασμό, όχι με το να τον ζητάει ή να τον απαιτεί με το… άγριο παρουσιαστικό του, αλλά με το να τον κερδίζει. Τίμιος στο 100% μέσα στο γήπεδο αλλά και στις προσωπικές του σχέσεις, ντόμπρος στη συμπεριφορά του, ο Βούλγαρος πήγε από τη Ραπίντ Βιέννης στην Αούστρια χωρίς να του κρατήσει κανείς κακία, ενώ το ίδιο συνέβαινε και με τον προπονητή του στην εθνική ομάδα στο Μουντιάλ 1994. «Μην ανησυχείς για τίποτα, μόλις με δουν θα τα κάνουν πάνω τους», είπε στον Ντίμιταρ Πένεφ πριν τον προημιτελικό με τη Γερμανία, όπου ήταν από τους καλύτερους. Οπως ήταν πάντα, γι’ αυτό και ο κόουτς μπορούσε να ανεχθεί το να τον βλέπει στην πισίνα του ξενοδοχείου με τσιγάρο, ουίσκι Black Label 12 (το αγαπημένο του) και τηγανιτές πατάτες. Είπαμε, δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά τον εαυτό του ή το επάγγελμα του…



Το πρόωρο τέλος…


Αν το έπαιρνε, ίσως να μην ήταν και τόσο καλός. Ο Ιβανόφ έδειχνε ότι αυτό που ήθελε ήταν να περνάει καλά και αυτό μπορούσε να το κάνει χωρίς να χτυπιέται στα γυμναστήρια, να ακολουθεί αυστηρά ωράρια και να ασχολείται με το πώς θα… καλλωπιστεί. Και το να είναι “περιποιημένος” ή “τζέντλεμαν” δεν τον απασχόλησε ποτέ, όντας πάντα ο εαυτός του. Αυτός, για παράδειγμα, που ξάπλωσε τον Τζανλούκα Βιάλι κάποτε σε ένα φιλικό με την Ιταλία, εξηγώντας ότι «γύρισε και με έφτυσε, οπότε αντέδρασα όπως αντέδρασα, γιατί ένας άνθρωπος δε γίνεται να ελέγχει πάντα τα συναισθήματα του».



Ούτε την καρδιά του, θα προσθέσουμε εμείς, και αυτή του Λύκου σταμάτησε -ξαφνικά- να χτυπάει στις 13 Φεβρουαρίου 2016. Ηταν μόλις 50 ετών και τρεις μήνες μετά, στο φιλικό-γιορτή για τα 50ά γενέθλια του Χρίστο Στόιτσκοφ με καλεσμένους αστέρες με τους οποίους υπήρξε συμπαίκτης ή αντίπαλος, η άγρια μορφή του εμφανίστηκε στα μάτριξ του γηπέδου για να πάρει το ζεστό χειροκρότημα όλων και το κλάμα του γονατισμένου στον αγωνιστικό χώρο εορτάζοντα… Γιατί ο Τρίφον Ιβανόφ ήταν τέλειος συμπαίκτης, πραγματικός φίλος, άνθρωπος και παντοτινός ήρωας των Μουντιάλ για όλους όσοι τον γνώρισαν το καλοκαίρι του 1994…



Υ.Γ.: Στη Βραζιλία -από όλες τις χώρες του κόσμου- καθιερώθηκε από το 2013 το τουρνουά ποδοσφαίρου “Copa Trifon Ivanov». Την ώρα των αγώνων γινόταν μπάρμπεκιου και οι παίκτες μπορούσαν να τσιμπάνε κάτι καθώς έπαιζαν, ενώ οι διοργανωτές ενθάρρυναν τους παίκτες να πίνουν ή να καπνίζουν ακόμη και στη διάρκεια των ματς. Αξιοι!

https://italians.gr/afieromata/11432/trifon-ivanof-o-antisymvatikos-amyntikos-pou-agapithike-poly-kai-efyge-noris/


Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Υπόλοιπη Ευρώπη
« Απάντηση #58 στις: Τρι 02 Νοέ 2021 22:05 »
Οπαδισμός είναι να είσαι σε αυτή την ηλικία που συνήθως αράζει στα καφενεία, χαζεύει τα νιάτα και λέει "εμείς στην ηλικία τους...", να μαθαίνεις ότι επειδή το γήπεδο είναι κλειστό λόγω έργων οι οπαδοί της ομάδας σου θα μαζευτούν από έξω για να στηρίξουν από εκεί τους παίκτες και να πηγαίνεις κι εσύ για να βοηθήσεις όσο μπορείς, δυο ώρες όρθιος μπροστά από ένα ντουβάρι που σε χωρίζει από το ματς.
βίντεο

To βίντεο είναι από το χθεσινό Ναϊμέχεν-Χρόνινγκεν. Το γήπεδο της Ναϊμέχεν είναι προσωρινά κλειστό εξαιτίας του ατυχήματος στην κερκίδα πριν μερικές μέρες. Μετά το τέλος του αγώνα (3-0 το σκορ) οι οπαδοί αποθέωσαν έτσι τους παίκτες:

El Sombrero

Fans weren't allowed inside because their stand collapsed in the match against Vitesse. They still figured out to make a great party out of the situation.