Αποστολέας Θέμα: Ισπανικό ποδόσφαιρο  (Αναγνώστηκε 4342 φορές)

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3.091
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #50 στις: Σαβ 10 Απρ 2021 20:16 »
Στους πραγματικούς ήρωες! – Η Ρεάλ Σοθιεδάδ πανηγύρισε το Κύπελλο με τους γιατρούς του Νοσοκομείου

Οι παίκτες της Ρεάλ Σοθιεδάδ έκαναν μια “απονομή” αλλιώτικη από τις άλλες και παρέδωσαν συμβολικά το Κύπελλο στους γιατρούς του νοσοκομείου του Ντονόστι (Σαν Σεμπαστιάν).

Πριν από λίγες μέρες, η Ρεάλ Σοθιεδάδ βγήκε νικήτρια στον “βασκικό εμφύλιο”, νίκησε την Αθλέτικ Μπιλμπάο στον τελικό του Κυπέλλου και έφερε στο Ντονόστι (το Σαν Σεμπαστιάν στη γλώσσα των Βάσκων) τον πρώτο τίτλο μετά από 33 χρόνια -και ουσιαστικά, μετά από 34, γιατί η πανδημία ανέβαλε τον περσινό τελικό, ως την άνοιξη του ’21!

Μπορεί οι παίκτες της Ρεάλ Σοθιεδάδ να μην το γιόρτασαν όπως θα ήθελαν αυτόν τον τίτλο, μαζί με τους οπαδούς της ομάδας και την πόλη να τους υποδέχεται σαν ήρωες, προχώρησαν όμως σε μια συμβολική κίνηση, μαζί με τους πραγματικούς ήρωες της εποχής μας: το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, που δίνει τη δική του μάχη καθημερινά, για να σώσει ανθρώπινες ζωές.

Επισκέφτηκαν λοιπόν το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης και παρέδωσαν το Κύπελλο στους γιατρούς, σε μια απονομή αλλιώτικη από τις άλλες…

https://twitter.com/CabineSport/status/1380609618506870790?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1380609618506870790%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fcopa-del-rey%2Farticle%2F1582343%2Fi-sosiedad-panigyrise-tin-kataktisi-toy-kypelloy-me-giatroys-pics-vid

http://www.katiousa.gr/athlitismos/stous-pragmatikous-iroes-i-real-sothiedad-panigyrise-to-kypello-me-tous-giatrous-tou-nosokomeiou/
« Τελευταία τροποποίηση: Σαβ 08 Μάι 2021 00:23 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #51 στις: Σαβ 08 Μάι 2021 00:02 »
Η 'κατάρα' έσπασε. Στην 6η της προσπάθεια να περάσει από τη φάση των ημιτελικών η Βιγιαρεάλ επιτέλους τα κατάφερε, οπότε στον τελικό η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα αντιμετωπίσει μια ομάδα που ακόμα κι αν μετέφερε όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της πόλης της στο Όλντ Τράφορντ, το 1/3 του γηπέδου θα έμενε άδειο.



Το Μαδριγάλ χωράει περίπου 25.000 ανθρώπους ή, εναλλακτικά, τους μισούς κατοίκους της πόλης! Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, η ομάδα που πρωταγωνίστησε αρκετές φορές τα τελευταία 10-15 χρόνια σε Ισπανία αλλά και Ευρώπη και τη φανέλα της οποίας φόρεσαν αρκετοί μεγάλοι παίκτες προέρχεται από μια πόλη του μεγέθους της Κομοτηνής." https://www.sombrero.gr/2016/05/villareal-semifinals/
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #52 στις: Σαβ 08 Μάι 2021 00:06 »


Το ‘κίτρινο υποβρύχιο’ και η κατάρα των ημιτελικών

Βιγιαρεάλ, Τρίτη 25 Απριλίου 2006, τοπική ώρα 22.29. Στο γήπεδο της πόλης η τοπική ομάδα δίνει το μεγαλύτερο παιχνίδι της ιστορίας της και η μπάλα είναι στημένη στο σημείο του πέναλτι ένα λεπτό πριν τη λήξη του αγώνα. Το σκορ είναι 0-0. Το καμάρι της πόλης θέλει ένα γκολ για να ισοφαρίσει το σκορ του πρώτου αγώνα και να στείλει τον ημιτελικό με την Άρσεναλ στην παράταση, τριάντα εξτρά λεπτά που θα της επιτρέψουν να ψάξει ένα ακόμα γκολ που θα την στείλει στον μεγάλο τελικό του Παρισιού. Το αστέρι της ομάδας, ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε (“ο Ρικέλμε μου έδειξε πως το ποδόσφαιρο είναι εύκολο” είπε κάποτε ένας άλλος μεγάλος παίκτης της Βιγιαρεάλ, ο Ρομπέρτ Πιρές) παίρνει αρκετά μέτρα φόρα και πλασάρει στη δεξιά πλευρά της εστίας. Ο Λέμαν πέφτει σωστά και απομακρύνει. Το ματς λήγει ισόπαλο, η μεγάλη ευκαιρία χάνεται. Εκείνο το βράδυ σχεδόν κανένας δεν μιλιέται στην πόλη.



Κι όταν λέμε σχεδόν κανένας, δεν υπερβάλλουμε καθόλου. Η Βιγιαρεάλ είναι ο ορισμός του “μια πόλη-μια ομάδα”. Το Μαδριγάλ χωράει περίπου 25.000 ανθρώπους ή, εναλλακτικά, τους μισούς κατοίκους της πόλης! Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ο σύλλογος με τους περισσότερους κατόχους διαρκείας (κοντά στους 19.000!) σε συνάρτηση με τους κατοίκους της πόλης που εδρεύει. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, η ομάδα που πρωταγωνίστησε αρκετές φορές τα τελευταία 10-15 χρόνια σε Ισπανία αλλά και Ευρώπη και τη φανέλα της οποίας φόρεσαν αρκετοί μεγάλοι παίκτες προέρχεται από μια πόλη του μεγέθους της Κομοτηνής.

Ένα μέρος που ζει κυριολεκτικά στους ρυθμούς της ομάδας, κάτι που μπορείς εύκολα να διαπιστώσεις βλέποντας απλά τα κοντινά πλάνα που κάνει η κάμερα στις κερκίδες στα εντός έδρας παιχνίδια. Σε ελάχιστα άλλα γήπεδα στην Ευρώπη θα δεις τόσους πολλούς ηλικιωμένους και τόσες πολλές γυναίκες στις εξέδρες. Μπορεί εξαιτίας αυτού το Μαδριγάλ να μη φημίζεται για τη “φασαρία” του αλλά αναμφίβολα η εικόνα ανθρώπων κάθε ηλικίας που ντυμένοι στα κίτρινα τραγουδάνε με πάθος μια ντόπια, ισπανική παραλλαγή του “Yellow submarine” των Beatles είναι πανέμορφη και πάρα πολύ χαρακτηριστική.



Κι ας μην ήταν το κίτρινο το χρώμα της εξ αρχής. Μέχρι το 1947 η Βιγιαρεάλ φορούσε ασπρόμαυρα. Αυτό άλλαξε εκείνη τη χρονιά και πιο συγκεκριμένα τη μέρα που ο γιος του προέδρου επισκέφτηκε στη γειτονική Βαλένθια το μαγαζί που προμήθευε με ρουχισμό την ομάδα και διαπίστωσε ότι οι μόνες φανέλες που ήταν διαθέσιμες άμεσα ήταν κίτρινες. Η αλλαγή αυτή δεν έκατσε καθόλου άσχημα στους παίκτες που με την ευκαιρία επέλεξαν να αλλάξουν και το χρώμα του σορτς, φτιάχνοντας τον συνδυασμό κίτρινο-μπλε τον οποίο και προτιμούσε η ομάδα μέχρι πριν μερικά χρόνια όταν και κατέληξε στις κατακίτρινες εμφανίσεις.

Μαζί με το κίτρινο στις φανέλες ήρθε αρκετά χρόνια μετά και το δεύτερο χαρακτηριστικό στοιχείο της Βιγιαρεάλ. Το “Yellow submarine” που έγινε ύμνος και παρατσούκλι της. Υπεύθυνος γι’αυτό θεωρείται ένας ντόπιος παπάς, ο Μοσέν Γκιγιέρμο Σάντσις, φανατικός οπαδός της ομάδας, ο οποίος σύμφωνα με το θρύλο (τον οποίο δέχεται και η επίσημη Βιγιαρεάλ, που λίγες μέρες πριν έφτιαξε και σχετικό βίντεο) κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 60′ – όταν η ομάδα βολόδερνε ακόμα στην 3η κατηγορία – έβαλε ένα βράδυ στο τζουκ-μποξ ενός μπαρ να παίζει το τραγούδι των Beatles, που είχε κυκλοφορήσει λίγα χρόνια πριν στο μακρινό Λίβερπουλ. Οι θαμώνες ενθουσιάστηκαν, έκαναν τη σύνδεση των στίχων με τα χρώματα της ομάδας και λίγο καιρό μετά το τραγούδι έπαιζε πριν την έναρξη όλων των αγώνων από ένα παλιό, κλασικό κασετόφωνο με μπαταρίες που βρισκόταν στο ένα πέταλο.

Ο ημιτελικός του 2006 με την Άρσεναλ δεν ήταν πάντως η πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια της ομάδας να βρεθεί σε έναν τελικό. Δυο χρόνια πριν ήταν η γειτόνισσα Βαλένθια που της στερούσε αυτή τη χαρά, παίρνοντας την πρόκριση για τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με τα ίδια ακριβώς σκορ (1-0 στην έδρα της και 0-0 στο Μαδριγάλ). Ακόμα χειρότερα, δεν ήταν και η τελευταία. Το κακό τρίτωσε το 2010. Ξανά ημιτελικοί, αυτή τη φορά του Γιουρόπα Λιγκ, ξανά πίκρα και αντίο. Η πολύ ισχυρή τότε Πόρτο καθάρισε ουσιαστικά την πρόκριση από το πρώτο ματς στην Πορτογαλία, νικώντας με το εντυπωσιακό 5-1, με τέσσερα γκολ του φορμαρισμένου τότε Φαλκάο.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε πέρσι την άνοιξη. Μετά τους τρεις χαμένους ευρωπαϊκούς ημιτελικούς η ομάδα του Μαρσελίνιο πλησίασε στην πρώτη της υπέρβαση στο κύπελλο Ισπανίας. Για κακή της τύχη απέναντι της στους ‘4’ βρέθηκε η πιο φορμαρισμένη Μπαρτσελόνα των τελευταίων χρόνων, που είχε ξεκινήσει ήδη το σπριντ της για το τρεμπλ. Ήττα στη Βαρκελώνη με 3-1, ήττα στο Μαδριγάλ με 1-3 και η λίστα των αποτυχημένων ημιτελικών απέκτησε μια νέα εγγραφή.



Ένα χρόνο μετά απ’αυτό η, μικρή σε μέγεθος αλλά αποδεδειγμένα πεισματάρα, Βιγιαρεάλ βρίσκεται ξανά, για πέμπτη φορά, ένα βήμα πριν από έναν τελικό. Απόψε το βράδυ στο Άνφιλντ θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί το 1-0 του πρώτου αγώνα και να βρεθεί αυτή στον τελικό στη Βασιλεία σε δυο εβδομάδες. Σε περίπτωση που αποτύχει ξανά τον δρόμο τον έχει μάθει για τα καλά: το κεφάλι κάτω, σκληρή δουλειά και σύντομα θα προκύψει μια νέα ευκαιρία. Αν πάντως καταφέρει επιτέλους να σπάσει την κατάρα των ημιτελικών το σίγουρο είναι ότι βρίσκεται στην κατάλληλη πόλη για να μεθύσει ακούγοντας το αγαπημένο της τραγούδι.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #53 στις: Σαβ 14 Αύγ 2021 16:40 »


Το Τέλος Εποχής του Ισπανικού Ποδοσφαίρου
«Εγώ δέχθηκα την πρόταση που μου έκανε ο σύλλογος για ένα χρόνο, αλλά όταν απάντησα θετικά μου είπαν ότι η προσφορά είχε λήξει»

Σέρχιο Ράμος, στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη τύπου

«Δέχθηκα μείωση αποδοχών 50%, δεν ήξερα τι άλλο έπρεπε να κάνω για να μείνω, δεν μου έδωσαν άλλη πρόταση από το σύλλογο»

Λιονέλ Μέσι, στη δική του αποχαιρετιστήρια συνέντευξη τύπου



Οι δύο μεγάλοι της Ισπανίας δεν μπορούν να κρατήσουν πια τους παίχτες βιτρίνα τους. Και μπορεί ο Σέρχιο Ράμος να μην είναι αστέρας πρώτης γραμμής στην επίθεση, όμως ήταν ο αρχηγός, τόσα χρόνια στο σύλλογο και ο παίχτης βιτρίνα της ομάδας. Πολύ απλά, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν μπορεί να δίνει πλέον 20Μ/χρόνο σε έναν κεντρικό αμυντικό.

Για τον Μέσι η ιστορία είναι θλιβερή. Είκοσι χρόνια στη Μπαρσελόνα, από τις ακαδημίες, ο παίχτης βιτρίνα του αθλήματος ολόκληρου, ο καλύτερος, ο σπουδαιότερος που φόρεσε τη φανέλα του συλλόγου (επειδή παίζει να έρθουν σχόλια για Ροναλντίνιο, Μαραντόνα, Κρόιφ, Κουμπάλα, δείτε σας παρακαλώ τους τίτλους που κατέκτησαν με την Μπάρσα όλοι αυτοί πρώτα), το σύμβολο της αλλαγής επιπέδου του συλλόγου, της Μασία, της πόλης, των πάντων εδώ στη Βαρκελώνη. Αυτός που ήθελε να μείνει και απλώς δε γινόταν. Διότι τα οικονομικά έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.

Για τη Ρεάλ Μαδρίτης τα δεδομένα που έχουμε είναι τελείως στον αέρα και αναξιόπιστα. Ο Φλορεντίνο Πέρεθ εδώ και έξι χρόνια έχει αλλάξει το καταστατικό του συλλόγου και έχει γίνει αυτοκράτορας. Φημολογείται ότι προ-κορωνοϊού τα χρέη των Μερένχες ήταν στα 312Μ ευρώ. Τώρα κανείς δεν ξέρει πόσα μπορεί να είναι, ας μείνουμε στο επίσημο νούμερο που λέει 523Μ. Η μαζική έξοδος μεγάλων συμβολαίων (και του Ζιντάν μέσα σε αυτά) δείχνει ότι ο Πέρεθ παίζει κρυφτό για τα οικονομικά, και όσο και αν πουλάει το όνομα του Μ’Μπαπέ ως στόχο, είναι οικονομικά αδύνατον.

Αντίθετα για τη Μπαρσελόνα τα νούμερα είναι ξεκάθαρα καθώς λόγω αλλαγής της διοίκησης βγήκαν όλα στη δημοσιότητα. Με τον κορωνοϊό και το κλείσιμο των κερκίδων, άρα και την κάθετη πτώση του μερτσαντάιζ από το γήπεδο, το χρέος του συλλόγου πήγε από τα 430Μ στα 826M (1,2δις στο σύνολο). Η διαχείριση των τελευταίων ετών του Μπαρτομέου που έφερε την Μπαρσελόνα να έχει το πιο ακριβό ρόστερ στην Ευρώπη με τραγικά αγωνιστικά αποτελέσματα σε συνδυασμό με την κρίση που δημιούργησε η πανδημία έκαναν τη βόμβα να σκάσει. Βαρίδια όπως οι Κουτίνιο, Πιάνιτς, Ουμτιτί και τα μεγάλα συμβόλαια Μέσι, Γκριζμάν, Πικέ, Μπουσκέτς, Ζόρντι Άλμπα εκτίναξαν το μισθολόγιο στο 115% των εσόδων. Και το χειρότερο είναι τα βραχυπρόθεσμα χρέη, καθώς οι πιστωτές χτυπάνε ήδη την πόρτα.

Σε όλα αυτά έρχεται και η ισπανική Λίγκα που λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπισαν οι ισπανικοί σύλλογοι εξαιτίας της οικονομικής κρίσης έχει βάλει ένα μισθολογικό ταβάνι στο 70% των εσόδων για να μπορέσει ένας σύλλογος να εγγράψει ποδοσφαιριστές στο πρωτάθλημα και να έχουν δικαίωμα συμμετοχής σε αυτό. Η Μπαρσελόνα ακόμα και αν ο Μέσι έπαιζε με μηδενικό συμβόλαιο δε θα μπορούσε να τον εγγράψει, αφού χωρίς αυτόν είναι στο 95%. Σε όλο αυτόν τον πανικό η Λα Λίγα προσπάθησε να δώσει στους δυο μεγάλους ένα τυράκι με μια νέα τηλεοπτική συμφωνία. Μόνο που είναι ελαφρώς αποικιοκρατική, δηλαδή δεσμεύει τους συλλόγους για 50 χρόνια, κάτι που οι μεγάλοι μπορούν να αρνηθούν, ενώ οι μεσαίοι και οι μικροί όχι.


Μετάφραση βασικών όρων: Pasivo Neto: Καθαρό Παθητικό Deuda Neta: Καθαρό Χρέος Corto plazo: Βραχυπρόθεσμα Largo plazo: Μακροπρόθεσμα

Η έξοδος του Μέσι από την Μπαρσελόνα είναι ένα τεράστιο πλήγμα για το σύλλογο, σε εικόνα, σε κύρος αλλά και οικονομικά (την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η πρώτη εκτίμηση είναι για απώλεια 115Μ σε μερτσαντάιζ). Αγωνιστικά προφανώς όταν μια ομάδα έχει μάθει να κινείται γύρω από τον αστέρα της τόσα χρόνια θα είναι τεράστιο σοκ αρχικά, αλλά μακροπρόθεσμα ίσως και να βγει σε καλό. Ο Αργεντινός είναι πια 34, δε θα υπάρχουν τα γκολ του και οι πάσες του, αλλά μπορεί να χτιστεί μια νέα ομάδα. Βασικά, θα μπορούσε, διότι ο Λαπόρτα και στην προηγούμενη θητεία του ξεκίνησε με μια μεγάλη ήττα γοήτρου. Είχε εκλεγεί τάζοντας τον Μπέκαμ, που τελικά πήγε στη Μαδρίτη. Έφερε όμως στη θέση του τον Ροναλντίνιο και έχτισε την πρώτη ομάδα πρωταθλητισμού γύρω του, πριν την Πεπ-τιμ. Τώρα αυτό το πλάνο δεν υπάρχει. Ο Κούμαν έμεινε ενώ κανείς δεν τον ήθελε επειδή δεν υπήρχε άνθρωπος να αναλάβει τη μετά-Μέσσι εποχή χωρίς υλικά για χτίσιμο. Ένας Πέδρι και ένας Ντε Γιόγκ δε φτάνουν. Και σε αυτά να προσθέσουμε ότι η διοίκηση έδειξε να μη σκοτώνεται να κρατήσει το Μέσσι. Πρώτα έφερε νέους παίχτες, που όσο κι αν οι μεταγραφές τους κόστισαν ελάχιστα έως καθόλου τα συμβόλαιά τους μπαίνουν στη μισθολογική σούμα, χωρίς ταυτόχρονα να διώξει κανέναν. Αν καιγόταν για τον Μέσι πρώτα θα έδιωχνε, ώστε να κατεβάσει το όριο εκεί που μπορούσε να τον ανανεώσει, και μετά θα έφερνε κόσμο.

Στη Ρεάλ Μαδρίτης από την άλλη τα πράγματα έγιναν πιο σταδιακά επειδή ο Κριστιάνο έφυγε αρκετά νωρίς. Αντικαταστάτης δε βρέθηκε, εκτός αν θεωρείται τέτοιος ο Αζάρ των τραυματισμών και της κοιλιάς «γκολ στην πείνα», και η ομάδα πέφτει σταδιακά επίπεδο κάθε χρόνο. Τώρα έδιωξε το κεντρικό αμυντικό της δίδυμο, το κέντρο της αν αθροίσουμε την ηλικία των τριών βασικών περνάμε τα 100 χρόνια και στην επίθεση έχει μείνει ο Μπενζεμά για να σώσει ό,τι μπορεί μόνος του. Η Ρεάλ φρόντιζε εδώ και χρόνια να έχει στα αποδυτήρια παιδιά και αποπαίδια, δηλαδή πολύ ψηλά και πολύ χαμηλά συμβόλαια, οπότε το όριο του 70% δε θα έχει ιδιαίτερο θέμα για να το πιάσει. Επιπλέον, τα περισσότερα χρέη της είναι μακροπρόθεσμα. Όμως όλα αυτά έχουν κόστος στην ποιότητα της ομάδας, κάτι που φαίνεται και από την επιλογή για προπονητή του Καρλέτο Αντσελότι, που τελευταία φαίνεται να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Και φυσικά ο Πέρεθ μπορεί να θέλει τον Μ’Μπαπέ, αλλά και τα λεφτά να έβρισκε από το πουθενά, ο Γάλλος θα ερχόταν τώρα στη Μαδρίτη για να παίξει σε αυτό το πρότζεκτ;



Και εδώ μπαίνουν οι άλλοι. Οι Ισπανοί έχουν τεράστιο πρόβλημα στα οικονομικά και οι κανόνες δε γίνονται λάστιχο για τον κάθε Άραβα ή Ρώσο ιδιοκτήτη. Η Ατλέτικο χωρίς να είναι καλύτερη από τις παλιότερες χρονιές, που έχανε το πρωτάθλημα από το Νοέμβρη, πέρυσι το πήρε λόγω πτώσης των δύο μεγάλων, επειδή βρήκε στο πρόσωπο του Σουάρες το εύκολο γκολ που της έλειπε. Αλλά και αυτή έχει οικονομικό θέμα και λογικά θα πουλήσει ένα-δύο παίχτες και κάπως θα ισορροπήσει. Μισθολογικά άλλωστε δεν έχει πρόβλημα. Η Σεβίλλη πάλι με την χρηστή διαχείριση του Μόντσι δεν υπάρχει περίπτωση να έχει θέμα με το μισθολογικό. Απλώς θα έχει ομάδα αντίστοιχου επιπέδου με πέρυσι. Μετά από αυτήν την τετράδα το χάος. Σύλλογοι με λίγα ή πολλά προβλήματα, πρότζεκτ που έμειναν στη μέση (Σοσιεδάδ, Μπέτις), ομάδες με 1-2 παίχτες και μετά συμπληρώματα μέσης ή χαμηλής ποιότητας.

Το ισπανικό ποδόσφαιρο περνάει μια τεράστια κάμψη, αντίστοιχη της περιόδου 2002-2006. Και αποδεικνύεται και το γιατί είχαν οι δύο μεγάλοι της Ισπανίας τόση κάψα για την ευρωπαϊκή Σούπερ Λιγκ. Γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν λεφτά (στα ίδια χάλια είναι και η Ιταλία αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο κείμενο). Οι καλύτεροι παίχτες είναι αλλού, οι καλύτεροι προπονητές είναι αλλού και η εγχώρια παραγωγή ταλέντων είτε κινείται σε χαμηλά επίπεδα είτε αυτοί που βγήκαν και έδειξαν να είναι σταρ είναι ακόμα πάρα πολύ μικροί (Πέδρι μου). Σύλλογοι χωρίς πόρους, ομάδες γερασμένες ή με χάσμα γενεών και προπονητές είτε κουρασμένοι (Σιμεόνε), είτε ξεπερασμένοι (Αντσελότι), είτε από το δεύτερο ράφι (Κούμαν). Και το χειρότερο είναι ότι δε φαίνεται, αντίθετα με την προηγούμενη κοιλιά, κάποιος τρόπος εξόδου από αυτήν την κρίση.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #54 στις: Πεμ 21 Οκτ 2021 22:24 »
1993. Η Ατλέτικο φέρνει στη Μαδρίτη τον 26χρονο διεθνή Ζλάτκο Γιάνκοφ από τη Λέφσκι Σόφιας. Σε μια εποχή χωρίς ίντερνετ, κανένας φίλος της δεν ξέρει τι να περιμένει. Μέχρι που φτάνει η ώρα της παρουσίασης. Λογικά οι Ισπανοί είπαν στον Βούλγαρο "δυο-τρία τσαλιμάκια θα κάνεις κι αυτοί θα πάρουν μερικά πλάνα και μερικές φωτογραφίες", αυτός θα απάντησε "ρε παιδιά, εγώ Βαλκάνιος αμυντικός χαφ είμαι, τι τσαλιμάκια και φρου-φρου μου λέτε και δεν έχω πιει και την πρωινή μου μπύρα", αυτοί επέμειναν "έλα μωρέ τώρα, μην κάνεις σαν παιδί, 5' δουλειά είναι, 2-3 κοντρόλ, 2-3 χαμόγελα και τέλος" και κάπως έτσι προέκυψε αυτό το Ε-Π-Ο-Σ.
El Sombrero (βίντεο)

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #55 στις: Σαβ 30 Οκτ 2021 14:24 »


Ο άνθρωπος που έμενε μέσα στο γήπεδο της Ρεάλ Σοσιεδάδ

Ο κανόνας ήταν απλός: Αν τις Κυριακές που η Ρεάλ Σοσιεδάδ αγωνιζόταν στο Ατότσα έβλεπες ξαφνικά στον ουρανό του Σαν Σεμπαστιάν δυο πυροτεχνήματα, αυτό σήμαινε ότι οι γηπεδούχοι είχαν μόλις σκοράρει. Αν έβλεπες ένα μόνο πυροτέχνημα, τότε το γκολ το είχαν βάλει οι φιλοξενούμενοι. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, από τις αρχές των 60s έως το 1993 που η ομάδα μετακόμισε στο Ανοέτα, στο οποίο αγωνίζεται μέχρι και σήμερα, χάρη σε αυτή την ιδιαίτερη παράδοση όλη η πόλη μάθαινε την εξέλιξη του σκορ, ακόμα κι αν δεν είχε πρόσβαση σε κάποια τηλεόραση ή κάποιο ραδιόφωνο. Ο θρύλος λέει πως όλο αυτό ξεκίνησε για χάρη των ψαράδων που ήθελαν να ξέρουν τι γίνεται στον αγώνα ακόμα κι όταν βρίσκονταν μακριά από τη στεριά. Εμπνευστής της ιδέας ήταν ένας απλός οπαδός, ο Πάτσι Αλκόρτα, αλλά από ένα σημείο και μετά υπεύθυνος για το όλο τελετουργικό έγινε ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, η ψυχή του συλλόγου, ο Αμαντέο Λαμπάρτα.

Λέγεται συχνά ότι μια ομάδα δεν είναι ο πρόεδρος της, ο προπονητής της ή οι παίκτες της. Είναι μόνο οι οπαδοί της, αυτοί που βρίσκονται δίπλα της και στα εύκολα και στα δύσκολα, που την ακολουθούν και τη στηρίζουν χωρίς να κερδίζουν τίποτα ουσιαστικό από αυτή. Αυτή η πρόταση δεν κρύβει πάντα όλη την αλήθεια. Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις ομάδων που στους οπαδούς προσθέτεις δίπλα και κάποιους ανθρώπους που τυπικά είναι εργαζόμενοι αλλά ουσιαστικά έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο σύλλογο σε τέτοιο βαθμό που κανένας μισθός δεν μπορεί να ξεπληρώσει. Ο Λαμπάρτα ήταν ένας από αυτούς.


To Aτότσα ήταν το γήπεδο της Ρεάλ Σοσιεδάδ από το 1913 έως το 1993. Εδώ μια φωτογραφία του από τη δεκαετία του 60′

O Αμαντέο Λαμπάρτα Ρέι γεννήθηκε το 1905 σε μια μικρή πόλη κοντά στο Σαν Σεμπαστιάν και στα 20 του μετακόμισε εκεί για χάρη της Ρεάλ Σοσιεδάδ, που δέχτηκε να του δίνει 10 πεσέτες τη μέρα, όσες δηλαδή κέρδιζε ως τότε δουλεύοντας σε ένα τοπικό χυτήριο (η αρχική πρόταση, να δουλεύει ταυτόχρονα σε ένα διάσημο εργοστάσιο καπνού της περιοχής, δεν προχώρησε γιατί ο διευθυντής του εργοστασίου είχε κουραστεί να κάνει χάρες στη διοίκηση, προσλαμβάνοντας συνέχεια νέους παίκτες της). Στα 11 χρόνια που αγωνίστηκε στο κέντρο της ομάδας των Βάσκων πανηγύρισε τρεις φορές το πρωτάθλημα της Γκιπούσκοα, έπαιξε σε ένα τελικό Κυπέλλου Ισπανίας απέναντι στη Μπαρτσελόνα και ήταν μέλος της πρώτης ενδεκάδας που κατέβασε η Ρεάλ Σοσιεδάδ στο πρώτο ισπανικό πρωτάθλημα, που διεξήχθη τη σεζόν 1929-30.

Ο εμφύλιος πόλεμος που ξεκίνησε το 1936 αποτέλεσε και την ταφόπλακα της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Όπως οι περισσότεροι νέοι της περιοχής, ο Λαμπάρτα άφησε τα πάντα στην άκρη για να πολεμήσει απέναντι στις εθνικιστικές δυνάμεις του στρατηγού Φράνκο. Σε μια από τις μάχες που έγιναν έξω από το Μπιλμπάο τραυματίστηκε σοβαρά στο μάτι και πιάστηκε αιχμάλωτος. Αρχικά κρατήθηκε σε κάποιο γειτονικό στρατόπεδο συγκέντρωσης ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη φυλακή, όπου και πέρασε μεγάλο μέρος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το τέλος του πολέμου τον βρήκε σε τραγική κατάσταση. Υποσιτισμένος, μονόφθαλμος πλέον και με αρκετά προβλήματα στα χέρια, αναγκάστηκε να στραφεί στο χώρο που του είχε δώσει φαγητό πριν τον εμφύλιο: Το ποδόσφαιρο.

Πρώτα έκανε την ‘πρακτική’ του δουλεύοντας ως βοηθός προπονητή στην αγαπημένη του Ρεάλ Σοσιεδάδ και μετά ανέλαβε καθήκοντα πρώτου προπονητή στη Μπούργκος, την οποία και ανέβασε στην 3η κατηγορία. Η σύντομη προπονητική του καριέρα ολοκληρώθηκε λίγα χρόνια αργότερα στην Παμπλόνα, όπου και κάθισε για δυο σεζόν στον πάγκο της Οσασούνα. Η επιστροφή του στο γήπεδο που αγωνίστηκε για πάνω από μια δεκαετία έγινε το καλοκαίρι του 1952, όταν και έγινε γνωστό πως ο ηλικιωμένος επιστάτης του γηπέδου, ο Φιντέλ Τεράν Βισάριο, θα αποχωρούσε από τη θέση του, μετά από περισσότερα από 40 χρόνια σε εκείνο το πόστο (ήταν επιστάτης του Ατότσα από τη μέρα που εγκαινιάστηκε!). Ο Λαμπάρτα ενδιαφέρθηκε να καλύψει το κενό και από τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς ήταν και επίσημα ο κηπουρός-φροντιστής-άνθρωπος για όλες τις δουλειές στο γήπεδο.



Το πάθος του ‘Ινδιάνου’, όπως ήταν το παρατσούκλι του όσο έπαιζε ποδόσφαιρο, για τη νέα του δουλειά ήταν τέτοιο που λίγο καιρό μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ζήτησε να μετακομίσει μόνιμα στο γήπεδο, σε ένα μικρό χώρο που βρισκόταν ακριβώς πάνω από τα εκδοτήρια. Για τα επόμενα 37 χρόνια, το Ατότσα έγινε το κανονικό σπίτι ενός ανθρώπου που ως τότε το έβλεπε ως “δεύτερο σπίτι”, όπως οι περισσότεροι οπαδοί νιώθουν το γήπεδο της ομάδας τους. Στον ίδιο χώρο ζούσαν μαζί του η γυναίκα του αλλά και η ηλικιωμένη μητέρα του, που συχνά κρεμούσε τη μπουγάδα της οικογένειας στους σωλήνες των κερκίδων.

Στο διάστημα αυτό ο Λαμπάρτα αφιέρωσε ολοκληρωτικά τη ζωή του στη Σοσιεδάδ. Αυτός καθάριζε τις κερκίδες, αυτός έφτιαχνε τις γραμμές, αυτός φρόντιζε το χόρτο, αυτός επισκεύαζε ό,τι χαλούσε, αυτός έκανε καφέδες ή έφερνε χυμούς στους παίκτες, αυτός οργάνωνε το πέταγμα των φωτοβολίδων στα γκολ, αυτός προετοίμαζε το πρωί των αγώνων το γήπεδο για να υποδεχτεί τους φιλάθλους, αυτός έβαζε τις καθημερινές κρυφά τους πιτσιρικάδες μέσα και τους έκανε μια γρήγορη ξενάγηση για να νιώσουν λίγη από τη μαγεία του. Ο τρόπος ήταν απλός: Ήθελες να μπεις στο γήπεδο, να το περπατήσεις, να νιώσεις λίγη από την αίγλη που νιώθουν οι ποδοσφαιριστές; Χτυπούσες την πόρτα του μικρού διαμερίσματος του κυρίου Αμαντέο και αυτός αναλάμβανε τα υπόλοιπα.



Κι αν κάποιοι πιστεύουν πως ένας απλός επιστάτης δεν έχει κάποιο ουσιαστική συνεισφορά στην επιτυχία μιας ομάδας, ο τεράστιος Αλφρέντο ντι Στέφανο μάλλον διαφωνεί. Όταν το 2009 μια βασκική εφημερίδα τον ρώτησε ποιος παίκτης της Σοσιεδάδ τον δυσκόλευε περισσότερο, η απάντηση του θρύλου της Ρεάλ ήταν: “Αυτός που θυμάμαι περισσότερο από όλους ήταν ο επιστάτης του Ατότσα. Ο μονόφθαλμος που φρόντιζε το χόρτο. Ήταν ο καλύτερος γιατί ήξερε πως παίζαμε και γι’αυτό πριν από τη σέντρα έβρεχε περισσότερο κάποια συγκεκριμένα σημεία του αγωνιστικού χώρου και μας δυσκόλευε στην ανάπτυξη. Έκανε διάφορα τέτοια κολπάκια. Κάποιες φορές έπιαναν, κάποιες άλλες όχι.”



Ο παμπόνηρος Αμαντέο Λαμπάρτα έκανε αυτή τη δουλειά μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Με αυτόν ακόμα επιστάτη η Ρεάλ Σοσιεδάδ έζησε τις καλύτερες στιγμές της, τη χρυσή δεκαετία του 80′, όταν και κατέκτησε δυο πρωταθλήματα, ένα κύπελλο κι ένα Σούπερ Καπ. Τον Ιούλιο του 1989 έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών, κι έτσι δεν πρόλαβε να ζήσει τη μετακόμιση της ομάδας στο Ανοέτα, ούτε να δει το Ατότσα να ερημώνει και τελικά να κατεδαφίζεται. Ευτυχώς, θα προσθέταμε εμείς, γιατί αν για κάθε οπαδό της ομάδας αυτή ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή, φανταστείτε για κάποιον που έζησε εκεί μέσα ένα μεγάλο μέρος της ζωής του.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Σαν να λέμε ο κυρ Φάνης και ίσως μερικούς ακόμα

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #56 στις: Σαβ 30 Οκτ 2021 14:28 »
Παράθεση
Φόρεσε τη φανέλα της Ατλέτικο για 10 χρόνια, έκανε 7 θητείες στον πάγκο της και πανηγύρισε μαζί της 11 τίτλους. Όταν έφυγε από τη ζωή πριν λίγα χρόνια, στο Καλντερόν δεν ακουγόταν τίποτα για 8 ολόκληρα λεπτά. Από σήμερα ο Λουίς Αραγόνες έχει το δικό του άγαλμα έξω από το Μετροπολιτάνο.



Το αντίο της Ατλέτικο σε έναν θρύλο της
Ο θάνατος του Λουίς Αραγονές ήταν ένα δυσάρεστο γεγονός για όλη την Ισπανία, αλλά πιο πολύ για τον σύλλογο στον οποίο είχε μεγαλουργήσει, την Ατλέτικο Μαδρίτης. Την ομάδα στην οποία έπαιξε 10 χρόνια ως επιθετικός, την ομάδα στην οποία ήταν προπονητής σε τέσσερις διαφορετικές θητείες. Το πρόσωπο του Δον Λουίς ήταν παρόν με ένα εντυπωσιακό πανό στις εξέδρες. Οι παλιοί του φίλοι και συμπαίκτες τον τίμησαν μαζεμένοι στο κέντρο του γηπέδου. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε δακρυσμένος στον πάγκο, ο Νταβίντ Βίγια που σκόραρε το πρώτο γκολ (ανοίγοντας τον δρόμο για την πρώτη θέση στους κολτσονέρος) έκανε την κίνηση να δείξει τον ουρανό αφιερώνοντάς το στον κόουτς.



Το αγαπημένο του νούμερο 8 παντού. Μια φανέλα κρεμασμένη με το όνομά του στα αποδυτήρια, να προκαλεί δέος στους τωρινούς παίκτες της ομάδας. Η θύρα 8 μετατράπηκε σε μνημείο με τους οπαδούς της ομάδας να αφήνουν αναμνηστικά στην είσοδό της. Και το πιο εντυπωσιακό, ο αγώνας ξεκίνησε και το Βιθέντε Καλντερόν ήταν εκκλησία. Κανείς δεν μιλούσε. Για 8 λεπτά υπήρχε μια ησυχία, ένας φόρος τιμής στον απόντα με βάση το αγαπημένο του νούμερο. Και μόλις τα 8 λεπτά πέρασαν, μια έκρηξη με το όνομα Λουίς Αραγονές να γίνεται σύνθημα. Ένα αντίο σε έναν ακόμα άνθρωπο του ποδοσφαίρου που κατάφερε να γίνει κι αυτός αθάνατος χάρη στα όσα κατάφερε εν ζωή. Ο ιδανικός αποχαιρετισμός…

sombrero.gr

Παράθεση
Ο απαισιόδοξος οπαδός της Σαραγόσα βλέπει ότι η ομάδα είναι χωρίς νίκη εδώ και 8 ματς. Ο αισιόδοξος οπαδός της Σαραγόσα βλέπει ότι η ομάδα είναι αήττητη εδώ και 8 ματς.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #57 στις: Τρι 02 Νοέ 2021 22:06 »
Η πιο δυνατή εικόνα του σ/κ: O μικρός Μιγκέλ είχε όνειρο να ζήσει μια φορά από κοντά την ατμόσφαιρα ενός αγώνα και το όνειρο του έγινε πραγματικότητα σήμερα, στο παιχνίδι Ατλέτικο-Μπέτις.


Η φωτογραφία είναι του Javi Gomez. Σημαντικό ρόλο στο να βρεθεί ο μικρός στο Μετροπολιτάνο έπαιξε το ίδρυμα "Ambulancia del Deseo" που βοηθάει ασθενείς που αντιμετωπίζουν κάποιο πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας να πραγματοποιήσουν κάποιες ευχές τους. https://twitter.com/JaviGomezCh/status/1454895020260081664
El Sombrero