Αποστολέας Θέμα: Βόρεια Αμερική Καραιβική  (Αναγνώστηκε 1711 φορές)

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Βόρεια Αμερική Καραιβική
« στις: Πεμ 13 Ιούν 2019 19:34 »
Παράθεση
Η γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου της Τζαμάικα διαλύθηκε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Για αρκετά χρόνια κανένας δεν ενδιαφερόταν να βοηθήσει τα κορίτσια να ξαναστήσουν την ομάδα, μέχρι που το 2014 τα νέα έφτασαν στην κόρη του Μπόμπ Μάρλει. Η Σεντέλα Μάρλει βγήκε μπροστά, υποστήριξε το πρότζεκτ, μάζεψε δωρεές και ηχογράφησε μαζί με τα αδέρφια της ένα σχετικό τραγούδι, τα έσοδα του οποίου βοήθησαν στην αναγέννηση της εθνικής, που αυτές τις μέρες συμμετέχει για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Μουντιάλ! "Όποιος γνωρίζει την οικογένεια μου, ξέρει ότι το ποδόσφαιρο είναι το μεγαλύτερο πάθος μας" δήλωσε πρόσφατα η Σεντέλα και αν ζούσε ο πατέρας της σίγουρα θα ένιωθε περήφανος γι'αυτήν.
El Sombrero

Παράθεση
«Το ποδόσφαιρο είναι ελευθερία»

(Φωτογραφία: David Brooks, 1980)

Σεπτέμβριος 1980, Μαϊάμι, Η.Π.Α.: Μια ομάδα αποτελούμενη από Αμερικανούς και Τζαμαϊκανούς αντιμετωπίζει μια ομάδα από την Αϊτή. Ο Μπόμπ Μάρλει αν και ήδη άρρωστος και καταπονημένος από τον καρκίνο που εξαπλωνόταν σ’ όλο του το σώμα παίζει κανονικά μαζί τους αδυνατώντας να χαλάσει την αγαπημένη του ρουτίνα που συνδύαζε περιοδείες σ’ όλο τον κόσμο με αγώνες ποδοσφαίρου στα διάφορα γήπεδα ή πάρκα που συναντούσε, αγώνες στους οποίους αντιμετώπιζε γνωστούς ποδοσφαιριστές, διασημότητες της εποχής, απλούς εργαζόμενους των περιοδειών ή των δισκογραφικών και οποιονδήποτε βρισκόταν εκεί γύρω και μοιραζόταν το ίδιο πάθος μ’ αυτόν.

(Σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες φίλων και γνωστών, ο Μάρλει όταν δεν ασχολιόταν με τη μουσική του έβλεπε ή έπαιζε ακατάπαυστα μπάλα. Στην Βραζιλία το 1970 έπαιξε στους δρόμους του Ρίο ντε Τζανέιρο, φορώντας την φανέλα της Σάντος με το 10 του Πελέ που του είχαν χαρίσει, μαζί με άλλους μουσικούς, άτομα από την δισκογραφική του και τον εν ενεργεία διεθνή τότε Πάολο Σέζαρ ενώ το 1980 στην τελευταία του περιοδεία στην Αγγλία αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε συνέντευξη τις μέρες που βρέθηκε στο Λονδίνο επιλέγοντας στην θέση τους να κλείσει ένα κοντινό γηπεδάκι για όλες τις ημέρες και να προκαλέσει σε αγώνα εναντίον της ομάδας του (στην οποία συμμετείχαν τα υπόλοιπα μέλη των Wailers) οποιονδήποτε ενδιαφερόταν να τον γνωρίσει.)

Ελάχιστες μέρες μετά το παιχνίδι αυτό κατέρρευσε ύστερα από μια συναυλία στη Νέα Υόρκη. Πέθανε στο Μαϊάμι μερικούς μήνες αργότερα όντας μόλις 36 χρονών αλλά έχοντας προλάβει να γίνει θρύλος σ’ ένα από τα δυο πράγματα με τα οποία παθιάστηκε περισσότερο στη ζωή του.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #1 στις: Πεμ 13 Ιούν 2019 19:45 »
Παράθεση
Όταν οι ΗΠΑ έριχναν τριάρα στην Αργεντινή


Ως σωστοί ποδοσφαιρόφιλοι νομίζω συμφωνούμε ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για μια χώρα που ονομάζει το ποδόσφαιρο «σόκερ». Είναι βάναυση προσβολή για το αγαπημένο μας άθλημα. Αν θέλουμε όμως να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να πούμε ότι οι ΗΠΑ κάνουν εδώ και δεκαετίες πολύ φιλότιμες προσπάθειες σε ένα άθλημα που εξακολουθεί να είναι πίσω σε δημοτικότητα στη χώρα τους. Το επετειακό Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο στις ΗΠΑ δεν πήγε καθόλου άσχημα. Πολλά καλά ματς, πολλά γκολ και συνεχή ρεκόρ τηλεθέασης που σπάνε σε κάθε ματς των διοργανωτών. Ο αγώνας με το Εκουαδόρ ξεπέρασε τα 2 εκατομμύρια τηλεθεατές, την ίδια ώρα μάλιστα με τον 6ο τελικό του ΝΒΑ. Δεν είναι μικρό πράγμα να παίζουν Λεμπρόν και Κάρι και εσύ να βλέπεις τον Κλιντ Ντέμπσεϊ. Δεν είναι τυχαίο ότι το ποδόσφαιρο είναι για τα καλά ενταγμένο στις μικρές ηλικίες, το πρωτάθλημά τους μαζεύει καλούς παίκτες (έστω και για τα τελευταία ένσημα) και οι ΗΠΑ δεν τα πάνε άσχημα ως εθνική. Μόλις τέσσερις φορές με τη φετινή έχει πάρει μέρος ως καλεσμένη η «Αμερική» σε Κόπα Αμέρικα και τις δύο έφτασε στα ημιτελικά.

Την προηγούμενη φορά που οι ΗΠΑ έφτασαν στους «4» έκαναν έναν άθλο και μια από τις σημαντικότερες επιτυχίες στην ιστορία τους, κερδίζοντας την ομαδάρα του Μπατιστούτα. Ήταν το 1995, στο Κόπα Αμέρικα της χειμωνιάτικης Ουρουγουάης. Το ποδόσφαιρο μόλις είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στη χώρα. Από την ομάδα των ΗΠΑ στο Κόπα Αμέρικα του 1993 μόλις οι 7 από τους 23 έπαιζαν σε κάποιον επαγγελματικό σύλλογο και όχι σε κάποιο κολλέγιο ή πανεπιστήμιο. Ένα χρόνο μετά, στο Μουντιάλ που έγινε στις ΗΠΑ, κατέβαζαν μια τίμια ομάδα στην οποία και πάλι αρκετοί παίκτες της δεν είχαν καμία εμπειρία. Ο Αλέξι Λάλας για παράδειγμα, όπως κι άλλοι, δεν έπαιζε σε κάποιον σύλλογο, βγήκε μέσα από τα προγράμματα της χώρας για το άθλημα. Ήξερε τα… θεωρητικά του αθλήματος, αλλά μέχρι εκεί. Κι όμως, εκείνη η ομάδα λύγισε μόλις στο 70κατι από ένα γκολ του Μπεμπέτο στη φάση των 16 του Μουντιάλ.



Το 1995 έπαιρναν μέρος στο δεύτερο Κόπα Αμέρικα της ιστορίας τους και αντιμετώπιζαν τον θεσμό με ταπεινότητα.  Ο Λάλας σε συνέντευξή του είχε πει: «διατηρήσαμε το πάθος και τον χαρακτήρα μας, αλλά διώξαμε την αφέλεια που μας διέκρινε». Την αφέλεια σε όλα τα ζητήματα θα μπορούσε να πει κάποιος. Η Ομοσπονδία των ΗΠΑ μετά από ένα επιτυχημένο Μουντιάλ είχε αρκετά χρήματα και οι παίκτες της εθνικής δεν έπαιρναν σχεδόν τίποτα. Η διοίκηση συμφώνησε να το αλλάξει και έκανε μια απαράδεκτη προσφορά για το Κόπα Αμέρικα του 1995 κατά την οποία οι παίκτες θα πληρώνονταν ανάλογα με τις εμφανίσεις τους. Αν είχες 0 ως 10 συμμετοχές μέχρι τότε και έπαιζες, δεν έπαιρνες φράγκο. Από 10 ως 25 θα έπαιρνες $500 για κάθε συμμετοχή και πάει λέγοντας. Ο αρχηγός Χαρκς κάλεσε συμβούλιο και οι παίκτες ενώ ήδη βρίσκονταν στην Ουρουγουάη απείλησαν να μην κατέβουν καθόλου στα παιχνίδια. Η Ομοσπονδία απάντησε ότι θα κατέβαζε την ολυμπιακή ομάδα (με κίνδυνο να βαρεθεί να μαζεύει γκολ), οι παίκτες έμειναν απροπόνητοι και μέχρι πριν την έναρξη του θεσμού κανείς δεν ήξερε τι θα γίνει. Την τελευταία στιγμή, οι δυο πλευρές τα βρήκαν, η απεργία έληξε και οι ΗΠΑ κατέβηκαν με δυο προπονήσεις να παίξουν.



Το πρώτο ματς ήταν μια μεγάλη έκπληξη, καθώς μπροστά στο κοινό της πόλης Παϊσαντού (που είχε συμπαθήσει πολύ τους Αμερικάνους) κέρδισαν με 2-1 τη Χιλή. Δυστυχώς όμως για τους Αμερικάνους, ο θρυλικός Μαρκ Ετσεβερί είχε άλλη άποψη στο δεύτερο παιχνίδι και η Βολιβία επικράτησε με 1-0. Για να καταφέρουν την ιστορική πρόκριση, οι Αμερικάνοι έπρεπε να κερδίσουν τους πρωταθλητές Αργεντινούς που είχαν ήδη το δύο στα δύο. Όπως και ο περισσότερος κόσμος, έτσι κι ο Ντανιέλ Πασαρέλα με τους παίκτες του δεν πίστευαν ότι κινδυνεύουν από τους «Γιάνκηδες». Η Αργεντινή κατέβηκε με αρκετές αλλαγές (Σιμεόνε, Ορτέγκα, Μπάλμπο έμειναν στον πάγκο), αλλά και πάλι διέθετε παίκτες όπως ο Μπατιγκόλ, ο Γκαγιάρδο κι ο Αγιάλα. Απέναντί της όμως είχε μια ομάδα που πλέον οι παίκτες της ήταν όλοι σε συλλόγους και δεν ήταν άπειρα παιδιά. Λίγο πριν το ματς ο… παγκίτης Σιμεόνε αποφάσισε να κάνει bullying. Πέτυχε τον Γουϊνάλντα και μερικούς άλλους στην έξοδο των αποδυτηρίων και άρχισε να τους βρίζει στα καλά καθούμενα στα ισπανικά για να τους κόψει τον αέρα. Ο Γουΐνάλντα απάντησε και λέγεται ότι οι δυο παίκτες άρχισαν να σπρώχνονται. Οι Αμερικάνοι που είχαν θιχτεί από την αλαζονεία των αντιπάλων τους μπήκαν με φοβερό πάθος στο αγώνα, πέφτοντας σε κάθε τάκλιν σαν να κρινόταν η ζωή τους.



Ο Μπατιστούτα δεν ήταν σε καλή μέρα, ο Λάλας έκανε καλά τη δουλειά του, κι οι ΗΠΑ ήταν αυτές που πάγωσαν τις φωνές των αρκετών Αργεντινών στο γήπεδο, όταν ο Φρανκ Κλόπας άνοιξε το σκορ. Με μια καριέρα γεμάτη σοβαρούς τραυματισμούς, ο παίκτης της ΑΕΚ και του Απόλλωνα Αθήνων δεν ήταν στην καλύτερή του κατάσταση, αλλά το ξερό σουτ που έπιασε κατέληξε στα δίχτυα του Κάρλος Μπόσιο. «Οι συμπαίκτες μου είπαν ότι δεν είχα ξανατρέξει ποτέ τόσο, όσο στον πανηγυρισμό του γκολ» δήλωσε ο Ελληνοαμερικάνος επιθετικός. Πριν καλά καλά το καταλάβουν οι παίκτες της αλμπισελέστε, μια μπαλιά του Κόμπι Τζόουνς στο ύψος της μικρής περιοχής βρήκε τον Λάλας, που κανείς δεν ξέρει τι γύρευε τόσο μπροστά, και αυτός με ένα μαγικό τελείωμα (σαν τακουνάκι) έγραψε το 2-0. Κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Αυτό ήταν και το σκορ του ημιχρόνου. Ο Ταμπ Ράμος που μπήκε αλλαγή στο 2ο ημίχρονο αντί του Κλόπα έλεγε στους συμπαίκτες του: «Έχετε καταλάβει ότι με ένα ακόμα γκολ προκρινόμαστε σαν πρώτοι και γλιτώνουμε τη Βραζιλία;». Ο Πασαρέλα πάντως το είχε καταλάβει και έβαζε άρον άρον Σιμεόνε και Ορτέγκα μέσα στο 46′ και αργότερα τον Μπάλμπο. Ο σκληροτράχηλος χαφ συνέχισε να προκαλεί, λέγοντας σύμφωνα με τους Αμερικάνους ότι θα τους σκοτώσει όλους (εμείς το πιστεύουμε).


Πριν σκοράρει απέναντι στον Αγιάλα, ο Φράνκι σκόραρε στην Ελλάδα

Η Αργεντινή πίεσε και έχασε μεγάλες φάσεις, ειδικά με τον Σιμεόνε να είναι άτυχος. Τον Σιμεόνε βέβαια που τον είχαν τσακίσει στις σπρωξιές, το trash-talking και τα τάκλιν οι Αμερικάνοι. Μέχρι που κόντρα στη ροή του αγώνα, μια τραγική αδράνεια του Αγιάλα έφερε τον Γουϊνάλντα σε πλεονεκτική θέση και αυτός έγραψε το 3-0. Το θαύμα έγινε. Οι ΗΠΑ όχι απλά προκρίθηκαν, αλλά άφησαν την Αργεντινή δεύτερη στον όμιλο και την έστειλαν πάνω στη Βραζιλία για ένα ιστορικό ματς. Η ομάδα του 1995 πέρασε στο πάνθεον της ιστορίας του αμερικάνικου «σόκερ», καθώς στη συνέχεια απέκλεισε και το Μεξικό στα πέναλτι και έφτασε στον ημιτελικό απέναντι στον κακό της δαίμονα τη Βραζιλία. Ένα γκολ του Αλνταΐρ νωρίς νωρίς έκρινε και πάλι το ματς με 1-0 και οι ΗΠΑ έφυγαν με την 4η θέση, καθώς οι παίκτες σχεδόν απογοητευμένοι τα παράτησαν στον μικρό τελικό και έχασαν με 4-1 από την Κολομβία των Βαλντεράμα και Ασπρίγια. Αργότερα, οι δήλωναν ότι μετάνιωσαν πολύ για εκείνον τον μικρό τελικό. Ίσως η απειρία τους και το αμερικάνικο πιστεύω ότι μόνο η πρώτη θέση αξίζει να τους επηρέασε, καθώς αγωνιστικά ήταν πολύ καλοί.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 18.589
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #2 στις: Παρ 28 Ιούν 2019 18:48 »
Στα προημιτελικά έχουμε τα ζευγάρια:

ΑΪΤΗ - ΚΑΝΑΔΑΣ
ΜΕΞΙΚΟ - ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ
ΤΖΑΜΑΪΚΑ - ΠΑΝΑΜΑΣ
ΗΠΑ - ΚΟΥΡΑΣΑΟ


Υ.Γ. Είμαστε όλοι ΚΟΥΡΑΣΑΟ και τα μυαλά στο μίξερ.
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ayuto1966

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 6.074
  • Τα χιλιομετρα ειναι λιγα
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #3 στις: Σαβ 29 Ιούν 2019 00:43 »
Γεωγραφια εχω κολλημα τρελο απο πιτσιρικας.....

Αλλα ρε πουστηδες με πιασατε αδιαβαστο γαματα
Υπαρχει χωρα Κουρασαο?

Εμεινα μαλακας να πουμε
ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΠΟΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙΣ ΟΧΙ ΓΙΑ NAZIS

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #4 στις: Σαβ 29 Ιούν 2019 00:52 »
Κουρασάο

Αναφέρει και μερικούς ποδοσφαιριστές μέσα μεταξύ άλλων



Με την σωστή φανέλα

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 18.589
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #5 στις: Κυρ 30 Ιούν 2019 14:19 »
ΑΪΤΗ - ΚΑΝΑΔΑΣ 3-2
ΜΕΞΙΚΟ - ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ 1-1(5-4)
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 18.589
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #6 στις: Κυρ 30 Ιούν 2019 19:06 »
Σήμερα στις 3:30 τα ξημερώματα παίζει η τρισμέγιστη Κουρασάο απέναντι στις ΗΠΑ για την  πρόκριση στα Ημιτελικά.

Όλοι στις επάλξεις!

VAMOS ΚΟΥΡΑΣΑΟ!
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 18.589
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #7 στις: Δευ 01 Ιούλ 2019 10:04 »
ΤΖΑΜΑΪΚΑ - ΠΑΝΑΜΑΣ 1-0
ΗΠΑ -ΚΟΥΡΑΣΑΟ 1-0

Πέσαμε μαχόμενοι. Είμαστε σαν Πρωταθλητές.
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος davelis

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 5.245
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #8 στις: Δευ 01 Ιούλ 2019 10:47 »
&t=10s



 :P :P :P :P

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 18.589
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #9 στις: Τετ 03 Ιούλ 2019 09:43 »
ΑΪΤΗ - ΜΕΞΙΚΟ 0-1
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 18.589
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #10 στις: Πεμ 04 Ιούλ 2019 13:37 »
ΤΖΑΜΑΪΚΑ - ΗΠΑ 1-3
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 18.589
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #11 στις: Δευ 08 Ιούλ 2019 10:17 »
ΜΕΞΙΚΟ - ΗΠΑ 1-0
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #12 στις: Δευ 15 Ιούλ 2019 22:14 »
Ενα... πέναλτι, το περιβραχιόνιο, ο Τραμπ και ο «γαμ@@@@@ Λευκός Οίκος»


Η χοντροκομμένη δήλωση της αρχηγού της Εθνικής ομάδας των ΗΠΑ και ο «έμμεσος» ρατσισμό του Προέδρου. Ο Γιώργος Καραμάνος καταγράφει την αντίσταση στη ρητορική του μίσους και ένα ποίημα...

Δεν χρειάζεται να σε οριοθετούν. Να είσαι Αριστερός, αντιφασίστας, αντιναζί, αντί... οτιδήποτε. Το μόνο που είναι αναγκαίο να είσαι σε αυτόν τον κόσμο, είναι... απλός, ευγενικός, να βρίσκεσαι σε αρμονία καλό εαυτό σου και να αποδέχεσαι τους άλλους. Σίγουρα όμως, δεν γίνεται να σκέφτεσαι ότι η φωνή του Ντόναλντ Τραμπ ορίζει το σωστό, το δίκιο. Τα λόγια του εκφράζουν από διακριτικά έως ξεδιάντροπα τον ρατσισμό, την απαγόρευση στο διαφορετικό, ακόμα και το μίσος.

Ο πρώτος που είχε αντιδράσει, ήταν πριν από τρία χρόνια ο αθλητής του NFL, Κόλιν Κάπερνικ, που είχε γονατίσει στην ανάκρουση του Εθνικού Υμνου. Τον μιμήθηκαν στη συνέχεια ακόμα περισσότεροι. Από τη μία αποτελεί αναμφίβολα προσβολή σε όσους εκφράζονται μέσα από αυτή την πατριωτική μελωδία. Από την άλλη, είναι αυτό που εξήγησε η Μέγκαν Ράπινο, η οποία άνοιξε τη μεγάλη κόντρα με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.



«Το καταλαβαίνω ότι πολλοί θα με μισήσουν και θα πουν ότι τους προσβάλω. Θα προβάλουν την κουβέρτα του πατριωτισμού, αλλά σε όλους εμάς δεν μας έχει μείνει κανένας άλλος τρόπος για να διαμαρτυρηθούμε απέναντι στον Πρόεδρο, ο οποίος δεν μπορεί να αποδεχτεί την ύπαρξη όσων δεν μοιάζουν οπτικά και ως φιλοσοφία ζωής μαζί του. Που προάγει την αστυνομική βία στους δρόμους, που δεν τον απασχολεί εάν δει ένα νεκρό σώμα στο πεζοδρόμιο».

Η Ράπινο λίγο μετά τον Κάπερνικ, έγινε η πρώτη λευκή αθλήτρια που ακολούθησε το παράδειγμα του καθήμενου Υμνου. Η Ράπινο είναι ομοφυλόφιλη και έκτοτε βρίσκεται σε κόντρα με τον Τραμπ. Επίσης, είναι η αρχηγός της παγκόσμιας πρωταθλήτριας γυναικείας Εθνικής των ΗΠΑ και με δικό της πέναλτι η ομάδα της νίκησε 2-1 την Ισπανία, για να προκριθεί στα προημιτελικά του αντίστοιχου Μουντιάλ. Ωστόσο, στην ανάκρουση του Εθνικού Υμνου δεν τραγούδησε και δεν τοποθέτησε το χέρι στο σημείο της καρδιάς και του εθνόσημου. Αυτή της η πράξη σχολιάστηκε και πάλι αρνητικά από τον Τραμπ, ο οποίος έκανε λόγο για απαράδεκτη συμπεριφορά.

twitter

Αμέσως μετά το ματς με την Ισπανία, μπροστά στην κάμερα η Ράπινο ρωτήθηκε για το εάν θα πήγαινε να συναντήσει τον Πρόεδρο, σε περίπτωση που θα καλούσε την Εθνική και η απάντησή της ήταν πραγματικά από τις πιο underground που έχουν δοθεί ποτέ από αθλητή ομοσπονδιακού συγκροτήματος σε οποιοδήποτε άθλημα: «Δεν νομίζω να με καλέσει, αλλά δεν πρόκειται να πάω στον γαμ@@@@@ Λευκό Οίκο»!


Οι απαντήσεις του Ντόναλντ Τραμπ στο Twitter μετά τη δήλωση της Ράπινο



Η στάση της αρχηγού από τη μία είναι απαράδεκτη. Εφόσον δηλαδή έχει αποφασίσει να φοράει το περιβραχιόνιο και να εκπροσωπεί τη χώρα της, οφείλει να είναι πιο προσεκτική όταν αναφέρεται στο ύψιστο αξίωμα της πατρίδας της. Από την άλλη όμως έχει και υποχρέωση απέναντι στον απλό κόσμο. Να στηρίζει το δίκαιο, να ορθώνει ανάστημα, να ξεμπροστιάζει το λάθος. Κάπως έτσι όλη αυτή η ιστορία με την αντίδραση της Μέγκαν Ράπινο φέρνει στο μυαλό τον Γερμανό, Μάρτιν Νίμελερ, ο οποίος θέλοντας να μιλήσει για την αδράνεια των συμπατριωτών του στα χρόνια του Ολοκαυτώματος, εξήγησε στο διάσημο αφηγηματικό ποίημά του...

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #13 στις: Τετ 18 Μάρ 2020 13:17 »
Παράθεση
Άλλη μια μέρα μέσα, άλλη μια κινηματογραφική πρόταση για να περάσει η ώρα. Μεταφερόμαστε στο Μουντιάλ του 1950, εκεί όπου οι πάντα-έτοιμοι-να-κατακτήσουν-το-Μουντιάλ Άγγλοι έφαγαν μια από τις μεγαλύτερες σφαλιάρες της ιστορίας τους από τον... Τζεράρντ Μπάτλερ και την παρέα του.


Όταν οι ερασιτέχνες έκαναν την έκπληξη
Ήταν 29 Ιουνίου του 1950 όταν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών σε Μουντιάλ έλαβε χώρα στη Βραζιλία. Μπροστά σε δέκα χιλιάδες περίπου θεατές στο Μπέλο Οριζόντε η Αγγλία που παιζόταν 3/1 για να κατακτήσει το Μουντιάλ, αντιμετώπιζε μια ομάδα που οι μπουκ την έδιναν 500/1. Μια ομάδα που την αποτελούσαν μεταξύ άλλων ένας ταχυδρόμος, ένας λαντζέρης και ένας οδηγός νεκροφόρας. Οι Άγγλοι χωρίς να έχουν ξαναπαίξει σε Μουντιάλ και να δοκιμαστούν, είχαν την αλαζονεία που τους συνόδευε εκείνα τα χρόνια ως οι δημιουργοί του ποδοσφαίρου που δεν γίνεται να χάσουν από κανέναν. Δεν υπήρχε άλλωστε και λόγος να παίξουν με τους μαθητές τους από διάφορες άλλες υποανάπτυκτες ποδοσφαιρικά χώρες. Ήταν δε τέτοια η άνεσή τους, που είχαν αφήσει τον Στάνλει Μάθιουζ εκτός ομάδας για να παίξει στα μετέπεια πιο δύσκολα ματς.



Από την άλλη πλευρά η ομάδα των ΗΠΑ ήταν κυρίως ομάδα μεταναστών με καταγωγή από πιο ποδοσφαιρικές χώρες. Η ομάδα είχε Ιταλούς, Πορτογάλους, έναν Ιρλανδό, έναν Σκωτσέζο και έναν Αϊτινό (αν βάζαμε και έναν Πόντιο θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο). Ο επί 10 χρόνια αρχηγός της εθνικής της ομάδας Γουόλτερ Μπαρ έδωσε το περιβραχιόνιο στον Εντ ΜακΙλβένι για το συγκεκριμένο ματς, γιατί ήταν Σκωτσέζος διάολε και θέλεις πάντα έναν Σκωτσέζο αρχηγό για να αντιμετωπίσεις τους Άγγλους, δεν έχετε δει Μπρέιβχαρτ;



Οι Άγγλοι μπήκαν δυνατά, πίεσαν, έχασαν φάσεις, ο τερματοφύλακας Μπόργκι κατέβασε τα ρολά και στο 38′ το σοκ ήρθε, καθώς μπήκε ένα γκολ από τον Αϊτινό  (με πατέρα Γερμανό και μητέρα Αϊτινή) Τζο Γκαετιένς. Ένα εύκολο σουτ από τους Αμερικάνους μετατράπηκε σε γκολ όταν ο Τζο έκανε κάτι σαν κεφαλιά ψαράκι και άλλαξε την πορεία της μπάλας. Κάποιοι είπαν ότι ήταν θέμα τύχης, άλλοι ότι το ήθελε, το θέμα είναι ότι έγραψε το ΗΠΑ-Αγγλία 1-0. Οι Άγγλοι όσο και να πίεσαν δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι και το σκορ δεν άλλαξε μέχρι το τέλος. Ο σκόρερ αποθεώθηκε στις αγκαλιές των Βραζιλιάνων οπαδών (βλέπε πρώτη φωτό).

Ο αστικός μύθος λέει ότι όταν Άγγλος απεσταλμένος ενημέρωσε την πατρίδα για το τελικό σκορ με τηλεγράφημα, κανείς δεν πίστεψε το σκορ και θεώρησαν ότι ήταν λάθος με αποτέλεσμα κάποιες αγγλικές εφημερίδες να γράψουν ότι το τελικό σκορ ήταν 10-1 υπέρ της Αγγλίας (το οποίο αν και δεν επιβεβαιώνεται, εμείς το θεωρούμε αλήθεια γιατί μιλάμε για Άγγλους). Την ίδια στιγμή στις ΗΠΑ το τελικό αποτέλεσμα δεν είχε όση δημοσιότητα του άξιζε, με τους Νιου Γιορκ Τάιμς να αφιερώνουν μια-δυο παραγράφους για τον άθλο, ενώ άλλες εφημερίδες είχαν απλά το σκορ (πολύ συχνά λάθος) και έγραφαν λανθασμένα τα ονόματα των παικτών. Με την άνοδο του ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ αργότερα, αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές εκείνης της ομάδας τιμήθηκαν, μάλιστα κάποιοι από αυτούς μετά θάνατον όπως ο σκόρερ Γκαετιένς που σκοτώθηκε στις πολιτικές αναταραχές της πατρίδας του και ποτέ δεν βρέθηκε το πτώμα του. Οι Άγγλοι αντιμετώπισαν την ήττα με τον γνωστό τους τρόπο, ο τερματοφύλακας Γουίλιαμς για παράδειγμα είχε δηλώσει: “Οι Αμερικάνοι εμφανίστηκαν φορώντας σομπρέρος και καπνίζοντας πούρα, δεν πρέπει να ακούμπησαν την μπάλα πάνω από έξι φορές”.  Η απάντηση ήρθε από τον Γουόλτερ Μπαρ: “Για να κερδίσεις με 1-0 αρκεί να ακουμπήσεις μια φορά την μπάλα”.

&feature=emb_title

Η ιστορία έγινε πιο γνωστή αργότερα από το βιβλίο “The Game of Their Lives” και την ομώνυμη ταινία πριν μερικά χρόνια. Μια ταινία στην οποία ο Τζέραρντ Μπάτλερ σαν άλλος Λεωνίδας παίζει τον τερματοφύλακα Μπόργκι που φυλώντας άλλου είδους Θερμοπύλες εμποδίζει τους Άγγλους, ενώ τον Αϊτινό σκόρερ παίζει ο Τζίμι Ζαν-Λουίς που έπαιζε στη σειρά Heroes τον χαρακτήρα με όνομα ο “Αϊτινός”. Συμπτώσεις, αλλά η ταινία είναι αρκετά μέτρια δυστυχώς, φουλ από κλισέ και με αρκετές διαφορές από την πραγματική ιστορία και τους πρωταγωνιστές.



Η τύχη έφερε τις ομάδες αντίπαλες ξανά το 2010 και πριν τον αγώνα όλοι θυμήθηκαν αυτό το ματς. Οι Άγγλοι θέλοντας να ξεπλύνουν την ντροπή και οι Αμερικάνοι ως κίνητρο για κάτι καλύτερο. Το τελικό 1-1 ήρθε και αυτή τη φορά στις ΗΠΑ η σημασία που πήρε στα ΜΜΕ ήταν πολύ πολύ μεγαλύτερη. Το παραπάνω επικό εξώφυλλο τα λέει όλα. Όσα χρόνια και να περάσουν όμως, οι άνθρωποι που από το πουθενά έκαναν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του Μουντιάλ θα είναι οι πρωτοπόροι και αυτοί που θα δίνουν ελπίδα σε όλα τα αουτσάιντερ των Μουντιάλ.

sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #14 στις: Σαβ 21 Μάρ 2020 13:16 »
Γκιλ Σκοτ-Χέρον : «Ξέρετε, ο πατέρας μου έπαιξε μπάλα στη Σέλτικ. Γι’ αυτό κι εγώ υποστηρίζω τη Ρέιντζερς»

Ο Γκιλ Χέρον με τη φανέλα της Σέλτικ

Κάθε φορά που ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον έδινε συναυλία στη Σκοτία ο κόσμος τον ρωτούσε για τον πατέρα του. Κι έδινε συχνά συναυλίες εκεί. Είχε δημιουργηθεί μάλιστα μια παράδοση: οι φαν να εμφανίζονται με φανέλες της Σέλτικ. Όπως είχε πει πάλι ο ίδιος, «οι Σκοτσέζοι αγαπούν δυο πράγματα, το ποδόσφαιρο και τη μουσική», και δυο γενιές της οικογένειας Χέρον έδωσαν από έναν άξιο εκπρόσωπο σε αυτούς τους δυο σημαντικούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον, ο γιος, ήταν συγγραφέας, ποιητής, ακτιβιστής, μουσικός, και είχε πει πολύ σωστά πράγματα με αυτή τη συγκλονιστική βραχνάδα στη φωνή («η φωνή μου βρυχάται, σαν συρμός του μετρό με σκασμένο λάστιχο»), με αυτό το ασύγκριτο γκρουβ. Το 1970 προφήτεψε πως «Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά» – τότε δεν υπήρχε το Internet. Δεν ήταν ακριβώς τραγούδι αλλά spoken word, ποίηση με συνοδεία κρουστών. Την ίδια χρονιά, θα παρατηρήσει πως η Αμερική στέλνει τον λευκό άνθρωπο στη σελήνη, αλλά δεν καταφέρνει να προσφέρει κοινωνική ασφάλιση στους φτωχούς, δηλαδή στους μαύρους –ο ίδιος θα πεθάνει σε νοσοκομείο για άπορους–, το 1979, εφτά χρόνια πριν το Τσερνομπίλ, θα μιλήσει για τα πυρηνικά ατυχήματα, αργότερα για την πολεμική βιομηχανία κι όταν πια θα βουτηχτεί στον προσωπικό του εφιάλτη που τον έστειλε ακόμη και στη φυλακή, θα μιλήσει για τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

«Κάναμε ό,τι κάναμε, έτσι όπως το κάναμε, χάρη σε σένα»: έτσι τον αποχαιρέτησε ο Chuck D των Public Enemy. Μόνος ή με το γκρουπ του, τους Lost Poets, ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον άνοιξε τον δρόμο για όσους ακολούθησαν, σε σημείο να αναφέρεται συχνά ως «ο πάπας της ραπ». Θα απαντήσει και σ’ αυτό, ασκώντας σκληρή κριτική στους χρυσοθήρες απολίτικους ράπερς, τους οποίους μάλλον δεν αισθανόταν καθόλου ως βαφτιστήρια του.

Δεν πιστεύω ότι ο Σκοτ-Χέρον ήταν πράγματι φαν της Ρέιντζερς, και δεν φαίνεται να παρακολουθούσε ή να έπαιζε ποδόσφαιρο – του άρεσε το μπάσκετ κι ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ ήταν παιδικός του φίλος. Πάντως δεν είδε ποτέ τον πατέρα του να παίζει μπάλα. Έτσι κι αλλιώς, οι γονείς του χώρισαν όταν ο μικρός Γκιλ ήταν δυο ετών, κι ό,τι ήξερε για την ποδοσφαιρική καριέρα του πατέρα του το έμαθε από διηγήσεις. Πατέρας και γιος ξανασυναντήθηκαν είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1975, όταν η ετεροθαλής αδερφή του Σκοτ-Χέρον πήγε να τον δει σε μια συναυλία.

«Ο Μπέιμπ Ρουθ του ποδοσφαίρου»

Ο Γκιλ Χέρον, ο πατέρας, γεννήθηκε, λοιπόν, το 1922 στην Τζαμάικα. Γρήγορος κι αθλητικός, διακρίνεται από μικρός σε πολλά σπορ. Πριν φύγει εθελοντής στην καναδέζικη αεροπορία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προλαβαίνει να νικήσει σε αγώνα δρόμου τον μετέπειτα παγκόσμιο ρέκορντμαν στα 400 μέτρα και δυο φορές ολυμπιονίκη, Χέρμπερτ Μακ Κίνλεϊ, και να αναδειχθεί πρωταθλητής Μίσιγκαν στην πυγμαχία. Μετά τον πόλεμο, εγκαθίσταται στο Ντιτρόιτ, και παίζει ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά – κερδίζει μερικά δολάρια για κάθε ματς, πολύ λιγότερα από τους λευκούς συμπαίχτες του. Παίζει σέντερ φορ, είναι τεχνικός και δεινός σκόρερ με ιδιαίτερα θερμό ταμπεραμέντο και έφεση στους τσακωμούς.

Το 1946 βάζει 16 γκολ σε 8 αγώνες και αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ στη North American Soccer League, συμβάλλοντας αποφασιστικά στο πρωτάθλημα που κέρδισε η ομάδα του, οι Ντιτρόιτ Γουλβερίνς. Τα επόμενα χρόνια, μετακομίζει στο Σικάγο, παντρεύεται, και παίζει ποδόσφαιρο σε δυο τοπικούς συλλόγους, στους Μαρούν και τη Σπάρτα. Πάντα με επιτυχία: το περιοδικό Ebony τού κάνει το 1947 ένα τρισέλιδο αφιέρωμα με τίτλο: «Ο Μέιμπ Ρουθ του ποδοσφαίρου».1 Στο άρθρο, παρεμπιπτόντως, το ποδόσφαιρο αναφέρεται ως ένα εξωτικό παιχνίδι, το οποίο έπαιζαν ήδη στην Αρχαία Αθήνα και τη Σπάρτη.


Στο Ντιτρόιτ, με τη φανέλα των Γουλβερίνς

Ίσως ήταν η επιδεξιότητά του Γκιλ μπροστά στο τέρμα και η τεχνική του που γελοιοποιούσε τους αντιπάλους, ίσως το στιλ του –ήταν ψηλός, όμορφος, κομψός–, πιθανότατα ήταν και το χρώμα του, πάντως έγινε από την αρχή στόχος των αμυντικών που θεωρούσαν σχεδόν καθήκον τους να του κάνουν αντιαθλητικά φάουλ. Αυτός με τη σειρά του απολάμβανε να ανταποδίδει τα χτυπήματα «με αναμφισβήτητη χάρη και αγριότητα», σύμφωνα με τον γιο του. Γυρνούσε στο σπίτι γεμάτος πληγές και μελανιές, αλλά λάτρευε το ποδόσφαιρο, μιλούσε με τις ώρες για τα ματς, τους συμπαίχτες του, τα γκολ του. Μετά το διαζύγιο, ξαναγυρίζει στο Ντιτρόιτ και παίζει για τους Κορίνθιανς.

Το Μαύρο Βέλος της Σέλτικ

H Σέλτικ εκείνα τα χρόνια συνήθιζε τις καλοκαιρινές περιοδείες στη Βόρεια Αμερική. Τον είδαν και τον κάλεσαν να δοκιμαστεί στη Γλασκώβη. Δέχτηκε αμέσως. Ήταν πια 29 χρονών κι ήταν η μοναδική του ευκαιρία να διαπιστώσει τι αξίζει και, αν όλα πήγαιναν καλά, να κάνει αυτό που πάντα ήθελε: να παίξει επαγγελματικά μπάλα και μάλιστα σε μια μεγάλη ομάδα και σε ένα μεγάλο πρωτάθλημα, καταφέρνοντας κάτι αντίστοιχο με αυτό που κατάφερε το 1947 ο Τζάκι Ρόμπινσον, ο πρώτος μαύρος παίχτης στο αμερικάνικο επαγγελματικό πρωτάθλημα του μπέιζμπολ.

Στο ματς όπου δοκιμάζεται, σκοράρει δυο φορές κι αποχτά το παρατσούκλι «Μαύρο Βέλος». Γίνεται ο πρώτος μαύρος παίκτης της Σέλτικ και του επαγγελματικού σκοτσέζικου πρωταθλήματος. Είχε προηγηθεί, στα τέλη του 19ου αιώνα, ο μιγάς Άντριου Γουότσον. Στις 19 Αυγούστου 1951, 40.000 θεατές στο Σέλτικ Παρκ, θα δουν τον Γκιλ Χέρον να σκοράρει στον πρώτο του επίσημο αγώνα, εναντίον της Μόρτον για το Λιγκ Καπ. Στις 28 του ίδιου μήνα θα βάλει το δεύτερό του γκολ, απέναντι στην Ερντριόνιανς. Σε μια αντεπίθεση, θα πάρει τη μπάλα στο ύψος της σέντρας, θα ξεκινήσει μια από τις γνωστές του κούρσες και θα τελειώσει με μακρινό σουτ. Ιδανικό ξεκίνημα. Αυτό όμως θα είναι το τελευταίο του γκολ με την πρώτη ομάδα της Σέλτικ.



Θα παίξει μόλις πέντε αγώνες. Εκτός από τον ανταγωνισμό με τον τοπικό ήρωα Τζον ΜακΦέιλ για μια θέση στην ενδεκάδα, αναφέρθηκαν διάφοροι λόγοι για να εξηγήσουν την αποτυχία του να προσαρμοστεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Οι περισσότεροι αντανακλούν φυλετικά στερεότυπα και προκαταλήψεις, διαδεδομένες στο βρετανικό ποδόσφαιρο, τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του ’90: οι μαύροι ποδοσφαιριστές θεωρούνταν μαλθακοί, όχι ιδιαίτερα εργατικοί, ασυνεπείς. Ειπώθηκε λοιπόν πως δεν άντεχε το κρύο –αυτός που έζησε στον Καναδά, στο Ντιτρόιτ και στο Σικάγο–, πως δεν τα έβγαζε πέρα με τα σκληρά μαρκαρίσματα –λες κι ήταν η πρώτη φορά που τα αντιμετώπιζε–, πως ήταν τεχνικός παίκτης κι όχι αρκετά γερό κορμί –ο Γκιλ Χέρον υπήρξε πυγμάχος, ενώ τα καλοκαίρια στη Σκοτία έπαιζε στο πρωτάθλημα κρίκετ–, πως δεν ήταν σοβαρός κι αδιαφορούσε για το ποδόσφαιρο – κι όμως, ήταν το όνειρο της ζωής του.

Οι συμπαίχτες του σκανδαλίζονταν όταν τον έβλεπαν να γυρνάει την Γλασκώβη ψάχνοντας στα δισκάδικα για αμερικάνικους δίσκους, όταν ασχολιόταν με τη φωτογραφία ή όταν έβγαινε τα βράδια – η δεύτερη γυναίκα του ήταν Σκοτσέζα. Στην πρώτη συνέντευξη σε τοπική εφημερίδα, εξέφρασε την απορία του που η πόλη κοιμάται από τις 9 το βράδυ. Χρόνια μετά, θα μιλήσει για τον ρατσισμό που αντιμετώπισε σε μια χώρα όπου το χρώμα του τον έκανε ιδιαίτερα εξωτικό και τους ανθρώπους συχνά εχθρικούς. Από τις κερκίδες φώναζαν «πιάστε τον Νέγρο» – πράγμα όχι εύκολο, όταν μιλάμε για τον ταχύτατο Γκιλ Χέρον.

Όπως και να ’χει, θα παίξει μερικούς μήνες στη δεύτερη ομάδα της Σέλτικ, όπου θα βάλει 15 γκολ, στη συνέχεια σε μια άλλη ομάδα της Γλασκώβης, τη Θερντ Λανάρκ, και την επόμενη χρονιά θα πάει στην Αγγλία, στους Κιντερμίνστερ Χάριερς. Το 1952, δέκα χρόνια πριν την ανεξαρτησία της Τζαμάικας, θα φορέσει τη φανέλα της εθνικής της ομάδας. Το 1954 θα γυρίσει στο Ντιτρόιτ και θα πιάσει δουλειά στην αυτοκινητοβιομηχανία Φορντ. Τα Σαββατοκύριακα θα παίζει ποδόσφαιρο στους Κορίνθιανς. Θα αποκτήσει τρία ακόμη παιδιά και θα πεθάνει το 2008.


Πατέρας και γιος, το 1993

Λίγους μήνες πριν είχε πανηγυρίσει, μαζί με τα εγγόνια του, τη νίκη ενός Τζαμαϊκανού, του Γιουσέιν Μπολτ, στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Το 1992, ήδη εβδομηντάρης κι ίσως εμπνευσμένος από την καριέρα του γιου του, θα κυκλοφορήσει μια συλλογή με ποιήματα, ανάμεσά τους ένα με τις αναμνήσεις του από το πέρασμά του από τη Σκοτία. Στο τελευταίο τετράστιχο, οραματιζόταν ένα είδος παράδεισου, όπου οι οπαδοί θα θυμούνται για πάντα τα αστέρια του ποδοσφαίρου.

Η συλλογική μνήμη λειτουργεί ακριβώς έτσι, καμιά φορά: μια σεζόν ήταν αρκετή ώστε ο Γκιλ Χέρον να σημαδέψει την ιστορία της Σέλτικ. Το 2008, ο Σκοτσέζος Μάικλ Μάρα, ο Βάρδος του Νταντί, θα γράψει για εκείνον αυτό το τρυφερό τραγούδι:

&feature=emb_title

Ρέιντζερς»
Γκιλ Σκοτ-Χέρον : «Ξέρετε, ο πατέρας μου έπαιξε μπάλα στη Σέλτικ. Γι’ αυτό κι εγώ υποστηρίζω τη Ρέιντζερς»
Published by humba on 5 Απριλίου 2016 | Leave a response
Ο Γκιλ Χέρον με τη φανέλα της Σέλτικ
Ο Γκιλ Χέρον με τη φανέλα της Σέλτικ
Κάθε φορά που ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον έδινε συναυλία στη Σκοτία ο κόσμος τον ρωτούσε για τον πατέρα του. Κι έδινε συχνά συναυλίες εκεί. Είχε δημιουργηθεί μάλιστα μια παράδοση: οι φαν να εμφανίζονται με φανέλες της Σέλτικ. Όπως είχε πει πάλι ο ίδιος, «οι Σκοτσέζοι αγαπούν δυο πράγματα, το ποδόσφαιρο και τη μουσική», και δυο γενιές της οικογένειας Χέρον έδωσαν από έναν άξιο εκπρόσωπο σε αυτούς τους δυο σημαντικούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον, ο γιος, ήταν συγγραφέας, ποιητής, ακτιβιστής, μουσικός, και είχε πει πολύ σωστά πράγματα με αυτή τη συγκλονιστική βραχνάδα στη φωνή («η φωνή μου βρυχάται, σαν συρμός του μετρό με σκασμένο λάστιχο»), με αυτό το ασύγκριτο γκρουβ. Το 1970 προφήτεψε πως «Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά» – τότε δεν υπήρχε το Internet. Δεν ήταν ακριβώς τραγούδι αλλά spoken word, ποίηση με συνοδεία κρουστών. Την ίδια χρονιά, θα παρατηρήσει πως η Αμερική στέλνει τον λευκό άνθρωπο στη σελήνη, αλλά δεν καταφέρνει να προσφέρει κοινωνική ασφάλιση στους φτωχούς, δηλαδή στους μαύρους –ο ίδιος θα πεθάνει σε νοσοκομείο για άπορους–, το 1979, εφτά χρόνια πριν το Τσερνομπίλ, θα μιλήσει για τα πυρηνικά ατυχήματα, αργότερα για την πολεμική βιομηχανία κι όταν πια θα βουτηχτεί στον προσωπικό του εφιάλτη που τον έστειλε ακόμη και στη φυλακή, θα μιλήσει για τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

«Κάναμε ό,τι κάναμε, έτσι όπως το κάναμε, χάρη σε σένα»: έτσι τον αποχαιρέτησε ο Chuck D των Public Enemy. Μόνος ή με το γκρουπ του, τους Lost Poets, ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον άνοιξε τον δρόμο για όσους ακολούθησαν, σε σημείο να αναφέρεται συχνά ως «ο πάπας της ραπ». Θα απαντήσει και σ’ αυτό, ασκώντας σκληρή κριτική στους χρυσοθήρες απολίτικους ράπερς, τους οποίους μάλλον δεν αισθανόταν καθόλου ως βαφτιστήρια του.

Δεν πιστεύω ότι ο Σκοτ-Χέρον ήταν πράγματι φαν της Ρέιντζερς, και δεν φαίνεται να παρακολουθούσε ή να έπαιζε ποδόσφαιρο – του άρεσε το μπάσκετ κι ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ ήταν παιδικός του φίλος. Πάντως δεν είδε ποτέ τον πατέρα του να παίζει μπάλα. Έτσι κι αλλιώς, οι γονείς του χώρισαν όταν ο μικρός Γκιλ ήταν δυο ετών, κι ό,τι ήξερε για την ποδοσφαιρική καριέρα του πατέρα του το έμαθε από διηγήσεις. Πατέρας και γιος ξανασυναντήθηκαν είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1975, όταν η ετεροθαλής αδερφή του Σκοτ-Χέρον πήγε να τον δει σε μια συναυλία.

«Ο Μπέιμπ Ρουθ του ποδοσφαίρου»

Ο Γκιλ Χέρον, ο πατέρας, γεννήθηκε, λοιπόν, το 1922 στην Τζαμάικα. Γρήγορος κι αθλητικός, διακρίνεται από μικρός σε πολλά σπορ. Πριν φύγει εθελοντής στην καναδέζικη αεροπορία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προλαβαίνει να νικήσει σε αγώνα δρόμου τον μετέπειτα παγκόσμιο ρέκορντμαν στα 400 μέτρα και δυο φορές ολυμπιονίκη, Χέρμπερτ Μακ Κίνλεϊ, και να αναδειχθεί πρωταθλητής Μίσιγκαν στην πυγμαχία. Μετά τον πόλεμο, εγκαθίσταται στο Ντιτρόιτ, και παίζει ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά – κερδίζει μερικά δολάρια για κάθε ματς, πολύ λιγότερα από τους λευκούς συμπαίχτες του. Παίζει σέντερ φορ, είναι τεχνικός και δεινός σκόρερ με ιδιαίτερα θερμό ταμπεραμέντο και έφεση στους τσακωμούς.

Το 1946 βάζει 16 γκολ σε 8 αγώνες και αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ στη North American Soccer League, συμβάλλοντας αποφασιστικά στο πρωτάθλημα που κέρδισε η ομάδα του, οι Ντιτρόιτ Γουλβερίνς. Τα επόμενα χρόνια, μετακομίζει στο Σικάγο, παντρεύεται, και παίζει ποδόσφαιρο σε δυο τοπικούς συλλόγους, στους Μαρούν και τη Σπάρτα. Πάντα με επιτυχία: το περιοδικό Ebony τού κάνει το 1947 ένα τρισέλιδο αφιέρωμα με τίτλο: «Ο Μέιμπ Ρουθ του ποδοσφαίρου».1 Στο άρθρο, παρεμπιπτόντως, το ποδόσφαιρο αναφέρεται ως ένα εξωτικό παιχνίδι, το οποίο έπαιζαν ήδη στην Αρχαία Αθήνα και τη Σπάρτη.

Στο Ντιτρόιτ, με τη φανέλα των Γουλβερίνς
Στο Ντιτρόιτ, με τη φανέλα των Γουλβερίνς
Ίσως ήταν η επιδεξιότητά του Γκιλ μπροστά στο τέρμα και η τεχνική του που γελοιοποιούσε τους αντιπάλους, ίσως το στιλ του –ήταν ψηλός, όμορφος, κομψός–, πιθανότατα ήταν και το χρώμα του, πάντως έγινε από την αρχή στόχος των αμυντικών που θεωρούσαν σχεδόν καθήκον τους να του κάνουν αντιαθλητικά φάουλ. Αυτός με τη σειρά του απολάμβανε να ανταποδίδει τα χτυπήματα «με αναμφισβήτητη χάρη και αγριότητα», σύμφωνα με τον γιο του. Γυρνούσε στο σπίτι γεμάτος πληγές και μελανιές, αλλά λάτρευε το ποδόσφαιρο, μιλούσε με τις ώρες για τα ματς, τους συμπαίχτες του, τα γκολ του. Μετά το διαζύγιο, ξαναγυρίζει στο Ντιτρόιτ και παίζει για τους Κορίνθιανς.

Το Μαύρο Βέλος της Σέλτικ

H Σέλτικ εκείνα τα χρόνια συνήθιζε τις καλοκαιρινές περιοδείες στη Βόρεια Αμερική. Τον είδαν και τον κάλεσαν να δοκιμαστεί στη Γλασκώβη. Δέχτηκε αμέσως. Ήταν πια 29 χρονών κι ήταν η μοναδική του ευκαιρία να διαπιστώσει τι αξίζει και, αν όλα πήγαιναν καλά, να κάνει αυτό που πάντα ήθελε: να παίξει επαγγελματικά μπάλα και μάλιστα σε μια μεγάλη ομάδα και σε ένα μεγάλο πρωτάθλημα, καταφέρνοντας κάτι αντίστοιχο με αυτό που κατάφερε το 1947 ο Τζάκι Ρόμπινσον, ο πρώτος μαύρος παίχτης στο αμερικάνικο επαγγελματικό πρωτάθλημα του μπέιζμπολ.

Στο ματς όπου δοκιμάζεται, σκοράρει δυο φορές κι αποχτά το παρατσούκλι «Μαύρο Βέλος». Γίνεται ο πρώτος μαύρος παίκτης της Σέλτικ και του επαγγελματικού σκοτσέζικου πρωταθλήματος. Είχε προηγηθεί, στα τέλη του 19ου αιώνα, ο μιγάς Άντριου Γουότσον. Στις 19 Αυγούστου 1951, 40.000 θεατές στο Σέλτικ Παρκ, θα δουν τον Γκιλ Χέρον να σκοράρει στον πρώτο του επίσημο αγώνα, εναντίον της Μόρτον για το Λιγκ Καπ. Στις 28 του ίδιου μήνα θα βάλει το δεύτερό του γκολ, απέναντι στην Ερντριόνιανς. Σε μια αντεπίθεση, θα πάρει τη μπάλα στο ύψος της σέντρας, θα ξεκινήσει μια από τις γνωστές του κούρσες και θα τελειώσει με μακρινό σουτ. Ιδανικό ξεκίνημα. Αυτό όμως θα είναι το τελευταίο του γκολ με την πρώτη ομάδα της Σέλτικ.

GW597H804

Θα παίξει μόλις πέντε αγώνες. Εκτός από τον ανταγωνισμό με τον τοπικό ήρωα Τζον ΜακΦέιλ για μια θέση στην ενδεκάδα, αναφέρθηκαν διάφοροι λόγοι για να εξηγήσουν την αποτυχία του να προσαρμοστεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Οι περισσότεροι αντανακλούν φυλετικά στερεότυπα και προκαταλήψεις, διαδεδομένες στο βρετανικό ποδόσφαιρο, τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του ’90: οι μαύροι ποδοσφαιριστές θεωρούνταν μαλθακοί, όχι ιδιαίτερα εργατικοί, ασυνεπείς. Ειπώθηκε λοιπόν πως δεν άντεχε το κρύο –αυτός που έζησε στον Καναδά, στο Ντιτρόιτ και στο Σικάγο–, πως δεν τα έβγαζε πέρα με τα σκληρά μαρκαρίσματα –λες κι ήταν η πρώτη φορά που τα αντιμετώπιζε–, πως ήταν τεχνικός παίκτης κι όχι αρκετά γερό κορμί –ο Γκιλ Χέρον υπήρξε πυγμάχος, ενώ τα καλοκαίρια στη Σκοτία έπαιζε στο πρωτάθλημα κρίκετ–, πως δεν ήταν σοβαρός κι αδιαφορούσε για το ποδόσφαιρο – κι όμως, ήταν το όνειρο της ζωής του.

Οι συμπαίχτες του σκανδαλίζονταν όταν τον έβλεπαν να γυρνάει την Γλασκώβη ψάχνοντας στα δισκάδικα για αμερικάνικους δίσκους, όταν ασχολιόταν με τη φωτογραφία ή όταν έβγαινε τα βράδια – η δεύτερη γυναίκα του ήταν Σκοτσέζα. Στην πρώτη συνέντευξη σε τοπική εφημερίδα, εξέφρασε την απορία του που η πόλη κοιμάται από τις 9 το βράδυ. Χρόνια μετά, θα μιλήσει για τον ρατσισμό που αντιμετώπισε σε μια χώρα όπου το χρώμα του τον έκανε ιδιαίτερα εξωτικό και τους ανθρώπους συχνά εχθρικούς. Από τις κερκίδες φώναζαν «πιάστε τον Νέγρο» – πράγμα όχι εύκολο, όταν μιλάμε για τον ταχύτατο Γκιλ Χέρον.

Όπως και να ’χει, θα παίξει μερικούς μήνες στη δεύτερη ομάδα της Σέλτικ, όπου θα βάλει 15 γκολ, στη συνέχεια σε μια άλλη ομάδα της Γλασκώβης, τη Θερντ Λανάρκ, και την επόμενη χρονιά θα πάει στην Αγγλία, στους Κιντερμίνστερ Χάριερς. Το 1952, δέκα χρόνια πριν την ανεξαρτησία της Τζαμάικας, θα φορέσει τη φανέλα της εθνικής της ομάδας. Το 1954 θα γυρίσει στο Ντιτρόιτ και θα πιάσει δουλειά στην αυτοκινητοβιομηχανία Φορντ. Τα Σαββατοκύριακα θα παίζει ποδόσφαιρο στους Κορίνθιανς. Θα αποκτήσει τρία ακόμη παιδιά και θα πεθάνει το 2008.

Πατέρας και γιος, το 1993
Πατέρας και γιος, το 1993
Λίγους μήνες πριν είχε πανηγυρίσει, μαζί με τα εγγόνια του, τη νίκη ενός Τζαμαϊκανού, του Γιουσέιν Μπολτ, στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Το 1992, ήδη εβδομηντάρης κι ίσως εμπνευσμένος από την καριέρα του γιου του, θα κυκλοφορήσει μια συλλογή με ποιήματα, ανάμεσά τους ένα με τις αναμνήσεις του από το πέρασμά του από τη Σκοτία. Στο τελευταίο τετράστιχο, οραματιζόταν ένα είδος παράδεισου, όπου οι οπαδοί θα θυμούνται για πάντα τα αστέρια του ποδοσφαίρου.

Η συλλογική μνήμη λειτουργεί ακριβώς έτσι, καμιά φορά: μια σεζόν ήταν αρκετή ώστε ο Γκιλ Χέρον να σημαδέψει την ιστορία της Σέλτικ. Το 2008, ο Σκοτσέζος Μάικλ Μάρα, ο Βάρδος του Νταντί, θα γράψει για εκείνον αυτό το τρυφερό τραγούδι:



Λένα Δελβερούδη

Βιβλιογραφία

Gil Scott-Heron, The Last Holiday: A Memoir, Εδιμβούργο, 2012

Mathias Edwards, Nicolas Kssis-Martov, «Mon père, ce Heron», SoFoot, τχ. 133, Φεβρουάριος 2016

https://scottishleisurehistory.wordpress.com/2015/08/

http://cahiersdufootball.net/blogs/teenage-kicks/tag/gil-heron/

http://www.theguardian.com/football/2008/dec/19/gil-heron-obituary

1 Ο Μπέιμπ Ρουθ ήταν παίχτης-θρύλος του μπέιζμπολ και από τα μεγαλύτερα είδωλα της αμερικάνικης κουλτούρας.
humbazine.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #15 στις: Σαβ 28 Μάρ 2020 19:41 »
2020 μ.Χ. Όλος ο πλανήτης βρίσκεται υπό κορονοική κατοχή… Όλος; Όχι! Ένα χωριό ανυπόταχτων Νικαραγουανών αντιστέκεται ακόμη στους εισβολείς, παίζοντας μπάλα για να παίρνει ο κοσμάκης τη δόση του.


Μιλάμε για τέτοια επίπεδα καλτίλας που στον πάγκο των φιλοξενούμενων είναι κρεμασμένες από πίσω σχολικές τσάντες με τα ρούχα των παικτών. (Kαι ναι, είναι αγώνας της 1ης κατηγορίας της Νικαράγουα.)

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #16 στις: Πεμ 03 Σεπ 2020 21:12 »


Πέναλτι, ανατροπές, γκολ στο 90′ και μάγισσες: Τα 23 χρόνια φαγούρας της Κρους Ασούλ
Ήταν μια συνηθισμένη Τετάρτη στο προπονητικό κέντρο της Κρους Ασούλ τον Απρίλιο του 2017. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν οι άνθρωποι ασφαλείας του συλλόγου. Μέχρι που στην είσοδο εμφανίστηκε μια κυρία (εμφανώς μποτοξαρισμένη) με δερμάτινο παντελόνι, γυαλί ηλίου και με μερικά απαραίτητα γυναικεία αξεσουάρ. Ένα κεφάλι αγελάδας, ένα κεφάλι γουρουνιού και αρκετά… ζαρζαβατικά. Η κυρία ήταν περιτριγυρισμένη από κάμερες. Οι άνθρωποι της ασφαλείας την αναγνώρισαν και όχι, δεν επέστρεφε από κάποιο σούπερ μάρκετ. Η διάσημη (στο Μεξικό) τηλεπερσόνα, γνωστή ως “η μάγισσα Σουλέμα”, έκανε καριέρα με προβλέψεις για θανάτους διασήμων, αλλά ήρθε η ώρα να ασχοληθεί και με την μπαλίτσα. Έφτασε μέχρι κι εκεί για να λύσει τα μάγια και την γκαντεμιά του συλλόγου που δεν σταύρωνε νίκη. Η Κρους Ασούλ που είχε ξεκινήσει με όνειρα τη σεζόν και προπονητή τον γνωστό Ισπανό Πάκο Χέμεθ βρισκόταν εκτός θέσεων πλέι-οφ με ορισμένες εντυπωσιακές ήττες, όπως η τελευταία στην οποία χρειάστηκε ένα αυτογκόλ βγαλμένο για highlights και ένα γκολ σε αντεπίθεση στο 93′. Η κυρία Σουλέμα αποφάσισε να πάρει πάνω της την κατάσταση, αφού σύμφωνα με τα λεγόμενά της (και ποιοι είμαστε εμείς να αμφιβάλλουμε) για όλα φταίνε τα οστά των νεκρών που έχουν θαφτεί κάτω από το γήπεδο του συλλόγου. Οπότε, όπως όλοι γνωρίζουμε, έπρεπε να γίνει μια τελετή “καθαρισμού”, να φύγει η κατάρα. Οι σεκιουριτάδες δεν την άφησαν να μπει μέσα, οπότε το τελετουργικό έλαβε χώρα εκτός.


Μια συνηθισμένη ημέρα στο ποδόσφαιρο του Μεξικού

Για όσους δεν γνωρίζουν πολλά από μεξικάνικο ποδόσφαιρο, η Κρους Ασούλ (ή Κρουζ Αζούλ όπως συχνά την αναφέρουμε στην Ελλάδα), θεωρείται μια από τις μεγάλες ομάδες στο Μεξικό. Τη φανέλα της έχουν φορέσει πολλοί διάσημοι παίκτες, ενώ ο σύλλογος έχει κατακτήσει αρκετούς τίτλους. Η ομάδα ιδρύθηκε από τους εργάτες της ομώνυμης τσιμεντοβιομηχανίας στην πολιτεία Χιντάλγκο, έχει πολύ σημαντική ιστορία που κάποια στιγμή θα αναλύσουμε πιο διεξοδικά και τη δεκαετία του 1970 μετακόμισε στην πόλη του Μεξικού, κρατώντας όμως δεσμούς με την εργατική καταγωγή της μέχρι και σήμερα. Το πρόβλημα για την Κρους Ασούλ είναι ότι το τελευταίο της πρωτάθλημα το κατέκτησε το μακρινό 1997. Αλλά ακόμα περισσότερο και από την ανομβρία τίτλων είναι ο τρόπος με τον οποίο ήρθαν ορισμένες αποτυχίες. Γιατί αλλιώς είναι η ομάδα να περνάει μια κρίση, να έχει οικονομικά προβλήματα και να μην είναι ανταγωνιστική και αλλιώς απλά να είναι loser. Οι Σεμεντέρος έγιναν με τα χρόνια ο ορισμός της γκαντεμιάς, ο ορισμός των chokers στο Μεξικό. Η ομάδα που ήξερες ότι όταν όλα πήγαιναν καλά και η επιτυχία ήταν σίγουρη, θα έβρισκε τον τρόπο να τα καταστρέψει όλα.

&feature=emb_title
Ούτε στον χειρότερο εχθρό μου τέτοιο ατσάλωμα

Η μεγαλύτερη και πιο ιστορική “κηδεία” έγινε το 2013. Στην Κλαουζούρα τερματίζει 5η, αλλά κάνει εξαιρετική πορεία μέχρι τον τελικό των πλέι-οφ, όπου και συναντά τη μεγάλη της αντίπαλο την Αμέρικα. Στο πρώτο παιχνίδι επικρατεί με 1-0. Στη ρεβάνς προηγείται με 0-1 μέχρι και το 88′ και είναι αγκαλιά με τον τίτλο χάρη στο συνολικό 2-0. Το τι έγινε στη συνέχεια μπορείτε να το δείτε στο παραπάνω βίντεο. Αν βαριέστε, θα σας το πω εγώ. Στο 88′ μετά από κόρνερ και φάση διαρκείας η Αμέρικα ισοφαρίζει. Στο 90′, σε νέο κόρνερ, ο προωθημένος τερματοφύλακας Μοισές πιάνει κάτι σαν κεφαλιά ψαράκι, ο αμυντικός της Κρους Ασούλ που πάει να διώξει δεν τα καταφέρνει και η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα. Το 2-1 είναι το τελικό σκορ και το παιχνίδι οδηγείται στα πέναλτι. Οι απογοητευμένοι παίκτες της Κρους Ασούλ χάνουν τα πρώτα δύο πέναλτι και με σκορ 4-2 η Αμέρικα κατακτά το πρωτάθλημα.

Το 2013 μπορεί να είναι η κορυφαία αποτυχία, αλλά όχι κι η μοναδική. Το 2010 η Κρους Ασούλ έπαιζε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ της Β. Αμερικής απέναντι στην Πατσούκα. Στο πρώτο παιχνίδι είχε επικρατήσει με 2-1. Στη ρεβάνς κρατούσε το 0-0 μέχρι το τέλος του αγώνα. Και συγκεκριμένα μέχρι το 93ο λεπτό, όταν κι ο Παραγουανός Μπενίτες σκόραρε το χρυσό γκολ για την Πατσούκα. Σε αντίθεση με το πρωτάθλημα του 2013, εδώ τα εκτός έδρας γκολ μετρούσαν. Η Πατσούκα (του αγαπημένου Νταμιάν Μάνσο) κατέκτησε τον τίτλο με αυτόν τον τρόπο:

&feature=emb_title
Κανείς δεν το περίμενε να σκοράρει η Πατσούκα στο τέλος

H Κρους Ασούλ είχε χάσει και τον προηγούμενο τελικό, του 2009, απέναντι στην Ατλάντε. Στο πρώτο ματς προηγείται με 1-3, χάνει τελικά με 4-3 χάρη σε γκολ του αγαπημένου Τσουπέτε Σουάσο. Μια δεκαετία περίπου πριν, η Κρους Ασούλ κατάφερε να γίνει η πρώτη ομάδα από το Μεξικό που έφτανε σε τελικό Κόπα Λιμπερταδόρες. Απέκλεισε Ρίβερ Πλέιτ και Ροσάριο Σεντράλ στα νοκ-άουτ και έφτασε στον τελικό απέναντι στην Μπόκα. Σίγουρα δεν ήταν φαβορί, μιλάμε για την Μπόκα που είχε Ρικέλμε-Γκαϊτάν, Ιμπάρα, Ντελγκάδο και Όσκαρ Κόρδοβα στα γκολπόστ. Αλλά ακόμα κι εκεί άγγιξε το όνειρο. Μπορεί να έχασε 0-1 στο πρώτο ματς στην έδρα της χάρη στο γκολ του Τσελίτο Ντελγκάδο στο 85′, πήγε όμως και πήρε το 0-1 μέσα στο καυτό Μπομπονέρα. Το παιχνίδι οδηγήθηκε στα καταραμένα πέναλτι. Εκεί οι Μεξικάνοι έστειλαν δυο φορές την μπάλα άουτ και μια φορά ο Κόρδοβα απέκρουσε. Το Κόπα Λιμπερταδόρες του 2001 πήγε στα χέρια της Μπόκα:

&feature=emb_title
Όταν η Κρους Ασούλ άγγιξε το όνειρο στο Μπομπονέρα

Για να είμαστε δίκαιοι, η Κρους Ασούλ κατάφερε το 2014 να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ Β. Αμερικής. Η ανομβρία στο πρωτάθλημα συνεχίστηκε όμως πανηγυρικά. Για να καταλάβετε για τι μιλάμε. Το 1999 έφτασε στον τελικό του πρωταθλήματος και έχασε τον τίτλο στο… χρυσό γκολ. Στην Κλαουζούρα του 2008 έχασε στο γκολ τον τίτλο, ενώ στην Απερτούρα του 2009 έχασε 0-2 εντός, πήγε έφερε 0-2 εκτός στο δεύτερο ματς και φυσικά στη συνέχεια έχασε στα πέναλτι. Και δεν είναι μόνο οι τελικοί, είναι και οι απλές ήττες, όπως το ιστορικό 4-3 του 2016 πάλι με την Αμέρικα, όταν η Κρους Ασούλ βρισκόταν μπροστά με 3-0 στο ημίχρονο του ντέρμπι και κατάφερε να το χάσει. Θέλετε κι άλλα; Κλαουζούρα 2003. Κρους Ασούλ και Τσίβας παίζουν στα μπαράζ για το τελευταίο εισιτήριο των πλέι-οφ. Πρώτο παιχνίδι. Η Κρους Ασούλ διαλύει την αντίπαλό της με 4-1. Δεύτερο παιχνίδι. Η Κρους Ασούλ γράφει το 0-1 μόλις στο 11′, προηγείται με συνολικό 5-1. Η Τσίβας μετατρέπει το 0-1 σε 4-1 και παίρνει το εισιτήριο μια που είχε τερματίσει ψηλότερα στην κανονική διάρκεια. Φυσικά εκτός από τον τελικό υπάρχουν και κάποιοι αποκλεισμοί σε προηγούμενους γύρους, με την Κρους Ασούλ να είναι η πρώτη στην τελική βαθμολογία και τελικά να αποκλείεται από πολύ χειρότερες ομάδες, αποκλεισμοί που κανείς δεν περίμενε.

Δεκέμβριος 2018. Η πόλη του Μεξικού ζει για τη μεγάλη ρεβάνς του 2013. Η Κρους Ασούλ κατακτά την 1η θέση στην κανονική διάρκεια, έχει εξαιρετική ομάδα, την καλύτερη άμυνα και φτάνει στον τελικό. Απέναντί της και πάλι η Αμέρικα του γνωστού και μη εξαιρετέου κόουτς Μιγκέλ Ερέρα.  Η ίδια γνωστή κυρία, η μάγισσα Σουλέμα, κατευθύνεται αυτή τη φορά στο ιστορικό Στάδιο Αζτέκα. Μια φανέλα της ομάδας, κεριά, τα γνωστά βότανα στο χέρι και το τελετουργικό για να φύγει η γκαντεμιά. Το πρώτο παιχνίδι έρχεται 0-0, αλλά στη ρεβάνς η Αμέρικα επικρατεί με 2-0 και στέφεται ξανά πρωταθλήτρια. Η Κρους Ασούλ είναι η ομάδα με τους περισσότερους χαμένους τελικούς στην ιστορία του πρωταθλήματος. Η μάγισσα Σουλέμα τα παρατάει. «Δεν φταίω εγώ, τι να κάνω; Να βάλω φανέλα και να παίξω μπάλα;», λέει απολογούμενη στους οπαδούς τής ομάδας που ζητούν τα ρέστα. Κοίτα που έχει και δίκιο.



Οι αποτυχίες της Κρους Ασούλ δεν έχουν γίνει απλά meme. Έχουν γίνει λέξη. Παρότι το 2016 η βασιλική ισπανική Ακαδημία αρνήθηκε να δώσει έγκριση ώστε η λέξη να μπει επίσημα στο ισπανικό λεξιλόγιο, το ρήμα “cruzazulear” υπάρχει και χρησιμοποιείται στο Μεξικό. Η λατινοαμερικάνικη έκδοση της Λαρούς την αποδέχεται ως λέξη κι ο ορισμός είναι “να κερδίζεις συνέχεια και να χάνεις τα πάντα από ένα λάθος“, “να χάνεις προκαλώντας έκπληξη“, “να φτάνεις πολύ πολύ κοντά σε έναν τίτλο, χωρίς να τον κατακτάς“. Τα χρόνια δίχως τίτλο φτάνουν τα 23 πλέον, ανάμεσα υπάρχουν κάποιοι μικρότεροι και φυσικά το Τσάμπιονς Λιγκ του 2014. Αλλά οι αποτυχίες είναι τόσες πολλές και τόσο εκκωφαντικές που ο κόσμος της ομάδας “ξέρει την μοίρα του”. Στην Κλαουζούρα του 2020 η Κρους Ασούλ ήταν 1η στη βαθμολογία μετά από 10 αγώνες και η ομάδα σε εξαιρετική κατάσταση. Η πανδημία έφερε τη διακοπή του πρωταθλήματος. Κι αν πείτε, εντάξει ρε φίλε, αν έχουν καλή ομάδα θα τα καταφέρουν στο επόμενο, ίσως δεν διαβάσατε τις ειδήσεις. O επί 32 χρόνια πρόεδρος του συλλόγου Μπίλι Άλβαρες κατηγορείται για ξέπλυμα χρήματος και συμμετοχή σε οργανωμένο έγκλημα. Ο Άλβαρες παραιτήθηκε, οι λογαριασμοί του πάγωσαν και σύμφωνα με τα άρθρα από το Μεξικό, είναι καταζητούμενος από την Ίντερπολ (μια που οι αρχές του Μεξικού δεν γνωρίζουν πού μπορεί να βρίσκεται) σε 195 χώρες. Κάποιος προληπτικός βέβαια θα μπορούσε να μπει, ότι ο γκαντέμης ήταν ο πρόεδρος τόσα χρόνια. Ποιος ξέρει. Ίσως ότι δεν κατάφεραν δεκάδες παίκτες και μια μάγισσα εδώ και δεκαετίες, να το καταφέρει μια αλλαγή προέδρου.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #17 στις: Σαβ 31 Οκτ 2020 12:57 »


Σταδιολαγνεία «Made in USA» (Μέρος 1o)

Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα, το MLS έχει φτάσει να είναι το ένατο μεγαλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο σε κομμένα εισιτήρια. Έχοντας μάθει από τα λάθη των προκατόχων του, η λίγκα φαίνεται να ακολουθεί ένα επιχειρηματικό μοντέλο που της επιτρέπει να ανεβαίνει συνεχώς σε δημοτικότητα στο «ξένο» αμερικανικό κοινό. Οι ομάδες όλο κι αυξάνονται, τα χρήματα επίσης, ο κόσμος ανταποκρίνεται και προσελκύονται όλο και σπουδαιότεροι παίκτες, με τελευταίο παράδειγμα την πρόσφατη μεταγραφή του Gonzalo Higuaín στην Inter Miami.
 

Η κατασκευή νέων σταδίων για να φιλοξενήσουν τις ομάδες και τον κόσμο τους είναι ένα θέμα που στις ΗΠΑ πολλές φορές μπορεί να γίνει αμφιλεγόμενο, λόγω της χρήσης δημοσίου κεφαλαίου για ένα πρακτικά ιδιωτικό κτίριο. Ταυτόχρονα όμως, από την καθαρά ποδοσφαιρική σκοπιά ενός φιλάθλου, η σταδιολαγνεία που έχει κατακλύσει διάφορα σημεία του πλανήτη, μεταξύ των οποίων και της Αμερικής, μόνο καλή είναι. Τα multi-purpose γήπεδα γίνονται όλο και σπανιότερο φαινόμενο, κι αντ’ αυτού οι ομάδες του «soccer» αποκτούν τα αποκλειστικά δικά τους σπίτια, που είναι κατασκευασμένα για τις ακριβώς δικές τους ανάγκες κι ακριβώς με τη δική τους πινελιά.

Όσο για τον όρο «σταδιολαγνεία», αν και αποτελεί προσωπική επινόηση, θαρρούμε πως είναι πέρα για πέρα αληθινός. Λαμβάνουμε υπόψιν και τα γήπεδα του αμερικανικού φούτμπολ, μιας κι ο αγωνιστικός χώρος τους έχει πολύ παρόμοιες διαστάσεις με αυτά του δικού μας ποδοσφαίρου και στην συντριπτική πλειοψηφία τους μπορούν να φιλοξενήσουν αγώνες ποδοσφαίρου και κάποια σίγουρα θα το κάνουν, ενόψει και του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 στη Βόρεια Αμερική. Μόλις την τελευταία δεκαετία λοιπόν, έχουν κατασκευαστεί περί τα είκοσι νέα γήπεδα στη χώρα που κυμαίνονται από σχετικά απλές κατασκευές χωρίς όμως εκπτώσεις στην εμφάνιση και την προσωπικότητα, μέχρι μνημεία αρχιτεκτονικής ιδιοφυίας και πρωτοπορίας, πάντα με την ίσως υπερκαπιταλιστική υπερβολή που χαρακτηρίζει τους Αμερικανούς σαν λαό.

Ξεκινώντας από τα γήπεδα που δεν έχουν ως κύρια χρήση το ποδόσφαιρο, αυτό το κείμενο δρα κάλλιστα και σαν οφθαλμόλουτρο, μία έκθεση φωτογραφιών που ίσως εγείρει σκέψεις για το τι μπορεί να είναι ένα αθλητικό γήπεδο πλέον, που μπορεί ακόμα να φτάσει, για το αν ο φίλαθλος ανήκει περισσότερο σε γήπεδα περασμένων δεκαετιών και την ιστορία που κουβαλάνε ή σε καλογυαλισμένους σύγχρονους ναούς της τεχνολογίας. Τα όποια όνειρα για το πως μπορεί να φαίνεται το νέο γήπεδο της ομάδας του καθενός είναι φυσικά ευπρόσδεκτα.

AT&T Stadium



Ξεκινάμε με μία μικρή κλεψιά, μιας και το συγκεκριμένο παραδόθηκε τον Μάιο του 2009. Αλλά χαλάλι, μιας και πρόκειται για μία γιγαντιώδη κατασκευή που βρίσκεται στα περίχωρα του Ντάλας, στο Τέξας. Το συγκεκριμένο γήπεδο κόστισε 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια και με τον τίτλο του μεγαλύτερου γηπέδου παγκοσμίως σε εμβαδόν έχει μία χωρητικότητα που μπορεί να φτάσει μέχρι και τις 105.000 κόσμο. Αν και πρακτικά δεν υπάρχει θέση με κακή θέα, η τεράστια, διπλής όψης οθόνη που διακρίνεται ψηλά στο κέντρο έχει ως καθήκον εκτός από το σκορ και τις υπόλοιπες απαραίτητες πληροφορίες, να δείχνει και τα highlights σε όλο το μήκος των εξήντα μέτρων της. Το γήπεδο έχει χρησιμοποιηθεί και για αγώνες μπάσκετ, όπου η οθόνη ήταν μεγαλύτερη από το ίδιο το παρκέ.

MetLife Stadium



Μπαίνοντας πραγματικά αυτή τη φορά στο 2010, ταξιδεύουμε στο Νιού Τζέρσι και το MetLife Stadium, που όμως στεγάζει ομάδες που αντιπροσωπεύουν την γειτονική Νέα Υόρκη. Διατηρώντας ένα ουδέτερο λουκ, σεβόμενο και τις δύο ομάδες που φιλοξενεί ως γηπεδούχους, πρόκειται για ένα αρκετά ανοιχτό στάδιο χωρίς ιδιαίτερη προστασία από φυσικά φαινόμενα, πέραν από κάποια μικρού πλάτους στέγη που φέρει φωτοβολταϊκά στην άνω μεριά της. Μπορεί να φιλοξενήσει 82.500 κόσμο και ο τελικός λογαριασμός για χάρη του έφτασε τα 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια. Έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς και διάφορα ποδοσφαιρικά ματς, όπως τις καλοκαιρινές αναμετρήσεις των κορυφαίων ομάδων που περιοδεύουν πέραν από τον Ατλαντικό.

Levi’s Stadium



Αλλάζοντας ακτή αλλά παραμένοντας στο κόνσεπτ ενός ανοικτού σταδίου, ήταν η σειρά του Σαν Φρανσίσκο να εγκαινιάσει ένα νέο γήπεδο, εν έτει 2014. Το Levi’s Stadium είναι κι αυτό με τη σειρά του μία τεράστια κατασκευή, επίσης αρκετά ανοιχτή στις εξέδρες της. Βάρος δόθηκε στην (μερική) βιωσιμότητα του γηπέδου, όπου εκτός από τα φωτοβολταϊκά που υπάρχουν στην κύρια μεριά του κι εκμεταλλεύονται το ηλιόλουστο κλίμα της Καλιφόρνια, υπάρχει και χωράφι(!) στην ταράτσα του γηπέδου, όπως φαίνεται καλύτερα από αυτή την λήψη. Το κόστος του δεν κατάφερε να μείνει κάτω από τα 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ για τους 68.500 θεατές που μπορεί να φιλοξενήσει, έχει αναπτυχθεί εφαρμογή ειδικά για το συγκεκριμένο γήπεδο που στις μέρες των αγώνων προσφέρει από πλοήγηση μέσα στα διαζώματα, μέχρι ντελίβερι ακριβώς στη θέση που κάθεσαι.

US Bank Stadium



Μακριά από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα της Αμερικής, το 2016 στην Μινεάπολη της Μινεσότα ολοκληρώθηκε η κατασκευή ενός ακόμη εντυπωσιακού αρχιτεκτονικού έργου. Το US Bank Stadium χωράει 66.800 φιλάθλους, κόστισε το «ταπεινό» ποσό του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων αλλά τα χαρακτηριστικά που το κάνουν πραγματικά ξεχωριστό είναι η ανασυρόμενη στέγη του αλλά και το φουτουριστικό, νεοσκανδιναβικό σχήμα του με έντονες γωνίες. Εκτός από μεγαλοπρεπές στο μάτι, το σχήμα αυτό επιτρέπει στο γήπεδο να διαχειριστεί και μεγάλες ποσότητες χιονιού, που κάθε άλλο παρά σπάνιες είναι στον Αμερικανικό βορρά.

SoFi Stadium



Φτάνουμε στο 2020 και σε δύο κατασκευές που πραγματικά προκαλούν τα όρια του σχεδιασμού ενός γηπέδου. Πίσω στην Καλιφόρνια, μόλις αυτόν τον μήνα παραδόθηκε το SoFi Stadium, το κόστος του οποίου κάνει τα υπόλοιπα να μοιάζουν με… φτηνιάρικες κατασκευές. Δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα, αλλά εκτιμάται ότι για να ανεγερθεί μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια (δική του η κεντρική φωτογραφία), δαπανήθηκαν περί τα πέντε με έξι δισεκατομμύρια δολάρια. Έχοντας ένα ενδιαφέρον σχήμα που παραπέμπει σε κεφάλι κριαριού, χάριν του ονόματος της ομάδας για την οποία χτίστηκε, οι θέσεις του είναι 70.000 και για συγκεκριμένες περιπτώσεις (όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο) μπορούν να φτάσουν μέχρι και τις 100.000. Δικαιολογημένα για πάρα πολύ κόσμο θεωρείται το νέο καλύτερο γήπεδο στον κόσμο. Το μάτι αναπόφευκτα κεντράρει στην τεράστια δακτυλιδωτή οθόνη δύο όψεων (το εξωτερικό μέρος βολεύει καλύτερα τους θεατές στα άνω διαζώματα, και το εσωτερικό αυτούς στα κάτω) κι αποτελεί κάτι καθόλα καινούργιο στον τομέα των «scoreboards». Λόγω της εγγύτητάς του στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, περίπου το μισό γήπεδο σε ύψος, περί τα τριάντα μέτρα, έχει χτιστεί κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, για λόγους ασφαλείας.



Ο χώρος διαθέτει μία ακόμη πρωτοποριακή τεχνολογία «διάφανης» οροφής με βάση το φθοριούχο πλαστικό που απαρτίζεται κι από αμέτρητα φωτάκια LED που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για προβολή εικόνων όπως στη φωτογραφία που είναι ορατή κι από αεροπλάνα που προσγειώνονται ή απογειώνονται από το κοντινό αεροδρόμιο. Ο φωτισμός δεν σταματάει εδώ αφού υπάρχει μέχρι και στις λωρίδες μεταξύ των διαζωμάτων στις εξέδρες. Περιλαμβάνονται ακόμη μουσικοί και θεατρικοί χώροι που βρίσκονται μέσα στο κτίριο, κάνοντάς το κάτι παραπάνω από ένα αθλητικό γήπεδο, έναν πολυχώρο ψυχαγωγίας. Δυστυχώς, λόγω της πανδημίας είναι άγνωστο το πότε θα παρουσιαστεί η ευκαιρία να πραγματοποιηθεί κάποιος αγώνας με κόσμο στις εξέδρες, ώστε να αναδειχθεί σε όλο του το μεγαλείο.

Allegiant Stadium



Τελευταία καταχώρηση αυτού του πρώτου μέρους, το Λας Βέγκας κι η Νεβάδα. Μόλις τα τελευταία χρόνια έγιναν οι πρώτες προσπάθειες να γίνει το Λας Βέγκας μία πόλη και με αθλητική παρουσία στην χώρα, κι αυτό στις ΗΠΑ μεταξύ άλλων σημαίνει κι ανάγκη για μία πρώτης τάξεως αρένα. Το Allegiant Stadium παραδόθηκε κι αυτό πολύ πρόσφατα και μέχρι τώρα, κανένας αγώνας με κόσμο δεν έχει διεξαχθή εδώ.



Η χωρητικότητά του είναι στις 65.000 θέσεις και το κόστος έφτασε στο 1,8 δισεκατομμύρια, δείχνοντας πως τη σήμερον ημέρα δύσκολα κάνεις κάτι εντυπωσιακό άμα δε φτάσεις το δις. Τα χρώματά του είναι σε μαύρες κι ασημί αποχρώσεις με τον σχεδιασμό να παραπέμπει σε κάτι σαν ιπτάμενο δίσκο! Εξωτερικά κι από την μεριά του δρόμου, έχει τοποθετηθεί μία γιγάντια οθόνη μήκους 83 μέτρων με σκοπό να δίνει πληροφορίες για τον εκάστοτε αγώνα αλλά και να παίζει highlights για τους περαστικούς οδηγούς που περνάνε έξω από το γήπεδο. Εσωτερικά, στην μία άκρη του γηπέδου και ψηλά υπάρχει μία τεράστια δαδιά ύψους 25 μέτρων, προς τιμήν του Al Davis κι αποτελεί το μεγαλύτερο αντικείμενο που έχει φτιαχτεί ποτέ σε 3D εκτυπωτή.



Τέλος, ως ακόμη μία ένδειξη ότι βρισκόμαστε στο Λας Βέγκας, στην μία γωνιά πίσω από τον αγωνιστικό χώρο, έχουν τοποθετηθεί σουίτες ακριβώς μπροστά στην δράση, κάτι που μάλλον θα περίμενε κανείς σε μία μικρή αρένα μπάσκετ, παρά σε ένα τεράστιο γήπεδο. Πάνω από τις οθόνες που (φυσικά) υπάρχουν κι είναι μεγαλειώδεις, είναι η θολωτή οροφή που έχει παρόμοιες δυνατότητες με αυτή στο SoFi Stadium. Αν κι η πανδημία δεν επιτρέπει ακόμη στους φιλάθλους να προσέλθουν στο γήπεδο, αυτό δεν εμπόδισε τα εισιτήρια διαρκείας να κυκλοφορήσουν, τα οποία και στάλθηκαν στους φιλάθλους σε ένα σπέσιαλ κουτί στο σχήμα του ίδιου του γηπέδου!

Συντάκτες: Φάνης Αγριτέλλης, Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #18 στις: Σαβ 31 Οκτ 2020 13:04 »


Σταδιολαγνεία «Made in USA» (Μέρος 2o)

Μπαίνοντας στο MLS και σε αμιγώς ποδοσφαιρικά γήπεδα, τα πράγματα γίνονται λιγότερο… τεράστια. Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για το πέμπτο σπορ σε προτίμηση για τους Αμερικανούς, χωρίς αυτό βέβαια να κόβει από την μεγάλη άνοδο δημοτικότητας που όπως είπαμε βιώνει.

Η τελευταία δεκαετία έχει δει το πρωτάθλημα να εγκαινιάζει δέκα νέα γήπεδα. Άλλα τρία είναι υπό κατασκευή, άλλα δύο αναμένεται να αρχίσουν την κατασκευή τους, κι υπάρχουν κι οι ομάδες που είναι ακόμη στα σχέδια και ψάχνονται. Με έντεκα ομάδες να έχουν προστεθεί στο πρωτάθλημα από το 2010, κι άλλες τέσσερις να είναι καθοδόν, ίσως αυτός ο εργολαβικός οίστρος να είναι απλά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός καλού σεναρίου, ενός που θέλει δηλαδή τις ομάδες να στεγάζονται σε όμορφα κι εξοπλισμένα γήπεδα. Αναπόφευκτα, πολλές παίζουν είτε προσωρινά είτε μόνιμα σε γήπεδα παλαιότερα και κυρίως, γήπεδα που δεν χτίστηκαν για ποδόσφαιρο κι αυτό είναι που αλλάζει αυτά τα χρόνια. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 οι συζητήσεις για αμιγώς ποδοσφαιρικά γήπεδα θα ήταν μάλλον γελοίες. Τώρα είναι σχεδόν υποχρεωτικός παράγοντας για να γίνει μία ομάδα δεκτή στο MLS. Τώρα είναι μπίζνα και ο παράδεισος των εργολάβων.

Mercedes-Benz Stadium



Ξεκινάμε όχι αμέσως χρονολογικά, αλλά με ένα γήπεδο που χτίστηκε εξαρχής και για αμερικανικό, και για ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και έχει καταφέρει να μαζεύει νούμερα μεγάλα ακόμη και για πρωταθλήματα όπως η Premier League, εκεί που δε θα το περίμενε κανείς. Ατλάντα, Τζόρτζια κι η τοπική Atlanta United. Το φαινόμενό της είναι πραγματικά μοναδικό. Με έτος ίδρυσης το 2017 (όπως και το γήπεδο) κατάφερε να αναδειχθεί πρωταθλήτρια στην μόλις δεύτερη χρονιά συμμετοχής της, κι επίσης κατάφερε να παίζει κάθε εντός έδρας παιχνίδι μπροστά σε εβδομήντα χιλιάδες ντόπιους θεατές! Η αρένα κόστισε 1,6 δισεκατομμύρια και διαθέτει ανασυρόμενη στέγη, ενώ όπως φαίνεται στον εσωτερικό χώρο υπάρχει ψηλά μία δακτυλιδωτή οθόνη που δείχνει τον αγώνα και χρησιμεύει και για περιπτώσεις όπως αυτή της φωτογραφίας.



Η ατμόσφαιρα στο κάνει πραγματικά δύσκολο να πειστείς ότι πρόκειται για κάτι που λαμβάνει χώρα στην Αμερική, αν και τα μηχανήματα πίσω από τα τέρματα που περιστασιακά βγάζουν φλόγες μετά από γκολ της United, σε επαναφέρουν λίγο στο «show business» κλίμα της χώρας.





Πίσω στο 2010, το πρώτο από τα γήπεδα της δεκαετίας που θα ακολουθούσαν ήταν αυτό μίας… κατηγορίας ομάδων που είναι γνωστές και στην Ευρώπη. Αφού η Red Bull αγόρασε τους τότε New York MetroStars το 2006, αμέσως ένα μεγάλο θέμα ήταν να χτιστεί ένα στάδιο για την ομάδα και μόνο, μιας και μέχρι τότε ήταν φιλοξενούμενη σε ένα μη ποδοσφαιρικό γήπεδο που έτσι κι αλλιώς γκρεμίστηκε το 2010 επίσης.

Η εδώ και μία δεκαετία πλέον έδρα των New York Red Bulls βρίσκεται κι αυτή, όπως και το MetLife Stadium, στο Νιου Τζέρσι. Πρόκειται για ένα γήπεδο αρκετά κοντά στα ευρωπαϊκά σύγχρονα στάνταρ, με καμπυλωτή οροφή σε όλες τις εξέδρες, που φτάνουν τις 25.000, ενώ φυσικά είναι παντού ευδιάκριτο το σήμα της γνωστής εταιρείας energy drinks.

Subaru Park



Την ίδια χρονιά με την Red Bull Arena, ανοίγει και το Subaru Park (τα περισσότερα ονόματα είναι προσωρινά και αλλάζουν με την αλλαγή του εκάστοτε χορηγού, οπότε σε λίγα χρόνια ίσως ονομάζεται διαφορετικά). Βρισκόμενο στα περίχωρα της Φιλαδέλφειας και μπροστά στον ποταμό Ντέλαγουερ, είναι η έδρα της Philadelphia Union στο οποίο έχει παίξει και σχεδόν όλους τους εντός έδρας αγώνες της. Λιγότερο εκλεπτυσμένο από αυτό των Red Bulls, το Subaru Park έχει μία ίσως πιο ρετρό αισθητική, με αρκετό ποσοστό των εξεδρών να είναι ανοιχτό αλλά και μικρότερο πίσω από τα τέρματα, ενώ η χωρητικότητα δε ξεπερνάει τις 18.500 θέσεις.

Children’s Mercy Park



Το γήπεδο αυτό με το περίεργο… όνομα, το οποίο και προέρχεται από το τοπικό νοσοκομείο, βρίσκεται στο Κάνσας Σίτυ κι αποτελεί την έδρα της τοπικής Sporting. Έχει την ίδια χωρητικότητα με την έδρα της Philadelphia Union, όμως διαφέρουν κατά πολύ. Με κυρίαρχο χρώμα το γαλάζιο της Sporting, το γήπεδο τραβάει την προσοχή λόγω του περίεργης κλίσης που έχει η οροφή του, η οποία είναι υπερυψωμένη στην πίσω δεξιά γωνία όπως φαίνεται στην φωτογραφία, ενώ η οροφή κόβεται στην μπροστά και δεξιά γωνία, εκεί όπου βρίσκονται μάλλον τα γραφεία της ομάδας. Παραδόθηκε στην ομάδα το 2011 και σχεδιάστηκε από την ντόπια αρχιτεκτονική εταιρεία Populous, που είναι υπεύθυνη και για τα γήπεδα άλλων ομάδων του MLS.

BBVA Stadium



Το δεύτερο γήπεδο της Populous σε αυτή τη λίστα, η έδρα της Houston Dynamo στο κέντρο του Χιούστον. Υπήρξε άλλο ένα αναγκαίο πρότζεκτ προκειμένου να βρει η ομάδα ένα δικό της σπίτι, αφού αγωνιζόταν μέχρι το 2011 σε προσωρινό γήπεδο. Η αισθητική του γηπέδου έχει ως βάση το μέταλλο και το πορτοκαλί χρώμα που φέρει η Dynamo και οι οροφές πάνω από τα διπλά κύρια διαζώματα δίνει την αίσθηση μίας αρκετά θερμής έδρας και των 22.000 οπαδών που μπορεί να διαχειριστεί. Υπάρχει ακόμη και μία μικρή οροφή τετράγωνου σχήματος πάνω από τις κερκίδες της μίας γωνίας, χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε πως προέκυψε αυτή η επιλογή που δίνει μία περίεργη όψη σε αυτό το σημείο της θέας.

Earthquakes Stadium



Πηγαίνοντας προς την δυτική ακτή και το Σαν Χοσέ, τα τελευταία πέντε χρόνια μπορούμε να βρούμε και την έδρα των San Jose Earthquakes, μία από τις παλαιότερες ομάδες του MLS και έχει βιώσει στο πετσί της το πως είναι να μην έχεις δική σου έδρα. Αυτό όμως είναι πλέον παρελθόν, αφού το 18.000 θέσεων στολίδι της υπάρχει αποκλειστικά για αυτήν. Με βάση διάφορες αποχρώσεις του μπλε στις εξέδρες, επιλογή που πηγάζει από τα χρώματα της ομάδας, το Earthquakes Stadium είναι εξοπλισμένο με επιστεγασμένες θύρες στις τρεις από τις τέσσερις μεριές του, ενώ στην τελευταία ελλείψει εξεδρών, καλύπτεται μόνο από μία μεγάλη οθόνη για το σκορ. Ακόμη, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το τοπικό αεροδρόμιο οπότε μπορούμε μόνο να φανταστούμε τα επίπεδα θορύβου που θα πρέπει να διαχειρίζονται οι φιλοξενούμενες ομάδες σε αυτό το γήπεδο. Αποτελεί το μοναδικό στο MLS που χτίστηκε αποκλειστικά με ιδιωτική χρηματοδότηση.

Exploria Stadium



Επόμενη στάση η Φλόριντα και το Ορλάντο. Η αγγλική απλότητα, με τις απλές, δύο διαζωμάτων θύρες και τις ορθογώνιες στέγες συναντά την διαφορετική προσωπικότητα του MLS με τις θέσεις σε έντονο μωβ χρώμα, ταιριαστό με το ηλιόλουστο κλίμα της περιοχής. Το Exploria Stadium παραδόθηκε το 2017 με χωρητικότητα 25.500 θέσεων κι εκτός από έδρα της Orlando City SC, έχει φιλοξενήσει κι αρκετά καλοκαιρινά τουρνουά, όπως και τον περσινό αγώνα μεταξύ των All-Stars του MLS και της Atlético Madrid.

Audi Field



Ίσως το πιο «νοτιοαμερικάνικο» γήπεδο στο μάτι, να είναι το Audi Field της πρωτευουσιάνας DC United. Μετρώντας μόνο δύο χρόνια ζωής, έδωσε την ευκαιρία στην ομάδα της Ουάσινγκτον να αγωνίζεται σε ένα πραγματικά ποδοσφαιρικό γήπεδο, αλλά έδωσε και στους φίλους της την ευκαιρία να μη βλέπουν πια ποδόσφαιρο σε ένα γήπεδο του μπέιζμπολ. Ανά τις 20.000 θέσεις που διαθέτει παρατηρεί κανείς τις ενός διαζώματος κερκίδες με την μεγάλη κλίση που υπάρχουν στις τρεις από τις τέσσερις πλευρές του γηπέδου και φέρνουν στον νου γήπεδα που συναντά κανείς σε χώρες όπως η Αργεντινή κι η Ουρουγουάη.

Banc of California Stadium



Πριν δύο χρόνια το Λος Άντζελες απέκτησε και δεύτερη ομάδα μετά τους LA Galaxy, και φυσικά δε θα μπορούσε να μη συνδυαστεί με μία όμορφη νέα έδρα για τη νέα ομάδα. Η έδρα της Los Angeles FC είναι ένα μικρό, επιχρυσωμένο διαμαντάκι 22.000 θέσεων δίπλα στο LA Memorial Coliseum, ένα από τα ιστορικότερα γήπεδα της πόλης. Οι Καλιφορνέζοι σε αυτή την περίπτωση δεν προχώρησαν σε κάποια προφανή υπερβολή, με το στάδιο να δείχνει πανέμορφο στο μάτι χωρίς να προσπαθεί να ανακαλύψει ξανά τον τροχό. Το συγκεκριμένο έχει και την μεγαλύτερη κλίση στις κερκίδες του (34 μοίρες), κάνοντάς το το πιο «απότομο» στο πρωτάθλημα.

Allianz Field



Η δραστηριοποίηση της Allianz με τα γήπεδα, δε περιορίζεται στην Ευρώπη. Εδώ και ένα χρόνο το Allianz Field ομορφαίνει το Σαιν Πολ και λειτουργεί ως η μόνιμη έδρα της Minnesota United FC. Αν σας θυμίζει έντονα κάτι, είναι επειδή δεν μοιράζεται μόνο το όνομα με το Allianz Arena της Bayern Munich, αλλά και τον σχεδιασμό. Το δαχτυλιδωτό του σχήμα με το άσπρο χρώμα, η ογκώδης συμπαγής στέγη αλλά και ο νυχτερινός φωτισμός στην εξωτερική του μεριά φτιάχτηκαν ακριβώς ώστε να θυμίζουν το γήπεδο των πρωταθλητών Ευρώπης στο Μόναχο. Ταυτόχρονα οι σαφώς λιγότερες 19.400 θέσεις κι η μικρή τους απόσταση από τον αγωνιστικό χώρο, αλλά ακόμη κι η ζυθοποιία/παμπ που βρίσκεται με θέα στον αγωνιστικό χώρο, δημιουργούν μία ιδιαίτερα ζεστή ατμόσφαιρα, όπως ακριβώς χρειάζεται.

Inter Miami CF Stadium



Η τελευταία άφιξη σταδίου στον κόσμο του MLS είναι ταυτόχρονα κι αυτή που έχει μία πίκρα στην ιστορία της. Μετά από χρόνια επί χρόνια προσπαθειών, η Inter Miami του David Beckham κατάφερε επιτέλους να αγωνιστεί για την πρώτη της σεζόν στο MLS, όμως ένα κύριο πρόβλημα που την κρατούσε μακριά τόσα χρόνια κι ακόμη δεν έχει λυθεί πλήρως, είναι αυτό του γηπέδου. Το Inter Miami CF Stadium βρίσκεται στο Φορτ Λόντερντεϊλ, περί τα σαράντα χιλιόμετρα από το κέντρο του Μαϊάμι και λειτουργεί ως προσωρινή έδρα της Inter και μόνιμη για τις ρεζέρβες της. Γι αυτό και η κατασκευή περιορίστηκε σε κάτι βασικό με σχετικά μικρή χωρητικότητα, στις 18.000 αλλά και απλές κερκίδες με άδειες γωνίες, όπως είναι αρκετά παλιά αγγλικά γήπεδα. Η ομάδα ήταν έτοιμη τον Μάρτιο για το πρώτο εντός έδρας της παιχνίδι, ωστόσο η πανδημία είδε το πρωτάθλημα να διακόπτεται κι όταν ξεκίνησε ξανά το καλοκαίρι, ο σύλλογος αναγκάστηκε να εγκαινιάσει το γήπεδο κεκλεισμένων των θυρών. Γιατί είναι προσωρινή έδρα όμως;

Miami Freedom Park



Το όνειρο του Beckham για την ομάδα του είναι να καταφέρει να χτίσει την 25.000 θέσεων αρένα της μακέτας στο κέντρο του Μαϊάμι, μία ακόμη προσθήκη στην ήδη εντυπωσιακή θέα της πόλης. Οι γραφειοκρατικές δυσκολίες αποδείχθηκαν εν τέλει πολύ μεγαλύτερες απ’ όσο υπολόγιζε αρχικά ο πρώην ποδοσφαιριστής και τα ζητήματα του γηπέδου ήταν ο κύριος λόγος που η Inter Miami καθυστέρησε τόσο να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα. Το αρχικό πλάνο που ήθελε το γήπεδο ακριβώς μπροστά στη θάλασσα έχει προ πολλού διαγραφεί και οι άνθρωποι της ομάδας είναι σε διαδικασία ανεύρεσης τοποθεσίας, με τα πιο αισιόδοξα πλάνα να μη βλέπουν το γήπεδο έτοιμο πριν το 2023.

Όλα αυτά ήταν τα γήπεδα που εγκαινιάστηκαν μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια. Είναι τρελό αν σκεφτεί κανείς πόσα χρήματα έχουν επενδυθεί, αν και φυσικά το κόστος του καθενός από αυτά ήταν αρκετές φορές μικρότερο από της αρένες του πρώτου μέρους. Τελειώσαμε όμως; Φυσικά και όχι! Μέσα στο 2021 αναμένεται να παραδοθούν άλλα τρία γήπεδα, άλλα τρία μέχρι το 2023 και υπάρχει κι άλλη μία ομάδα, εκτός της Inter Miami, που τα έχει βρει σκούρα με το που μπορεί να χτίσει το νέο της σπίτι.

Συντάκτες: Φάνης Αγριτέλλης, Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #19 στις: Τετ 11 Νοέ 2020 23:22 »


Σταδιολαγνεία «Made in USA» (Μέρος 3o)

Πλέον περνάμε στο μέλλον, είτε άμεσο είτε έμμεσο, είτε χειροπιαστό είτε ακόμα φανταστικό. Όπως προαναφέρθηκε, τρία γήπεδα αναμένεται να παραδοθούν μέσα στην επόμενη χρονιά, όπου οι εργασίες παρά την πανδημία προχωράνε κανονικά. Δύο για προϋπάρχουσες ομάδες και ένα για μία που αναμένεται να ξεκινήσει την ιστορία της.

West End Stadium



Ακόμη μία περίπτωση στα πρότυπα του «αρένα με στρογγυλεμένες γωνίες, συμπαγής οροφή και νυχτερινός φωτισμός» θα είναι κι η νέα έδρα της FC Cincinnati στην ομώνυμη πόλη, έχοντας τη δυνατότητα να φιλοξενήσει μέχρι 26.000 φιλάθλους. Η ομάδα ξεκίνησε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις μόλις πέρσι ως η 24η ομάδα του πρωταθλήματος και μέχρι φέτος θα αγωνίζεται σε ένα ανοιχτό, κολεγιακό γήπεδο της πόλης πριν μετακομίσει στο άπειρες φορές πιο εμφανίσιμο West End Stadium.

New Columbus Crew Stadium



Παραμένοντας στην πολιτεία του Οχάιο, η Columbus Crew αναμένεται να ολοκληρώσει μία αρκετά περίεργη μετακόμιση. Το Mapfre Stadium που θα αγωνίζεται μέχρι φέτος άνοιξε μόλις το 1999 κι ήταν το πρώτο συγκεκριμένα ποδοσφαιρικό γήπεδο που είχε το MLS, όμως ο χρόνος δεν φέρθηκε καλά μαζί του. Παρότι δε θα φέρει κάποια αύξηση στον αριθμό των θεατών που μπορεί να χωρέσει, που θα φτάνουν τους 20.000, θα είναι σίγουρα μία μεγάλη αναβάθμιση για την ομάδα αλλά και ανετότερο για τους οπαδούς, αφού θα βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, ενώ το παλιό γήπεδο θα μεταμορφωθεί σε προπονητικό κέντρο.

Austin FC Stadium



Η μετάβαση εδώ είναι λίγο περίεργη, μιας κι ο προηγούμενος ιδιοκτήτης της Crew είχε σκοπό να την μετακομίσει στο Όστιν, κι αφού (με μεγάλη οπαδική κινητοποίηση) δεν τα κατάφερε, απλά άφησε την ομάδα και πήγε στο Τέξας και ξεκίνησε μία από την αρχή. Κι η αλήθεια είναι πως η ιδέα μίας ομάδας εδώ δεν είναι καθόλου κακή. Το Όστιν είναι η μεγαλύτερη πόλη στις ΗΠΑ χωρίς επαγγελματική αθλητική ομάδα κι η προοπτική να φιλοξενηθεί ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος έτυχε μεγάλης αναγνώρισης από τους ντόπιους. Η ομάδα αναμένεται να παίξει το πρώτο της παιχνίδι την επόμενη σεζόν, το γήπεδο των 20.500 θέσεων είναι ακόμη υπό κατασκευή, όμως τα 15.000 εισιτήρια διαρκείας έχουν ήδη εξαφανιστεί!

Στυλιστικά το γήπεδο φαίνεται πως θα είναι πανέμορφο, με βάση το πράσινο που θα φοράει η ομάδα σε κερκίδες και μέχρι και στην στέγη, το σχήμα της οποίας σε κάνει αρχικά να νομίζεις ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά κομμάτια μετάλλου, που όμως συνδέονται σε ένα περίεργο αλλά και πρωτότυπο σχήμα με απότομες καμπύλες. Αναμένουμε.

Όχι, ούτε εδώ τελειώνει. Ακόμη τρεις κατασκευές προορίζονται για τα επόμενα δύο έτη μέχρι το 2023 κι είτε ήδη ετοιμάζονται, είτε αναμένεται να ξεκινήσουν να ετοιμάζονται.

Nashville Fairgrounds Stadium



Η Nashville SC εντάχθηκε στο MLS φέτος μαζί με την Inter Miami. Αν κι αντιμετώπισε κι αυτή θέματα με την έδρα της και μέχρι το 2022 θα αγωνίζεται σε γήπεδο του NFL, μόλις τον Ιούλιο ξεκίνησαν οι εργασίες για το δικό της στάδιο. Με προγραμματισμένη χωρητικότητα στις 30.000 θέσεις, πρόκειται να είναι το μεγαλύτερο αποκλειστικά ποδοσφαιρικό γήπεδο στη χώρα, ενώ κι αυτό αναμένεται να ακολουθεί τις ίδιες βασικές αρχές με το γήπεδο της FC Cincinnati.

St. Louis MLS Stadium



Η St. Louis City SC από το Μιζούρι μετρά μόνο ένα χρόνο ύπαρξης κι είναι από τις πιο πρόσφατες ομάδες που έγιναν δεκτές στο MLS. Το ντεμπούτο της δεν πρόκειται να γίνει πριν το 2023, όταν θα είναι έτοιμη κι η 22.500 θέσεων έδρα της, τα έργα της οποίας ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο. Ο χλοοτάπητας αναμένεται να τοποθετηθεί ελαφρώς κάτω από το επίπεδο του δρόμου, ενώ η ιδιόρρυθμη, κοφτερή στέγη (που μοιάζει από μία γωνία με ελληνικό Π πάνω σε μία γραμμή) σχεδιάστηκε με γνώμονα όχι μόνο τη προστασία του κόσμου από τον καιρό, αλλά και την ακουστική του γηπέδου ώστε να ακούγεται ο θόρυβος όσο περισσότερο γίνεται. Για τον ίδιο λόγο, κάθε θέση αναμένεται να βρίσκεται μάξιμουμ 37 μέτρα μακριά από τον αγωνιστικό χώρο, το λιγότερο σε όλο το πρωτάθλημα. Τι κι αν θα χρειαστεί να περιμένουν δυόμιση ακόμη χρόνια για να δουν την νέα ομάδα τους; Η επίσημη ζήτηση για εισιτήρια ξεπερνάει τις 50.000!

Railyards Stadium



Η Sacramento Republic δεν είναι τελείως νέα ομάδα. Υπάρχει εδώ και οκτώ χρόνια και μέχρι το 2023 θα αγωνίζεται στην ανεξάρτητη, δεύτερη κατηγορία της χώρας, το USLC. Τότε θα γίνει κι η μετάβαση στο νέο της γήπεδο, το Railyards Stadium, για το οποίο οι εργασίες αναμένεται να ξεκινήσουν μέσα στο φθινόπωρο. Εφόσον το τελικό αποτέλεσμα ανταποκριθεί στο τωρινό πλάνο, τότε θα μιλάμε για ένα γήπεδο με διαφορετικό στυλ κερκίδων σε κάθε πλευρά, έμπνευση που οι σχεδιαστές πήραν από το St. James Park της Newcastle, ενώ η ανατολική πλευρά θα είναι με ένα μονό, απλό διάζωμα που σκοπός είναι να φέρνει στο Yellow Wall της Dortmund. Ακούγεται όμορφο, αναμένουμε τα αποτελέσματα.

Πολλά από τα γήπεδα που αναφέρθηκαν και φέρουν αρκετές ομοιότητες, είναι έργα της αρχιτεκτονικής εταιρείας Populous. Εκτός από την έδρα της Sporting Kansas City, είναι υπεύθυνη και για τις έδρες των Houston Dynamo, Orlando City, DC United και Minnesota United, ενώ πήρε μέρος στην κατασκευή του Emirates Stadium στο Λονδίνο, αλλά και στο νέο γήπεδο της Tottenham, που είναι εξ ολοκλήρου δικό της.

Υπάρχουν ακόμη κι οι ομάδες που δεν έχουν βρει τη λύση στο θέμα του νέου γηπέδου. Η New York City FC, που ανήκει στην Manchester City, από το 2015 που εντάχθηκε στο MLS μπορεί να έχει την τύχη να αγωνίζεται μέσα στην πόλη της Νέας Υόρκης, η έδρα της όμως είναι το Yankee Stadium της ομώνυμης ομάδας μπέιζμπολ, που είναι αυστηρά ακατάλληλο για αγώνες ποδοσφαίρου, μιας και η θέα είναι κάπως έτσι. Η αναζήτηση για χώρο διαθέσιμο στα προάστια είναι πολυετής και ακόμη δεν υπάρχει τίποτα χειροπιαστό, με την ομάδα να συνεχίζει να αγωνίζεται στην «προσωρινή» της έδρα επ’ αόριστον. Η New England Revolution έχει εκφράσει κι αυτή ενδιαφέρον για δικό της γήπεδο τόσο πίσω όσο το 2006, όμως έχουν περάσει χρόνια από το τελευταίο νέο στην υπόθεση.

Νομίζουμε πως το επιχείρημα για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορεί εύκολα να αντικρουστεί. Σίγουρα, η ανάπτυξή του είναι πολύ πιο απότομη από αυτή που βίωσαν άλλες, πολύ πιο «ποδοσφαιρομάνες» χώρες και σε καμία περίπτωση κινητήριος μοχλός δεν είναι η ανιδιοτελής αγάπη για το άθλημα, αλλά είναι τα χρήματα, οι επενδύσεις που αναμένεται να βγουν κερδοφόρες στην χώρα – συνώνυμο της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας και της διασκέδασης. Όμως ταυτόχρονα, ακριβώς για να λειτουργήσουν οι επενδύσεις αυτές, χρειάζεται κι ο κόσμος να ανταποκριθεί. Κι όλα δείχνουν πως μάλλον είναι αδύνατον να μην ανταποκριθεί.

Υπάρχει περίπτωση να γίνει το πρώτο άθλημα στην χώρα; Όχι. Υπάρχει όμως πιθανότητα να καταφέρει να εδραιωθεί ως μέρος της αθλητικής κουλτούρας της χώρας; Πιστεύουμε πως ναι. Μπορεί ακόμη πολλοί Αμερικανοί να μη γνωρίζουν κανέναν ποδοσφαιριστή πέραν του Messi και του Cristiano Ronaldo, όμως αυτοί που απορρίπτουν αδιαπραγμάτευτα το soccer με χαιρέκακα αστεία, δεν είναι πλέον τόσοι πολλοί. Το MLS είναι το τρίτο σε προσέλευση πρωτάθλημα στην Αμερική, στατιστικό που βέβαια αδίκως αφήνει πίσω το NBA και το NHL που λόγω του μεγέθους του αγωνιστικού χώρου των αθλημάτων, τα γήπεδά τους είναι κλειστές αρένες με αρκετά περιορισμένη χωρητικότητα.

Τα πληθυσμιακά μεγέθη σίγουρα παίζουν ρόλο, όμως σε κάθε περίπτωση, το MLS είναι εν μέρει λαοφιλές. Πολλοί Αμερικανοί σταματάνε να δαιμονοποιούν το ακατανόητο, ξένο άθλημα του soccer και παίζουν τον δικό τους ρόλο σε ένα μέλλον με πολλές ομάδες, πανέμορφες έδρες, ντόπια ταλέντα και όλο κι αυξανόμενης ποιότητας θέαμα για τον φίλο του ποδοσφαίρου.

Συντάκτες: Φάνης Αγριτέλλης, Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #20 στις: Δευ 07 Δεκ 2020 22:10 »
Πριν λίγους μήνες γράφαμε για την Κρους Ασούλ, την ομάδα με τους περισσότερους χαμένους τελικούς, που το όνομά της έγινε λέξη στο Μεξικό που σημαίνει "να αγγίζεις έναν στόχο και τελικά να αποτυγχάνεις". Εχθές κατέβηκε στον 2ο ημιτελικό του πρωταθλήματος έχοντας κερδίσει 4-0 εντός έδρας. Κι όμως. Κατάφερε να χάσει με 4-0 (το 4ο γκολ μπήκε στο 89'), να αποκλειστεί (καθώς ο αντίπαλος της είχε τερματίσει ψηλότερα στη βαθμολογία) και να προσθέσει άλλη μια απίθανη αποτυχία στο γεμάτο ιστορικό της.



Αυτο που συμβαινει με την Cruz Azul ειναι αδιανοητο!
Πλέον στο Μεξικο το όνομα της Κρουζ Αζουλ έχει γίνει και ρήμα-cruzazulear- που φυσικα σημαίνει αυτό που κανει και η ομαδα, να τα θαλασσώνει!
https://www.spanishdict.com/translate/cruzazulear
El Sombrero

Για τα κατορθώματα των συγκεκριμένων δείτε λίγο παραπάνω.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #21 στις: Τρι 01 Ιούν 2021 18:35 »
Θυμάστε που γράφαμε πέρσι για εκείνη τη μεξικάνικη ομάδα που φτάνει πάντα μια ανάσα από τον τίτλο και στο τέλος τα σκατώνει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο; Η πανδημία έσπασε κι αυτή την κατάρα. Η Κρους Ασούλ πανηγύρισε χθες το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 24 χρόνια, αν και τα χρειάστηκε ξανά, αφού στο ημίχρονο του δεύτερου τελικού βρισκόταν πίσω στο σκορ με 0-1.

Η Κρους Ασούλ είχε κερδίσει το πρώτο παιχνίδι εκτός έδρας με 0-1 αλλά κατάφερε να το κάνει πάλι θρίλερ και τελικά πήρε τον τίτλο με ισοπαλία 1-1. Εδώ η στιγμή της λύτρωσης:

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.062
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #22 στις: Τετ 22 Σεπ 2021 19:34 »
Τον λένε Ρόνι Μπράουνσβαϊκ και είναι ο αρχηγός της Ίντερ Μοένγκο Ταπό που αντιμετώπισε εχθές την Ολίμπια για τη φάση των 16 του Κυπέλλου Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής. Εκτός από αρχηγός είναι και πρόεδρος της ομάδας, της οποίας το γήπεδο έχει το όνομα του. Επιπρόσθετα είναι πρώην αντάρτης και νυν αντιπρόεδρος του Σουρινάμ.

Α, να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε πως είναι 60 χρονών.


Για την ιστορία, άντεξε 54 λεπτά και αποσύρθηκε με το σκορ στο 0-3 εις βάρος της ομάδας του, προφανώς για να είναι ξεκούραστος στον επαναληπτικό. Εδώ ένα φετινό αφιέρωμα των NY Times για την αρκετά γεμάτη ζωή του:
https://www.nytimes.com/2021/01/08/world/americas/ronnie-brunswijk-suriname.html

Ο γιος του ξεκίνησε βασικός φορώντας μάλιστα το 10 αλλά βγήκε αλλαγή από το πρώτο ημίχρονο!
El Sombrero