Αθλητικά > άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο

Ελληνικό ποδόσφαιρο

(1/25) > >>

fon7:

--- Παράθεση ---Γιατί αδειάζουν συνεχώς από θεατές τα ελληνικά γήπεδα; Με αφορμή την πρόσφατη έρευνα της Ένωσης Ευρωπαϊκών Επαγγελματικών Λιγκών που φέρνει το ελληνικό πρωτάθλημα στην 27η θέση όσο αφορά την προσέλευση θεατών σε όλη την Ευρώπη, ζητήσαμε από τέσσερις έμπειρους δημοσιογράφους να μάς αναλύσουν αιτίες και πιθανές λύσεις


Η οικονομική κρίση, η αδιαφάνεια, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, η κατάσταση των γηπεδικών εγκαταστάσεων και η κακή ποιότητα του θεάματος αναφέρονται κατά καιρούς μεταξύ των βασικών αιτιών που καθιστούν τόσο χαμηλή την προσέλευση των φιλάθλων στα γήπεδα. Φωτό: SOOC

Πριν από μερικές εβδομάδες δόθηκαν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα της έρευνας της Ένωσης Ευρωπαϊκών Επαγγελματικών Λιγκών (EPFL), η οποία εξέτασε την προσέλευση θεατών στα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα της Ευρώπης από τη σεζόν 2010/11 έως το 2016/17.   

Τα αποτελέσματα, αν και αναμενόμενα, είναι αποκαρδιωτικά για το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, καθώς η πολυδιαφημισμένη «Superleague» βρίσκεται στην 27η θέση της σχετικής λίστας, πίσω ακόμη και από πρωταθλήματα όπως η 4η κατηγορία της Αγγλίας (Football League 2).   

Ας δούμε μερικά από τα σημαντικότερα ευρήματα της έρευνας που αφορούν την Ελλάδα:   

- Την περσινή σεζόν (2016/17) η 1η κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος «έκοψε» κατά μέσο όρο 3.394 εισιτήρια ανά αγωνιστική.


Στο σχετικό πίνακα και άρα στα αποτελέσματα της έρευνας υπάρχει μία ανακρίβεια. Τη διετία 2013/15 οι ομάδες που συμμετείχαν στην Superleague ήταν 18 και όχι 16.

- Τη σεζόν 2010/11 παρακολούθησαν τους αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος συνολικά 1.619.856 θεατές, ενώ στο περσινό πρωτάθλημα ο αριθμός έφτασε τους 855.288.   

- Μεταξύ των σεζόν 2010/11 και 2016/17, η πτωτική τάση που καταγράφεται στην προσέλευση των φιλάθλων στα ελληνικά γήπεδα αγγίζει το 10% (9,91%).


Η πτωτική τάση στην προσέλευση θεατών κατά τη διάρκεια της επταετίας 2010-2017 αγγίζει το 10%.

- Ο μέσος όρος των εισιτηρίων που κόπηκαν τη συγκεκριμένη επταετία στην Ελλάδα ανέρχεται στα 4.487 εισιτήρια ανά αγωνιστική. Επίδοση που μας φέρνει κάτω από πρωταθλήματα όπως η 4η κατηγορία της Αγγλίας, η 2η κατηγορία της Ισπανίας ή η 1η κατηγορία του Ισραήλ. Χειρότερες επιδόσεις από εμάς σημειώνουν μόνο πρωταθλήματα όπως π.χ. αυτό του Καζακστάν, του Αζερμπαϊτζάν ή η 2η κατηγορία της Νορβηγίας.   

- Τα ελληνικά γήπεδα παρουσιάζουν πληρότητα σε ποσοστό 26,12%, ενώ οι κερκίδες της Superleague μπορούν να φιλοξενήσουν συνολικά 17.239 φιλάθλους. Και αυτή η επίδοση μας φέρνει στον πάτο της λίστας των κορυφαίων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, πάνω μόνο από το Αζερμπαϊτζάν και τη σερβική λίγκα.

Σίγουρα η έρευνα της Ένωσης Ευρωπαϊκών Επαγγελματικών Λιγκών δεν μας μαθαίνει κάτι καινούργιο ή κάτι που δεν γνωρίζαμε αναφορικά με τον αριθμό των φιλάθλων που πηγαίνουν κάθε Κυριακή στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν τους αγώνες του συναρπαστικού ελληνικού πρωταθλήματος.   

Η οικονομική κρίση, η αδιαφάνεια, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, η κατάσταση των γηπεδικών εγκαταστάσεων και η κακή ποιότητα του θεάματος αναφέρονται κατά καιρούς μεταξύ των βασικών αιτιών που καθιστούν τόσο χαμηλή την προσέλευση των φιλάθλων στα γήπεδα.   

Ωστόσο το πρόβλημα επιτείνεται συνεχώς και φαίνεται πως η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.   

Έτσι, ζητήσαμε από τέσσερις έμπειρους δημοσιογράφους που ασχολούνται με τον χώρο του αθλητισμού να μας δώσουν τη δική τους εκδοχή για τη μεγάλη πτώση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στα εισιτήρια, αλλά και να μας απαντήσουν στο πώς θα μπορούσε να βελτιωθεί άμεσα η κατάσταση.

Χρήστος Χαραλαμπόπουλος
Αν επρόκειτο για ένα και μόνο αίτιο τότε θα μπορούσαμε να ελπίσουμε πως, αν καταφέρναμε να το εξαλείψουμε, η κατάσταση θα μπορούσε να βελτιωθεί άμεσα.   

Τα αίτια, όμως, είναι αρκετά και ορισμένα από αυτά πολύ σοβαρά, επομένως θα χρειαστεί χρόνος, σχέδιο, προσπάθεια, συντονισμός και χρήματα για να ανατραπεί η σημερινή εικόνα.

Αναφέρω, λοιπόν τις σημαντικότερες από τις αιτίες και όχι αξιολογικά:

-Η οικονομική κρίση. Η δραματική μείωση των εισοδημάτων, έπληξε καίρια την –έτσι κι αλλιώς μικρή και προβληματική- ελληνική ποδοσφαιρική αγορά και κατά συνέπεια όλα τα οικονομικά στοιχεία του παιχνιδιού: τις χορηγίες, τα δικαιώματα, τους προϋπολογισμούς των ομάδων, τον μεταγραφικό τζίρο και φυσικά, την κίνηση των εισιτηρίων.   

Θυμηθείτε πως το 2009 η πρώτη σε κυκλοφορία αθλητική εφημερίδα ξεπερνούσε τις 35.000 φύλλα ημερησίως και σήμερα δεν ξεπερνά τις 4000 φύλλα, πράγμα που δείχνει την δραματική πτώση ενδιαφέροντος.

-Η απαράδεκτη κατάσταση των απαρχαιωμένων, προβληματικών και επικίνδυνων γηπεδικών εγκαταστάσεων. -Η διαπλοκή, η εκτεταμένη διαφθορά (και με τον παράνομο στοιχηματισμό) η απουσία ισονομίας, η ατιμωρησία και η έλλειψη διαφάνειας στην λειτουργία των ΠΑΕ και την συμπεριφορά των παραγόντων.

-Η απαράδεκτη λειτουργία των σωμάτων διοίκησης του ποδοσφαίρου, όπως της ΕΠΟ και της Super League, και η πλήρης απουσία της κουλτούρας εταιρικής διακυβέρνησης.

-Η κακή ποιότητα του θεάματος και η αγωνιστική πτώση εμπορικών ομάδων όπως ο ΠΑΟ, ο Ολυμπιακός της τελευταίας διετίας και ο υποβιβασμός των ΑΕΚ, Άρη, ΟΦΗ.

-Η ενίσχυση του οπαδισμού από μερίδα μέσων μαζικής ενημέρωσης και η βία, εντός και εκτός γηπέδων.

-Η ανεπαρκής και αποσπασματική παρέμβαση της Πολιτείας, τόσο στο θεσμικό επίπεδο, όσο και σε ζητήματα πρόληψης.

-Η απουσία αθλητικής παιδείας (επειδή η φράση είναι η πιο διαδεδομένη κοινοτοπία, θυμίζω τι είχε πει το 1987 ο προπονητής μπάσκετ της εθνικής της –τότε- ΕΣΣΔ, Αλεξάντερ Γκομέλσκι «οι Ελληνες δεν αγαπούν τα ομαδικά σπορ αλλά τις νίκες σε αυτά»).

Αντώνης Καρπετόπουλος
«Στην πραγματικότητα τα εισιτήρια είναι ακόμη λιγότερα διότι μέσα στον συνολικό αριθμό υπολογίζεται και ένα κομμάτι κατόχων διαρκείας από την επαρχία, οι οποίοι παίρνουν εισιτήρια κατά κανόνα φτηνά, μόνο για τους ευρωπαϊκούς αγώνες, άντε και κανένα ντέρμπι. Η προσέλευση είναι πιο μικρή.

Αυτό οφείλεται σε 2-3 λόγους πάρα πολύ συγκεκριμένους. Ο πρώτος είναι η απουσία ομάδων από τη Superleague που θα μπορούσαν να κόβουν περισσότερα εισιτήρια, όχι κάτι φοβερό και τρομερό, αλλά θα μεγάλωνε ο μέσος όρος.

Δηλαδή, όταν σε ένα πρωτάθλημα υπάρχει ο Πλατανιάς αντί του Άρη Θεσσαλονίκης ή η Λαμία και ο Λεβαδειακός αλλά όχι ο ΌΦΗ, είναι απολύτως αναμενόμενο να έχει πέσει ο αριθμός των εισιτηρίων.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το επίπεδο του θεάματος που είναι κάτω του μηδενός. Στην Ελλάδα γίνεται μία προσπάθεια από τις ομάδες να δικαιολογηθεί ποικιλοτρόπως το γεγονός ότι δεν παίζεται καλή μπάλα. Άλλες το ρίχνουν, ας πούμε, στο ότι έχουμε ένα διεφθαρμένο πρωτάθλημα με στημένα παιχνίδια, ελέγχους στην ΕΠΟ κτλ. Άλλες κατηγορούν τους αντιπάλους τους ότι παίζουν αντί-ποδόσφαιρο ή λένε ότι ευθύνεται η ποιότητα των αγωνιστικών χώρων στη επαρχία.

Εν μέρει όλα αυτά ισχύουν, αλλά στην πραγματικότητα είναι δικαιολογίες της πλάκας. Διότι τα ίδια συνέβαιναν και πριν από 7-8 χρόνια όταν τα εισιτήρια ήταν περισσότερα, και πριν από 30 χρόνια που ήταν ακόμα πιο πολλά.

Είναι πολύ βασικό πρόβλημα ότι οι παράγοντες δεν αντιμετωπίζουν αυτό το πράγμα με κανόνες θεάματος. Και γίνεται ακόμη πιο γελοίο αν σκεφτείς ότι θέλουν να το πουλήσουν όλο αυτό σαν τηλεοπτικό προϊόν. Χωρίς να καταλαβαίνουν, δηλαδή, ότι ο ανταγωνισμός, όταν τον βαφτίζεις τηλεοπτικό προϊόν γίνεται σε σύγκριση με αντίστοιχα τηλεοπτικά προϊόντα που μπορεί να είναι το αγγλικό, το ισπανικό ή το γερμανικό πρωτάθλημα.

Εδώ, στην Ελλάδα, από τη στιγμή που βρήκαμε μερικά λεφτά από την τηλεόραση, τα χρήματα αυτά ήταν που έγιναν προτεραιότητα των ομάδων και όχι το πως θα φέρουμε τον κόσμο στο γήπεδο.

Αυτή η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί με έναν και μόνο τρόπο. Αν μπορέσεις, μαγικά ξέρω 'γω, να βρεις ανθρώπους που θα ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο για να κερδίσουν χρήματα. Ανθρώπους που θα αναλάβουν να διοικήσουν τις ποδοσφαιρικές εταιρίες για να τις κάνουν κερδοφόρες. Αυτοί, στην ανάγκη να βγάλουν κέρδη, θα καταλάβουν ότι ο ευκολότερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι το γήπεδο. Γιατί το γήπεδο δεν φέρνει μόνο χρήματα από τα εισιτήρια αλλά και απ' όλα τα γύρω-γύρω.   

Επιπλέον, το πιο σημαντικό είναι ότι ένα γεμάτο γήπεδο, σε διευκολύνει να πουλήσεις ακριβότερα ένα ματς ως τηλεοπτικό προϊόν. Οι σημερινοί παράγοντες του ποδοσφαίρου δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Λένε ότι είτε είναι γεμάτο το γήπεδο είτε όχι, εμείς θα πάρουμε τα ίδια λεφτά γιατί πουλάμε τα δικαιώματα πριν αρχίσει το πρωτάθλημα.   

Ναι, αλλά κάποια στιγμή θα πάνε μπροστά στον τηλεοπτικό παραγωγό, ήδη έχει φτάσει αυτή η ώρα, και αυτός θα τους πει "κύριοι το πράγμα που πουλάτε δεν με ενδιαφέρει. Θα ενδιαφερόμουν αν υπήρχε ένα κοινό που δεν έβρισκε εισιτήριο να πάει στο γήπεδο και ήθελε τόσο πού να δει τον αγώνα που θα έτρεχε να το δει στις τηλεοράσεις"».


«Εδώ, στην Ελλάδα, από τη στιγμή που βρήκαμε μερικά χρήματα από την τηλεόραση, έγιναν προτεραιότητα των ομάδων αυτά τα χρήματα και όχι πως θα φέρουμε τον κόσμο στο γήπεδο» © ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΟΣΧΑΝΔΡΕΟΥ

Στην πραγματικότητα δεν είναι πεσμένα μόνο τα τηλεοπτικά εισιτήρια. Είναι πεσμένοι και οι συνδρομητές και η γενική τηλεθέαση του ελληνικού πρωταθλήματος. Δες τι νούμερα κάνουν οι αθλητικές εκπομπές που παίζονται στην ανοιχτή τηλεόραση και έχουν σαν θέμα το πρωτάθλημα. Δεν τις βλέπει άνθρωπος. Όλο το σύστημα βρίσκεται σε κάθετη πτώση. Και αυτό έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με το γεγονός ότι το θέαμα είναι απαράδεκτο.   

Όσα γίνονται στο ποδόσφαιρο βρίσκονται σε αναντιστοιχία με οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στον τομέα του θεάματος στην Ελλάδα. Προφανώς και η οικονομική κρίση είναι ένας λόγος για να «ξεφουσκώσει» και το ποδόσφαιρο. Προφανώς και δεν μπορείς να έχεις τόσο ακριβές ομάδες όπως είχες πριν από δέκα χρόνια. Αλλά αυτό ισχύει γενικότερα.

Και το θέατρο το χτύπησε η κρίση, αλλά φέτος τα θεατρικά εισιτήρια είναι περισσότερα. Γιατί οι άνθρωποι έκατσαν κάτω, προβληματίστηκαν, συζήτησαν ως προς τι παραστάσεις να ανεβάσουν και πως πρέπει να τις πλασάρουν ώστε να προσελκύσουν το θεατρόφιλο κοινό.

Όλοι όσοι ασχολούνται με τον τομέα του θεάματος στην Ελλάδα, σε επίπεδο παραγωγής εννοώ, προσπαθούν να δώσουν στο κοινό κάτι που θα είναι τουλάχιστον φροντισμένο. Οι μοναδικοί οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα γι' αυτό είναι οι παράγοντες του ποδοσφαίρου. Κάθε ένας ξεχωριστά πρέπει να κάτσει κάτω και να δει πως μπορεί να βελτιώσει το προϊόν του.

Υποτίθεται ότι κάποτε το πρόβλημα ήταν η έλλειψη ανταγωνισμού. Ότι έπαιρνε ξέρω 'γω ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα από τον Οκτώβριο. Πολύ ωραία. Στη Γερμανία, η Μπάγερν παίρνει το πρωτάθλημα από τον Σεπτέμβριο. Τα γήπεδα, όμως, έχουν τη μεγαλύτερη πυκνότητα οπαδών από οποιοδήποτε άλλο πρωτάθλημα στην Ευρώπη.   

Ρώτησαν πέρυσι τον τεχνικό διευθυντή της Μπάγερ Λεβερκούζεν γι αυτό το πράγμα και είχε απαντήσει: "τι με ενδιαφέρει εμένα πότε παίρνει το πρωτάθλημα η Μπάγερν. Εγώ πρέπει να έχω μια καλή ομάδα, να διασκεδάζω τον κόσμο μου, να κερδίζω την Μπάγερν όταν έρχεται να παίξει εδώ μέσα, να έχω καλούς παίκτες".   

Από πού προκύπτει πως ότι κάνει ο άλλος επηρεάζει και τη δική μου στρατηγική; Εγώ ποδόσφαιρο πουλάω. Στην Ελλάδα ψάχνουμε διαρκώς τρόπους για να δικαιολογήσουμε το ότι δεν κάνουμε τίποτα».

Βαγγέλης Μπραουδάκης
Από τις σχεδόν 8.000 εισιτήρια ανά αγώνα Super League πριν από μόλις οκτώ χρόνια (τη σεζόν 2009-2010) στα μισά από το φθινόπωρο του 2013 και εντεύθεν! Ητοι, μείωση της προσέλευσης στα ποδοσφαιρικά γήπεδα κατά 50%! Και για να το δούμε σε απόλυτους αριθμούς, που είναι πιο τρομακτικοί, από τους 2.000.000 θεατές («πελάτες») στις εξέδρες «χάθηκε» το 1.000.000.   

Η απάντηση στο «γιατί» εμπεριέχει πολλές μικρότερες απαντήσεις που συνοψίζονται, ωστόσο, σε μια λέξη: Κρίση! Τόσο η οικονομική στο γενικότερο περιβάλλον της ελληνικής κοινωνίας, όσο και η εγγενής στο ποδοσφαιρικό περιβάλλον. Τα μνημόνια και οι επιπτώσεις τους στις τσέπες του καθενός δεν χρειάζονται, προφανώς, περαιτέρω ανάλυση.   

Οπότε ας «φωτίσουμε» επιγραμματικά τις παθογένειες του ποδοσφαίρου μας που συνδυαστικά απομάκρυναν τόσους πολλούς σε τόσο σύντομο διάστημα:   

- Δημοφιλείς ομάδες στα δύο αστικά κέντρα «έσκασαν» και υποβιβάστηκαν ή φυτοζωούν: Η ΑΕΚ π.χ., των 25.000 διαρκείας χωρίς τα μεμονωμένα της εισιτήρια, κατρακύλησε σε τετραψήφια νούμερα προτού υποβιβαστεί και άμα τη επιστροφή της δεν έχει ανέλθει των 11.600 κατά μέσο όρο! Ο Αρης των +12.000 δεν είναι (ακόμα) εδώ, ο Ηρακλής των +4.000 ομοίως, ενώ ο Παναθηναϊκός των 27.500 τη χρονιά του νταμπλ της πολυμετοχικότητας βρέθηκε στις 5.500 πέρσι εξαιτίας της παρακμής και της επιστροφής στη Λεωφόρο.   

- Φθίνουν οι επαρχιακοί «αιμοδότες»: Η ΑΕΛ των 5.165, ο ΠΑΣ Γιάννενα των 4.700, ο Βόλος των 5.750, ο ΟΦΗ των 4.300, ο Παναιτωλικός των 4.700, ακόμα και η Καβάλα των +3.000 είτε δεν συμμετέχουν πια, είτε δυσκολεύονται (ελλείψει ρεαλιστικών στόχων διάκρισης) να συγκεντρώσουν τους μισούς.   

- «Τοξικότητα» θεσμών και διεξαγωγής: Η αποκάλυψη του Koriopolis τον Ιούνιο του 2011 (ασχέτως αν ακόμα δεν υπάρχει δικαστική απόφαση για δεκάδες κατηγορουμένων) οδήγησε σε άμεση μείωση της προσέλευσης κατά 25%, μέσα σε τρεις μήνες! Επιπλέον, η αύξηση(!) των ομάδων από 16 σε 18 την διετία 2013-2015 (αντί να μειωθούν δραστικά, καθώς η ποδοσφαιρική οικονομία δεν αντέχει παραπάνω από 12 ομάδες προκειμένου να υπάρξει ανταγωνιστικό περιβάλλον) έφερε ένα ακόμα -30%.


«Τα αίτια, όμως, είναι αρκετά και ορισμένα από αυτά πολύ σοβαρά, επομένως θα χρειαστεί χρόνος, σχέδιο, προσπάθεια, συντονισμός και χρήματα για να ανατραπεί η σημερινή εικόνα» © ΜΟΤΙΟΝ ΤΕΑΜ

Συμπληρώστε στα παραπάνω τη δραστική μείωση των ποιοτικών παικτών στα δυναμικά των ομάδων (λόγω οικονομικών συνθηκών), παράγοντας, επίσης αποτρεπτικός και ολοκληρώνεται το «κοκτέιλ».   

Δεν συμπεριλαμβάνω στα παραπάνω την (σταθερή!) ατμόσφαιρα περί αναξιοπιστίας, αδιαφάνειας, διαιτησιών, επεισοδίων κ.λπ., καθώς υπήρχαν και τις προηγούμενες δεκαετίες σε ανάλογες εντάσεις, αλλά δεν απομάκρυναν τόσο μαζικά τον κόσμο από τις εξέδρες όσο στο επίμαχο διάστημα που εξετάζουμε.   

Πώς αντιστρέφεται η τάση; Με ανταγωνιστικότερο (και χωρίς τόσες σκιές) πρωτάθλημα. Με λιγότερες ομάδες σ' αυτό το «πρώτο ράφι» και θεσμικό πλαίσιο διεξαγωγής που θα εγγυάται -όσο γίνεται- το απροσδόκητο πριν το σφύριγμα της σέντρας.   

Ανταγωνιστικότεροι αγώνες θα φέρουν σταδιακά μεγαλύτερα τηλεοπτικά έσοδα που θα μοιράζονται πλέον σε λιγότερους απ' ότι τώρα. Οι ισχυρότερες ομάδες (με ακόμα καλύτερο υλικό για να μην χάσουν το προνόμιο στο «σαλόνι») θα προσελκύσουν και περισσότερους θεατές σε αυτή την ίδια περίοδο της οικονομικής κρίσης.   

Εν ολίγοις, χρειάζονται παράγοντες με όραμα ανάπτυξης του χώρου κι όχι (αποκλειστικά) εξόντωσης του εχθρού τους. Όσο θα μεγαλώνει η λίμνη θα μεγαλώνουν και οι προοπτικές τους. Απορώ πώς δεν το καταλαβαίνουν τόσα χρόνια και επιμένουν να την αποξηράνουν».

Βασίλης Σαμπράκος
Η δραματική πτώση στα εισιτήρια άρχισε από την σεζόν 2010-'11, όταν η Superleague έχασε έσοδα περίπου 2,5 εκατ. ευρώ συγκριτικά με την προηγούμενη σεζόν (2009-'10).   

Τον καιρό εκείνο οι επιχειρηματίες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου ζούσαν με την ψευδαίσθηση ότι πληρώνουν απλώς τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και στην εξέλιξη του χρόνου επιχείρησαν να βάλουν φρένο στην πτώση των εισιτηρίων με την μείωση της τιμής.   

Η μέση τιμή του εισιτηρίου μειώθηκε κατά περίπου 40% (από 15 ευρώ το 2008 στα 9 ευρώ το 2015), αλλά η ελεύθερη πτώση συνεχίστηκε και τούτο συνέβη, και συμβαίνει, επειδή η οικονομική κρίση έκανε τις μεγαλύτερες γενιές πολύ πιο απαιτητικές στην καταναλωτική συμπεριφορά τους: στα χρόνια της κρίσης έφτασε η στιγμή να πληρώσει το ελληνικό πρωτάθλημα για την κακή του φήμη, τη βία, τις κακές γηπεδικές συνθήκες, την έλλειψη ενδιαφέροντος για την κατάκτηση του τίτλου, την έλλειψη ισονομίας, τη διαφθορά.   

Οι μεγαλύτερης ηλικίας ποδοσφαιρόφιλοι άρχισαν να αποχωρούν από την κερκίδα και επέλεξαν συνειδητά να γίνουν τηλεθεατές, με συνέπεια, στα πρώτα χρόνια της κρίσης, να αυξηθούν θεαματικά οι συνδρομητές της τηλεοπτικής πλατφόρμας που μεταδίδει το ελληνικό πρωτάθλημα.   

Οι νεότερες γενιές, όπως διαπιστώνουμε καθημερινά μέσα από την μελέτη των στατιστικών δεδομένων που δημιουργούνται από την συμπεριφορά τους κατά την πλοήγηση στα αθλητικά websites, δεν δοκιμάζουν καν, ως καταναλωτές, το ελληνικό ποδοσφαιρικό προϊόν. Αντ' αυτού επιλέγουν να παρακολουθούν στενά τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και το Champions League.   

Αξιοποιώντας την ψηφιακή τεχνολογία, τα παιδιά, από την ηλικία της προεφηβείας, έρχονται κοντά με τους σταρ που ανακαλύπτουν από τις παιχνιδοκονσόλες και αρχίζουν να τους παρακολουθούν στενά, με συνέπεια την εντυπωσιακή επέκταση της συνδρομητικής βάσης της τηλεοπτικής πλατφόρμας που προβάλει το Champions League και τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στη διάρκεια της τελευταίας 4ετίας.   

Και, όπως συμβαίνει σε όλα, οι μικρότεροι «τραβούν» τους μεγαλύτερους, με συνέπεια να αυξάνεται διαρκώς η «ζήτηση» του ξένου προϊόντος και να ασχολούνται όλο και λιγότεροι με το «ελληνικό» προϊόν. 

Η ετήσια πτώση στην ζήτηση της ελληνικής ποδοσφαιρικής επικαιρότητας είναι της τάξης του 30%, με βάση τη συμπεριφορά των Ελλήνων χρηστών του διαδικτύου στα αθλητικά websites.   

Πώς θα μπορούσε να βελτιωθεί άμεσα η κατάσταση; Ακόμη και αν άνοιγαν τις πόρτες των γηπέδων τους και επέτρεπαν την δωρεάν είσοδο σε όλους οι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ η Superleague δεν θα κατάφερνε σήμερα να γεμίσει τα γήπεδά της, δεν θα πλησίαζε καν την πληρότητα που παρουσίαζαν τα γήπεδα μια 10ετία πίσω.   

Κι αν η ΠΑΕ Παναθηναϊκός δεν αποφύγει την χρεοκοπία και η ομάδα υποβιβαστεί σε ερασιτεχνική κατηγορία, το ελληνικό πρωτάθλημα θα ζήσει ιστορικές στιγμές, της μικρότερης απήχησης που είχε ποτέ.   

Για να επιστρέψει ο κόσμος στα γήπεδα πρέπει προηγουμένως να ξαναμπεί το ελληνικό πρωτάθλημα στο top10 των ψυχαγωγικών προτιμήσεων του μέσου Έλληνα.   

Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να περάσει μια 3ετία, κατά της οποίας τη διάρκεια θα διεξάγονται πρωταθλήματα που θα μοιάζουν «καθαρά», «ασφαλή», χωρίς βία, με ποιοτικότερους ξένους ποδοσφαιριστές και περισσότερους Έλληνες παίκτες στο βασικό σχήμα, με λιγότερες ομάδες στην Superleague, με καινούργια γήπεδα και αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τον επισκέπτη.   

Μπορούν να συμβούν όλα αυτά; Η εμπειρία των τελευταίων 25 ετών, που μελετώ στενά τη συμπεριφορά της ελληνικής ποδοσφαιρικής αγοράς απαντά «αποκλείεται».

Μπορείτε να διαβάσετε την έρευνα της EPFL εδώ.
--- Τέλος παράθεσης ---
lifo.gr

davelis:
Απο Kingbet.  Billaras

Περί ελληνικών και ξένων “φαινομένων”!
“Τελικά, συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Ή αν προτιμάτε, Λίγκες.
Πολλές φορές έχουμε αναφερθεί από εδώ στα τραγελαφικά της Σούπερ Λιγκ. Στα αίσχη της. Στα εκτρώματα.
Και προχθές ας πούμε, είδαμε κάμποσα.
Είδαμε καπνογόνο στοχευμένο μέσα στο τερέν, είδαμε ντου από “επιστήμονες” που...δεν ξέρουμε (και καλά) την ταυτότητά τους, είδαμε και ντου οπαδών που μπήκαν τσαμπουκά στο γήπεδο πετώντας άλλους έξω.
Αλλά αυτά στην Σούπερ Λίγκα είναι...ψωμοτύρι, έχουμε (κακώς) χοντροπετσιάσει, επειδή τα ζούμε σχεδόν κάθε αγωνιστική, απλά αλλάζουν οι φανέλες και οι ομάδες και οι “πρωταγωνιστές”.

Προχθές όμως, είδα δύο παιχνίδια ντέρμπι εκτός Ελλάδας και...ένοιωσα σαν να ήρθαν λίγο κόντα μας! Λίβερπουλ-Τότεναμ και Ραπίντ-Αούστρια.
Στο πρώτο, είχα καιρό να δω τόσο τραγική διαιτησία.
Και μπορώ να δικαιολογήσω τον Κλοπ που είπε ότι “αν δηλώσω όσα νοιώθω και πιστεύω, θα φάω το μεγαλύτερο πρόστιμο που χει δωθεί ποτέ παγκοσμίως”.
Είναι καθαρή αλλοίωση αποτελέσματος το 2-2 στο Ανφιλντ.
Δύο πέναλτι ϊδια με ουρακοτάγκους που μόλις το έσκασαν από τον κοντινό ζωολογικό κήπο του Τσέστερ! Διένυσαν τα 25 χιλιόμετρα και μπούκαραν στο γήπεδο. Γιά τόσο πέτσινα μιλάμε. Ο Κέιν και ο Λαμέλα κάνουν θέατρο. Καθαρά. Και το ένα δεν μπήκε, αλλά το δεύτερο έγραψε και άλλαξε το 2-1 σε 2-2. Και σφυρίχτηκε μάλιστα, μετά από υπόδειξη του βοηθού. Αστείες αποφάσεις, βράζει δικαίως η Λίβερπουλ.

Στο δεύτερο, έγινε το...έλα να δεις.
Πάει να εκτελέσει κόρνερ η Αουστρια, βροχή τα αντικείμενα.
Μικρή διακοπή και ανακοινώσεις. Ξαναρχίζει, πάει να εκτελέσει ένα άλλο, ξανά έβρεχε αναπτήρες. Επιστρατεύτηκαν κάτι κίτρινες διαφημιστικές ομπρέλες θαλάσσης που τις κράταγαν οι stewards πάνω από τα κεφάλια των παικτών (ΦΩΤΟ),σαν εμένα που πάλευα με την ομπρέλα μου κάποτε στην Κινέτα με τον νοτιά να παρασέρνει τα πάντα!
Δεύτερη διακοπή, καθυστέρηση μεγάλη, anyway ξανάρχισε, αλλά στο τέλος κι ενώ η Αούστρια έβγαινε στην κόντρα, τσουπ μπουκάρει κι ένας καφρούλης της Ραπίντ, διακοπή, βγαίνει έξω, αλλά η φάση χάθηκε.
 Με τα πολλά τελείωσε 1-1...

Κάπου εκεί όμως, λεπτά μετά τη λήξη των δύο αυτών αγώνων σε Αγγλία και Αυστρία, άπαντες... απομακρύνθηκαν από κοντα μας.
Εφυγαν ξανά πολύ μπροστά. Γιατί;
Γιατί δεν βρέθηκε εφημερίδα όπως εδώ που να μιλήσει για “σκάνδαλο, ντροπή, εμετούς και αίσχη” διαιτησίας.
Γιατί ο Κλοπ έκανε μούγγα ενώ εδώ ο (νεοφερμένος) Οσκαρ Γκαρθία είπε το αδιανόητο “μου έχουν πει γιά το ελληνικό ποδόσφαιρο και τη διαιτησία στην Ελλάδα”!
Τι λες ρε μεγάλε; Σοβαρά; Και αφού στα είχαν πει, τι ήρθες να κάνεις;
Και χίλια δίκια να είχες, δικαιούσαι (ως φρέσκος και ως προπονητής του Ολυμπιακού και όχι του Πλατανιά) να ομιλείς;

Γιατί δεν είδαμε κανέναν πρόεδρο της Λίβερπουλ να λέει “μας σφάζουνε, γινόμαστε ρεζίλι διεθνώς, δεχόμαστε πόλεμο”.
Αντίθετα, εδώ το είδαμε, από τον άνθρωπο που έχει τιμωρηθεί με απαγόρευση ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο (γιά να μην ξεχνιόμαστε).

Γιατί στην Αυστρία ο τραμπούκος συνελήφθη, ο πέλεκυς θα πέσει βαρύς χωρίς πολλά-πολλά ενώ εδώ τα ρίξαμε στο...συλλαλητήριο τα ντου και τα επεισόδια! Ντόινγκ!

Γιατί εκεί δεν θα πεταχτεί ποτέ από την πληρωμένη θέση του φίλαθλος γιά να κάτσει τσαμπουκά άλλος που ρθε με το “έτσι θέλω” και ρεπόρτερ θα γράψει “ε οκ, κατανοητό ρε παιδιά, έχει κάψα 33 χρόνια να πάρει πρωτάθλημα”.
Σαν να λέμε, να πάνε ίσαμε 2.000 παραπάνω οπαδοί της Λίβερπουλ ας πούμε στο Μπράιτον, να σπάσουν τουρνικέ και πόρτες και να μπουκάρουν, επειδή... “έχουν κάψα, από το 1990 έχουν να το σηκώσουν”!
Εν κατακλείδι: Συμβαίνουν παντού. Τα πάντα.
Πιό σπάνια έξω αλλά οκ, συμβαίνουν.
Το θέμα είναι the day after. Πως το διαχειρίζεσαι, πως το λύνεις το πρόβλημα, πως το κόβεις μαχαίρι οτιδήποτε στραβό.

Ηρθαν λοιπον λίγο...κοντά μας οι ξένοι αυτό το Σαββατοκύριακο, αλλά ξαναέφυγαν μίλια μακριά πολύ-πολύ γρήγορα...”

GIWRGIS:
Όταν η ΕΛ.ΑΣ. κάνει τη δουλειά της κανονικά χωρίς κυβερνητικές παρεμβάσεις υπέρ των διαπλεκομένων "εξυγιαντών".

http://www.contra.gr/Columns/contra-epithesi/olympiacos/me-kosmo-o-olympiakos-drakonteia-ta-metra-ths-elas.5073381.html

ΠΑΣΟΛΕΣ:
Καταπληκτική αποτύπωση της πραγματικότητας από τον Μπιλάρα.

fon7:

--- Παράθεση ---Εμάνουελ Ολιζαντέμπε: "Ο Έκι έφτιαχνε την ενδεκάδα μαζί με τον Μαλεζάνι"
Ο Αναστασιάδης και ο Μαρκαριάν, οι ιστορικοί αγώνες με Πόρτο και Μπαρτσελόνα. Το στοίχημα για μια BMW και ο άνθρωπος του προέδρου. Ο Νικοπολίδης και ο Καραγκούνης, ο καλύτερος προπονητής και o βαρετός Ιταλός. Ο Εμάνουελ Ολιζαντέμπε, ο αγαπημένος "Μανώλης" του ελληνικού ποδοσφαίρου, σε μια UNIQUE εξομολόγηση στο Sport24.gr.

Τον Ιανουάριο του 2001 ο Παναθηναϊκός αποκτά από την Πολόνια Βαρσοβίας τον Εμάνουελ Ολιζαντέμπε. Είχε "γυαλίσει" στους "πράσινους" από την αναμέτρηση των δύο ομάδων στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και σε ηλικία 23 ετών ο Νιγηριανός επιθετικός αποχώρησε από την ομάδα της Πολωνίας και υπέγραψε στο "τριφύλλι".

Με την πράσινη φανέλα πέρασε τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του. Ο πολιτογραφημένος Πολωνός πραγματοποίησε 111 συμμετοχές και σημείωσε 36 γκολ σε πρωτάθλημα, κύπελλο και Ευρώπη. Στον Παναθηναϊκό έμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2006, όταν αποχώρησε για να υπογράψει στην Πόρτσμουθ. Το καλοκαίρι του 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα για την Ξάνθη. Ακολούθησε ο ΑΠΟΠ Κινύρας στην Κύπρο, η κινεζική Henan Construction, ενώ έκλεισε την καριέρα του σε Βύζαντα Μεγάρων και Βέροια. Σε ηλικία 34 ετών ο Ολιζαντέμπε έβαλε τέλος στην καριέρα του. Σήμερα, στα 39 του, ζει πια μόνιμα στη Νιγηρία.

Έξι χρόνια μετά την αποχώρησή του από τη χώρα μας, αλλά και την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο, ο 39χρονος πια Νιγηριανός, ο οποίος φόρεσε τη φανέλα της Πολωνίας στο Μουντιάλ της Άπω Ανατολής, μιλάει στο Sport24.gr και βγάζει από μέσα του πολλά που τόσα χρόνια κρατούσε για τον εαυτό του. Περιγράφει χωρίς δισταγμό γεγονότα που τον έκαναν να αισθανθεί υπέροχα, αλλά και περιστατικά που τον εκνεύρισαν, που τον απογοήτευσαν και τον έκαναν να βγει εκτός εαυτού.

Αναφέρεται σε Βαρδινογιάννη, Μαρκαριάν, Κυράστα, Αναστασιάδη, Μαλεζάνι, Γκονζάλες, Βαζέχα. Για όλους κάτι έχει να πει. Ο Έκι που έφτιαχνε την ενδεκάδα με τον "βαρετό" Μαλεζάνι, οι οποίοι τον "πέταξαν" εκτός ομάδας. Μιλάει γι' αυτούς από τους οποίους δεν έχει παράπονο, επιτίθεται χωρίς φόβο προς αυτούς που κατά τη γνώμη του είχαν σαφή σκοπό να τον πλήξουν, ιδίως στην Ξάνθη: Η ζήλια των συμπαικτών του και το συμβάν με τον Πανόπουλο, που αποτέλεσε την αρχή του τέλους του στην ακριτική ομάδα.

Αγαπήθηκε όσο λίγοι από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, από τους οποίους ζητάει συγγνώμη, αποκαλύπτοντας ότι ο καλύτερος προπονητής με τον οποίο συνεργάστηκε στην καριέρα του ήταν ο Τάκης Λεμονής! Διαβάστε τη UNIQUE εξομολόγηση του Ολιζαντέμπε από το Λάγος της Νιγηρίας όπου μένει πια μόνιμα...

- Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που έφυγες από την Ελλάδα. Πού ζεις πλέον;

"Μόνιμα στη Νιγηρία. Μερικές φορές στο Λάγος, άλλοτε στην ανατολική πλευρά της Νιγηρίας".

- Μένεις μόνος; Με την οικογένειά σου; Με τι ασχολείσαι;

"Δεν έχω δουλειά γραφείου, αν αυτό θέλεις να ακούσεις.  Μένω με την οικογένειά μου. Έχω μια πανέμορφη κόρη".

- Πώς περνάς την καθημερινότητά σου;

"Ξυπνάω νωρίς το πρωί. Παίρνω πρωινό και μετά πηγαίνω να παρακολουθήσω νεαρά ταλέντα που παίζουν μπάλα. Μετά θα πιω καφέ, θα συναντήσω φίλους και θα συζητήσω μαζί τους για επαγγελματικά θέματα".

- Από τότε που έφυγες από την Ελλάδα, επέστρεψες ποτέ;

"Ναι, είχα έρθει στην Ελλάδα μία μόνο φορά, για επαγγελματικό λόγο. Δεν έμεινα για αρκετό καιρό πάντως".

- Πού θεωρείς ότι πέρασες τα καλύτερα χρόνια της καριέρας σου;

"Τις καλύτερες στιγμές της καριέρας μου τις πέρασα στην Κίνα. Εκεί είχα χρόνο απλά να παίζω ποδόσφαιρο. Οι συμπαίκτες μου με σέβονταν, οι προπονητές μου το ίδιο. Ο πρόεδρος και ολόκληρη η πόλη μου έδειχναν αγάπη. Μάλιστα με έκαναν επίτιμο δημότη της επαρχίας Henan. Επίσης τα χρήματα που πήρα στην Κίνα δεν ήταν καθόλου άσχημα".

- Ποιες ήταν οι καλύτερες στιγμές που πέρασες στην Ελλάδα;

"Όταν κατακτήσαμε το πρωτάθλημα και το κύπελλο με τον Παναθηναϊκό".

- Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή σου στον Παναθηναϊκό;

"Όταν ήρθε προπονητής ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι, αυτός ο Ιταλός. Εξαιτίας του έφυγα από τον Παναθηναϊκό! Ήταν τόσο βαρετός και για κάποιο λόγο δεν με πήγαινε καθόλου. Επίσης κακή στιγμή ήταν όταν δεν υπέγραψα στη Μπέρμιγχαμ μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002".

- Με ποιους παίκτες ήσουν πιο κοντά όταν έπαιζες στον Παναθηναϊκό;

"Δεν θα έλεγα ότι ήμουν κολλητός με κάποιον. Ήμουν όμως φίλος με όλους τους συμπαίκτες. Δεν είχα τίποτα να χωρίσω".

- Έχεις διατηρήσει επαφή με κανέναν;

"Όχι, τώρα δεν μιλάω με κανέναν. Πιο παλιά συνήθιζα να μιλάω με τον Στέφανο Κοτσόλη".

- Γνωρίζεις πώς είναι η κατάσταση στον Παναθηναϊκό αυτή την περίοδο;

"Ναι, ξέρω. Ειλικρινά όμως δεν μπορώ να καταλάβω πώς μια τόσο μεγάλη ομάδα μπορεί να φτάσει σε αυτήν την κατάσταση. Πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός θα αναγεννηθεί ξανά".

- Ποιος ήταν ο καλύτερος συμπαίκτης σου στον Παναθηναϊκό;

"Ο Νικοπολίδης. Ήταν ο καλύτερος στη θέση του. Επίσης θα σου πω ότι ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσει κάποιος τον Κυργιάκο και τον Σεϊταρίδη. Ο Κυργιάκος έπαιζε λίγο... βρώμικα, ο Σεϊταρίδης ήταν πολύ γρήγορος".

-Ποια ήταν η σχέση σου με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη;

"Δεν τον ήξερα και τόσο πολύ. Είχα όμως μια συνάντηση μαζί του, την περίοδο που δεν αγωνιζόμουν αρκετά στον Παναθηναϊκό. Μου είπε ότι μπορώ να φύγω από την ομάδα αν το θέλω. Γι' αυτό πήγα και υπέγραψα στην Πόρτσμουθ για λιγότερα χρήματα σε σύγκριση με αυτά που έπαιρνα στον Παναθηναϊκό. Αυτή ήταν πολύ κακή απόφαση, να φύγω από μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός και να πάω σε ένα μικρό κλαμπ, στην Πόρτσμουθ".

- Τι δεν σου άρεσε εκεί;

"Δεν είχε δικό της προπονητικό κέντρο. Τα αποδυτήρια ήταν σε απαίσια κατάσταση. Έπεσα σε μελαγχολία όταν ήμουν στην Πόρτσμουθ. Απαίσια πόλη, επίσης. Είχε μόνο ένα Μall για να ψωνίσεις, καθόλου νυχτερινή ζωή. Το μεγαλύτερο λάθος της καριέρας μου για το οποίο μετανιώνω".

- Με τον Σέρχιο Μαρκαριάν πώς ήταν η συνεργασία;

"Ο Μαρκαριάν ήταν εντάξει απέναντί μου στη δεύτερη θητεία του στον Παναθηναϊκό. Ήταν πολύ επηρεασμένος από τους Έλληνες παίκτες που ήταν στην ομάδα. Γι' αυτό αποκλειστήκαμε στα προημιτελικά του UEFA από την Πόρτο στην έδρα μας. Γιατί έβαλε αμυντικό χαφ έναν παίκτη που ήταν αριστερός full back (σ.σ. εννοεί τον Παντελή Κωνσταντινίδη). Έχασε τη μπάλα και μας έβαλαν γκολ μέσα σε λιγότερο από δέκα λεπτά. Μετά την πρώτη του θητεία, ήρθε και μου ζήτησε συγγνώμη επειδή δεν με χρησιμοποιούσε. Όταν ήρθε για δεύτερη φορά στην ομάδα, με έβαζε μαζί με τον Κωνσταντίνου. Σε γενικές γραμμές καλός τύπος".

- Τι θυμάσαι από τους αγώνες των "8" με την Πόρτο;

"Δεν θα τους ξεχάσω ποτέ. Έβαλα γκολ κόντρα στον Μουρίνιο, η ομάδα του οποίου πήρε αργότερα το τρόπαιο. Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν η BMW του Μπασινά που έχασα! Μετά το νικηφόρο πρώτο παιχνίδι, έβαλα στοίχημα με τον Μπασινά να μου έδινε την BMW Χ5 του σε πολύ καλή τιμή. Φυσικά αυτό δεν συνέβη ποτέ, γιατί χάσαμε στο δεύτερο ματς. Τρελάθηκα!".

- Συμμετείχες επίσης σε ένα σπουδαίο ματς, αυτό με τη Μπαρτσελόνα στους "8" του Champions League. Στα τελευταία λεπτά δέχτηκες μπουνιά από τον Μπονάνο στην αντίπαλη περιοχή, αλλά δεν καταλογίστηκε παράβαση...

"Νομίζω ότι υπήρχε ξεκάθαρη παράβαση. Ήταν πέναλτι. Ο Μπονάνο με χτύπησε, όχι εγώ αυτόν. Αυτός απλά προσποιούνταν ότι χτύπησε. Πώς μπορείς να χτυπάς κάποιον και μετά να κάνεις ότι... πεθαίνεις; Ήταν φανερό ότι ήθελαν να περάσει η Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά του Champions League. Ο Παναθηναϊκός μου έδωσε την ευκαιρία να παίξω στο Καμπ Νόου. Λίγοι μπορούν να υπερηφανευτούν γι' αυτό".

- Ποια είναι η άποψή σου για τον Γιάννη Κυράστα;

"Ας αναπαυτεί η ψυχή του. Πολύ συνεννοήσιμος άνθρωπος. Μου άρεσε πολύ και νομίζω ότι το ίδιο ίσχυε και από τη δική του πλευρά. Ήταν αξιοσέβαστος μέσα στα αποδυτήρια από όλους".

- Για τον Άγγελο Αναστασιάδη;

"Ήταν πολύ θρησκευόμενος. Είχε αγαπημένο παίκτη τον Λυμπερόπουλο, τον είχε σαν γιο του. Ήμουν μια χαρά απέναντί του. Υπέγραψα στον Παναθηναϊκό όταν ήταν αυτός προπονητής, οπότε τον ευχαριστώ γι' αυτό. Ποτέ δεν μου δόθηκε η δυνατότητα να τον ευχαριστήσω, οπότε το κάνω τώρα. Σε ευχαριστώ κόουτς»!

- Τι θυμάσαι από τον Έκι Γκονζάλες;

"Ο Γκονζάλες ήταν πολύ καλός παίκτης. Έφτιαχνε την ενδεκάδα μαζί με τον Μαλεζάνι. Μιλούσαν ιταλικά και οι δύο. Όταν αντιμετώπιζα τραυματισμούς και δεν ήμουν στην καλύτερη φάση της καριέρας μου, αυτός και ο Μαλεζάνι με πέταξαν εκτός από την ενδεκάδα και αποφάσισαν να βάζουν τον Μάντζιο. Ο καιρός έχει γυρίσματα. Μετά τραυματίστηκε κι αυτός και έφυγε από την ομάδα. Ομολογώ ότι ήταν φανταστικός παίκτης. Πανέξυπνος ποδοσφαιριστής. Κάλυπτε τη σωματική του ανεπάρκεια και με την ικανότητα που είχε με τη μπάλα στα πόδια".

- Τι πρόβλημα είχες ακριβώς στο γόνατό σου;

"Τα ΜΜΕ πάντα αναπαρήγαγαν ψεύτικα ρεπορτάζ για το γόνατό μου. Δεν ήταν σε τόσο κακή κατάσταση, αλλά μετά την επέμβαση την οποία έκανα, χειροτέρεψα. Ποτέ ξανά δεν έφτασα στο 100% της κατάστασής μου. Στο υπόλοιπο της καριέρας μου πάλευα να αντιμετωπίσω τη ζημιά που είχε γίνει από την εγχείρηση. Μου ήταν πολύ δύσκολο, έπαιζα ένα παιχνίδι την εβδομάδα.

Έχασα τη θέση μου στην εθνική Πολωνίας. Θυμάμαι όταν είχε έρθει στην Ελλάδα να με συναντήσει ο ομοσπονδιακός προπονητής της Πολωνίας, ο κ. Γιάνας, για να με πείσει να επιστρέψω στην ομάδα. Αναγκάστηκα να του πω ότι δεν είναι τόσο εύκολο, γιατί δεν θα με άφηνε το γόνατο. Το πήρε στραβά. Όταν με κάλεσε, με ταπείνωσε. Με άφησε στον πάγκο στο πρώτο παιχνίδι και στο επόμενο ήμουν εκτός αποστολής. Κατάλαβα ότι η εθνική Πολωνίας έχει τελειώσει για εμένα".

- Πόσο επηρέασε την καριέρα σου ο τραυματισμός στο γόνατο;

"Με επηρέασε η επέμβαση, όχι ο τραυματισμός".

- Για τον Γιώργο Καραγκούνη ποια είναι η άποψή σου;

"Ο Καραγκούνης ήταν πιθανότατα ο καλύτερος μέσος, ο πιο ολοκληρωμένος. Δεν μου προκαλεί καμία εντύπωση ότι έδωσε τόσους πολλούς αγώνες με την Εθνική Ελλάδας. Εμένα προσωπικά μου έδωσε πολλές ασίστ".

- Για τον Κριστόφ Βαζέχα;

"Δεν τον ήξερα προσωπικά. Έβαλε πάρα πολλά γκολ με τον Παναθηναϊκό. Λατρεύτηκε από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού και από την πόλη. Εγώ όμως έχω περισσότερα γκολ από αυτόν στην εθνική Πολωνίας. (σ.σ. γέλια). Φυσικά κάνω χιούμορ".

- Ποιο γκολ δεν θα ξεχάσεις ποτέ στην Ελλάδα;

"Τα δύο με τον Ολυμπιακό στο 2-2 του ΟΑΚΑ. Δεν ήταν τα πιο ωραία, αλλά αυτά έκαναν τον κόσμο του Παναθηναϊκού να με αγαπήσει και να με λατρέψει".
- Ποιος ήταν ο αντίπαλος στην Ελλάδα που δεν θα ξεχάσεις;

"Πάντα μου άρεσε να πηγαίνω στην Τούμπα. Ήταν το καλύτερο γήπεδο στην Ελλάδα. Η ατμόσφαιρα ήταν απίθανη. Μου αρέσει επίσης η Θεσσαλονίκη".

- Τι θυμάσαι από την Ξάνθη στην οποία αγωνίστηκες μετά τον Παναθηναϊκό;

"Η Ξάνθη ήταν η ομάδα στην οποία νόμιζα ότι θα αναγεννήσω την καριέρα μου, από τη στιγμή που στην Πόρτσμουθ τα πράγματα δεν μου πήγαν καλά. Όταν πήγα εκεί, είδα παίκτες μέσα στη ζήλια. Δούλευα σκληρά καθημερινά, στην προσπάθειά μου να μπω στην ενδεκάδα. Όλες μου οι προσπάθειες πήγαν στράφι. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές, ειδικά ο Ζουέλα, που έδιναν κακές πληροφορίες για εμένα στον πρόεδρο".

- Ποιες ήταν αυτές οι πληροφορίες;

"Του έλεγαν για παράδειγμα ότι ο Ολιζαντέμπε έχει μεγάλο σπίτι στην Αθήνα. Ότι έχει μια όμορφη γυναίκα και ένα αυτοκίνητο CL55 AMG (Mercedes-Benz). Και φαντάσου ότι τον Ζουέλα με τη γυναίκα του, τους φιλοξένησα στο σπίτι μου κατά τη διάρκεια της διακοπής λόγω του Πάσχα. Θυμάμαι ακόμα όταν κατεβήκαμε στην Αθήνα για να παίξουμε κόντρα στον Παναθηναϊκό. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού με υποδέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό. Τραγουδούσαν όλοι το γνωστό σύνθημα: «Μανωλάκη, εεε...». Το ξέρεις, δεν χρειάζεται να στο πω...

Ήταν μια πανέμορφη μέρα. Την επομένη, με κάλεσε στο γραφείο του ο πρόεδρος και μου λέει: «Ποιος νομίζεις ότι είσαι;». Του απάντησα ότι απλά απάντησα στην αγάπη των οπαδών του Παναθηναϊκού. Αυτό είναι φυσιολογικό σε όλο τον κόσμο, να χαιρετάει ένας ποδοσφαιριστής τους οπαδούς της παλιάς του ομάδας. Μου απάντησε: «Ναι, αλλά τώρα είσαι στην Ξάνθη». Και του είπα: «Ναι, αλλά αυτός είναι ο Παναθηναϊκός». Από τότε πιστεύω ότι άρχισαν όλα τα προβλήματα. Από εκείνη τη μέρα. Είπα στον πρόεδρο ότι δεν είναι ο Θεός και ότι αν δεν με θέλει στην ομάδα, αυτό είναι πρόβλημά του.

Αυτός ήταν που έφτιαχνε την ενδεκάδα της ομάδας και με άφηνε στον πάγκο. Θυμάμαι ένα παιχνίδι της Ξάνθης με την ΑΕΚ. Ήρθε στα αποδυτήρια και αντί του Λεμονή, έκανε αυτός την ομιλία στα αποδυτήρια. Ο Λεμονής ήταν τόσο τσαντισμένος, που στον επόμενο εκτός έδρας αγώνα με τον Πανιώνιο, παραιτήθηκε στο γήπεδο μετά το ματς".
- Τι άποψη έχεις για τον Τάκη Λεμονή;

"Ζητώ συγγνώμη από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, αλλά θα πω αυτό που νιώθω και αυτό που πραγματικά αισθάνομαι. Ο Λεμονής ήταν για εμένα ο καλύτερος προπονητής που είχα στην καριέρα μου. Πάρα, μα πάρα πολύ καλός προπονητής! Με προσωπικότητα. Απολάμβανα κάθε προπόνηση που έκανα μαζί του. Εντάξει, μπορεί να μη με χρησιμοποιούσε, αλλά δεν ήμουν θυμωμένος μαζί του, γιατί γνώριζα καλά ότι αυτό ήταν απόφαση του προέδρου, που έφτιαχνε την ενδεκάδα. Φτάνω στο συμπέρασμα πως και η θητεία μου στην Ξάνθη, ήταν μια μαύρη σελίδα στη ζωή μου".

- Υπήρξε κάποιος παίκτης στην Ξάνθη που είχες σε εκτίμηση;

"Ναι, μόνο ένας. Ο μοναδικός καλός παίκτης σε εκείνη την ομάδα ήταν ο Τοροσίδης. Δες πού είναι σήμερα. Πολύ καλός επαγγελματίας, πολύ καλός άνθρωπος. Υπήρχε και ένας τύπος, που λέγεται Λαμπριάκος. Μερικές φορές τον έβλεπες να παίζει στόπερ, τις άλλες σέντερ φορ. Ανέκδοτο. Δεν μου έκανε καμία έκπληξη, γιατί ήταν ο... άνθρωπος του προέδρου".

- Όταν έπαιζες στον Παναθηναϊκό, είχες πρόταση από άλλη ελληνική ομάδα;

"Όχι, δεν είχα. Και δεν ενδιαφερόμουν κιόλας εκείνη την περίοδο. Είχα πρόταση μόνο από την Πόρτο, αλλά ο τραυματισμός ήταν εμπόδιο στη μεταγραφή...".

- Πότε έκανε πρόταση η Πόρτο;

"Μετά τους αγώνες στα προημιτελικά του UEFA".

- Αν γύριζες το χρόνο πίσω, τι θα άλλαζες στη ζωή σου και στην καριέρα σου;

"Είμαι στη Νιγηρία και έχω αυτό το ξέσπασμα. Ο Θεός ήταν πολύ καλός απέναντί μου. Μόνο στον Θεό δείχνω όλο τον σεβασμό. Και αν ο Θεός είναι στο πλευρό μου, ποιον να φοβηθώ; Όλοι οι εχθροί μου θα ηττηθούν. Κανένας άνθρωπος δεν είναι Θεός και με τον Θεό δεν μπορείς να αποτύχεις. Δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως στη ζωή μου. Έκανα ό,τι αγάπησα και πληρωνόμουν γι' αυτό.

Πήγα ενάντια στη θέληση και την επιθυμία των γονιών μου, αλλά πέτυχα. Θα ήθελα να ξέρει ο κόσμος, πως το γεγονός ότι έπαιξα στην Ευρώπη, ήταν για εμένα επίτευγμα. Γύρισα τον κόσμο με το ποδόσφαιρο. Έπαιξα Τσάμπιονς Λιγκ, Μουντιάλ. Τι άλλο να ζητήσω; Γνώρισα διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικές κουλτούρες. Παντρεύτηκα λευκή γυναίκα, αγόρασα σπίτι και αυτοκίνητο. Είμαι πρότυπο για τους ανθρώπους του τόπου μου. Ευχαριστώ τον Θεό για όλα".
--- Τέλος παράθεσης ---
sport24.gr

Λέει κάποια πράγματα που συμβαίνουν στις ομάδες.Όχι ότι δεν τα ξέρουμε.Τα ξέρουμε.Βέβαια είναι αλλιώς να τα λέει ένας ποδοσφαιριστής.Είναι πιο εύκολο άλλωστε για έναν ξένο να τα πει παρά για έναν έλληνα.Άλλωστε ο έλληνας κάπου θα τριγυρίζει στις ομάδες.

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση