Αποστολέας Θέμα: ARGENTINA  (Αναγνώστηκε 14547 φορές)

Αποσυνδεδεμένος pagourenko1966

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 7.547
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #25 στις: Δευ 16 Σεπ 2013 13:09 »
Ελληνικό γκολ στην Αργεντινή (vid)
Ο Εμιλιάνο Ελλακόπουλος είναι ένας νεαρός Έλληνας παίκτης που έκανε ντεμπούτο με την Τίγκρε και πέτυχε ένα πανέμορφο γκολ.
Ο 21χρονος μέσος έκανε το 2-0 για την Τίγκρε απέναντι στη Ροσάριο Σεντράλ «κρεμώντας» τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Μάλιστα, ο Ελλακόπουλος ήταν ο MVP της αναμέτρησης... Δείτε το γκολ

Gol Ellacópulos. Tigre 2 Rosario Central 0. Torneo Inicial 2013. Fecha 7. Fútbol Para Todos.


gazzeta.gr

Αποσυνδεδεμένος chilly

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.780
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #26 στις: Κυρ 30 Μάρ 2014 15:52 »
φορεβερ

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 18.661
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #27 στις: Τετ 02 Σεπ 2015 15:44 »
Και ήρθε στην Καλλονή και έλεγα που τον ξέρω; Που τον έχω ξανακούσει;

Pagourenko ρε! Εγγυήση!
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #28 στις: Δευ 12 Ιούν 2017 18:30 »
Παράθεση
"Χτίζει" με 2-3-5 την εθνική Αργεντινής ο Σαμπαόλι


Ο ομοσπονδιακός τεχνικός της εθνικής Αργεντινής, Χόρχε Σαμπαόλι, δοκίμασε ένα νέο σύστημα (2-3-5) ενόψει της φιλικής αναμέτρησης με την αντίστοιχη της Σιγκαπούρης. Ή μήπως δεν είναι και τόσο νέο;

Αν επαληθευτούν οι δοκιμές του Χόρχε Σαμπαόλι στις προπονήσεις, τότε το αρχικό σχήμα της εθνικής Αργεντινής στη φιλική αναμέτρηση με την αντίστοιχη της Σιγκαπούρης (13/6, 15:00) θα είναι σε διάταξη 2-3-5 (!).

Οι δύο αμυντικοί θα είναι οι Μαμάνα και Φάσιο, η τριάδα μπροστά τους θα αποτελείται από τους Σάλβιο, Μπίγλια και Ακούνια και μπροστά θα βρίσκεται η πεντάδα των Πάπου Γκόμες, Λανσίνι, Κορέα, Ντιμπάλα και Ντι Μαρία.

Αυτός ο σχηματισμός είναι πολύ παλαιός, μας πάει χρονικά πίσω στο... 1930 και θυμίζει ανεστραμμένη πυραμίδα. Ήταν ο ίδιος σχηματισμός που χρησιμοποίησαν οι ομοσπονδιακοί τεχνικοί των εθνικών Ουρουγουάης και Αργεντινής στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αλλά και ο Βιτόριο Πότσο με αυτή τη διάταξη οδήγησε τη "σκουάντρα ατζούρα" στην κατάκτηση του Μουντιάλ το 1934 και το 1938.


Η ιδανική ομάδα του Μουντιάλ 1930 σε διάταξη 2-3-5

Πώς λειτουργούσε αυτό το σχήμα (τουλάχιστον εκείνη την εποχή που στο ποδόσφαιρο είχε μεγαλύτερη σημασία να βάζεις γκολ, παρά να προσπαθείς να αποφύγεις να δεχθείς) με πέντε να αμύνονται και πέντε να επιτίθενται θεωρητικά;

Σε πρακτικό επίπεδο υπήρχε μια μεταβολή. Όταν η ομάδα ευρίσκετο σε θέση άμυνας, οι δύο ακραίοι της μεσαίας γραμμής γυρνούσαν στην άμυνα σε θέση πλάγιων μπακ (τέσσερις στην άμυνα), ενώ τον έναν που έμενε στο κέντρο (αφού είχαν γυρίσει πίσω οι δύο της αρχικής κεντρικής τριάδας) πλαισίωναν οι δύο ακραίοι (της πεντάδας) που γυρνούσαν πίσω. Έμοιαζε, τρόπω τινά, με ένα 4-3-3 στην άμυνα.

Η αλλαγή του συστήματος έχει ως στόχο να κάνει τους διεθνείς Αργεντινούς πιο ευέλικτους στις διάφορες τακτικές. Ο "Δον Σάμπα" αλλάζει αρκετές φορές την τακτική του ακόμη και στο ίδιο ματς, ενώ δεν πιστεύει ότι οι πολλοί επιθετικοί εγγυώνται και την καλή επιθετική λειτουργία.


Η διάταξη της εθνικής Ιταλίας το 1934

Ιστορικά, αυτός ο σχηματισμός άρχισε να χάνει... "πιστούς" όταν η εθνική Βραζιλίας κατέκτησε το Μουντιάλ του 1958 στη Σουηδία με σχηματισμό 4-2-4. Τον επανέφερε ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ως τεχνικός της Μπάγερν, απέναντι στον Ολυμπιακό για τους ομίλους του Champions League.


Η διάταξη της Μπάγερν απέναντι στον Ολυμπιακό

Οι Βαυαροί κατέβηκαν με Νόιερ κάτω από τα γκολπόστ, δύο αμυντικούς (Μπάντστούμπερ και Μπόατενγκ), τρεις χαφ (Λαμ, Βιδάλ, Ραφίνια) και πέντε επιθετικούς (Ρόμπεν, Μίλερ, Λεβαντόβσκι, Ντόουγκλας Κόστα και Κομάν). Το ίδιο εφάρμοσε και στα ματς της Μπάγερν με τις Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ντόρτμουντ και Γκλάντμπαχ.


Αλλά και σε ματς Bundesliga...

Όσον αφορά στην ίδια την εθνική Αργεντινής, υπάρχει κι ένα... προηγούμενο. Ήταν με τον Μαρσέλο Μπιέλσα στην τεχνική ηγεσία και στο ματς με την αντίστοιχη της Βενεζουέλας για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2002. Οι δύο αμυντικοί του 2-3-5 του "Λόκο" ήταν οι Ποτσετίνο και Σαμουέλ, με τους Νέλσον Βίβας, Σιμεόνε και Σορίν να είναι στην τριάδα του κέντρου και τους Κίλι Γκονσάλες, Βερόν, Γκαγιάρδο, Ορτέγκα και Κρέσπο στην "πεντάδα κρούσης".

Photo credits: Ole.com.ar, AP Images
sport24.gr

Δεν ξέρω βέβαια αν κάποιος εδώ μέσα έχει καλύτερη εικόνα της Αργεντινής για να μας πει τίποτα περισσότερο.

Αποσυνδεδεμένος chilly

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.780
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #29 στις: Δευ 12 Ιούν 2017 23:09 »
Παράθεση
Ο 94χρονος Χουάν Οσόριο πήγε την Κυριακή ξανά στο γήπεδο για να δει την αγαπημένη του Ιντεπεντιέντε Ριβαντάβια που δίνει μάχη για παραμονή στη Β' εθνική. Στο 2-0 ο κύριος Χουάν ξέσπασε με δάκρυα χαράς.



sombrero.gr
φορεβερ

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #30 στις: Σαβ 24 Νοέ 2018 15:35 »


Ο πόλεμος των δύο κόσμων
Οι ώρες περνούν βασανιστικά για τους οπαδούς των Ρίβερ και Μπόκα στην Αργεντινή και ολόκληρο τον κόσμο. Το Κόπα Λιμπερταδόρες δεν είναι άγνωστος τίτλος γι’ αυτούς. Μόνο που όταν αγωνίζονται σε έναν τελικό μεταξύ τους, γίνεται πιο σημαντικό από κάθε άλλη φορά. Το 2-2 του πρώτου αγώνα, άφησε τους λογαριασμούς ανοιχτούς και το, κατά πολλούς, σημαντικότερο Σούπερκλάσικο όλων των εποχών είναι πολύ κοντά μας. Το παιχνίδι που θα εκτοξεύσει την μια πλευρά και θα βυθίσει στην κατάθλιψη την άλλη. Στο Μονουμεντάλ, ένα γήπεδο με τεράστιο ιστορία, ένα ναό του ποδοσφαίρου. Εκεί που έχουν παρελάσει σπουδαίοι παίκτες.

Ανάμεσα σ’ αυτούς κι η ίσως σπουδαιότερη ομάδα που έβγαλε ποτέ η Ρίβερ Πλέιτ. Αυτή της δεκαετίας 1940, που έμεινε γνωστή ως “Η Μηχανή”, η περιβόητη Λα Μάκινα. Μια ομάδα που δεν κέρδισε απλά αρκετούς τίτλους, αλλά ήταν πρωτοπόρος στον τρόπο παιχνιδιού της. Στην Αργεντινή, πολλοί θεωρούν ότι αυτή ήταν η πρώτη ομάδα του “τόταλ φούτμπολ”, πριν ακόμα την Ουγγαρία των 50s και φυσικά τους Ολλανδούς αργότερα. Μια ομάδα με ευελιξία στις θέσεις και τις κινήσεις των παικτών μέσα στο γήπεδο. Μεταξύ τους κι ο Άνχελ Λαμπρούνα ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στην ιστορία του συλλόγου.


Το παρατσούκλι του Λαμπρούνα ήταν “άσχημος”, αλλά δεν τον ένοιαζε.

Ο Λαμπρούνα ήταν φανατικός οπαδός της Ρίβερ και μέλος της από τα 8 του. Έφευγε με τα πόδια από τη γειτονιά του, εκεί που ο πατέρας του ήταν ωρολογοποιός, για να πάει να παίξει μπάσκετ στις ομάδες της Ρίβερ. Μέχρι που τον κέρδισε το ποδόσφαιρο. Πολύ γρήγορα έφτασε στην ανδρική ομάδα κι από τη στιγμή που πρωτοέπαιξε, πήρε θέση βασικού. Αρκετά κοντός (περίπου 1.70), με απίστευτη τεχνική, ταχύτητα και μοναδικές κινήσεις, έπαιζε στην κορυφή της επίθεσης και δεν σταματούσε να σκοράρει. Βαθιά προληπτικός, δεν πατούσε ποτέ τις γραμμές του γηπέδου με το αριστερό του πόδι. Μια άλλη συνήθεια ήταν στην είσοδο των ομάδων, να πάρει αμέσως την μπάλα και να τη σουτάρει βάζοντας γκολ. Τα γούρια πολλά. Η αγαπημένη του ιστορία είναι όταν οι συμπαίκτες του άνοιξαν μια βαλίτσα που νόμιζαν ότι είναι του γιατρού της ομάδας και πέταξαν από το παράθυρο του λεωφορείου μια γραβάτα. Η βαλίτσα ήταν όμως του προληπτικού Λαμπρούνα, που έβαλε τον οδηγό να γυρίσει πίσω όταν το έμαθε, υπολόγισε περίπου πού την είχαν πετάξει, σταμάτησε και άρχισε να ψάχνει στον δρόμο μέχρι να τη βρει.


“Δεν χάναμε ποτέ το στιλ μας. Τη φιλοδοξία να επιτεθούμε. Η επιθετική νοοτροπία δεν έφευγε ποτέ. Είναι η προσωπικότητα της Ρίβερ.”

Στη μεγάλη του καριέρα κέρδισε 9 πρωταθλήματα με τη Ρίβερ, έπαιξε πάνω από 500 παιχνίδια και σκόραρε πάνω από 300 φορές σε επίσημους κι ανεπίσημους αγώνες. Δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή και φυσικά πρώτος σκόρερ της Ρίβερ Πλέιτ. Όπως λέει ο ίδιος, οι καλύτερες σεζόν του ήταν στα πρωταθλήματα του 1955-56-57. Από τα 37 του και μετά δηλαδή. Ο Λαμπρούνα έπαιξε μέχρι τα 41 του στη Ρίβερ, μια 20ετία στην πρώτη ομάδα, συνυφασμένος με την “αγία” φανέλα της, όπως την έλεγε. Και φυσικά καθόρισε αρκετά ντέρμπι με την Μπόκα. Είναι άλλωστε ακόμα και σήμερα, ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Σούπερκλάσικο με 16 γκολ. Ο παίκτης της Ρίβερ που πλήγωσε τον μισητό αντίπαλο πιο πολύ. Ρεκόρ που με τους παίκτες να φεύγουν από μικρές ηλικίες πλέον, μοιάζει αδύνατο να καταρριφθεί. Αυτό που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό, είναι ότι στους 13 αγώνες που σκόραρε, η Ρίβερ κέρδισε την Μπόκα στους 12 και ήρθε μόλις μία φορά ισόπαλη.


Το άγαλμα σχεδόν 7 μέτρων έξω από το Μουσείο της Ρίβερ

Με την εθνική κέρδισε δύο πρωταθλήματα Ν. Αμερικής, αλλά έπεσε στην εποχή του πολέμου και στη συνέχεια στην απουσία της Αργεντινής από τα Μουντιάλ μέχρι και το 1958 όπου στα 40 του έδωσε το παρόν. Όταν έφυγε στα 41 του από τη Ρίβερ, νόμιζε ότι τελείωσε η ζωή του. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί από τη στενοχώρια για μέρες. Έπαιξε για λίγο ακόμα και σταμάτησε. Η ζωή του μετά το ποδόσφαιρο, ήταν… και πάλι ποδόσφαιρο. Φυσικά στην αγαπημένη του ομάδα, τη Ρίβερ. Ο πρώτος του ρόλος ήταν “κατάσκοπος” της ομάδας. Θα παρακολουθούσε τον επόμενο αντίπαλο και θα αποκάλυπτε στον προπονητή τα μυστικά. Ο Ανχελίτο όμως δεν θεωρούσε ιδιαίτερα σημαντική τη δουλειά του, τη βαριόταν. Μετά τη Ρίβερ, η δεύτερη αγάπη της ζωής του ήταν ο ιππόδρομος. Οι αντίπαλοι οπαδοί τον φώναζαν υποτιμητικά “αλογομούρη”. Έτσι λοιπόν, τις Κυριακές του πήγαινε στον ιππόδρομο για να δει τα άλογα και όχι την κάθε ομάδα που στο κάτω κάτω δεν ήταν κι η αγαπημένη Ρίβερ. Δευτέρα πρωί πρωί αγόραζε τις εφημερίδες, διάβαζε τα ρεπορτάζ και έκανε την αναφορά του στον κόουτς με αυτόν τον τρόπο. Σαν να είχε δει τον αγώνα.

Παρ΄ότι έκανε τεράστια καριέρα, δεν έβγαλε χρήματα από το ποδόσφαιρο, είχε την αγάπη του κόσμου, τη δόξα, αλλά μέχρι εκεί. Άλλωστε αρνήθηκε προτάσεις από την Ιταλία και την Κολομβία για να μείνει στην αγαπημένη του Ρίβερ. Τα βιοποριστικά του δεν είχαν λυθεί. Έκανε διάφορες δουλειές. Άνοιξε ξενοδοχείο, πουλούσε μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, ένα λαστιχάδικο. Αλλά η μπάλα ήταν η λατρεία του. Μέχρι που κοουτσάρισε. Ανέλαβε την Ντεφενσόρες ντε Μπελγκράνο (μέσα στο συμβόλαιό του ήταν και μια πιτσαρία, στην οποία έγινε ιδιοκτήτης), την πήρε τελευταία στην κατηγορία και την έφερε στην 5η θέση. Την επόμενη χρονιά συνέχισε, αλλά έγινε το αμίμητο. Ήταν την ίδια στιγμή προπονητής της Ντεφενσόρες στη Β’ εθνική (κατακτώντας το πρωτάθλημα) και της Πλατένσε στην Α’ εθνική με την οποία παραλίγο να κατακτήσει το πρωτάθλημα, χάνοντας στα ημιτελικά από την Εστουδιάντες.


Με τον δεύτερο γιο του, παίκτη φυσικά της Ρίβερ.
Ο Ομάρ Λαμπρούνα έγινε ο πρώτος γιος σκόρερ Σούπερκλάσικο που σκόραρε κι αυτός σε ντέρμπι.

Ήταν προφανές, ότι ο σπουδαίος επιθετικός και… διπλοθεσίτης κόουτς, είχε μέσα του τελικά και την προπονητική. Το κακό όμως τον χτύπησε. Ο ένας γιος του, ο Ντανιέλ, που ήταν εξαιρετικός ποδοσφαιριστής και αγωνιζόταν στη Ρίβερ, πέθανε από λευχαιμία μόλις στα 20 του. Ήταν ένα τεράστιο πλήγμα. Ο Λαμπρούνα επανήλθε, κατέκτησε πρωτάθλημα με τη Ροσάριο Σεντράλ, έκανε σπουδαίες πορείες και με άλλες ομάδες και το 1975 χτύπησε το τηλέφωνό του και έγινε το όνειρό του. Η Ρίβερ ήθελε να τον φέρει πίσω ως προπονητή. [Μία ακόμα φοβερή ιστορία είναι όταν ως προπονητής της Σεντράλ κέρδιζε με 4-0 την αγαπημένη Ρίβερ. Ένας παίκτης της Ρίβερ περπατούσε. Τότε ο Λαμπρούνα έξαλλος του φώναξε να αρχίσει να τρέχει και να δείξει ότι αξίζει τη φανέλα που ο ίδιος φόρεσε για 20 χρόνια]. Η Ρίβερ είχε 18 ολόκληρα χρόνια χωρίς τίτλο. Σαν σενάριο ταινίας, ο Λαμπρούνα όχι απλά έσπασε την κακοδαιμονία, αλλά κατέκτησε 6 πρωταθλήματα ως κόουτς των Μιγιονάριος και πέρασε οριστικά και αμετάκλητα στο πάνθεον του συλλόγου.


Η κίνηση που έμεινε στην ιστορία.

Και σαν προπονητής όμως, φαινόταν στα ντέρμπι με την Μπόκα. Όχι μόνο εξαιτίας των νικών, αλλά και μιας κίνησής του. Τότε που περπατούσε στο Μπομπονέρα, με το κοινό της Μπόκα να τον αποδοκιμάζει. Ο Ανχελίτο με τα δάχτυλά του έκλεισε τη μύτη του, για να δείξει ότι η μυρωδιά των Μποστέρος και της… κοπριάς τον ενοχλούσε. Η κίνηση αυτή έγραψε ιστορία. Την επανέλαβαν αργότερα κι άλλοι προπονητές της Ρίβερ, όπως ο Ραμόν Ντίας, αλλά κι ο Μαρσέλο Γκαγιάρδο για να πικάρουν τον εχθρό μέσα στο σπίτι του. Ο Λαμπρούνα που έζησε δεκάδες τέτοια ντέρμπι, περιγράφει σε μεγάλο βαθμό τη διαφορά των δύο, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να μας εξηγήσει τους δύο διαφορετικούς κόσμους: “Η Μπόκα είναι ομάδα φτιαγμένη για να κερδίζει, όχι για να χαρίζει θέαμα.”  Η “ποιότητα” της Ρίβερ, το “καλό” της ποδόσφαιρο, η επίθεση, η τέχνη, σε αντίθεση με την Μπόκα του πάθους και της νίκης, έστω και όχι με όμορφη μπάλα, αλλά με κατάθεση ψυχής. Ο Λαμπρούνα συνέχισε: “Γι’ αυτό, οι παίκτες που επιλέγω δεν θα πήγαιναν ποτέ στην Μπόκα. Αν είχα εγώ τους παίκτες της Μπόκα, θα έχανα σε κάθε ματς. Θα είχα υποβιβαστεί”.  Από την άλλη όμως, μιλούσε και με κολακευτικά λόγια για τις διαφορές των οπαδών:


“Η Μπόκα είναι ένας σπουδαίος σύλλογος, με ένα κοινό που αξίζει σεβασμού. Δεν κοιτάζουν το πρόσωπο του ποδοσφαιριστή. Μπορούν να αποθεώσουν ένα κομμάτι ξύλο, ένα δέντρο που φοράει τη φανέλα της Μπόκα, γιατί γι’ αυτούς θα είναι παίκτης της ομάδας.”

Ο Ανχελίτο γνώριζε καλά ότι το κοινό του Μονουμεντάλ ήταν πάντα πιο δύσκολο, πιο απαιτητικό. Πολλές φορές θα αποδοκίμαζε την ομάδα. Τελικά, ο Λαμπρούνα έμεινε προπονητής στη Ρίβερ μέχρι το 1981, όταν η διοίκηση του πρότεινε να γίνει τεχνικός διευθυντής με κόουτς τον ντι Στέφανο. Αυτός αρνήθηκε. Λάτρευε τους πάγκους, ήθελε να είναι κοντά στην μπάλα. Κι έφυγε. Συνέχισε την προπονητική του καριέρα αλλού κι ανέλαβε τους Αρχεντίνος Τζούνιορς. Αναγκάστηκε όμως να κάνει μία επέμβαση στον προστάτη και έμεινε στην κλινική. Οι γιατροί έλεγαν ότι όλα πήγαιναν καλά.


Κάποτε ρώτησαν τον Ανχελίτο Λαμπρούνα τι θα διάλεγε. Τη ζωή του ή τη Ρίβερ. Αυτός απάντησε: “Τη Ρίβερ γιατί η Ρίβερ είναι η ζωή μου”.

Ήταν 19 Σεπτεμβρίου του 1983 και ήταν μόλις 64 ετών. Ο παίκτης του και τεράστιος τερματοφύλακας “Πάτο” Φιλιόλ, ίνδαλμα κι αυτός της Ρίβερ όπου κι έπαιξε για 10 χρόνια τον επισκέφτηκε. Ο Λαμπρούνα σηκώθηκε να περπατήσει μαζί με το φίλο του. Ξαφνικά, έχασε τις αισθήσεις του, ο Φιλιόλ έκανε την πιο άσχημη επέμβαση της ζωής του, έπιασε τον Λαμπρούνα πριν πέσει. Ήταν ήδη όμως αργά. Ο Ανχελίτο είχε σβήσει από ανακοπή καρδιάς. Ο μεγαλύτερος επιθετικός της Ρίβερ πέθανε στην αγκαλιά του μεγαλύτερου τερματοφύλακά της. Σε μία συνέντευξή του είχε δηλώσει ότι “θα πεθάνει στη Ρίβερ” κι ίσως έμμεσα, να έγινε αυτό τελικά. Ο Ανχελίτο δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Η καθιερωμένη “Ημέρα των Οπαδών” της Ρίβερ γίνεται κάθε χρόνο ανήμερα των γενεθλίων του. Κι απόψε, οι παίκτες που θα αγωνιστούν στο πιο Σούπερκλάσικο από τα Σούπερκλάσικο, θα πατήσουν το χώμα στο οποίο ο Λαμπρούνα κι άλλοι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές έδωσαν δεκάδες μάχες δύο διαφορετικών κόσμων.
blog.stoiximan.gr

Αποσυνδεδεμένος PAS-o-media

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 5.614
    • Προφίλ
    • Φίλαθλοι ΠΑΣ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #31 στις: Σαβ 24 Νοέ 2018 22:07 »
Παράθεση
Boca Juniors players sick and injured after bus attack
 


Argentina’s River Plate fans shout at other fans in the stands as they wait for the start of the the final soccer match of the Copa Libertadores against Boca Juniors at the Antonio Vespucio Liberti stadium in Buenos Aires, Argentina, Saturday, Nov. 24, 2018. (Natacha Pisarenko/Associated Press)

By Luis Henao | AP November 24 at 2:53 PM
BUENOS AIRES, Argentina — Boca Juniors players were injured after their bus was attacked on the way to the Copa Libertadores final against River Plate on Saturday.

Boca chairman Daniel Angelici requested the second leg be suspended, but South American soccer body CONMEBOL said it would only delay kickoff for one hour.

TV footage showed at least three windows in Boca’s bus being smashed by objects, including one that apparently was a pepper spray grenade, upon arrival at River Plate’s Monumental de Nunez Stadium.

Police made arrests in the area, but it was not clear whether those were connected to the incidents.

Pictures showed players Carlos Tevez, Pablo Perez, Nahitan Nandes, Dario Benedetto, Mauro Zarate, Ramon Abila and Agustin Almendra among the injured.

“They threw pepper spray at us, all sorts of objects,” striker Benedetto said.

Boca and River drew 2-2 in the first leg two weeks ago.
washingtonpost.com
« Τελευταία τροποποίηση: Σαβ 24 Νοέ 2018 22:11 από PAS-o-media »
Ο PAS-o-media είναι κοινόχρηστος λογαριασμός που χρησιμοποιείται από διάφορα μέλη του forum. Σκοπός του είναι η δημοσίευση ειδήσεων του pas.gr και η αναδημοσίευση/μεταφορά / δημοσιοποίηση κειμένων που αφορούν τον ΠΑΣ, ή ενδιαφέρουν τους φίλους του από διάφορα Μ.Μ.Ε.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #32 στις: Παρ 07 Δεκ 2018 18:55 »
Παράθεση
Ο ιερέας οπαδός: Από το πέταλο στην Αφρική


Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αφιερώσεις τη ζωή σου στα πράγματα που αγαπάς; Από την μία, υπάρχουν πολλοί ιερείς που δεν φροντίζουν να δίνουν το παράδειγμα με τη ζωή τους και την προσφορά τους. Από την άλλη, υπάρχει κι ο πατέρας Χουάν Γκαμπριέλ Αρίας. Ένας ιερέας που έχει αφοσιωθεί στο να βοηθάει τον κόσμο, αλλά και να λατρεύει εκτός των άλλων την αγαπημένη του Ράσινγκ Κλουμπ ντε Αβεγιανέδα. Δεν είναι λίγοι οι παπάδες που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, είχαμε και έχουμε παραδείγματα και στην Ελλάδα. Η περίπτωση του Αργεντινού ιερέα όμως είναι ξεχωριστή, γιατί είναι καλός και στα δύο. Και στο ποίμνιο και στην εξέδρα. Τόσο ξεχωριστή που στο μπράτσο του έχει τατουάζ τον Ιησού με το σήμα της Ράσινγκ στην καρδιά του. «Η ιδέα μού ήρθε από τον Κάρλος Αράνο (ναι, τον παλιό αριστερό μπακ του Άρη) που έχει στο ύψος της καρδιάς του το σήμα της Ράσινγκ».

Η εκκλησία της Γέννησης της Θεοτόκου στο Μπουένος Άιρες είναι γαλάζια και άσπρη, βαμμένη στα χρώματα του συλλόγου του και το μόνο κόκκινο (της μισητής Ιντεπεντιέντε) βρίσκεται στο χιτώνα του… Αγίου Εξπέντιτο. Αν κάποια νύφη θέλει να κάνει μεγαλειώδη γάμο με κόκκινο χαλί, πρέπει να βρει άλλη εκκλησία. Στο ναό του Χουάν Γκαμπριέλ το χαλί είναι καφέ, το χρώμα του διαβόλου δεν υπάρχει πουθενά. Ο Χουάν Γκαμπριέλ δεν είναι όμως απλά ένας φίλαθλος της Ράσινγκ. Το 2008 πρωτοστάτησε στις πορείες του κόσμου του συλλόγου, οργανώνοντας πολλούς ανθρώπους ώστε να βγουν στο δρόμο ειρηνικά για να μπορέσει να αλλάξει η διοικητική κατάσταση στο σύλλογο που βρισκόταν στα όρια χρεοκοπίας. Ο ιερέας έγινε σύμβολο για τους οπαδούς της «Ακαδημίας». Άλλωστε είχε καταφέρει να σώσει αρκετούς από τους οργανωμένους από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τη βία. Καλές σχέσεις όμως έχει και με προπονητές και παίκτες, αρκετούς τους έχει παντρέψει. Εκτός από γάμους και βαφτίσεις όμως, το πιο εντυπωσιακό είναι ότι έχει συμμετάσχει και σε αποτεφρώσεις οπαδών της ομάδας, με τις στάχτες να ρίχνονται στο θρυλικό στάδιο Ελ Σιλίντρο. «Ναι μου το έχουν ζητήσει και το έχω κάνει. Μια τελετή απ’ έξω και μετά οι στάχτες στο γήπεδο. Απλά μας ζήτησαν από το σύλλογο να μην το κάνουμε πια. Χαλάει το γρασίδι» περιγράφει με απλότητα. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου: «Θα το κάνατε κι εσείς;», απαντάει δίχως δισταγμό «Δεν με απασχολεί τι θα απογίνει το σώμα μου. Θα το δώσω είτε για μεταμόσχευση, είτε στην επιστήμη». Στην επόμενη ερώτηση «κι αν η καρδιά σας πάει σε έναν οπαδό της Ιντεπεντιέντε;», η απάντηση είναι και πάλι άμεση: «Τότε το πρόβλημα είναι δικό του».


Όταν η Ιντεπεντιέντε έπεσε στη Β’, η ενορία το γιόρτασε με μπάρμπεκιου
Ο κόσμος ήταν ντυμένος «φάντασμα της Β’ εθνικής»

Ο ιερέας όμως έκανε και πραγματικότητα το σύνθημα «για σένα έχω κάνει κρατητήριο», καθώς σε μια από τις πορείες η αστυνομία συνέλαβε έναν φίλο του. «Πήγα να τους ρωτήσω γιατί έπιασαν τον φίλο μου και τελικά κατέληξα μέσα. Έφαγα και μερικές μπουνιές» θυμάται. Αυτή βέβαια δεν ήταν η μόνη φορά που ο παπα-Αρίας κατέληξε μέσα. «Μια φορά στο γήπεδο της Βέλεζ συνέλαβαν άδικα τον «Ιταλό», έναν ιστορικό συνδεσμίτη που έδινε μάχη να απεξαρτηθεί με το αλκοόλ. Ήξερα ότι αν τον έβαζαν μέσα, δεν θα άντεχε και θα κυλούσε πάλι. Αντέδρασα. Με συνέλαβαν, μου φέρθηκαν σαν οποιονδήποτε οπαδό, έφαγα αρκετές με τα γκλομπ» λέει ο θαρραλέος παπάς. Πολλοί τον θυμούνται να τελειώνει κατά τις 11 τη λειτουργία της Κυριακής, να παίρνει το αυτοκίνητό του για το Ροσάριο (απόσταση 300 χιλιομέτρων) και να κρεμάει πανό στην εξέδρα εναντίον του τότε προέδρου της Ράσινγκ. «Ντε Τομάσο θα δώσεις λογαριασμό στο Θεό για όσα έχεις κάνει» έγραφε και το είχε εμπνευστεί από τα λόγια του πάπα Ιωάννη Πάυλου του 2ου για τον Τζορτζ Μπους και τον πόλεμο στο Ιράκ.


Μια φορά είπα σε ενορίτισσά μου ότι πρέπει να πάω να αποχαιρετίσω έναν φίλο. Όταν τα παιδιά της είδαν αργότερα φάσεις από το τελευταίο ματς του Ντιέγκο Σιμεόνε, είπαν στην μαμά τους ότι ο πατέρας Χουάν Γκαμπριέλ είναι εκεί. «Όχι, ο πατέρας είχε να πάει να αποχαιρετίσει ένα φίλο του» απάντησε αυτή. «Μαμά, ο φίλος είναι ο Τσόλο» της είπαν οι γιοι της.

Κι όμως, όλα αυτά δεν του δημιούργησαν πρόβλημα; Κάποτε ένας επίσκοπος του είχε πει ότι πρέπει να πάει στην όπερα, να ακούσει κλασσική μουσική. Αλλά ο πατέρας Αρίας προτιμά να βλέπει ματς από το πέταλο και να ακούει ροκ. Άλλωστε ήταν τυχερός. Γιατί Αρχιεπίσκοπος στο Μπουένος Άιρες ήταν ο Χόρχε Μπεργκόλιο, ο μετέπειτα Πάπας, οπαδός και μέλος της Σαν Λορένσο. «Ο Μπεργκόλιο πάντα ήταν σύμφωνος με αυτά που έκανα. Ήμουν κοντά στον κόσμο έτσι». Άλλωστε, στον Πάπα Φραγκίσκο οφείλει ότι τελικά έγινε παπάς. Όταν ήταν ακόμα διάκονος, λίγους μήνες πριν χειροτονηθεί ιερέας ταξίδεψε για αγώνα του Κόπα Λιμπερταδόρες στο Περού, έχοντας ζητήσει άδεια από τον τότε Αρχιεπίσκοπο. Η κατάσταση ήταν τεταμένη, με τους Περουβιανούς να κατηγορούν την Αργεντινή ότι τους πρόδωσε πουλώντας όπλα στο Εκουαδόρ. Οι εκδρομείς της Ράσινγκ δέχτηκαν επίθεση, ο Αρίας προσπάθησε να βοηθήσει γυναίκες και παιδιά. Μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα τον έκανε εξώφυλλο με τίτλο «Ο χούλιγκαν παπάς της Ράσινγκ». Κάποιος άλλος θα μπορούσε να του είχε κόψει την «καριέρα», να τον έδιωχνε. Ο Φραγκίσκος όχι.



Ωραία όλα αυτά θα πει κανείς, αλλά αν μέναμε μόνο εδώ, θα είχαμε απλά έναν οπαδό που έτυχε να είναι ιερέας. Και θα ήταν άδικο για έναν άνθρωπο όπως ο Χουάν Γκαμπριέλ που αφιερώνει τη ζωή του στο να βοηθάει το συνάνθρωπό του, επιτελώντας σπουδαίο έργο, αφήνοντας τη ζωή του. Το 2000 έκανε το πρώτο του ταξίδι στη Μοζαμβίκη. Έμεινε για τρία χρόνια περίπου και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αργεντινή. Είχε ήδη αγαπήσει όμως τη χώρα, ήξερε ότι εκεί θα μπορούσε να επιτελέσει μεγαλύτερο έργο. Κάθε χρόνο πήγαινε για 2-3 μήνες για να βοηθήσει στη διδασκαλία της θρησκείας του, αλλά και για να βοηθήσει τους (πολλούς) φτωχούς της χώρας. Μέχρι που το 2014 το πήρε οριστικά απόφαση να αφήσει τη θέση του στο Μπουένος Άιρες, την άνεσή του, την μπάλα και να πάει μόνιμα στη Μοζαμβίκη, στο κέντρο της χώρας, στη Μανγκούντζε. Η ενορία του περιλαμβάνει 39 κοινότητες με αποστάσεις μέχρι και 90 χιλιόμετρα μεταξύ τους που καθημερινά καλύπτει. Αυτό δεν τον πτοεί. «Πάντα μου αρέσει να δουλεύω εκεί που υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη, μεγαλύτερη φτώχεια. Οι βασικές ανάγκες είναι φαγητό, νερό, περίθαλψη, σχολείο και δουλειά». Καθημερινά είναι υπεύθυνος ώστε περίπου 15.000 παιδιά σε 50 σχολεία να μπορούν να τρώνε. Κατάφερε να βρει βοήθεια και από το ίδρυμα του Λιονέλ Μέσι. Βρίσκει εθελοντές ώστε να χτιστούν κι άλλες αίθουσες, φιλοξενεί παιδιά χωρίς σπίτι, ενώ ήδη έχει καταφέρει να στείλει κάποια για σπουδές πίσω στην Αργεντινή. Το έργο του και η προσφορά του τον έχουν κάνει εξαιρετικά δημοφιλή.

Οι χριστουγεννιάτικες λειτουργίες γίνονται συχνά κάπου στη ζούγκλα, σε εκκλησίες από άχυρο. Η απόσταση από την Αργεντινή είναι τεράστια, περίπου 8.000 χιλιόμετρα, αλλά στην ερώτηση τι του λείπει από την πατρίδα η απάντηση είναι γρήγορη: «Η Ράσινγκ. Να πηγαίνω στην εξέδρα, να ταξιδεύω για την ομάδα. Αλλά κι εδώ συνεχίζω να τη ζω με άλλον τρόπο. Δεν μου λείπουν οι πιστοί της Αργεντινής. Το να είσαι ιερέας εδώ, είναι σαν να είσαι ποδοσφαιριστής που παίζει στο Μουντιάλ. Είναι το υψηλότερο που μπορώ να κάνω στην καριέρα μου. Παίζω στην Α’ εθνική, κοιτάζω με αγάπη τη μάχη για την άνοδο, αλλά δεν μπορώ να επιστρέψω εκεί». Έχετε ακούσει παπά να μιλάει έτσι;


Η Ράσινγκ της Μοζαμβίκης

Ο πατέρας Αρίας συνεχίζει να προσφέρει στην Αφρική, αλλά δεν ξεχνά την αγαπημένη του ομάδα. Βλέπει όσα παιχνίδια μπορεί μέσω Ίντερνετ και χει φτιάξει σχολή ποδοσφαίρου, τα παιδιά είναι όλα ντυμένα με τις φανέλες της Ράσινγκ, έχει κουβαλήσει σημαίες και μπάλες και τα έχει κάνει όλα οπαδούς της «Ακαδημίας».  Η ομάδα φυσικά λέγεται Ράσινγκ. «Δεν ξέρουν καλό ποδόσφαιρο τα παιδιά, αλλά τρέχουμε πολύ και σιγά σιγά τα πιτσιρίκια βελτιώνονται. Θυμίζουμε ομάδα του Καρούσο Λομπάρντι. Παίζουμε άμυνα και τα δίνουμε όλα σε κάθε ματς». Ο ιερέας που άφησε το Μπουένος Άιρες και τη γαλανόλευκη εκκλησία του δεν έχει μετανιώσει για τίποτα. «Θα ήθελα να πεθάνω εδώ, στη Μοζαμβίκη και αν γίνεται στην ενορία που είμαι τώρα, ακόμα καλύτερα. Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω εδώ μέχρι την τελευταία μου ημέρα».
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #33 στις: Σαβ 15 Δεκ 2018 10:55 »
Ο χοντρός του Ροσάριο


Ο κόσμος στις εξέδρες είναι σκληρός, αλλά πολλές φορές και με χιούμορ. Η προσπάθεια να μειώσεις τον αντίπαλο, ο στόχος να του πάρεις τον αέρα με οποιονδήποτε τρόπο. Όσοι έχουν περάσει από τα ελληνικά γήπεδα θα το έχουν διαπιστώσει. Πολύ συχνά ξεχωρίζει σε μια κερκίδα κάποια γραφική μορφή. Ένας ηλικιωμένος που βλέπει όρθιος στο κάγκελο το ματς. Ένας τύπος που για 90 λεπτά βρίζει έναν συγκεκριμένο αντίπαλο παίκτη. Κάποιος που αρχίζει και γκρινιάζει πριν καν ξεκινήσει το ματς. Τύποι ωραίοι, τύποι ενοχλητικοί, τύποι που συχνά πέφτουν στην αντίληψη των αντιπάλων οπαδών και εκεί ξεκινάει το πάρτι, η εκμετάλλευση της αδυναμίας του αντιπάλου.

Στην Αργέντινη υπήρχε (πιθανώς να υπάρχει ακόμα) το reality show «Αστυνομία εν δράσει» που παρακολουθούσε αστυνομικούς σε διάφορες επιχειρήσεις τους. Σε ένα από τα επεισόδια της σειράς, η αστυνομία πήγε στην πρεμιέρα της Κλαουζούρα του 2008 στο Εστάδιο Γιγάντε ντε Αρογίτο για το δύσκολο ματς μεταξύ της Ροσάριο Σεντράλ και της Μπόκα. Οι φιλοξενούμενοι πήραν περίπου 4.000 εισιτήρια αλλά τοποθετήθηκαν σε μια σχετικά μικρή εξέδρα όπου δεν χωρούσαν. Πολλοί πήδηξαν στην διπλανή, κάνοντας παράπονα αφού κινδύνευε η σωματική ακεραιότητά τους, στην κερκίδα υπήρχαν γυναίκες και παιδιά. Η κάμερα ακολουθούσε όλη τη δράση, τις ανταλλαγές ευχών, με τους οπαδούς της Μπόκα να λένε ότι η Ροσάριο Σεντράλ θα πέσει στη Β’ και τους ντόπιους να αποκαλούν τους φιλοξενούμενους Βολιβιανούς (ρατσιστική φράση που χρησιμοποιείται συχνά για τους οπαδούς της Μπόκα για να τους πικάρουν ως φτωχούς, σκουρόχρωμους και «κατώτερους») και να κρατάνε διαβατήρια στα χέρια (δείγμα ότι αυτοί είναι ντόπιοι), ενώ τους κατηγορούν ότι πληρώνονται για να πάνε στο γήπεδο. Μέχρι που εμφανίστηκε ο σταρ της ημέρας.


Μερικά λεπτά γηπεδικής λατινοαμερικάνικης γραφικότητας

Ο τύπος που για τα επόμενα χρόνια έμεινε γνωστός ως «ο χοντρός της Σεντράλ» εμφανίστηκε σαν οπτασία στους τηλεοπτικούς δέκτες, εκεί δίπλα στο διαχωριστικό. Με μαύρο τιραντέ (κασκορσέ) φανελάκι, στην πρώτη του σκηνή δείχνει αδιάφορος για τα προβλήματα των αντιπάλων που δεν χωράνε στην εξέδρα και εύχεται να είχαν κι αυτοί τόσα εισιτήρια στο Μπομπονέρα. Αργότερα σκοντάφτει και παραλίγο να πέσει. Οι οπαδοί της Μπόκα αρχίζουν τις φιλοφρονήσεις με το «ο χοντρός την τρώει» (και όχι αυτή τη φορά δεν εννοούν το φαγητό). Ο ήρωάς μας απαντάει «δυο φορές το χρόνο σας την ταΐζω» και αρχίζει να τους κοροϊδεύει ότι δεν πηγαίνουν στο γήπεδο ποτέ. «Όποιος δεν χοροπηδάει, είναι χοντρός» έρχεται το σύνθημα από το πέταλο των αντιπάλων. Ο γίγαντας βάζει τα χέρια στα αυτιά και λέει «όπως ο Ρικέλμε, δεν σας ακούω», η «Λα 12» συνεχίζει το τραγούδι με συνθήματα όπως «είναι θέμα βάρους» (κάνοντας πολλούς Ροσαρίνους να γελάσουν), ενώ οι φίλοι του χοντρού υπερασπίζονται τον φίλο τους, λέγοντας ότι οι αντίπαλοι τρώνε γάτες και μια φορά το χρόνο πουλάνε σόγια (σαν Βολιβιανοί δηλαδή).


«Πηγαίνετε στο γήπεδο βλάκες»

Το trolling συνεχίζεται με το «βάλε σουτιέν», ο ηγέτης χειροκροτά ειρωνικά, σηκώνει το μπλουζάκι ακομπλεξάριστος, δείχνει την κοιλάρα, την χτυπάει με το χέρι και απαντάει «εγώ τουλάχιστον πηγαίνω στο γήπεδο μαλάκες, όχι σαν εσάς που πάτε δυο φορές το χρόνο». Η Μπόκα ανοίγει το σκορ με τον Ροντρίγκο Παλάσιο μετά από μία σέξι ασίστ του Ρικέλμε, αλλά ισοφαρίζεται σε 1-1 από μια σουτάρα του Κίλι Γκονζάλες και ο χοντρός και οι φίλοι του παίρνουν το αίμα τους πίσω. Το ματς λήγει. Μια ισοπαλία μεταξύ των δύο ομάδων, αλλά ισοπαλία και στις εξέδρες όπου ο χοντρός τα βάζει με τους περίπου 4.000 αντιπάλους οπαδούς.


Μια πιο πρόσφατη φωτογραφία του γνωστού «ανώνυμου χοντρού», τα χρόνια πέρασαν, το πάθος όχι

Η μορφή του «χοντρού» έμεινε για χρόνια έτσι, έγινε μέχρι και εφαρμογή για κινητά Android μέχρι που σχετικά πρόσφατα μια εφημερίδα ανακάλυψε ότι έχει περίπτερο αρκετά κοντά στο γήπεδο της Σεντράλ και φυσικά συνεχίζει να πηγαίνει στα ματς. Λίγο πιο γερασμένος και χωρίς την κοτσίδα, αλλά πάντα αρκετά χοντρός και φωνακλάς, όπως τον έμαθε ο κόσμος. Εκεί που τα παιδάκια θα πηγαίνουν να αγοράσουν παγωτό, θα τους λέει για την ημέρα που έδωσε τη μάχη του με ένα ολόκληρο πέταλο.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #34 στις: Τετ 19 Δεκ 2018 22:39 »
Παράθεση
Ένα ταξίδι χωρίς μάτια στην άλλη άκρη της Γης


Την Τρίτη το πρωί στο αεροδρόμιο της Οσάκα, στην Ιαπωνία, μια παρέα Αργεντινών εκδρομέων πλησίασε έναν νεαρό που καθόταν μόνος του, φορώντας μια μπλούζα της Ρίβερ Πλέιτ και έχοντας μαζί μόνο ένα μπαστούνι και μια μικρή δερμάτινη τσάντα. Οι απαραίτητες συστάσεις και η κουβέντα που ακολούθησε ώθησαν τους οπαδούς της Ρίβερ να ανεβάσουν μια φωτογραφία του, μαζί με μια σύντομη περιγραφή της κατάστασης του, στο twitter κι όλα τα υπόλοιπα ήταν απλά θέμα χρόνου. Λίγες ώρες ήταν αρκετές για να γίνει η ιστορία του νεαρού οπαδού θέμα στα social media αλλά και σε μεγάλα αθλητικά σάιτ της Αργεντινής.

Το όνομα του είναι Βισέντε Ζουκάλα, είναι 26 χρονών και είναι τυφλός εκ γενετής. Η αδυναμία του να δει δεν φαίνεται να επηρεάζει καθόλου την αγάπη του για την ιστορική Ρίβερ Πλέιτ, της οποίας είναι φανατικός οπαδός από μικρό παιδί. Παραβλέποντας όλες τις συμβατικές λογικές και αντιρρήσεις ο Βισέντε πήρε πριν λίγο καιρό τη μεγάλη απόφαση να ταξιδέψει ολομόναχος στην Ιαπωνία, μέσω Κατάρ, διασχίζοντας ουσιαστικά όλο τον πλανήτη, όχι για να δει την αγαπημένη του ομάδα όπως κάνουν όλοι οι υπόλοιποι, αλλά για να τη νιώσει! “Ταξίδεψα ως εδώ για να νιώσω τη Ρίβερ” ήταν η χαρακτηριστική ατάκα που εκστόμισε στους αποσβολωμένους συμπατριώτες του που του έπιασαν κουβέντα.

Παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε από την Αργεντινή μόνος του αυτό το ατέλειωτο ταξίδι ο Βισέντε βρήκε στην Ιαπωνία μια μεγάλη παρέα. Μπορεί η απόσταση που χωρίζει τις δυο χώρες να είναι τεράστια αλλά οι οπαδοί της Ρίβερ δεν μπορούσαν να διανοηθούν πως η ομάδα τους θα προσπαθήσει να φτάσει στην κορυφή του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων, και κατ’ επέκταση και του κόσμου, μόνη της. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ περισσότεροι από 15.000 Αργεντίνοι βρέθηκαν την Τετάρτη στην Οσάκα για να παρακολουθήσουν τον ημιτελικό με την Ιαπωνική Σανφρέτσε Χιροσίμα και, όπως φαντάζεται οποιοσδήποτε έχει δει έστω ένα βίντεο από αργεντίνικες κερκίδες, η παρουσία τους δεν πέρασε απαρατήρητη.



Οι οπαδοί της Ρίβερ πραγματοποίησαν κατάληψη σε πολυσύχναστα σημεία της πόλης, έκαναν πορεία στους κεντρικούς δρόμους και το γλέντησαν με την ψυχή τους, παρασύροντας ακόμα και τους αστυνομικούς, όπως φαίνεται και από διάφορα βίντεο που κυκλοφόρησαν στα οποία ένας αστυνομικός χορεύει μαζί τους στο δρόμο ενώ ένας άλλος, που έχει πάει για να τους εξηγήσει ότι πρέπει να ηρεμήσουν και να μην χοροπηδάνε σαν τρελοί μέσα στο μετρό, πριν καν καταλάβει τι συμβαίνει, βρίσκεται στους ώμους των οπαδών που του τραγουδάνε αυθόρμητα αυτοσχέδια στιχάκια. Παρά την οφθαλμοφανέστατη διαφορετικότητα τους από τους ντόπιους πάντως οι Αργεντίνοι σεβάστηκαν απόλυτα την ευαισθησία που έχουν οι Γιαπωνέζοι στο θέμα ‘καθαριότητα’ και στο τέλος καθάρισαν μόνοι τους ό,τι σκουπίδι είχε πεταχτεί κατά την κατάληψη που έκαναν σε κεντρικό σημείο της πόλης, απαντώντας στις σχετικές ερωτήσεις των ξαφνιασμένων ξένων δημοσιογράφων με την γραφική, οπαδική ατάκα “γιατί είμαστε διαφορετικοί από τους βρωμιάρηδες της Μπόκα”.

Με τη βοήθεια όλων αυτών των εκδρομέων, οι οποίοι μάλιστα αναμένεται να αυξηθούν κατά 3.000 τις επόμενες μέρες, η Ρίβερ Πλέιτ θα προσπαθήσει το πρωί της Κυριακής να κάνει την μεγάλη υπέρβαση, να κερδίσει την Μπαρτσελόνα στον τελικό και να κατακτήσει το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων στην ιστορία της, το οποίο και θέλει να τοποθετήσει δίπλα στο ένα και μοναδικό Διηπειρωτικό της, που έχει στο ράφι των τροπαίων από το μακρινό 1986 όταν και κέρδισε με 1-0 τη Στεάουα Βουκουρεστίου (η οποία, συμπτωματικά, για να πάει σ’εκείνο τον τελικό είχε κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας στον τελικό τη Μπαρτσελόνα στα πέναλτι).

Ακόμα κι αν η ομάδα του Μαρσέλο Γκαγιάρδο δεν τα καταφέρει, ξέρει πολύ καλά ότι οι οπαδοί της θα συνεχίσουν να τραγουδάνε με πάθος ως το τέλος, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή αυτού του πολύ ιδιαίτερου ταξιδιού. Κανείς τους δεν μπορεί να ξεχάσει άλλωστε ότι μόλις πριν λίγα χρόνια, την άνοιξη του 2012, η ομάδα ζούσε έναν εφιάλτη παίζοντας στη δεύτερη κατηγορία της Αργεντινής. Αν όμως μπορέσει να κάνει την έκπληξη τότε είναι βέβαιο ότι η Γιοκοχάμα θα δυσκολευτεί να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ. Και η ατέλειωτη επιστροφή του Βισέντε, που η πτήση του αναχωρεί μόλις τρεις ώρες μετά το τέλος του τελικού, σίγουρα θα είναι πιο ευχάριστη και λιγότερο μοναχική.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #35 στις: Τετ 02 Ιαν 2019 18:45 »
1/1
Σαν σήμερα το 1905 μερικοί νεαροί πωλητές σ'ένα διάσημο κατάστημα ρούχων στο Μπουένος Άιρες αποφάσισαν να φτιάξουν ένα νέο σύλλογο, γιατί οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι δεν τους άφηναν να παίξουν στην ομάδα της εταιρείας. Για να τονίσουν την ανεξαρτησία τους, τον ονόμασαν Ιντεπεντιέντε. Έναν αιώνα μετά, συγκαταλέγεται στους "5 μεγάλους" της Αργεντινής και ακολουθείται από χιλιάδες πιστούς οπαδούς, που στάθηκαν δίπλα του ακόμα και στις πιο μαύρες στιγμές του.

Η μέρα που οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε έκλαιγαν και τραγουδούσαν ταυτόχρονα






Παράθεση
Στο δικό μου ποδοσφαιρικό οπαδόμετρο το να βλέπεις την ομάδα σου να χάνει και να υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της μπροστά στα μάτια σου, μέσα στο γήπεδο σου, στο ‘δεύτερο σου σπίτι’, σ’ αυτό στο οποίο μεγάλωσες και αυτό το οποίο συνδύασες με μεγάλα παιχνίδια και φημισμένους αντιπάλους, το να ακούς ήδη στα αυτιά σου την καζούρα των αιώνιων αντιπάλων σου να έρχεται αναμεμιγμένη με γέλια και ειρωνικές χροιές, το να συνειδητοποιείς ότι μια νέα, χειρότερη – κατά ένα τρόπο που ένας μη οπαδός ποτέ δεν θα καταλάβει – καθημερινότητα χτυπάει την πόρτα της ζωής σου κι εσύ δεν έχεις και πολλές επιλογές να μην της ανοίξεις, το να ακούς τη φράση «στη Β’ εθνική» να αντηχεί στον εγκέφαλο σου δίχως σταματημό και παρ’ όλα αυτά να βρίσκεις το κουράγιο να τραγουδήσεις για την ομάδα σου με τα δάκρυα να κυλάνε απ’ τα μάγουλα σου, αυτό το επίτευγμα, λοιπόν, τοποθετείται τόσο ψηλά που (παρ’ όλο που δεν είναι ‘δικό μου’) στο μυαλό μου μετατρέπεται άμεσα σε ιστορία για διήγηση, σε ποδοσφαιρικό παραμύθι με άσχημο όμως τέλος, σε μύθο απ’ αυτούς που φυλάς μέσα σου για κάποια κατάλληλη μελλοντική στιγμή που θα το φέρει κάποια κουβέντα και θα σου δοθεί η ευκαιρία να ενημερώσεις κάποιον που δεν ξέρει ότι στις 15 Ιουνίου του 2013 οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε έβλεπαν την ομάδα τους να υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην 109χρονη ιστορία της και έκλαιγαν και τραγουδούσαν και χοροπηδούσαν και έκλαιγαν λίγο ακόμα και συνέχιζαν να τραγουδούν…
http://www.sombrero.gr/2013/06/%CE%B7-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%B9-%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5/
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #36 στις: Τρι 08 Ιαν 2019 22:54 »
Παράθεση
Oι Creedence Clearwater Revival κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 1968 και διαλύθηκαν το 1972. Μέσα σ'αυτά τα 4 χρόνια πρόλαβαν να βγάλουν δεκάδες πετυχημένα ροκ τραγούδια και να πουλήσουν εκατομμύρια δίσκους. Μια από τις επιτυχίες τους, το "Bad moon rising", αποτέλεσε τη βάση για αρκετά οπαδικά τραγούδια. Η καλύτερη εκτέλεση του είναι από τους οπαδούς της Σαν Λορένσο, που το απογειώνουν σ'αυτό το βίντεο, στο τέλος ενός εντός έδρας αγώνα με την Ιντεπεντιέντε, στον οποίο έχουν... χάσει!
https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/2202604896627084/
El Sombrero

Παράθεση
Το ποδόσφαιρο είναι ήχος, είναι μουσική


Μέρος 1

Το ποδόσφαιρο είναι όραση. Η είσοδος των ομάδων στο γήπεδο, η εικόνα της μπάλας να αναπαύεται στα δίχτυα, οι κιτρινόμαυρες (ή οτιδήποτε άλλο υποστηρίζει ο καθένας) φανέλες να μπαίνουν στο γήπεδο, το πράσινο του χορταριού που αντικρίζεις μόλις  μπεις, τα πολύχρωμα κασκόλ και τα κρεμασμένα πανό. Τι γίνεται όμως όταν δεν μπορείς να το βιώσεις; Όπως αυτός ο τυφλός οπαδός της Σαν Λορένσο στο ιστορικό 3-2 της ομάδας του Μποέδο επί της Νιούελ΄ς. Βρίσκεται στο γήπεδο και δεν μπορεί να δει τίποτα. Ακούει όμως και νιώθει, καταλαβαίνει από τους γύρω του. Ο ήχος ή η έλλειψη αυτού έχει τον δικό του κώδικα. Αν παίζει καλά η ομάδα, πού βρίσκεται η μπάλα, τι γίνεται στο γήπεδο. Μια έκτη ποδοσφαιρική αίσθηση. Και το ραδιοφωνάκι στο αυτί για να μαθαίνει τις λεπτομέρειες. Και όταν μπαίνει το ιστορικό γκολ, είναι έτοιμος να πανηγυρίσει αγκαλιασμένος με τους γύρω του. Γιατί τότε δεν υπάρχει όραση πλέον, υπάρχει έκρηξη σεροτονίνης, υπάρχει επαφή, αγκαλιά, χάι φάιβ. Υπάρχει το χαμόγελο και το δάκρυ.



Μέρος 2

Κι ο ήχος γίνεται μουσική. Η μουσική εμπνέεται από το ποδόσφαιρο και το αντίστροφο. Οι Creedence Clearwater Revival δεν έχουν δώσει μόνο το όνομά τους σε ποδοσφαιριστές. Έχουν δώσει και την μουσική τους. Το Have You Ever Seen The Rain έχει γίνει σύνθημα των οπαδών της Ατλέτικο Μινέιρο και το Bad Moon Rising έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους ρυθμούς για συνθήματα στην Αργεντινή. Τόσο οι οπαδοί της Ρίβερ, όσο και της Μπόκα το έχουν… διασκευάσει. Αλλά η καλύτερη εκτέλεση είναι στο Νουέβο Γκασόμετρο από τους οπαδούς της Σαν Λορένσο και πάλι, μετά από μια ήττα από την Ιντεπεντιέντε. Δεν φεύγουν, μένουν εκεί και τραγουδούν. Το τι βλέπουν δεν έχει πια σημασία. Σημασία έχει η φωνή και το τραγούδι.

Είμαι από τη γειτονιά του Μποέδο
Τη γειτονιά της μούργκα (σ.Σ. είδος χορού) και του καρναβαλιού
Σου ορκίζομαι ότι στις δύσκολες στιγμές,
πάντα θα σε ακολουθώ
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #37 στις: Σαβ 12 Ιαν 2019 23:23 »
Παράθεση
Παράθεση
Παίζοντας σε δύο γήπεδα την ίδια ημέρα


Στα αρκετά χρόνια παρουσίας του Σομπρέρο έχουμε μιλήσει για αρκετές κωμικοτραγικές καταστάσεις. Είδαμε παίκτες να παίζουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα σε δύο αγώνες (και επίσης εδώ), αλλά και ομάδες να «παίζουν» σε άλλες ηπείρους χωρίς να το ξέρουν. Σήμερα, ήρθε η ώρα ίσως για το κορυφαίο (μέχρι το επόμενο) γραφικό γεγονός τέτοιου είδους. Την ημέρα που δύο ομάδες έπρεπε να παίξουν τόσο μεταξύ τους, όσο και ακόμα έναν αγώνα (έκαστη), με άλλον αντίπαλο σε μια άλλη χώρα. Καλά διαβάσατε. Ταξιδεύουμε στο 1997 και φυσικά πού αλλού; Στην Αργεντινή.

Τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς έγινε η κλήρωση για τη φάση των ομίλων του Κόπα Λιμπερταδόρες. Το σύστημα ήθελε σε κάθε όμιλο να παίζουν ομάδες από δύο χώρες. Έτσι, η κληρωτίδα έφερε στον πέμπτο όμιλο τις Ράσινγκ και Βέλεζ μαζί με δυο ομάδες από το Εκουαδόρ, τις Ελ Νασιονάλ και Εμελέκ. Στις 2 Μαρτίου και ώρα 2 το μεσημέρι η Ράσινγκ θα έπαιζε στο Κίτο με τη Νασιονάλ και στις 8 το βράδυ η Βέλεζ με την Εμελέκ στο Γκουαγιακίλ. Τίποτα το περίεργο θα πει κανείς, εκτός από το γεγονός ότι 2 Μαρτίου ήταν ημέρα Κυριακή, ημέρα περίεργη για διεθνείς διοργανώσεις.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, η Π.Ο. της Αργεντινής (γνωστή για διάφορες γραφικότητες) συνεδρίασε για το πρόγραμμα της Κλαουζούρα του 1997. Το παιχνίδι Ράσινγκ-Βέλεζ στο Ελ Σιλίντρο προέκυψε τη δεύτερη αγωνιστική και ορίστηκε την Κυριακή 2 Μαρτίου στις 5 το απόγευμα. Ναι, δεν διαβάσατε λάθος. Την ημέρα που κι οι δύο ομάδες θα βρίσκονταν στο Εκουαδόρ, έπρεπε να παίξουν στην Αργεντινή μεταξύ τους για το πρωτάθλημα. Παρά τα αιτήματα και των δύο συλλόγων, η Ομοσπονδία αρνήθηκε κάθε συζήτηση για αναβολή του αγώνα, σε στιλ «τότε εμείς τους είπαμε και αυτοί μας είπαν, αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο».

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπαμε τι θα γινόταν αν οι δύο σύλλογοι της Αργεντινής έπαιζαν εντός. Στιγμές όπου θα είχαμε οπαδούς να βλέπουν δυο σερί αγώνες, παίκτες να φεύγουν από το ένα γήπεδο για να πάνε στο άλλο και άλλα τέτοια γραφικά, δυστυχώς όμως χάθηκε αυτή η ευκαιρία. Το γεγονός ότι τα ματς ήταν στον Ισημερινό, δεν άφηνε πολλές επιλογές στους συλλόγους. Η Ράσινγκ που είχε ως στόχο το πρωτάθλημα αποφάσισε να ρίξει το βάρος εκεί. Στις 28 Φεβρουαρίου έπαιξε για το Λιμπερταδόρες στο Γκουαγιακίλ με την Εμελέκ και έφερε 2-2. Οι βασικοί αποχώρησαν για την Αργεντινή και οι αναπληρωματικοί έμειναν για το δεύτερο σερί ματς στο Εκουαδόρ. Μαζί τους κι ο προπονητής Κόκο Μπαζίλε που πρόλαβε και γριπώθηκε. Για να μην κολλήσει τη «βασική» ομάδα, έμεινε με τις ρεζέρβες που θα έπαιζαν στο Λιμπερταδόρες. Η Βέλεζ αντίθετα, έστειλε τη βασική της ομάδα στο Εκουαδόρ και κράτησε τις ρεζέρβες στο Μπουένος Άιρες.


Αριστερά ο Μέντσο Σααβέδρα έπαιζε στο Εκουαδόρ
Δεξιά οι συμπαίκτες του στην Αργεντινή

Έτσι λοιπόν, έφτασε η μεγάλη ημέρα. Στις 2 το μεσημέρι, ο Κόκο Μπαζίλε είδε τη Ράσινγκ υπό αφόρητη ζέστη, στο υψόμετρο του Κίτο να χάνει με 2-0. Όταν κάπου στο 2ο ημίχρονο έκανε την τελευταία του αλλαγή, με την είσοδο του Γιένες, ο Μπαζίλε έμεινε μόνος του στον πάγκο, χωρίς κανέναν δίπλα του. Λίγη ώρα μετά την ήττα,  ο βοηθός τού Μπαζίλε κατέβαζε τη βασική εντεκάδα στο Ελ Σιλίντρο κι η Ράσινγκ έπαιζε το 2ο παιχνίδι της ημέρας. Αυτή τη φορά κέρδισε με 2-0 τη Βέλεζ που είχε κι αυτή το βοηθό προπονητή της στον πάγκο, παρέα με τον τρίτο τερματοφύλακα και δυο πιτσιρικάδες. Οι οπαδοί της Ακαδημίας με ρεκόρ 1 νίκη-1 ήττα τελείωναν την ήμερα τους (άντε να το εξηγήσεις στην κοπέλα σου και να σε πιστέψει ότι γι’ αυτό δεν βγήκατε), αλλά οι οπαδοί της Βέλεζ μόλις είχαν αρχίσει.


Ρετρό γκολ και λάτιν μουσική

Ήταν η ώρα για το βραδινό ματς στο Γκουαγιακίλ. Με τους οπαδούς της ίσα ίσα να έχουν γυρίσει στο σπίτι τους από τον αγώνα του πρωταθλήματος και να ανοίγουν την τηλεόραση, η Βέλεζ αντιμετώπισε την Εμελέκ σε ένα ματς που τελικά έληξε 2-3. Οι Αργεντίνοι κατέβηκαν  με τον Τσιλαβέρτ στον τέρμα και μαζί του παίκτες όπως ο Μαουρίσιο Πελεγκρίνο και ο γνωστός μας από τον ΠΑΟΚ Πατρίσιο Καμπς. Ο Καμπς μάλιστα σκόραρε δυο φορές και ήταν αυτός που έδωσε τη νίκη. Τελικός απολογισμός και για τη Βέλεζ, 1 νίκη-1 ήττα.

Οι δυο ομάδες κατάφεραν τελικά να κερδίσουν στους θεσμούς που τους ένοιαζε περισσότερο, αλλά το μακροπρόθεσμο πλάνο τους απέτυχε. Η Βέλεζ βγήκε μεν 1η στον όμιλο, αποκλείστηκε όμως αμέσως μετά στους 16 από την Σπόρτινγκ Κριστάλ. Η Ράσινγκ προκρίθηκε ως τρίτη και τελικά έκανε καλύτερη πορεία, φτάνοντας ως τα ημιτελικά του Λιμπερταδόρες, όπου την άφησε εκτός η Κριστάλ. Το δε πρωτάθλημα που η Ράσινγκ είχε θεωρητικά ως στόχο κατέληξε στα χέρια της Ρίβερ. Η Ράσινγκ βγήκε μόλις 7η, ενώ η… αδιάφορη της δεύτερης αγωνιστικής Βέλεζ κατέκτησε την 5η θέση. Αν είχε κερδίσει εκείνο το ματς με τη Ράσινγκ θα μπορούσε να είχε βγει 2η. Ο όρος «χρειαζόμαστε μεγάλο ρόστερ» πήρε άλλη ερμηνεία μετά από εκείνη την ημέρα.
sombrero.gr

Παράθεση
38+38=75


Είναι μεγάλο γεγονός όταν ένα όργανο συνεδριάζει για να ψηφίσει δημοκρατικά μετά από δεκαετίες το νέο του αφεντικό. Η AFA, η ΕΠΟ της Αργεντινής, το μόρφωμα αυτό που στο παρελθόν μας έχει δώσει διαμάντια όπως το πρωτάθλημα των 30 ομάδων, το κύπελλο που κρατάει παραπάνω από έναν χρόνο και το μαγικό σύστημα για να βγεις στις διεθνείς διοργανώσεις, αποφάσισε επιτέλους να ψηφίσει για νέο πρόεδρο. Μόλις έναν χρόνο και τέσσερις μήνες μετά το θάνατο του προηγούμενου.

Το πανηγύρι ξεκίνησε από νωρίς με τον πρόεδρο της Ατλάντα να επιμένει ότι ο πρόεδρος των Εξκουρσιονίστας είχε παραιτηθεί και δεν είχε δικαίωμα να ψηφίσει. Ο τελευταίος το αρνήθηκε. Έτσι, η ψηφοφορία ξεκίνησε κανονικά και οι 75 πρόεδροι ψήφισαν. Όταν όμως η καταμέτρηση ολοκληρώθηκε το αποτέλεσμα ήταν μαγικό. 38 για τον Τινέλι της Σαν Λορένσο και 38 για τον Λουίς Σεγούρα. Το σύνολο 76. Κάποιος γίγαντας είχε βάλει στο φάκελο δύο ψηφοδέλτια και τελικά περάστηκαν οι δύο ψήφοι του. Δεν μάθαμε ποιος, ούτε ποιον ψήφισε.

Όπως ήταν λογικό επικράτησε πανδαιμόνιο. Η ιδέα ήταν να επαναληφθούν οι εκλογές. Ο πρόεδρος της Μπόκα πρότεινε να γίνει δια ανατάσεως της χειρός, αλλά ο πρόεδρος της Ολίμπο επέμεινε στο να τηρηθεί το καταστατικό. Η ψηφοφορία έπρεπε να ξαναγίνει και άρχισαν να παίρνουν παρουσίες. Μόνο που τώρα οι 75 έγιναν 73. Ο λόγος;  Ο Άνχελ Λοθάνο (ο πρόεδρος των Εξκουρσιονίαστας που είχε/δεν είχε παραιτηθεί) και ο πρόεδρος της Κρουσέρο ντελ Νόρτε είχαν φύγει. Είχαν δουλειές ρε αδερφέ. Τι να κάτσουν να κάνουν. Σε φάση: «Παιδιά πέρασε η ώρα, να το κάνουμε άλλη μέρα πάλι. Έπεσαν βαριά και τα καναπεδάκια του μπουφέ».

Το φιάσκο ολοκληρώθηκε, πρόεδρος δεν βγήκε και ψάχνουμε τώρα νέα ημερομηνία. Στην πλευρά του Τινέλι υποστήριζαν ότι «υπήρξαν 8 προδότες και ξέρουμε ποιοι είναι», 8 πρόεδροι που τελικά ψήφισαν υπέρ των «γκροντονιστών». Ο 73χρονος Σεγούρα από την άλλη δήλωσε: «το 38-37 είναι πρακτικά ισοπαλία» σε μια ατάκα που έγραψε ιστορία.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #38 στις: Κυρ 13 Ιαν 2019 00:43 »
Παράθεση
Το πρωτάθλημα των τριάντα ομάδων


Κατά καιρούς έχουμε αναφερθεί σε διάφορα κωμικοτραγικά πρωταθλήματα της Ν. Αμερικής και το πώς λειτουργούν. Αυτή την εβδομάδα νομίζω ότι βρήκαμε τον νικητή. Ο ισόβιος δικτάτορας/πρόεδρος της αντίστοιχης ΕΠΟ της Αργεντινής, ο γίγας Δον Χούλιο Γκροντόνα (που είναι κάτι σαν τον δικό μας «σωλήνα», αλλά σε ακόμα χειρότερο) και οι συν αυτώ αποφάσισαν να προτείνουν ακόμα ένα σχέδιο για το νέο πρωτάθλημα Αργεντινής, που είναι με διαφορά ότι χειρότερο έχω ακούσει. Όχι γιατί είναι τόσο πολύπλοκο όμως, εκεί τα πρωτεία συνεχίζουν να τα έχουν άλλοι, αλλά γιατί είναι παντελώς ανόητο και απαράδεκτο.

Το σχέδιο που ήρθε για ψήφιση και πέρασε (κυρίως με τις ψήφους των ομάδων της Β’ Εθνικής) περιλαμβάνει ένα πρωτάθλημα 30 (ΤΡΙΑΝΤΑ) ομάδων. Ναι, δεν είναι λάθος. Τι είναι αυτά τα ξενέρωτα με 18 και 20 ομάδες; Θα ξεκινάει τον Φεβρουάριο και θα τελειώνει τον Δεκέμβριο. Και πόσες αγωνιστικές θα έχει; 30. Καλά ρε φίλε (θα ρωτήσετε), η 30η τι θα είναι; Κατ’ αρχήν να χαιρετίσουμε την απόφαση να μην έχει δυο γύρους, γεγονός που θα έφερνε ένα πρωτάθλημα 60 αγωνιστικών και θα έσπαγε το ρεκόρ που έχει το περιβόητο πρωτάθλημα του Περού. Η τριακοστή αγωνιστική θα είναι είναι επί της ουσίας ένα rematch του ντέρμπι κάθε ομάδας. Δηλαδή παίζει Μπόκα-Ρίβερ την 8η αγωνιστική; Την 30η και τελευταία θα έχουμε Ρίβερ-Μπόκα. Μόνο που υπάρχει το ερώτημα «που ΔΙΑΟΛΟ θα βρεθούν τόσα ντέρμπι»; Σκεφτείτε πχ στην Ελλάδα. Παίζει ΟΣΦΠ-ΠΑΟ και ΠΑΟΚ-Άρης την 30η. Η ΑΕΚ με ποιον θα παίξει; Τον Απόλλωνα Σμύρνης λόγω εντοπιότητας; Αν π.χ. παίξουν Ολυμπιακός Βόλου με τη Νίκη Βόλου, η ΑΕΛ με ποιον θα παίξει; Φανταστείτε κάτι αντίστοιχο και στην Αργεντινή όπου ναι μεν υπάρχουν κόντρες ανάμεσα και σε μικρότερες ομάδες, αλλά κάπου δεν βγαίνουν τόσα ματς εύκολα.



Πάντως το γεγονός είναι ότι τα πράγματα από εκεί και πέρα είναι απλά για το νικητή. Ο 1ος ειναι πρωταθλητής, ενώ στο Λιμπερταδόρες θα βγαίνουν οι τρεις πρώτοι, ο νικητής του Κόπα Αρχεντίνα (που κρατάει κανέναν χρόνο μέχρι να τελειώσει κάθε φορά) και η ομάδα με την καλύτερη παρουσία στο Σουνταμερικάνα (τώρα αν φτάσουν δυο ομάδες στο ίδιο σημείο δεν ξέρω τι γίνεται). Και επειδή είστε μερακλήδες, ξέρω τι σκέφτεστε. Πώς θα βγαίνουν οι ομάδες για το Σουνταμερικάνα; Θα ήταν πολύ ξενέρωτο να πηγαίνουν με βάση τη βαθμολογία. Όχι, όχι. Οι ομάδες από τις θέσεις 4 ως και 23 θα παίζουν ένα μίνι πρωτάθλημα Pre-Sudamericana από το οποίο θα βγαίνουν και οι τυχεροί. 23 είπες; Άρα 7 ομάδες θα πέφτουν; Θα έχει ενδιαφέρον. Μην φάτε, θα φάμε γλάρο. Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, θα πέφτουν 2 (ΔΥΟ) μόλις ομάδες από τις τριάντα. Γεγονός που σημαίνει ότι τις τελευταίες αγωνιστικές θα έχουμε καμιά 15αριά αδιάφορες ομάδες κατά πάσα πιθανότητα. Οι δυο δε ομάδες που θα πέφτουν θα είναι με το τωρινό σύστημα, το promedio, το γνωστό συντελεστή αποτελεσμάτων.

Αν αναρωτιέστε πώς θα φτάσουμε στις 30 ομάδες, είναι απλό. Θα ανέβουν δέκα από τη Β’ Εθνική η οποία και θα αλλάξει και θα γίνεται πλέον σε δυο ομίλους των… 11 ομάδων όπου θα παίζουν όλοι με όλους κ.ο.κ. Δεν θα μπω σε παραπάνω λεπτομέρειες γιατί λυπάμαι τους αναγνώστες που άντεξαν να διαβάσουν ως εδώ. Επίσης, έχω την ελπίδα να μην ισχύσει κάτι τέτοιο στο τέλος γιατί κι άλλες φορές πέρασαν σχέδια που δεν έγιναν πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι πάντως, κι αυτό είναι το τραγικό, ότι μόνο ο πρόεδρος της Μπελγκράνο φάνηκε να αντιδρά και μάλιστα είπε και βαριές κουβέντες στη συνεδρίαση. Μπόκα και Ρίβερ σφύριζαν αδιάφορα και αυτό που είχε σημασία γι’ αυτούς ήταν το πώς θα μοιραστούν τα τηλεοπτικά, ενώ το «μπλοκ» Γοδόι Κρους, Εστουδιάντες, Νιούελ΄ς και Ολίμπο έκανε λίγο νερόβραστη αντίδραση χωρίς να το παλέψει ιδιαίτερα.

Το επιχείρημα που έφερε ο Γκροντόνα είναι η αποκέντρωση του ποδοσφαίρου της χώρας, καθώς μόλις 4 από τις 23 επαρχίες της χώρας έχουν εκπροσώπηση στην Α’ Εθνική. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει με το στανιό, ειδικά όταν η ίδια η χώρα είναι υδροκέφαλη με το Μπουένος Άιρες να αποτελεί σχεδόν ένα κράτος από μόνο του. Με την ελπίδα ότι τα δικά μας τα τσακάλια δεν θα πάρουν ιδέες από εκεί, αναμένουμε το τι θα γίνει στο μέλλον. Άλλωστε μέχρι το 2015 πολλά μπορούν να αλλάξουν.
sombrero.gr

Παράθεση
Το κύπελλο που κράτησε έναν χρόνο και κάτι ψιλά


Το γκολ του παραπάνω βίντεο είναι συλλεκτικό για αρκετούς λόγους. Κατ’ αρχήν έκρινε έναν τίτλο. Η Ουρακάν κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία της το Σούπερ Καπ της Αργεντινής με το γκολ του Πουτς (δεν θέλω σχόλια). ΟΚ θα μου πείτε, συγχαρητήρια, δεν μας κέρδισε ο πρόλογός σου, πρέπει να προσπαθήσεις παραπάνω. Σκεφτείτε λίγο όμως. Σούπερ Καπ μήνα Απρίλιο; Μήπως αργήσαμε λίγο; Κι εδώ μπαίνουμε στο ζουμί της υπόθεσης.



Το Σουπερκόπα Αρχεντίνα είναι ένας καινούριος θεσμός, κυρίως γιατί και το κύπελλο στην Αργεντινή είχε γίνει μόλις δυο φορές το 1969 και το 1970 για να αναστηθεί ξανά το 2011-12. Έτσι λοιπόν το 2012 αποφάσισαν να δώσουν και ένα Σούπερ Καπ, έτσι για να υπάρχει. Και κάπου εδώ ξεκινάει ο παραλογισμός με τη διάρκεια που κράτησε όλο αυτό το πανηγύρι. Το κύπελλο Αργεντινής της περσινής σεζόν (2013-14) ξεκίνησε στις 29 Οκτωβρίου του 2013. Πήραν μέρος μόλις… 261 ομάδες από την 1η μέχρι την 5η εθνική της Αργεντινής. Η μοναδική επαρχία της Αργεντινής που δεν είχε ομάδα στον θεσμό ήταν η Γη του Πυρρός, ένα μεγάλο πλήγμα για τον τουρισμό της περιοχής. Μεγαθήρια με ονόματα όπως Εξ Αλούμνους Εσκουέλα N°185 (σαν να λέμε απόφοιτοι του 185ου Δημοτικού Σχολείου), Έβερτον (γιατί έτσι), Ντεπορτίβο 25 ντελ Μάγιο (25 Μαΐου με λίγα λόγια), Κλουμπ Ατλέτικο Σοσιάλ υ Ντεπορτίβο Καμιονέρος (ομάδα των νταλικέρηδων με σήμα την νταλίκα), Χερμινάλ (που κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όνομα οφείλεται στο ομώνυμο βιβλίο του Εμίλ Ζολά, ενώ άλλοι ότι είναι το όνομα ενός μπαρ όπου έπαιζε τάνγκο ο Κάρλος Γκαρδέλ), Κλουμπ Ατλέτικο Τσάκο For Ever (το έβαλα αγγλιστί για να χτυπάει καλύτερα) και άλλες πολλές που θα μπορούσα να σχολιάζω για ώρες.

Οι πρώτοι γύροι ήταν όλοι με νοκ-άουτ παιχνίδια και με τις ομάδες των μικρότερων κατηγοριών. Αν ήμουν πολύ σαδιστής θα εξηγούσα με παραπάνω λεπτομέρειες το σύστημα. Θα είμαι καλός και θα πω απλά ότι σταδιακά μπαίνουν και άλλες ομάδες μεγαλύτερων κατηγοριών. Τονίζω το ΣΤΑΔΙΑΚΑ. Για παράδειγμα στην φάση Final I που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2014 (πέντε μήνες δηλαδή μετά την έναρξη του θεσμού) ήταν η πρώτη φορά που μπήκαν ομάδες της Β’ Εθνικής. Όχι όλες όμως. Μπήκαν οι τέσσερις που είχαν ανέβει στη Β’ Εθνική και οι τέσσερις του πάτου της βαθμολογίας την προηγούμενη σεζόν που δεν έπεσαν όμως.  Στη φάση Final II μπήκαν οι νικήτριες της προηγούμενης φάσης μαζί με τις ομάδες της Β’ Εθνικής που περίσσεψαν και έπαιξαν μεταξύ τους και πάλι σε μονά ματς. Από όλο αυτό το πανηγύρι πέρασαν 12 ομάδες και επιτέλους φτάσαμε στη φάση των 32 μαζί με τις 20 ομάδες της Α’ Εθνικής που δεν χρειάστηκε να ιδρώσουν καθόλου. Από 241 ομάδες Β’ μέχρι Ε’ εθνικής στο τέλος έμειναν οι 12 με λίγα λόγια για να παίξουν με τους ξεκούραστους της Α’.



Η φάση των 32 ξεκίνησε στις 27 Ιουλίου του 2014. Ναι καλά διαβάσατε. Το κύπελλο ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2013 και οι ομάδες της Α’ Εθνικής ξεκίνησαν τους αγώνες τους στον θεσμό τον επόμενο Ιούλιο (και ενώ ενδιάμεσα είχαν λήξει δυο πρωταθλήματα). Μεταξύ μας πόσο υπέροχο θα ήταν να γίνονταν διπλοί αγώνες; Θα παίζαμε ακόμα το κύπελλο του 2012. Το καλύτερο όμως είναι ότι τα ματς δε γίνονται μαζί. Δηλαδή λένε, ας μην κουραζόμαστε κιόλας. Να έχουμε λίγα ματς κάθε βδομάδα να χορταίνουμε μπαλίτσα. Η φάση των 16 π.χ. ξεκίνησε στο 20 Αυγούστου με το ματς Ρίβερ Πλέιτ-Κολόν Σάντα Φε και το τελευταίο ματς Ουρακάν-Μπάνφιλντ έγινε στις 15 Σεπτεμβρίου. Και κάπως έτσι αγαπητοί αναγνώστες φτάσαμε στις 26 Νοεμβρίου 2014, έναν χρόνο, έναν μήνα και κάτι ψιλά μετά από την έναρξη του θεσμού να έχουμε τον τελικό του Κόπα Αρχεντίνα τον οποίο και κέρδισε η Ουρακάν στα πέναλτι. Από τότε πέρασαν ΜΟΛΙΣ πέντε μήνες και προχθές έγινε το Σούπερ Καπ για να επανέλθουμε σε αυτά που λέγαμε. Και ευτυχώς φίλες και φίλοι που έκαναν και τελικό πέρσι στο πρωτάθλημα μεταξύ του νικητή του Τορνέο Ινισιάλ και του Τορνέο Φινάλ (των δύο ξεχωριστών πρωταθλημάτων) στις 24 Μαΐου του 2014 και είχαμε έτοιμο αντίπαλο για την Ουρακάν, αλλιώς θα μπορούσαν να κάνουν και ένα σύστημα πλέι-οφ π.χ. με τρεις ομάδες. Κρίμα. Αλλά σε μια χώρα με πρωτάθλημα τριάντα ομάδων, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για πολύ καλύτερες στιγμές στο μέλλον.
sombrero.gr

Παράθεση
Γιατί η μπάλα δεν πρέπει να σταματάει


Για κάθε Ευρωπαίο ένα πρωτάθλημα με τριάντα ομάδες είναι λίγο κουραστικό Αυτά τα ψευτοδιλήμματα όμως ειναι ξεπερασμένα στη Ν. Αμερική. Το πρωτάθλημα στην Αργεντινή (σύνδεση με τα προηγούμενα) φτάνει στο τέλος του με την Μπόκα να το έχει κατακτήσει από την Κυριακή που μας πέρασε. Κάθε νοήμων άνθρωπος θα έλεγε ότι μετά από τόση ταλαιπωρία, θα χρειαζόταν λίγη ξεκούραση. Κι όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Πρέπει να μοιραστούν οι θέσεις των διεθνών διοργανώσεων και δεν υπάρχει κανένας λόγος αυτό να είναι εύκολο.

Για αρχή η Ρίβερ Πλέιτ ως κάτοχος του Λιμπερταδόρες έχει μια θέση εξασφαλισμένη στο επόμενο. Η δεύτερη θέση της Αργεντινής πάει δικαιωματικά στην πρωταθλήτρια Μπόκα. Μια τρίτη πάει στο νικητή του Κόπα Αρχεντίνα. Ο τελικός γίνεται μετά από έναν χρόνο αγώνων απόψε ανάμεσα στη Ροσάριο Σεντράλ και την Μπόκα. Ευτυχώς, οι διοργανωτές έχουν προβλέψει ότι σε περίπτωση που το κατακτήσει η Μπόκα, η θέση θα πάει στη Σεντράλ χωρίς άλλες αλχημείες. Μια τέταρτη θέση πάει στην ομάδα που έχει την καλύτερη πορεία (!) στο Κόπα Σουνταμερικάνα. Δυστυχώς γλιτώσαμε φολκλορικές καταστάσεις μια που Ρίβερ και Ουρακάν έφτασαν στα ημιτελικά, αλλά η Ρίβερ έχει ήδη καπαρωμένη τη θέση όπως είπαμε. Μένουν ακόμα δυο θέσεις συνεπώς. Η μία πηγαίνει στη 2η του πρωταθλήματος. Με μία αγωνιστική ακόμα όμως υπάρχουν τρεις ομάδες που τη διεκδικούν και σε περίπτωση ισοπαλίας της Σαν Λορένσο και νικών των Σεντράλ και Ράσινγκ μπορεί να έχουμε τριπλή ισοβαθμία. ΠΡΟΣΟΧΗ, ακολουθούν σκληρές εικόνες ποδοσφαιρικής παράνοιας:



Σε περίπτωση ισοβαθμίας (διπλής ή τριπλής) στη 2η θέση, θα έχουμε μπαράζ. Συνεπώς αν έχουμε τριπλή ισοβαθμία θα υπάρχει το λεγόμενο triagonal, ένα μίνι πρωταθληματάκι για τη 2η θέση μεταξύ Ράσινγκ-Σαν Λορένσο-Ροσάριο Σεντράλ. Κάποιος από τους ήρωες που διαβάζουν το κείμενο αυτό θέλει να κάνει τον έξυπνο, το νιώθω. «Μα ρε Σομπρέρο, η Σεντράλ δεν θα πάει στο Λιμπερταδόρες μέσω κυπέλλου;», θα ρωτήσει. Αγαπημένε μου φίλε έχεις δίκιο. Μόνο που επειδή ακριβώς η 2η θέση οδηγεί απευθείας στους ομίλους, ενώ του κυπέλλου σε προκριματικά, η Ροσάριο θα παίξει κανονικά σε οποιοδήποτε μπαράζ. Η εύλογη ερώτηση είναι τι γίνεται μετά, σε περίπτωση που βγει όντως 2η η ομάδα από το αγαπημένο Ροσάριο. Τότε η θέση του κυπέλλου πάει στις δυο ομάδες που αποκλείστηκαν στα ημιτελικά του Κόπα Αρχεντίνα και είναι η Λανούς και η Ράσινγκ (ναι η ίδια Ράσινγκ που μπορεί να παίξει μπαράζ για τη 2η θέση). Δυστυχώς όμως δεν θα παίξουν κάποιο μπαράζ, αλλά μια που η Ράσινγκ τερμάτισε πιο ψηλά θα πάρει αυτή τη θέση μέσω του κυπέλλου.

Ακόμα κι όμως αν δεν τα καταφέρει η Ράσινγκ με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους θα μπορεί να διεκδικήσει την έκτη και τελευταία θέση της Αργεντινής που πάει στον τρίτο του πρωταθλήματος. Γι’ αυτή τη θέση θα έχουμε πλέι-οφ μεταξύ των θέσεων 3-4-5-6. Μονά ματς μεταξύ 3-6 και 4-5 στην έδρα του πρώτου και μετά ΔΙΠΛΟ ΤΕΛΙΚΟ. Γιατί μπορούμε. Θα ήταν τρομερά διαβολικό να παίξει η Ράσινγκ μπαράζ για τη 2η θέση και μετά στα καπάκια καινούρια πλέι-οφ για την 3η. (Η Σεντράλ δεν θα χρειαστεί, θα κρατήσει αυτή τη φορά τη θέση του κυπέλλου).

Για τους μαζόχες που θέλουν κι άλλο, θα πούμε πώς θα βγουν και οι θέσεις για το Σουνταμερικάνα. Κατ’ αρχήν, αν μία εκ των Ρίβερ ή Ουρακάν κερδίσει το Σουνταμερικάνα θα κερδίσει ταυτόχρονα και μια θέση για το επόμενο. Από εκεί και πέρα, μια θέση θα πάρει ο νικητής του Σουπερκόπα Αρχεντίνα (το κλασσικό Σούπερ Καπ), γιατί έτσι. Με λίγα λόγια είναι πολύ πιθανό να έχουμε ξανά μια ομάδα να συμμετέχει τόσο σε Λιμπερταδόρες, όσο και Σουνταμερικάνα. Η επόμενη θέση θα πάει στον χαμένο του τελικού των πλέι-οφ των θέσεων 3-6 (δείτε μια παράγραφο πριν), δηλαδή τον 4ο του πρωταθλήματος. Προμηθευτείτε με ναρκωτικά και συνεχίστε: Οι ομάδες από την 7η μέχρι την 18η (!!!) θέση θα παίξουν μονούς αγώνες, στην έδρα του καλύτερου. Οι έξι νικητές θα συναντήσουν τις δυο ομάδες των πλέι-οφ που έχασαν στα ημιτελικά, δηλαδή τις ομάδες 5 και 6. Όλοι αυτοί θα παίξουν μεταξύ τους σε διπλούς αγώνες και οι νικητές των τεσσάρων αυτών ζευγαριών θα πάρουν την περήφανη πρόκριση για το Κόπα Σουνταμερικάνα. Με λίγα λόγια, υπάρχει αυτή την στιγμή πιθανότητα μια ομάδα να βγει 2η στο πρωτάθλημα σε ισοβαθμία, να μη βγει στο Λιμπερταδόρες χάνοντας τη θέση στα μπαράζ, να χάσει και την 3η θέση στα πλέι-οφ και τελικά να χάσει και την έξοδο στο Σουνταμερικάνα από μια ομάδα που τερμάτισε 16 θέσεις πιο χαμηλά. Σας ευχαριστώ για την προσοχή…

sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #39 στις: Κυρ 13 Ιαν 2019 01:00 »
Παράθεση
Ποδοσφαιριστές απέναντι στην αδικία


Από τότε που υπάρχουν ποδοσφαιριστές και διαιτητές υπάρχουν και παράπονα. Υπάρχουν και κακές διαιτησίες, υπάρχουν και στημένες διαιτησίες. Σε έναν αγώνα που έγινε τον Οκτώβριο του 1933 στην Αργεντινή, η Σαν Λορένσο αντιμετώπιζε τη Χιμνάσια Λα Πλάτα στο παλιό Γκασόμετρο. Με το σκορ στο 2-1 ο διαιτητής Αλμπέρτο Ρόχο Μιρό έκοβε όλες τις επιθέσεις της Χιμνάσια με επιθετικά φάουλ ή με οφσάιντ (τουλάχιστον έτσι λένε οι διηγήσεις της εποχής). Η ομάδα της Χιμνάσια τότε ήταν μια από τις καλύτερες όλων των εποχών και είχε το παρατσούκλι το «Εξπρές», μόνο που ακόμα και τα τραίνα σταματάνε στους διαιτητές συχνά. Η κατάσταση εκτραχύνθηκε όταν δεν σφυρίχτηκε ένα δολοφονικό τάκλιν στον επιθετικό Ετσεβερία της ομάδα της Λα Πλάτα με αποτέλεσμα οι παίκτες της να εκνευριστούν. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε δυο λεπτά αργότερα, όταν ο τερματοφύλακας της Χιμνάσια Ερέρα μπλόκαρε έχοντας τα πόδια του μεν εντός γραμμής εστίας, αλλά την μπάλα καθαρά εκτός. Ο κόραξ όμως έδειξε τη σέντρα και το σκορ έγινε 3-1.

Οι παίκτες της Χιμνάσια άρχισαν να διαμαρτύρονται ακόμα πιο έντονα, ένας από αυτούς χτύπησε τον διαιτητή με αποτέλεσμα να αποβληθεί και το παιχνίδι συνεχίστηκε κανονικά. Με τέτοια διαιτησία οι παίκτες της Χιμνάσια αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν κάνοντας το μόνο που μπορούσαν σε ένα παιχνίδι που φαινόταν χαμένο. Κάθισαν κάτω και σταμάτησαν να παίζουν. Οι αντίπαλοι πήραν την μπάλα, σκόραραν ξανά και έγραψαν το 4-1. Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε ακόμα τρεις φορές με τους παίκτες της Χιμνάσια απλά να κάθονται κάτω και τους αντιπάλους να σκοράρουν για το τελικό 7-1, μια που ο διαιτητής αναγκάστηκε να τελειώσει το παιχνίδι αρκετά λεπτά πριν το 90′. Η Σαν Λορένσο πήρε και το πρωτάθλημα εκείνη τη σεζόν, ενώ η Χιμνάσια έμεινε στην ιστορία ως η ομάδα που δεν την άφησαν να μπει σφήνα στους 5 μεγάλους της Αργεντινής. Το παιχνίδι αυτό θεωρείται μια από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές του αργεντίνικου ποδοσφαίρου και τουλάχιστον υπάρχει ο σεβασμός στην πράξη των παικτών της Χιμνάσια χωρίς τα «πέστε κάτω» που ακούμε στη δική μας χώρα.



Και αν η κίνηση τον παικτών της Χιμνάσια ήταν κάτι σαν στάση εργασίας, λίγα χρόνια νωρίτερα είχαμε κανονική απεργία. Πριν λίγο καιρό είχαμε αναφερθεί στην «παλομίτα», την γνωστή κεφαλιά ψαράκι. Επίτηδες δεν αναφέραμε τον Πάμπλο Μπαρτολούτσι, έναν ιστορικό ποδοσφαιριστή της Ουρακάν που την δεκαετία του 1920 μεσουρανούσε. Ο Μπαρτολούτσι κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι ο πρώτος που δοκίμασε την κεφαλιά ψαράκι, αλλά είναι αυτός που την ονόμασε «παλομίτα» στην Λ. Αμερική μετά από ένα παιχνίδι απέναντι στην ιταλική Μπολόνια που έκανε τουρνέ στην Αργεντινή. Μάλιστα φιγουράρει και σε ένα τραγούδι του μυθικού Κάρλος Γκαρδέλ της μεγαλύτερης ίσως φιγούρας του αργεντίνικου τάνγκο. Πλατειάζω και πάλι όμως, οπότε ας μείνουμε στο σημερινό θέμα και με τον Γκαρδέλ θα ασχοληθούμε στο μέλλον.



Ο Μπαρτολούτσι εκτός από σπουδαίος ποδοσφαιριστής και «νονός» της παλομίτα, είχε μείνει στην ιστορία από τις εφημερίδες της εποχής ως «αναρχικός». Ο όρος δεν έχει βέβαια καμία σχέση με το πώς τον εννοούμε σήμερα, αλλά έχει να κάνει με τον αγώνα τού Μπαρτολούτσι και μερικών ακόμα συναδέλφων του, όπως του Ούγκο Σέτις, για τον κλάδο τους. Τον αγώνα, ώστε οι ποδοσφαιριστές που τότε ήταν ερασιτέχνες, αλλά πληρώνονταν, να αναγνωριστούν πλέον ως εργαζόμενοι με δικαιώματα και όχι ως απόλυτη ιδιοκτησία των ομάδων. Τη δυνατότητα επιλογής της ομάδας που θα πάνε, καθώς υπήρχε κανονισμός που έλεγε ότι αν φύγει κάποιος αθλητής δεν έχει δικαίωμα να αγωνιστεί σε ομάδα της ίδιας κατηγορίας για δυο χρόνια.

Σε χρόνια στρατιωτικής αυστηρής δικτατορίας, ο Μπαρτολούτσι και κάποιοι ακόμα κήρυξαν απεργία και έβγαλαν τους ποδοσφαιριστές στους δρόμους του Μπουένος Άιρες ζητώντας συνάντηση με τον πρόεδρο Χοσέ Ουριμπούρου. Ο δικτάτορας τούς δέχθηκε, αλλά τους παρέπεμψε στη συνέχεια σε κάποιον πιο αρμόδιο ώστε να συζητήσουν τα προβλήματά τους. Ο πονηρός πολιτικός γνωρίζοντας ότι υπήρχε το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων ώστε να μετατραπεί το ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό προσπάθησε να συνδυάσει τα δυο ζητήματα και η τότε κυβέρνηση αποφάσισε ότι η λύση ήταν η μετατροπή του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος σε επαγγελματικό. Οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν τέτοια αιτήματα και κυρίως επιθυμούσαν την ελευθερία τους στην μετακίνηση, τελικά όμως η απεργία και η πορεία τους οδήγησε στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα της χώρας. Ο Μπαρτολούτσι έφτασε να είναι θεμελιωτής τόσο μιας ποδοσφαιρικής φιγούρας, όσο και του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος PAS and stale bread

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.882
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #40 στις: Δευ 04 Φεβ 2019 22:26 »
Ο πατέρας του αργεντίνικου ποδοσφαίρου



Αυτή είναι η ιστορία του Αλεξάντερ Γουάτσον Χάτον, του Σκωτσέζου πιονέρου που διέσχισε τον Ατλαντικό, για να δείξει σε έναν καινούργιο κόσμο πώς να παίζει αυτό το παιχνίδι με την μπάλα στα πόδια.


Ηταν η εποχή που η Αργεντινή είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της από το ισπανικό στέμμα. Μία αχανής χώρα που όμως είχε ελάχιστους κατοίκους. Κάποιος έπρεπε να την εποικίσει και κάποιος έπρεπε να δώσει το όραμα. Ο Χουάν Μπαουτίστα Αλμπέρδι αν και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εξόριστος στη γειτονική Ουρουγουάη, έμεινε στην ιστορία ως ένας εκ των πατέρων του έθνους που μόλις είχε δημιουργηθεί. «Για να κυβερνηθεί σωστά αυτή η χώρα, πρέπει να φέρουμε μετανάστες να καλλιεργήσουν τη γη και να βάλουν πλοία στα ποτάμια μας», είχε πει στην πιο διάσημη ομιλία του κατά τη δημιουργία του πρώτου Συντάγματος το 1853, ανοίγοντας τον δρόμο γι' αυτό στο οποίο έμελλε να εξελιχτεί η πατρίδα των Γκαούτσος.

Μόλις είχε ξεκινήσει μία από τις πιο θρυλικές περιόδους στην ιστορία των μεταναστεύσεων και ειδικά στη Νότια Αμερική. Από το 1857 έως και το 1940 οι ορδές κυρίως από Ιταλία, Ισπανία, αλλά και απ' όλον τον κόσμο γενικότερα, θα κατέκλυζαν ασταμάτητα το λιμάνι του Μπουένος Αϊρες στο άνοιγμα του Ρίο ντε λα Πλάτα. Μεταξύ όσων θα αναζητούσαν μία καλύτερη ζωή στο νότιο ημισφαίριο, μπήκαν στα καράβια και 80.000 Βρετανοί. Ανάμεσά τους θα βρισκόταν αυτός που θα μετονομαζόταν σε πατέρα του αργεντίνικου ποδοσφαίρου.

Γεννημένος στη Γλασκώβη την ίδια χρονιά (1853) που ο Αλμπέρδι κήρυττε υπέρ της μετανάστευσης, ο Αλεξάντερ Γουάτσον Χάτον μπήκε στο βαπόρι και διέσχισε τον Ατλαντικό σε ηλικία 29 ετών. Δεν ήταν φτωχός και εργάτης. Κάθε άλλο. Αναζητούσε την περιπέτεια, είχε ένα όραμα. Ως καθηγητής σε κολέγιο είχε απεριόριστη αγάπη για τον αθλητισμό και μετακόμισε στην Αργεντινή, ώστε να εργαστεί στο αγγλικό λύκειο του Μπουένος Αϊρες και στο Saint Andrew’s Scots School. Εκεί ήταν που ξεκίνησε να θέτει τους κανόνες για το άθλημα που λάτρευε περισσότερο και που στη νέα πατρίδα του αγνοούσαν.



Στο λύκειο έστησε δύο ομάδες που έπαιζαν συνεχώς μεταξύ τους, μιας και δεν υπήρχαν αντίπαλοι. Σταδιακά ο Χάτον έπεισε και άλλα παιδαγωγικά ιδρύματα Βρετανών να φτιάξουν επίσης ομάδες. Το 1891 δημιούργησε μάλιστα το πρώτο ποδοσφαιρικό καταστατικό και το πρώτο πρωτάθλημα που παίχτηκε ποτέ στην Αργεντινή. Δεν ήταν κάτι φοβερό. Συμμετείχαν μόλις έξι σχολικές ομάδες (Buenos Aires Football Club, Buenos Aires al Rosario Railway, Old Caledonians, Belgrano Football Club, Saint Andrew’s School y Hurlingham Football Club). Ωστόσο, την επόμενη χρονιά υπήρξε διακοπή.

Θα έπρεπε να περάσουν ακόμα κάποια χρόνια και έπειτα από επίμονες προσπάθειες του Χάτον να μπει επισήμως ο αθλητισμός στα σχολεία. Ο αρμόδιος υπουργός το 1898 έβγαλε νόμο, με τον οποίο κάθε μεγάλη σχολή στη χώρα όφειλε να δημιουργήσει αθλητικό club, όπου θα μπορούσαν να παίζουν οι νυν και πρώην μαθητές, όπως και οι καθηγητές. Ο Χάτον έσπευσε πρώτος απ' όλους να στήσει την Atlético English High School, η οποία θα αποτελούσε τη βάση για την πρώτη μεγάλη ομάδα που μάλιστα θα είχε πλέον το όνομά της στα ισπανικά. Ηταν η Alumni (σ.σ.: μαθητές) που από το 1901 έως και το 1911 που έπαψε να υπάρχει, έχασε μόνο δύο φορές το πρωτάθλημα. Εχοντας περάσει ένας αιώνας και κάτι παραπάνω από τότε, μόνο οι Μπόκα Τζούνιορς, Ρίβερ Πλέιτ, Ιντεπεντιέντε, Σαν Λορέντσο, Ράσινγκ Κλουμπ και Βέλες Σάρσφιλντ την έχουν ξεπεράσει σε τίτλους.

Εχοντας προβλήματα υγείας, ο Χάτον δεν μπορούσε πλέον να ασχολείται και έτσι η Alumni δεν μπόρεσε να συνεχίσει την ένδοξη πορεία της. Αυτό όμως μικρή σημασία είχε. Ο Σκωτσέζος πιονέρος είχε υλοποιήσει αυτό για το οποίο τον προόριζε η μοίρα. Η ποδοσφαιρική αποστολή του να μεταφέρει το τόπι στον νέο κόσμο που είχε δημιουργηθεί στον αμερικανικό νότο, είχε ολοκληρωθεί. Το παιχνίδι είχε μπει στη ζωή των ντόπιων και είχε ενσωματωθεί για τα καλά στη νέα αυτή κοινωνία που είχε διαμορφωθεί, για να εξελιχτεί στο πιο παθιασμένο και αλήτικο ποδοσφαιρικό είδος που θα έβλεπε ποτέ ο πλανήτης της μπάλας...

www.gazzetta.gr/planetfootball/retro/article/1321425/o-pateras-toy-argentinikoy-podosfairoy

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #41 στις: Δευ 01 Απρ 2019 20:35 »
Ήταν 1 Απριλίου 1908 όταν ιδρύθηκε στο Μπουένος Άιρες η Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο. Έναν αιώνα αργότερα, τα 'Κοράκια' μπορεί να μη σαρώνουν τους τίτλους αλλά ο κόσμος τους παραδίδει συνεχώς μαθήματα οπαδισμού ακόμα και μετά από συντριβές σε τελικούς!

Παράθεση
«Το αν κερδίζεις ή χάνεις είναι δευτερεύον»


Στις αρχές της δεκαετίας του 40′ ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες που έχει βγάλει η Αργεντινή και ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς του προηγούμενου αιώνα, εργαζόταν σε μια βιβλιοθήκη στο Μπουένος Άιρες. Παρ’ όλο που ο Μπόρχες άνηκε στην κατηγορία των λογοτεχνών που αδιαφορούσαν πλήρως (σε βαθμό σνομπισμού) για το ποδόσφαιρο, η μοίρα το έφερε έτσι που στην καθημερινή του εργασία περιτριγυριζόταν από συναδέλφους που μιλούσαν σχεδόν έξι ώρες τη μέρα για μπάλα. Η βιβλιοθήκη άλλωστε βρισκόταν δίπλα σε μια περιοχή στην οποία το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι που κάποιοι μαντράχαλοι κυνηγάνε μια μπάλα στα γρασίδια, στη γειτονιά Μποέδο. Μια γειτονιά στην οποία πολλές φορές η πρώτη και η τελευταία σκέψη των κατοίκων στη διάρκεια μιας μέρας είναι μια και συγκεκριμένη: η Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο.

Αρκετά χρόνια μετά από την περίοδο εκείνη, όταν είχε ήδη γίνει μια από τις πιο διάσημες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο Μπόρχες ανακάλεσε σε κάποιες συνεντεύξεις την περίοδο εκείνη και μίλησε για τη μοναδική φορά που η ζωή του συνδέθηκε με το ποδόσφαιρο:

«Κάποια φορά με ρώτησαν ποια ομάδα προτιμώ. Τότε τους είπα ότι δεν ήξερα απολύτως τίποτα για το ποδόσφαιρο και μου είπαν ότι αφού βρισκόμασταν στο «μπάριο» του Μποέδο και του Σαν Χουάν έπρεπε να λέω ότι ήμουν με τη Σαν Λορένσο. Απομνημόνευσα αυτή την απάντηση και πάντα έλεγα ότι ήμουν Σαν Λορένσο για να μην προσβάλω τους φίλους μου. Γρήγορα όμως διαπίστωσα ότι η Σαν Λορένσο δεν κέρδιζε σχεδόν ποτέ. Τους μίλησα τότε γι’ αυτό και μου απάντησαν ότι το αν κερδίζεις ή χάνεις είναι δευτερεύον γι’αυτούς.»



Την Τετάρτη η Σαν Λορένσο αντιμετώπιζε τη Λανούς στον τελικό του πρωταθλήματος Αργεντινής. Το βίντεο που ακολουθεί είναι τραβηγμένο στο 88ο λεπτό του αγώνα. Η Σαν Λορένσο βρίσκεται πίσω στο σκορ με 3-0! Οι οπαδοί της, που έχουν γεμίσει ασφυκτικά το κομμάτι του Μονουμεντάλ που τους αναλογεί, τραγουδάνε και χοροπηδάνε σαν να μην έχουν μόλις διασυρθεί σε έναν μεγάλο τελικό, σαν να μη σκέφτονται τον πικρό γυρισμό στο σπίτι και την πίκρα της επόμενης μέρας στη δουλειά, σαν να μην έχουν συνειδητοποιήσει ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τερματίζουν 2οι, μια ανάσα από το πρωτάθλημα.

Κάπου στα μισά του βίντεο ο παλμός στην κερκίδα ενισχύεται αισθητά. Ξαφνικά σχεδόν όλη η κερκίδα χοροπηδάει, κασκόλ και φανέλες ανεμίζουν, κάποιος ανάβει ένα καπνογόνο. Είναι ακριβώς το σημείο στο οποίο μπαίνει το τελευταίο γκολ του αγώνα. Σκόρερ είναι ο Λαουτάρο Ακόστα. Της Λανούς! Το σκορ γίνεται 4-0.

Οι φίλοι του Μπόρχες, εβδομήντα χρόνια πριν, δεν του είπαν ψέμματα. «Το αν κερδίζεις ή χάνεις είναι δευτερεύον».

sombrero.gr

Παράθεση
Ο θαυμαστός κόσμος του Μποέδο


Μέσα στις πολλές ιστορίες και ιδιομορφίες του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες ομάδες. Μία στην οποία έχω συμπάθεια είναι η Σαν Λορένσο. Ίσως είναι το γεγονός ότι ο κόσμος της είναι τρελός για την ομάδα, ίσως γιατί είναι προληπτικοί (και τι είναι το ποδόσφαιρο χωρίς προλήψεις του), ίσως γιατί η ιστορία με το γήπεδό της μου θυμίζει αρκετά την δική μου ομάδα (τουλάχιστον η Σαν Λορένσο έχει δικό της τώρα), ίσως γιατί όταν το γήπεδό της είναι γεμάτο νομίζεις ότι δεν υπάρχουν κερκίδες, αλλά άνθρωποι ο ένας πάνω στον άλλον.



Κι αν το Μποέδο είναι η Σαν Λορένσο, η αλήθεια είναι ότι η ιστορία της ομάδας όπως λέει και το όνομά της (Κλουμπ Ατλέτικο Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο) ξεκίνησε στο διπλανό barrio, αυτό του Αλμάγκρο. Μετά από 8 χρόνια ιστορίας όμως, η Σαν Λορένσο έκανε το γήπεδό της στο Μποέδο και από τότε είναι εκεί. Εκεί είναι και ο κόσμος της που βάφει τη γειτονιά στα μπλε-κόκκινα χρώματα της ομάδας.



Ένας κόσμος που είναι από τους πιο πιστούς στην Αργεντινή, παρά το γεγονός ότι η Σαν Λορένσο έχει περάσει δύσκολες στιγμές. Όπως και φέτος που γλίτωσε τα μπαράζ την τελευταία στιγμή. Το παρακάτω βίντεο δείχνει τον κόσμο στους δρόμους και μετά στο γήπεδο, στη διάρκεια του 2ου μπαράζ με την Ινστιτούτο και είναι συγκλονιστικό. Πολλές φορές ακούμε και διαβάζουμε υπερβολές, αλλά όταν έχεις έναν τέτοιο κόσμο δίπλα σου ακόμα και όταν τα πράγματα πηγαίνουν κατά διαόλου παίρνεις δύναμη. Αν κάποιος που δεν ήξερε έβλεπε τις αντιδράσεις των οπαδών, θα νόμιζε ότι είναι από καμία φιέστα για τίτλο. Κι όμως, είναι από έναν αγώνα που κρίνει την παραμονή.

sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #42 στις: Δευ 01 Απρ 2019 20:46 »
Παράθεση
Μια ομάδα διαφορετική


Οι ποδοσφαιρικές ιστορίες της Λατινικής Αμερικής είναι συχνά ένα μείγμα πραγματικότητας, υπερβολής και φαντασίας. Σαν να βγαίνουν από τις σελίδες κάποιου βιβλίου του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, διηγήσεις που αν μιλούσαν για ομάδες της Ευρώπης δεν θα τις πιστεύαμε ποτέ. Στην περίπτωση της Αμερικής όμως ποτέ δεν μπορείς με σιγουριά να πεις ότι κάτι δεν έγινε. Ένας σύλλογος γεμάτος περίεργες ιστορίες, συμπτώσεις και… Θείες παρεμβάσεις, μια από τις πιο ιδιαίτερες ομάδες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου είναι η Κλουμπ Ατλέτικο Σαν Λορένσο ντε Αλμάγκρο. Ακόμα και η δημιουργία της είναι αρκετά διαφορετική από τα συνηθισμένα.

Ο καθολικός ιερέας Λορέντσο Μάσα, γιος Ιταλών μεταναστών από το Τορίνο, είχε τοποθετηθεί ως υπεύθυνος στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου στη γειτονιά του Αλμάγκρο του Μπουένος Άιρες το 1908. Το Αλμάγκρο τότε ήταν ένα σχετικά γραφικό προάστιο του Μπουένος Άιρες με λοφάκια και πετρόχτιστους δρόμους. Ο ιερέας έβλεπε τα παιδιά της γειτονιάς που αυτοαποκαλούνταν «Οι Δυνατοί του Αλμάγκρο» να παίζουν μπάλα στους δρόμους ανάμεσα στα άλογα και το τραμ, κάτω από μία λάμπα αερίου, πολλές φορές με κίνδυνο να χτυπήσουν. Το ποδόσφαιρο είχε έρθει από τους Άγγλους στη χώρα και ενώ αρχικά ήταν προνόμιο των πλουσίων, γρήγορα εξαπλώθηκε και στους φτωχότερους. Οι «Δυνατοί» ήταν φτωχόπαιδα, γιοι εργατών, καλαθοποιών, βυρσοδεψών, πολλοί εξ αυτών δούλευαν ήδη μεταφέροντας κάρβουνο. Ήταν ένα επικίνδυνο συμβάν στο δρόμο που οδήγησε τελικά στη δημιουργία της ομάδας. Ο αστικός μύθος λέει ότι μια μέρα που έπαιζαν τα παιδιά, ο πιτσιρικάς Χουάν Αμποντάνσα, που οι ιστορίες της εποχής τον παρουσιάζουν ως έναν πολύ γρήγορο παίκτη, δεν πήρε χαμπάρι το τραμ 27 που ερχόταν και σώθηκε τελευταία στιγμή χάρη στα αντανακλαστικά του οδηγού του. Ο πατέρας Μάσα έτυχε να είναι μάρτυρας του γεγονότος.


Ο πάτερ Λορέντσο Μάσα και τα πρώτα «κοράκια» του

Το επικίνδυνο αυτό θέαμα τον έκανε να τα πλησιάσει και να έρθει σε συμφωνία μαζί τους. Θα τα άφηνε να παίζουν στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Αντωνίου και αυτά για αντάλλαγμα θα παρακολουθούσαν τις κυριακάτικες λειτουργίες και το κατηχητικό. Το deal έκλεισε, τα παιδιά έπαιζαν με ασφάλεια πλέον. Κάπως έτσι την 1η Απριλίου του 1908 ζητήθηκε από τον ιερέα ένας χώρος ώστε να γίνει η πρώτη συνέλευση και να ιδρυθεί ο σύλλογος. Όπως σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπήρχαν διαφωνίες και τελικά συμφωνήθηκε ο σύλλογος να ονομαστεί με το όνομα του ιερέα (αν και ο πατέρας επέμεινε να γίνει προς τιμή του ομώνυμου ιερομάρτυρα Αγίου) παίρνοντας όμως και το όνομα της περιοχής.

Από τότε, έχει μια μεγάλη ιστορία γεμάτη λύπες, χαρές και περίεργα γεγονότα. Λύπες όπως το γεγονός ότι εξαναγκάστηκε να πουλήσει το γήπεδό  της (που βρίσκεται στη διπλανή και πολύ ιδιαίτερη γειτονιά του Μποέδο) από τη χούντα της χώρας (με σκανδαλώδη τρόπο, για να γίνει σούπερ μάρκετ) και χαρές όπως το πρωτάθλημα του 2013, το οποίο κατέκτησε λίγους μήνες ύστερα από την ενθρόνιση του Πάπα Φραγκίσκου, που είναι το μέλος Νο 8235  του συλλόγου και φανατικός φίλος και όλοι θεωρούν ότι έβαλε το χεράκι του ώστε το αφεντικό εκεί πάνω να βοηθήσει την ομάδα.


Μουσικό διάλειμμα, η Σαν Λορένσο έχει πολύ καλό τμήμα μπάσκετ και η ατμόσφαιρα είναι ίδια και εκεί

Ως μια από τις πέντε μεγάλες ομάδες της Αργεντινής (μαζί με Μπόκα, Ρίβερ, Ιντεπεντιέντε και Ράσινγκ), η Σαν Λορένσο είχε κατά καιρούς σπουδαίες χρονιές. Αποκορύφωμα ήταν το 1972 όταν μέσα σε ένα ρεσιτάλ γραφικότητας, έγινε η πρώτη ομάδα στην Αργεντινή που κατακτούσε δύο πρωταθλήματα μέσα στο ίδιο ημερολογιακό έτος, σε διάστημα περίπου δύο μηνών. Πολύ πριν τις Απερτούρες και τις Κλαουζούρες, στη χώρα υπήρξε το σύστημα των δύο πρωταθλημάτων με ονόματα Μετροπολιτάνο και Νασιονάλ. Το πρώτο ήταν ένα «κανονικό» πρωτάθλημα για τα δικά μας δεδομένα, με 18 ομάδες που ξεκίνησαν να παίζουν στις 25 Φεβρουαρίου και μετά από 34 αγωνιστικές σταμάτησαν την 1η Οκτωβρίου, με την Σαν Λορένσο να το έχει κατακτήσει μαθηματικά πέντε αγωνιστικές πριν το τέλος. Με μόλις δώδεκα ημέρες ξεκούραση, ξεκίνησε στις 13 Οκτωβρίου και το πρωτάθλημα Νασιονάλ στο οποίο πήραν μέρος ακόμα οκτώ σύλλογοι και οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ των δεκατριών. Η Σαν Λορένσο έφτασε στον τελικό και κατέκτησε το Νασιονάλ στις 17 Δεκεμβρίου. Δυστυχώς από τις 17 μέχρι τις 31 του μήνα δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για ένα τρίτο πρωτάθλημα που λογικά θα έσπαγε κάποιο παγκόσμιο ρεκόρ.


Ο συγκλονιστικός δεύτερος τελικός του Κόπα Μερκοσούρ, γνήσια λατινοαμαερικάνικη παράνοια

Το πρόβλημα όμως για τα «κοράκια» (ένα ακόμα παράξενο για τον σύλλογο ότι έχει ένα σωρό παρατσούκλια, Άγιοι, Κυκλώνας, Κυανέρυθροι, Δολοφόνοι και φυσικά Κοράκια) ήταν ότι σε αντίθεση με τους άλλους τέσσερις μεγάλους της χώρας δεν κατακτούσαν κάποιον διεθνή τίτλο. Κάτι που οι αντίπαλοί τους το χτυπούσαν για δεκαετίες. Επειδή όμως η Σαν Λορένσο τα κάνει όλα εντυπωσιακά και με τον δικό της τρόπο, η μοίρα την έφερε τελικά να κατακτά ως πρώτη διεθνή της κούπα το τελευταίο Κόπα Μερκοσούρ που έγινε ποτέ, αυτό του 2001. Το οποίο όμως το σήκωσε το 2002. Είπαμε, Σαν Λορένσο σημαίνει παράνοια. Η ομάδα που τότε προπονούσε ο Μανουέλ Πελεγκρίνι (και κατέκτησε το πρωτάθλημα Αργεντινής με ρεκόρ πόντων) πήρε το 0-0 στον πρώτο τελικό του Μαρακανά από τη Φλαμένγκο, αλλά ο δεύτερος τελικός που ήταν να γίνει στις 19 Δεκεμβρίου αναβλήθηκε, καθώς η Αργεντινή βρισκόταν εν μέσω μεγάλης πολιτικής κρίσης με έντονες αναταραχές. Τελικά, μπήκε το 2002 και στα τέλη Ιανουαρίου, στο κατάμεστο Νουέβο Γκασόμετρο χρειάστηκε να βρει τον ήρωα στο πρόσωπο του γνωστού μας Σεμπαστιάν Σάχα στη διαδικασία των πέναλτι. Οι Αργεντινοί έχασαν τα πρώτα δύο που τα έπιασε ο Ζούλιο Σέζαρ (αργότερα της Ίντερ), αλλά τελικά κατάφεραν με το πέμπτο εύστοχο πέναλτι του Σάχα να ισοφαρίσουν σε 3-3, ο ίδιος να πιάσει το έκτο και τελικά η Σαν Λορένσο να κατακτήσει τον πρώτο διεθνή της τίτλο αφού όμως πρώτα η διαδικασία διακόπηκε πριν το τελευταίο χτύπημα, εξαιτίας εισόδου των οπαδών.

Κι επειδή όπως είπαμε, η ομάδα αυτή κουβαλάει περίεργα ρεκόρ, μέσα στο 2002 κατέκτησε (με αντίπαλο την Ατλέτικο Νασιονάλ) και το πρώτο Κόπα Σουνταμερικάνα που έγινε ποτέ, τον θεσμό που ουσιαστικά αντικατέστησε το Μερκοσούρ. Μετά λοιπόν τα δύο πρωταθλήματα του 1972, το 2002 σήκωσε δυο φορές τον ίδιο ουσιαστικά διεθνή τίτλο (ενώ μέχρι τότε δεν είχε κατακτήσει κανέναν). Φέτος βρίσκεται στα ημιτελικά του Σουνταμερικάνα ξανά και ο στόχος είναι η δεύτερη κατάκτηση.



Κανείς δεν φανταζόταν όταν στις αρχές του περασμένου αιώνα κάποιοι έβλεπαν τον πατέρα Λορέντσο με τα μαύρα ράσα του να συνοδεύει τα πιτσιρίκια και έβγαλαν το παρατσούκλι «κοράκια» από τα κατάμαυρα ρούχα του, ότι αυτά τα κοράκια θα έφταναν τόσο ψηλά. Ότι ο γιος ενός μπασκετμπολίστα του συλλόγου (γιατί δεν έχει μόνο ποδόσφαιρο όπως είπαμε) θα γινόταν ο πρώτος Λατινοαμερικάνος Πάπας, ότι ένας διάσημος ηθοποιός θα γινόταν ρεζίλι και θα τον μάζευε η αστυνομία γιατί πανηγύριζε έξαλλα στο αεροδρόμιο ένα γκολ παραμονής στο 87′ και ότι ο κόσμος της θα γινόταν ένα από τα πιο αγαπημένα θεάματα μέσω του Ίντερνετ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου με το τραγούδι, είτε σε νίκες, είτε σε ήττες.
sombrero.gr

Παράθεση
Επιστροφή στην Άγια Γη


Η ιστορία της Σαν Λορένσο είναι γεμάτη επιτυχίες, αλλά και αποτυχίες όπως κάθε ιστορική ομάδα. Αυτό όμως που την κάνει να ξεχωρίζει από πολλές ομάδες είναι το παρασκήνιο με το παλιό της στάδιο, το μυθικό Γκασόμετρο. Το «παλιό» Γκασόμετρο ήταν ένα από τα ιστορικότερα γήπεδα της Αργεντινής μαζί με το Μονουμεντάλ, το Μπομπονέρα και το Ελ Σιλίντρο και η Σαν Λορένσο αγωνίστηκε εκεί από το 1916 ως το 1979. Το 1979 ο δήμαρχος του Μπουένος Άιρες και παλιός Ταξίαρχος της αεροπορίας Οσβάλντο Κακιατόρε αποφάσισε να ξεκινήσει την ανάπλαση ορισμένων αστικών περιοχών. Ο Κακιατόρε ήταν δήμαρχος στα χρόνια της Χούντας της Αργεντινής και ήταν από τους υπεύθυνους για την διοργάνωση του Μουντιάλ που έγινε στη χώρα ένα χρόνο πιο πριν, καθώς είχε ασχοληθεί με τα απαραίτητα έργα που απαιτούνταν στα γήπεδα της πόλης.



Το πλάνο ήταν να ανοίξουν νέοι δρόμοι και να κατασκευαστούν νέες κατοικίες στην περιοχή του Μποέδο και ο νόμος που πέρασε τότε είχε ως στόχο κάποιες περιοχές να αποκτηθούν από το κράτος. Στο νόμο αυτό υπήρχε ρητή αναφορά ότι απαγορευόταν η κατασκευή σούπερ-μάρκετ στα οικόπεδα αυτά. Το γήπεδο έκλεισε οριστικά το 1979 μετά από έναν αγώνα με την Μπόκα και αγοράστηκε κάτω από πιέσεις σε σκανδαλώδη χαμηλή τιμή (στο ύψος των $900.000) από μία εταιρεία φάντασμα που είχε συσταθεί λίγες μέρες πιο πριν. Η εταιρεία αυτή δεν προχώρησε σε κανένα έργο και φυσικά δεν έφτιαξε καμία κατοικία. Μέχρι που το 1983 πέρασε ένας νέος νόμος που ακύρωνε την απαγόρευση για κατασκευή σούπερ-μάρκετ. Ως δια μαγείας ο χώρος του Γκασομέτρο πουλήθηκε στη γνωστή αλυσίδα Καρφούρ για περίπου 8 εκατομμύρια δολάρια. Από τότε υπάρχει ένα μεγάλο πολυκατάστημα στον χώρο εκείνο.

Η Σαν Λορένσο έζησε ως πρόσφυγας για πολλά χρόνια (η απώλεια της έδρας συνέπεσε και με κακή αγωνιστική πορεία) παίζοντας σε διάφορες έδρες μέχρι που 14 χρόνια μετά ξαναβρήκε το σπίτι της στο Εστάδιο Πέδρο Μπιντεγκάιν. Το «νέο» Γκασόμετρο, όπως το αποκαλούν πολλοί, είναι μικρότερο από το παλιό γήπεδο (45.000 αντί για τους 70.000 του παλιού γηπέδου) και ένα άκρως εντυπωσιακό στάδιο που όταν είναι γεμάτο έχεις την αίσθηση ότι θα ξεχειλίσει. Παρά όμως το γεγονός ότι η Σαν Λορένσο έχει γήπεδο και έχει και άλλα πιο σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσει, οι οπαδοί της ομάδας δεν έχουν ξεχάσει το παλιό τους γήπεδο. Έτσι, έχουν οργανωθεί σε διάφορες ομάδες και πιέζουν ώστε να δικαιωθεί η ομάδα τους από τις αρχές. Το 2007 κατάφεραν τον νόμο της «Ιστορικής Αποκατάστασης» με τον οποίο ένα γειτονικό οικόπεδο επιστράφηκε στην ομάδα, αλλά ο μεγάλος στόχος είναι να επιστραφεί ο χώρος του παλιού γηπέδου.



Για τον λόγο αυτό έχουν γίνει αρκετές πορείες και εκδηλώσεις με στόχο η απόφαση που θα παρθεί το καλοκαίρι από τους αρμόδιους να είναι υπέρ του πλάνου που έχουν παρουσιάσει. Το αρκετά πετυχημένο βίντεο που βλέπετε στην αρχή, είναι από το κάλεσμα στους οπαδούς της ομάδας να είναι όλοι εκεί στην μεγάλη συγκέντρωση της Πλάσα ντελ Μάγιο που έγινε πριν έναν μήνα. O στόχος των 100.000 ατόμων κατά τους ίδιους επιτεύχθηκε τελικά και η προσπάθεια για επιστροφή στην Τιέρρα Σάντα συνεχίζεται:

sombrero.gr
« Τελευταία τροποποίηση: Δευ 01 Απρ 2019 20:52 από fon7 »

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #43 στις: Παρ 03 Μάι 2019 18:23 »
Παράθεση
Αρκετά χρόνια πριν τον Μαραντόνα, ένας άλλος κοντός, ταλαντούχος, τσαμπουκαλής Αργεντινός με το '10' κυριαρχούσε στο Καμπιονάτο. Ο Όμαρ Σίβορι κέρδισε στην Ιταλία τίτλους και τη Χρυσή Μπάλα, έφαγε και έριξε μπόλικο ξύλο και κατάφερε να αγαπηθεί πολύ και στη Γιούβε και στη Νάπολι!

Όμαρ Σίβορι: ο πρώτος Αργεντίνος που λατρεύτηκε στην Ιταλία


Όταν ο Χατέμ Μπεν Αρφά ανέφερε, ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές που θαυμάζει – Κρόιφ, Μαραντόνα, Ροναλντίνιο, Ρονάλντο – τον Όμαρ Ενρίκε Σίβορι, πολλοί το απέδωσαν στην εμμονική τάση των χίπστερ συνανθρώπων μας να διαφοροποιούνται από ό,τι θεωρείται συνηθισμένο, μέινστριμ. Υποψιάζομαι όμως ότι όταν ο μελετηρός Χατέμ διάβασε την ιστορία του εκνευριστικά ταλαντούχου αριστεροπόδαρου Αργεντινο-ιταλού συναδέλφου του, σίγουρα θα σκέφτηκε έναν άλλον παίκτη με παρόμοια χαρακτηριστικά: τον εαυτό του. Και μοιραζόμαστε την πίκρα που θα ένιωσε αναλογιζόμενος ότι υπήρξε κάποτε μια εποχή που το ποδόσφαιρο συγχωρούσε τα ελαττώματα – προβλήματα συμπεριφοράς, τεμπελιά, θράσος…– των εκνευριστικά ταλαντούχων αριστεροπόδαρων.

Αυτές οι εποχές όμως ανήκουν στο παρελθόν, το πολύ μακρινό. Ο Σίβορι φτάνει στην Ιταλία και στη Γιουβέντους το 1957, όταν είναι 22 χρονών. «Είναι κάτι περισσότερο από πρωταθλητής. Για όποιον αγαπάει το ποδόσφαιρο, ο Σίβορι είναι μια ένοχη απόλαυση»: μιλάει ένας άνθρωπος με αναμφισβήτητο γούστο, ο Τζιάνι Ανιέλι, που έδωσε το μυθικό ποσό των 180 εκ. λιρετών στη Ρίβερ Πλέιτ για να τον αποκτήσει – στην εποχή της ήταν η πιο ακριβή μεταγραφή στον κόσμο – και δεν θα το μετανιώσει. Παρά τα όσα δυσάρεστα ακολούθησαν, ο Σίβορι παρέμεινε, μαζί με τον Πλατινί, ο πιο αγαπημένος του ποδοσφαιριστής.

Όταν ο Αργεντινός έφτασε στο Τορίνο, η Γιουβέντους δεν ήταν αυτή που σήμερα γνωρίζουμε, η ομάδα που δεσπόζει στο ιταλικό και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο – τις δύο προηγούμενες σεζόν είχε τερματίσει ένατη στο πρωτάθλημα. Πριν την τραγωδία της Σουπέργκα το 1949, δεν ήταν καν η καλύτερη ομάδα της πόλης της.

Ούτε κι ο Σίβορι έχει φτάσει ακόμη στην ακμή της καριέρας του, όχι επειδή είχε πετύχει λίγα μέχρι τότε αλλά επειδή επέπρωτο να κάνει ακόμη περισσότερα. Έχει ήδη έχει κερδίσει τρία πρωταθλήματα στη σειρά με τη Ρίβερ Πλέιτ ενώ λίγους μήνες πριν, τον Απρίλιο του 57, μαζί με τον Αντόνιο Βαλεντίν Ανχελίγιο και τον Ουμπέρτο Μάστσιο ήταν ένας από τους τρεις Αγγέλους με βρώμικο πρόσωπο που μεγαλούργησαν στα γήπεδα του Περού με τη φανέλα της Αργεντινής, κερδίζοντας το Κόπα Αμέρικα και διαλύοντας, μεταξύ άλλων, τη Βραζιλία 3-0. Και ο Σίβορι, που ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης, κι οι άλλοι δυο θα γίνουν ανάρπαστοι από τις ιταλικές ομάδες: ο Ανχελίγιο θα βρεθεί στην Ίντερ και ο Μάτσιο στη Αταλάντα. Και οι τρεις θα το πληρώσουν, καθώς εκείνα τα χρόνια στην Αργεντινή δεν έβλεπαν με καλό μάτι αυτούς τους ξενιτεμούς στη Γηραιά Ήπειρο. Δεν θα κληθούν στην Εθνική για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, όπου η Αλμπισελέστε θα αποκλειστεί από τον πρώτο γύρο μετά από ένα ταπεινωτικό 6-1 από την Τσεχοσλοβακία. Και οι τρεις θα παίξουν αργότερα για την Εθνική Ιταλίας ως oriundi, δηλαδή ως έχοντες ιταλικές ρίζες – ρίζες υπαρκτές, χάρη στις οποίες ο Όμαρ συγγενεύει με έναν άλλο δημοφιλέστατο στην Ιταλία Αργεντίνο, τον Πάπα Φραγκίσκο του οποίου η μαμά ήταν από τη Λιγκουρία, όπως όλοι οι Σίβορι.

Μόνο που όταν ο σταρ της Ρίβερ φτάνει στην Ιταλία, ταλαιπωρημένος από το ταξίδι κι από μια εγχείριση στις αμυγδαλές, δεν πολυμοιάζει με ποδοσφαιριστή. Είναι κοντόχοντρος, με δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι – ένα από τα παρατσούκλια του του είναι El Cabezón, ο Κεφάλας αλλά κι ο ξεροκέφαλος– με κάπως εναλλακτική οδοντοστοιχία, και βαρύθυμος. Στην παρουσίασή, απαντάει στα πειράγματα του ελαφρώς ανήσυχου Ανιέλι – «καλός είσαι αλλά σα να μου φαίνεται ότι δεν χρησιμοποιείς πολύ το δεξί σου πόδι» – με μια επίδειξη ζογκλαρίσματος με το αριστερό γύρω γύρω από το γήπεδο και μια απάντηση : «Και με το δεξί, τι με συμβουλεύετε να κάνω;».

Οι πρώτες εντυπώσεις που αφήνει στα φιλικά ματς δεν είναι οι καλύτερες: ατομιστής, αργός, βαρύς, με κακή φυσική κατάσταση. Μια ζωντανή αντίθεση στις επιταγές του σύγχρονου ποδοσφαίρου που τις προσωποποιούν με τον καλύτερο τρόπο δυο συμπαίκτες του: ο επίσης νεοφερμένος Τζον Τσαρλς, ο πανύψηλος, αριστοκρατικός κι ομαδικός Ουαλλός της Λιντς κι ο Τζιανπιέρι Μπονιπέρτι, το απόλυτο τορινέζικο ίνδαλμα, και μελλοντικός πρόεδρος της ομάδας για μια εικοσαετία.


Il Trio Magico

Όμως, κι εδώ ο Χατέμ Μπεν Αρφά έχει κάθε λόγο να αισθάνεται αδικημένος από τη ζωή, η διοίκηση αποφασίζει να ακούσει τις υποδείξεις του μάνατζερ του παίκτη: είναι απαραίτητη μια κάποια ελαστικότητα στην πειθαρχία διότι ο Όμαρ είναι ασυνήθιστος στις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στο Τορίνο, κυρίως στις πρωινές προπονήσεις, ειδικά χωρίς μπάλα· στην Αργεντινή ξυπνούσε το μεσημεράκι. Χρειάστηκε η κατανόηση του προπονητή Λιούμπισα Μπρόσιτς και μια μικρή βοήθεια από τον Μπονιπέρτι που δέχτηκε να υποχωρήσει λίγο προς το κέντρο ώστε να γλιτώσει το ξύλο που έτρωγε από τους αμυντικούς και να βολέψει τους νέους, ξένους συμπαίκτες του. Οι τρεις τους θα γίνουν η Μαγική Τριπλέτα της ομάδας που θα γίνει Μεγάλη Κυρία, αρχίζοντας με το ιστορικό πρωτάθλημα του 1957-8. Ιστορικό διότι είναι το δέκατο κι έτσι η Γιουβέντους γίνεται η πρώτη ομάδα που στολίζει την φανέλα της με το περίφημο αστέρι. Θα ακολουθήσουν το Κύπελλο Ιταλίας το 1958-9, το νταμπλ το 1959-60 και ξανά το πρωτάθλημα το 1960-1.

Και οι τρεις της Τριπλέτας είχαν φοβερό ταλέντο και η συγκυρία να ανταμώσουν για τέσσερα χρόνια ήταν ευτυχής για τη Γιουβέντους. Όμως, ο απόλυτος σταρ ήταν ο Όμαρ. Αυτός άλλωστε θα γίνει το 1961 ο πρώτος Γουβεντίνος κι ο πρώτος παίκτης της Σέριε Α που θα κερδίσει Χρυσή Μπάλα – θα ακολουθήσουν πολλοί.



Ο Σίβορι υπήρξε το αρχέτυπο του Αργεντίνου ποδοσφαιριστή έτσι όπως τον φανταζόμαστε οι περισσότεροι: κυνικός, ακούρευτος, τεχνικός, αδίστακτος, απείθαρχος, αλαζόνας, τσατίλας, προκλητικός και με μια ερωτική σχέση με την μπάλα η οποία του έκανε όλα τα χατίρια όταν τη χάιδευε με το μαγικό του αριστερό πόδι – ένα άλλο του παρατσούκλι ήταν El Gran Zurdo, ο Μεγάλος Αριστεροπόδαρος. Ακριβώς όπως για τον Μαραντόνα ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, ο κόσμος συνέρρεε στο γήπεδο από νωρίς για τον προλάβει στο ζέσταμα, να τον δει να ζογκλάρει με την μπάλα, πράγμα ασυνήθιστο για την εποχή εκείνη, με κάθε δυνατό τρόπο, όρθιος ή ξαπλωμένος. Ο ίδιος εμπλουτίζει το σόου καλώντας μερικές φορές πιτσιρίκια από την εξέδρα με τα οποία παρουσιάζει το μπούμερανγκ: τους στέλνει με μια ελαφριά πάσα την μπάλα, αλλά βάζοντας τέτοιο φάλτσο που η μπάλα να γυρνάει ξανά σ΄αυτόν. Μια φορά με τη Μίλαν και κάτω από καταρρακτώδη βροχή, θρυλείται ότι κατάφερε να κατεβάσει την μπάλα και να σκοράρει σε ένα γήπεδο-λίμνη παίζοντας κουτσό, με την μπάλα κολλημένη στο κουτεπιέ του άλλου του ποδιού.

Στο πρώτο του ματς σκοράρει, κι έτσι θα συνεχίσει. Σε οχτώ σεζόν με τη Γιουβέντους, θα βάλει συνολικά 174 γκολ σε 259 ματς. Μπορούμε να αναφέρουμε και ένα ρεκόρ του αν και το πέτυχε σε ένα σκανδαλώδες ματς. Τον Ιούνιο του 1961, την χρονιά που κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, έβαλε έξι γκολ στην Ίντερ· οι Μιλανέζοι είχαν κατεβάσει την ομάδα των νέων για να διαμαρτυρηθούν για την απόφαση ακύρωσης της τιμωρίας της Γιουβέντους και για την επανάληψη του αγώνα που έκρινε τον τίτλο.

Ο Κεφάλας, όμως, δεν ήταν ακριβώς ο άνθρωπος που θα κέρδιζε ποτέ βραβείο fair play. Σε ένα ματς με την Πάντοβα, κι ενώ το σκορ είναι 3-0, σφυρίζεται ένα αμφισβητήσιμο πέναλτι. Διαμαρτυρίες, κακό, ο αγώνας έχει κριθεί, πλησιάζει λοιπόν τον τερματοφύλακα Πιν και του ψιθυρίζει «μην ανησυχείς, δίκιο έχετε κι εγώ θα το χτυπήσω προς τα αριστερά για να το πιάσεις». Σουτάρει εντελώς προς τα δεξιά και το βάζει. Ο Πιν τον κυνηγάει σε όλο το γήπεδο. «Εννοούσα αριστερά για μένα».

Ακόμη και σήμερα, όταν κανείς παρακολουθεί τα στιγμιότυπα των αγώνων, η αίσθηση που αποκομίζει είναι ότι ο άνθρωπος αυτός, που, με την απίστευτη τεχνική και φαντασία που διέθετε, μπορούσε να δημιουργήσει φάσεις από το τίποτε και είχε καταπληκτικά τελειώματα μέσα στην περιοχή, απολάμβανε ίσως λίγο περισσότερο όσα προηγούνταν του γκολ: «Είναι δύσκολο να κρατήσεις το ενδιαφέρον 60-70.000 θεατών. Πρέπει να τους προσφέρεις συνεχώς θέαμα, διασκέδαση»: αυτή ήταν η θεωρία του. Γι΄αυτό οι χορευτικές ντρίμπλες – ένα από τα τραγούδια που γράφτηκαν γι΄αυτόν λέγεται «Σίβορι τσα-τσα» –, συχνά με μια μικρή οπισθοχώρηση ώστε να ξαναβρεί τον παίκτη που μόλις ξεπέρασε και να τον ταπεινώσει πάλι, οι προσποιήσεις, οι διαγώνιες επελάσεις, οι αστραπιαίες αλλαγές κατεύθυνσης, και, η μεγάλη του σπεσιαλιτέ: οι ποδιές. Ο Σίβορι ανέδειξε σε τέχνη το να περνάει την μπάλα ανάμεσα στα πόδια των αντιπάλων, και, γενικότερα, να τους ξεφτιλίζει. Κάποτε είχε βάλει στοίχημα τον συμπαίκτη του Μπρούνο Γκαρτζένα πως σε κάθε ματς θα έκανε ποδιά στον πρώτο αντίπαλο που θα τον πλησίαζε μετά τη σέντρα. Ο Γκαρτζένα εγκατέλειψε μετά το τρίτο δείπνο που αναγκάστηκε να πληρώσει.

Ακόμη και η επιμονή του να παίζει με κατεβασμένες κάλτσες είχε ακριβώς την ίδια λογική, να δείξει σε κάθε αμυντικό που φιλοδοξούσε να τον σταματήσει ή, έστω, να του πατήσει καμιά σκαριά, ότι δεν τον φοβάται. Η αλήθεια είναι ότι τους φοβόταν λίγο – όταν εκνευρισμένοι άρχιζαν να τον κυνηγούν κρυβόταν πίσω από τον αγαθό γίγαντα Τζον Τσαρλς –, κι είχε ένα δίκιο. Εκείνα τα μακρινά χρόνια, οι αμυντικοί είχαν αιμοσταγή παρατσούκλια και ψιθύριζαν στο αυτί του σταρ της αντίπαλης ομάδας τρυφερά λόγια. «Κανόνισε να περάσεις τη γραμμή της περιοχής και θα σου σπάσω τα πόδια»: αυτό είπε μια μέρα του Φλεβάρη του 1961 στον Σίβορι ο Έλιο «ll Mastino [=το Πίτμπουλ]» Γκράνι της Κατάνια. «Σύμφωνοι, αλλά μην αργήσεις πολύ διότι δεν θα προλάβεις, θα χτυπήσω πρώτος». Σε λίγα λεπτά ο Πίτμπουλ φεύγει με φορείο και με κατεστραμμένο γόνατο.

Διότι ο Σίβορι, ακόμη και όταν πολιτογραφήθηκε Ιταλός, παρέμεινε ένα πιτσιρίκι που έμαθε μπάλα στις αλάνες του Σαν Νικολάς, διακόσια χιλιόμετρα μακριά από το Μπουένος Άιρες: έφτυνε, έσπρωχνε, τραβούσε μαλλιά, καμωνόταν πως πήγαινε να παρηγορήσει έναν πεσμένο αντίπαλο ενώ στην πραγματικότητα τον κλωτσούσε, έβριζε, τα έβαζε με τους διαιτητές. Κατάφερε να αποβληθεί δέκα φορές και να τιμωρηθεί συνολικά με 33 αγωνιστικές. Σε έναν ματς με την Ίντερ, ανάγκασε ακόμη και τον Τσαρλς, ο οποίος ήταν γνωστός για το φιλειρηνικό του πνεύμα και την ψυχραιμία με την οποία αντιμετώπιζε τα πάντα, να τον χαστουκίσει για να τον ηρεμήσει.


Το χαστούκι στο 2.10΄

Η Μαγική Τριπλέτα θα χωρίσει. Ο Μπονιπέρτι θα κρεμάσει νεότατος τα παπούτσια του το 1961, ο Τσαρλς θα γυρίσει στη Λιντς το 1962. Ο Σίβορι, κάτοχος πλέον του τίτλου του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή θα συνεχίσει να μαγεύει τα πλήθη, σκοράροντας, για παράδειγμα, απέναντι στη Ρεάλ του Ντι Στέφανο και χαρίζοντας στη Γιούβε την πρώτη της νίκη μέσα στο Μπερναμπέου.


Κι ο Μαραντόνα, πόσες Χρυσές Μπάλες έχει, είπαμε;

Αυτή η ιστορία αγάπης, όμως, δεν θα αποδώσει άλλους καρπούς και θα έχει πικρό τέλος. Το 1964, ο Παραγουανός προπονητής Εριμπέρτο Ερέρα έρχεται με όρεξη στο Τορίνο. Ο Ρομπέρτο Βιέρι, πατέρας του Κρίστιαν θυμάται: «Οι προπονήσεις του ήταν τόσο κουραστικές που ξεθεωνόμουν και μόνο που τις παρακολουθούσα». Αυστηρός, άτεγκτος, οπαδός της ομαδικής προσπάθειας, της συνεχούς κίνησης και της σκληρής προπόνησης, δεν εντυπωσιάζεται από τις χορευτικές ικανότητες του Σίβορι: «Είναι γελωτοποιός κι ατομιστής, φέρεται λες και το ποδόσφαιρο είναι ατομικό σπορ! Ή θα αλλάξει ή ένας από τους δυο μας θα φύγει».

Το καλοκαίρι του 1965, ο Όμαρ φεύγει από το Τορίνο. Το γεγονός είναι τόσο συγκλονιστικό που αποτελεί το σημείο εκκίνησης ενός κοινωνικού δράματος του Έντζο Μπατάλια. Από την ταινία, στην οποία παίζει ρόλο-κλειδί και ο ίδιος, που  φιγουράρει και με γαλάζια φανέλα στην αφίσα, μας έχει μείνει ένα υπέροχο τραγούδι του Ένιο Μορικόνε:



Ο Σίβορι, λοιπόν, πηγαίνει στη νεοφώτιστη Νάπολι όπου θα βρει έναν άλλο αποδιωγμένο σταρ, τον Ζοσέ Αλταφίνι. Υποτίθεται ότι δίνουν αμοιβαία υπόσχεση να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον ώστε να εκδικηθούν τις ομάδες που τους ανάγκασαν να φύγουν: τη Μίλαν και τη Γιούβε – ή μάλλον τον Ερέρα. Και είναι πιστοί στον όρκο τους: τη σεζόν 1965-6, οι δυο ισχυροί του Βορρά φεύγουν με ήττες 1-0 από το Σαν Πάολο. Σκόρερ με τη Μίλαν ο Σίβορι, με τη Γιούβε ο Αλταφίνι.

Μετά από μια τρίτη θέση στο πρωτάθλημα κι ένα Κύπελλο Άλπεων, ένας Μεγάλος Αριστεροπόδαρος γίνεται ο βασιλιάς της Νάπολης είκοσι χρόνια πριν τον Μαραντόνα. Ένα ξύλινο ομοίωμά του περιφέρεται στους δρόμους όπως το άγαλμα του Σαν Τζενάρο, του προστάτη της πόλης, ενώ ο θρύλος λέει ότι χήρες έκλαιγαν πάνω από τους τάφους των αντρών τους λέγοντας: «Πέθανες και δεν μπορείς να δεις τον Σίβορι και τον Αλαταφίνι να φοράνε τα γαλάζια!».

Και βέβαια δεν ξεχνά: κάθε αναμέτρηση με τη Γιούβε του Ερέρα είναι ευκαιρία για εκδίκηση. Πηγαίνει κοντά στον πάγκο, τον βρίζει, τον κοροϊδεύει, του κάνει χειρονομίες. Όχι ότι ο Παραγουανός πάει πίσω: κάθε φορά, οι εντολές που δίνονται στον αμυντικό που τον φυλάει είναι να του σπάσει τα νεύρα ώστε να αποβληθεί.



Η έκρηξη έρχεται τον Δεκέμβριο του 1968. Νάπολι-Γιουβέντους 2-1, με μια ασίστ του Αργεντίνου. Ο Ερμίνιο Φαβάλι πέφτει σφαδάζοντας κάπως υπερβολικά στο έδαφος μετά από επαφή με τον Σίβορι. Επεμβαίνει ο διαιτητής, σπρωξίματα, τσαμπουκάδες. Εφορμά ο εκδικητής Ντίνο Παντζανάτο και πατάει στο πρόσωπο τον ακόμη ξαπλωμένο στο χορτάρι Φαβάλι. Ανταπάντηση από τον Σάντρο Σαλβαντόρε που γκρεμίζει τον Ναπολιτάνο με μια εντυπωσιακή γροθιά. Γενική σύρραξη. Το ξύλο συνεχίζεται στα αποδυτήρια. Τρεις κόκκινες κάρτες, συνολικά είκοσι αγωνιστικές τιμωρία και πολλά ράμματα. Ο Σίβορι, όπως ο Μαραντόνα – μην τα ξαναλέμε! – πολλά χρόνια μετά, αποφασίζει ότι οι συνθήκες ωρίμασαν ώστε να εγκαταλείψει την αγαπημένη του Ιταλία και να επιστρέψει άρον άρον στα πάτρια χώματα.


Με σομπρέρο και τον Τζιάνι Ριβέρα

Αφοσιώνεται αμέσως στην προπονητική. Περνάει από τη Ροσάριο Σεντράλ, την Εστουδιάντες, τη Ρασίγκ, ακόμη κι από την Εθνική Αργεντινής στα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1974. Αργότερα θα γίνει το μάτι της Γιουβέντους στα αργεντίνικα γήπεδα – λέγεται ότι είχε εισηγηθεί, χωρίς αποτέλεσμα, την απόκτηση του Μαραντόνα –   και θα αποσυρθεί στα δυο αγροκτήματά του, που τα βάφτισε Γιουβέντους και Νάπολι.

Πέθανε το 2005, έχοντας γνωρίσει τη σπάνια τύχη να μπαίνει στο γήπεδο λίγο πριν αρχίσει ένα μεγάλο ντέρμπι ανάμεσα στις δυο μεγάλες ιταλικές ομάδες και να αποθεώνεται από τους οπαδούς και των δυο. Ίσως γιατί, όπως έγραψε το περιοδικό Guerin Sportivo «μέσα από τις ασπρόμαυρες εικόνες που διασώθηκαν, μας δείχνει το ποδόσφαιρο όταν ακόμη ήταν έγχρωμο». Το Μονουμεντάλ, το ιστορικό γήπεδο της Ρίβερ, που ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε με τα λεφτά της μεταγραφής του, ακόμη έχει μια κερκίδα με το όνομά του.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #44 στις: Παρ 24 Μάι 2019 20:15 »
Παράθεση
Ιστορίες λατινοαμερικάνικης παράνοιας, Vol 9281: Η Μπερασατέγκι (γνωστή και ως "οι Πορτοκαλί") τερμάτισε 10η στη 4η κατηγορία της Αργεντινής. Είχε όμως και το χειρότερο Μ.Ο. βαθμών την τελευταία τριετία, ισοβαθμώντας με τη Μπαράκας. Έτσι, οι δύο τους έπαιξαν μπαράζ χθες για το ποιος θα υποβιβαστεί στην 5η κατηγορία. Η Μπερασατέγκι κέρδισε και πανηγύρισε την παραμονή της. Αλλά επειδή Λ. Αμερική είσαι, εκεί που οι χαρές, οι πίκρες και η λογική δεν έχουν όρια, η σεζόν της δεν έληξε εκεί. Ως 10η μπαίνει στα πλέι-οφ ανόδου και την Κυριακή ξεκινάει τα μπαράζ για να ανέβει στη 3η κατηγορία!
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #45 στις: Κυρ 02 Ιούν 2019 13:24 »
Παράθεση


Θα τραγουδάμε κι ας πέσαμε κατηγορία
Ο κόσμος έκανε ουρές που έφτασαν σχεδόν τα έξι τετράγωνα έξω από το γήπεδο που χτίστηκε το μακρινό 1936 και μόλις το 2006 η τελευταία του ξύλινη εξέδρα, αυτή των φιλοξενούμενων, χτίστηκε κανονικά με τσιμέντο. Το Εστάδιο Χοσέ Ντελατζιοβάνα, η παραδοσιακή έδρα της Τίγκρε. Μιας από τις πολλές μικρές ομάδες της Αργεντινής με πλούσια ιστορία και αρκετό (υπερβολικά πολύ για τα δεδομένα της Ελλάδας) κόσμο. Ο κόσμος του “Ματαδόρ”, του “φονιά” όπως είναι το παρατσούκλι, βρισκόταν εκεί και περίμενε καρτερικά ένα εισιτήριο με τα χαμόγελα να είναι πολλά. Κάποιοι έμειναν όλη τη νύχτα εκεί.

Εικόνα που κανείς δεν θα περίμενε να συναντήσει σε μια ομάδα που έχει ήδη υποβιβαστεί και θα παίζει στη 2η κατηγορία τη Αργεντινής την επόμενη σεζόν. Βέβαια, την ίδια στιγμή, αν ρίξει κάποιος μια ματιά στην τελική βαθμολογία, θα δει την Τίγκρε να φιγουράρει στη 9η θέση της κατάταξης. Έχοντας μάλιστα και την 4η καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα, πιστή στο παρατσούκλι του Ματαδόρ. Και λογικά θα πει, “ποιον πας να δουλέψεις ρε αρχηγέ;”


Ο κόσμος της Τίγκρε που περιμένει υπομονετικά για τα εισιτήρια

Η αλήθεια είναι όμως αυτή. Η Τίγκρε παρ’ ότι τερμάτισε 9η, παρ’ ότι έκανε μια σπουδαία πορεία με κόουτς το Nέστορ Γκοροσίτο, δεν μπόρεσε να μαζέψει αρκετούς πόντους ώστε να φτιάξει τον Μ.Ο. της και να σωθεί. Το promedio της, ο συντελεστής βαθμών ανά αγώνα των τελευταίων τριών σεζόν, ήταν πολύ χαμηλό και έτσι η ομάδα από την περιοχή Βικτόρια του Μπουένος Άιρες υποβιβάστηκε. Το ακόμα πιο δυσάρεστο ήταν όμως ότι με την 9η θέση η ομάδα με το μπλε-κόκκινο είχε εξασφαλίσει το τελευταίο εισιτήριο του Κόπα Σουνταμερικάνα. Ένα εισιτήριο που έχασε όμως γιατί ο κανονισμός της Αργεντινής δεν επιτρέπει σε ομάδα που έχει πέσει να αγωνιστεί στο δεύτερο σπουδαιότερο διασυλλογικό κύπελλο της Ν. Αμερικής.


Για να μη νομίζετε ότι τα βγάζουμε από το μυαλό μας

“Και τότε τι κάνει ο κόσμος έξω από το γήπεδο;”, θα ρωτήσει κάποιος. Μα παίζει η ομάδα του στο Κόπα ντε Λα Σουπερλίγκα. Το οποίο δεν είναι ούτε το Κύπελλο Αργεντινής, ούτε κάποιο Σούπερ Καπ. “Και τι είναι;”, θα ξαναρωτήσει κάποιος. Είναι ένας καινούριος θεσμός στην Αργεντινή, γιατί ποιος αντέχει να περιμένει από τη λήξη του πρωταθλήματος μέχρι την έναρξη του επόμενου; Κι όταν λέμε να περιμένει, οι Αργεντινοί είναι αυστηροί σε αυτό. Το πρωτάθλημα τελείωσε 7 Απριλίου και 12 Απριλίου ξεκίνησε το Κ.Σ. (θα το λέμε έτσι από δω και πέρα για συντομία). Ξεκούραση για τους ποδοσφαιριστές; Θα αστειεύεστε φυσικά.

Στο ημιπαρανοϊκό αυτό κύπελλο συμμετέχουν όλες οι ομάδες του πρωταθλήματος. Και οι 26. “26;” θα πει κάποιος (πιθανότατα ο ίδιος). Ναι 26. Ξεκινήσαμε από τις 30, έχουμε φτάσει στις 26 και του χρόνου θα είμαστε στις 24. Σιγά σιγά τις μειώνουμε. Και φυσικά, αφού αλλάζουν οι ομάδες κάθε χρόνο, αντίστοιχα θα πρέπει να αλλάζει και το σύστημα διεξαγωγής του Κ.Σ. κάθε σεζόν (μέχρι φυσικά να το βαρεθούν και να το καταργήσουν). Για να μην μας πάρετε με τις πέτρες όμως θα μείνουμε μόνο στο φετινό. Έτσι λοιπόν, οι πρώτοι 6 κάθισαν λίγο κι οι υπόλοιποι είκοσι έπαιξαν μεταξύ τους σε σύστημα κυπελλικό. Αλλά επειδή δεν είμαστε τίποτα καρμοίρηδες, αυστηρά σε διπλά παιχνίδια (ευτυχώς χωρίς παράταση, αλλά απευθείας στα πέναλτι). Τα ζευγάρια βγήκαν βαθμολογικά (7-26, 8-25 κ.ο.κ.) και ξεκίνησαν. Η ερώτηση που φυσικά θα έρθει είναι αν υπήρχε κάποιο βραβείο, κάποιο κίνητρο. Η απάντηση είναι ότι εκτός από τον κορεσμό της δίψας για μπάλα και από έναν τίτλο που θα πανηγυριστεί με κάθε επισημότητα, ο νικητής παίρνει εισιτήριο για το Κόπα Λιμπερταδόρες κι ο ηττημένος του τελικού ένα εισιτήριο για το Κόπα Σουνταμερικάνα.


Ο κόσμος μιας μικρούλας ομάδας που έχει υποβιβαστεί

Κάποιοι ήδη καταλάβατε πού το πάμε και τι σχέση έχει με τον πρόλογό μας. Βλέπετε, η Τίγκρε πήγε καλά. Πολύ καλά. Αφού απέκλεισε τους πρώτους δύο αντιπάλους τους, αντιμετώπισε στον τρίτο γύρο την πρωταθλήτρια Ράσινγκ Κλουμπ. Και την απέκλεισε κι αυτή. Και κάπως έτσι έφτασε στα ημιτελικά και όλοι άρχισαν να λένε “ωχ, τι κάνουμε τώρα”. Ειδικά όταν στο πρώτο παιχνίδι διέλυσε με 5-0 την Ατλέτικο Τουκουμάν. Για καλή της τύχη πάντως, στον κανονισμό είχε προβλεφθεί από την ομοσπονδία ότι ο νικητής εξαιρείται από τον κανόνα του υποβιβασμού και θα παίξει στο Λιμπερταδόρες. Βέβαια, ο 2ος δεν εξαιρείται και δεν μπορεί να παίξει στο Σουνταμερικάνα.


Υπέροχη ατμόσφαιρα και ένα υπέροχο πρώτο γκολ που κρύφτηκε η μπάλα

Η Τίγκρε απέκλεισε τελικά την Τουκουμάν, η Μπόκα τους Αρχεντίνους Τζούνιορς κι οι δυο τους βρίσκονται αντιμέτωποι στο μόνο τελικό του θεσμού που θα γίνει στην Κόρδοβα. Φυσικά, το δράμα της Τίγκρε δεν τελείωσε έτσι απλά, καθώς στις 19 Μαΐου η CONMEBOL, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ν. Αμερικής, έβγαλε ανακοίνωση ότι δεν θα επέτρεπε τη συμμετοχή της ομάδας στο Λιμπερταδόρες. Τελικά, μετά από αίτημα των Αργεντινών βγήκε μια δεύτερη ανακοίνωση που έδινε το δικαίωμα στην Τίγκρε να ονειρεύεται. Αν και μιλάμε για Λατινική Αμερική και κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να γίνει.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην εικόνα των προηγούμενων ημερών με τον κόσμο της Τίγκρε να κάνει ουρές για τον μεγάλο τελικό με την Μπόκα. “Οι οπαδοί μας έδειξαν ότι ο υποβιβασμός δεν σημαίνει και θάνατος για μια ομάδα“, είπε ο επιθετικός Κάρλος Λούνα. Ο 37χρονος ήταν παρών στη μεγάλη στιγμή της Τιγκρε το 2008, όταν έχοντας εξαιρετική ομάδα έφτασε σε μια μοναδική τριπλή ισοβαθμία στην πρώτη θέση που οδήγησε σε τριπλό μπαράζ με Σαν Λορένσο και φυσικά την Μπόκα. Εκεί κάθε ομάδα έκανε μία νίκη και ο πρωταθλητής κρίθηκε σε… τριπλή ισοβαθμία και πάλι. Η Μπόκα ήταν αυτή που επικράτησε, με την Τίγκρε να χάνει για ένα γκολ στη διαφορά τερμάτων το πρωτάθλημα.


Τα ιστορικά μπαράζ του 2008, η Τίγκρε θέλει νίκη με δύο γκολ, κερδίζει την Μπόκα όμως με 1-0 και χάνει το πρωτάθλημα.

Τα χρόνια από τότε πέρασαν, η Μπόκα κέρδισε πολλούς τίτλους (αν κερδίσει το κύπελλο θα είναι ο 69ος της), η Τίγκρε πήρε ακόμα μία δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα και έφτασε σε έναν τελικό Σουνταμερικάνα όπου κι έχασε από τη Σάο Πάουλο. Σώθηκε οριακά κάποιες φορές, αλλά φέτος δεν τα κατάφερε [αν και υπάρχουν αρκετές φωνές για την κατάργηση του κανονισμού με ταυτόχρονη σωτηρία της]. Η αλήθεια είναι ότι στα τελευταία μεταξύ τους, έχει πάρει τον αέρα της Μπόκα, αλλά η Μπόκα φτάνει με ένα πολύ μεγάλο αήττητο σερί.

Για έναν σύλλογο με 117 χρόνια ζωής που έχει να επιδείξει μόλις τρεις δεύτερες θέσεις, αυτός ο τελικός είναι κάτι παραπάνω από ακόμα ένα παιχνίδι. Ειδικά όταν ξέρει ότι του χρόνου θα μπορεί να παίζει με τα μεγάλα παιδιά της ηπείρου. Η Ομοσπονδία αρχικά έδωσε 36 χιλιάδες εισιτήρια στην Μπόκα και μόλις 16 χιλιάδες στην Τίγκρε. Μετά από τις διαμαρτυρίες των ανθρώπων της τελευταίας, το τελικό… σκορ έγινε 26-20. Κάθε πιθανό μεταφορικό μέσο θα χρησιμοποιηθεί για να μπορέσει ο κόσμος να ταξιδέψει στην Κόρδοβα και στο Εστάδιο Μάριο Κέμπες. Για να ζήσει το όνειρο, το όνειρο του πρώτου τίτλου στην ιστορία και τον κόσμο που στηρίζει, ειδικά στις δύσκολες στιγμές.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #46 στις: Τετ 12 Ιούν 2019 21:08 »
Παράθεση
93 χρονών γίνεται σήμερα ο Αμαντέο Καρίσο, ένας από τους μεγαλύτερους τερματοφύλακες που έβγαλε η Λ. Αμερική και ο λόγος που η σημερινή μέρα αποκαλείται 'Μέρα του τερματοφύλακα' στην Αργεντινή.

Χρόνια πολλά στους τερματοφύλακες


Υπάρχει η έκφραση «θα σε πληρώσω την μέρα του τερματοφύλακα», φράση που σημαίνει με λίγα λόγια ξέχνα τα χρήματα δεν θα τα δεις ποτέ και χρησιμοποιείται στην Αργεντινή. Το σκεπτικό πίσω από την λαϊκή αυτή σοφία είναι ότι ο τερματοφύλακας δεν θα έχει ποτέ την δική του ημέρα και η μέρα του τερματοφύλακα είναι συνώνυμη του ποτέ. Ο τερματοφύλακας είναι συνήθως ο αρνητικός πρωταγωνιστής, αυτός που θα πέσουν να φάνε όλοι στο λάθος του και που σπάνια θα πάρει τη δόξα. Θυμίζει λίγο τον απλό μισθοφόρο από το Όστιν Πάουερς που κανείς δεν θα νοιαστεί γι’ αυτόν. Σκεφτείτε μόνο πόσοι θρύλοι τερματοφύλακες υπάρχουν και ποια η αναλογία τους σε σχέση με τα χαφ και τους επιθετικούς.



Μόνο που τελικά η μέρα του τερματοφύλακα είναι γεγονός. Χρειάστηκε η παρέμβαση ενός πολιτικού άνδρα (γιατί μόνο στην Αργεντινή θα μπορούσε να γίνει αυτό) του Γερουσιαστή Χόρχε Μπανίσεβιτς (πείτε το αν μπορείτε με προφορά Αλέξη «Μπάεβιτσch» Σπυρόπουλου) που κατέθεσε πρόταση νόμου ώστε να αναγνωριστεί η 12η Ιουνίου ως η μέρα του τερματοφύλακα στη χώρα. Η ημερομηνία φυσικά και δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για την ημέρα που πριν 87 χρόνια γεννήθηκε ο Αμαντέο Καρίσο, ένας από τους σημαντικότερους τερματοφύλακες της Αργεντινής και γενικότερα της Ν. Αμερικής. Ο Καρίσο ξεχώριζε τόσο για την κορμοστασιά του (άγγιζε το 1.90), όσο και για το γεγονός ότι έφερε επανάσταση στη θέση καθώς ήταν τερματοφύλακας που έβγαινε από την περιοχή για να κάνει παιχνίδι (ντριμπλάροντας πολλές φορές τους αντιπάλους), ενώ ήταν από τους πρώτους που εισήγαγαν το ελεύθερο ως έναρξη αντεπίθεσης και γενικά τερματοφύλακας που συμμετείχε οργανωτικά, κάτι ανήκουστο μέχρι τότε. Ο «Ταρζάν» όπως τον έλεγαν ήταν τόσο σπουδαίος, που την μοναδική φορά που τέθηκε αντιμέτωπος του Γιασίν δέχτηκε ως δώρο τα γάντια της «Μαύρης Αράχνης» μια που ο τελευταίος τον θαύμαζε.



Έπαιξε για 23 συνεχόμενα χρόνια στη Ρίβερ Πλέιτ συμπληρώνοντας 513 αγώνες και δεν είναι τυχαίο ότι μια κερκίδα στο βόρειο μέρος του γηπέδου της Ρίβερ έχει πάρει το όνομά του. Ο Καρίσο που από ότι λένε οι θρύλοι της εποχής ήταν ο πρώτος που συστηματικά χρησιμοποιούσε γάντια, δεν θα μπορούσε να μην έχει βιώσει κι ο ίδιος τη δύσκολη μοίρα του φίσκουλα. Διεθνής με την Αργεντινή το 1958 στη Σουηδία κάθισε κάτω από τα γκολπόστ στο τραγικό 6-1 από την Τσεχοσλοβακία, ένα ματς που μέχρι να σταματήσει την καριέρα του του το χτυπούσαν οι αντίπαλοί του παρά το γεγονός ότι είχε κατακτήσει 6 πρωταθλήματα με τη Ρίβερ ενώ είχε αποκρούσει και 18 πέναλτι (και άλλα δύο με την εθνική). Ο ίδιος που πάντα έλεγε ότι οι τερματοφύλακες πρέπει να έχουν τη δική τους μέρα, νιώθει πια δικαιωμένος έστω και σε αυτή την μεγάλη ηλικία. Μια που για πολλά χρόνια ένιωθε κι αυτός την μοναξιά του τερματοφύλακα, που έχει γίνει και τραγούδι στη χώρα του:

«Νιώθω τόσο μόνος
Μόνος με τα δυο χέρια μου
Ενώ περιμένω οι καρχαρίες που με περιτριγυρίζουν
Να επιτεθούν»

Ιγνάσιο Κοπάνι – Μπλουζ του τερματοφύλακα
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #47 στις: Σαβ 28 Σεπ 2019 17:39 »
Η Κολόν Σάντα Φε προκρίθηκε εχθές για πρώτη φορά στην ιστορία της σε ένα τελικό Κόπα Σουνταμερικάνα και το κατάφερε έχοντας ως ηγέτη έναν 34χρονο κοντό, αργό, χοντρούλη και φουλ αντιεμπορικό τύπο για τον οποίο γράφαμε πριν λίγα χρόνια.

Ήρωες που δεν ξέρουμε: Λουίς «Πούλγκα» Ροντρίγκες


Δυστυχώς ή ευτυχώς το σύγχρονο ποδόσφαιρο θέλει ποδοσφαιριστές αθλητές, γυμνασμένους, με αντοχές. Στη Ν. Αμερική όμως που ακόμα δείχνει να διατηρεί τις παραδόσεις, επιβιώνουν ακόμα παίκτες-μορφές που στην Ευρώπη δεν θα έβρισκαν θέση, αλλά εκεί λατρεύονται σαν μικρές θεότητες. Αυτό εδώ το κείμενο αποτελεί μια ωδή στον «Πουλγκίτα» Ροντρίγκες, έναν από τους τελευταίους ποδοσφαιριστές που μπορούν να βγάζουν το φαγητό τους (και θέλουν και πολύ) παρά το αντι-αθλητικό σουλούπι τους και το σώμα τους που μοιάζει με άνθρωπο γραφείου, επειδή ακριβώς ξέρουν καντάρια μπαλίτσας. Ένα είδος προς εξαφάνιση, με κάποιους τελευταίους λαμπρούς εκπροσώπους του να απομένουν.


Σουτάρες, σκαψιματάκια, ψαλιδάκια, γκολ λίγο κάτω από το κέντρο, όλα τα έχει κάνει ο τύπος

Γεννημένος σε μια μικρή πόλη δέκα χιλιάδων κατοίκων, ο Λουίς Ροντρίγκες ως το μεγαλύτερο παιδί δούλευε μπογιατζής και χτίστης για να βοηθά τη φτωχή οικογένειά και τα οκτώ αδέρφια του. Δεν αποτέλεσε εξαίρεση κι όπως όλα τα παιδάκια λάτρευε κι αυτός την μπάλα και είχε ταλέντο. Παρά το μικρό του ύψος, την έλλειψη μυών, την όχι ιδιαίτερη ταχύτητά του και το αντιαθλητικό του σουλούπι με τα παραπάνω κοιλιά, είχε φοβερή τεχνική και άρχισε να ξεχωρίζει γρήγορα. Ο πατέρας του, που δεν άντεχε να τον βλέπει άλλο να παίζει ξυπόλητος, του πήρε στα 11 τα πρώτα του παπούτσια, με το υστέρημά του. Μόνο που ήταν το τελευταίο διαθέισμο ζευγάρι και του ήταν λίγο μικρά. Ο «Πούλγκα» (σημαίνει ψύλλος, παρατσούκλι που έχει και ο Μέσι) αναγκαζόταν να στριμώχνει τα δάχτυλά του και ενώ μεγάλωνε κι άλλο μέσα σε αυτά και δυσκολευόταν ακόμα περισσότερο, έμαθε να παίζει έτσι. «Κάποιες φορές αναγκαζόμουν να τα βγάζω την ώρα του αγώνα, έπαιξα για αρκετούς μήνες με εκείνο το ζευγάρι.»


Αντιτουριστική φυσιογνωμία, μοιάζει 10 χρόνια μεγαλύτερος, αλλά στο γήπεδο μαγεύει

Η καριέρα του Ροντρίγκες θα είχε σταματήσει άδοξα, όταν στα 17 του πείστηκε από κάποιον μάνατζερ ότι του είχε βρει συμβόλαιο στη Ρουμανία. Ο Ροντρίγκες βρέθηκε χωρίς ομάδα, χωρίς λεφτά, σε μια χώρα που δεν ήξερε τη γλώσσα. Γύρισε πίσω αποφασισμένος να βρει «κανονική» δουλειά. Τελικά όμως βρήκε θέση στη Ράσινγκ της Κόρδοβα και αργότερα στην Ατλέτικο του Τουκουμάν, την ομάδα στην οποία θα γινόταν θρύλος. Μέσα σε τρεις σεζόν έφτασε από τη Γ’ εθνική στην Α΄σκοράροντας συνολικά 35 φορές και αποκτώντας μια ειδική σχέση με τους οπαδούς μιας ομάδας που είναι μαθημένη στα δύσκολα. Παίζοντας είτε σαν 10αρι, είτε σαν επιθετικός έζησε το θαύμα της Τουκουμάν, αλλά και την πτώση της στη συνέχεια, χαρίζοντας πάντα στιγμές ποδοσφαιρικής ιδιοφυΐας.



Το 2009 φτάνει στην μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του, όταν στα πλαίσια των δεκάδων κλήσεων του Μαραντόνα, ο Πουλγκίτα δέχεται την κλήση για την εθνική Αργεντινής. Σε ένα φιλικό στην Κόρδοβα, απέναντι στην Γκάνα, που η Αργεντινή κερδίζει με δυο γκολ του Παλέρμο, ο Ροντρίγκες μπαίνει αλλαγή και ζει το απόλυτο όνειρο. Ακολουθεί την ομάδα στη Β’ εθνική και μοχθεί ξανά εκεί βγαίνοντας πρώτος σκόρερ δυο σεζόν (με 20 και 17 γκολ αντίστοιχα). Ζει τελικά όλο το όνειρο με την άνοδο ξανά στην Α’ εθνική


Άνθρωπο που κάνει τούνελ στο διαιτητή, δεν γίνεται να μην τον αγαπήσεις

Πέρσι τον Απρίλιο φτάνει τα 99 γκολ με τη φανέλα της Τουκουμάν, έχοντας γίνει πλέον θρύλος του συλλόγου. Στο ματς με τη Ντιφένσα ι Χουστίσια, εκτελεί το πέναλτι (με ποδοσφαιρική αλητεία) για το 1-0 και σημειώνει το εκατοστό του γκολ. Ο κόσμος τον αποθεώνει με μια ασυνήθιστη ενέργεια, εκατό μπάλες εκτοξεύονται από τις εξέδρες μέσα στο γήπεδο. Έχουν πάνω το πρόσωπό του και γράφουν «Την ιστορία τη γράφουν λίγοι. Σε ευχαριστούμε Πούλγκα». Ζει όλη την απίστευτη περιπέτεια μέχρι την ιστορική έξοδο της συμπαθούς Ατλέτικο Τουκουμάν στο Κόπα Λιμπερταδόρες και την πρόκριση στους ομίλους (αξίζει να το διαβάσετε αν δεν το κάνατε πριν λίγο καιρό και έχετε χρόνο) .


Μετά τα 50″, η βροχή από μπάλες για χάρη του Ροντρίγκες

Ο Ροντρίγκες είναι το ποδόσφαιρο του παρελθόντος, αυτό που οι πιο νέοι δεν θα έχουν ζήσει, όπως εμείς αντίστοιχα δεν ζήσαμε των πατεράδων μας. Συνεχίζει να ζει στην πόλη του τη Σιμόκα. Κάνει 50 χιλιόμετρα κάθε μέρα για να πάει στην προπόνηση. Αλλά δεν το αλλάζει με τίποτα. «Είναι η πατρίδα μου, μπορώ να βγω με τους γονείς μου, να πάω σε ένα εστιατόριο, χωρίς να μου ζητήσει κανείς φωτογραφία. Με είδαν να μεγαλώνω εδώ μαζί τους». Έκανε αυτό που αγαπούσε, το έκανε καλά, έζησε μια ήσυχη ζωή, χωρίς να γίνει πλούσιος, αλλά μακριά από τη φτώχεια, αγαπήθηκε και έγινε ίνδαλμα ενός μικρού συλλόγου. Θα μπορούσε ίσως να πάει πιο ψηλά; Να κάνει αυτά τα μαγικά πιο συχνά; Να γυμναστεί περισσότερο, να τρώει λιγότερο ασάδο ή να μην πίνει (υπάρχει βίντεο που τον δείχνει σουρωμένο); Σίγουρα ναι. Αλλά όπως κι άλλοι τύποι που αγάπησαν π.χ. τον ύπνο, είναι ικανοποιημένος με αυτά που κατάφερε. Ο «Πουλγκίτα» λέει με κάθε σοβαρότητα ότι η μπάλα των έσωσε από τη φτώχεια και τις εξαρτήσεις. Γι’ αυτό κι ο ίδιος την υπηρετεί με αγάπη.


Στο 6μηνο που πήγε δανεικός στη Νιούελ΄ς έβαλε αυτή την γκολάρα στην Μπόκα

«Όταν κάποιος υποφέρει μικρός, ό,τι καταφέρνει αργότερα το εκτιμά διπλά. Δεν το ξεχνάς. Κάθε φορά που αγοράζω παπούτσια, θυμάμαι εκείνα τα στενά παπούτσια στα 11 μου»
(από συνέντευξή του στο El Grafico το 2016)
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #48 στις: Σαβ 28 Σεπ 2019 17:50 »
Αεροπλάνα, λεωφορεία και δανεικές φανέλες


Σε μια χώρα που περίπου τα 13 από τα 40 εκατομμύρια των κατοίκων της βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή του Μπουένος Άιρες, είναι λογικό και στο πρωτάθλημά της οι περισσότεροι σύλλογοι να είναι από εκεί.  Όταν πάρθηκε η (κωμική) απόφαση να γίνει ένα πρωτάθλημα με 30 ομάδες, μία από τις δικαιολογίες ήταν και το να εκπροσωπηθούν κι άλλα μέρη της Αργεντινής στην Α’ Εθνική. Ένα από αυτά κι η επαρχία Τουκουμάν, η μικρότερη της Αργεντινής, κάπου στα βορειοδυτικά της χώρας. 1300 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα, το Σαν Μιγκέλ είχε ελάχιστες φορές τη χαρά να δει την αρχαιότερη ομάδα του, την Ατλέτικο Τουκουμάν στην 1η κατηγορία. Η Τουκουμάν, που ιδρύθηκε το 1902, κατάφερε πέρσι να συμμετέχει στο πρωτάθλημα των 30 ομάδων (ή αλλιώς γνωστό και ως «είδα φως και μπήκα»). Δεν μπήκε όμως απλά, έκανε μια ονειρική χρονιά και πήρε την 3η θέση στο 2ο όμιλο του πρωταθλήματος, κάνοντας ταυτόχρονα όνειρα για να παίξει πρώτη φορά στο Λιμπερταδόρες.

Η Αργεντινή βγάζει έξι ομάδες στη διοργάνωση, τις τέσσερις πρώτες του πρωταθλήματος, την κυπελλούχο και μία ακόμα. Η πέμπτη συνολικά στη βαθμολογία ήταν η Τουκουμάν. Ένα εισιτήριο για το Λιμπερταδόρες, μπορεί να μην έχει τα χρήματα του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά είναι μια τεράστια ευκαιρία για κάθε σύλλογο.  Με τους κανονισμούς όμως να αλλάζουν συχνά, οι «μεγάλοι» θεώρησαν την μικρή Ατλέτικο ως εύκολο θύμα και πήγαν να την πετάξουν έξω. Αρχικά ήταν η Ιντεπεντιέντε αυτή που ήθελε μπαράζ με την Ατλέτικο, καθώς είχε βγει 3η στον 1ο όμιλο και το θεωρούσε δίκαιο (παρ’ ότι είχε 3 βαθμούς λιγότερους στη συνολική βαθμολογία). Κάπου εκεί μπήκε στην κουβέντα κι η Ράσινγκ που ζητούσε να βγει η ομάδα με τον καλύτερο συντελεστή promedio (μ.ο. βαθμών ανά αγώνα), που χρησιμοποιείται κυρίως για τον υποβιβασμό. Μαντεύετε ποια ομάδα τον είχε; Φυσικά η Ράσινγκ. Η αποθέωση ήταν όταν εμφανίστηκαν ομάδες που ζητούσαν το εισιτήριο να δοθεί στο επόμενο πρωτάθλημα (2016-17) χωρίς να έχει λήξει. Πρότειναν όποια ομάδα θα ήταν πιο μπροστά στις 31 Δεκεμβρίου του 2016 να πάρει και το έκτο εισιτήριο.


Οι περήφανοι… Τουκουμάνοι βγήκαν στους δρόμους για το 6ο εισιτήριο

Ο πρόεδρος της Τουκουμάν, έχοντας την προκήρυξη του πρωταθλήματος (και το δίκαιο) μαζί του, βγήκε στην αντεπίθεση, ενώ κι οι οπαδοί κατέβηκαν στους δρόμους της πόλης. Όταν είσαι μια ομάδα με σκάρτες δέκα παρουσίες στην Α’ Εθνική και τόσο μακριά από τα κέντρα αποφάσεων, πρέπει να κυνηγάς ακόμα και τα αυτονόητα. Τελικά, κατά τα μέσα Οκτωβρίου, η Ατλέτικο δικαιώθηκε από την Ομοσπονδία και σφράγισε το διαβατήριο.



Η κλήρωση έφερε στα προκριματικά αντίπαλο την Ελ Νασιονάλ από το Εκουαδόρ. Το κατάμεστο Μονουμεντάλ Χοσέ Φιέρο έζησε το 1-0 μόλις στο 1ο λεπτό της συνάντησης, η συνέχεια δεν ήταν όμως ιδανική. Πρώτα ο μέγας γκολεαδόρ-παστελωτής Φέλιξ Μπόρχα (ναι, ΑΥΤΟΣ ο Μπόρχα) πήδηξε σαν την κόμπρα μετά από γιόμα σε πλάγιο και ισοφάρισε κι αργότερα η Ελ Νασιονάλ ισοφάρισε ξανά για το τελικό 2-2.

Εκτός από το σκορ, ήταν και τα 2800 μέτρα υψόμετρο του Κίτο που έκαναν τη ρεβάνς δύσκολη. Η διοίκηση αποφάσισε η ομάδα να πάει τελευταία στιγμή, ώστε οι παίκτες να επηρεαστούν το λιγότερο δυνατό από την έλλειψη οξυγόνου. Η Ατλέτικο έφτασε στο Γκουαγιακίλ του Εκουαδόρ, αλλά εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Ενώ ήταν να πετάξει στις τρεις το μεσημέρι για το Κίτο, η απογείωση καθυστερούσε και τελικά οι αρχές απαγόρευσαν την πτήση, με τη δικαιολογία ότι η αεροπορική εταιρεία δεν είχε άδεια για πτήσεις τσάρτερ στο Εκουαδόρ.

Οι πανικόβλητοι άνθρωποι της Ατλέτικο βρήκαν άλλη αεροπορική εταιρεία και μια πτήση που έφευγε… 40 λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα. Όσοι ήταν πιο χρήσιμοι (προπονητής και παίκτες) μπήκαν στο αεροπλάνο και όσοι δεν χωρούσαν έμειναν πίσω, μεταξύ τους και 88 φίλαθλοι που θα έπαιρναν επόμενη πτήση. Την ίδια στιγμή, άλλοι φίλοι της Τουκουμάν, είχαν εγκλωβιστεί στο Περού αφού το ταξιδιωτικό τους γραφείο τα θαλάσσωσε. Αυτοί δυστυχώς δεν βρήκαν λύση.


«Παιδιά στην άκρη, έχουμε ματς»

Πίσω στο Κίτο, η Ελ Νασιονάλ συμφώνησε να μετατεθεί ο αγώνας για 45 λεπτά (όσο ορίζει ο κανονισμός), αλλά ούτε λεπτό παραπάνω. Με ώρα έναρξης τις 21.15, το αεροπλάνο προσγειώθηκε στις 21.30. Την στιγμή που ο πρόεδρος της Ελ Νασιονάλ δήλωνε ότι έπρεπε να τηρηθεί ο κανονισμός, ο προπονητής ότι «θα περιμένουν 5-10 λεπτά ακόμη» (λες και ήταν ματσάκι 5Χ5) και οι παίκτες της ότι θέλουν να περιμένουν, ο πρέσβης της Αργεντινής, περιπολικά και άντρες του στρατού συνόδευαν το λεωφορείο της Τουκουμάν που πήγαινε σφαίρα για να προλάβει τη σέντρα.

Κατά τις 22.10 το λεωφορείο έφτασε στο γήπεδο, οι παίκτες με τα παπούτσια στο χέρι, ετοιμάζονταν στα γρήγορα και όρθιοι, αλλά υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα. Οι φανέλες δεν είχαν φτάσει. Για καλή τύχη της Ατλέτικο Τουκουμάν, τις ίδιες μέρες στο Κίτο βρισκόταν η εθνική U20 της Αργεντινής για το πρωτάθλημα Ν. Αμερικής και έτσι δανείστηκε τις φανέλες της. Οι παίκτες της Τουκουμάν ένιωσαν διεθνείς για τα καλά, φόρεσαν αλμπισελέστε εμφανίσεις, στις 22.38 βγήκαν στο χορτάρι και με 5′ ζέσταμα το ματς ξεκίνησε περίπου 1,5 ώρα μετά την κανονική του ώρα.

βίντεο

Οι ταλαιπωρημένοι παίκτες της Τουκουμάν, με άλλα ονόματα και άλλες φανέλες κυριάρχησαν στο χορτάρι και κατάφεραν να κάνουν την ανατροπή. Ένα γκολ του Φερνάντο Σαμπέδρι (του οποίου η φανέλα έγραφε Λαουτάρο Μαρτίνες) στο 63΄έγραψε το τελικό 0-1 και οι παίκτες πανηγύρισαν με τους ηρωικούς εκδρομείς, πολλοί εκ των οποίων είχαν κάνει οδικώς το ταξίδι των 4.600 χιλιομέτρων που κράτησε πέντε μέρες. Ο προπονητής Πάμπλο Λαβαγιέν σε κατάσταση ευφορίας δήλωνε ότι όλα οφείλονται στους παίκτες και υπονόησε ότι πίσω από το φιάσκο με το αεροπλάνο ήταν η Ελ Νασιονάλ (Σημείωση: η αεροπορική εταιρεία επέμενε ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με την άδειά της, ενώ η Ελ Νασιονάλ είναι η ομάδα του στρατού του Εκουαδόρ) για να κλείσει δείχνοντας τον ουρανό και λέγοντας «Ο Θεός είναι δίκαιος». Δυστυχώς δεν ήταν δίκαιος για έναν 24χρονο φίλαθλο της Ατλέτικο με καρδιακά προβλήματα που από την αγωνία του δεν άντεξε και έφυγε από τη ζωή περίπου στο 15′ του αγώνα, ενώ έβλεπε το ματς στο Τουκουμάν.

βίντεο
Η φοβερή υποδοχή στη ρεβάνς με την Τζούνιορ

Στην επόμενη φάση η Ατλέτικο κληρώθηκε με την Ατλέτικο Τζούνιορ από την Κολομβία και μετά από την ήττα με 1-0 εκτός έδρας (για την οποία κάποιοι φίλαθλοι έκαναν πάνω από 7.000 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο από το Τουκουμάν), κατάφερε στη ρεβάνς με ένα εξαιρετικό 1ο ημίχρονο να κερδίσει 3-1 και να προκριθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της στη φάση των ομίλων του Κόπα Λιμπερταδόρες. Η Πλατεία Ανεξαρτησίας γέμισε από τους κυανόλευκους οπαδούς που πανηγύρισαν την τεράστια πρόκριση σε έναν όμιλο με την Παλμέιρας, τη Χόρχε Βίστελρμαν και την Πενιαρόλ. Οι ελπίδες της μικρούλας Ατλέτικο Τουκουμάν για πορεία στο Λιμπερταδόρες είναι λίγες, αλλά όταν έχει ξεπεράσει τόσες αναποδιές, το λιγότερο που δικαιούται είναι να διασκεδάσει με την ψυχή της αυτή τη συμμετοχή. Μαζί με τον πιστό της κόσμο που έχει γράψει χιλιάδες χιλιόμετρα.
sombrero.gr

Έπος!!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 20.555
    • Προφίλ
Απ: ARGENTINA
« Απάντηση #49 στις: Πεμ 07 Νοέ 2019 22:03 »
Παράθεση
Οι 11 της Μνήμης
Ο Εζεκιέλ Παρίγια, όταν γεννήθηκε ο γιος του, είχε ένα μεγάλο δίλημμα. Έπρεπε να βγάλει στο μωρό κάρτα μέλους της Μπάνφιλντ, συλλόγου που υποστήριζε από παιδί ο ίδιος και όλη του η οικογένεια; Μήπως ήταν μια κίνηση πατριαρχικής επιβολής να τον κάνει μέλος μια κοινότητας χωρίς το παιδί να έχει το δικαίωμα επιλογής; Οι φίλοι του, όλοι από την ίδια γειτονιά και μέλη της Μπάνφιλντ, του έλεγαν να τον αφήσει να διαλέξει. Ο Εζεκιέλ πέρασε κάποια στιγμή έξω από μια εκκλησία όπου γινόταν μια βάφτιση και είπε: Κε κοχόνες! Τόσα πράγματα επιβάλουμε στα παιδιά μας χωρίς να το διαλέξουν. Κατευθύνθηκε στο γήπεδο της Μπάνφιλντ και έβγαλε κάρτα μέλους στο μωρό. «Ας αλλάξει ομάδα όταν μεγαλώσει» είπε.



Στις 3 Οκτωβρίου ο Εζεκιέλ ήταν κεντρικός ομιλητής σε μια πρωτοβουλία του συλλόγου της Μπάνφιλντ. Η πρόεδρος της ομάδας, Λουσία Μπαρμπούτο, έστησε μια πλατφόρμα στο γήπεδο του συλλόγου, Στάδιο Φλορένθιο Σόλα, ώστε να αποκατασταθούν ως μέλη του συλλόγου 11 οπαδοί που είχαν διαγραφεί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Βιδέλα. Η ενδεκάδα της τιμής αποτελείτο από τους: «Ελ Τέλα» Βεντούρα, Λιονέλ Σαουμπιέτε, Μάριο Πιερεπόντ, Σίλβια Στρέχερ, Χερμάν Γάβιο, Ραούλ Σέσι, Ρικάρδο Τσιριτσίμο και Ρομπέρτο Μάτες. Όλοι τους είχαν υπάρξει κρατούμενοι ή εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Έξω από το γήπεδο υπάρχει μια πλακέτα με τα ονόματα και τις φωτογραφίες της ενδεκάδας αυτής. Και ένα γράφιτι που τους απεικονίζει. Τιμή στην ιστορία της ομάδας, των οπαδών της και της γειτονιάς.



Η Μπαρμπούτο ξεκίνησε το λόγο της λέγοντας: «Ζητώ συγγνώμη από τους συγγενείς των ανθρώπων αυτών που αργήσαμε τόσο πολύ να τους αποκαταστήσουμε στην οικογένεια της Μπάνφιλντ». Στο πάνελ βρισκόταν αρκετοί συγγενείς των θυμάτων, συγκινημένοι που οι δικοί τους άνθρωποι τελικά δεν ξεχάστηκαν. Η Λίτα Μποιτάνο, πρόεδρος της επιτροπής αναζήτησης των αγνοουμένων της δικτατορίας Βιδέλα, μίλησε στην εκδήλωση: «Είναι μόλις η τέταρτη φορά που πηγαίνω σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Η πρώτη ήταν το 1978 στο Μουντιάλ που μοίραζα στις εισόδους φυλλάδια που έγραφαν ‘Πού είναι οι αγνοούμενοι;’».

Μια ιστορία ξεχωρίζει. H Σίλβια Στρέχερ συνελήφθη το 1977 και βρισκόταν φυλακισμένη στο «πηγάδι του Κίλμες». Εκεί μέσα στο σκοτάδι, και μετά από αρκετά βασανιστήρια, έμαθε ότι η κουνιάδα της ήταν στη φυλακή του Ντεβότο. Η διαδικασία ήταν να περνάνε τους κρατουμένους από βασανιστήρια, «λεύκανση» στην ορολογία του καθεστώτος, και μετά να τους μεταφέρουν στο Κίλμες. Ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στην κουνιάδα της ότι ήταν εκεί και ότι ήταν ακόμα ζωντανή. Όταν έμαθε ότι ένας συγκρατούμενος της θα μεταφερόταν εκεί, έπλεξε μία μικρή φανέλα από πράσινες και λευκές κλωστές, στα χρώματα της αγαπημένης τους Μπάνφιλντ, ώστε όταν τη δει η κουνιάδα της να καταλάβει ότι είναι καλά. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που κάποιος είχε νέα της.



Όπως είπε και ένας από τους συγγενείς: «Η Μπάνφιλντ δεν είναι ούτε μεγάλος, ούτε μικρός σύλλογος. Είναι ο καλύτερος σύλλογος». Ο Εζεκιέλ Παρίγια έκλεισε την εκδήλωση λέγοντας «Ο σύλλογος είναι μέρος της ταυτότητάς μου. Εδώ που γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους. Είναι οι δρόμοι, η γειτονιά, είναι αυτό που θέλω να μοιραστώ με το γιο μου».
sombrero.gr/