PAS.gr Forum

Αθλητικά => άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο => Μήνυμα ξεκίνησε από: αντι-ΟΦΗ στις Παρ 31 Ιαν 2014 01:32

Τίτλος: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: αντι-ΟΦΗ στις Παρ 31 Ιαν 2014 01:32
Παράθεση
Αρνήθηκαν να παίξουν οι απλήρωτοι ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ

Τον δικό τους ηχηρό τρόπο βρήκαν οι ποδοσφαιριστές της Ράσινγκ Σανταντέρ για να διαμαρτυρηθούν στη διοίκηση της ομάδας καθώς όλοι τους είναι απλήρωτοι εδώ και καιρό. Οι βασικοί ποδοσφαιριστές συγκεντρώθηκαν αγκαλιασμένοι στη σέντρα και οι υπόλοιποι έκατσαν μαζί στον πάγκο. Με αυτό τον τρόπο ξεκαθάρισαν πως δεν προτίθενται να αγωνιστούν, κάτι που επιβεβαίωσαν και στον διαιτητή όταν εκείνος τους ρώτησε αν θα παίξουν.

Οι ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ  είχαν προειδοποιήσει πως δεν θα αγωνιστούν αν δεν αλλάξει κάτι και τελικά τήρησαν στο έπακρον τη δέσμευσή τους με τον πρόεδρο, Άνχελ Λαβίν, απ' τον οποίο είχαν απαιτήσει να παραιτηθεί, να μην είναι καν στο γήπεδο.
Έτσι όταν ο διαιτητής σφύριξε την έναρξη του παιχνιδιού, οι 11 βασικοί της Σανταντέρ συγκεντρώθηκαν στο ημικύκλιο του κέντρου αγκαλιασμένοι αναγκάζοντάς τον να διακόψει τον αγώνα. 

Στη συνέχεια οι ποδοσφαιριστές της γηπεδούχου ομάδας κατευθύνθηκαν προς τους οπαδούς του συλλόγου, οι οποίοι τους χειροκρότησαν δείχνοντας με αυτό τον τρόπο τη στήριξή τους.

Για την ιστορία οι γηπεδούχοι, οι οποίοι είχαν χάσει και με 3-1 το πρώτο παιχνίδι, αποκλείστηκαν από τη συνέχεια του Copa Del Rey.

προς γνώση και συμμόρφωση η συμπεριφορά των παικτών της ισπανικής ομάδας , βγήκαν μπροστά δε φοβήθηκαν τίποτα και είπαν την αλήθεια στο κόσμο , εμείς εδώ βέβαια θα τους κράζαμε γιατί έβαλαν τους εαυτούς τους πάνω απ την ομάδα κτλ κτλ μπράβο στους ηρωικούς ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ !

http://tvxs.gr/news/athlitika/arnithikan-na-paiksoyn-oi-aplirotoi-podosfairistes-tis-santanter (http://tvxs.gr/news/athlitika/arnithikan-na-paiksoyn-oi-aplirotoi-podosfairistes-tis-santanter)
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: davelis στις Παρ 31 Ιαν 2014 09:20
Το βλεπα χτες βραδυ στο SKYsports το γεγονος, γιατι ματς δεν το λες.
Ο προεδρος δεν πληρωνει κανεναν για 5-6 μηνες εκτος τα μέλη του διοικητικου συμβουλίου, που τον στηρίζουν. !!!
Χτες βεβαια κανενας τους δεν ηταν γήπεδο

Οι παικτες πραγματικά λοιμοκτονουν, ειπαν για διάφορους το τι τραβάνε στην εκπομπή.
Η Σαντατερ είναι πρωτη στην Τριτη κατηγορία, παιζουν για τον εαυτό τους. Εφτασαν στους 8 του κυπέλου αποκλειοντας ομαδες της πριμερα...

Αυτό που με συγκίνησε, ηταν ότι παρόλο που ηξεραν ότι δεν θα γινει ματς, γιατι οι παικτες το ειχαν πει από την Τριτη, πηγε κόσμος (10-15 χιλιαδες) στο γήπεδο, πληρωσε εισητηριο και στο τέλος αποθεωνε τους παικτες για κανα τεταρτο, μεχρι να φυγουν!!!!!


Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τετ 05 Δεκ 2018 22:48
Παράθεση
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/setien2.jpg)

Το απρόβλεπτο ποδόσφαιρο του Κίκε Σετιέν

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πολλές διαφορετικές φιλοσοφίες, δεκάδες τακτικές και αρκετά συστήματα αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που θεωρούνται δεδομένα απ’όλους. Έτσι, όταν είσαι μια μικρή ή μικρομεσαία ομάδα και πηγαίνεις να παίξεις στο Καμπ Νου, η λογική λέει ότι ο βασικός σου στόχος είναι να αμυνθείς όσο πιο σφιχτά γίνεται. Κι αν η μοίρα το φέρει έτσι και βρεθείς μπροστά στο σκορ με κάποιο μαγικό τρόπο, τότε η επόμενη κίνηση σου είναι να “κρεμαστείς απ’τα δοκάρια”. Ο Κίκε Σετιέν όχι μόνο δεν πιστεύει σ’αυτή την ιδέα αλλά χρησιμοποιεί και σχεδόν όλες τις συνεντεύξεις του για να υπερασπιστεί την αντίθετη άποψη.

Όταν πριν λίγες εβδομάδες στον αγώνα της Μπέτις στο Καμπ Νου η ομάδα του βρέθηκε μπροστά στο σκορ, μετά από ένα εξαιρετικό πρώτο μισάωρο στο οποίο απείλησε την εστία περισσότερες φορές από τους γηπεδούχους, η απόφαση του ήταν “συνεχίζουμε την επίθεση”. Κάπως έτσι στο 33′ η Μπέτις όχι μόνο βρέθηκε για μια ακόμα φορά στα καρέ των αντιπάλων αλλά είχε και έξι παίκτες (!) μέσα στην περιοχή της Μπαρτσελόνα, τη στιγμή που ο Χοακίν έγραφε με κοντινό σουτ το 0-2! Όταν η Μπάρτσα ξεκίνησε την αντεπίθεση της και μείωσε στο γκολ, η Μπέτις έμεινε πιστή στο πλάνο της, δεν κλείστηκε περιμένοντας τη γλυκιά λύτρωση της λήξης, δεν άφησε τον επιθετικό της μόνο και έρημο να κυνηγάει χαμένες μπαλιές και έφτασε στο 2-4 στο 83ο λεπτό, ανεβάζοντας πάλι 6 παίκτες κοντά στην εστία των γηπεδούχων.



H Μπαρτσελόνα κατάφερε να σκοράρει ξανά στα εναπομείναντα λεπτά αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να χαλάσει τον θρίαμβο των Ανδαλουσιανών. Αυτή ήταν η πρώτη φορά από το 2003 που οι Καταλανοί δέχθηκαν 4 γκολ μέσα στο Καμπ Νου ενώ ήταν και η πρώτη τους εντός έδρας ήττα από το 2016. Ταυτόχρονα, με το διπλό αυτό ο Σετιέν έγινε ο μοναδικός προπονητής την τελευταία δεκαετία που έχει κερδίσει και τη Μπάρτσα και τη Ρεάλ μέσα στο γήπεδο τους! Βλέποντας το μέγεθος του κατορθώματος του, το ότι ο Σέρχιο Μπουσκέτς του χάρισε μετά το τέλος τη φανέλα του δεν αποτελεί και τόσο μεγάλη έκπληξη. H φανέλα συνοδευόταν από μια αφιέρωση: “Στον Κίκε. Με εκτίμηση και θαυμασμό για τον τρόπο που βλέπεις το ποδόσφαιρο”.

Ο Ισπανός μέσος δεν είναι ο μόνος που υποκύπτει στην ιδιαίτερη γοητεία του 60χρονου προπονητή. Στο σπίτι του υπάρχουν ήδη κορνιζαρισμένες οι φανέλες του Λούκα Μόντριτς (που έκανε μια παρόμοια αφιέρωση-κομπλιμέντο) και του Λιονέλ Μέσσι. Ειδικά του Αργεντινού δεν θα μπορούσε να λείπει από τη συλλογή του Σετιέν. “Ο Μέσσι συγκεντρώνει όλα όσα αγαπάω στο ποδόσφαιρο. Δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Είναι τα πάντα! Είναι στην ίδια κατηγορία με τον Μαραντόνα και τον Κρόιφ, παίκτες που με κάνουν να κάθομαι με ενθουσιασμό μπροστά στην τηλεόραση”.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/betis.jpg)

Ο θαυμασμός του Σετιέν για τον Κρόιφ δεν αφορά μόνο τα χρόνια που ο Ολλανδός μάγευε στο χόρτο. Όπως έχει πει στο παρελθόν, ο προπονητής Κρόιφ είναι από τις μεγαλύτερες επιρροές του. “Θα έκοβα το ένα μου δάχτυλο απλά και μόνο για να μπορούσα να παίξω σε μια από τις ομάδες του” δήλωσε κάποτε ενώ σε άλλη συνέντευξη του αποκάλυψε πως ένας αγώνας απέναντι στη ‘Dream Team’ του Κρόιφ στις αρχές των 90s, του έδειξε την ποδοσφαιρική φιλοσοφία που έπρεπε να ακολουθήσει από εκεί και πέρα, αφού δεν μπορούσε να καταδεχθεί ότι για 90 λεπτά έπρεπε να τρέχει πίσω από τη μπάλα την οποία κυκλοφορούσαν άψογα οι ‘μπλαουγκράνα’.

Όταν κρέμασε τα παπούτσια του, ο Σετιέν ήταν αποφασισμένος να δουλέψει πάνω στις ιδέες που είχε αναπτύξει στη διάρκεια της καριέρας του. Για αρκετά χρόνια η δουλειά αυτή γινόταν στην αφάνεια των μικρών κατηγοριών, μέχρι που το φθινόπωρο του 2015 η Λας Πάλμας (που μόλις είχε ανέβει στην 1η κατηγορία) του έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στα σαλόνια της La Liga. Με τον Σετιέν στον πάγκο και κάνοντας έναν εντυπωσιακό δεύτερο γύρο, η νεοφώτιστη ομάδα από τα Κανάρια τερμάτισε στην 11η θέση, που αποτελεί την καλύτερη επίδοση της από το 1979.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/setien.jpg)

Δεν ήταν όμως αυτό το κατόρθωμα που προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών ουδέτερων φιλάθλων και έκανε ουσιαστικά γνωστό τον Σετιέν ακόμα και εκτός Ισπανίας. Παρά το μετριότατο ρόστερ της, η Λας Πάλμας αποδείχτηκε μια από τις πιο θεαματικές ομάδες του πρωταθλήματος, καταφέρνοντας να βγάλει στο χορτάρι πολλές από τις αγαπημένες ιδέες του προπονητή της. “Όλοι ξέρουμε ότι αποδίδεις καλύτερα όταν είσαι χαρούμενος. Και κάθε παίκτης είναι χαρούμενος όταν του δίνεις τη μπάλα. Όταν λέω στους παίκτες μου ότι αυτοί θα έχουν τη μπάλα στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, τα πρόσωπα τους φωτίζονται. Στην τελική, γι’αυτό έγιναν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Γιατί μεγάλωσαν με μια μπάλα στα πόδια. Κανείς δεν θέλει να την κυνηγάει από τα πόδια των αντιπάλων. Όλοι θέλουν να παίξουν και να απολαύσουν το παιχνίδι.”

Ακόμα και απέναντι στα μεγαθήρια της κατηγορίας, η ομάδα του Σετιέν δεν καταδεχόταν να κλειστεί στην περιοχή της, περιμένοντας καρτερικά το σφυροκόπημα των αντιπάλων. “Είμαι ρομαντικός, μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο. Δεν μπορώ να πληρώνω εισιτήριο και να βλέπω μια ομάδα να περιμένει στην εστία της ψάχνοντας το 0-0 ή μια καλή αντεπίθεση. Ξέρω καλά ότι έτσι αφήνω κενά στην άμυνα, τα οποία ο αντίπαλος μπορεί να εκμεταλλευτεί, αλλά για μένα το να δημιουργώ κινδύνους, να έχω τη μπάλα και να παίζω ψηλά είναι πολύ πιο απολαυστικά”.

Στον 1,5 χρόνο που έμεινε στη Λας Πάλμας (με το που έφυγε, η ομάδα υποβιβάστηκε), οι οπαδοί της τα είδαν όλα και, όπως γράφουν και οι ίδιοι σε πολλά ιντερνετικά αφιερώματα, “χόρτασαν ποδόσφαιρο”. Η ομάδα του Σετιέν μπορούσε το ένα Σαββατοκύριακο να ‘φιλοδωρήσει’ με 4 γκολ την Εσπανιόλ ή την Χετάφε και το επόμενο να φάει 5 από τη Μπιλμπάο ή οποιαδήποτε μέτρια ομάδα. Μερικά από τα σκορ της μιλάνε από μόνα τους για το τι είδους ποδόσφαιρο έπαιξαν οι νησιώτες: 2-4, 5-1, 5-2, 4-3, 3-2 και ένα χορταστικό 3-3 με τη Ρεάλ μέσα στο Μπερναμπέου!

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/betis2.jpg)

Το πετυχημένο πέρασμα του από τη Λας Πάλμας άνοιξε πέρσι την πόρτα μιας μεγαλύτερης ομάδας. Η Μπέτις προερχόταν από μια τραγική σεζόν και έψαχνε κάποιον να της δώσει νέο όραμα και νέα κατεύθυνση. Ο Σετιέν βρήκε στo Μπενίτο Βιγιαμαρίν ένα πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο εκδηλωτικό κοινό (η Μπέτις βρίσκεται σχεδόν πάντα στην πρώτη 6αδα στα εισιτήρια ενώ σε γκάλοπ σε φιλάθλους απ’όλη την Ισπανία οι οπαδοί της ψηφίστηκαν οι πιο παθιασμένοι της χώρας) και ένα πολύ καλύτερο ρόστερ και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν.

Όπως και στη Λας Πάλμας, η 6η θέση στο τέλος της περσινής σεζόν (καλύτερη επίδοση της ομάδας από το 2005) και η έξοδος στην Ευρώπη δεν λένε παρά τη μισή αλήθεια. Για άλλη μια φορά μια ομάδα του Σετιέν έγινε η ιδανική επιλογή για κάθε ουδέτερο φίλαθλο που αναζητούσε ένα καλό παιχνίδι για να παρακολουθήσει. Η Μπέτις έψαχνε ασταμάτητα σε κάθε αγώνα τρόπους να βγει μπροστά, στήνοντας κάθε επίθεση της μεθοδικά, όπως ένας καλός και πεπειραμένος σκακιστής. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι ο Σετιέν λατρεύει το σκάκι και το χρησιμοποιεί συχνά στα παραδείγματα του (στο παρελθόν έχει βρεθεί αντίπαλος και του Γκάρι Κασπάροφ).

Μένοντας πιστός στην ιδέα ότι η εμφάνιση είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα, ο Σετιέν έφτιαξε ξανά ένα σύνολο που δεν καταδεχόταν να περιμένει στην άμυνα του αλλά που προτιμούσε να ρισκάρει ανεξαρτήτως αντιπάλου. Η Μπέτις μπορούσε τη μια αγωνιστική να κερδίσει τη Ρεάλ μέσα στη Μαδρίτη παίζοντας ανοιχτά και με θράσος και την επόμενη να χάσει με 3-6 μέσα στην έδρα της από τη Βαλένθια, πληρώνοντας τα κενά που εμφανιζόταν στην άμυνα όταν η ομάδα ανέβαζε πολλούς παίκτες μπροστά. Το ριψοκίνδυνο αυτό ποδόσφαιρο μπορεί να γοητεύει πολλούς αλλά φυσικά τρομάζει και αρκετούς, που ενδιαφέρονται πρωτίστως για το αποτέλεσμα.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/11/setien3.jpg)

Ο Σετιέν δεν είναι όμως από τους ανθρώπους που θα αμφισβητήσουν και θα προσαρμόσουν τις ιδέες τους απλά για να κρατήσουν τη δουλειά τους. “Πριν υπογράψω με τη Μπέτις, τους είπα: ‘Είστε σίγουροι ότι θέλετε εμένα; Έχετε δει πως παίζουν οι ομάδες μου, είστε βέβαιοι ότι αυτό θέλετε; Σας ξεκαθαρίζω ότι εγώ δεν πρόκειται να αλλάξω. Οι ομάδες μου θα προσπαθούν πάντα να επιτεθούν από πίσω, να δημιουργήσουν. Αν δεν συμφωνείτε με τον τρόπο που παίζω, καλύτερα να ψάξετε για άλλον προπονητή”.

Οι άνθρωποι της διοίκησης συμφώνησαν και το ελκυστικό αυτό πείραμα όχι απλά πέτυχε την πρώτη σεζόν αλλά συνεχίζεται φέτος και εκτός συνόρων, με τη Μπέτις να βρίσκεται στην πρώτη θέση του ομίλου της στο Γιουρόπα Λιγκ, έχοντας προσθέσει στις μεγάλες εκτός έδρας νίκες της, πίσω από τα διπλά σε Μπερναμπέου, Καμπ Νου και Σάντσεθ Πιθχουάν, μια σπουδαία επικράτηση μέσα στο Σαν Σίρο.

Σήμερα το βράδυ στην Ανδαλουσία, οι πράσινοι της Σεβίλλης υποδέχονται τον Ολυμπιακό και με νίκη ουσιαστικά κλειδώνουν την πρώτη θέση και δίνουν ραντεβού για τα ανοιξιάτικα νοκ άουτ. Μετά το εντυπωσιακό διπλό μέσα στο Καμπ Νου, μια καλή ευρωπαϊκή πορεία με τη Μπέτις ίσως να είναι το τελευταίο ‘πιστοποιητικό’ που χρειάζονται οι άνθρωποι της Μπαρτσελόνα για να δώσουν στον Κίκε Σετιέν τα κλειδιά της ομάδας, όταν κλείσει ο κύκλος του Ερνέστο Βαλβέρδε. Στον ισπανικό Τύπο και τα social media ένα τέτοιο ενδεχόμενο αντιμετωπίζεται ήδη με ενθουσιασμό από πολλούς. Μέχρι να συμβεί αυτό όμως, ο Σετιέν θα συνεχίζει να απαιτεί από τους παίκτες της Μπέτις σε κάθε παιχνίδι, ανεξαρτήτως έδρας και αντιπάλου, να κάνουν αυτό που ο ίδιος αγαπάει να βλέπει όταν πηγαίνει στο γήπεδο: Να θέλουν τη μπάλα στα πόδια τους.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Σαβ 15 Δεκ 2018 11:19
Όταν ο Μπλάνκο έστειλε στον κουβά τους συμπαίκτες του
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/10/c269d723-5256-4bd9-8a95-3db6ae7c4b6a-500x402.jpg)

Στην ιστορία του Σομπρέρο υπάρχουν κάποιες προσωπικότητες στις οποίες έχουμε αδυναμία. Που δεν βαριόμαστε να ασχολούμαστε μαζί τους και να αφιερώνουμε παραπάνω από ένα κείμενο. Μια τέτοια είναι ο σπουδαίος τεχνίτης-ζογκλέρ-ψυχάκιας Κουαουτέμοκ Μπλάνκο. Ο Μεξικάνος φορ που έπαιζε μέχρι τα 40κατι του μπάλα, έκανε ένα πέρασμα από τα ευρωπαϊκά γήπεδα που δυστυχώς ήταν σύντομο. Το 2000 σε ηλικία σχεδόν 28 χρονών πήγε δανεικός στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ για να ζήσει το όνειρο, αλλά λίγους μήνες αργότερα χτύπησε πολύ σοβαρά σε παιχνίδι της εθνικής με το Τρινιντάντ-Τομπάγκο και έμεινε εκτός δράσης για έξι μήνες.


Σκληρές εικόνες, αλήθεια…

Ήταν ένας από τους πιο άδικους τραυματισμούς, αφού με το σκορ στο 6-0 (!!), ο αμυντικός Έλκοκ έκανε ένα τρομακτικό, δολοφονικό χτύπημα στον Μπλάνκο μέσα στην περιοχή. Ο διαιτητής έδωσε το πέναλτι και την κόκκινη, το ματς έληξε 7-0, αλλά ο Μπλάνκο υπέστη ρήξη χιαστού και έμεινε για μισό χρόνο εκτός. Ο Έλκοκ έγινε γνωστός ως ο χασάπης του Τρινιντάντ, αυτή ήταν και η τελευταία του διεθνής συμμετοχή, γεγονός που τον έκανε άκρως αναγνωρίσιμο και μετά το τέλος της καριέρας του. Δεν ήταν λίγοι οι Μεξικάνοι που τον συναντούσαν χρόνια μετά και θυμόντουσαν το περιστατικό, ο Μπλάνκο άλλωστε είναι για πολλούς εθνικός ήρωας. Όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό δεν ήταν ποτέ πια ο ίδιος και έχοντας χάσει σε ταχύτητα, δεν μπόρεσε να εντυπωσιάσει και έχασε τις ελπίδες του για μια μεταγραφή σε μεγαλύτερο ευρωπαϊκό σύλλογο. Ο ίδιος λέει ότι αυτό το χτύπημα του χάλασε μια μεταγραφή στη Ρεάλ. Πρόλαβε όμως να αφήσει το στίγμα του και στην Ισπανία.

Στην αρχή της επόμενης σεζόν, στις 29 Σεπτεμβρίου του 2001 όταν η Βαγιαδολίδ ταξίδεψε στο Μπερναμπέου για να αντιμετωπίσει τη Ρεάλ που κατέβηκε με παίκτες όπως οι Κασίγιας, Ρομπέρτο Κάρλος, Μακελελέ, Ραούλ, Ζιντάν, Φίγκο και Ιέρο. Μια Ρεάλ που έχασε εκείνη τη σεζόν το πρωτάθλημα από τη Βαλένθια και βγήκε 3η, αλλά κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με αυτό το γκολ. Ποιος θα πόνταρε υπέρ της Βαγιαδολίδ; Ούτε οι παίκτες της. Και δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η αλήθεια. Βλέπετε οι παίκτες της Βαγιαδολίδ είχαν το συνήθειο εκείνη την περίοδο να παίζουν συνεταιρικά κινιέλα, το περίπου αντίστοιχο του ΠΡΟ-ΠΟ στην Ισπανία με 15 αγώνες (αν δεν κάνω λάθος 14 αγώνες και ένα ακόμα ματς για μπόνους που μαντεύεις το σκορ).



Υπεύθυνος εκείνης της εβδομάδας για την κατάθεση του δελτίου ήταν ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας Αλμπάνο Μπισάρι που στο ματς της ομάδας του έπαιξε ξερό άσσο, όπως έκαναν πάντα οι παίκτες καθώς αν η ομάδα κέρδιζε ήταν χαρούμενοι, αν έχανε τουλάχιστον είχαν πιάσει το σημείο. Οι προβλέψεις των παικτών της Βαγιαδολίδ ήταν εξαιρετικά σωστές εκείνο το Σαββατοκύριακο, αφού έπιασαν τα υπόλοιπα 13 παιχνίδια, αλλά και το σκορ του μπόνους. Συμπληρώνοντας και τη νίκη της Ρεάλ θα τα έπιαναν όλα. Και τα πράγματα πήγαιναν… καλά. Η Ρεάλ μόλις στο 4′ άνοιξε το σκορ με κεφαλιά του Ζιζού, η Βαγιαδολίδ ισοφάρισε δύο λεπτά αργότερα και ο Ραούλ στο 19′ έκανε το 2-1. Οι Μαδριλένοι έχασαν αρκετές ακόμα ευκαιρίες για να καθαρίσουν το ματς, αλλά το σκορ παρέμενε στο 2-1. Εννιά λεπτά πριν την λήξη ο κόουτς Μορέ πέρασε μέσα τον Μπλάνκο μπας και γίνει το θαύμα. Στο 88′ η Βαγιαδολίδ κέρδισε το φάουλ, ο Μεξικάνος πήρε την μπάλα και εκτέλεσε ένα τέλειο φάουλ, μέσα από το τείχος και στα δίχτυα του Κασίγιας, γράφοντας το 2-2 που ήταν και το τελικό.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/10/Cuauhtemoc06-500x383.jpg)

Φυσικά η ισοπαλία στο Μπερναμπέου πανηγυρίστηκε έξαλλα, μέχρι που οι παίκτες συνειδητοποίησαν τι είχε γίνει. Το συνολικό ποσό που θα μοιράζονταν ήταν περίπου 5 εκατομμύρια € (!!) και ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι κάποιοι παίκτες της Βαγιαδολίδ δεν τα είχαν ανάγκη, σκεφτείτε ότι στο εβδομαδιαίο δελτίο συμμετείχαν και μεροκαματιάρηδες άνθρωποι όπως φυσιοθεραπευτές και μέλη του τεχνικού τιμ. Το ένα από τα μόλις τρία γκολ του Μπλάνκο στη σύντομη ισπανική του καριέρα στοίχισε σε αρκετούς ανθρώπους περίπου 150.000€, ποσό ικανό να αλλάξει τη ζωή τους. Τελικά, οι νικητές μοιράστηκαν από περίπου 1.000€ ο καθένας, ποσό ελάχιστο, αλλά τουλάχιστον είχαν να λένε ότι δεν έχασαν από την κορυφαία ομάδα της Ευρώπης εκείνη τη χρονιά, κλέβοντας μια ιστορική ισοπαλία στο τέλος.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 16 Δεκ 2018 12:22
Παράθεση
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/474d5dcf3c6cf6270c5795d7ec97724d-e1544782646620.jpg)

Φαντάσματα, γάτες, χωράφια και χαμένα γκολ

Πρωτομαγιά του 2005. Στο στάδιο Σιουτάτ ντε Βαλένσια, την έδρα της πιο παλιάς ομάδας στη Βαλένθια, η Λεβάντε υποδέχεται τη Μάλαγα σε μια μάχη για την παραμονή. Οι γηπεδούχοι κάνουν ένα blooper με τον αμυντικό να την αφήνει στον τερματοφύλακα και τελικά κανείς να μην κινείται προς την μπάλα. Ο Σέρζιο Πάουλο Μπαρμπόσα Βαλέντε, η πιο γνωστός ως Ντούντα κλέβει την μπάλα. Ο παίκτης της Μάλαγα (που είχε περάσει ως δανεικός από τη Λεβάντε για μια σεζόν παλιότερα) ξεπερνάει και τον τερματοφύλακα και είναι μεν λίγο πλάγια, αλλά έχει όλη την εστία κενή μπροστά του. Το γκολ σχεδόν σίγουρο. Κι όμως. Ο Ντούντα αντί να σκοράρει, φαίνεται σαν να κολλάει για λίγο και τελικά αντί να σπρώξει απλά την μπάλα στα δίχτυα δοκιμάζει να κάνει πάσα σε έναν συμπαίκτη του που έρχεται από πίσω. Οι αμυντικοί της Λεβάντε προλαβαίνουν και κόβουν το σουτ του Μιγκέλ Άνχελ κι έτσι η Μάλαγα χάνει μια τεράστια ευκαιρία για να κάνει το 0-2.

Duda falló una clara ocasión contra el Levante porque, según sus propias palabras, “vio un fantasma” #CuartoMilenio pic.twitter.com/GMedd5vZ4S

— Iker Jiménez (@navedelmisterio) 19 Ιουνίου 2016

Φάσεις σαν κι αυτή μπορεί να έχουμε δει αρκετές φορές, ίσως κι ακόμα χειρότερες. Αυτό όμως που δεν είχαμε ξαναδεί ήταν η δικαιολογία του Πορτογάλου ποδοσφαιριστή μετά το τέλος του αγώνα για την ακατανόητη ενέργειά του. Ο Ντούντα δηλώνει με κάθε σοβαρότητα ότι “κάτι” πέρασε από μπροστά του και τον εμπόδισε, ότι είναι σίγουρος ότι είδε ένα φάντασμα και γι’ αυτό έκοψε την μπάλα προς το κέντρο. Καιρό αργότερα, ο κηπουρός του γηπέδου εμφανίστηκε να δηλώνει ότι ένας υπάλληλος του συλλόγου είδε ένα βράδυ κάποιον να κινείται μπροστά από την ίδια εστία και φώναξε την αστυνομία. Όταν η αστυνομία ήρθε αργότερα, δεν βρήκε κανέναν στο γήπεδο. Ο κηπουρός αργότερα διέψευσε ότι έκανε τις δηλώσεις αυτές, ο δε Ντούντα αργότερα εμφανίστηκε να υποστηρίζει ότι το είπε για πλάκα. Αλλά όπως είναι γνωστό, δεν πρέπει να αφήνουμε την αλήθεια να μας χαλάει μια όμορφη ιστορία και ο μύθος δημιουργήθηκε αμέσως.

Έτσι λοιπόν, οι υποτιθέμενες δηλώσεις του κηπουρού και η ατάκα του Ντούντα έφεραν… ghostbusters από όλη την Ισπανία στη Βαλένθια, ώστε να μπορέσουν να ελευθερώσουν το πνεύμα από τα δεσμά του. Και μπορεί ο κηπουρός να διέψευσε τις δηλώσεις του, παραδέχτηκε όμως ότι μερικά χρόνια πριν στην ίδια εστία, οι άνθρωποι του συλλόγου πέταξαν τις στάχτες τεσσάρων μελών της Λεβάντε που έχασαν τη ζωή τους σε ένα τραγικό τροχαίο. Σκεπτικιστές 0 – Συνωμοσιολόγοι/Μεταφυσικοί 1. Σύμφωνα με τους… ειδικούς λοιπόν, ήταν τα πνεύματα των τεσσάρων οπαδών του συλλόγου που προστάτευσαν τη Λεβάντε από το γκολ του Ντούντα. Ακόμα κι από τον άλλον κόσμο τους ένοιαζε η παραμονή της ομάδας στην Πριμέρα.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/img_20180427_173843714497196-630x700-600x667.png)
Η είσοδος του θρυλικού Βαγιέχο. Στα δεξιά ο φοίνικας της ιστορίας μας.

Η ιστορία της Λεβάντε και των γηπέδων της όμως δεν είχε μόνο αυτή την μεταφυσική στιγμή. Ο σύλλογος γεννήθηκε το 1909 και τριάντα χρόνια αργότερα εξαιτίας του εμφυλίου στην Ισπανία συγχωνεύτηκε με την τοπική Χιμνάστικο, κρατώντας το όνομά της, παίρνοντας όμως τα μπλε-κόκκινα της Χιμνάστικο και το γήπεδό της, το ιστορικό Εστάδιο Βαγιέχο. Ο σύλλογος δεν κατάφερε ποτέ να ανέβει στην Α’ εθνική και ένα πρωινό του 1963, οι άνθρωποι της Λεβάντε βρήκαν ένα νεκρό γάτο δίπλα σε έναν φοίνικα που υπήρχε στην είσοδο του σταδίου. Δίπλα στον γάτο υπήρχε αφημένο και ένα μήνυμα: “Όταν ο γάτος ανέβει στον φοίνικα, τότε κι η Λεβάντε θα ανέβει κατηγορία“. Η Λεβάντε έκανε σούπερ σεζόν και τελικά μερικούς μήνες αργότερα κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδό της στα σαλόνια της Ισπανίας. Άγνωστο αν ο φαρσέρ είχε αυτόν τον σκοπό ή απλά ήταν κάποιος οπαδός της Βαλένθια που ήθελε να κοροϊδέψει τη Λεβάντε. Μια μέρα του Ιουνίου πάντως, οι άνθρωποι του συλλόγου είδαν έναν (ευτυχώς ψεύτικο αυτή τη φορά) γάτο ανεβασμένο στο δέντρο και ένα μήνυμα: “Ο γάτος ανέβηκε στον φοίνικα κι η Λεβάντε στην Α’ εθνική”.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/DmFW9IuW4AImJox-600x420.jpg)
Το πλημμυρισμένο στάδιο

Μερικά χρόνια αργότερα, η Λεβάντε θα εγκατέλειπε το γήπεδο που υπέστη σοβαρές ζημιές από πλημμύρες, εν μέσω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων και υποβιβασμού στις χαμηλές κατηγορίες. Ο σύλλογος πούλησε το γήπεδο και έψαξε να βρει κάποιο φτηνότερο οικόπεδο. Το βρήκε στην περιοχή Οριόλς, πολύ μακριά από τις παραθαλάσσιες περιοχές που οι οπαδοί της βρίσκονταν κατά κύριο λόγο και εκεί έχτισε το νέο γήπεδο για το οποίο μιλήσαμε προηγουμένως και στο οποίο την θεμέλια λίθο έβαλε η τότε… Μις Ισπανία. Πολύ πριν το χαμένο γκολ του Ντούντα όμως, είχαμε μια ακόμα περίεργη ιστορία. Το γήπεδο ήταν σχετικά εκτός πόλης, ανάμεσα σε αγρούς και εκεί προέκυψε ένα ακόμα πρόβλημα. Κάποιος από τους ιδιοκτήτες γης αρνήθηκε να πουλήσει ένα μικρό κομμάτι που χρειαζόταν η Λεβάντε. Οι άνθρωποί της προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον πείσουν, αλλά αυτός ήταν αμετάπειστος. Ζητούσε ο σύλλογος να αγοράσει όλα τα χωράφια του, ενώ η Λεβάντε ήθελε μόνο το μικρό κομμάτι γης που χρειαζόταν. Ο κυριούλης έλεγε όλα ή τίποτα και η συμφωνία δεν έγινε ποτέ.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/DmFXHvRW4AErEs_-600x417.jpg)
Κάποιος δάγκωσε το γήπεδο

Το αποτέλεσμα ήταν όπως βλέπετε και παραπάνω να προσπαθήσουν οι μηχανικοί να το βολέψουν στο χώρο όπως μπορούσαν, με αποτέλεσμα η μια γωνία του να εξέχει λίγο και να υπάρχει ένα… κενό στην μια εξέδρα, που έμεινε στην ιστορία ως η… “μπουκίτσα του θείου”. Μπουκίτσα γιατί είναι σαν κάποιος να το δάγκωσε και θείος, ο ιδιοκτήτης του χωραφιού. Οι άνθρωποι της Λεβάντε πίστεψαν ότι κάποτε ο θείος θα πέθαινε, κάποιος πιο λογικός θα έπαιρνε τη γη και θα έκαναν μια προσθήκη. Αρκετά χρόνια αργότερα, η μπουκίτσα υπάρχει ακόμα:

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2018/12/0cf0eeba909e477e69a67e977fb900f1.jpg)
Εκτός από την μπουκίτσα, η μια γωνία βγαίνει μες τον δρόμο, αλλά δε βαριέσαι…

Το 2015 η Λεβάντε ξεκίνησε τη σεζόν και στα πρώτα επτά παιχνίδια της εντός έδρας δεν είχε σκοράρει στην καταραμένη εστία του Ντούντα. Οι φαν των μεταφυσικών θυμήθηκαν την δεκαετή επέτειο εκείνης της φάσης. Η Λεβάντε όχι απλά δεν σκόραρε, αλλά κι όταν σκόραρε κάτι συνέβαινε. Όπως όταν ένα γκολ του Ντέιβερσον ακυρώθηκε εντελώς άδικα για ανύπαρκτο επιθετικό φάουλ. Το αποκορύφωμα όμως ήταν η απίστευτη χαμένη φάση στο παιχνίδι με τη Ρεάλ Μπέτις με το διπλό δοκάρι, το δεύτερο σε κενή εστία:

&feature=player_embedded

Αυτή τη φορά το πρόβλημα ήταν για τη Λεβάντε, οπότε το κακό αποδόθηκε στην… κατάρα του θείου. Η Λεβάντε τελικά κατάφερε εκείνη τη χρονιά να σωθεί παρά τα όσα συνέβαιναν. Συνεχίζει ως ένας σύλλογος που κινείται μεταξύ των κατηγοριών και κυρίως συνεχίζει να παίζει στο γήπεδο που οι κατάρες και τα φαντάσματα συνυπάρχουν για να μας δίνουν γραφικότητα, που συχνά χρειάζεται και θα μας λείψει αν κάποτε όλες οι ομάδες αποκτήσουν γήπεδα φασόν σαν κουτιά, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς ιστορία.Όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα για τη Λεβάντε κάποιοι μιλούν για την κατάρα του “θείου”, όταν γίνεται κάτι καλό θυμούνται τα φαντάσματα, ανάλογα με το τι βολεύει την κάθε ιστορία.

&feature=player_embedded

Φέτος, η Λεβάντε κάνει μια αρκετά καλή πορεία με τον Πάκο Λόπεθ στον πάγκο. Βρίσκεται στις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη, αλλά οι βαθμολογικές διαφορές μεταξύ υποβιβασμού και εξόδου είναι πολύ μικρές και το πρωτάθλημα έχει δρόμο. Υποδεχόμενη την πρωτοπόρο Μπαρτσελόνα στον αγώνα του Σιουτάτ ντε Βαλένσια θα χρειαστεί κάθε εξωτερική βοήθεια για να κρατήσει ανέπαφη την εστία της. Ένα φάντασμα σαν 12ος παίκτης δεν θα έβλαπτε. Άλλωστε σε αυτό το γήπεδο έσπασε πέρσι το ρεκόρ που έγραψε η Μπαρτσελόνα πέρσι με την αήττητη πορεία της, σε ένα τρελό ματς με τελικό σκορ 5-4.
SombreroGr
blog.stoiximan.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τετ 19 Δεκ 2018 22:42
Παράθεση
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά οι δυο μεγάλοι αντίπαλοι της Σεβίλλης θα ενωθούν για καλό σκοπό. Σήμερα το απόγευμα άνθρωποι της Μπέτις και της Σεβίλλης, μαζί με αντιπροσωπείες των οργανωμένων οπαδών τους θα γυρίσουν την πόλη και θα μοιράσουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης στους άστεγους και στις διάφορες δομές που προσφέρουν βοήθεια σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/48360086_10157372796960931_9173578664221081600_n.jpg?_nc_cat=110&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=9897aaac8cc931460d827e13028bc251&oe=5C8E2409)
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Δευ 24 Δεκ 2018 21:38
Παράθεση
Ο θρύλος του «αναρχικού» Βάσκου που έβαζε γκολ στον Φασισμό
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2018-10/isidro_langara_-_franco_-_hitler_-_mussolini.jpg?itok=bkxBDexC)

Αυτή είναι η ιστορία του προπολεμικού Ισίδρο Λάνγκαρα, ο οποίο κυνηγήθηκε από το καθεστώς του Φράνκο και έμεινε στην ιστορία για τις γκολάρες και τη μάχη του για τη Δημοκρατία.

Ηταν θηριώδης. Το τεράστιο παρουσιαστικό του είχε κάνει τις εφημερίδες της εποχής να τον αποκαλέσουν «ο παλαιστής». Επίσης, εκείνη την περίοδο ήταν απροπόνητος. Η αφήγηση εκείνου του ντεμπούτου του που έχει μείνει στην ιστορία, τον θέλει να κατεβαίνει από το καράβι το πρωί και το ίδιο απόγευμα να μαγεύει στο γήπεδο. Ηταν φοβερή η ιστορία εκείνης της ημέρας για τον πολιτικό πρόφυγα-ποδοσφαιριστή από το Οβιέδο. Στο λιμάνι του Μπουένος Αϊρες τον περίμεναν απεσταλμένοι της Ρίβερ Πλέιτ και της Σαν Λορένσο. Και επέλεξε να παίξει με τη δεύτερη, αν και οι Εκατομμυριούχοι του έδιναν τα διπλάσια.

(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-10/langarasanlorenzo.jpg)

«Δεν υπήρχε περίπτωση να αγωνιστώ για τους Δεξιούς», εξήγησε κάποτε την απόφασή του. Ο Λάνγκαρα ήταν Αριστερός, έκπτωτος Βάσκος που τον κυνήγησε το φασιστικό καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία. Ηταν τα χρόνια που η Σαν Λορένσο θεωρούνταν η ομάδα των «αναρχικών». Ετσι και μόνο την επέλεξε, με τούτο το μοναδικό κριτήριο. Το απόγευμα λοιπόν στο «Γκασόμετρο» οι δύο ομάδες έπαιζαν αντίπαλες. Αρχικά όταν τον είδε το κοινό, έτσι χοντρούλης που ήταν, τον χλεύασε. Οταν όμως διέλυσε μόνος του με τέσσερα γκολ στο 4-2 τη Ρίβερ Πλέιτ, ξεκίνησε να γράφεται ο θρύλος του Ισίδρο Λάνγκαρα.

(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-10/nochebuena012-777x437.jpg)

Στην Αργεντινή έμεινε για 3,5 χρονιές (1939-'43) και πρόλαβε να σκοράρει 110 φορές σε 121 αγώνες πρωταθλήματος, ενώ στην πρώτη του σεζόν πρόλαβε να φτάσει το κοντέρ στα 34 τέρματα και να αναδειχτεί πρώτος κανονιέρης. Η περιπέτειά του όμως είχε ξεκινήσει από τον ισπανικό Βορρά και την Οβιέδο. Εκεί έβαλε 142 γκολ σε 113 αγώνες της La Liga και πρωταγωνίστησε στο επικό 7-3 του 1933 κόντρα στην Μπαρτσελόνα, όπου βρήκε δύο φορές δίχτυα από απόσταση 50 μέτρων. Γενικότερα εξαπέλυε βολίδες, είχε τρομερές εκτελέσεις φάουλ και με το κορμί του ήταν ανίκητος στον αέρα. Ηταν υπερπαίκτης της εποχής του και όχι μόνο.

Εγινε διεθνής το 1932 και ξεχώρισε με δύο γκολάρες στο Μουντιάλ του 1934, όπου τραυματίστηκε στο κρίσιμο ραντεβού με την πρωταθλήτρια Ιταλία. Με την Εθνική Ισπανίας έπαιξε 12 αγώνες και βρήκε δίχτυα 17 φορές, σκοράροντας και τα δύο γκολ στην κατά εκείνον μεγαλύτερη στιγμή όχι μόνο της καριέρας, αλλά όλης της ζωής του. Ηταν σε φιλικό με τη ναζιστική Γερμανία. Στο Βερολίνο μπροστά σε 80.000 οπαδούς και τον Αδόλφο Χίτλερ στην εξέδρα, έβαλε τα δύο τέρματα της ανατροπής και νίκης 1-2 των Ισπανών.

(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-10/intrafutbol_vs_germany.jpg)

Πίσω στην πατρίδα ήταν ο απόλυτος ήρωας, καθώς την κυβέρνηση είχαν αναλάβει οι δικοί του Δημοκρατικοί. Ωστόσο, την αμέσως επόμενη χρονιά θα ξεκινούσε ο εμφύλιος και το 1937 οι στρατιώτες του Φράνκο θα έπαιρναν τη Χώρα των Βάσκων. Πλέον ο Λάνγκαρα ήταν καταζητούμενος και διέφυγε με συμπαίκτες του στο Μεξικό. Εκεί έστησαν την ομάδα Ντεπορτίβο Εουσκάδι και πήραν μέρος στο πρωτάθλημα. Ακολούθησε η Σαν Λορένσο και η επιστροφή για να δοξαστεί στο Μεξικό.

(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2018-10/20152107974vasco.jpg)

Για τρία χρόνια (1943-'46) έβαλε 105 γκολ σε 80 αγώνες με τη Ρεάλ Εσπάνια και έγινε ο πρώτος στην ιστορία που βγήκε πρώτος σκόρερ σε τρία διαφορετικά πρωταθλήματα (σ.σ.: τον ακολούθησαν Ντι Στέφανο, Ρομάριο, Φαν Νίστελροϊ). Το 1946 ενημερώθηκε ότι μπορούσε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα. Φόρεσε για τελευταία φορά τη φανέλα της αγαπημένης του Οβιέδο, έβαλε 23 γκολ και σταμάτησε την μπάλα στα 34 του. Ο Ισίδρο Λάνγκαρα με όλα τα παραπάνω κατάφερε να θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Ισπανούς επιθετικούς όλων των εποχών και ο πιο διάσημος ποδοσφαιριστής που πάλεψε κόντρα στο Φασισμό.
gazzetta.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Σαβ 12 Ιαν 2019 23:05
Παράθεση
Όταν ο Βαλντάνο ανέλαβε τη Βαλένθια το 1996 ανακάλυψε ότι στο συμβόλαιο του Ρομάριο υπήρχε ένας όρος που έλεγε ότι μπορούσε να ξενυχτάει μέχρι ό,τι ώρα θέλει! Ένα βράδυ κάποιοι δημοσιογράφοι τον πέτυχαν σ'ένα κλαμπ στις 7 το πρωί. Όταν του υπενθύμισαν ότι την επόμενη μέρα είχε αγώνα τους ρώτησε "Θυμάστε πριν λίγο καιρό που έβαλα 3 γκολ στην Παλμέιρας και όλοι με αποθεώνατε;". Οι δημοσιογράφοι απάντησαν "ναι αλλά τι σχέση έχει αυτό;". Τότε ο Ρομάριο τους είπε: "Εκείνη τη μέρα είχα πάει για ύπνο στις 8 το πρωί."
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/49443005_10157432150485931_7747098344501018624_n.jpg?_nc_cat=111&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=df37aaea920e6557a1f5f726a9abb0ab&oe=5CD6AFBA)
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 20 Ιαν 2019 17:54
Παράθεση
Ο τελικός που κρίθηκε από τα γάντια
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/04/53144_toptease_article_desktop_com-500x281.jpg)

Η δεκαετία του 1970 ήταν μια αρκετά καλή περίοδος για την Ατλέτικο Μαδρίτης καθώς έφτασε τρεις φορές στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και μια φορά στον τελικό του Πρωταθλητριών. Ο τελικός αυτός είχε αρκετές ιδιαιτερότητες και άφησε μεγάλα τραύματα στους Ισπανούς. Ήταν το 1974 όταν στο Χέιζελ των Βρυξελλών οι Μαδριλένοι συναντούσαν την Μπάγερν. Η σκληροτράχηλη ομάδα των ροχιμπλάνκος που γενικά βαρούσε στο ψαχνό (θυμίζοντας αρκετά την σημερινή του Σιμεόνε) έπρεπε να ξεπεράσει το τελευταίο και δυσκολότερο εμπόδιο, καθώς οι αντίπαλοι είχαν μορφές όπως ο Σεπ Μάιερ, ο Γκερτ Μίλερ, ο Ούλι Χένες και φυσικά ο Φραντς Μπεκενμπάουερ. Το παιχνίδι έληξε μετά από ενενήντα λεπτά ισόπαλο χωρίς σκορ και οι ομάδες πήγαν στην παράταση.



Στο 114′ η Ατλέτι κέρδισε ένα φάουλ σε αρκετά καλή θέση. Ο θρυλικός Λουίς Αραγονές ανέλαβε την εκτέλεση και με ένα υπέροχο χτύπημα άνοιξε το σκορ. Ο 14χρονος τότε Γκάρι Λίνεκερ αν παρακολουθούσε τον αγώνα στο σπίτι του στο Λέστερ θα είχε μια πρώτη επαφή με το κλασσικό του χιλιοειπωμένο ρητό για τους Γερμανούς. Η Ατλέτικο ήθελε μόλις 6 λεπτά για να κρατήσει αυτή την τεράστια νίκη και το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο. Εδώ ξεκινάει ένας αστικός μύθος που δεν επιβεβαιώνεται, αλλά είναι τόσο ωραίος που πρέπει να τον πούμε.

Με δευτερόλεπτα να απομένουν για την λήξη, η Μπάγερν κέρδισε ένα πλάγιο. Ο Κάιζερ το εκτέλεσε και την μπάλα πήρε ο Χανς-Γιοργκ Σβάρτσενμπεκ (ελέγχομαι για την προφορά) που όπως και το όνομά του αποκαλύπτει, δεν ήταν και ο πιο ντελικάτος ποδοσφαιριστής. Οι συμπαίκτες του περίμεναν μια πάσα (ο Μπράιτνερ μονολογούσε «μην σουτάρεις, μην σουτάρεις»), αλλά ο Χανς έπιασε ένα ξερό σουτ, δυνατό μεν αλλά και λόγω απόστασης όχι το καλύτερο δυνατό. Στο τέρμα της Ατλέτικο ήταν ο Μιγκέλ Ρέινα (πατέρας του Πέπε) και όταν ανοίγει το πλάνο και εμφανίζεται κι αυτός, δεν μπορεί να πιάσει το σουτ. Η Μπάγερν ισοφαρίζει το σκορ στην τελευταία φάση του αγώνα. Οι Ισπανοί, σίγουροι για τη νίκη τους, δεν μπορούν να το πιστέψουν. Αυτό που έχει προκύψει ως ιστορία από τον αγώνα είναι ότι ο Ρέινα δεν έπιασε το σουτ για έναν πολύ αστείο λόγο. Με το ματς να θέλει δευτερόλεπτα, είχε βγάλει τα γάντια του για να τα δώσει σε έναν φωτογράφο που βρισκόταν δίπλα στο τέρμα καθώς πίστευε ότι όλα είχαν τελειώσει.



Η ιστορία δεν επιβεβαιώνεται από τον ίδιο και το βίντεο δεν μπορεί να μας βοηθήσει ιδιαίτερα, αλλά είναι τόσο κωμική που αξίζει να αναφερθεί. Την υποστηρίζει άλλωστε ο τότε προπονητής της Ατλέτικο, ο Αργεντινός Χουάν Κάρλος «Τότο» Λορένσο. «Έμενε ένα λεπτό και είχαμε κερδίσει φάουλ, το χτύπησε ο Γκάρατε και η μπάλα πήγε στα χέρια του Μάιερ. Την σούταρε με δύναμη και ο «Κάτσο» Χερέδια την έδιωξε μακριά. Βγήκε πλάγιο, το χτύπησε ο Μπεκενμπάουερ και την έδωσε στον Σβάρτσενμπεκ, έναν άγαρμπο αμυντικό. Όπως ήταν άσχετος, δεν ήξερε τι να κάνει με την μπάλα και την σούταρε προς το τέρμα. Ξέρετε τι έκανε ο Ρέινα; Έδινε τα γάντια του σε έναν φωτογράφο της Μάρκα. Μπήκε γκολ. Ο Βιθέντε Καλντερόν ήθελε να μας σκοτώσει στα αποδυτήρια.» Ο Ρέινα αρνείται την ιστορία και λέει ότι απλά είχε πολλά σώματα μπροστά του και κακή οπτική και φαίνεται αρκετά πιθανό.

Για κακή τύχη της Ατλέτικο δεν υπήρχαν πέναλτι και το ματς θα επαναλαμβανόταν. Η ΟΥΕΦΑ που δοκίμαζε λύσεις για την περίπτωση της ισοπαλίας, αποφάσισε να το ορίσει δύο μέρες αργότερα και οι Ισπανοί κουρασμένοι τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά από το φιάσκο του… μπάζερ μπίτερ, υπέκυψαν στην ανωτερότητα των Γερμανών. Ο Ρέινα έπαιξε βασικός και πάλι και δέχτηκε τέσσερα γκολ. Άγνωστο αν τελικά τα πράγματα έγιναν έτσι ή απλά οι Γερμανοί ήταν… Γερμανοί και γι’ αυτό ισοφάρισαν. Ο αστικός μύθος πάντως συνεχίζει λέγοντας ότι ο γιος Πέπε Ρέινα το έχει συνήθειο να απομακρύνει τους φωτογράφους από την εστία. Ήταν η φορά που η Ατλέτικο έφτασε πιο κοντά από ποτέ στην κούπα μέχρι τον πρόσφατο τελικό με τη Ρεάλ.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Σαβ 26 Ιαν 2019 15:25
Παράθεση
Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πικέ
Στο βιβλίο του «Ολυμπιακό Σαμποτάζ» ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν γράφει, αναφερόμενος στους Καταλανούς ηγέτες: «Ο αρχηγός είναι ένας αναγκαίος παραλογισμός στην πολιτική αγορά που κινητοποιεί ερωτευμένους φαντασιόπληκτους». Ο Μανόλο ως γνήσιο τέκνο της πόλης της Βαρκελώνης και φανατικός οπαδός της Μπαρσελόνα, ήξερε πάρα πολύ καλά την ψυχολογία της Καταλωνίας, της Βαρκελώνης και της Μπάρσα. Μια κοινωνία και ένας σύλλογος που έψαχνε πάντα έναν ηγέτη να συσπειρωθεί γύρω του. Από την εποχή του Θέσαρ, του Κουμπάλα, του Κρόυφ, του Μαραντόνα και τελευταία του Μέσι, η νοοτροπία του Καταλανού, στα σπορ και έξω από αυτά, είναι ότι χρειάζεται όχι μόνο ένα κίνητρο ή στόχο, αλλά και ένα πρόσωπο να το εκφράσει και να συσπειρώσει τους άλλους γύρω του.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/and-500x332.jpg)

Στα Βόρεια σύνορα της Καταλωνίας, εκεί στο τριεθνές με τη Γαλλία και τη Βασκωνία στα βουνά, υπάρχει το μοναδικό κράτος που έχει επίσημη γλώσσα τα Καταλανικά. Η Ανδόρα κρυμμένη στα Πυρηναία μπορεί να είναι ανεξάρτητο κράτος, όμως η ζωή της είναι αρκετά πιο συνδεδεμένη με την Ισπανία και κυρίως την Καταλωνία, απ’ότι με τη Γαλλία. Ο ποδοσφαιρικός της σύλλογος αγωνίζεται στις ισπανικές κατηγορίες και από το 1942 που ιδρύθηκε φοράει τα χρώματα της σημαίας της χώρας: κίτρινο, κόκκινο και μπλε. Το γήπεδο της βρίσκεται στην πρωτεύουσα Ανδόρα λα Βέλια (η παλιά είναι αυτό) και μοιάζει με υπέροχο επαρχιακό γήπεδο χωμένο στα βουνά, με μια προκάτ κερκίδα των 500 θέσεων.

Δε μιλάμε για κάποιο μεγαθήριο που χάθηκε στις σελίδες της ιστορίας. Το πιο ψηλά που έχει φτάσει ποτέ είναι στην τρίτη κατηγορία, τερθέρα διβισιόν τότε, ενώ συνήθως παίζει στις τοπικές καταλανικές κατηγορίες. Και λογικό θα μου πείτε, αφού εκεί ο κόσμος ασχολείται με το σκι, το μπάσκετ, τα αφορολόγητα ψώνια και τις τράπεζες. Όχι ακριβώς ποδοσφαιρικό σκηνικό. Ώσπου το 1994 συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Η μικρούλα Ανδόρα στο κύπελλο Καταλωνίας πέταξε εκτός στα ημιτελικά την Μπάρσα του προπονητή Κρόιφ, του Στόιτσκοφ, του Ρομάριο (εντάξει, δεν έπαιζαν αυτοί, αλλά μη χαλάμε την ιστορία). Στον τελικό κέρδισε την Εσπανιόλ με 4-2 στα πέναλτι και κατέκτησε το μοναδικό της τίτλο. Μετά επέστρεψε στα κυβικά της και σταδιακά έπεσε στην αφάνεια και τα τελευταία δύο χρόνια σχεδόν στη διάλυση.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/Estadi_Comunal_Vella-500x376.jpg)

Είναι λίγο κωμικό να λέμε ότι σε ένα κράτος (μέχρι πρόσφατα) φορολογικό παράδεισο, ο ποδοσφαιρικός του σύλλογος μπορούσε να διαλυθεί για χρέος €200.000, όμως η κατάσταση ήταν αυτή. Ο προπονητής είχε μείνει με 10 μόλις παίχτες και κανέναν άλλον στο τεχνικό τιμ, καθώς όλοι οι υπόλοιποι είχαν μείνει απλήρωτοι τόσο καιρό που δεν πήγαιναν πια στις προπονήσεις. Εκεί λοιπόν που χανόντουσαν η σωτηρία ήρθε από την ‘Κόσμος’. Η εταιρία του Ζεράρ Πικέ έκανε προσφορά στο Υπουργείο Αθλητισμού της Ανδόρας και μετά από την ολοκλήρωση της γραφειοκρατίας πήρε το πλειοψηφικό πακέτο του συλλόγου. Η υπουργός, Όλγα Ζελαμπέρτ, δήλωσε, «Εδώ ο κόσμος είναι κατά 70-80% οπαδοί της Μπαρσελόνα και η άφιξη του Ζεράρ Πικέ του δίνει μεγάλη χαρά και αισιοδοξία».

Ο Πρεσιδέντε φουτούρο της Μπαρσελόνα επεκτείνει τις δραστηριότητες της ‘Κόσμος’ που πλέον ασχολείται με 5 διαφορετικούς τομείς: Το ποδόσφαιρο με την Ανδόρα, το τένις με την ανάληψη της διοργάνωσης του Ντέιβις Καπ, τα ηλεκτρονικά σπορ σε συνεργασία με μια θυγατρική της Κονάμι, τα μίντια μέσω της πλατφόρμας «The Players Tribune» και την εστίαση με 4 διαφορετικά εστιατόρια (και σε αυτό στη Μαδρίτη να έχει συνέταιρο τον Σέρχιο Ράμος). Ο Πικέ είναι από τους ποδοσφαιριστές που διαχειρίζονται με τον καλύτερο τρόπο τα χρήματα που βγάζουν απ’ το ποδόσφαιρο και επεκτείνεται επιχειρηματικά σε πολλούς τομείς με επιτυχία. Παράλληλα εκπαιδεύεται στα καλύτερα πανεπιστήμια για να μπορεί να διαχειρίζεται την περιουσία του και τις επιχειρήσεις του ο ίδιος. Είναι χαρακτηριστικό το πώς χτίζει τόσα χρόνια τη ζωή του τόσο στο επιχειρηματικό κομμάτι, όσο και στο πως φτιάχνει το προφίλ του μελλοντικού προέδρου της Μπαρσελόνα.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/download-2.jpg)

Αγοράζοντας την Ανδόρα άλλαξε άμεσα πάρα πολλά στο αγωνιστικό κομμάτι. Έκανε 10 μεταγραφές και έφερε στον πάγκο τον φίλο του και παλιό παίχτη της Μπάρσα, Γκάμπρι. Μαζί του στο προπονητικό τιμ θα είναι ο επίσης παλιός μπλαουγράνα, Ζουρκέρα. Ο Ζουρκέρα δήλωσε ότι πέρα από το γεγονός ότι ο Πικέ είναι φίλος του, τον έπεισε το ίδιο το πρότζεκτ αφού αυτοί που θα το τρέξουν δείχνουν πραγματικά να ενδιαφέρονται. Με την τοποθέτηση του Γκάμπρι στον πάγκο, που είχε εκπαιδευτεί στη Μασία ως παίχτης και μετά έπαιξε και στον Άγιαξ, όπου ξεκίνησε και προπονητικά, γίνονται ξεκάθαρες οι αγωνιστικές προθέσεις της ‘Κόσμος’. Αυτός ο σύνδεσμος Μπαρσάγιαξ, που λένε και εδώ, βασίζεται στις βάσεις και τις ιδέες που έφερε ο Κρόυφ στη Βαρκελώνη και συνεχίζει να επεκτείνεται. Και αν η Μπάρσα έχει αφήσει αρκετά πίσω της αυτή τη νοοτροπία, οι προθέσεις του πρεσιδέντε φουτούρο είναι ενδεικτικές μέσω αυτού του πρότζεκτ.

Στο διοικητικό κομμάτι πάντως προτίμησε να υπάρχει μια συνέχεια. Παρόλο που ο Πικέ θα είναι ο πρόεδρος, ή τέλος πάντων κάποιος της ‘Κόσμος’, καθότι δεν είναι τόσο ξεκάθαρο ακόμα αυτό, ο παλιός πρόεδρος Αλμπέρτ Φερέ παραμένει στο Δ.Σ. Προφανώς εκτιμήθηκε το γεγονός ότι στη θητεία του μείωσε το χρέος και κυρίως αύξησε τα μέλη του συλλόγου από 12 (δώδεκα ολογράφως) σε 280. Το μεγαλύτερο από τα πολλά σχέδια που έχει η ‘Κόσμος’ για το σύλλογο είναι η κατασκευή ιδιόκτητου γηπέδου. Αυτό θα είναι πραγματικά δύσκολο και δαπανηρό δεδομένου του πόσο βράχο έχει η περιοχή. Βέβαια ήδη έχει πείσει νυν (Μέσι) και παλιούς (Φάμπρεγας) συμπαίχτες του να αγοράσουν μετοχές της Ανδόρας.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/01/img_jespinosa_20190118-093825_imagenes_lv_propias_jespinosa__l9a2238_4_5_4194509504-k7GG-656x437@LaVanguardia-Web-500x333.jpg)
Αριστερά ο Ισίδρε Γαρίκα, αρχηγός της ομάδας που κέρδισε το κύπελλο Καταλωνίας το 1994. Δεξιά ο μάγειρας του εστιατορίου που σπονσοράρει την ομάδα.

Η εξαγορά του Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Ανδόρα από την εταιρία του Πικέ είναι μια καλά μελετημένη κίνηση του ίδιου. Μπαίνει στο χώρο της ιδιοκτησίας ενός συλλόγου με σκοπό να δώσει στην Καταλωνία άλλο ένα ποδοσφαιρικό σημείο αναφοράς πέρα από την ίδια την πόλη της Βαρκελώνης και εσχάτως τη Ζιρόνα. Και καθώς δεν είναι η πρώτη επιχείρηση που ανοίγει στα Πυρηναία, όπου έχει και σπίτι, δείχνει μ’αυτόν τον τρόπο πως θέλει να κάνει μια βάση επιχειρήσεων εκεί, ενώ η ομάδα θα είναι μια αφορμή να πηγαίνει ο κόσμος προς τα εκεί και για άλλους λόγους, πέρα από το να κάνει σκι και ν’ αγοράσει αφορολόγητα τσιγάρα και ποτά.
sombrero.gr

Παράθεση
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/messi3.jpeg)
Ο Λιονέλ Μέσι και όλοι οι άλλοι

Ήταν τέτοιες ακριβώς μέρες πριν από ένα χρόνο όταν η Μπαρτσελόνα φιλοξενούνταν στην έδρα της Μπέτις. Το Μπενίτο Βιγιαμαρίν ήταν κατάμεστο αλλά αυτό δεν οφειλόταν στην πολύ εμπορική αντίπαλο, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ομάδες της Ισπανίας. Οι οπαδοί της Μπέτις θεωρούνται οι πιο παθιασμένοι στη χώρα και το αποδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία, γεμίζοντας το γήπεδο στα περισσότερα παιχνίδια της ομάδας τους, ανεξαρτήτως φόρμας ή αντιπάλου.

Για σχεδόν μια ώρα αγώνα οι γηπεδούχοι όχι μόνο κρατούσαν τους αντιπάλους τους στο μηδέν αλλά απειλούσαν αρκετές φορές και την εστία του τερ Στέγκεν. Κάπου εκεί όμως, ο αρχηγός των φιλοξενούμενων ανέλαβε δράση και οι Καταλανοί έφυγαν τελικά από την Ανδαλουσία με το εντυπωσιακό 0-5. Ο Λιονέλ Μέσσι σκόραρε δυο φορές, έδωσε μια ασίστ στον Σουάρες και ολοκλήρωσε το ματς με 12 πετυχημένες ντρίπλες. Οι υπόλοιποι παίκτες της Μπαρτσελόνα είχαν 11. Όλη η ομάδα της Μπέτις είχε 8!

Σαν να μην έφταναν αυτά, λίγο πριν το τέλος του αγώνα παρέλαβε τη μπάλα στο ύψος της μεγάλης περιοχής της ομάδας του, με πλάτη προς την αντίπαλη εστία. Μέσα στα επόμενα 5″, είχε γυρίσει μέτωπο στην αντίπαλη περιοχή και ξεκινούσε νέα επίθεση, έχοντας προηγουμένως απελευθερωθεί από τρεις αμυντικούς της Μπέτις, ντριπλάροντας τους σε πολύ μικρό χώρο. Στην τελευταία του προσπέραση, που έτυχε να είναι μια κλασική ποδιά, οι εσωτερικές άμυνες του οργανισμού των οπαδών στις κερκίδες (αυτές που στο γήπεδο σε κάθε στιγμή σου υπενθυμίζουν ότι πάνω απ’όλα είναι το καλό της ομάδας σου), κατέρρευσαν πανηγυρικά και το ασυναίσθητο “ωωω” του αρχικού εντυπωσιασμού μετατράπηκε σε χειροκρότημα αποθέωσης, σε μια από εκείνες τις άβολες στιγμές που το οπαδικό μυαλό φωνάζει μέσα σου “δεν πρέπει να σου αρέσει αυτό που βλέπεις”, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

&feature=player_embedded

Μετά το τέλος του αγώνα μια ρεπόρτερ από κάποιο τοπικό κανάλι έπαιρνε συνεντεύξεις από τους οπαδούς της Μπέτις κατά την αποχώρηση τους. Μπροστά από την κάμερα πέρασαν αρκετοί άνθρωποι κάθε ηλικίας, όλοι με την ίδια απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους. Η ομάδα τους είχε μόλις διασυρθεί μέσα στο σπίτι της. Κάπου εκεί ανάμεσα στις δηλώσεις τους όμως, ένα αμήχανο χαμόγελο έσκαγε για λίγο στα πρόσωπα τους και συνήθως συνοδευόταν από μια παραλλαγή της ατάκας: “…αλλά αυτοί είχαν τον Μέσσι, τι μπορείς να κάνεις γι’αυτό; Ο Μέσσι είναι ο Μέσσι”.

Λίγο αργότερα σε κάποιο άλλο σημείο του γηπέδου οι δημοσιογράφοι κατέγραφαν τις δηλώσεις των παικτών της Μπέτις. Ο 31χρονος τερματοφύλακας Αντόνιο Αντάν, που έχει περάσει τη μισή ζωή του στη Ρεάλ Μαδρίτης, σχολίαζε: “Σου φαίνεται πως απλά περπατάει και ξαφνικά παίρνει 4 φορές τη μπάλα, δίνει 2 ασίστ και βάζει 2 γκολ! Είναι απλά ο Μέσσι και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον συγχαρούμε γιατί κάνει το άθλημα ομορφότερο”. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο 37χρονος αρχηγός της Μπέτις, Χοακίν, που έχει παίξει αντιμέτωπος με τους περισσότερους θρύλους της προηγούμενης γενιάς, έψαχνε τα κατάλληλα λόγια και δεν τα έβρισκε: “Όταν παίζεις αντίπαλος με τον Μέσσι που… * ξεκινάει να γελάει *… που, που… βασικά δεν ξέρω τι άλλο να πω γι’αυτόν πλέον…”

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/messi5.jpg)

Η παράσταση του Αργεντινού στο Μπενίτο Βιγιαμαρίν δεν ήταν φυσικά η μόνη που έδωσε πέρσι. Τους επόμενους μήνες ο Μέσσι συνέχισε στο ίδιο μοτίβο, οδηγώντας σχεδόν μόνος του τη Μπαρτσελόνα σε ένα εντυπωσιακά ξεκούραστο νταμπλ (οι μπλαουγκράνα τέλειωσαν τη σεζόν με μια μόνο ήττα στο πρωτάθλημα, κι αυτή σε αγώνα στον οποίο – συμπτωματικά – ο Μέσσι δεν έπαιζε), που στιγματίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την τραγική ευρωπαϊκή βραδιά στο Ολίμπικο, απέναντι στη Ρόμα.

Σε ατομικό επίπεδο πάντως, ο ‘Πούλγκα’ έκανε μια ονειρική χρονιά, όντας πρώτος σκόρερ και πρώτος σε ασίστ στην Ισπανία, πρώτος σκόρερ και μέσα στους πρώτους σε ασίστ, ντρίπλες και κάθετες πάσες στην Ευρώπη, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά την σοκαριστική διαπίστωση ότι σκοράρει περισσότερο από τους καλύτερους επιθετικούς του κόσμου και ταυτόχρονα ντριπλάρει περισσότερο από τα καλύτερα εξτρέμ και δημιουργεί περισσότερο από τους καλύτερους μέσους! “Kέρδισε το πρωτάθλημα και το κύπελλο, βγήκε πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη, μοίρασε αμέτρητες ασίστ και με κάποιο τρόπο συνεχίζει να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του. Ξεκίνησε από τα πλάγια και τώρα παίζει στο κέντρο. Αν αυτός δεν αξίζει τη Χρυσή Μπάλα, τότε μάλλον εγώ δεν ξέρω τίποτα από το ποδόσφαιρο” δήλωσε πριν λίγες μέρες για τον Αργεντινό ο Φιλίπε Λουίς της Ατλέτικο, που εκτός από μακροχρόνιος αντίπαλος του στην Πριμέρα είναι και Βραζιλιάνος.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/messi2.jpg)

Η απογοητευτική παρουσία του στο Μουντιάλ της Ρωσίας, η αποχώρηση του Αντρές Ινιέστα και το γεγονός ότι έχει πλέον πατήσει στα 32, πιθανόν να προκάλεσαν ανησυχία στους οπαδούς των Καταλανών το καλοκαίρι αλλά η διάψευση των όποιων φόβων ήταν υπόθεση λίγων αγώνων. Ο Μέσσι ξεκίνησε τη φετινή σεζόν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο τελείωσε την προηγούμενη, δηλαδή με το γκάζι πατημένο τέρμα.

Πέντε σχεδόν μήνες μετά την πρώτη σέντρα της χρονιάς, ο Αργεντινός όχι απλά δεν δείχνει σημάδια πτώσης αλλά σπάει τα κοντέρ, ξεπερνώντας ακόμα και τις επιδόσεις που είχε στα ‘καλύτερα’ χρόνια της καριέρας του, τότε που έπαιζε πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή!

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/messi.jpg)

Πρώτος σκόρερ και πρώτος σε ασίστ και στο πρωτάθλημα και στην Ευρώπη, 2oς σκόρερ στο Τσάμπιονς Λιγκ (έχοντας παίξει μόνο 3 ματς σαν βασικός) και, κλασικά, στις πρώτες θέσεις και στις ντρίπλες και στις κάθετες πάσες στα 5 μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Κι όλα αυτά ενώ έχει λείψει για 3 εβδομάδες μέσα στο φθινόπωρο, λόγω τραυματισμού! Το μέγεθος της κυριαρχίας του στο ισπανικό ποδόσφαιρο είναι τέτοιο, που με το γκολ που πέτυχε την Κυριακή απέναντι στη Λεγανές έφτασε τα 22 παίζοντας ως αλλαγή, ένας ακόμα αριθμός-ρεκόρ για την Πριμέρα και μάλιστα από έναν παίκτη που βρίσκεται στον πάγκο ελάχιστες φορές.

Εβδομάδα με την εβδομάδα και αγώνα με τον αγώνα ο Λιονέλ Μέσσι συνεχίζει να αποδίδει σταθερά σε ένα εντυπωσιακό επίπεδο που συναντάει κανείς μόνο στο ποδόσφαιρο αλάνας ή στο Football Manager. Στα 24 παιχνίδια που έχει παίξει φέτος ο Αργεντινός δεν έχει συμμετοχή σε κάποιο γκολ της ομάδας του (σκοράρισμα ή ασίστ δηλαδή) μόνο σε τρία! Και στο ένα εξ αυτών έπαιξε μόνο 27 λεπτά. Όπως έλεγε παλιότερα ο Μαστσεράνο: “Παρ’όλο που μπορεί να μην είναι άνθρωπος, είναι καλό το ότι αυτός ακόμα πιστεύει πως είναι”. Μια… άποψη με την οποία συμφωνεί και ο Βιντσένσο Μοντέλα, που πριν τον αντιμετωπίσει πέρσι με τη Σεβίλλη δήλωσε: “Ο Μέσσι είναι εξωγήινος και το μόνο στο οποίο ελπίζω είναι με κάποιο τρόπο να μη βρίσκεται στη Γη αύριο.”

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/01/messi6-600x324.jpg)
Τίτλος γραφήματος: Ο Μέσσι και όλοι οι άλλοι

Κι αν τα στατιστικά μπορεί να είναι λίγο κουραστικά κάποιες φορές, υπάρχει πάντα ένα άλλο στοιχείο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης: Η αποδοχή των αντιπάλων και των ανθρώπων του ποδοσφαίρου. Στα 32 του ο Μέσσι συνεχίζει να μετατρέπει σε μικρά παιδιά ακόμα και θρύλους του παιχνιδιού που τον απολαμβάνουν από την τηλεόραση. Και όχι, δεν αναφερόμαστε στον Νο1 γκρούπι του, τον Γκάρι Λίνεκερ. “Αν ήταν εφικτό, θα πλήρωνα για να μπορέσω απλά να κάνω μια προπόνηση μαζί του” δήλωσε πριν λίγους μήνες ο Αλεσσάντρο ντελ Πιέρο.

“Ο πατέρας μου, μου έλεγε πάντα ότι ο Πελέ είναι ο καλύτερος όλων. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι στο κινητό μου υπάρχει μόνο μια σέλφι κι αυτή είναι με τον Μέσσι” σχολίασε πρόσφατα ο Γιούργκεν Κλοπ. “Στα δικά μου μάτια είναι ο καλύτερος όλων των εποχών” πρόσθεσε ο Γουέιν Ρούνει το καλοκαίρι ενώ ένας άλλος σπουδαίος πρώην συμπαίκτης του, ο Πολ Σκόουλς δήλωσε τον Οκτώβριο: “Ο Μέσσι είναι ο καλύτερος που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Έχει τα πάντα. Οι πάσες του είναι απλά απίστευτες.”

“Αν ποτέ ερχόταν στη Ρόμα, όχι απλά θα του έδινα το 10 μου αλλά θα του το πήγαινα προσωπικά στο αεροδρόμιο” είχε απαντήσει σε σχετική ερώτηση η ‘σημαία’ της Ρόμα, Φραντσέσκο Τόττι, ενώ μια άλλη ‘σημαία’, ο Τσάβι Πριέτο της Ρεάλ Σοσιεδάδ, αποκάλυψε λίγο μετά την απόσυρση του ότι έχει αγοράσει εισιτήριο για ένα clasico στο Μπερναμπέου, μόνο και μόνο για να απολαύσει μια φορά από τις κερκίδες το 10αρι της Μπαρτσελόνα: “Δεν τον είχα δει ποτέ από την κερκίδα. Μέσα στο γήπεδο σε εντυπωσιάζει κάθε φορά που ακουμπάει τη μπάλα. Αλλά όταν είσαι στις κερκίδες μπορείς να τον παρακολουθήσεις καλύτερα γιατί βλέπεις όλες τις κινήσεις του. Όταν είναι στη μέρα του νιώθεις άσχημα όταν πλησιάζει το τελευταίο σφύριγμα. Θα μπορούσα να τον χαζεύω όλη τη μέρα.”

&feature=player_embedded

Σήμερα το βράδυ η Μπαρτσελόνα επιστρέφει στην Ανδαλουσία, εκεί που ένα χρόνο πριν οι οπαδοί της Μπέτις υποκλινόταν στο ταλέντο του Μέσσι ξεχνώντας για λίγο τη συντριβή της ομάδας τους. Η ομάδα του Ερνέστο Βαλβέρδε αντιμετωπίζει στον πρώτο προημιτελικό του Κυπέλλου τη Σεβίλλη, χωρίς όμως τον αρχηγό της που έμεινε στη Βαρκελώνη για να ξεκουραστεί. Μια είδηση που σίγουρα χαροποίησε αρκετούς στη Σεβίλλη, την ομάδα απέναντι στην οποία ο Αργεντινός έχει πετύχει τα περισσότερα γκολ του (ακολουθούν η Ατλέτικο, η Ρεάλ και η Αθλέτικ Μπιλμπάο).

Κανένας δεν γνωρίζει για πόσα χρόνια ακόμα ο Λιονέλ Μέσσι θα τρέχει περπατάει στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Η λογική λέει ότι δεν θα είναι πολλά. Το αποτύπωμα του όμως είναι σίγουρο πως θα μείνει στο παιχνίδι για πάντα. Όπως λέει και ο συγγραφέας Ερνάν Κασκιάρι, στον επίλογο του υπέροχου ποιήματος που του αφιέρωσε πριν λίγα χρόνια: “Όταν έρθει η Μέρα της Κρίσης, όλοι οι άνθρωποι που έζησαν θα μαζευτούν, θα κάνουν ένα κύκλο και θα μιλήσουν για ποδόσφαιρο. Κι ένας θα πει: ‘Σπούδαζα στο Άμστερνταμ το 1973’. Ένας άλλος θα απαντήσει: ‘Εγώ ήμουν έφηβος στη Νάπολη το 1987’. Ένας μεγαλύτερος θα προσθέσει: ‘Εγώ άκουσα τη σιωπή στο Μαρακανά το 1950’. Μέχρι το πρωί όλοι θα διηγούνται με περηφάνια τις ποδοσφαιρικές αναμνήσεις τους. Κι όταν δεν θα έχει μείνει πια κανείς για να μιλήσει, θα σηκωθώ όρθιος και θα πω ψιθυριστά: ‘Έζησα στη Βαρκελώνη την εποχή του Λιονέλ Μέσσι’. Και μετά θα ακολουθήσει σιωπή…”

&feature=player_embedded
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Δευ 04 Φεβ 2019 23:13
Το ντέρμπι που δεν θα ‘πρεπε να υπάρχει
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/manifestacion-uds-JMCotobal-500x333.jpg)

Τα τοπικά ντέρμπι είναι παιχνίδια που χωρίζουν πόλεις στα δύο, ματς για τα οποία ζουν οι κάτοικοι κάθε πόλης. Ποιος θα κρεμάσει περήφανα τη σημαία έξω, ποιος θα πάει στη δουλειά με κατεβασμένο το κεφάλι, ποιος θα κάνει πλάκα το επόμενο πρωί. Κι οι ομάδες από την ίδια πόλη αρκετά συχνά προέρχονται από σάρκα μία. Μίλαν και Ίντερ, Έβερτον και Λίβερπουλ, άνθρωποι που έφυγαν για να δημιουργήσουν νέους συλλόγους και τελικά να χωρίσουν πόλεις. Αλλά και πιο πρόσφατα, με ομάδες που συνεχίζουν, αλλά οι οπαδοί τους δεν τις αναγνωρίζουν. Τα παραδείγματα της Κέρκυρας ή και της Στεάουα. Πέρα από όλα αυτά όμως, υπάρχει και μια πολύ περίεργη ιστορία εκεί στα βορειοδυτικά της Ισπανίας, στη Σαλαμάνκα. Η ιστορία μιας ενωμένης για 90 χρόνια πόλης που ξαφνικά χώρισε.

Αν και μεγάλη φοιτητομάνα πόλη, η Σαλαμάνκα δεν είναι τόσο γνωστή ποδοσφαιρικά. Με καλύτερη θέση την 7η και μόλις 12 σεζόν στην Πριμέρα, η τοπική Ουνιόν Ντεπορτίβο Σαλαμάνκα δεν είχε τόσο μεγάλη ιστορία. Ήταν όμως για πολλούς η αγαπημένη ομάδα και το Εστάδιο Ελμάντικο ένα δεύτερο σπίτι. To 1997-98 είδαν με περηφάνια την ασπρόμαυρη ομάδα τους να ονομάζεται «φονέας των γιγάντων» από τους δημοσιογράφους. Με ηγέτη τον Παουλέτα των 15 γκολ, στο Ελμάντικο υπέκυψαν τόσο η πρωταθλήτρια Μπαρσελόνα του Ριβάλντο σε ένα ένα φοβερό ματς που έληξε με 4-3 (η Σαλαμάνκα κέρδισε και 1-4 στο Καμπ Νου), όσο και η Ατλέτικο Μαδρίτης του πρώτου σκόρερ Κριστιάν Βιέρι σε ένα απίστευτο ματς, όπου ο Ιταλός σκόραρε τέσσερις φορές κι όμως η Σαλαμάνκα με ηγέτη τον Ποπέσκου κέρδισε με 5-4. Λίγες εβδομάδες αργότερα διέλυσε και τη Βαλένθια με 6-0. Αυτή ήταν και η τελευταία καλή χρονιά της ομάδας, καθώς το 1999 υποβιβάστηκε.


Η Ατλέτικο των Μολίνα, Κίκο, Βιέρι και Πάντιτς απέναντι στη Σαλαμάνκα

Από το 2000 και μετά η Σαλαμάνκα παρέμεινε στη Σεγούντα μέχρι και τον υποβιβασμό στη 3η κατηγορία. Τα οικονομικά προβλήματα ήδη είχαν ξεκινήσει και τελικά το 2013 η Σαλαμάνκα κήρυξε πτώχευση, οι οφειλέτες δεν δέχθηκαν κάποιον συμβιβασμό και ο σύλλογος διαλύθηκε. Ούτε αλλαγές ονομάτων, ούτε υποβιβασμοί σε χαμηλότερες κατηγορίες, ούτε τίποτα. Τέλος. Λουκέτο. Έτσι απλά. Με 23 εκατομμύρια Ευρώ χρέη στην πλάτη του συλλόγου δε βρέθηκε λύση και μέχρι και το γήπεδο βγήκε στο σφυρί. 90 χρόνια μετά την ίδρυσή της το 1923, η Σαλαμάνκα διαλύθηκε βυθίζοντας στη θλίψη μια πόλη περίπου 150.000 κατοίκων.

Όπως είναι φυσικό σε αυτές τις περιπτώσεις, ο κόσμος δεν μπορεί να μείνει χωρίς μπάλα, δεν μπορεί να μείνει χωρίς ομάδα. Μόνο που στη Σαλαμάνκα έγινε ένα μπάχαλο. Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Το 2013 με την Ουνιόν να καταρρέει, δημιουργήθηκε μια οργάνωση λαϊκής βάσης (σαν αυτές που έχουμε δει και στην Ελλάδα σε ΑΕΚ, Άρη, ΠΑΟ) ώστε να λυθούν τα προβλήματα και να βρεθούν τα χρήματα. Όταν αυτό δεν έγινε κι η εταιρεία διαλύθηκε, αποφασίστηκε να ιδρύσουν έναν σύλλογο στα πλαίσια της AFC Wimbledon ή της FC United of Manchester, με τη διαφορά όμως ότι δεν επρόκειτο για «αντι-σύλλογο» καθώς η Σαλαμάνκα δεν υπήρχε πια. Έτσι ιδρύθηκαν οι Ουνιονίστας (σε ελεύθερη μετάφραση Ενωσίτες) με μέλη που είχαν όλα δικαίωμα μιας ψήφου για εκλογή προέδρου. Ο σύλλογος ξεκίνησε από την τοπική ΣΤ’ κατηγορία και με δυο ανόδους έφτασε πέρσι στη Δ’ εθνική της Ισπανίας, χωρίς όμως να κερδίσει την άνοδο.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/1464596770_757960_1464598083_noticia_normal-500x287.jpg)
Αριστερά το σήμα των Ουνιονίστας, δεξιά της Σαλμαντίνο

Παράλληλα με τους Ουνιονίστας όμως υπήρχε και μια δεύτερη ομάδα. Η Σαλμαντίνο ιδρύθηκε το 1943 ως θυγατρική της Σαλαμάνκα και αργότερα έγινε επίσημα η 2η ομάδα της καθώς οι αναπληρωματικοί αγωνίζονταν με αυτή. Το 1997 μετονομάστηκε σε Ουνιόν Σαλαμάνκα Β’ και συνέχισε να υπάρχει μέχρι και το 2013 ως η δεύτερη ομάδα του συλλόγου, όταν κι η Ουνιόν Σαλαμάνκα διαλύθηκε. Τότε, οι άνθρωποί της αποφάσισαν να την ονομάσουν ξανά σε Σαλμαντίνο (μια που δεν είχαν δικαιώματα για το όνομα της Σαλαμάνκα), απέκτησαν όμως τα δικαιώματα των Ακαδημιών και ως φυσική συνέχεια της «αναπληρωματικής» ομάδας συνέχισαν στη Γ’ εθνική όπου και βρισκόταν. Πολύς κόσμος άρχισε να στηρίζει την ομάδα, καθώς ήταν γι’ αυτούς η φυσική συνέχεια της Σαλαμάνκα με τα παιδιά από τις Ακαδημίες. Μετά από δύο σεζόν όμως, η ισπανική Ομοσπονδία αποφάσισε ότι τελικά η Σαλμαντίνο πρέπει να θεωρείται νέα ομάδα και ότι λανθασμένα έπαιζε στη Γ’ εθνική, ακύρωσε τη μεταβίβαση των δικαιωμάτων και έτσι την έριξε στον πάτο του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Έτσι λοιπόν, η Σαλμαντίνο ακολούθησε την πορεία των Ουνιονίστας με μια σεζόν διαφορά και από την ΣΤ’ εθνική βρέθηκε φέτος στη Δ’. Πριν λίγους μήνες κατάφερε να αγοράσει τα δικαιώματα για την μπουτίκ και το έμβλημα του συλλόγου, ενώ αγωνίζεται και στο παλιό γήπεδο της Σαλαμάνκα (οι Ουνιονίστας έχουν έδρα 50 μέτρα μακριά, στο βοηθητικό στάδιο). Επόμενος στόχος να πάρει τα δικαιώματα για το όνομα. Την ίδια στιγμή μάχη για διάφορα δικαιώματα δίνουν και οι Ουνιονίστας και μάλιστα κέρδισαν πρόσφατα μια δικαστική απόφαση. Με τη διαφορά όμως ότι οι ίδιοι πιστεύουν ότι κανείς δεν πρέπει να λέει ότι είναι η Σαλαμάνκα και προς το παρόν υποστηρίζουν ότι δεν θα χρησιμοποιήσουν το όνομα και το έμβλημα. Την ίδια στιγμή ο ένας κατηγορεί τον άλλον και μιλούν οι δικηγόροι, ενώ ο κόσμος πιστεύει ότι η δική του ομάδα είναι η «σωστή». Μύλος…

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/11/IMG-20171121-WA0000-500x375.jpg)
Ναι, δεν είναι αστείο. Κυκλοφορούν και τέτοια ανάμεσα σε οπαδούς των ομάδων.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στη φετινή σεζόν όπου επιτέλους οι δυο ομάδες βρέθηκαν στην ίδια κατηγορία και πριν μερικές μέρες αντίπαλοι για πρώτη φορά. Η Σαλμαντίνο υποδέχτηκε τους Ουνιονίστας. Από το πρωί στους δρόμους υπήρχαν οπαδοί και των δύο ομάδων. Οι γηπεδούχοι της Σαλμαντίνο που λένε ότι η θυγατρική-2η ομάδα της Σαλαμάνκα από το 1943 είναι λογικό να είναι η Σαλαμάνκα και οι οπαδοί των Ουνιονίστας με σύνθημα «Ουνιόν ήταν μόνο μία» που λένε ότι η παλιά ομάδα τελείωσε το 2013 και πλέον δεν μπορεί να υπάρξει ομάδα αντικαταστάτρια, αλλά μια που απλώς να την τιμάει. Κάποιοι από αυτούς δάκρυζαν λέγοντας «θα επισκεφτώ το γήπεδό μου σαν φιλοξενούμενος».


Το πρώτο ντέρμπι στην ιστορία της Σαλαμάνκα, με δυο ομάδες που θέλουν να γίνουν ότι ήταν η παλιά Ουνιόν

Λίγο πριν τον αγώνα οι οπαδοί συναντιούνται απ’ έξω. Επεισόδια δεν γίνονται, αλλά το κλίμα είναι τεταμένο από τους πιτσιρικάδες και των δύο. Χειρονομίες και συνθήματα. Αστυνομική παρουσία. «Η Ουνιόν είμαστε εμείς» φωνάζουν οι οπαδοί της Σαλμαντίνο στους «φιλοξενούμενους» οπαδούς, ανθρώπους που πριν 4 χρόνια είχαν την ίδια αγωνία με αυτούς για τη σωτηρία της Σαλαμάνκα. Που πανηγύριζαν γκολ και νίκες, δάκρυσαν με υποβιβασμούς. Και τώρα ξαφνικά είναι αντίπαλοι σε ένα τοπικό ντέρμπι που όπως έγραψαν κάποιοι Ισπανοί είναι «το ντέρμπι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει» ή όπως έγραψε η Μάρκα, «το ντέρμπι των ορφανών». Στις κάμερες ο καθένας δηλώνει γιατί πιστεύει ότι υποστηρίζει το σωστό σύλλογο.

Στο παλιό σπίτι και των δύο, τα δυο πέταλα γεμίζουν με οπαδούς ντυμένους στα άσπρα και μαύρα να τραγουδούν τον ίδιο ύμνο κι όμως να είναι αντίπαλοι. Το παιχνίδι σκληρό, με φάουλ και αρκετούς καβγάδες μεταξύ των παικτών. Δεν είναι μόνο όλη αυτή η ιστορία, οι δυο ομάδες βρίσκονται στη 1η και 2η θέση του ομίλου τους και υπάρχει και βαθμολογική σημασία. Η Σαλμαντίνο κερδίζει τελικά με 1-0 με γκολ του Μεξικάνου Γκαλβάν. Οι οπαδοί της πανηγυρίζουν με τους παίκτες. Από την άλλη πλευρά οι φιλοξενούμενοι περιμένουν τους δικούς τους παίκτες και κάνουν χέρια όλοι μαζί, φωνάζοντας «αυτό δεν αγοράζεται με χρήματα» (μια που θεωρούν ότι ως ομάδα λαϊκής βάσης διαφέρουν). Σε άλλες περιπτώσεις μπορείς να πεις ποιος έχει δίκιο. Στη συγκεκριμένη όλοι έχουν κάποια βάση στα επιχειρήματά τους. Και κάπως έτσι, η Σαλαμάνκα αποκτά κι επίσημα ένα τοπικό ντέρμπι και δεν θα είναι παράξενο σε μερικά χρόνια να έχουν ξεχάσει όλοι τις στιγμές που υποστήριζαν την ίδια ομάδα, του Στελέα, του Ποπέσκου, του Παουλέτα και του Εντού Αλόνσο. Και εμείς να κάνουμε αφιερώματα για το «ιστορικό» κλάσικο της Σαλαμάνκα.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Πεμ 14 Φεβ 2019 21:12
Παράθεση
Το Πάθος στη Φωνή
Ο Οργανισμός Ραδιοφώνων Καταλωνίας διοργανώνει κάθε χρόνο ένα διαγωνισμό για τον καλύτερο σπίκερ των τοπικών ραδιοσταθμών. Οι συμμετοχές αποστέλλονται από τους ίδιους τους ραδιοσταθμούς στον Οργανισμό και μια κριτική επιτροπή ακούει τις περιγραφές και επιλέγει το νικητή. Στο διαγωνισμό του 2017, η κριτική επιτροπή μαγεύτηκε από έναν νεαρό σχολιαστή του Ράδιο Ουλότ, τον Πέρε Ρίμπες.

Πηγαίνοντας να παραδώσουν το βραβείο στο νικητή αντίκρισαν ένα εντεκάχρονο παιδί. Επιπλέον, αυτό το παιδί είναι τυφλό! Έχουμε αναφέρει ξανά στο μπλογκ περιπτώσεις τυφλών παιχτών και οπαδών. Περίπτωση όμως τυφλού σπορκάστερ είναι μοναδική. Ο Πέρε Ρίμπες, τυφλός εκ γενετής, διαμένει με την οικογένειά του στο χωριό Ουλότ της Καταλωνίας. Παρόλο που μένει στην Καταλωνία δεν είναι οπαδός, ούτε της Μπαρσελόνα, ούτε της Εσπανιόλ. Η Ανδαλουσιάνικη καταγωγή των γονιών του, μαζί με το γεγονός ότι έβαλε ένα στοίχημα με τον εαυτό του, τον έκανε οπαδό της Μπέτις. «Αρχικά είχα μια συμπάθεια στη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά άκουσα μια μέρα στο ράδιο τον ύμνο της Μπέτις. Είπα ότι αν κερδίσουν τρία συνεχόμενα παιχνίδια θα γίνω οπαδός τους. Το έκαναν και πια είμαι Μπέτικο».

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/img_adomenech_20170501-124015_imagenes_lv_otras_fuentes_pere1-kNTB-U422200045839CbB-992x558@LaVanguardia-Web-500x281.jpg)

Ο τοπικός όμιλος οπαδών της Μπέτις τον έχει ήδη ανακηρύξει επίτιμο μέλος. Μόλις έμαθαν για τον Πέρε, ο πρόεδρος του συνδέσμου Διέγο Σάντσεθ έβγαλε λαχνούς με τίτλο «Πέρε, σε θέλουμε σπίτι». Συγκέντρωσαν πάνω από €1.000 και έστειλαν τον Πέρε στο Μπενίτο Βιγιαμαρίν. Το ματς ήταν κόντρα στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. «Δε με ενθουσίασε τόσο να πάω στο γήπεδο για τη νίκη, όσο για να μπορέσω να τραγουδήσω ακαπέλα επιτέλους τον ύμνο που είχα ακούσει τόσες φορές στο ράδιο».

&feature=player_embedded
Η επίσκεψη του Πέρε στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας, ένα συγκινητικό βίντεο

Ένα παιδί που αρχικά στις αλάνες του χωριού έπιανε τη μπάλα με τα χέρια, μέχρι να του δείξουν οι φίλοι του ότι δεν είναι ακριβώς έτσι το άθλημα, κέρδιζε το βραβείο καλύτερου σπορκάστερ. Η σχέση του Πέρε με το μέσο δεν είναι ανεξήγητη. Ως τυφλός ήταν το αγαπημένο του μέσο. Άκουγε με τις ώρες ραδιόφωνο, κυρίως αθλητικά μαγκαζίνο και μεταδόσεις. «Αρχικά πίστευα ότι είναι τρομακτικά πολύπλοκο να μεταδίδεις όλη αυτήν την ευφορία. Όμως μου έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθώ ώστε να λύσω το αίνιγμα αυτό, με λίγη τύχη».

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/Pere1-500x280.jpg)

Την προηγούμενη σεζόν η ομάδα του χωριού του, του Ουλότ, ανέβηκε στη Σεγούνδα Β. Όπως όλοι οι κάτοικοι, έτσι και ο Πέρε πήγε στο πρώτο εντός έδρας ματς της ομάδας. Εκεί τον εντόπισε ο Δαβίδ Πλανέλια, τοπικός αθλητικογράφος και του πήρε συνέντευξη. Ο δημοσιογράφος εντυπωσιάστηκε από την ωριμότητα και τη γνώση του παιχνιδιού από τον μικρό. Πήγε σπίτι του να μιλήσει με τους γονείς του για να τον πάρει στο πρόγραμμα. Εκεί ανακάλυψε ότι η μητέρα του Πέρε ήταν καθηγήτρια του και το θέμα έκλεισε σε μερικά λεπτά. Ο Πέρε θα πήγαινε στο τοπικό ραδιόφωνο, στο πλάι του Δαβίδ Πλανέλια ως σχολιαστής στο ραδιοφωνικό αθλητικό μαγκαζίνο.

Μετά από λίγες εκπομπές ο Πλανέλια τον πήρε μαζί του σε περιγραφή αγώνα μαζί του. Ο Πέρε ήταν τόσο καλός σχολιαστής που κράτησαν την κασέτα και την έστειλαν στο ετήσιο διαγωνισμό του Οργανισμού Ραδιοφώνων Καταλωνίας, τον οποίο και τελικά κέρδισε. Όταν τον ρωτάνε πώς το κάνει όλο αυτό, απαντά:

«Το να σχολιάσεις ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι δεν σημαίνει μόνο να περιγράψεις το σχηματισμό των δύο ομάδων. Για μένα το κλειδί είναι να ακούς το σπορκάστερ και να αφήνεσαι στο πάθος του και στα σχόλιά του. Πάντα έλεγα ότι αν κάποιος κλείσει τα μάτια και ακούσει ένα ματς από το ράδιο, σίγουρα θα μπορούσε να κάνει πολλά σχόλια για το παιχνίδι, το οποία, ίσως, δε θα τα έκανε με ανοιχτά τα μάτια. Διότι το συναίσθημα σε κατακλύζει».

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/invidentolot-500x252.jpg)

Και πώς βλέπει ένα γκολ; «Δε χρειάζεται να δω απολύτως τίποτα. Ο σπορκάστερ το περιγράφει άψογα και καταλαβαίνω ακριβώς πως μπήκε». Μετά το βραβείο τον άκουσαν και ραδιοφωνικοί σπίκερ από τα μεγάλα ισπανικά ραδιόφωνα όπως το Ράδιο Καταλούνια, το Καδένα Σερ, το ΡΑΚ. Όλοι εντυπωσιάστηκαν από την ωριμότητα στα σχόλια και τη φοβερά ραδιοφωνική φωνή του. Ο Αντόνιο Ρομέρο του Καδένα Σερ δήλωσε: «Ανεξάρτητα από την αναπηρία του, έχει αρετές που εμείς δε διαθέτουμε. Η μνήμη του σε στατιστικά στοιχεία είναι εκπληκτική. Η φωνή του και η ωριμότητά του είναι τρομακτική για την ηλικία του».

Για το Δαβίδ Πλανέλια τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Το να έχω τον Πέρε στην ομάδα μου είναι ένας τρόπος να ζω κάθε αναμετάδοση ως κάτι τρομακτικά σπουδαίο». Πόσο σπουδαίο; «Ακόμα και αν ήξερα ότι δε θα έχω κανέναν άλλο ακροατή εκτός από αυτόν, ξέρω ότι θα άξιζε τον κόπο να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ για να ζήσει το παιχνίδι με τη φωνή μου».

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2017/09/img_adomenech_20170501-123833_imagenes_lv_otras_fuentes_pere2-kNTB-656x437@LaVanguardia-Web-500x333.jpg)

Ο Πέρε Ρίμπες ονειρεύεται να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα αθλητικογράφου. Προς το παρόν αστειευόμενος λέει ότι όταν τελειώσει τη σχολή θα έχει ήδη 10 χρόνια εμπειρίας στο χώρο. Αν δεν τα καταφέρει θα ασχοληθεί με τη μουσική και το σταντ-απ. Στο τέλος του χρόνου έχει δηλώσει συμμετοχή και για τον μουσικό διαγωνισμό Καταλωνίας, και στο βαθμό που μπορούμε να εμπιστευθούμε τους κατοίκους του Ουλότ, πάει για το ντάμπλ.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: ΛΑΜΙΑ FANS στις Πεμ 07 Μάρ 2019 20:00
Μακράν το πιο θεαματικό Πρωτάθλημα η Πριμέρα. Ανώτερη τεχνικά και από την Πρέμιερ, μπορεί να μην έχει τόσες μεγάλες ομάδες αλλά είναι πιο ελκυστικό από το Αγγλικό.
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 10 Μάρ 2019 13:42
Μια τέτοια μέρα του 1923 ιδρύθηκε στη Βιγιαρεάλ (μια πόλη με πληθυσμό όσο και η Κομοτηνή), μια ομάδα που την τελευταία 20ετία αποτελεί πρότυπο οργάνωσης για κάθε επαρχιακό σύλλογο.

Το κίτρινο υποβρύχιο που δεν βυθίστηκε
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/el-madrigal-fans-e1483842191481-500x334.jpg)

Η ιστορία της πόλης Βιγιαρεάλ (ή Βίλα Ρεάλ στα τοπικά βαλενσιάνικα) είναι λίγο ξενέρωτη. Ιδρύθηκε από το βασιλιά της Αραγονίας το 1274 για καθαρά πρακτικούς λόγους. Να υπάρχει μια πόλη σε στρατηγικό σημείο στον πόλεμο που έκανε εναντίον των Μαυριτανών για να πάρει την ανατολική Ισπανία πίσω. Τίποτα συγκλονιστικό δηλαδή. Η Βιγιαρεάλ πέρασε από διάφορες περιόδους ιστορικά και τελικά μετατράπηκε σε ένα βιομηχανικό κέντρο πορσελάνης και γενικά κεραμικών.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 η πόλη ήταν σχεδόν άγνωστη εκτός Ισπανίας (εκτός αν έψαχνες πλακάκια κουζίνας για το σπίτι σου). Με πληθυσμό σχεδόν όσο η Λαμία ή η Κομοτηνή, η τοπική ομάδα κατάφερε μόλις το 1998 να ανέβει για πρώτη φορά στην Πριμέρα και να μαθευτεί παραέξω. Όταν δε στις 13 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς, πέντε χιλιάδες φίλοι της έκαναν τα κάτι λιγότερο από 300 χιλιόμετρα μέχρι το Καμπ Νου, έζησαν στιγμές που δεν τις περίμεναν. Με πρωταγωνιστή τον Ρουμάνο Κραϊοβεάνου, η κίτρινη λαοθάλασσα στα ψηλά του σταδίου είδε από κοντά ένα ονειρικό 1-3. Την στιγμή που οι Καταλανοί ζητούσαν την απόλυση του φαν Χάαλ, οι υπόλοιποι 45.000 κάτοικοι της Βιγιαρεάλ ήταν στους δρόμους και στα συντριβάνια πανηγυρίζοντας το απίστευτο διπλό.

Τελικά όμως η παρουσία της στην Α’ εθνική ήταν γκεστ-σταρική. Παρ’ ότι έφτασε μέχρι την 11η θέση, έκανε τραγικό 2ο γύρο (κερδίζοντας μόνο τη Βαλένθια στο τοπικό ντέρμπι) και τερμάτισε 18η. Η άδικη μοίρα την έφερε στα μπαράζ με αντίπαλο τη Σεβίλλη. Δυο γκολ του σε εξοργιστικά καλή κατάσταση τότε Βασίλη Τσιάρτα στο Μαδριγάλ, έκαναν τη ρεβάνς στο κατάμεστο Ραμόν Σάντσεθ Πινχουάν τυπική διαδικασία. Πολλοί σκέφτηκαν ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που θα ακούγαμε το όνομα Βιγιαρεάλ. Οι κιτρινομπλέ όμως ανέβηκαν αμέσως, παίρνοντας την τρίτη θέση στην επόμενη Σεγούντα.

Για μια τετραετία η Βιγιαρεάλ έδινε τις μάχες της και κρατιόταν στην κατηγορία σχετικά άνετα. Παράλληλα προσπαθούσε να φτιάξει βάσεις σκεπτόμενη το μέλλον. Κατάφερε και δημιούργησε το 2002 τη Θιουδάδ Ντεπορτίβα ντε Βιγιαρεάλ, ένα καταπληκτικό προπονητικό κέντρο. Οκτώ γήπεδα, το μεγαλύτερο με εξέδρες 5.000 θεατών και προβολείς, σε 70.000 τ.μ.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/onoce_nuestro_proximo_rival_vi-768x512-500x333.jpg)

Μόλις πέρσι ολοκληρώθηκε σε συνεργασία με τον τοπικό δήμο και ένα δεύτερο παρόμοιο κέντρο. Ο πρόεδρος και ιδιοκτήτης της Βιγιαρεάλ Φερνάντο Ρόιγ το παρουσίασε με υπερηφάνεια. Η πόλη Βιγιαρεάλ έχει πλέον ένα γήπεδο ποδοσφαίρου για κάθε 3.000 κατοίκους, μέσος όρος που δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στην Ισπανία. Δώδεκα γήπεδα υπάρχουν διαθέσιμα για τις ακαδημίες του συλλόγου και συνολικά 1.800 παιδιά προπονούνται καθημερινά εκεί. Κρεβάτια για τα παιδιά, υπερσύγχρονα γυμναστήρια, εστιατόριο κ.ο.κ. Ο Ρόιγ δήλωσε ότι το 10% του προϋπολογισμού του συλλόγου πηγαίνει στα τμήματα υποδομής.

Τα πρώτα χρόνια ο Ρόιγ πάντα κοιτούσε προς την Λ. Αμερική. Έφερε παίκτες όπως ο Παλέρμο, ο Αρουαμπαρένα, ο Κάνια και φυσικά ο Μάρκος Σένα. Και μας έκανε να αγαπήσουμε και να ευχαριστούμε για πάντα τη Βιγιαρεάλ, όταν έδωσε δεύτερες ευκαιρίες σε δυο ποδοσφαιριστές που είχαν αρχίσει να φέρουν την ταμπέλα του “αποτυχημένου στην Ευρώπη”. Πρώτα στον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε που έφυγε ως “λίγος” από την Μπαρτσελόνα και μετά στον Ντιέγκο Φορλάν που απέτυχε στο Μάντσεστερ. Με ενορχηστρωτή τον Μανουέλ Πελεγκρίνι, απολαύσαμε μια λάτιν Βιγιαρεάλ. 25 γκολ ο Φορλάν (1ος σκόρερ της Πριμέρα), 15 ο Ρικέλμε και μια μεγαλοπρεπής τρίτη θέση. Ακολούθησαν τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ και το χαμένο πέναλτι του Ρικέλμε και η 2η θέση το 2007-08 με πρωταγωνιστές τους Μάρκος Σένα και Νιχάτ και μια σούπερ άμυνα. Από το 2004 μέχρι και το 2011 η Βιγιαρεάλ δεν τερμάτισε ποτέ κάτω από την 8η θέση και πήρε μια 2η, μια 3η και μια 4η σε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα του κόσμου.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/juan-roman-riquelme-500x319.jpg)
Το μοιραίο πέναλτι του Ρικέλμε

Ο Πελεγκρίνι έφυγε για τη Ρεάλ και η οικονομική κρίση ανάγκασε τον Ρόιγ να χαμηλώσει το μπάτζετ. Οι λατινοαμερικάνοι λιγόστεψαν, το ίδιο και τα μεγάλα συμβόλαια. Η Βιγιαρεάλ ήταν λογικό ότι θα γίνει λιγότερο ανταγωνιστική. Αλλά έπρεπε να γίνουν ένα σωρό πράγματα για να πέσει το 2011-12, μια χρονιά καταραμένη όταν από 4η στο προηγούμενο πρωτάθλημα, τερμάτισε 18η. Αρχικά, το καλοκαίρι δεν έδωσε πολλά χρήματα για μεταγραφές, ενώ πούλησε τον Καθόρλα. Στη συνέχεια, έπεσε στον όμιλο του θανάτου στο Τσάμπιονς Λιγκ με Μπάγερν, Νάπολι και Μάντσεστερ Σίτι. Έχασε πολύτιμες δυνάμεις εκεί, τερματίζοντας χωρίς πόντο. Άλλαξε τρεις προπονητές κι αντιμετώπισε τραυματισμούς τουλάχιστον δέκα παικτών που τις δημιούργησαν πολλά προβλήματα. Και στο τέλος μίλησε και η γκίνια. Η Βιγιαρεάλ έχασε συνολικά 15 βαθμούς από γκολ που δέχτηκε στα τελευταία πέντε λεπτά των αγώνων!

Οι συγκλονιστικές στιγμές του υποβιβασμού

Αποκορύφωμα η τελευταία αγωνιστική με την κεφαλιά του Φαλκάο στο 88′ στο Μαδριγάλ για το 0-1 της Ατλέτικο. Λίγα δευτερόλεπτα μετά ο Ταμούδο σκόραρε στις καθυστερήσεις του Ράγιο Βαγιεκάνο-Γρανάδα για να σωθεί τελικά η ομάδα της Μαδρίτης. Πολλά ειπώθηκαν για εκείνο το ματς, με τους παίκτες της Ράγιο (με πρώτο ποιον άλλον, τον Ντιέγκο Κόστα) να ενημερώνουν αυτούς της Γρανάδα για το γκολ του Φαλκάο και να τους ζητούν να τους αφήσουν να σκοράρουν. Ο Ταμούδο τελικά σκοράρει, Ράγιο και Γρανάδα σώζονται και η Βιγιαρεάλ πέφτει. Παίκτες και κόσμος ξεσπούν σε κλάματα. Ο Φερνάντο Ρόιγ κατεβαίνει δακρυσμένος, σαν χαρακτήρας σε αρχαία ελληνική τραγωδία τα σκαλιά. Μπαίνει στο γήπεδο για να ζητήσει συγγνώμη από τον κόσμο, χειροκροτώντας. Ούτε λαϊκά δικαστήρια, ούτε τίποτα. Ο κόσμος του Μαδριγάλ τον χειροκροτεί πίσω.

Είναι ο ίδιος εκατομμυριούχος πρόεδρος που το 2009 έδωσε δωρεάν διαρκείας σε ανέργους μέλη του συλλόγου. Αυτός που δηλώνει ότι σε μια Λίγκα που οι ομάδες συνολικά έχουν χρέη μερικών δις, η Βιγιαρεάλ δεν χρωστάει σε κανέναν, πορεύεται με βάση τα έσοδά της, την στιγμή που μεγάλες ομάδες της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης αλλά και των Βάσκων έχουν προνομιακή μεταχείριση. Όταν το 2012 η Βιγιαρεάλ είχε συσσωρεύσει ζημίες, ο Ρόιγ δεν σκέφτηκε να ζητήσει βοήθεια από το κράτος, ούτε να τα παρατήσει. Πούλησε το 2,4% από τις μετοχές του σε μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ και κάλυψε το χρέος. Ο σωστός ιδιοκτήτης δεν είναι αυτός που χρεώνει με μεταγραφές αεροδρομίου, αλλά αυτός που στα δύσκολα βρίσκεται εκεί. Ίσως γι’ αυτό πήρε το χειροκρότημα στις 13 Μαΐου του 2012 παρά τον υποβιβασμό.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/1451052067_032475_1451052163_noticia_grande-768x500-500x326.jpg)

Κι η Βιγιαρεάλ επέζησε παρά τις πολλές αντιξοότητες. Όπως όταν ανακοίνωσε ότι προπονητής στη Σεγούντα θα ήταν ο “Μανόλο” Πρεσιάδο για να βρεθεί νεκρός λίγες ώρες αργότερα από καρδιακή ανακοπή στο ξενοδοχείο. Τελικά όμως, σαν το 1998, έτσι και το 2012 ανέβηκε αμέσως ξανά στην μεγάλη κατηγορία. Κι όχι απλά ανέβηκε, βγήκε δυο φορές έκτη, μία τέταρτη και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Γιουρόπα Λιγκ.

Στην αρχή της σεζόν 2016-17, μια νέα κρίση χτύπησε. Ο Ρόιγ λίγο πριν το πρώτο ματς έδιωξε τον Μαρθελίνο, επί τρία χρόνια προπονητή της ομάδας. Την τελευταία αγωνιστική, η Βιγιαρεάλ έχασε από τη Χιχόν και η Ράγιο έπεσε (ναι, οι ίδιες ομάδες πρωταγωνίστριες σε ένα θρίλερ, τέσσερα χρόνια μετά). Ο Μαρθελίνο, παιδί της Χιχόν, κατηγορήθηκε από τη Ράγιο ότι δεν χτύπησε το ματς και τα πράγματα έγιναν χειρότερα όταν η γυναίκα του (!) έγραψε “Χιχόν το έργο μας ολοκληρώθηκε, φεύγουμε και σε αφήνουμε στην Α’ εθνική”. Λίγο οι κακές σχέσεις του Μαρθελίνο με τους παίκτες, λίγο το γεγονός ότι ο καλός/χρυσός ο Ρόιγ αλλά θέλει να συμμετέχει στα μεταγραφικά και έτσι η Βιγιαρεάλ έμεινε χωρίς κόουτς την τελευταία στιγμή. Ο σύλλογος περνάει δύσκολες στιγμές, κινδυνεύει με υποβιβασμούς ή πέφτει, αλλά σχεδόν πάντα επιστρέφει και κατακτάει ψηλές θέσεις. Οι αποτυχίες είναι μέσα στη ζωή και το ποδόσφαιρο. Το θέμα είναι να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι σε αυτές.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: PAS and stale bread στις Κυρ 10 Μάρ 2019 15:30
Μια τέτοια μέρα του 1923 ιδρύθηκε στη Βιγιαρεάλ...

Θυμάμαι σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ο Λόκο (μάλλον Γυφτόπουλο) πριν 12-14 χρόνια είχε πει ότι είχε πάει στην Ισπανία και είχε παρακολουθήσει την δουλειά που γίνεται στις εγκαταστάσεις που προπονούνται οι μεγάλες ομάδες. Και είχε πει χαρακτηριστικά κουνώντας το δάχτυλο "το καλύτερο προπονητικό κέντρο δεν το έχει η Μπαρτσελόνα ούτε η Ρεάλ, ούτε η Βαλένθια. Tο έχει η Βιγιαρεάλ." Το θυμάμαι σαν να ήταν χτες να το λέει ο Λόκο γιατί μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση.
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: ΛΑΜΙΑ FANS στις Πεμ 02 Μάι 2019 21:55
Περαστικά Iker!
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 19 Μάι 2019 22:06
Παράθεση
Ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία της Μπαρτσελόνα (αφού πρώτα σώθηκε από μια τραγωδία)
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/11/kubala-500x281.jpg)

To μεσημέρι της 17ης Μαΐου του 2002 η Μπαρτσελόνα παρουσίαζε στους δημοσιογράφους τον Λούις Φαν Χαάλ, που επέστρεφε στον πάγκο της ομάδας δυο μόλις χρόνια αφότου τον είχε αφήσει. Στο τέλος της παρουσίασης ο πρόεδρος της ομάδας Ζοάν Γκασπάρ ανακοίνωσε στους παρευρισκόμενους τα άσχημα νέα και ζήτησε να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή: Ο Λάζλο Κουμπάλα είχε αφήσει την τελευταία του πνοή λίγη ώρα πριν.

Ο Κουμπάλα είχε εισαχθεί τον Φλεβάρη εκείνης της χρονιάς σε μια κλινική της Βαρκελώνης με ανεπάρκεια ασβεστίου στο αίμα. Τρεις μήνες κράτησε η μάχη που έδωσε με την ασθένεια του. Τελικά έφυγε από τη ζωή μερικές μέρες πριν κλείσει τα 75 του. Στο σαλόνι του σπιτιού του υπήρχαν όλα τα μετάλλια και τα τρόπαια που κατέκτησε φορώντας τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, παρ’ όλα αυτά τα μεγαλύτερα κατορθώματα του δεν χωράνε σε καμία τροπαιοθήκη. Το 1999, τη χρονιά που η Μπάρτσα συμπλήρωνε 100 χρόνια ζωής, σε ένα γκάλοπ μεταξύ των οπαδών της, ο Κουμπάλα ψηφίστηκε «ο καλύτερος παίκτης που έχει φορέσει ποτέ τη φανέλα της ομάδας» και δεν χρειάζεται να είναι κανένας μεγάλος γνώστης του ποδοσφαίρου για να αντιληφθεί για πόσο σπουδαία διάκριση μιλάμε.

Ο, γεννημένος στη Βουδαπέστη, Κουμπάλα έφτασε στη Βαρκελώνη το 1950 και φόρεσε τα μπλαουγκράνα για μια ολόκληρη δεκαετία, κατά την οποία κέρδισε σχεδόν τα πάντα, καθοδηγώντας την ομάδα μαεστρικά και σκοράροντας ασταμάτητα. Η αγωνιστική υπεροχή του ήταν τόσο αδιαμφισβήτητη και η προσωπικότητα του τόσο έντονη που όλοι όσοι έζησαν εκείνη τη Μπαρτσελόνα συμφωνούν πως αυτός ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που η ομάδα άλλαξε επίπεδο. Και αυτό δεν έγινε μόνο στα λόγια.

Ο ταλαντούχος και επιδειξίας Κουμπάλα ήταν το επίκεντρο της προσοχής και τα κατορθώματα του εντός και εκτός γηπέδων συζητιόταν σε όλη τη χώρα. Κάπως έτσι το παλιό γήπεδο της Μπάρτσα, το Λες Κορτς, σύντομα αποδείχτηκε πολύ μικρό για να χωρέσει τους ανθρώπους που ήθελαν να απολαύσουν τον Κουμπάλα και την ομάδα του. Όσοι δεν κατάφερναν να βρουν εισιτήριο για κάποιο από τα εντός έδρας παιχνίδια των Καταλανών έκαναν βόλτες γύρω από το γήπεδο με ένα ραδιοφωνάκι στο χέρι, σε μια προσπάθεια να βρίσκονται όσο πιο κοντά γίνεται στις παραστάσεις του Ούγγρου. Βλέποντας όλη αυτή την απήχηση η διοίκηση της ομάδας επιτάχυνε τις διαδικασίες ανέγερσης νέου γηπέδου και κάπως έτσι οι ‘μπλαουγκράνα’ μετακόμισαν το 1957 στο τεράστιο Καμπ Νου.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/11/kubala4-500x379.jpg)

Η λατρεία του κόσμου για τον Κουμπάλα συνεχίστηκε και στο νέο γήπεδο και ο Ισπανός πλέον (αφού σύντομα απέκτησε την υπηκοότητα και έγινε ο πρώτος παίκτης που παίζει για 3 διαφορετικές εθνικές, έχοντας φορέσει προηγουμένως και τη φανέλα της Τσεχοσλοβακίας) επιθετικός σπάνια τον άφηνε παραπονεμένο. Σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος με τη Σεβίλλη η Μπάρτσα βρέθηκε νωρίς πίσω στο σκορ με 3-0. Την ώρα που όλοι οι συμπαίκτες του έδειχναν να τα έχουν χαμένα ο Κουμπάλα πήρε τη μπάλα από τα δίχτυα μετά το τρίτο γκολ και την κουβάλησε μέχρι τη σέντρα. Όταν έφτασε εκεί, την άφησε κάτω και έχοντας πλέον την προσοχή όλων, με αργές και ψύχραιμες κινήσεις μάζεψε ψηλά τα μανίκια της φανέλας του. Όλοι στο γήπεδο πήραν το μήνυμα. Είχε φτάσει η ώρα της απάντησης. Η Μπαρτσελόνα γύρισε τελικά το παιχνίδι και η φράση «τώρα μαζεύω τα μανίκια μου», συνώνυμη του «τα πράγματα σοβάρεψαν», έγινε μόδα στη Βαρκελώνη τα επόμενα χρόνια.

Ο Κουμπάλα δεν περιόριζε πάντως τις παραστάσεις του εντός αγωνιστικού χώρου. Τη δεκαετία εκείνη κάμποσοι ιδιωτικοί ντετέκτιβ ζούσαν κυριολεκτικά χάρη σε εκείνον, καθώς η διοίκηση προσπαθούσε να είναι ενήμερη ανά πάσα στιγμή για τα αμέτρητα νυχτοπερπατήματα του. Ο Ούγγρος αγαπούσε τη νύχτα, το αλκοόλ και τα πάρτι σε τέτοιο βαθμό που αρκετές φορές χρειαζόταν ειδικά μασάζ, κρύα ντουζ και καφέδες με αλάτι για να μπορέσει να συνέλθει πριν από τα παιχνίδια ή έστω να φτάσει σε μια ανεκτή κατάσταση νηφαλιότητας . Παρά τις αμέτρητες παρατηρήσεις που δεχόταν για τον τρόπο ζωής του, ο ίδιος αντιμετώπιζε το θέμα με ένα μείγμα χαλαρότητας και υπεροψίας, φτάνοντας στο σημείο να κλείνει συμφωνίες με τον προπονητή του μετά από ξενύχτια και πριν από φιλικά: «Αν σκοράρω δυο φορές, θα με αφήσεις να πάω σπίτι».



Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν θα είχε συμβεί αν μια μέρα, μερικά χρόνια πριν από την εποχή της αποθέωσης στη Βαρκελώνη, ο Κουμπάλα δεν άλλαζε τελευταία στιγμή την απόφαση του να μπει σε ένα αεροπλάνο. Στις αρχές του 1949 ο Λάζλο Κουμπάλα εγκατέλειπε τη χώρα του στην καρότσα ενός φορτηγού, ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή μακριά από την κομμουνιστική Ουγγαρία. Ο δρόμος τον έβγαλε στην Ιταλία, όπου για αρκετό καιρό έμεινε σε ένα καμπ προσφύγων. Η μικρούλα Προ Πάτρια, με έδρα τη Λομβαρδία, ήταν η μόνη που δέχτηκε να τον εντάξει στο δυναμικό της. καθώς η ΦΙΦΑ του είχε επιβάλλει τιμωρία ενός έτους μετά από καταγγελία της Ουγγρικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, η οποία τον κατηγορούσε για αθέτηση του συμβολαίου που είχε με την Ουγγρική Βάσας, λιποταξία και έξοδο από τη χώρα χωρίς άδεια.

Στην πρώτη προπόνηση του με την Προ Πάτρια ο πρόεδρος της ομάδας τον προκάλεσε να κάνει 400 τσαλιμάκια, βάζοντας ως έπαθλο το ρολόι του. «Πίστευε ότι είναι αδύνατον, οπότε κι εγώ ξεκίνησα, αριστερό, δεξί, αριστερό, δεξί, μερικές συνεχόμενες κεφαλιές, 398, 399, 400, κανένα πρόβλημα. Για παν ενδεχόμενο στο τέλος έκανα και ένα γύρο του γηπέδου με τη μπάλα στον αέρα. Είχε μείνει έκπληκτος. Το ίδιο όμως κι εγώ. Ήταν ένα πραγματικά ωραίο ρολόι!» θυμόταν αρκετά χρόνια μετά ο Κουμπάλα.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/11/kubala2-500x249.jpg)

Η παρουσία του Ούγγρου στο ιταλικό ποδόσφαιρο δεν πέρασε απαρατήρητη και λίγους μήνες μετά αρκετές μεγάλες ομάδες ενδιαφέρθηκαν για την περίπτωση του. Κορυφαία όλων η Τορίνο, που εκείνα τα χρόνια κυριαρχούσε εντός συνόρων και αποτελούσε τον βασικό προμηθευτή παικτών της εθνικής Ιταλίας. Οι άνθρωποι της προσέγγισαν τον Κουμπάλα και γρήγορα συμφώνησαν μαζί του. Το μόνο που έμενε ήταν να διευθετηθεί το πρόβλημα με την τιμωρία του.

Στις αρχές Μαΐου του 1949 η Μπενφίκα κάλεσε την Τορίνο στη Λισαβόνα για ένα φιλικό προς τιμήν του αρχηγού της, Φρανσίσκο Φερέιρα. Ήταν μια ιδανική ευκαιρία για τον Κουμπάλα να αγωνιστεί με τη νέα του ομάδα και να πάρει παιχνίδια στα πόδια του. Μερικές μόλις ώρες πριν την αναχώρηση όμως τα σχέδια του Ούγγρου άλλαξαν. Ο μικρός του γιος, που είχε καταφθάσει στην Ιταλία μαζί με τη μητέρα του λίγες μόλις μέρες πριν, αρρώστησε και ο Κουμπάλα δίχως να το σκεφτεί πολύ ακύρωσε τη συμμετοχή του στο φιλικό, επιλέγοντας να κάτσει μαζί του. Η Τορίνο ταξίδεψε στην Πορτογαλία χωρίς αυτόν αλλά με όλα τα υπόλοιπα αστέρια της. Εκεί ηττήθηκε με 4-3 αλλά αυτό είναι το τελευταίο πράγμα για το οποίο έμεινε στην ιστορία εκείνο το ταξίδι.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/11/basilica-di-superga-500x281.jpg)

Κατά την επιστροφή στην Ιταλία, στις 4 Μαΐου, το αεροπλάνο που μετέφερε την αποστολή προσέκρουσε στο λόφο Σουπέργκα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι 31 επιβάτες του. Η Τορίνο έχασε μέσα σε μια στιγμή την καλύτερη φουρνιά παικτών της ιστορίας της και η εθνική Ιταλίας τους περισσότερους διεθνείς της. Δυο μέρες αργότερα η Ιταλική ομοσπονδία ανακήρυξε την (πρωτοπόρο σε εκείνο το σημείο, με 4 βαθμούς διαφορά από τη δεύτερη Ίντερ) Τορίνο πρωταθλήτρια, παρ’ότι υπήρχαν ακόμα 4 παιχνίδια, στα οποία οι αντίπαλοι της αγωνίστηκαν με τη δεύτερη ομάδα τους.

Ο Λάζλο Κουμπάλα δεν φόρεσε ποτέ τελικά τη φανέλα της Ιταλικής ομάδας. Η απόφαση του να μην ανέβει σε εκείνο το αεροπλάνο όχι μόνο έσωσε τη δικιά του ζωή αλλά βοήθησε σε μεγάλο βαθμό να αλλάξει και η ιστορία μιας από τις μεγαλύτερες ομάδες σήμερα του πλανήτη. Το 2012, δεκατρία χρόνια μετά την ανακήρυξη του ως «ο καλύτερος παίκτης που φόρεσε ποτέ τη φανέλα της Μπάρτσα», τρία χρόνια μετά τη μέρα που ένα άγαλμα του τοποθετήθηκε έξω από το Καμπ Νου και λίγους μήνες αφότου ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα δήλωσε στην 10η επέτειο του θανάτου του «ήταν αυτός που έκανε το Λες Κορτς τόσο μικρό για τους φιλάθλους μας», κυκλοφόρησε στην Ισπανία η βιογραφία του. Ο τίτλος της; «Ο ήρωας που άλλαξε την ιστορία της Μπαρτσελόνα».

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2016/11/kubala3-500x239.jpg)
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 19 Μάι 2019 22:17
Παράθεση
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/SPO008G10-e1558113988380.jpg)
Βουτιά από ψηλά, σε μολυβένια θάλασσα

Περίπου 150 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη Λα Κορούνια (ή Α Κορούνια όπως λέγεται στην τοπική διάλεκτο της Γαλικίας) βρίσκεται η ακτή Ας Φούρνας. Οι βροχές, ο αέρας κι ο αεικίνητος Ατλαντικός κατατρώνε τη βραχώδη παραλία, όπως και τις περισσότερες στην περιοχή της Γαλικίας. Μια συνεχής μάχη ανάμεσα στη γη και τα στοιχεία της φύσης, με τα δεύτερα να κερδίζουν. Οι φαγωμένοι βράχοι, οι μικροί όρμοι, οι σπηλιές που σχηματίζονται. Από εκεί έδωσαν κι οι ντόπιοι το όνομα, καθώς Ας Φούρνας σημαίνει “τα πιθάρια”.

Σε εκείνες τις θάλασσες πήγαινε κι ο νεαρός Ραμόν Σαμπέδρο από μικρός. Να βλέπει τον Ατλαντικό και να βουτάει στην αγαπημένη του θάλασσα. Μέχρι που μια μέρα του Αυγούστου του 1968 δεν υπολόγισε σωστά το βάθος, πήδηξε και το κεφάλι του χτύπησε σε έναν βράχο, μένοντας παράλυτος από το λαιμό και κάτω. Αν το όνομα του νεαρού δεν σας λέει κάτι, ίσως δεν έχετε διαβάσει για την ιστορία του ή δεν έχετε δει την ισπανική ταινία με τίτλο “Η Θάλασσα Μέσα Μου” (Mar Adentro) του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ με πρωταγωνιστή τον Χαβιέρ Μπαρδέμ που μιλάει για τη προσπάθεια του Ραμόν να φύγει από τη ζωή με τον τρόπο που ήθελε. Κάπου εκεί στη μοιραία ακτή βρίσκεται και μια επιγραφή αφιερωμένη σ’ αυτόν που γράφει: “υπερασπιστής της ζωής και του θανάτου με αξιοπρέπεια”.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/Playa-de-As-Furnas-1.jpg)
Η περιοχή Ας Φούρνας στη Γαλικία

Δεν γνωρίζω αν ο Ραμόν έβλεπε ποδόσφαιρο κι αν το έκανε ποια ομάδα της περιοχής υποστήριζε. Άλλωστε και το Βίγκο είναι εκεί κοντά. Σίγουρα πάντως πρόλαβε την ομάδα της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και την ιστορία του συγκλονιστικού πρωταθλήματος τη σεζόν 1993-94. Μίας ομάδας που είχε ανέβει από τη Σεγούντα μόλις δύο χρόνια πριν και έμεινε πιστή μέχρι το τέλος στη φιλοσοφία της, αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια τη νίκη και την ήττα. Τη ζωή και τον ποδοσφαιρικό θάνατο. Η σεζόν ξεκίνησε με την Μπαρσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ να έχει κατακτήσει τα τρία προηγούμενα πρωταθλήματα (τα δύο με διαφορά ενός βαθμού από τη Ρεάλ) και με τους Μαδριλένους να μην είναι σε καλή κατάσταση, ο τίτλος φαινόταν ότι θα είναι εύκολη υπόθεση για τους Καταλανούς.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/superdepor.png)
Η Σούπερ Ντέπορ της εποχής

Η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια όμως είχε διαφορετική άποψη. Ανέβηκε στην 1η θέση την 14η αγωνιστική και δεν έλεγε να πέσει από εκεί με τίποτα. Με προπονητή τον Αρσένιο Ιγκλέσιας που ήταν ένας πατέρας για τους ποδοσφαιριστές του και σπουδαίους παίκτες, όπως την τριάδα των Βραζιλιάνων Μάουρο Σίλβα, Ντονάτο και Μπεμπέτο, τον Μίροσλαβ Τζούκιτς στην άμυνα και ταλαντούχους Ισπανούς όπως τον Φραν, η ομάδα της Γαλικίας ξεπερνούσε τον έναν μετά τον άλλον τους αντιπάλους της. Ο έμπειρος Κρόιφ ήξερε ότι έπρεπε να μεταφέρει την πίεση στους άπειρους ανταγωνιστές του. Έτσι, πήγαινε στις συνεντεύξεις τύπου με ένα άνετο και χαλαρό στιλ, αλαζονικό κατά πολλούς, με τα γλειφιτζούρια του (μια που προσπαθούσε να ξεχάσει το τσιγάρο) και πάντα έβρισκε κάτι να πει για την Ντεπορτίβο που δεν θα άντεχε. «Αν ήμουν ο προπονητής της Ντεπορτίβο, θα ανησυχούσα», δήλωνε ο Ολλανδός, σίγουρος ότι τα λόγια του θα μεταφερθούν στη Γαλικία.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/2943512-1458831398846-1024x682.jpg)

Έξι αγωνιστικές πριν το τέλος, η Ντέπορ κέρδισε με 2-1 την Ατλέτικο και έμεινε τρεις βαθμούς μακριά από τη δεύτερη Μπαρτσελόνα (με τη νίκη να δίνει δύο βαθμούς). Ο Κρόιφ αντί να αγχωθεί πέρασε στην επίθεση. “Η Ντεπορτίβο κέρδισε δύσκολα παίζοντας στο καλύτερό της. Αν έβαζε ελάχιστη λιγότερη σωματική προσπάθεια δεν θα είχε πάρει το παιχνίδι. Αυτή είναι η διαφορά μας. Εμείς κερδίζουμε τα παιχνίδια, χωρίς καν να φτάσουμε στο μάξιμουμ». Ήταν ίσως η κορύφωση των mind games του Ολλανδού και των επιθέσεών του στον Ιγκλέσιας. Ο κόσμος της Λα Κορούνια αντέδρασε κι αποφάσισε να στηρίξει τον κόουτς και την ομάδα. Έτσι, στις 17 Απριλίου, το Ριαθόρ γέμισε με κόσμο για τον αγώνα με την Τενερίφη, αλλά και με τα περίφημα γλειφιτζούρια. Άντρες, γυναίκες, γιαγιάδες, παππούδες και παιδιά εμφανίστηκαν με τα Chupa Chups, τη μάρκα που προτιμούσε ο Κρόιφ. Κι επειδή το όνομά τους σημαίνει “ρουφάω”, με ακριβώς όλες τις έννοιες που έχει η λέξη και στα ελληνικά, δεν έλειψαν και πολλά συνθήματα σε πανό με λογοπαίγνια εναντίον του Κρόιφ. 30.000 Chupa Chups μοιράστηκαν στον κόσμο της Ντεπορτίβο κι ο κόσμος πανηγύρισε γευστικά τη νίκη με 2-0.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/chupa-chups-1024x605.jpg)
Ο κόσμος στο Ριαθόρ και τα γλειφιτζούρια του

Το κοινό πίστευε στην ομάδα που έκλεισε 20 συνεχόμενες αγωνιστικές στην πρώτη θέση και ζούσε το μεγάλο όνειρο, να έρθει για πρώτη φορά ένα πρωτάθλημα στην πόλη του. Φαίνεται όμως ότι τα παιχνίδια του Κρόιφ έπιασαν. Όταν την επόμενη αγωνιστική η Μπαρσελόνα έκανε περίπατο με 0-4 επί της Θέλτα (που καθόλου δεν στενοχωρήθηκε για την ήττα της, αφού δεν ήθελε με τίποτα να πάρει πρωτάθλημα η μισητή αντίπαλος), η Λα Κορούνια κόλλησε με 0-0 στη Γέιδα. Κι όταν μια εβδομάδα μετά η Μπαρσελόνα έριξε άλλα 4 γκολ στη Χιχόν, η Ντέπορ έφτασε τα 180 λεπτά χωρίς τέρμα, με ένα ακόμα 0-0, αυτή τη φορά εντός έδρας με τη Ράγιο, σε μια τεράστια έκπληξη. Ο Κρόιφ χαμογελούσε βλέποντας τη Ντέπορ να τρεκλίζει στην τελική γραμμή.


Το κρισιμότατο γκολ του Αμόρ στο Μπερναμπέου

Προς μεγάλη απογοήτευση των οπαδών της Ντέπορ, οι Καταλανοί πέρασαν και από το Μπερναμπέου με 0-1 (μοναδική νίκη του Κρόιφ στη Μαδρίτη, σε ένα ματς που η Ρεάλ ήταν καλύτερη) και μια μέρα αργότερα η Λα Κορούνια περνούσε κι αυτή από τη Λογρονιές νικηφόρα, μπροστά σε 8.000 εκδρομείς οπαδούς της. Κάπως έτσι φτάσαμε στις 14 Μαΐου του 1994 και την τελευταία αγωνιστική. Η πρωτοπόρος με ένα βαθμό Ντεπορτίβο υποδεχόταν την αδιάφορη Βαλένθια κι η Μπαρσελόνα τη Σεβίλλη που κυνηγούσε την έξοδό της στο ΟΥΕΦΑ. Η πόλη ήταν ντυμένη στα μπλε και τα άσπρα. Όλος ο κόσμος ανέπνεε για τη μεγάλη στιγμή.

Η Ντεπορτίβο είχε όπως και σε όλα τα ματς της μια ατσάλινη άμυνα (δέχτηκε 18 γκολ μόλις σε 38 αγώνες), αλλά όπως και στις δύο πρόσφατες γκέλες της, δυσκολευόταν να σκοράρει. Τα ευχάριστα νέα όμως ήρθαν από τη Βαρκελώνη. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε άνοιξε το σκορ για τη Σεβίλλη και παρά το γεγονός, ότι ο Κρίστο Στόιτσκοφ ισοφάρισε, ένα γκολ του Νταβόρ Σούκερ έγραψε το 1-2 για τους φιλοξενούμενους, με την Ντεπορτίβο να έχει περισσότερο το νου της στα ραδιοφωνάκια παρά στο δικό της παιχνίδι. Στο ημίχρονο ήταν στο 0-0, αλλά ακόμα πρώτη, ακόμα κι αν έτρωγε γκολ και έμενε το άλλο ματς έτσι θα σήκωνε το πρωτάθλημα. Στο ποδόσφαιρο όμως, 45 λεπτά είναι ένας αιώνας, μια χαοτική απόσταση μεταξύ των πιο ευχάριστων και των πιο δυσάρεστων συναισθημάτων.



Η Μπαρσελόνα βγήκε με ορμή στο 2ο ημίχρονο. Ο Κρόιφ έκανε τη δουλειά του στα αποδυτήρια κι οι παίκτες του βγήκαν σεληνιασμένοι. Στόιτσκοφ, Ρομάριο (φτάνοντας τα 30 γκολ και βγαίνοντας πρώτος σκόρερ), Λάουντρουπ και Μπακέρο έγραψαν την ανατροπή. Το σκορ στο Καμπ Νου έγινε 5-2. Στα 1.500 χιλιόμετρα βορειοδυτικά, στο Ριαθόρ το 0-0 παρέμενε και μαζί η αγωνία του κόσμου, με τις ελπίδες του να σιγοσβήνουν. Μέχρι το 89′. Τότε που ο Νάντο (πρώην παίκτης της Βαλένθια), ανατράπηκε από τον Σερέρ. Ο διαιτητής Λόπεθ Νιέτο, έδωσε ένα από τα πιο κρίσιμα πέναλτι της καριέρας του.

Το κοινό στο Ριαθόρ δεν το πίστευε, άρχισε να πανηγυρίζει, ο Μπεμπέτο έπεσε στα γόνατα στο χορτάρι, τη στιγμή που στο Καμπ Νου, ο Ρομάριο από τον πάγκο κοιτούσε τις εξέδρες προσπαθώντας να καταλάβει τι γινόταν. Εκεί που όλα έμοιαζαν χαμένα, η λύτρωση ερχόταν για τη Λα Κορούνια. Μερικές φορές όμως, ο διάολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Ο Βραζιλιάνος Ντονάτο, ο εκτελεστής της Ντέπορ, είχε βγει αλλαγή πριν 15 περίπου λεπτά. Ο Μπεμπέτο, που είχε αστοχήσει σε δύο πέναλτι μέσα στη σεζόν, δεν ήθελε να πάρει την ευθύνη, φοβήθηκε. «Ένιωθα ότι δεν ήμουν έτοιμος να το εκτελέσω», δήλωσε χρόνια μετά.


Περίπου στα 4′ οι σκηνές πανικού και χαράς.

Τελικά την ευθύνη ανέλαβε ο Μίροσλαβ Τζούκιτς, που είχε αστοχήσει σε πέναλτι στο Μπερναμπέου. Την ίδια μέρα, ήταν η γυναίκα του που τον είχε προειδοποιήσει. «Σε παρακαλώ, αν κερδίσετε πέναλτι, μην το εκτελέσεις». Ο Σέρβος όμως δεν κρύφτηκε σαν τον Μπεμπέτο. Πήρε την μπάλα και την έστησε. Τι είπαμε για τον διάβολο και τις λεπτομέρειες; Απέναντί του ήταν ο Χοσέ Γκονθάλεθ, ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας της Βαλένθια, με ελάχιστα ματς για τις νυχτερίδες. Είχε κληθεί να παίξει στο προηγούμενο παιχνίδι, όταν ο βασικός αποβλήθηκε και μάλιστα είχε αποκρούσει ένα πέναλτι. Ο Τζούκιτς πήρε την μπάλα και σημάδεψε αριστερά, αλλά όχι γωνία, ο Γκονθάλεθ έπεσε σωστά και μπλόκαρε. Το χρονικό διάστημα από τη στιγμή του λακτίσματος μέχρι το μπλοκάρισμα είχε διάρκεια περίπου όση κι η βουτιά του Ραμόν Σαμπέδρο στις ακτές της Γαλικίας. Το αίσθημα της ελευθερίας, της απόλυτης χαράς που κόπηκε απότομα και τραγικά.

Το Ριαθόρ πάγωσε, το Καμπ Νου πήρε φωτιά. Ο Γκονθάλεθ πανηγύρισε έντονα (αυτή ήταν κι η τελευταία απόκρουσή του με τη Βαλένθια, δεν έπαιξε ποτέ ξανά εκεί), το ίδιο και κάποιοι άλλοι παίκτες της Βαλένθια. Οι φήμες υπήρχαν πριν το ματς και συνεχίστηκαν για καιρό. Αργότερα, επιβεβαιώθηκαν. Η Μπαρσελόνα είχε προσφέρει πριμ στους παίκτες των Νυχτερίδων. Ο αμυντικός Φερνάντο Χινέρ το παραδέχθηκε σε συνέντευξή του χρόνια αργότερα. “Ναι, μας είχαν δώσει μπόνους και μάλιστα σημαντικό. Για μένα όμως η φιλία είναι πιο πάνω από τα χρήματα. Ο Νάντο κι ο Βόρο είχαν πάει εκείνη τη χρονιά στη Ντεπορτίβο και ήθελα πολύ να κατακτήσουν το πρωτάθλημα. Όταν τελείωσε το ματς, έμεινα εκεί και παρηγορούσα τους παίκτες, ειδικά τον Τζούκιτς. Ο Μπεμπέτο στη διάρκεια του αγώνα μάς έλεγε πουλημένους, αλλά όταν πήραν το πέναλτι κρύφτηκε.” Σύμφωνα με ανώνυμες διηγήσεις άλλων παικτών, η συμφωνία κλείστηκε σε ένα σπίτι κάπου στη Βαλένθια. Το ποσό ήταν 50 εκατομμύρια πεσέτες (περίπου 300 χιλιάδες Ευρώ) και η ανταλλαγή της… βαλίτσας έγινε στη μέση περίπου της εθνικής οδού που ενώνει Βαλένθια και Μπαρσελόνα. Για κάποιους ήταν φυσιολογικό, “μας έδωσαν πριμ για να κάνουμε τη δουλειά μας”, δικαιολογήθηκε κάποιος παίκτης σύμφωνα με την El Pais, για την ισπανική αυτή πρακτική. Ο προπονητής Γκους Χίντινκ αρνήθηκε να πάρει χρήματα.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/MUNDODEPORTIVO_G_190972416-kcLE-U462250714118q8B-980x554@MundoDeportivo-Web.jpg)
Ο πανηγυρισμός του Γκονθάλεθ, η θλίψη του Τζούκιτς (αριστερά) κι η αντίδραση του Μπεμπέτο (δεξιά)

Το σφύριγμα της λήξης βρήκε το Ριαθόρ να κλαίει. Η Ντεπορτίβο έβγαινε ξανά 2η μετά το 1950, αλλά δεν ήταν ημέρα χαράς. Ήταν ημέρα πένθους για έναν τίτλο που πήρε η Μπαρσελόνα στην ισοβαθμία. Ο κόσμος παρά την πίκρα στηρίζει, αγκαλιάζει παίκτες και προπονητή. “Το πρωτάθλημα είναι το λιγότερο, Τζούκιτς σε αγαπάμε” και “Τζούκιτς, η Κορούνια είναι μαζί σου” φωνάζουν ρυθμικά. Η αξιοπρέπεια στον “θάνατο” που λέγαμε (με μικρή παραφωνία την επίθεση στο πούλμαν της Βαλένθια) πιο πριν. Όλοι αποθεώνονται, το παραμύθι δεν είχε χαρούμενο τέλος, αλλά ο κόσμος αναγνωρίζει.

25 χρόνια μετά, έγινε ένα αφιέρωμα στο διαβόητο πέναλτι του Τζούκιτς. Ο Σέρβος είπε ότι δεν το είχε δει ξανά ποτέ μέχρι πέρσι, όταν μετά από κάποια σχόλια αποφάσισε να το δει στο YouTube και να το αναλύσει. “Δεν ήθελα να βασανίζω τον εαυτό μου, αυτό το πέναλτι σημάδεψε τη ζωή μου. Είναι η πιο δυσάρεστη στιγμή στη ζωή μου”, δήλωσε. Ο Ντονάτο είπε ότι βρισκόμενος στον πάγκο είχε αποφασίσει να διαλέξει την αντίθετη πλευρά. Ο Μπεμπέτο λίγους μήνες αργότερα θα κατακτούσε το Μουντιάλ στα πέναλτι, χάρη στον Μπάτζιο. Ο ίδιος δεν θα εκτελούσε. Ο Τζούκιτς θα έφτανε σε δύο τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ ως παίκτης της Βαλένθια, θα έχανε τον 2ο στα πέναλτι βλέποντας έναν άλλον αμυντικό να αστοχεί. Τον Μαουρίσιο Πελεγκρίνο. Ο Σέρβος δεν ξαναπήρε την μπάλα για κάποιο πέναλτι.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/05/superdepor-liga-deportivo-campeon-coru%C3%B1a.jpg)

Η ιστορία εκείνης της Λα Κορούνια όμως δεν είχε δυσάρεστο τέλος, η ομάδα εξελίχθηκε. Τα επόμενα χρόνια έκανε κι άλλες σπουδαίες πορείες κι οι τίτλοι ήρθαν στο Ριαθόρ, όπως και η εκδίκηση απέναντι στη Βαλένθια. Αυτά όμως είναι για κάποια άλλη φορά. Πλέον, στο σήμερα, περνά χρόνια παρακμής και βρίσκεται στη Σεγούντα. Όπως και το 1994, λίγο πριν το τέλος της σεζόν έκανε στραβοπατήματα. Στραβοπατήματα που την έφεραν οριακά εκτός πλέι-οφ, μετά από 26 συνεχόμενες αγωνιστικές μέσα στην πρώτη εξάδα. Ξεκινώντας από το εκτός έδρας ματς απέναντι στη Λούγκο, η ομάδα της Γαλικίας θα πρέπει να βρει τα ψυχικά αποθέματα που χρειάζονται για να μπει στα μπαράζ και να διεκδικήσει την επιστροφή της στη μεγάλη κατηγορία.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Δευ 27 Μάι 2019 20:05
Παράθεση
Τι συνέβη με τον Εμιλιάνο Γκουρουσέτα;
(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/05/DxMQgJ4WwAcVATW.jpg-large-500x360.jpg)
O Γκουρουσέτα σε παιχνίδι της Βαλένθια με τη Μπέτις

Η πανάκριβη BMW έχασε τον έλεγχο, έχοντας στις ρόδες της υπερβολική ταχύτητα, μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω απ’ την Παμπλόνα. Μερικά λεπτά πριν φτάσει στον τελικό της προορισμό. Ο δρόμος ήταν εξωπραγματικά γλιστερός και η καταρρακτώδης βροχή που έπεφτε απ’ το προηγούμενο βράδυ έκανε την οδήγηση υπερβολικά δύσκολη ακόμα και για τον πιο έμπειρο οδηγό αγώνων. Πόσο μάλλον για κάποιον που ούτε επαγγελματίας οδηγός ήταν και -όπως παραδέχτηκαν φίλοι και συγγενείς- ήταν και ένας μέτριος, στα όρια του κακού πολλές φορές, οδηγός. Ασχέτως αν η αγάπη του για τις πανάκριβες BMW, και την υπερβολική ταχύτητα, ήταν αντιστρόφως ανάλογη με τις ικανότητές του πίσω απ’ το τιμόνι. Το όνομά του ήταν Εμιλιάνο Γκουρουσέτα. Το βασικό του επάγγελμα, διαιτητής αγώνων ποδοσφαίρου στις μεγάλες κατηγορίες της Ισπανίας. Άλλωστε στην Παμπλόνα ο Γκουρουσέτα πήγαινε για να διευθύνει ακόμα μία ποδοσφαιρική αναμέτρηση για το πρωτάθλημα του 1987. Στους τραπεζικούς του λογαριασμούς βρέθηκαν μεγάλα ποσά που δεν μπορούσαν να δικαιολογηθούν απ’ τον μισθό του διαιτητή, σε μια εποχή που αυτοί δεν κέρδιζαν υπερβολικά χρήματα, αλλά ούτε και απ’ την μικρή επιχείρηση πώλησης αθλητικών ειδών που είχε στο όνομά του στη νότια Ισπανία. Ο Βάσκος διαιτητής δεν είχε καθόλου καλό όνομα σε μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κοινού της Λα Λίγκα και οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ της εποχής είχαν μόλις ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου μην αφήνοντας τίποτα στην αφάνεια, τόσο για τον ίδιο, όσο και για κάθε εμπλεκόμενο.

Αυτό που αναδύθηκε αμέσως στην επιφάνεια των κακόβουλων φυλλάδων, αυτών που κυκλοφορούν έχοντας ως κύριο μέλημα τον κιτρινισμό, λες και διαβάζεις οπαδικό ελληνικό σάιτ της δικής μας χώρας, ήταν μια μακρινή ιστορία απ’ το κύπελλο Ισπανίας του 1970, με τα ονόματα της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρσελόνα να δεσπόζουν με μεγάλα γράμματα στη λεζάντα. Όχι απαραιτήτως και οι δύο για κακό λόγο. Ήταν άλλωστε ακόμα η εποχή του «Μαδρίτη κακή – Βαρκελώνη καλή» όπως έγραψε μοναδικά στο βιβλίο του «Φόβος και Παράνοια στη Λα Λίγκα» o Σιντ Λόου. Στον προημιτελικό του κυπέλλου εκείνης της σεζόν οι δύο σπουδαίες ομάδες, χωρίς να βρίσκονται σε καλή αγωνιστική κατάσταση, κάτι που φανερώνει φυσικά και το γεγονός πως ήταν η πρώτη φορά μετά το 1951 που καμία εκ των δύο δεν είχε τερματίσει στην πρώτη τριάδα του βαθμολογικού πίνακα, βρέθηκαν στον προημιτελικό, εκεί που θα έλυναν τις μεγάλες -και άλυτες εδώ και δεκάδες χρόνια- διαφορές τους, σε διπλούς αγώνες. Η Ρεάλ είχε επικρατήσει της Μπαρσελόνα με 2-0 στο Μπερναμπέου, και ήταν πολλοί αυτοί που θεωρούσαν πως η ρεβάνς του Καμπ Νου θα ήταν απλά μια τυπική διαδικασία για την πρόκριση. Αυτό που δεν λογάριαζε κανείς ήταν το όνομα του Γκουρουσέτα ως ο «Άρχων της αναμέτρησης» στην πρώτη του -ουσιαστικά- μεγάλη παράσταση ως διαιτητής.

Η Μπαρσελόνα ήταν απολαυστική στο πρώτο ημίχρονο και βρέθηκε να προηγείται με 1-0 χάρις στο τέρμα του Κάρλος Ρέσακ. Οι παίκτες της Ρεάλ ήταν ασύνδετοι, και κουρασμένοι, και το δεύτερο γκολ των Καταλανών έδειχνε να είναι θέμα χρόνου. Όσοι παρακολουθούσαν την αναμέτρηση, απλά περίμεναν να δουν την μπάλα να καταλήγει για δεύτερη φορά στα δίχτυα της Ρεάλ και μετά να ακολουθεί η κατάρρευσή της. Όλοι φυσικά υπολόγιζαν δίχως τον νεαρό διαιτητή της αναμέτρησης. Ο παίκτης της Ρεάλ, Μανουέλ Βελάσκες, θα κάνει μια όμορφη ντρίμπλα, εκτός της περιοχής της Μπάρσα, και εκεί που θα αρχίσει να χάνει την μπάλα, θα κάνει μια Ολυμπιακών προδιαγραφών βουτιά που θα έκανε ακόμα και τον σπουδαίο Γιώργο Σκαλέρη να νιώσει λίγος και ταπεινός. Ο Γκουρουσέτα δεν θα το σκεφτεί καθόλου και θα δείξει πέναλτι σε μια φάση που δεν υπήρξε καν ανατροπή, και αυτή η ανατροπή, αν έγινε, που δεν έγινε, ήταν εκτός της περιοχής. Το 1-1 έδωσε ουσιαστικά την πρόκριση στους Μαδριλένους και ώθησε τους Καταλανούς, με μπροστάρη τον Ρέσακ, να αποχωρήσουν απ’ το γήπεδο αηδιασμένοι, με τους οπαδούς να προσπαθούν να εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο για να λιντσάρουν τον διαιτητή. Μερικοί μάλιστα το κατάφεραν και κυνήγησαν για αρκετά μέτρα τον Γκουρουσέτα αλλά και τους βοηθούς του. Η ψύχραιμη αντίδραση του Άγγλου προπονητή της Μπάρσα, Βικ Μπάκινγχαμ, έστειλε τους παίκτες και πάλι στο γήπεδο, τους οπαδούς και πάλι στην κερκίδα, και ουσιαστικά βοήθησε ώστε να τελειώσει ομαλά η αναμέτρηση. Η Μπάρσα ήταν γι’ ακόμα μια φορά αδικημένη.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/05/el-clasico-1970-1480756380-800-500x369.jpg)

Η Ισπανική ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τιμώρησε με 6 αγωνιστικές τον Γκουρουσέτα, όχι όμως για την κακή του απόδοση στην αναμέτρηση αλλά επειδή «έχασε» τον έλεγχο του αγώνα και είδε τους παίκτες της Μπάρσα να αποχωρούν απ’ το γήπεδο, υποβαθμίζοντας το ίδιο το άθλημα. Λίγες μέρες μετά την αναμέτρηση, ο Γκουρουσέτα οδηγούσε καμαρωτός μια καινούργια, και πανάκριβη, BMW στους δρόμους του Μπιλμπάο. Τότε ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε από χείλη ποδοσφαιρόφιλων της χώρας πως ο νεαρός διαιτητής είχε πάρει χρήματα από τη διοίκηση της Ρεάλ, ώστε να «στήσει» την αναμέτρηση του Καμπ Νου. Το εν λόγω γεγονός δεν έφτασε ποτέ σε κάποια δικαστική αίθουσα, αλλά η πορεία του Βάσκου διαιτητή, μέχρι και το τέλος του, στους δρόμους της Παμπλόνα, δικαίωνε πολλούς σε συζητήσεις ωστόσο «καφενειακού» επιπέδου. Ο Γκουρουσέτα βέβαια συνέχισε να αλλάζει τις BMW σαν τα πουκάμισα, κυκλοφορώντας πάντα ντυμένος στην πένα. Απ’ την άλλη, οι εχθροί του πολλαπλασιάζονταν κάθε αγωνιστική που τον έβλεπαν να σφυρίζει σε κάποιο γήπεδο. Ο Βάσκος ήταν πλέον το κόκκινο πανί για μεγάλη μερίδα των φιλάθλων της χώρας.

Οι επικριτές ένιωσαν δικαιωμένοι (όσοι τουλάχιστον δεν τον είχαν ξεχάσει) στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και λίγο πριν σκάσει σαν βόμβα η «Υπόθεση Μπόσμαν». Ένας Βέλγος μάνατζερ, μιλώντας στην τηλεόραση σε μια εκπομπή με θέμα την διαφθορά στο ποδόσφαιρο, παραδέχτηκε πως το 1984 ο πρόεδρος της Άντερλεχτ, Κόνσταντ Βαν ντεν Στοκ, είχε δωροδοκήσει τον Γκουρουσέτα (που ήταν πλέον διεθνής διαιτητής), για τον δεύτερο αγώνα της ομάδας του κόντρα στην Νότιγχαμ Φόρεστ του Μπράιαν Κλαφ, για τον ημιτελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Η σφαγιαστική διαιτησία του Γκουρουσέτα, βοήθησε τους Βέλγους να κερδίσουν με 3-0, ανατρέποντας το 2-0 του πρώτου αγώνα. Το ποσό που είχε πάρει ο Βάσκος διαιτητής κάτω απ’ το τραπέζι, σύμφωνα με τον Βέλγο μάνατζερ, είχε αγγίξει, σε σημερινά χρήματα, τις 25.000 ευρώ. Το χειρότερο βέβαια ήταν πως τον είχε οδηγήσει ακόμα και σε απειλές για τη ζωή του, από τους διαμεσολαβητές που είχαν βοηθήσει ώστε να στηθεί το όλο εγχείρημα. Αν φυσικά δεν κρατούσε κλειστό το στόμα του. Η ΟΥΕΦΑ τελικά τιμώρησε την Άντερλεχτ με διετή αποκλεισμό από τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο Γκουρουσέτα είχε αρχίσει να χάνει το χαμόγελό του και να νιώθει για πρώτη φορά πραγματικό φόβο.

Στο βιβλίο του Άγγλου συγγραφέα, Φιλ Μπολ «Morbο: Η ιστορία του Ισπανικού Ποδοσφαίρου» που κυκλοφόρησε το 2003, υπάρχει μια ιστορία για το θέμα, που, ίσως, ξεδιαλύνει αρκετά ένα μέρος αυτού του σίριαλ. Ίσως και όχι. Ο Μπολ περιγράφει εκείνη τη φορά που βρισκόμενος σε κάποιο σαλόνι ξενοδοχείου, και ενώ παρακολουθούσε ποδόσφαιρο, είδε κοντά του τον ένα εκ των βοηθών του Γκουρουσέτα, από το παιχνίδι του 1970. Ας δούμε τι γράφει ο ίδιος: «Τον ρώτησα για το παιχνίδι και μου απάντησε πως απλά κράτησε την σημαία του κάτω. Ήταν φανερά μεθυσμένος και ίσως ταλαιπωρημένος. Του ζήτησα ευγενικά να τον κεράσω ένα ποτό και να μιλήσουμε για τον Γκουρουσέτα και για εκείνο το περίεργο παιχνίδι. Δεν δέχθηκε αμέσως και -σχεδόν- με έβρισε. Μου έχουν προσφέρει ένα σωρό χρήματα για να μιλήσω και θες να το κάνω εδώ σε εσένα; Σχεδόν γέλασε ειρωνικά. Ο Εμίλιο ήταν φίλος μου. Δεν είναι σωστό να μιλάμε για κανένα νεκρό. Δεν ήξερα για καμία BMW, ούτε γι’ ακριβά ρούχα και χρήματα».

Προσπάθησε να φύγει και πάλι. Ο Μπολ σχεδόν τον ικέτευσε να μείνει. Για λίγο ακόμα. Ο βοηθός του Γκουρουσέτα συνέχισε: «Βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα. Εγώ δεν αγόρασα ποτέ ακριβό αυτοκίνητο και για να ξέρεις… τον έπιασαν. Τον έπιασαν. Τι εννοούσε δεν το κατάλαβα ποτέ. Ούτε με άφησε ποτέ να του ξαναμιλήσω. Ποιοι τον έπιασαν; Μήπως κάποιοι τον έβγαλαν κιόλας απ’ τη μέση; Έλεγξε κάποιος τα φρένα της BMW εκείνο το βράδυ; Κανένας δεν το είχε κάνει. Κανένας δεν νοιάστηκε ποτέ ξανά. Η υπόθεση παραμένει ακόμα ανοιχτή αλλά ουσιαστικά έχει κλείσει. Όπως και το πρόβλημα με τις κακές διαιτησίες για τις μικρές ομάδες. Με τα χρόνια και η Μπαρσελόνα πέρασε στην απέναντι όχθη και εντάχτηκε και αυτή με τους δυνατούς. Με το Σύστημα. Τι συνέβη ακριβώς με τον Γκουρουσέτα δεν θα το μάθουμε ποτέ».
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τρι 28 Μάι 2019 18:41
Παράθεση
VAR: Ενας χρόνος με τον “Μεγάλο Αδερφό” στη La Liga
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-05/7574314478836_4619650502275.jpg?itok=REZ-F1EB)

Περισσότερα γκολ και πέναλτι, λιγότερες κάρτες, οφσάιντ, αλλά και αγωνιστικός χρόνος. Η αποτίμηση της πρώτης σεζόν του VAR στην Ισπανία έφερε δικαιοσύνη και εκνευριστικές διακοπές.

Ηταν η χρονιά του VAR. Ξεκίνησε με το Μουντιάλ και σειρά πήραν τα μεγάλα πρωταθλήματα και το Champions League. Η τεχνολογική επανάσταση στο ποδόσφαιρο κυριάρχησε και στην ισπανική La Liga. Ηταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι περίεργο. Αυτές οι ξαφνικές διακοπές του παιχνιδιού. Εκείνα τα γκολ που πανηγυρίστηκαν και έπρεπε να ακυρωθούν. Η αμηχανία παικτών και οπαδών για το εάν έπρεπε να χαρούν ή να περιμένουν μία απόφαση που τους άφηνε παγωμένους μπροστά στο θέαμα. Ωστόσο, με το τέλος της σεζόν αποκαλύφθηκε η ακριβής και μάλλον ευεργετική συμβολή του αόρατου αυτού ηλεκτρονικού διαιτητή στην εξέλιξη και την απόδοση της... δικαιοσύνης του παιχνιδιού.

Από το 2005-'06, όταν και άρχισε η “Opta” να καταμετράει τα στατιστικά της μπάλας, η La Liga κατέγραψε τα λιγότερα οφσάιντ. Υποδείχτηκαν μόλις 4,54 ανά αγώνα και αυτό είχε ως συνέπεια να αφήνεται πιο ελεύθερο το επιθετικό παιχνίδι. Ουσιαστικά οι επόπτες δεν είχαν το άγχος της απόφασης και όπου υπήρχε αμφιβολία, άφηναν να εξελιχτεί η φάση, γνωρίζοντας ότι εάν είχαν κάνει λάθος, οι συνάδελφοί τους στο δωμάτιο με τις οθόνες θα ειδοποιούσαν και θα διόρθωναν την απόφαση. Κατά συνέπεια δεν σήκωναν σημαιάκι όλη την ώρα.

(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-05/1534247650_334134_1534247769_noticia_normal.jpg)

Υπέρ του επιθετικού ποδοσφαίρου το VAR λειτούργησε και στα πέναλτι. Σφυρίχτηκαν 130 ποινές από την άσπρη βούλα (0,34 ανά ματς). Εξ αυτών τα 37 δόθηκαν έπειτα από παρέμβαση του VAR, καθώς η τεχνολογία διέκρινε όλα όσα συνέβαιναν εντός περιοχής, τα επανεξέταζε και δεν επέτρεπε τεράστια λάθη. Ενδεικτικό είναι ότι αρχικά σφυρίχτηκαν 69 λανθασμένα πέναλτι, εκ των οποία το VAR ακύρωσε τα 44. Τα υπόλοιπα 25 που πέρασαν λανθασμένα τη διαδικασία του ελέγχου, θεωρούνται μέσα στο ανθρώπινο λάθος, ακόμα και μετά από την επανεξέταση.

Οι παίκτες που πλέον έχουν στο μυαλό τους ότι τους παρακολουθούν οι κάμερες, υπέπεσαν στα λιγότερα φάουλ (27,1 ανά ματς) από το 2005-'06, ενώ το ίδιο ίσχυσε και για τις κίτρινες και κόκκινες κάρτες. Ειδικά οι κάρτες για διαμαρτυρία μειώθηκαν κατά 69%. Οσον αφορά τα γκολ, η τεχνολογία παρενέβη σε 60 περιπτώσεις που μέτρησαν. Υπήρξαν συνολικά 178 ειδοποιήσεις του VAR και στις 112 εξ αυτών ο διαιτητής δέχτηκε την εισήγηση που του έγινε, ενώ στις υπόλοιπες 66 φορές πήγε στην οθόνη για να τσεκάρει ο ίδιος την επίμαχη φάση.

(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-05/la_liga_banner_960x480.jpg)

Καθώς λοιπόν αρχίζουμε και συνηθίζουμε τη διαδικασία στην καθημερινότητα, μπορούμε πλέον να πούμε με σιγουριά ότι υπήρχε μία πριν και υπάρχει μία αντίστοιχη μετά VAR εποχή της μπάλας. Το επίσης καλό για το θέαμα ήταν ότι αυξήθηκαν τα γκολ μετά το 90' (67 φέτος, 45 πέρσι), άρα και το σασπένς. Επειδή όμως τίποτα δεν είναι μόνο θετικό ή αρνητικό, ο καθαρός αγωνιστικός χρόνος ήταν αναμενόμενο να μειωθεί από κατά ένα λεπτό και 10 δεύτερα (53.08 φέτος). Είναι αυτές οι εκνευριστικές διακοπές που όσο και να θες να στηρίξεις τη διαδικασία, δεν γίνεται να μην σε κάνουν να σιχτιρίσεις...
gazzetta.gr
Τίτλος: Σοκ στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο: Νεκρός σε αυτοκινητιστικό ο Ρέγες!
Αποστολή από: ΛΑΜΙΑ FANS στις Σαβ 01 Ιούν 2019 17:19
Παράθεση
Σοκ στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο: Νεκρός σε αυτοκινητιστικό ο Ρέγες!

Σοκαρισμένο είναι το παγκόσμιο ποδόσφαιρο τη μέρα που τα βλέμματα όλων των ποδοσφαιρόφιλων είναι στραμμένα στη Μαδρίτη για τον αποψινό (22:00) τελικό του Champions League ανάμεσα στην Τότεναμ και τη Λίβερπουλ.

Κι αυτό, διότι ο Χοσέ Αντόνιο Ρέγες άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 35 ετών σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, το οποίο συνέβη κοντά στην Ουτρέρα, την πόλη στην οποία γεννήθηκε!

Η Σεβίλλη επιβεβαίωσε την τραγική είδηση μέσω του προφίλ της στο twitter.

24

Ο Ρέγες αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες του ισπανικού ποδοσφαίρου με θητεία σε πολλές ομάδες της χώρας, αλλά και στο εξωτερικό, ενώ υπήρξε και διεθνής.

Το όνομά του συνδέθηκε με τη Σεβίλλη, από τις Ακαδημίες της οποίας άρχισε την καριέρα του. Έφτασε να αγωνίζεται στην επαγγελματική ομάδα, όντας αρχηγός της.

Συνολικά για οκτώ χρόνια φόρεσε τη φανέλα της, ενώ είχε αποτελέσει μέλος των ρόστερ των Ρεάλ Μαδρίτης, Ατλέτικο Μαδρίτης, Μπενφίκα, Εσπανιόλ και Κόρντομπα.

Επίσης, αγωνίστηκε στην Άρσεναλ για μία τριετία (2004-07), όντας μέλος της εξαιρετικής ομάδας που είχε φτιάξει εκείνο το διάστημα ο Αρσέν Βενγκέρ και η οποία έφτασε μέχρι τον τελικό του Champions League το 2006.

Πέρυσι πήρε μεταγραφή στην Κίνα και αγωνίστηκε στην Xinjiang Tianshan Leopard, ενώ λίγο καιρό μετά επέστρεψε στην πατρίδα του για λογαριασμό της Εξτρεμαδούρα, η οποία παίζει στην δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας

https://www.filathlos.gr/diethnes/500740-sok-sto-pagkosmio-podosfairo-nekros-se-aytokinitistiko-o-reges-foto
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τρι 04 Ιούν 2019 19:30
Παράθεση
"Στημένο" το Βαγιαδολίδ-Βαλένθια
Συνολικά επτά ποδοσφαιριστές φέρονται να εμπλέκονται στο "στήσιμο" του αγώνα της Βαγιαδολίδ με την Βαλένθια, τον οποίο οι “νυχτερίδες” κέρδισαν με 0-2

Συνολικά επτά ποδοσφαιριστές φέρονται να εμπλέκονται στο "στήσιμο" της αναμέτρησης της Βαγιαδολίδ με την Βαλένθια, στην οποία οι “νυχτερίδες” επικράτησαν 2-0 εκτός έδρας.

Σύμφωνα με την εφημερίδα “Mundo Deprotivo” οι επτά παίκτες των γηπεδούχων φέρονται να είχαν συνομιλίες, ώστε να στήσουν το ματς.

Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει πως είχε συμφωνηθεί να λήξει ο αγώνας με νίκη 2-0 υπέρ των “νυχτερίδων” και να σημειώσει η Βαλένθια ένα γκολ σε κάθε ημίχρονο.

Με τη νίκη της αυτή, η Βαλένθια εξασφάλισε μια θέση στο Champions League της νέας σεζόν, καθώς τερμάτισε πάνω από τη Χετάφε.

Μάλιστα, το δημοσίευμα αποκαλύπτει και διάλογο του Κάρλος Αράντα με φίλο του, στον οποίο αναφέρει: “Κοίτα, αδελφέ, η Βαλένθια κερδίζει στο ημίχρονο και στο τελικό, εντάξει; Ό,τι κι αν γίνει, πρέπει να νικά και στο ημίχρονο και στο τέλος. Όχι μόνο να νικήσει, αλλά να βάλει δύο γκολ, ένα σε κάθε ημίχρονο. Και ξέρεις, δεν πρέπει να το πεις πουθενά. Δεν πρέπει να το ξέρει κανείς. Κανείς! Ούτε καν οι φίλοι σου, κανείς!”.

Ο Ραούλ Μπράβο φέρεται να βρίσκεται ανάμεσα στους παίκτες που είχαν συνεννοηθεί να στήσουν το συγκεκριμένο ματς και κατηγορείται από τις ισπανικές αρχές πως είχε αναλάβει την ενημέρωση των υπόλοιπων συμπαικτών του στη Βαγιαδολίδ. Παράλληλα, το δημοσίευμα αναφέρει πως η ισπανική αστυνομία είχε βάλει στο στόχαστρό της τον Ισπανό παίκτη, επειδή άλλαζε συνεχώς αριθμό τηλεφώνου, κάτι που θεωρήθηκε ύποπτο.

Οι Ισπανοί υπογραμμίζουν πως η Βαγιαδολίδ δεν κινδυνεύει με υποβιβασμό και πως πιθανότητα θα της επιβληθεί αφαίρεση τεσσάρων βαθμών από την τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος.

Αυτό θα τη φέρει τέσσερις βαθμούς πάνω από τις ομάδες που υποβιβάζονται στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας.

Όσον αφορά στους παίκτες που κατηγορούνται για τη συγκεκριμένη αναμέτρηση, αναμένεται να τους επιβληθεί τιμωρία από δύο έως πέντε χρόνια και πρόστιμο από τρεις έως 30 χιλιάδες ευρώ.
novasports.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 09 Ιούν 2019 17:23
Παράθεση
(http://H ομάδα του νέγρου, του σκλάβου, του πιθήκου)
(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/fullwidth_cropped/public/article/2019-06/alma1.jpg?itok=PzuvcRGe)

Οι παίκτες της ισπανικής Άλμα αποφάσισαν να στείλουν ένα πανίσχυρο μήνυμα κατά του ρατσισμού, αποδεικνύοντας την τεράστια δυναμική του ποδοσφαίρου. Του Θάνου Σαρρή.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, το Συμβούλιο της Ευρώπης υπογράμμισε την ανάγκη η Ισπανία να δημιουργήσει ανεξάρτητο σώμα για την καταπολέμηση του ρατσισμού. Η χώρα της Ιβηρικής, μαζί με τον Σαν Μαρίνο αποτελούν τα μοναδικά μέλη του Συμβουλίου που δεν έχουν προχωρήσει ακόμα στην σύσταση ανεξάρτητης επιτροπής, γεγονός, που σύμφωνα με την αναφορά του Συμβουλίου κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας έχει αντίκτυπο στην ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων, όπως και των παιδιών των Ρομά, στην ισπανική κοινωνία.

Στην Ανδαλουσία, η ψυχή της Αφρικής βρήκε το δικό της σώμα. Η ομάδα Alma de Africa (ψυχή της Αφρικής) με έδρα τη Χερέθ ντε Λα Φροντέρα αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία της περιφέρειας του Κάντιθ και αποτελείται από μετανάστες 12 διαφορετικών εθνικοτήτων. Όπως αναφέρει ο σύλλογος, αποστολή του είναι «να προωθήσει την καλύτερη ζωή των νεαρών Αφρικανών μεταναστών στη Χερέθ και την διαπολιτισμική αρμονία των πολιτών της». Οι προσπάθειες να πάρει επίσημη μορφή ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2014 και τον Μάιο του 2015 η «ψυχή των προσφύγων» ξεκίνησε να αγωνίζεται στα γήπεδα του Κάντιθ.  Στο ρόστερ της υπάρχουν πέντε Ισπανοί, οι οποίοι αποκαλούνται χάριν αστεϊσμού στους κόλπους της ομάδας ξένοι. Φυσικά, ζουν και αναπνέουν στα ίδια αποδυτήρια με τους μετανάστες, μοιράζονται τις ίδιες χαρές, τις ίδιες πίκρες. 

βίντεο (https://twitter.com/diariodejerez/status/1132734881438621698?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1132734881438621698&ref_url=http%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Fplanetfootball%2Fafieromata%2Farticle%2F1361339%2Fh-omada-toy-negroy-toy-sklavoy-toy-pithikoy)

Κάθε παίκτης κουβαλά και τη δική του ιστορία, το δικό του φορτίο από το μακρύ ταξίδι της αναζήτησης μιας καλύτερης ζωής. Ο Αμπντού, για παράδειγμα, έφυγε από το Καμερούν στα 14 και χρειάστηκε τρία χρόνια να φτάσει στην Ισπανία. Χαρακτηριστική η ιστορία του Έρικ, που ξεκίνησε από ένα πλοιάριο από το Μαρόκο: «Δεν θα το έκανα ξανά για τίποτα στον κόσμο. Έκανα δύο ταξίδια και η αστυνομία με έπιασε. Ξόδεψα πολλά χρήματα και τελικά κατάφερα να περάσω τα σύνορα με 80 ευρώ. Φοβόμουν. Πολλοί φίλοι πέθαναν στο ταξίδι. Ήταν μια απίστευτα άσχημη εμπειρία», λέει στην El Pais. Όπως δείχνουν πολλά παραδείγματα παιδιών που μέσω του ποδοσφαίρου η ένταξή τους στην χώρα υποδοχής έγινε πολύ πιο ομαλή, έτσι κι εκείνοι μέσω της Άλμα αναζήτησαν τη δική τους θέση κάτω από τον καυτό ήλιο της Ανδαλουσίας. «Το ποδόσφαιρο σε βοηθάει να ενταχθείς. Στην Άλμα είμαστε μια οικογένεια. Θα έκανα τα πάντα για αυτή την ομάδα. Το ποδόσφαιρο βοηθάει πολύ», απαντά ο Έρικ. Βγαίνοντας στο γήπεδο με μια μπάλα στα πόδια το πρόσωπό τους θυμάται ξανά το χαμόγελο, για να επιστρέψει όμως στην έκφραση απογοήτευσης και  πόνου, όταν ακούγονται τα συνθήματα από τις εξέδρες.

Προβληματισμένοι από τις ρατσιστικές επιθέσεις που δέχονταν στα γήπεδα του Κάντιθ, χωρίς κανείς να επεμβαίνει γι' αυτό, οι παίκτες της ομάδας αποφάσισαν να στείλουν μόνοι τους ένα πολύ δυνατό μήνυμα. Τύπωσαν έτσι φανέλες με ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς που έχουν κατά καιρούς ακούσει. Η μαϊμού, ο νέγρος, ο σκλάβος, ο πίθηκος, ο μετανάστης χωρίς χαρτιά, ο παράνομος, ο γορίλλας, ο γύφτος και μερικοί ακόμα απόκληροι βγήκαν στο γήπεδο για την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος και άφησαν τον κόσμο με ανοιχτό το στόμα.

«Έπαιξα με τη λέξη "μαϊμού" στην πλάτη μου. Το κάναμε για να πούμε σε όλους ότι δεν είμαστε εγκληματίες. Είμαστε άνθρωποι και δεν ενοχλούμε κανέναν. Ακόμα ακούμε αυτές τις προσβολές και μας πληγώνουν, όπως συμβαίνει και με τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Πριν από λίγο καιρό ένας παίκτης από τη Γιουβέντους στάθηκε μπροστά από ολόκληρη κερκίδα. Θυμάμαι επίσης ότι ο Ετό ήταν στα πρόθυρα του να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Θέλουμε να μας σέβονται. Είμαστε στον 21ο αιώνα και δεν καταλαβαίνω πώς ακόμα μπορούν να υπάρχουν τέτοιες προσβολές. Έχουμε κουραστεί να μην μας σέβονται», είπε από την πλευρά του ο Ερίκ Ζοσουέ Αμάνγκ, ο μέσος της Άλμα που βρίσκεται στην Ισπανία από το 2013.

(http://www.gazzetta.gr/sites/default/files/sitefiles_2019-06/alma2.jpg)

Ο Αλεχάντρο Μπενίτεθ, ο οποίος εκτελεί χρέη προέδρου στην Άλμα χωρίς κάποιο χρηματικό αντίτιμο, πρόσθεσε: «Έπρεπε να ξεκινήσουμε μια ενημερωτική εκστρατεία, επειδή οι παίκτες μας δέχονται ρατσιστικές προσβολές. Αγενείς άνθρωποι τους κυνηγούν. Είναι μια τρέλα. Θέλουμε επίσης να δείξουμε ότι οι παίκτες μας είναι υπεράνω αυτών των προσβολών, τόσο που τις έβαλαν στο πίσω μέρος της φανέλας τους ώστε όλοι να μπορούν να τις βλέπουν. Είναι μια ανοησία οι αντίπαλοι να προσπαθούν να επηρεάσουν την ομάδα με αυτόν τον τρόπο. Ας δούμε μαζί πώς μπορούμε να τερματίσουμε το πρόβλημα. Είναι αλήθεια ότι η τάση του φαινομένου συνολικά είναι πτωτική, αλλά ας προσπαθήσουμε να τραβήξουμε την προσοχή του κόσμου».

Ο Μπενίτεθ ήταν εκείνος που εμπνεύστηκε την δημιουργία της ομάδας, εκπληρώνοντας με αυτό τον τρόπο και το όραμα της αδερφής του, η οποία σε όλη τη διάρκεια της ζωής της έδινε μάχη κατά του ρατσισμού. Η Χερέθ ντε λα Φροντέρα δεν είχε τις μεταναστευτικές ροές άλλων πόλεων, όμως σταδιακά είδε απελπισμένους ανθρώπους από την Υποσαχάρια Αφρική να περνούν δειλά-δειλά τα σύνορά της και να προσπαθούν να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Βλέποντας όλο και περισσότερους πρόσφυγες να συγκεντρώνονται σε σημείο της πόλης και να ξεχνιούνται με το ποδόσφαιρο, αποφάσισε να τους οργανώσει και να τους προσφέρει τις συνθήκες για να το κάνουν οργανωμένα. Όπως γράφει στην ταυτότητα της ομάδας που δημιούργησε, «αυτό είναι ένα πρότζεκτ για την πολυπολιτισμική ένταξη, με το ποδόσφαιρο ως βασικό στοιχείο να βοηθά με την παγκόσμια γλώσσα του, να διευκολύνει την επικοινωνία και να ενισχύει τις αξίες της συνεργασίας στα μέλη της».

«Τι είμαστε; Ομάδα. Τι είμαστε; Οικογένεια! Ποιοι είμαστε; Η Ψυχή της Αφρικής». Το σύνθημα των αποδυτηρίων χάρη στην πρωτοβουλία των παικτών βγήκε όχι μόνο από τα όρια του Κάντιθ, αλλά από την Ισπανία ολόκληρη. Φώλιασε στον μικροσκοπικό εγκέφαλο των ρατσιστών και έδειξε σε όλους πως όταν το μέσο είναι το ποδόσφαιρο, το μήνυμα μπορεί να γίνει πανίσχυρο.
gazzetta.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τετ 12 Ιούν 2019 21:18
Παράθεση
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/06/DSC_0093-e1560156459697.jpg)
Καλώς ήρθατε στην Ανδόρα

Το όνομά της δεν είναι τόσο άγνωστο στους Έλληνες, όσο πιθανόν σε άλλους λαούς. Λίγο το μπάσκετ, μια που έχουν παίξει εκεί παίκτες όπως ο Μπόγρης κι ο Γιάνκοβιτς, και αρκετά περισσότερο ο τουρισμός, κάνουν την Ανδόρα αρκετά γνωστή. Βλέπετε, η Ανδόρα για χρόνια βρισκόταν μέσα στο πρόγραμμα εκδρομών που πήγαιναν στη Βαρκελώνη και εξακολουθεί να αποτελεί πιθανό προορισμό. Κι αν αναρωτιέστε τι μπορεί να κάνει κάποιον να χάσει χρόνο από ένα ταξίδι στην αρκετά όμορφη και ενδιαφέρουσα Βαρκελώνη για να κάνει μια διαδρομή περίπου 200 χιλιομέτρων, η απάντηση είναι συνήθως μία: τα ψώνια. Η Ανδόρα λόγω ιδιαίτερου φορολογικού καθεστώτος είναι προορισμός για αρκετό κόσμο που αρέσκεται σε τέτοιου είδους τουρισμό, αν και οι φυσικές ομορφιές της αποτελούν επίσης σημαντικό λόγο.

Για να καταλάβουμε καλύτερα, μιλάμε για μια χώρα που ο πληθυσμός της είναι λίγο μεγαλύτερος από τα Ιωάννινα (11η μικρότερη χώρα σε πληθυσμό). “Εγκλωβισμένη” στα Πυρηναία, ανάμεσα σε Ισπανία και Γαλλία και με μέγεθος περίπου σαν τη Λήμνο. Το περίεργο όμως για το πριγκιπάτο είναι ότι έχει δύο συνηγεμόνες ως ανώτατους άρχοντες. Ο εκάστοτε επίσκοπος του Ουρζέλ (καθολικός από την Καταλωνία) και ο πρόεδρος της Γαλλίας. Με λίγα λόγια ο Εμανουέλ Μακρόν στον τίτλο του (σαν την Νταενέρις) είναι Πρόεδρος της Γαλλίας και… συν-πρίγκιπας της Ανδόρας. Και για να μην αρχίσετε ορισμένοι να γκρινιάζετε: “εμείς ήρθαμε να διαβάσουμε για μπαλίτσα και όχι να παίξουμε Europa Universalis” θα αφήσουμε τα ιστορικοπολιτικά με το εξής μαγικό. Αν κι οι πηγές ελέγχονται, η Ανδόρα μεταξύ άλλων είχε κηρύξει κι αυτή πόλεμο εναντίον της Γερμανίας κατά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Φυσικά δεν είχε δικό της στρατό και δεν πολέμησε ποτέ. Παρ΄όλα αυτά, όταν υπογράφηκε η συνθήκη των Βερσαλλιών μεταξύ των συμμάχων της Αντάντ και των Κεντρικών Δυνάμεων, η Ανδόρα δεν βρέθηκε ποτέ εκεί επίσημα. Έτσι λοιπόν, ο πόλεμος μεταξύ της Ανδόρας και της Γερμανίας θεωρητικά δεν σταμάτησε και συνεχίστηκε και μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αφού σύμφωνα με την ίδια ιστορία το 1958 ήταν η χρονιά που τελείωσε και επίσημα ο πόλεμος με 0 νεκρούς και 0 συρράξεις.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/06/Screen-Shot-2018-02-14-at-3.13.50-PM-1024x870.png)
Εγκλωβισμένη μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας

Και μπορεί στο μπάσκετ η Ανδόρα να έχει μια αξιόλογη ομάδα, αλλά το ποδόσφαιρο είναι επίσης πολύ αγαπητό. Τόσο πολύ που διοργάνωναν το δικό τους ανεπίσημο διεθνώς πρωτάθλημα για αρκετά χρόνια, μέχρι που το πήραν απόφαση να σοβαρευτούν και να γίνουν μέλος της ΦΙΦΑ και της ΟΥΕΦΑ από το 1996. Η Πριμέρα Ντιβισιό υπάρχει από το 1995 και διεξάγεται με οκτώ ομάδες που αγωνίζονται στα 4-5 διαθέσιμα γήπεδα της χώρας. Η Σάντα Κολόμα έχει τους περισσότερους τίτλους με 13, ενώ από τις υπόλοιπες ομάδες καμία δεν έχει πάνω από 3. Συνολικά, 26 σύλλογοι έχουν περάσει από την Α’ εθνική του πριγκιπάτου.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ίσως η καλύτερη και σίγουρα η πιο διάσημη ομάδα της χώρας, που μάλιστα δίνει και αρκετούς παίκτες στην εθνική δεν παίζει στο πρωτάθλημα της χώρας. Η Futbol Club Andorra με ιστορία από το 1942 είχε δηλωθεί στο ισπανικό ποδόσφαιρο από εκείνα τα χρόνια και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της Ισπανίας. Για 17 χρόνια μάλιστα αγωνιζόταν στη Γ’ εθνική της Ισπανίας και μάλιστα δύο φορές έφτασε πολύ κοντά στην άνοδο στη Σεγούντα. Από εκεί και πέρα άρχισε μια παρακμή που την έφερε μέχρι και την 5η κατηγορία της Ισπανίας, στα τοπικά της Καταλωνίας. Πριν λίγους μήνες, την αγόρασε η εταιρεία του Ζεράρ Πικέ και πρόσφατα κατάφερε να κερδίσει την άνοδό της στην Δ’ εθνική της Ισπανίας. Ο Πικέ έφερε και το γιο του Τίτο Βιλανόβα στην ομάδα, ενώ η παρουσία του δεν άρεσε στις υπόλοιπες ομάδες που βλέπουν ότι δεν μπορούν να τα βάλουν με τα χρήματα που έφεραν πολλούς καινούριους παίκτες.


Το έπος του Γερεβάν (ΟΚ, βάλαμε λίγη σάλτσα)

Η FC Ανδόρα μάλιστα, κατάφερε να κερδίσει το κύπελλο Καταλωνίας το 1994 κερδίζοντας Μπαρσελόνα και Εσπανιόλ. Αυτό που δεν έχει καταφέρει όμως, είναι να παίξει στην Ευρώπη. Κάτι που κάνουν οι άλλες ομάδες της χώρας που προτιμούν να παίζουν στο δικό τους πρωτάθλημα. Η μεγάλη Σάντα Κολόμα έχει κάνει και νίκες στην Ευρώπη, ένα τεράστιο επίτευγμα για τόσο χαμηλού επιπέδου σύλλογο. Ακόμα πιο μεγάλη ήταν μια ήττα το 2014 στο Γερεβάν της Αρμενίας, όταν πήρε την πρόκριση στο 94′ απέναντι στην Μπανάντς με ένα γκολ του τερματοφύλακά της που έγραψε το 3-2!

Κι αν οι νίκες για τους συλλόγους στην Ευρώπη είναι σπάνιες (παρ’ ότι μπορεί να παίξουν με πολύ αδύναμους αντιπάλους), μια νίκη για την εθνική είναι γεγονός τεράστιας σημασίας. Η εθνική της Ανδόρας έκανε την πρώτη της νίκη σε επίσημο παιχνίδι 10 χρόνια μετά τον πρώτο της αγώνα, με 1-0 απέναντι στην ομάδα της ΠΓΔΜ. Για να πετύχει τη δεύτερη νίκη, έπρεπε να περιμένει ακόμα περισσότερο. Χρειάστηκαν να περάσουν 66 επίσημα παιχνίδια για να συναντήσει την Ουγγαρία την οποία και κέρδισε με 1-0 τον Ιούνιο του 2017 σε μια νίκη που έγινε θρύλος και θα γαλουχήσει τις επόμενες γενιές, με πολλούς παίκτες της να ξεσπούν σε δάκρυα χαράς. Μερικούς μήνες πιο πριν είχε κερδίσει σε φιλικό το Σαν Μαρίνο, σπάζοντας τα 86 ματς χωρίς νίκη σε επίσημα και ανεπίσημα ματς. Συνολικά, σε 158 αγώνες στην ιστορία της, η Ανδόρα έχει 133 ήττες και μόλις 6 νίκες. Στο ιστορικό ματς απέναντι στην Ουγγαρία, η Ανδόρα συμπλήρωσε μόλις 73 επιτυχημένες πάσες, ο χαμηλότερος αριθμός για ομάδα που κέρδισε αγώνα σε προκριματικά Μουντιάλ.


Το γκολ που έγραψε ιστορία

Η Ανδόρα αντιμετωπίζει τη Γαλλία, σε έναν αρκετά δύσκολο όμιλο για τα προκριματικά του Euro, έναν όμιλο που πήρε φωτιά μετά τη νίκη της Τουρκίας επί της Γαλλίας. Οι Γάλλοι, με πάνω από 1000 οπαδούς στο πλευρό τους που θα περάσουν τα σύνορα για να βρεθούν στο μόλις 3.000 θέσεων Εθνικό Στάδιο και το συνθετικό του χορτάρι, θέλουν να ξεσπάσουν στους παίκτες της Ανδόρας. Παίκτες που στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ερασιτέχνες. Ο 39χρονος αρχηγός Ιλντεφόνς Λίμα είναι από τους λίγους επαγγελματίες, έχοντας καταφέρει να περάσει από την Ελλάδα και τον Ιωνικό (μαζί με τον αδερφό του Τόνι), την Πατσούκα στο Μεξικό, την Τριεστίνα στην Ιταλία και τη Ράγιο Βαγιεκάνο στην Ισπανία. Τώρα φυσικά παίζει στην Ανδόρα.

Οι προπονήσεις γίνονται μετά τις 8 το βράδυ γιατί οι περισσότεροι παίκτες πρέπει να σχολάσουν από τη δουλειά τους. “Έχω παίξει απέναντι στον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Σεφτσένκο, ξέρω ότι θα αντιμετωπίσω παγκόσμιους πρωταθλητές, αλλά όταν βγαίνεις στο χορτάρι πρέπει να τα ξεχνάς αυτά. Η Πορτογαλία του Κριστιάνο μας κέρδισε μόλις 0-2 και ήταν στο 0-0 στο ημίχρονο“, λέει ο Κριστιάν Μαρτίνεζ, ένας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας. Τελευταία φορά οι δυο χώρες συναντήθηκαν για ένα φιλικό στο Μονπελιέ κι οι Γάλλοι κέρδισαν με 4-0. Ακόμα πιο παλιά, στα προκριματικά του Euro 2000 η Ανδόρα έχασε με μόλις 0-1 στο Μονζουϊ της Βαρκελώνης που χρησιμοποίησε ως έδρα. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα και πάλι θα ήταν θρίαμβος για τη μικρή Ανδόρα που έχει μάθει να ζει με τις ήττες της.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Πεμ 20 Ιούν 2019 23:03
Παράθεση
Ένα Φερ Πλέι που Παραλίγο να Στοιχίσει μια Κατηγορία
Βρισκόμαστε στις 2 Νοεμβρίου του 1969 στο Σαντιάγο Μπερναμπέου. Η παντοδύναμη τότε Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετωπίζει την καταλανική Σαμπαδέλ. Είναι η εποχή της «Μαδρίδ γιε-γιε», λόγω της δημοφιλίας της ομάδας που έμοιαζε με εκείνη των Μπιτλς. Το ματς είναι άνευρο και έχει μείνει στο 0-0. Η Σαμπαδέλ αμύνεται μαζικά και προσπαθεί να βγει στις αντεπιθέσεις κυρίως με το αστέρι της, τον Περού Θαμπάγια.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/06/Peru-Zaballa-500x733.jpg)

Στο 56’ η Σαμπαδέλ είχε κερδίσει ένα φάουλ ακριβώς έξω απ την περιοχή. Ο Θαμπάγια το εκτελεί, η μπάλα χτυπάει στο τείχος, επιστρέφει στο Θαμπάγια που με όλους τους αντιπάλους ακινητοποιημένους μπαίνει στην περιοχή και τσιμπάει τη μπάλα προς το συμπαίκτη του, Παλάου. Ο αμυντικός της Ρεάλ Μαδρίτης Εσπίλδορα πάει να του κάνει τάκλιν, ενώ παράλληλα ο τερματοφύλακας, ο θηριώδης Χουνκέρας, κάνει έξοδο. Οι τρεις παίχτες συγκρούονται και μένουν αναίσθητοι στο χορτάρι του Μπερναμπέου, ενώ ο Θαμπάγια βρίσκεται με τη μπάλα στα πόδια του σε κενή εστία στα τρία μέτρα από τη γραμμή. Εκείνη τη στιγμή κοιτάει τους δύο αντιπάλους και τον συμπαίχτη του και αποφασίζει να πετάξει την μπάλα πλάγιο άουτ. Το Μπερναμπέου σηκώνεται όρθιο να τον χειροκροτήσει, ενώ αυτός έχει πάει πάνω από τους τρεις τραυματίες και ζητάει να μπει το φορείο. Ο Παλάου σηκώνεται αλλά οι Εσπίλδορα και Χουνκέρας φεύγουν με φορείο. Στη θέση τους μπαίνουν Μπετανκόρτ και Θουθουνέγκι ενώ όλη αυτή η ιστορία διαρκεί ένα πεντάλεπτο στο οποίο το γήπεδο δεν έχει σταματήσει να χειροκροτεί το Θαμπάγια. Μετά το πεντάλεπτο στάντινγκ οβέισον, κάθε φορά που ακούμπαγε την μπάλα στο υπόλοιπο ματς ο Θαμπάγια χειροκροτούνταν από το κοινό του Μπερναμπέου. Πράγμα που πριν το ματς φάνταζε αδύνατο.

Ο Περού Θαμπάγια καταγόταν από την Καντάμπρια, από ένα χωριό που λέγεται Κάστρο Ουρδιάλες. Ξεκίνησε να παίζει στην τοπική ομάδα από πολύ μικρός και στα 18 του τον εντόπισε η Ράσιγκ Σαντανδέρ, καθώς ήταν ένας εξτρέμ γρήγορος με ντρίπλα και καλό μακρινό σουτ. Εκεί αγωνίστηκε ως το 1961 οπότε και πήρε μεταγραφή για την Μπαρσελόνα. Ήταν στην εξάδα των παιχτών που ήρθαν στο Καμπ Νόου για να ανανεώσουν τη γερασμένη ομάδα του Ελένιο Ερέρα, μαζί με τους Σαδουρνί, Ελάδιο, Περέδα, Φουστέ, Ριφέ και Θαλδούα.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/06/zaballa06-500x328.jpg)

Στην Μπάρσα έπαιξε 6 σεζόν και είχε 209 εμφανίσεις και 56 γκολ. Η Μπαρσελόνα τότε βρισκόταν στη σκιά της Ρεάλ Μαδρίτης και κέρδισε μόλις ένα κύπελλο αυτά τα έξι χρόνια. Κλήθηκε αρκετές φορές στην εθνική, αλλά καθώς έπαιζε στην ίδια θέση με τον τεράστιο Χέντο και μετά ακολουθούσε στην επετηρίδα ο Λαπέρτα, έπαιξε μόλις δύο παιχνίδια. Κατάφερε όμως να σκοράρει δύο γκολ στο Γιούρο του 1964 κόντρα στην Ιρλανδία, σ’ένα Γιούρο που τελικά κατέκτησε η Ισπανία.

Το 1967 αποχώρησε από την Μπαρσελόνα και πήρε μεταγραφή στη Σαμπαδέλ, αφού δεν ήθελε να αφήσει την Καταλωνία. Τη σεζόν 1969-1970, ήταν πια 32, που για εκείνη την εποχή ήταν υπερβολικά μεγάλος, ειδικά για εξτρέμ. Η Σαμπαδέλ αγωνιζόταν για τη σωτηρία της. Το ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Μπερναμπέου, όπου έκανε εκείνο το φερ πλέι, τελικά η Σαμπαδέλ το έχασε με ένα γκολ του Πίρι στο 89ο λεπτό. Μετά το ματς σε δηλώσεις του απάντησε για τη φάση «Αυτό είναι ποδόσφαιρο, δεν είναι πόλεμος». Ο δημοσιογράφος της ‘Μάρκα’ τον ρώτησε πώς νιώθει ως πρώην παίχτης της Μπαρσελόνα που έλαβε το πιο δυνατό χειροκρότημα που έχει πάρει αντίπαλος στο Μπερναμπέου. Ο Θαμπάγια, ντροπαλός καθώς ήταν, χαμογέλασε και αποχώρησε.

(http://www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/06/espana-inicia-3-500x374.jpg)
Εδώ με την εθνική στο ματς κόντρα στην Ιρλανδία για το Γιούρο του 1964.

Εκείνο το γκολ στο τέλος της χρονιάς παραλίγο να κοστίσει την κατηγορία στη Σαμπαδέλ, η οποία τερμάτισε μετά από ένα τραγικό δεύτερο γύρο, τρίτη από το τέλος. Έπεφταν τρεις τότε και την έσωσε η διαφορά γκολ με την ισόβαθμη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Η Σαμπαδέλ είχε για ένα γκολ καλύτερη διαφορά από την Ντέπορ. Ο Θαμπάγια αποχώρησε στο τέλος αυτής της σεζόν από τη Σαμπαδέλ, πηγαίνοντας στην Οβιέδο, επιστρέφοντας έτσι στη γενέτηρά του, την Καντάμπρια.

Εκείνο το καλοκαίρι όμως, η Ουνέσκο τον κάλεσε στο Παρίσι για να του παραδώσει το διεθνές βραβείο φερ πλέι για την κίνησή του στο Μπερναμπέου. Τα έξοδα του ταξιδιού τα πλήρωσε η Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ ο ίδιος ο Θαμπάγια είπε μετά ότι η παραλαβή αυτού του βραβείου ήταν η πιο άβολη στιγμή της ζωής του. Ο Θαμπάγια μπορεί να μη μνημονεύεται ως παίχτης στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, όμως εκείνο το φερ πλέι ήταν τόσο σπουδαίο που η Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου έχει ονομάζει το δικό της ετήσιο βραβείο Φερ Πλέι «Βραβείο Περού Θαμπάγια», προς τιμήν του. Και προς τιμήν μιας ενέργειας που παραλίγο να στοιχίσει μια κατηγορία.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Πεμ 07 Νοέ 2019 22:24
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/10/20190921-637047013322413253_20190921222509-kXJD-U47524096466g0C-992x558@LaVanguardia-Web.jpg)
Γρανάδα, η ομάδα που ξανακέρδισε τον κόσμο της

Είναι γνωστό ότι η Ανδαλουσία είναι ένα από τα πιο όμορφα και ενδιαφέροντα μέρη στην Ισπανία. Είναι γνωστές και ιδιαιτερότητες των ντόπιων, το πάθος τους, οι διαφορές τους με κατοίκους άλλων περιοχών της χώρας, κάτι που βγαίνει και στο ποδόσφαιρο. Στο ποδόσφαιρο που το ενδιαφέρον μονοπωλούν οι ομάδες της Σεβίλλης και σε δεύτερο βαθμό η Μάλαγα. Στην Ανδαλουσία όμως φέτος εμφανίζεται, έστω και προσωρινά, μια ακόμα ποδοσφαιρική επιλογή από μια άλλη πόλη. Η Γρανάδα είναι γνωστή για το πανεπιστήμιό της και για την Αλάμπρα, αλλά όχι ιδιαίτερα για το ποδόσφαιρό της.

Παρ’ ότι η τοπική ομώνυμη ομάδα ιδρύθηκε το 1931, οι παρουσίες της στη μεγάλη κατηγορία είναι πάνω κάτω καμιά εικοσαριά, με καλύτερη περίοδό της τη δεκαετία του 1970, όταν και είχε συνεχή παρουσία στην Α’ εθνική της Ισπανίας, φτάνοντας μάλιστα δύο φορές στην έκτη θέση. Από το 1976 και μετά άρχισε η παρακμή που την έφερε μέχρι και στην Δ’ εθνική, όχι κάτι πολύ τιμητικό για μια πόλη με πάνω από 200.000 κατοίκους. Πιθανότατα δεν θα ασχολούμασταν μαζί της σήμερα, αν το 2009, με την ομάδα στη Σεγούντα Β’, ο σύλλογος δεν έπεφτε στα χέρια της οικογένειας Πότσο από την Ιταλία.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/10/Granada-Spain-Best-Things-To-Do-1-2.jpg.optimal-1024x675.jpg)

Στο σημείο αυτό, θα ανοίξει ξανά μία κουβέντα όπως έγινε πρόσφατα και με τη Φαμαλικάο. Γιατί η οικογένεια Πότσο αντιπροσωπεύει λίγο πολύ όλα όσα μας ενοχλούν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Είναι οι ιδιοκτήτες της Ουντινέζε που άνοιξαν τις δουλειές τους και σε άλλες ομάδες της Ευρώπης, όπως τη Γρανάδα και την Γουόντφορντ πιο πρόσφατα. Με λίγα λόγια, αν εξαιρέσουμε ίσως την Ουντινέζε, βλέπουν τις ομάδες τους ως “αποθήκες” παικτών, ευκαιρία να διακινήσουν ποδοσφαιριστές, να βγάλουν κάποια χρήματα και αυτό ήταν. Από την άλλη βέβαια ήταν ο Τζίνο Πότσο που ανέλαβε τη Γρανάδα και την ανέβασε αμέσως δύο κατηγορίες, φτάνοντας ξανά στην Πριμέρα το 2009 μετά από 30 περίπου χρόνια. Και αυτό πρέπει να του πιστωθεί. Ο κόσμος είδε ξανά στο Νουέβο Εστάδιο ντε λος Κάρμενες όλα τα αστέρια του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Η Γρανάδα μάλιστα, όχι απλά ανέβηκε με τη νέα ιδιοκτησία, κατάφερε και να διατηρηθεί στην κατηγορία, δίνοντας φυσικά κάθε χρόνο μάχη και γλιτώνοντας για ελάχιστους βαθμούς. Μέχρι το 2017, που με μόλις 4 νίκες σε 38 παιχνίδια τερμάτισε 20η και υποβιβάσθηκε. Το κακό είναι, ότι η Γρανάδα όλα εκείνα τα χρόνια δεν μας άφησε και πολλά για να τη θυμηθούμε. Δεν είχε κάποιον χαρακτήρα ως ομάδα, δεν είχε κάτι να σε κάνει να τη συμπαθήσεις. Τη σεζόν 2016-17 το κέντρο διερχομένων είχε νοματαίους από καμιά 20αρια χώρες, πολλοί εξ αυτών δανεικοί από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/10/image-1024x530.png)
Το ρόστερ της Γρανάδα το 2017, βγαλμένο από συνεδρίαση του ΟΗΕ. Μεταξύ των ονομάτων, οι “δικοί μας” Κονέ, Ουακάσο, Πόνσε και Καρσελά.

Ο μέσος όρος εισιτηρίων κατρακύλησε κάτω από τις 15.000, σε αντίθεση με τα 20.000 που ήταν τη χρονιά της ανόδου και μεταξύ μας, σε κανέναν δεν έλειψε ιδιαίτερα. Ήδη η ομάδα είχε αλλάξει χέρια, αφού το καλοκαίρι του 2016 η οικογένεια Πότσο ολοκλήρωσε το έργο της και πούλησε στον Κινέζο Ζιανγκ Λιζάνγκ που κατά διαβολική σύμπτωση έχει κι αυτός εταιρεία εκπροσώπησης παικτών. Στο deal μπλέχτηκε κι η Media Base, εταιρεία του Πέρε Γκουαρδιόλα, ναι αδερφού του Πεπ. Ο Λιζάνγκ που εκείνο το καλοκαίρι βγαίνοντας για ψώνια αγόρασε και την Πάρμα, κατάφερε να ρίξει την ομάδα, αφού έφερε 18 νέους παίκτες, κάνοντας ακόμα χειρότερη την τακτική της περιόδου Πότσο. Εκτός φυσικά από παίκτες, άλλαξε και αρκετούς προπονητής, από τον Πάκο Χέμεθ και τον Λούκας Αλκάραθ μέχρι τον… Τόνι τον Άνταμς (θυμίζοντας λίγο την επιλογή Νέβιλ στη Βαλένθια).

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/10/Jiang-Lizhang-k50G-620x349@abc.jpg)
Ένας Ιταλός πουλάει σε έναν Κινέζο μια ισπανική ομάδα.

Πέφτοντας σε μια από τις πιο δύσκολες δεύτερες κατηγορίες της Ευρώπης, πολλοί υπέθεσαν ότι δεν θα ξαναβλέπαμε τη Γρανάδα σύντομα. Και τα πράγματα δεν έδειχναν πολύ θετικά. Όσοι βέβαια αναπολούσαν την παλιά κατάσταση, κατάλαβαν σύντομα ότι μάλλον η Γρανάδα γλίτωσε. Ο πρώην πρόεδρος Κίκε Πίνα, παλιός ποδοσφαιριστής, μάνατζερ (με μεγάλες επιτυχίες τις μεταγραφές Ρικέλμε και Σαβιόλα παλιότερα) και δεξί χέρι της οικογένειας Πότσο συνελήφθη. Οι κατηγορίες ήταν ξέπλυμα χρήματος και φοροδιαφυγή, αφού είχε κρύψει μέσω εταιρειών offshore τα πανάκριβά του αυτοκίνητα, τα σπίτια και τα χρήματά του που είχε βγάλει από το αλισβερίσι παικτών. Την ίδια στιγμή ο ίδιος δεν εμφανιζόταν πουθενά, αφού όλες του οι δουλειές γίνονταν στο όνομα του πατέρα του και της αδερφής του.

Ο Πίνα είχε αφήσει το στίγμα του βέβαια στη Γρανάδα και με άλλον τρόπο. Η εφημερίδα El Mundo αποκάλυψε ότι άνθρωποι του Λιζάνγκ διαπίστωσαν ότι τόσο τα αποδυτήρια των παικτών, όσο και των διαιτητών βρίσκονταν υπό παρακολούθηση. Μέσα στους ανιχνευτές κίνησης και καπνού υπήρχαν κάμερες και έτσι η Γρανάδα ζούσε σε ένα καθεστώς Big Brother με την παλιά διοίκηση να βλέπει τα πάντα. Η δικαιολογία του ανθρώπου του Πίνα ήταν ότι οι κάμερες μπήκαν για περίπτωση… κλοπή οργάνων γυμναστικής, αλλά το γεγονός ότι έβλεπαν και τους διαιτητές δεν αφήνει πολλά περιθώρια ερμηνείας.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/10/Antonio-Cordon-presentado-Monaco_1178592327_73341211_667x375.jpg)
Από Μονεγάσκος, Ανδαλουσιανός. Ο Αντόνιο Κορντόν είναι από τους βασικούς λόγους της πορείας της ομάδας.

Κάπως έτσι η Γρανάδα, χωρίς ιδιαίτερες βλέψεις, αγωνίστηκε το 2017-18 στη Σεγούντα. Ο Λιζάνγκ πάντως φάνηκε να μαθαίνει, μετά το πάθημα του υποβιβασμού. Έτσι, για αρχή έφερε τον Αντόνιο Κορντόν στην ομάδα. Το όνομά του ίσως να είναι άγνωστο σε πολλούς, αλλά πρόκειται για τον άνθρωπο που για 17 χρόνια έκανε κουμάντο στη Βιγιαρεάλ σε όλα τα θέματα των μεταγραφών. Ένας άνθρωπος για όλες τις δουλειές, από το σκάουτινγκ μέχρι το κλείσιμο συμφωνιών έχτισε σπουδαίο όνομα στο Κίτρινο Υποβρύχιο και το εκμεταλλεύτηκε δεχόμενος μια προσφορά “που δεν μπορούσε να αρνηθεί” το 2016 από τη Μονακό και τον ζάμπλουτο ιδιοκτήτη της Ριμπόβλεφ. Πράγματι, η Μονακό χάρη και στις κινήσεις του Κορντόν κατέκτησε το πρωτάθλημα τη σεζόν 2016-17, αλλά ο Κορντόν την εγκατέλειψε αμέσως μετά και βρήκε θέση στις επιχειρήσεις του Λιζάνγκ.

Ο Κορντόν, παρά το γεγονός ότι… μεγαλοπιάστηκε, δεν δείχνει να ξεχνά κάποιες βασικές αρχές του ποδοσφαίρου. Και αποφάσισε να αλλάξει πολιτική στη Γρανάδα. Οργάνωσε ένα ισχυρό τμήμα σκάουτινγκ και άρχισε να ξεψαχνίζει όλη την Ανδαλουσία για να βρει ταλέντα. Οι εποχές των καραβιών με ξένους τελείωσαν στη Γρανάδα. Παράλληλα, έφερε στην ομάδα τον κόουτς Ντιέγκο Μαρτίνεθ με ένα βιογραφικό που δεν τρόμαζε κανέναν. Ο Μαρτίνεθ δεν έπαιξε ποτέ μπάλα σε υψηλό επίπεδο, ασχολήθηκε από νωρίς με την προπονητική. Πέρασε πολλά χρόνια στις ακαδημίες της Σεβίλλης (ανακάλυψη του Μόντσι) αφήνοντας έργο και ουσιαστικά σε υψηλό επίπεδο, είχε μια σεζόν στην Οσασούνα και την παρουσία του ως βοηθός του Ουνάι Έμερι. Ο Κορντόν όμως φαίνεται ότι έχει ταλέντο και στο σκάουτινγκ προπονητών.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2019/10/15289987586700.jpg)
Ο πιο νέος κόουτς στη Λα Λίγκα

Η επιλογή ήταν περίεργη, αλλά η πορεία των δικαίωσε. Πέρσι η Γρανάδα έκανε μια εντυπωσιακή σεζόν κατακτώντας τη 2η θέση στη Σεγούντα και μαζί την απευθείας άνοδο, παρά το γεγονός ότι είχε το 9ο μεγαλύτερο μπάτζετ. Αυτό δεν άλλαξε πολλά στην τακτική του Κορντόν και του Μαρτίνεθ. Η ομάδα δεν είχε πολλά χρήματα στη διάθεσή της και καμία όρεξη να φέρει ένα σωρό γυρολόγους. Η Γρανάδα φέτος έχει το τρίτο χαμηλότερο μπάτζετ στην κατηγορία πίσω από Μαγιόρκα και Βαγιαδολίδ και στο ρόστερ της, σε αντίθετη με την προηγούμενο screenshot από τη Wikipedia, βλέπεις πολλές ισπανικές σημαιούλες δίπλα στα ονόματα. Και όχι μόνο, μια ντουζίνα από τους παίκτες του ρόστερ είναι Ανδαλουσιανοί. Η ομάδα απέκτησε ξανά δέσιμο με τον κόσμο της και ταυτότητα. Ο κόουτς Μαρτίνεθ στα 38 του είναι ο πιο νέος προπονητής στην κατηγορία και έχει φτιάξει αποδυτήρια, έχει δημιουργήσει έναν κορμό και την κατάλληλη ψυχολογία για να δοθεί η μάχη της σωτηρίας. Σε αυτόν προσθέτουν ποιότητα παίκτες όπως ο Ματσίς, ένας παίκτης που εντυπωσίασε και με τη Βενεζουέλα στο τελευταίο Κόπα Αμέρικα και παλιές καραβάνες όπως ο Άνχελ Μοντόρο κι ο Ρομπέρτο Σολδάδο.



Ο κόσμος που το 2017 ζητούσε από τη διοίκηση του Κινέζου ιδιοκτήτη να φύγει, είναι πλέον ικανοποιημένος και πίνει νερό στο όνομα του Μαρτίνεθ και των παικτών του, ενώ έχει συγχωρέσει και τον Λιζάνγκ που στην αρχή της χρονιάς ζήτησε συγγνώμη από τον κόσμο της ομάδας, λέγοντας ότι δεν είχε τις απαραίτητες γνώσεις και έκανε πολλά λάθη στην αρχή. Και φαίνεται πόσο σημαντικό είναι όταν δεν ξέρεις από μπάλα, να αφήνεις την ομάδα στα χέρια πιο ικανών ανθρώπων. Το είδαμε και στη Βαλένθια αυτό, όταν ο Λιμ αποφάσισε να αφήσει το κουμάντο σε πιο ικανούς ανθρώπους, μέχρι τελικά να επιστρέψει στις παλιές συνήθειες.

Όποιος περιμένει να αγαπήσει τη Γρανάδα για το τίκι-τάκα της, για την υψηλή της τεχνική ή κάτι παρόμοιο θα απογοητευτεί. Αλλά κάθε τέτοια ομάδα που με πενιχρά (σε σχέση με τα μεγέθη της λίγκας) μεγέθη κάνει κατάθεση ψυχής στο γήπεδο, είναι άξια συγχαρητηρίων. Η Γρανάδα κατάφερε για λίγες ώρες, έστω και χάρη στην αναβολή του Ελ Κλάσικο, να βρεθεί στην κορυφή της Λίγκας. Πριν ξεκινήσει αυτή η αγωνιστική και υποδεχτεί τη Ρεάλ Σοσιεδάδ και παρά την ήττα της από τη Χετάφε βρισκόταν στην τρίτη θέση. Και σίγουρα κανείς δεν μπορεί με σιγουριά να πει ότι η ομάδα που κέρδισε με 2-0 την Μπαρτσελόνα θα συνεχίσει έτσι. Το ξέρουν κι οι ίδιοι οι άνθρωποί της. Αυτό που κατάφεραν όμως είναι ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, η Γρανάδα θα το κάνει με τον σωστό ποδοσφαιρικό τρόπο.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 12 Ιαν 2020 21:22
Στην Ισπανία αποφάσισαν να κάνουν το Σούπερ Καπ κάτι σαν... Final 4 και να το διοργανώσουν στη Σαουδική Αραβία. Ελάχιστοι φίλαθλοι θα ταξιδέψουν κι η απόφαση είναι σχεδόν όσο τραγική όσο το... Κύπελλο του Προέδρου της Ομοσπονδίας που έγινε το 1941 και πήρε μόλις 6 χρόνια για να βγάλει νικητή:

(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/15783280621832.jpg?w=990&ssl=1)

Το Κύπελλο των Τεσσάρων
Όχι δε μιλάμε για κάποια ποδοσφαιρική παραλλαγή του κλασσικού μυθιστορήματος της ελληνικής γραμματείας (“Το μυθιστόρημα των Τεσσάρων” για τους αστοιχείωτους, που έλεγε και ο Τζιμάκος). Απλώς με τη μορφή που έδωσε ο Λουίς Ρουμπιάλες στο Σούπερ Καπ της Ισπανίας, και καθώς κανείς δεν τον έχει για κάποιον σοβαρό αντρεπρενέρ, για να έχει νέες ιδέες, ψάξαμε να βρούμε από που προέρχεται αυτή η ντροπή των διοργανώσεων.

Για όσους δεν ξέρουν, το φετινό Σούπερ Κόπα στην Ισπανία δεν θα διεξαχθεί όπως στις νορμάλ χώρες και διοργανώσεις, με ματς μεταξύ του πρωταθλητή, της Μπαρσελόνα εν προκειμένω, και του κυπελλούχου, της Βαλένθια αντίστοιχα. Δεν θα διεξαχθεί ούτε με την ισπανική έκδοση που ήθελε να είναι διπλά ματς με τη ρεβάνς στην έδρα της πρωταθλήτριας ομάδας. Θα γίνει μέσα Γενάρη, στη Σαουδική Αραβία, σε μορφή Φάιναλ Φορ. Παρακάμπτω το γεγονός ότι το ποδόσφαιρο δανείζεται οργανωτικές μορφές από το μπάσκετ, που από μόνο του είναι ανέκδοτο, και μένω στην εκπληκτική επιτυχία που έχει η προπώληση εισιτηρίων, με τα τέσσερα κλαμπ να έχουν πουλήσει την ώρα που γράφεται το κείμενο 1.076 εισιτήρια αθροιστικά (700 η Μαδρίτη, 300 η Μπαρσελόνα, 50 η Ατλέτικο και 26 η Βαλένθια). Αν σε αυτό συμπεριλάβουμε το μακρινό ταξίδι που πρέπει να κάνουν οι παίχτες στη μέση της σεζόν καταλαβαίνουμε ότι η ομοσπονδία έχει κάνει αυτό που λέει ο ΛεΠα «Μια Ομορφιά». Ρουπιάλες, του χρόνου να το διοργανώσουμε στο Μαΐάμι που έχεις και άκρες.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/supercopa.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)

Κάνουμε τώρα ένα φλας μπακ στο μακρινό 1941. Ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη βρίσκεται στη μέση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στην Ισπανία του Φράνκο, η οποία δε συμμετάσχει ενεργά στον πόλεμο, η μπάλα παίζεται κανονικά. Το ίδιο και στην Πορτογαλία. Έτσι με αφορμή ένα φιλικό παιχνίδι που έγινε 12 Ιανουαρίου του 1941 μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας (2-2 το σκορ) και καθώς λόγω του πολέμου δεν υπήρχαν διεθνή ματς, ο τότε πρόεδρος της Ισπανικής Ομοσπονδίας, Λουίς Σάουρα δελ Παν, πρότεινε στον Πορτογάλο ομόλογό του τη δημιουργία ενός «Ιβηρικού κυπέλλου». Σε αυτό θα έπαιζαν οι τέσσερις πρώτοι της Ισπανίας και οι τέσσερις πρώτοι της Πορτογαλίας, σε διπλά ματς, μέσα έξω με βαθμολογία 2-1-0. Η ιδέα όμως δεν προχώρησε από την πλευρά των Πορτογάλων. Ακολουθώντας τα μέσα πειθούς που είχαν πρόχειρα τότε, οι Ισπανοί κάλεσαν τους Πορτογάλους για ένα νέο φιλικό το Μάρτιο για να το ξανασυζητήσουν. Εκεί οι Ισπανοί ρίχνουν 5 γκολ στην Πορτογαλία στο Μπιλμπάο πριν παρουσιάσουν ξανά την πρόταση. Οι Πορτογάλοι λένε «σιγά μη μας ξαναδείτε».

Βέβαια όπως καταλαβαίνετε ο φραγκικός Σάουρα δελ Παν δεν ήταν πολύ δεκτικός στο να του απορρίπτουν ιδέες. Έτσι εκμεταλλεύεται τον τρόπο που διοργανώνεται το πρωτάθλημα και το κύπελλο της εποχής και υλοποιεί την ιδέα του εγχώρια. Τότε το κύπελλο Ισπανίας ήταν η διοργάνωση που παιζόταν την άνοιξη και το καλοκαίρι, αφού τελείωνε το πρωτάθλημα που ήταν η διοργάνωση του φθινοπώρου και του χειμώνα. Ο Σάουρα δελ Παν δημιουργεί ένα κενό 6 εβδομάδων ανάμεσα στις δύο διοργανώσεις για να φτιάξει το «Κύπελλο των Τεσσάρων». Ο επίσημος τίτλος ήταν «Κύπελλο του Προέδρου της Ομοσπονδίας», λες και η ματαιοδοξία του Σάουρα δελ Παν δεν είχε ταβανιάσει ήδη.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/Luis-Saura-Del-Pan.jpg?w=350&ssl=1)
O εμπνευστής της μαγείας αυτής.

Οι τέσσερις πρώτοι της βαθμολογίας τότε ήταν οι: Ατλέτικο Αβιαθιόν, Ατλέτικο δε Μπιλμπάο (Όχι Αθλέτικ, καθώς ο Φράνκο είχε επιβάλλει την ισπανοποίηση του ονόματος), Βαλένθια και Μπαρσελόνα. Οι ημερομηνίες ήταν οι Κυριακές 6, 13, 20 και 27 Απριλίου, 2 και 9 Μαΐου. Όλα φαίνονται πολύ καλά, μόνο που αυτό που έγινε θα το ζήλευε και ο πιο διεστραμμένος λατινοαμερικάνος διοργανωτής.

Καθώς αυτή η διοργάνωση οργανώθηκε στο κεφάλι του Σάουρα δελ Παν τέλη Μαρτίου, οι ομάδες ενημερώθηκαν τελευταία στιγμή. Το βασικό πρόβλημα το είχε η Βαλένθια που είχε κανονίσει διπλά φιλικά προετοιμασίας για το κύπελλο Ισπανίας με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Την πρωταπριλιά λοιπόν, η Βαλένθια είχε ήδη παίξει το ματς στο Μεστάγια και η ρεβάνς στο Μπερναμπέου θα παιζόταν στις 4 του μήνα. Αλλά στις 6 έπρεπε να παίξει για τη νέα διοργάνωση με την Ατλέτικο Αβιαθιόν, πράγμα που δε γινόταν. Οπότε η Βαλένθια για να παίξει το ματς στις 6 του μήνα έπρεπε να αποζημιώσει τη Ρεάλ Μαδρίτης τόσο για τα έξοδα του ταξιδιού στη Βαλένθια για το πρώτο ματς, όσο και για τις εισπράξεις από τα εισιτήρια για το 2ο ματς που δε θα παιζόταν με υπαιτιότητά δικιά της. Η Βαλένθια δεν είχε απολύτως καμία διάθεση να τα κάνει όλα αυτά και έτσι ζήτησε να μεταφερθεί το ματς της 6ης Απριλίου για άλλη ημερομηνία και έπαιξε κανονικά το φιλικό στις 4 του μήνα με τη Ρεάλ Μαδρίτης.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/epifanio.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)

Στις 6 Απριλίου 1941 λοιπόν παίχτηκε μόνο το ματς της Μπιλμπάο με τη Μπαρσελόνα. Αντίθετα, τις άλλες ημερομηνίες τα ματς παίχτηκαν κανονικά. Αφού τελείωσαν τα ματς στις 9 Μαΐου, η βαθμολογία ήταν 7 βαθμοί για τη Βαλένθια, από 6 για τις δυο Ατλέτικο και 3 για τη Μπαρσελόνα. Όμως χωρίς να έχει παιχτεί το ματς μεταξύ της Ατλέτικο Αβιαθιόν με τη Βαλένθια δεν μπορούσε να αναδειχθεί νικητής. Τον Σάουρα δελ Παν τον διαδέχθηκε στην προεδρία της Ομοσπονδίας ο Χαβιέ Μπαρόσο. Τον Μπαρόσο ο Ρεβέρο Μενέσες. Τον Μενέσες ο Μουνιόθ Καλέρο. Αυτός ανακάλυψε ότι υπήρχε αυτή η εκκρεμότητα. Το ημερολόγιο πια έδειχνε Αύγουστο του 1947!

Ο Καλέρο αποφάσισε να τελειώσει με αυτήν την εκκρεμότητα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1947, μια βδομάδα πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα του 1947-48. Η Ατλέτικο Αβιαθιόν λεγόταν πια Ατλέτικο Μαδρίτης και από τους παίχτες που είχαν παίξει στο τουρνουά του 1941 στο ρόστερ της είχε μείνει μόνον ένας! Στη Βαλένθια είχαν μείνει μόλις 5. Από αυτούς τους 5 ο ένας ήταν ο Εϊθαγκίρε, ο καλύτερος τερματοφύλακας στην Ισπανία τότε και φυσικά τερματοφύλακας και της εθνικής. Αυτός όμως είχε τσακωθεί με τη διοίκηση και γι’αυτό το λόγο του είχαν κρεμάσει το δίπλωμα.

(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/01/1578239299_819844_1578240991_noticia_normal.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)

Η Βαλένθια κατέβηκε με έναν δεκαεννιάχρονο στο τέρμα που τον έλεγαν Κάντι. Έφαγε τέσσερα γκολ και έτσι 6 χρόνια μετά από την έναρξη της διοργάνωσης, το «Κύπελλο των Τεσσάρων» αποτέλεσε τον πρώτο τίτλο που κατακτούσε η Ατλέτικο Μαδρίτης με το νέο της όνομα. Ουσιαστικά, η Ατλέτικο έχει στην τροπαιοθήκη της ένα μοναδικό κύπελλο.

Μετά από σχεδόν 80 χρόνια κάποιος άλλος διεστραμμένος οργανωτικός εγκέφαλος, φρόντισε ν’ αναβιώσει τη διοργάνωση με τους 4 πρώτους της βαθμολογίας. Στο πιο μοντέρνο βέβαια, βάσει απαιτήσεων χορηγών, σε εξωτικούς προορισμούς και πρακτικά χωρίς οπαδούς. Ελπίζω τουλάχιστον να έχει την ίδια τύχη η διοργάνωση με εκείνη που αποτέλεσε έμπνευσή της.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: davelis στις Δευ 13 Ιαν 2020 19:23
Ναι, τραγικό,  αλλά η ομοσπονδία πηρε 120 εκατομμύρια για τρια χρονια  :P
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: OV1950 στις Δευ 13 Ιαν 2020 19:48
Με 120 εκατομμύρια για την Ομοσπονδία, τους έστελνα να παίξουν και στην Ανταρκτική.
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: RASTA στις Τρι 14 Ιαν 2020 20:41
Με 120 εκατομμύρια για την Ομοσπονδία, τους έστελνα να παίξουν και στην Ανταρκτική.
δεν είναι έτσι ρε συ ΟV.... ποδόσφαιρο χωρίς οπαδούς δεν είναι ποδόσφαιρο..
Το να ΠΑΣ να παίξεις στο κάθε Κατάρ κ εμιράτο ή το Λος Άντζελες για να δουν κάτι σαν περιφερόμενο θίασο οι Άραβες ή οι Αμερικάνοι επειδή πληρώνουν κ όχι οι οπαδοί των δύο ομάδων , βάζει άλλο ένα καρφί στο φέρετρο του (μοντέρνου) ποδοσφαίρου...
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: OV1950 στις Τετ 15 Ιαν 2020 08:56
Με 120 εκατομμύρια για την Ομοσπονδία, τους έστελνα να παίξουν και στην Ανταρκτική.
δεν είναι έτσι ρε συ ΟV.... ποδόσφαιρο χωρίς οπαδούς δεν είναι ποδόσφαιρο..
Το να ΠΑΣ να παίξεις στο κάθε Κατάρ κ εμιράτο ή το Λος Άντζελες για να δουν κάτι σαν περιφερόμενο θίασο οι Άραβες ή οι Αμερικάνοι επειδή πληρώνουν κ όχι οι οπαδοί των δύο ομάδων , βάζει άλλο ένα καρφί στο φέρετρο του (μοντέρνου) ποδοσφαίρου...

Προτιμώ να βλέπω τα πράγματα ωμά και ρεαλιστικά:
- Αν οι ομάδες τους δεν είχαν τα έσοδα που έχουν, οι οπαδοί θα βλέπανε αυτούς τους παίκτες στις ομάδες τους;
Όχι, δε θα τους έβλεπαν.
- Έχουν οι ομάδες τους μεγάλα έσοδα επειδή μια φανελίτσα με το όνομα ενός παίκτη και το σήμα της ομάδας μπορεί να πωλείται σε εκείνες τις χώρες για 70-100 ευρώ; Ναι έχουν.
Αφού έχουν μεγάλα έσοδα τότε πρέπει κάτι να κάνουν και γι' αυτούς τους πελάτες. Αν αυτό είναι ένα χρυσοπληρωμένο τουρνουά, τότε ακόμα καλύτερα.
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Πεμ 23 Ιαν 2020 19:23
Η Έκρηξη του Γυναικείου Ποδοσφαίρου στην Ισπανία
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/04/women.jpg?resize=480%2C267&ssl=1)

Στις 28 Απριλίου η Μπαρσελόνα παίζει ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μπάγερν. Όχι, δεν κάνω κάποιο λάθος ούτε στις ημερομηνίες, ούτε στους συλλόγους. Απλώς δε θα παίξουν ο Μέσι, ο Σουάρες, ο Κοουτίνιο ή ο Πικέ, αλλά η Αλέξια, η Λέια, η Μάρτενς και η Ντάγκαν. Η Μπαρσελόνα, μαζί με την Ατλέτικο, τη Λεβάντε και την Αθλέτικ Μπιλμπάο ηγούνται της ανάπτυξης του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ισπανία, που τα τελευταία τρία χρόνια βρίσκεται σε έκρηξη.

Αντίθετα με τα αντρικά τμήματα όπου οι Ισπανοί κυριαρχούν τα τελευταία 10 χρόνια στην Ευρώπη, τα γυναικεία τμήματα ήταν πολύ πίσω από τα αντίστοιχα της Γερμανίας (πρώτη Λίγκα που ασχολήθηκε σοβαρά με το γυναικείο ποδόσφαιρο), της Γαλλίας και της Αγγλίας. Τα γυναικεία τμήματα των Βόλφσμπουργκ, Μπάγερν, Λυών, Άρσεναλ και Τσέλσι έχουν καταφέρει να γίνουν παραδοσιακές δυνάμεις του χώρου. Οι Ισπανοί δεν μπορούσαν να μείνουν στην απέξω και έτσι προσπάθησαν με σχέδιο και δομές να αναπτύξουν τα γυναικεία τμήματα. Και αντίθετα με τις μαρκετίστικες ηλιθιότητες, όπως τα παιχνίδια στις ΗΠΑ, που θέλουν να κάνουν στην αντρική Λα Λίγα, το γυναικείο ποδόσφαιρο πήρε το εγχειρίδιο των τμημάτων υποδομής.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/04/1472846196_781864_1472847092_noticia_normal.jpg?resize=480%2C270&ssl=1)
Ο Πρόεδρος της Λίγα Φεμινίνα με τις αρχηγούς των ομάδων. (Φώτο από την el periodico.)

Μία βασική αρχή ήταν να είναι ένα προϊόν αυτόνομο, να μην εξαρτάται δηλαδή από την επαιτεία των αντρικών τμημάτων. Μέχρι το 2016, οι παίκτριες δεν ήταν επαγγελματίες και φυσικά αυτό σήμαινε ότι δεν είχαν συμβόλαια που να τους θεμελιώνουν εργασιακά δικαιώματα όπως ασφάλιση. Η Μελάνια Σερράνο, αμυντικός της Μπαρσελόνα, δήλωσε στην Ελ Παίς πριν τρεις μήνες «Μέχρι το 2015 δούλευα σε ένα σχολείο ως παρατηρήτρια εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Ήταν πολύ δύσκολο να τα ισορροπήσω με το ποδόσφαιρο. Μετά ήρθε η Ιμπερόλα». Η Ιμπερόλα, μια εταιρία ενέργειας, είναι ο κεντρικός χορηγός της γυναικείας Λα Λίγα. Η είσοδός της έδωσε τη δυνατότητα να γίνει η 1η κατηγορία επαγγελματική, να δοθούν συμβόλαια, να γίνουν συμβάσεις, να υπάρξει ασφάλιση για τις παίκτριες.

Η Ιμπερόλα μόνη της δεν μπορούσε να δώσει τα πάντα. Έτσι, η Λα Λίγα αποφάσισε να ακολουθήσει το σωστό μοντέλο αύξησης κερδών. Στα αντρικά τμήματα τα έσοδα προέρχονται πρωτίστως από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, δεύτερον από τους χορηγούς και τρίτα στη λίστα είναι τα εισιτήρια. Το να βρεθεί χορηγός αποδείχθηκε εύκολο. Η συνδρομητική τηλεόραση επίσης το 2016 αποφάσισε να επενδύσει στο γυναικείο ποδόσφαιρο. Η Μέδιαπρο και το συνδρομητικό κανάλι «Γκολ» πήραν τα τηλεοπτικά δικαιώματα του γυναικείου ποδοσφαίρου και πέρα από τα έσοδα, έβαλαν κανόνες που βοήθησαν στην ανάπτυξή του. Τα παιχνίδια διεξάγονται πρωί ή μεσημέρι, ώστε να μην πέφτουν πάνω στα αντρικά, και κάπως έτσι ο κόσμος άρχισε να τα βλέπει και να πηγαίνει. Εκτός αυτού, μπήκαν διαφημίσεις των γυναικείων ματς πριν ή στα ημίχρονα των αντρικών παιχνιδιών και τροποποιήθηκαν τα γήπεδα ώστε να γίνονται καλύτερα οι μεταδόσεις.

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/04/women2.jpg?resize=479%2C320&ssl=1)

Το τρίτο στοιχείο ήταν κάτι που οι Ισπανοί ξέρουν να κάνουν καλά. Το ποδόσφαιρο βάσης. Το 2015 η εθνική ομάδα γυναικών έπαιξε για πρώτη φορά σε Μουντιάλ. Για να συμβεί αυτό ξεκίνησαν από τις ηλικίες των 12 να εκπαιδεύουν τα κορίτσια, ακριβώς στις ίδιες συνθήκες και με τα ίδια προγράμματα εκγύμνασης και τακτικής εκμάθησης που έκαναν τα αγόρια. Έτσι πήραν ένα Μουντιάλ κάτω των 17 και πήγαν σε τελικό Μουντιάλ κάτω των 21. Προ 2014 οι Ισπανίδες παίκτριες στη Λα Λίγα ήταν το 1,5% του συνόλου των ποδοσφαιριστών. Σήμερα είναι το 5,8%, αύξηση 41% σε μόλις 5 χρόνια (στοιχεία από το σάιτ της Λα Λίγα). Προφανώς η απόσταση είναι ακόμα τεράστια, όπως όμως και η δυναμική ενός κλάδου που πρακτικά υπάρχει ελάχιστα χρόνια.

Τέλος, το θέμα των εισιτηρίων. Εδώ υπάρχουν ακόμα τεράστιες αποστάσεις. Υπάρχουν σύλλογοι όπως η Ατλέτικο Μαδρίτης, όπου η προσέλευση είναι τόσο μεγάλη που πλέον η γυναικεία ομάδα αγωνίζεται στο ίδιο γήπεδο με την αντρική. Το φετινό ματς, ντέρμπι κορυφής με την Μπάρσα, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ εισιτηρίων στο γυναικείο ποδόσφαιρο με 60.739 θεατές. Η Ατλέτικο, κάτοχος του πρωταθλήματος, έχασε από τη δεύτερη Μπαρσελόνα 0-2 και το πρωτάθλημα πλέον παίζεται κάθε αγωνιστική στον πόντο. Η Μπάρσα παίζει ακόμα στο Μινιεστάδι με μ.ο. εισιτηρίων κοντά στα 5.500, γι’αυτό είναι ακόμα πολύ μακρυά η σκέψη να ανοίξει κάποτε το Καμπ Νόου για το γυναικείο τμήμα. Η Λεβάντε παίζει στο ίδιο γήπεδο με την αντρική ομάδα, ενώ η Αθλέτικ Μπιλμπάο αγωνίζεται στο δεύτερο γήπεδο της και όχι στο Σαν Μαμές. Τα εισιτήρια κοστίζουν πάνω-κάτω όσο μία μπύρα για να μπορεί να πηγαίνει εύκολα ο κόσμος και ενώ τα νούμερα είναι ακόμα χαμηλά, η προσέλευση τα 3 τελευταία χρόνια έχει πενταπλασιαστεί.

(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/04/los-dos-equipos-sus-aficionados-plantaron-campo-para-protestar-por-los-insultos-sexistas-1549291006229.jpg?resize=480%2C270&ssl=1)
Δυο γυναικείες ομάδες της δεύτερης κατηγορίας σε καθιστική διαμαρτυρία στο κέντρο του γηπέδου μετά από σεξιστικά συνθήματα που άκουγαν από τις εξέδρες. Στην Τεράσα της Καταλωνίας. (Φώτο από el diario).

Με όλα τα παραπάνω είναι εμφανές ότι το γυναικείο ποδόσφαιρο έχει καταφέρει να χτίσει ένα δικό του αυτόνομο οικονομικό πλαίσιο για να αναπτυχθεί, που είναι και το σωστό. Ο τρόπος είναι σταθερός και παρότι ξεκίνησε το εγχείρημα 100 χρόνια μετά από τα αντρικά τμήματα, η άνοδος είναι τρομακτική. Επίσης, όλοι οι μεγάλοι σύλλογοι, πλην Ρεάλ Μαδρίτης, έχουν επενδύσει στα γυναικεία τμήματα. Πρωτίστως η Ατλέτικο, που πια έχει και μια οπαδική βάση για τις γυναίκες, και μετά η Μπαρσελόνα που έχει κάνει τα τελευταία 2 χρόνια τη μεγαλύτερη επένδυση σε μεταγραφές και συμβόλαια σε γυναίκες παίκτριες. Πέρυσι, η Ατλέτικο έκανε κοινό γύρο του θριάμβου για τις πρωταθλήτριες της Λα Λίγα και τους νικητές του Γιουρόπα άντρες, βάζοντας μπροστά το πούλμαν των γυναικών, καθώς αξιολόγησαν το πρωτάθλημα πάνω από το Γιουρόπα. Η Μπαρσελόνα κάνει προμόσιον με παίχτες από την αντρική και παίκτριες από τη γυναικεία ομάδα μαζί. Το ίδιο και η Λεβάντε και η Μπιλμπάο.

Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα. Η μισθολογική απόσταση, όπως καταλαβαίνετε από τα οικονομικά δεδομένα χορηγών, τηλεοπτικών και εισιτηρίων, είναι γιγάντια. Η πιο ακριβοπληρωμένη παίχτρια της Λα Λίγα (Ντάγκαν, Μπαρσελόνα) παίρνει το χρόνο όσα ο Μέσσι τη μισή βδομάδα. Επίσης, υπάρχουν ακόμα τα σεξιστικά στερεότυπα όταν ένα κορίτσι θέλει να γραφτεί σε μια ακαδημία ποδοσφαίρου, με τα κλασικά «πήγαινε να πλύνεις κανένα πιάτο», έως πανό μέσα στα γήπεδα που να γράφουν «το χορτάρι δεν είναι μέρος για γυναίκες». Και φυσικά υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα γυναικείου προσωπικού πέρα από τις παίκτριες. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν μόλις δυο γυναίκες προπονητές στη γυναικεία Λα Λίγα. Ήταν τρεις, αλλά η Σεβίλλη απέλυσε την προπονήτρια της λόγω κακής πορείας της ομάδας και την αντικατέστησε με άντρα.

(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/04/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%A0%CF%81%CE%B9.jpg?resize=480%2C320&ssl=1)
H Μαρία Πρι της Μπέτις. Μακροβιότερη γυναίκα προπονήτρια στη Λίγα Φεμινίνα. (Φώτο από el Mundo).

Η Μαρία Πρι της Μπέτις είναι η μακροβιότερη γυναίκα σε πάγκο ομάδας. Βρίσκεται από το 2012 στο Βιγιαμαρίν. Μαζί με την Ιρένε Φαρέρας της Ράγιο Βαγιεκάνο είναι οι δύο γυναίκες προπονήτριες της Λίγα Φεμινίνα. Σε συνέντευξη που έδωσαν στην Ελ Μούνδο τον περασμένο Οκτώβριο είπαν ότι ενώ όλο και περισσότερος κόσμος αγκαλιάζει το γυναικείο ποδόσφαιρο, η έλλειψη προπονητριών σχετίζεται και με άλλες κοινωνικές συνθήκες. Η Φαρέρας δήλωσε «Στη χρονιά μου στη γυμναστική ακαδημία στα 89 άτομα που είχαμε επιλέξει το ποδόσφαιρο ως κατεύθυνση μόλις 3 ήμασταν γυναίκες. Ένας βασικός λόγος που δεν υπάρχουν γυναίκες προπονήτριες είναι ότι βγαίνουν ελάχιστες από τις ακαδημίες, ακόμα». Η Πρι συμπλήρωσε «Φυσικά και υπάρχει έλλειψη ευκαιριών όταν όλες τις αποφάσεις στις διοικήσεις τις παίρνουν άντρες. Ενώ η κοινωνία γίνεται ολοένα και πιο ανοιχτή, οι διοικήσεις δεν έχουν την τόλμη να τοποθετήσουν γυναίκες στους πάγκους». Και οι 2 στο τέλος συμφώνησαν ότι η επαγγελματικοποίηση του γυναικείου ποδοσφαίρου θα ανεβάσει σε βάθος χρόνου το ποσοστό των γυναικών στους πάγκους, καθώς σύμφωνα με τη Φαρέρας: «Μια παίκτρια μπορεί πλέον να ζήσει από το ποδόσφαιρο ως επάγγελμα. Δε χρειάζεται να γυρνάει σπίτι της 2 τα ξημερώματα μετά από ένα εκτός έδρας ματς στη Βαρκελώνη και να πρέπει να σηκωθεί στις 6 το πρωί για να πάει στη δουλειά».

(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p235x350/51222081_10157472152020931_1875320074487726080_o.jpg?_nc_cat=105&_nc_ohc=Oof7SwpHIFkAX_PXhAL&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=1002&oh=4ba59aa997212696164cc5a98b787172&oe=5E9EC9B0)
Τετάρτη βράδυ σήμερα και στο Μπιλμπάο 48.121 άνθρωποι πήγαν στο γήπεδο για να δούνε την ομάδα γυναικών της Αθλέτικ που υποδέχεται την Ατλέτικο για το κύπελλο Ισπανίας.

Σε άλλα νέα, το σ/κ που μας πέρασε στα οχτώ παιχνίδια της Σούπερ Λιγκ κόπηκαν συνολικά 33.206 εισιτήρια.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Πεμ 06 Φεβ 2020 19:40
Παράθεση
Σε ένα πρωτάθλημα που βλέπεις γήπεδα γεμάτα με ανθρώπους όλων των ηλικιών, πολλές γυναίκες και παιδιά, είναι πολύ ανησυχητικό ότι τον τελευταίο καιρό υπάρχουν όλο και περισσότερα κρούσματα βίας, αλλά και ρατσισμού. Μια ματιά πάνω σε ένα πρόβλημα που φαίνεται να εμφανίζεται ξανά στα ισπανικά γήπεδα:

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/boixos.jpg?w=1280&ssl=1)

Η Επάνοδος του Χουλιγκανισμού στην Ισπανία
«Δέχθηκα σήμερα ρατσιστική επίθεση από την εξέδρα». Μετά το τέλος του ματς της Εσπανιόλ με την Αθλέτικ Μπιλμπάο ο Ινιάκι Γουΐλιαμς βγήκε και έκανε την παραπάνω δήλωση. Δε μίλησε για το ματς, δεν τον ενδιέφερε η ήττα της Μπιλμπάο. Ο Γουίλιαμς ήταν το τελευταίο θύμα της εξέδρας της Εσπανιόλ, που η αλήθεια είναι έχει ένα μεγάλο ιστορικό τέτοιων συμπεριφορών.

Πριν το ματς, στην Κορνελιά, στα προάστια της Βαρκελώνης, είχαν πλακωθεί οι οργανωμένοι οπαδοί των δύο συλλόγων. Και μπορεί αυτοί της Εσπανιόλ να είναι τόσο λίγοι που μετράνε απουσίες στο γήπεδο, αλλά στην Ισπανία δεν υπάρχει η κουλτούρα οι οπαδοί να ταξιδεύουν με την ομάδα στα εκτός έδρας ματς, όπως στην Αγγλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία ή την Ιταλία. Συνήθως μιλάμε για εσωτερικούς μετανάστες, οπαδούς συλλόγων που ζουν ήδη στην πόλη όπου διεξάγεται το ματς.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/1579965171_679499_1579976708_noticia_normal_recorte1.jpg?resize=500%2C281&ssl=1)
Η φωτογραφία από τη Marca που πέρασε τις ιαχές πιθήκου που έκαναν οι οπαδοί της Εσπανιόλ.

Οι οργανωμένοι οπαδοί της Εσπανιόλ σχετίζονται με την άκρα δεξιά, ενώ αυτοί της Αθλέτικ με τον αναρχικό χώρο. Σε κάποια άλλη χώρα η απορία θα ήταν: «Mα γιατί σας πήρε τόσο καιρό να πλακωθείτε;». Στην Ισπανία η απάντηση είναι ότι απλώς δεν είχαν βρεθεί. Υπάρχει διαφορά μεταξύ του «κάποιοι σκόρπιοι μέσα στην εξέδρα», που δεν τους πειράζει κανείς, και του οργανωμένου οπαδού.

Λίγες ώρες μετά στη Βαλένθια οργανωμένοι του τοπικού συλλόγου και οργανωμένοι της Μπαρσελόνα πλακώθηκαν πριν το μεταξύ τους ματς. Από τη Βαλένθια το υπεύθυνο οπαδικό κλαμπ ήταν οι «Γιομούζ», σκληρά ακροδεξιό φαν κλαμπ, που από το Σεπτέμβρη η επίσημη Βαλένθια το είχε πετάξει εκτός γηπέδου λόγω επιθέσεων σε άλλα φαν κλαμπ του συλλόγου που δε μοιράζονταν τις ακραίες θέσεις τους. Από την πλευρά της Μπαρσελόνα ήταν οι γνωστοί από πάντα «Μπόσος Νόις». Οπαδικό κλαμπ που ξεκίνησε από τα αριστερά για να καταλήξει με τα χρόνια στην εθνικιστική, καταλανική στην περίπτωσή του, δεξιά και ακροδεξιά (για όποιον ενδιαφέρεται, εδώ μια πιο αναλυτική ιστορία αυτής της μετάβασης).

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/yomuz.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)

Τα επεισόδια αυτά έρχονται να προστεθούν σε διάφορα πλακώματα, όπως στο τοπικό μικρό ντέρμπι της Μαδρίτης, Λεγανές-Χετάφε (σαν να λέμε Προοδευτική-Ιωνικός), στο περυσινό Γαλιθιάνικο ντέρμπι και σε συναντήσεις με οπαδούς ξένων συλλόγων, όπως με αυτούς της Λυών. Μετά τη δολοφονία του οπαδού της Λα Κορούνια από μέλος του Φρέντε Ατλέτικο στη Μαδρίτη, υπήρξε μια περίοδος ύφεσης, όμως αρχικά η έξαρση των ρατσιστικών επιθέσεων στα ισπανικά γήπεδα και, κατά δεύτερον, η προσπάθεια ανασύνταξης των χουλιγκάνων, κυρίως των μεγάλων κλαμπ, αρχίζει να δημιουργεί πάλι ένα επικίνδυνο σκηνικό από τα παλιά.

Σε μεγάλο βαθμό, όπως πάντα φυσικά, την ευθύνη την έχουν οι διοικήσεις. Οι Μπόσος Νόις έχασαν όλα τους τα ερείσματα όταν ο Λαπόρτα τους πέταξε έξω. Οι επιτυχίες του συλλόγου μετά και η παγκοσμιοποίηση της εξέδρας του Καμπ Νόου τους έκανε περιττούς και αδιάφορους. Άλλωστε υπάρχουν άλλες «Πένιας» (έτσι λέγονται στην Ισπανία τα κλαμπς οπαδών) που κάνουν κερκίδα χωρίς επεισόδια. Ο Φλορεντίνο Πέρεθ έχει τους Ούλτρα Σουρ κάτω από απόλυτο έλεγχο και στο Μπερναμπέου δεν συμβαίνει το παραμικρό. Ακόμα και μικρότεροι σύλλογοι με μεγάλες οπαδικές βάσεις, όπως η Μπέτις και η Σεβίλλη, έχουν αρκετά μεγάλο έλεγχο των οργανωμένων οπαδών τους.

Εδώ να διευκρινίσουμε ότι όταν λέμε «έλεγχο», τουλάχιστον στην Πριμέρα, δεν εννοούμε ότι κάνουν ό,τι πει ο πρόεδρας ως καλός στρατός. Έλεγχος σημαίνει, στα Ισπανικά μέτρα, ότι όσο δεν προκαλούν επεισόδια και πηγαίνουν στο γήπεδο ως φαν κλαμπς χωρίς να επιβάλλουν στους άλλους τη νοοτροπία τους είναι όλα καλά από την πλευρά του συλλόγου. Ο σύλλογος με τη σειρά του αναγνωρίζει τις «Πένιας» ως επίσημες, με τα μπόνους στις τιμές των εισιτηρίων που φέρει αυτό, και έτσι είναι όλοι χαρούμενοι. Κάπως έτσι για παράδειγμα κατέληξε η Ατλέτικο να ανέχεται το φασιστικό Φρέντε στις εξέδρες της για πολλά χρόνια, μέχρι που κάποιο μέλος του δολοφόνησε κάποιον οπαδό φιλοξενούμενης ομάδας. Θα μου πείτε τώρα, αν δολοφονούσαν εκτός ποδοσφαιρικού πλαισίου δεν ενδιέφερε το σύλλογο; Και η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Το αυτό ισχύει και για τους Γιομούζ της Βαλένθια. Έφυγαν από την εξέδρα μόνο όταν επιτέθηκαν σε άλλα μέλη της, όχι πριν.

(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/pelea-boixos-nois-cornella-ultras-barca-jovenes-gitanos.jpeg?fit=500%2C1000&ssl=1)

Αντίθετα η Μπαρσελόνα ήταν τρομακτικά ευτυχής που είχε πετάξει τα Τρελά Αγόρια (αυτό σημαίνει Μπόσος Νόις στα Καταλανικά) εκτός γηπέδου. Οι Μπόσος ήταν μια συνεχής πηγή επεισοδίων, πριν καν φτάσουμε στις γραφικότητες με τα μπουκάλια ουίσκι και τις γουρουνοκεφαλές στον Φίγκο. Το θέμα στη Βαρκελώνη είναι ότι όταν η ομάδα σταμάτησε να έχει τις συνεχόμενες επιτυχίες και με πρόεδρο ένα μαρκετίστα ντολμά όπως ο Μπαρτομέου χάθηκε ο έλεγχος. Στην περίπτωση της Μπαρσελόνα βέβαια υπάρχει άλλος ένας παράγοντας που έχει μια διττή επίδραση στο οπαδικό της κομμάτι.

Το Καταλανικό ζήτημα έχει δημιουργήσει δύο αντίρροπες τάσεις. Στη Βαρκελώνη, υπάρχει μια προσπάθεια ανασύνταξης των Μπόσος Νόις πάνω στη βάση του καταλανικού εθνικισμού, της διεκδίκησης της ανεξαρτησίας και του τι θεωρούν ότι η Μπαρσελόνα ως σύλλογος συμβολίζει σε αυτό το πλαίσιο. Η προσπάθεια βέβαια στηρίζεται όπως λένε οι ίδιοι στο να γίνουν ξανά «οι οπαδοί που θα προκαλούν τον περισσότερο τρόμο σε όλη τη Λα Λίγα». Όπως έγραφε και ο δημοσιογράφος που έκανε το ρεπορτάζ γι’ αυτούς στην «Ελ Παΐς», προσοχή στη χρήση του «Λα Λίγα» και όχι «της Ισπανίας».

Αυτή η νέα συσπείρωση γύρω από το καταλανικό των νέων Μπόσος Νόις δημιουργεί αντίδραση στην υπόλοιπη Ισπανία από τα ακροδεξιά, Φραγκικά φαν κλαμπ όπως το Φρέντε ή οι Γιομούζ. Το σκηνικό είναι εύκολο να στηθεί. “Έρχονται οι Καταλανοί εδώ που είναι Ισπανία και θα τους δείξουμε εμείς”. Και ανάποδα, “έρχονται οι κατακτητές Ισπανοί στην Καταλωνία, να πάρουν μια γεύση ανεξαρτησίας”. Και τώρα στην ερώτηση του εκατομμυρίου, πώς και στο clasico δε συμβαίνει τίποτα; Διότι, όπως είναι αυτονόητο, εκεί υπάρχει πολύ μεγάλος έλεγχος. Παρά την αγωνιστική πτώση των δύο μεγάλων Ισπανών, το clasico είναι το πιο εμπορικό παιχνίδι του κόσμου. Και ναι, οι διοικήσεις ασχολούνται και το προστατεύουν.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/pelea_yomuz_boixos_nois.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)

Κλείνοντας, θα συνοψίσω την εκτίμηση για την άνοδο του χουλιγκανισμού στην Ισπανία σε τρία βασικά σημεία. Πρώτον, ο μειωμένος έλεγχος των διοικήσεων πάνω στους οπαδούς. Σε κλαμπ όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, όπου κάποιος ασχολείται σοβαρά με το θέμα, δεν υπάρχουν κρούσματα. Στις Μπαρσελόνα, Ατλέτικο, Βαλένθια, Μπιλμπάο και σε άλλες υπάρχει θέμα. Δεύτερον, το καταλανικό ζήτημα που δημιουργεί μια ανασύνταξη, στους οπαδούς της Μπαρσελόνα κυρίως, και αντιδράσεις από τα φαν κλαμπς που σχετίζονται με την φραγκική ακροδεξιά στην υπόλοιπη χώρα. Και τρίτον, σε μικρότερο βαθμό, η πτώση του επιπέδου του πρωταθλήματος, σε συνδυασμό με τη διεθνοποίηση της Λα Λίγα που αφήνει χώρο στα εξωαγωνιστικά και δημιουργεί συνθήκες αποξένωσης του ντόπιου πληθυσμού από τους συλλόγους.

Να πω εδώ ότι δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος για το κοντινό μέλλον. Οι διοικήσεις των ομάδων ασχολούνται με τους χορηγούς σε Ασία και Αμερική, η Λα Λίγα παλεύει να διοργανώσει ένα παιχνίδι πρωταθλήματος στο Μαϊάμι και πρόεδρος της Ομοσπονδίας είναι ένας δηλωμένος ακροδεξιός. Αν όλα αυτά δεν είναι τρομακτικά για το «Πρωτάθλημα που συγκινεί τον κόσμο», τότε εγώ πάω πάσο. Τουλάχιστον ακόμα στην Ισπανία η ταυτοποίηση των δραστών και το πέταγμα τους εκτός γηπέδου γίνεται το πολύ σε 48 ώρες από το συμβάν.
sombrero.gr

Παράθεση
Boixos Nois. Η Ιστορία των φανατικών της Barça
(https://3.bp.blogspot.com/-HVnZ9xnqeMQ/WD9qz2yCcnI/AAAAAAAAIe8/QbW2e9uXfpE6nYePOIUhcJAk_dhA9dfBACLcB/s640/9_2.jpg)

Με το τέλος της δικτατορίας του Franco στην Ισπανία, νεαροί οπαδοί των περισσότερων αθλητικών συλλόγων στην χώρα, προσπάθησαν να δημιουργήσουν τους δικούς τους ιδεολογικούς χώρους και να αποκτήσουν μια ιδιαίτερη ταυτότητα σε μια κοινωνία που εμφανώς βρισκόταν σε φάση αλλαγής και προσαρμογής στα νέα δεδομένα που έφερνε το δημοκρατικό πια, πολίτευμα.

Στα τέλη του 1970 το Camp Nou ήταν ένα γήπεδο όπου χιλιάδες κόσμου μαζεύονταν κάθε Κυριακή για να απολαύσει την αγαπημένη του Barcelona. Μια μερίδα φιλάθλων όμως, νεαρής ηλικίας στην πλειοψηφία τους, θεωρούσαν ότι η ατμόσφαιρα στο γήπεδο δεν ήταν ενθουσιώδης, τουλάχιστον στον βαθμό που κατά την γνώμη τους άρμοζε στον σύλλογο.

Έτσι το 1981 μια ομάδα 50 ανθρώπων με μπροστάρη έναν πρώην αθλητή του συλλόγου, τον Josep Tortosa, ιδρύει έναν σύνδεσμο φιλάθλων που φιλοδοξεί να βάλει φωτιά με την παρουσία του στις κερκίδες του Camp Nou. Ο σύνδεσμος βαφτίζεται Boixos Nois (τρελά αγόρια) ένας συνδυασμός της λέξης τρελός (boig) και της γειτονιάς Can Boixeres, του μέρους όπου συγκεντρώνονταν τα μέλη του συνδέσμου πριν και μετά τους αγώνες. Για λογότυπο επιλέγεται το αγγλικό μπουλντόγκ. Στα πρώτα του βήματα η οργάνωση του συνδέσμου ήταν υποτυπώδης. Οι συναντήσεις των μελών περιορίζονταν μόνο στις ημέρες που διεξάγονταν οι αγώνες της ομάδας.

Ωστόσο οι επιρροές από κουλτούρες άλλων χωρών δεν αργούν να κάνουν την εμφάνιση τους. Σε αυτό βοήθησε και η διεξαγωγή του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1982 στην Ισπανία, το οποίο αποτέλεσε μια πολύ σημαντική πηγή έμπνευσης και αλληλεπίδρασης για τους νεαρούς Καταλανούς που γνωρίστηκαν και αντάλλαξαν απόψεις με Άγγλους και Ιταλούς (κυρίως) οπαδούς και έμαθαν τον τρόπο λειτουργίας τους. Πολλοί μάλιστα, στη συνέχεια πραγματοποιούν ταξίδια στην Βρετανία και την Ιταλία για να παρακολουθήσουν από κοντά την ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν εκεί οι ντόπιοι οπαδοί.

Στο μεταξύ στη Βαρκελώνη, η χορήγηση από την διοίκηση του συλλόγου, φθηνών εισιτηρίων στη μαθητική νεολαία με σκοπό να προσελκύσει νέους σε ηλικία φιλάθλους στο γήπεδο, συγκυριακά ευνόησε και τους Boixos Nois, στις τάξεις των οποίων εντάσσονταν νέοι από όλα τα κοινωνικά στρώματα της πόλης με σκοπό να γεμίσουν το Camp Nou με χρώματα και ενθουσιασμό που όμοιος του δεν θα είχε εμφανιστεί ποτέ ξανά. Το κάτω διάζωμα στη Νότια πλευρά του γηπέδου, έγινε το δεύτερο σπίτι τους.

Η αντίληψη τους σε ότι αφορούσε την υποστήριξη της ομάδας, ήταν πως: «Κάποιοι πηγαίνουν στο γήπεδο για να απολαύσουν θέαμα. Εμείς προτιμούμε να δημιουργούμε θέαμα. Πρόκειται για το πώς αντιλαμβάνεται κανείς την διασκέδαση»

Η ανάπτυξη του συνδέσμου υπήρξε ραγδαία. Το πάθος τους για την ομάδα καθώς και ο δεδηλωμένος καταλανισμός, τους έκαναν αρχικά ιδιαίτερα συμπαθείς τόσο στις τάξεις των παικτών όσο και στους υπόλοιπους μη οργανωμένους φιλάθλους. Τα μέλη των Boixos άρχισαν επίσης να εμπορεύονται μπλούζες, σημαίες και κασκόλ του συνδέσμου, δείγμα κι’ αυτό της οργάνωσης που άρχισαν να αποκτούν.

Ωστόσο οι Boixos Nois δεν έμελλε να γίνουν ποτέ ένας απλός σύνδεσμος υποστηρικτών της Barcelona. Οι πολιτικές πεποιθήσεις τους και η (τουλάχιστον στο ξεκίνημα τους) αριστερή ιδεολογία, τους έφερε κοντά με αντίστοιχους συνδέσμους άλλων συλλόγων, όπως οι Herri Norte Taldea της Athletic Bilbao, οι Indar Gorri της Osasuna, οι Pena Mujika της Real Sociedad και οι Brigadas Amarillas της Cadiz. Ταυτόχρονα οι ακροδεξιών πεποιθήσεων  Ultras Sur της Ρεάλ Μαδρίτης, οι LFN της Zaragoza και μετέπειτα οι Brigadas Blanquiazules της Espanyol και οι Yomus της Valencia, έγιναν ορκισμένοι εχθροί τους. Η ιστορία επρόκειτο να ξεφύγει πολύ σύντομα από τα αμιγώς αθλητικά πλαίσια..

Η αρχή της βίας και η γέννηση των Blanquiazules
(https://4.bp.blogspot.com/-VaZsylAe3W0/U0u6vxReQbI/AAAAAAAAHkA/tMjUwFGLe1Q/s1600/Bufanda+Brigadas+Blanquiazules+3.jpg)

Η ταχεία εξέλιξη των Boixos συνοδεύτηκε και από μία εξίσου γρήγορη εμφάνιση φαινομένων βίαιης συμπεριφοράς και βανδαλισμών από μέλη του συνδέσμου που στη συνέχεια εξελίχθηκαν και σε συγκρούσεις σώμα με σώμα με οπαδούς άλλων ομάδων. Η πρώτη σημαντική βίαιη αντιπαράθεση συνέβη το 1983.

Η Barcelona αντιμετώπιζε στην Σαραγόσα την Ρεάλ Μαδρίτης για τον τελικό του Copa Del Rey. Η ταυτόχρονη παρουσία των Boixos Nois και των Ultras Sur στις κερκίδες προκάλεσε σοβαρές συμπλοκές μεταξύ των φανατικών, την ώρα που η αστυνομία φανερά απροετοίμαστη, έμεινε θεατής των επεισοδίων. Ο απλός κόσμος πίσω στη Βαρκελώνη άρχισε να δείχνει τη δυσφορία του για την συμπεριφορά των Boixos, ωστόσο οι εκρήξεις βίας έμελλε πλέον να είναι αλυσιδωτές.

Η τραγωδία στο Heysel στις 29 Μαϊου 1985 όπου 39 άνθρωποι που βρισκόταν στις κερκίδες των υποστηρικτών της ιταλικής Juventus έχασαν τη ζωή τους και πάνω από 600 τραυματίστηκαν, όταν οι οπαδοί της Liverpool παραβίασαν ένα κιγκλίδωμα που τους χώριζε από τους Ιταλούς, με τραγικά στη συνέχεια αποτελέσματα, αποτέλεσε την αφορμή για τις αρχές και στην Βαρκελώνη για να ασχοληθούν πιο σοβαρά με τα φαινόμενα βίας στα γήπεδα, αλλά δυστυχώς έδωσε και το έναυσμα στους Boixos για να προχωρήσουν σε άλλη μια κίνηση ντροπής.

Στις 5 Μαρτίου 1986 η Barcelona υποδέχτηκε την Juventus στα πλαίσια μιας αναμέτρησης των δύο ομάδων για το πρωτάθλημα Ευρώπης. Η παρουσία της αστυνομίας ήταν ισχυρή. 800 αστυνομικοί περιφρουρούσαν τους 5000 Ιταλούς οπαδούς, ωστόσο το Camp Nou πήρε φωτιά όταν στην κερκίδα των Boixos Nois υψώθηκε πανό που ευχαριστούσε τους οπαδούς της Liverpool για την τραγωδία της προηγούμενης χρονιάς, προκαλώντας την αντίδραση ακόμη και των υπόλοιπων φιλάθλων των Καταλανών που βρισκόταν στο γήπεδο.

Σε συνέντευξη που έδωσε μέλος των Boixos τον Απρίλιο του 2004 δήλωσε για το συγκεκριμένο περιστατικό: «Θυμάμαι το Heysel. Έβλεπα τον αγώνα από την τηλεόραση και πανηγύριζα για τους Άγγλους χούλιγκανς. Ένιωθα να μεγαλώνει μέσα μου η αίσθηση του χουλιγκανισμού και μου άρεσε πολύ! Πολιτικά βέβαια οι Άγγλοι μου είναι αδιάφοροι..»

Η αστυνομία σε συνεργασία με την διοίκηση εντατικοποίησε τους ελέγχους στο νότιο τμήμα του γηπέδου, εκεί που κατοικοέδρευαν οι Boixos, εγκαταστάθηκαν κάμερες ασφαλείας και το νότιο διάζωμα χωρίστηκε με την βοήθεια κιγκλιδωμάτων σε 8 τομείς. Δημιουργήθηκαν έτσι κάποιες μικρότερες ομάδες όπως οι Anarko Sud και κάποιες πολυάριθμες όπως οι Cel - Lules Blaugrana.

Εν τω μεταξύ οι Boixos είχαν ξεκινήσει να δημιουργούν προβλήματα και σε άλλα γήπεδα όπως στη Sarria, έδρα της Espanyol, παραδοσιακού αντιπάλου της Barcelona. Όταν οι blaugrana αγωνιζόταν εκεί, οι Boixos προπηλάκιζαν νεαρούς υποστηρικτές της Espanyol, μέλη της Penya Juvenil, ενός συνδέσμου που είχε δημιουργηθεί με την παρότρυνση της διοίκησης των Pericos και αποτελούνταν από νεαρούς, κυρίως φιλήσυχους όμως, οπαδούς. Οι σκληροπυρηνικοί της Espanyol αποφάσισαν τότε να ιδρύσουν έναν σύνδεσμο στα πρότυπα των Boixos. Τον ονόμασαν Brigadas Blanquiazules, αδελφοποιήθηκαν με τους Ultras Sur της Μαδρίτης και παρακολουθούσαν μάλιστα μαζί πολλούς αγώνες των ομάδων τους. Ξεκίνησε έτσι στην Βαρκελώνη ένας φαύλος κύκλος κλιμακούμενης εχθρότητας.

Η συχνότητα των συμπλοκών στην ευρύτερη περιοχή της Βαρκελώνης αυξήθηκε δραματικά το 1986. Τραυματίζονται πολλοί, μαχαιρώνεται οπαδός των Boixos από έναν Ultra της Espanyol ενώ τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς μετά από έναν αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων στο Camp Nou, οι υπεύθυνοι ασφαλείας παραδέχονται ότι απέτυχαν να διαχωρίσουν τους οπαδούς, οι οποίοι χρησιμοποιώντας τις ζώνες των παντελονιών τους και τα κοντάρια των σημαιών, μετατρέπουν το γήπεδο σε πεδίο μάχης. «Παλαιότερα, πηγαίναμε στη Sarria και κάναμε ότι θέλαμε. Δεν υπήρχε καμία αντίσταση. Στη συνέχεια όμως με τη δημιουργία των Blanquiazules τα πράγματα άλλαξαν. Άρχισαν να φέρουν μαχαίρια και υπήρχε κάποιο ρίσκο για εμάς». (Συνέντευξη μέλους των Boixos, Μάρτιος 2004)

Το μακελειό δεν έχει τέλος. Τον Δεκέμβρη του 1990 άλλος ένας 21χρονος οπαδός των Boixos μαχαιρώνεται σε στάση λεωφορείου και τα αντίποινα δεν αργούν. Ένα μήνα μετά πέντε μέλη των Boixos επιτίθενται σε δύο μέλη των Blanquiazules. Ο 16χρονος Jose Maria Arboleas τραυματίζεται σοβαρά και ο 19χρονος Frederic Rouquier δολοφονείται.

Η μακροχρόνια αντιπαλότητα της Barcelona και της Espanyol σε συλλογικό επίπεδο, φάνταζε πλέον σαν πταίσμα μπροστά στις αθλιότητες των φανατικών των δυο ομάδων.

Οι Sang Cule και η δολοφονία του Guillem Agullo
(https://4.bp.blogspot.com/-tMUvfdI2Hp0/U0u3gMFXA8I/AAAAAAAAHjY/IhdmNFF2s00/s1600/guillem-1956.jpg)

Η κατάσταση στα τέλη της δεκαετίας του’80, είχε εμφανώς πλέον ξεφύγει από τον έλεγχο. Η αστυνομία διαμαρτυρόταν ότι δεν είχε την αμέριστη συμπαράσταση της διοίκησης του συλλόγου στο κυνήγι των ταραξιών, καταλογίζοντας της ότι δεν αναγνώριζε πιθανούς υπόπτους που συλλαμβάνονταν ενώ από την μεριά της η διοίκηση ισχυριζόταν ότι οι αρμοδιότητες της τελείωναν στον έλεγχο των εντός γηπέδου δραστηριοτήτων των Boixos Nois και ότι για όσα συνέβαιναν εκτός Camp Nou, αποκλειστικός υπεύθυνος ήταν η αστυνομία.

Μετά από μια σειρά σοβαρών επεισοδίων εντός του Camp Nou, η διοίκηση αποφάσισε να απομακρύνει τους Boixos από την παραδοσιακή τους θέση, μεταφέροντας τους το 1989 στο πάνω διάζωμα του νότιου πετάλου του γηπέδου.  Εν τω μεταξύ στον πυρήνα των Boixos Nois ο οποίος στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ ομογενής, είχε παρεισφρήσει (από το 1986) σημαντικός αριθμός ακροδεξιών skinheads, που ευθύνονταν σε μεγάλο βαθμό για τα επεισόδια που περιγράφονται στο δεύτερο μέρος. 

Έτσι όταν στα τέλη του 1990 οι Boixos επέστρεψαν στο αγαπημένο τους κάτω διάζωμα, ένα μέρος τους αρνήθηκε να τους ακολουθήσει, σχηματίζοντας έναν άλλο σύνδεσμο, τους Sang Cule Cor Catala (cule αίμα, Καταλανική καρδιά).

Οι Sang Cule αποφάσισαν να αποστασιοποιηθούν από τους Boixos Nois, στους οποίους όλο και μεγάλωνε η επιρροή νέο-φασιστικών και νέο - Ναζιστικών ιδεών. Οι Sang Cules που έφταναν σε αριθμό περίπου τα 550 μέλη, ήταν έντονα πολιτικοποιημένοι και ταγμένοι στον “Καταλανικό σκοπό” και παρακολουθούσαν εκτός από τους αγώνες της ποδοσφαιρικής ομάδας και αντίστοιχους άλλων τμημάτων του συλλόγου, όπως του μπάσκετ και του χάντμπολ. Ήταν επίσης αντίθετοι στην χρήση βίας για αθλητικούς λόγους, όχι όμως και για πολιτικούς..

Αντίθετοι στην χρήση βίας ήταν και οι Almogavers, άλλο ένα γκρουπ που σχηματίστηκε μάλιστα προγενέστερα των Sang Cules, αριθμούσε κοντά στα 600 μέλη και απέκτησε εξειδίκευση στα coreo. Παρόλο που το όνομα τους παρέπεμπε στους Καταλανούς μισθοφόρους που κατά τον 14ο αιώνα λεηλατούσαν πολλές περιοχές στην Ευρώπη, οι Almogavers διαχώρισαν εξ’ αρχής την θέση τους από τους βίαιους Boixos Nois και θεωρούσαν επίσης ότι η πολιτική δεν έχει θέση στο ποδόσφαιρο.

Ένα περιστατικό που συνέβη τον Απρίλιο του 1993, επιβεβαίωσε την πεποίθηση των Sang Cule ότι οι Boixos Nois δεν διέφεραν σε τίποτα από τους ακροδεξιούς Ultras Sur της Μαδρίτης. Ο Guillem Agullo, αντιφασίστας και μέλος μάλιστα των Boixos στην περιοχή της Βαλένθια, δολοφονήθηκε από Ultras των Yomus, του ακροδεξιού συνδέσμου της ποδοσφαιρικής ομάδας των νυχτερίδων, οι οποίοι μια εβδομάδα αργότερα στον αγώνα εναντίον της Albacete, ύψωσαν προσβλητικού περιεχομένου πανό για τον αποθανών.

Λίγους μήνες μετά, οι Sang Cules υποκίνησαν μια διαμαρτυρία εναντίον των Yomus στην οποία συμμετείχαν και πολλά μέλη των Boixos Nois, όχι όμως και τα ακροδεξιοί μέλη, γεγονός που προκάλεσε σοβαρό σχίσμα στις τάξεις τους. Πολλοί προσχώρησαν στους Sang Cules ενώ κάποιοι άλλοι δημιούργησαν λίγο αργότερα (1992) ένα τρομακτικό φασιστικό έκτρωμα: τους Casuals FCB. Την ίδια στιγμή στους εναπομείναντες Boixos Nois τα ηνία πήραν οι ακροδεξιοί. Ο εμφύλιος στις κερκίδες του Camp Nou ήταν πλέον μια υπαρκτή κατάσταση. Έπρεπε να ληφθούν μέτρα και μάλιστα άμεσα.

Η ιδέα της Granda Joven και πώς έπεσε στο κενό
(https://4.bp.blogspot.com/-XyGzKTJizIw/U0u35QiT18I/AAAAAAAAHjg/T0qDaWuBc-U/s1600/sang-culc3a9-1112-27-noia-copa-del-rei-final.jpg)

Ακολουθώντας μια αλληλουχία δυσάρεστων και τραγικών περιστατικών, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η El Mundo Deportivo και σχεδόν όλοι οι σύνδεσμοι φιλάθλων της Barcelona ξεκινούν μια εκστρατεία για να πείσουν την διοίκηση ότι όλα τα γκρουπ πρέπει να ενωθούν σε μία κοινή εξέδρα. Η ιδέα βαφτίζεται Grada Joven.

Η διοίκηση τελικά συμφωνεί να διαμορφώσει το κάτω βόρειο (αυτή τη φορά) διάζωμα του Camp Nou, η χωρητικότητα του οποίου είχε πέσει στις 1.000 θέσεις (μετά και τις επιταγές της UEFA περί καθήμενων) και να το παραχωρήσει για την υλοποίηση της Granda Joven. Οι επικεφαλής των συνδέσμων αντιδρούν και δείχνουν απογοητευμένοι καθώς τα μέλη τους αριθμούν περί τα 2.000. Κατά την δική τους οπτική η διοίκηση έχει παραβιάσει την αρχική  τους συμφωνία, που μιλούσε για κερκίδα χωρητικότητας 4.000 θέσεων.

Συμφωνούν εντέλει να συμμετάσχουν στο πρότζεκτ, οι βασικές αρχές του οποίου κατατίθενται και υπογράφονται από όλους τους συνδέσμους, οι οποίοι δεσμεύονται ότι εντός του σταδίου θα σταματήσουν να προτάσσουν τις ιδεολογικές απόψεις τους, γεγονός που στο παρελθόν υπήρξε η αιτία των περισσότερων εμφύλιων συγκρούσεων. Οι Boixos που αποτελούν πλέον (όχι άδικα) το κόκκινο πανί, μετατρέπονται σε επίσημη penya το 1995 και διακηρύσσουν ότι έχουν απομακρύνει από τις τάξεις τους τα ακροδεξιά στοιχεία.

Η Granda Joven αποτελείται τελικά από 4 διαφορετικούς συνδέσμους: Boixos Nois, Almogavers, Unibarcataris και Sang Cule. Οι Boixos εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είναι οι μόνοι δυναμικοί υποστηρικτές της ομάδας ενώ οι υπόλοιποι σύνδεσμοι παραμένουν φανερά αντίθετοι στον εκτός λογικής χουλιγκανισμό των Nois.  Παρόλο που οι ηγέτες των συνδέσμων προσπαθούν να αποτρέψουν εκ νέου συγκρούσεις, οι πολιτικές διαφορές είναι τόσο ισχυρές που οι εκ νέου εμφύλιες διαμάχες είναι αναπόφευκτες.

Το 1997 οι Sang Cule εγκαταλείπουν την ιδέα της Granda Joven και επιστρέφουν στο νότιο διάζωμα. Δύο χρόνια μετά αποχωρούν και οι άλλοι σύνδεσμοι και οι Boixos Nois μένουν και πάλι μόνοι τους. Τον Δεκέμβριο του 1997 σε έναν αγώνα εναντίον της Atletico, ένα περιστατικό έρχεται για να διαταράξει και πάλι τις ισορροπίες και να δημιουργήσει πρόβλημα στον σύλλογο.

Οι Boixos Nois απαιτούν από την διοίκηση να κρατηθεί ενός λεπτού σιγή στη μνήμη ενός 26χρονου μέλους τους, που πριν λίγες ημέρες είχε φύγει από τη ζωή. Ο συγκεκριμένος, καταδικασμένος παλαιότερα για πολλά περιστατικά βίαιης συμπεριφοράς, όταν το 1991 είχε εμφανιστεί σε ένα ντοκιμαντέρ που αφορούσε τους skinheads, στην ισπανική τηλεόραση, είχε ερωτηθεί αν θεωρούσε έγκλημα την δολοφονία ενός ομοφυλόφιλου (γεγονός που είχε λάβει χώρα στη Βαρκελώνη) και απάντησε χωρίς δισταγμό όχι!

Οι Boixos απειλούσαν τώρα ότι αν δεν τηρούνταν ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του, θα εγκατέλειπαν τις θέσεις τους προκαλώντας προβλήματα στις υπόλοιπες κερκίδες. Τελικά, αν και αρχικά η διοίκηση ήταν αντίθετη, συμφώνησε στο αίτημα των Nois. Την ώρα λοιπόν του ενός λεπτού σιγής, πολλοί φίλαθλοι με πρώτους τους Sang Cule αποδοκίμασαν με σφυρίγματα και φώναξαν συνθήματα: «Ναζί έξω από το Camp Nou!»  Αμέσως μέλη των Boixos κατευθύνθηκαν στις κερκίδες που βρισκόταν οι Sang Cule. Η αστυνομία και το προσωπικό ασφαλείας απέτυχε να τους εμποδίσει, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να τραυματιστούν. Δύο μέλη των Sang Cule μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, ο ένας εκ των οποίων με συντριπτικά κατάγματα στο κρανίο!

Λίγες ημέρες αργότερα οι Sang Cule ανακοίνωσαν την προσωρινή διάλυση τους. Ένα μεγάλο κομμάτι τους ίδρυσε τους Dracs, οι οποίοι υφίστανται μέχρι και την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Δηλώνουν αντίθετοι στην χρήση βίας και παρακολουθούν πιστά τους αγώνες του συλλόγου κυρίως στο μπάσκετ και στο χάντμπολ. Σπάνια επισκέπτονταν οργανωμένα το Camp Nou, υπό τον φόβο των Boixos Nois. Η Granda Joven είχε αποτύχει.

Casuals FCB, ICC και φασισμός
(https://1.bp.blogspot.com/-x1Jtsr_EeWM/U0u7LuUnzXI/AAAAAAAAHkI/7MqWU7hAb9Q/s1600/1284137674504.jpg)

Οι πρώτες φασιστικές και ακροδεξιές τάσεις στους Boixos Nois, έκαναν την εμφάνιση τους στα μέση της δεκαετίας του ’80. Μετά και την δολοφονία του Rouquier το 1991 οι Skinheads ακροδεξιοί αποφάσισαν να αλλάξουν στρατηγική για να διαφύγουν της προσοχής των αρχών. Δημιουργήθηκε έτσι το 1992 το πιο σκληροπυρηνικό παρακλάδι των Boixos, οι Casuals FCB.

Θέλοντας να αποφύγουν λοιπόν της προσοχής της αστυνομίας, άλλαξαν τρόπο ενδυμασίας (από εκεί και το.. casuals) επιλέγοντας ρούχα της Umbro, της Kappa και της Adidas και μετατράπηκαν σε “κυριλέ χούλιγκανς”. «Υιοθετούμε τα αγγλικά πρότυπα και αφήνουμε στην άκρη τις ιταλικές επιρροές» (συνέντευξη μέλους των Casuals, Μάιος 1992)

Παρόλο που θεωρητικά επιθυμούν να μείνουν στην αφάνεια, παραδόξως υψώνουν πανό με το όνομα τους στο Camp Nou, ενώ η δράση τους είναι τόσο έντονη που αναπόφευκτα γίνονται το επίκεντρο αρνητικής δημοσιότητας και συνδέονται μάλιστα με μια σκληροπυρηνική Βρετανική ακροδεξιά οργάνωση, την διαβόητη Combat 18. Ακόμη και μέλη των Blanquiazules (των φανατικών της Espanyol) εντάσσονται στις τάξεις τους, ακλόνητη απόδειξη ότι η παρουσία και των Casuals καμία απολύτως σχέση δεν έχει με την Barcelona.

Όλοι τους σε ηλικίες μεταξύ των 20 και 30, προχωρούν σε τρομερούς βανδαλισμούς και πληγώνουν και αυτοί τον σύλλογο. Στις 16 Ιανουαρίου 2000, σε έναν αγώνα των blaugrana στην Σαραγόσα, αγοράζουν κρυφά εισιτήρια μέσα στην κερκίδα των αντίπαλων οπαδών και ακολουθεί πραγματικό μακελειό. Δεν περιορίζονται όμως μόνο σε εντός των συνόρων διενέξεις.

Τον Σεπτέμβριο του 2002, ενώ η Barcelona ετοιμάζεται να αγωνιστεί στα πλαίσια του Champions League με την Βελγική Bruge στο Camp Nou, κάποιοι φανατικοί Βέλγοι απειλούν μέσω διαδικτύου τους Boixos και τους Casuals FCB. Πριν τον αγώνα, σε ένα μπαρ όπου οπαδοί των φιλοξενούμενων είναι συγκεντρωμένοι, πραγματοποιείται άλλη μια σύγκρουση. Μαχαίρια και  μπουκάλια στον αέρα συνθέτουν το σκηνικό της μάχης. Η αστυνομία συλλαμβάνει 5 οπαδούς των Casuals. Οι 4 αφήνονται ελεύθεροι λίγο πριν την έναρξη του αγώνα.

Ναζιστικά σύμβολα, ρατσιστικές προσβολές και προπηλακισμοί, είναι το υπόβαθρο των Casuals και των Boixos, μέσα σε έναν πραγματικό ναό της δημοκρατίας όπως είναι το Camp Nou. Ακόμη και οι παραδοσιακά καλές σχέσεις τους με τους οργανωμένους ομάδων κυρίως από την χώρα των Βάσκων, διαταράσσονται. Τον Ιανουάριο του 1995 μέλη των Boixos επιτίθενται απροκάλυπτα μέσα στο Camp Nou σε δύο οπαδούς της Athletic Bilbao. Το ίδιο συμβαίνει και με οπαδούς της Atleti (Frente Atletico) ενώ αναφορές της αστυνομίας μιλούν για κοινό δίκτυο εγκληματικότητας στην Βαρκελώνη και την Μαδρίτη, μεταξύ των Casuals FCB και των παιδιών του Φράνκο, τους Ultras Sur της Ρεάλ Μαδρίτης δηλαδή. 

«Υπήρξαν κάποιες αξιοσημείωτες μεταμορφώσεις. Αριστερών πεποιθήσεων οπαδοί μετατρέπονταν σε ακροδεξιούς skinheads μέσα σε μια νύχτα! Έχω στην κατοχή μου φωτογραφίες με ανθρώπους που φέρουν σβάστιγκες και κάποτε δήλωναν αριστεροί. Είχαν κάνει μάλιστα και φυλακή για χάρη της ιδεολογίας τους και τώρα.. Τι να πω, φαίνεται ότι αλλάζουν απόψεις ανάλογα με την μόδα των καιρών..» (Συνέντευξη μέλους των Boixos, Απρίλιος 2004)

Εκτός των Casuals FCB, αναφοράς αξίζει και άλλο ένα γκρουπ, οι ICC (Inter City Cule). Αποτελούμενοι από πρώην μέλη των Cel lules Blaugranes, οι ICC πήραν το όνομα τους από τους οπαδούς μιας αγγλικής ομάδας, της West Ham Utd. Επρόκειτο ουσιαστικά για ένα μικρό γκρουπ 15 ατόμων που ήταν έντονα πολιτικοποιημένοι αλλά και κατά της φασιστικής ιδεολογίας. «Θεωρούμε τους εαυτούς μας χούλιγκανς. Θα παλέψουμε με οπαδούς άλλων ομάδων, δεν θα επιτεθούμε όμως ποτέ σε έναν πατέρα που θα είναι στο γήπεδο με το παιδί του, ακόμη και αν είναι φίλαθλος της Μαδρίτης.» (συνέντευξη μέλους ICC, Απρίλιος 2004)

Η γνώμη των ICC για τους Boixos Nois και τους Casuals FCB αντικατοπτρίζεται στην ίδια συνέντευξη: «Αυτοί οι άνθρωποι (σ.σ. αναφέρονται στους Nois) πιστεύουν ότι υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές ανθρώπων. Αυτή είναι μια ανοησία, επειδή ο ρατσισμός καμία σχέση δεν έχει με τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά της Καταλονίας και της Barcelona, που έχουν παράδοση στην υποδοχή και ενσωμάτωση μεταναστών. Εμείς πιστεύουμε μόνο στους Paisos Catalans και τα αυτόνομα Καταλανικά εδάφη..»

Οι ICC, μεγάλοι πλέον σε ηλικία και οι περισσότεροι με οικογένειες, έχουν εγκαταλείψει την χρήση βίας. Συνεχίζουν πάντως να δίνουν το παρών στους αγώνες στο Camp Nou.

Τα παιδιά του προέδρου
(https://1.bp.blogspot.com/--_5txznTWgg/U0u4UEjQfVI/AAAAAAAAHjo/kTEZeNr2r0o/s1600/gaspart.jpg)

Από το καλοκαίρι του 2000 την προεδρία του συλλόγου ανέλαβε ο Joan Gaspart. Κατηγορήθηκε πολλάκις ότι διατηρούσε στενούς δεσμούς με τους Boixos Nois αλλά και με ηγετικά στελέχη των Casuals FCB. Οι ενέργειες του, είναι αλήθεια ότι υπήρξαν τουλάχιστον περίεργες.

Είχε προσωπικά εκφράσει πολλές φορές δημόσια την συμπάθεια του για τους Boixos, δηλώνοντας μάλιστα ότι όταν θα αποχωρούσε από τον προεδρικό θώκο θα γινόταν μέλος του συνδέσμου! Διατηρούσε βέβαια ήδη από το 1995 (χρονιά που οι Boixos μετατράπηκαν σε επίσημη penya) στην κατοχή του, την κάρτα μέλους με αριθμό Νο1. Οι Boixos Nois αποκαλούνταν πλέον, “τα παιδιά του προέδρου.”

Τους είχε παραχωρηθεί δικός τους χώρος στο Camp Nou όπου φύλασσαν τα εμβλήματα τους και αυτό ήταν το λιγότερο. Ο σύλλογος παραχωρούσε εισιτήρια σε χαμηλότερες τιμές, ακόμα και δωρεάν είσοδο στο γήπεδο, σε μέλη των Boixos Nois και των Casuals FCB. «Πολλά εισιτήρια που τα παίρναμε δωρεάν από την διοίκηση, τα πουλούσαμε μετά στη μαύρη αγορά για να καλύψουμε τις ..οικονομικές μας ανάγκες!» (συνέντευξη μέλους των Boixos, το 2004)

Διαβόητα μέλη ταξίδευαν επίσης μαζί με την ομάδα σε εκτός έδρας αναμετρήσεις και έμεναν μάλιστα στο ίδιο ξενοδοχείο με την αποστολή, με όλα τα έξοδα πληρωμένα από την διοίκηση, άλλοι πάλι προσλαμβάνονταν από ανθρώπους του Δ/Σ στις προσωπικές τους επιχειρήσεις ως προσωπικό ασφαλείας σε ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης.

Αποσπασματικά, γίνονταν κάποιες προσπάθειες για να περιοριστεί η δράση τους μέσα στο Camp Nou, όπως ήταν η τοποθέτηση γυάλινου τοίχου στις αρχές του 2003 στο βόρειο και το νότιο κάτω διάζωμα του σταδίου, για να απομονωθούν από το υπόλοιπο γήπεδο, παρά τις αντιρρήσεις της τοπικής κυβέρνησης που πίστευε ότι η κίνηση αυτή θα προκαλούσε περαιτέρω συγκρούσεις.

Επίσης τον Ιανουάριο του 2003 δόθηκαν από την διοίκηση περίπου 2.000.000€ για επιπρόσθετα μέτρα ασφαλείας, που αφορούσαν κυρίως τον περιορισμό ρίψης αντικειμένων στον αγωνιστικό χώρο, γεγονός που είχε αρχίσει να κοστίζει ποικιλοτρόπως πλέον στην Barcelona τόσο οικονομικά (υπό την μορφή προστίμων και τιμωρίας της έδρας) όσο και σε επίπεδο γοήτρου.

Τα φαινόμενα βίας ωστόσο συνεχίζονταν. Τον Αύγουστο του 2003 σε αγώνα εναντίον της Boca Juniors, τρία μέλη των Casuals επιτέθηκαν σε 2 Μαροκινούς. Και οι δύο άτυχοι άνθρωποι, μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο για να τους παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.

Η διοίκηση Gaspart (που είχε στο μεταξύ αποχωρήσει από τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους) ακροβάτησε σε μια ισορροπία τρόμου. Η επίσημη Barcelona κινδύνευε να συνδεθεί με συμπεριφορές που ουδεμία σχέση δεν είχαν με τις αρχές που διέπουν από τα γεννοφάσκια του ακόμη, τον σύλλογο.

Κυνήγι δικαίων και αδίκων ή κάθαρση;
(https://4.bp.blogspot.com/-ha6YfvyvHb0/U0u5UCSqYRI/AAAAAAAAHj0/XvJgLOBdy3o/s1600/boixos_laporta--647x231.JPG)

«Οι στρατηγικές που ακολουθούνταν έως τώρα, ήταν προσωρινές και δεν έπειθαν. Όποτε οι Boixos Nois αντιδρούσαν, κάναμε πίσω. Υπήρχαν φυσικά άνθρωποι που δούλευαν πάνω στα θέματα βίας, αλλά τίποτα οργανωμένο. Όπως γνωρίζετε επίσης, όλοι οι φάκελοι που αφορούν μέλη των Boixos, έχουν μυστηριωδώς εξαφανιστεί.» (συνέντευξη του υπεύθυνου ασφαλείας της διοίκησης Laporta, Μάιος 2004).

Τα πράγματα για τους Boixos Nois από το καλοκαίρι του 2003 φαίνεται να αλλάζουν δραματικά. Μετά την αποχώρηση Gaspart (Φεβρουάριος 2003) και την μεταβατική διοίκηση Enric Reyna, τις τύχες του συλλόγου αναλαμβάνει η διοίκηση Laporta. Δηλώνει αποφασισμένη να τους απομακρύνει από τον σύλλογο και συνεργάζεται στενά με τις διωκτικές αρχές. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ήδη η βάση των Boixos ήταν διαιρεμένη. Πολλά μέλη τους είχαν ήδη αποχωρήσει είτε για να διαφύγουν της προσοχής της αστυνομίας, είτε λόγω των μεταξύ τους ιδεολογικών διαφορών.

Στον πρώτο επίσημο αγώνα για το πρωτάθλημα την αγωνιστική περίοδο 2003-04, επιτρέπεται η είσοδος στο γήπεδο μόνο 20 μελών του συνδέσμου, οι οποίοι φωνάζουν συνθήματα: «Ένα πραγματικό μέλος, μένει έξω από το γήπεδο…» ενώ στην διάρκεια εκείνης της χρονιάς η παρουσία τους στους εντός έδρας αγώνες δεν ξεπερνά ποτέ σε αριθμό τα 50 άτομα.

Οι δύο αγώνες απέναντι στην Deportivo La Coruna την ίδια σεζόν, αφιερώνονται στην μνήμη του Manuel Rios Suarez (που έχασε τη ζωή του σε επεισόδια). Πριν τον αγώνα στο Camp Nou οι δύο ομάδες κρατούν ένα πανό που αναγράφει “Όχι Στη Βία”. Η επίσημη Barcelona φτιάχνει κοντά στον περιβάλλοντα χώρο του σταδίου έναν “τοίχο κατά της βίας.” Εκατοντάδες φίλαθλοι αλλά και επισκέπτες από άλλες χώρες υπογράφουν πάνω του. Οι Boixos Nois σβήνουν με graffiti τις υπογραφές και αναγράφουν απειλητικά συνθήματα κατά της νέας διοίκησης.

Η βία εν τω μεταξύ εκτός γηπέδου συνεχίζεται αν και σε μικρότερη συχνότητα σε σχέση με παρελθόντα έτη. Μέλη των Casuals FCB και των Boixos Nois που συχνάζουν σε μπαρ στην περίμετρο του Camp Nou, επιτίθενται σε φιλοξενούμενους οπαδούς αλλά και σε φίλους της ομάδας.  Οι εκτός έδρας αναμετρήσεις της Barcelona εξακολουθούν να αποτελούν άλυτο πρόβλημα. Boixos και Casuals επιτίθενται εντός γηπέδων σε άλλους συνδέσμους, αρπάζοντας πανό, ντραμς και προπηλακίζοντας κόσμο.

Ταυτόχρονα οι επιθέσεις και οι προσβολές στην διοίκηση Laporta και στον ίδιο προσωπικά, συνεχίζονται μέχρι και το 2009 όταν τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς στο Μόναχο, μέλη των Boixos Nois επιτίθενται σε άτομα της προσωπικής ασφάλειας του προέδρου. Αναγνωρίζεται ο άνθρωπος που τους πούλησε τα εισιτήρια για να μεταβούν στο Μόναχο και να παρακολουθήσουν τον αγώνα απέναντι στην Bayern.  Πρόκειται για τον γραμματέα ενός κατά τ’ άλλα φιλήσυχου συνδέσμου, της La Pena Barcelonista Riojana De Logrono. Ο σύνδεσμος δηλώνει άγνοια για την κίνηση του μέλους της και τον αποβάλει από τις τάξεις του.

Ωστόσο η διοίκηση Laporta κατηγορείται από μερίδα φιλάθλων που ισχυρίζεται ότι τα σκληρά μέτρα και ο αποκλεισμός από το γήπεδο των Boixos Nois και των Casuals, συμπαρασύρει και άλλους συνδέσμους που ουδεμία σχέση έχουν με βίαιες συμπεριφορές. Στην επταετία Laporta συνέβησαν πολλά περιστατικά με πρωταγωνιστές τους οργανωμένους και την διοίκηση του Καταλανού δικηγόρου, κάποια από τα οποία αναφέρονται στο αφιέρωμα που έχουν κάνει οι balacticos στον Laporta οπότε εκτιμώ ότι δεν χρειάζεται να αναπαράγουμε και εδώ. Οι Boixos Nois πάντως, σταδιακά περιορίζονται και η δράση τους μειώνεται.

Από το καλοκαίρι του 2010 η διοίκηση Laporta αποτελεί παρελθόν. Αναλαμβάνει ο Sandro Rosell. Οι Boixos Nois εν έτη 2012 εξακολουθούν να υφίστανται (έχουν και την δική τους επίσημη ιστοσελίδα στο διαδίκτυο) ωστόσο η παρουσία τους στις εντός έδρας αναμετρήσεις είναι ισχνή και δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μέσα σε ένα διάστημα 30 χρόνων από την ίδρυση τους, οι σχέσεις των Boixos Nois με τις εκάστοτε διοικήσεις του συλλόγου ήταν στο σύνολο τους διφορούμενες. Σίγουρα έγιναν λάθος εκτιμήσεις, καθώς κάποιες διοικήσεις τους παραχώρησαν προνόμια θέλοντας να τους κρατήσουν μακριά από ακρότητες εντός του Camp Nou, θεωρώντας (κατά την γνώμη μου λανθασμένα) ότι μόνο εκεί καθρεφτίζεται η εικόνα του συλλόγου.

Από την άλλη μεριά, η ιδιαίτερη πολιτική και πολιτιστική ταυτότητα της Barcelona, υπήρξε ευχή και κατάρα για τους ίδιους τους χούλιγκανς. Σε μια περιοχή με τόσο ευαίσθητες και εύθραυστες ισορροπίες, όπως είναι η Καταλονία, βρήκαν τον χώρο που χρειαζόταν και προτάσσοντας τον ριζοσπαστικό Καταλανικό εθνικισμό, προχώρησαν σε ακρότητες που καμία σχέση δεν είχαν με τις ιδέες που θεωρητικά ευαγγελίζονταν. Ωστόσο κάποιες ακροδεξιές και εθνικιστικές αντιλήψεις που εισχώρησαν πολύ νωρίς στα ενδότερα τους, προκάλεσαν την διάσπαση του πυρήνα τους και έφεραν νομοτελειακά την περιθωριοποίηση τους.

Ζήτησα ενόσω επεξεργαζόμουν αυτόν τον Φάκελο, από τον φίλο Dimo El Grec, που ζει στην Βαρκελώνη, να μου μεταφέρει (όσο είναι δυνατόν) πως ο ίδιος οσμίζεται την αντίληψη και την γνώμη των απλών ανθρώπων εκεί, για τους Boixos Nois. Μου μετέφερε λιτά ότι ο κόσμος δεν τους βλέπει με καλό μάτι και τους θεωρεί χούλιγκανς. Θα μπορούσε να είναι και αλλιώς;

Πηγές: Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του αφιερώματος, βασίστηκε στην μελέτη του Ramon Spaaij, λέκτορα και ερευνητή σε δύο πανεπιστήμια κοινωνιολογίας, στο Άμστερνταμ και την Μελβούρνη , όπως αυτή αποτυπώθηκε στο εξαιρετικό βιβλίο “Undestanding Football Hooligansm (2006)”. Άλλες πηγές: La Vanguardia, El Mundo Deportivo, Sport, wikipedia, Guardian, boixosnois.com,ultras-tifo.net.
Νίκος Περπερίδης
balacticos.blogspot.com
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Παρ 21 Φεβ 2020 17:57
Παράθεση
Οι ομάδες δεν είναι μόνο οι παίκτες τους, είναι κι οι υπόλοιποι άνθρωποί τους. Η πολύ όμορφη ιστορία του Ραϊμόν Φερρέρ που πριν από 34 χρονιά αυτοπροτάθηκε για να φροντίζει το γρασίδι της Λεβάντε και έγινε θρύλος του συλλόγου χάρη και στο ποδοσφαιρικό μουσείο/ταβερνάκι του δίπλα στο γήπεδο, γεμάτο με κειμήλια και αναμνήσεις της ομάδας, αλλά και την καλύτερη παέγια.

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/raimon.jpg?w=980&ssl=1)
The Greenkeeper

Όταν ο Φλορεντίνο Πέρεθ ανέλαβε ξανά την προεδρία της Ρεάλ Μαδρίτης, η πρώτη μεταγραφή που έκανε ήταν να πάρει το φροντιστή του γρασιδιού από την Άρσεναλ, Πωλ Μπάργκες, και να τον φέρει στο Μπερναμπέου. Στην Μπαρσελόνα υπάρχει ένα ολόκληρο τμήμα από αρχιτέκτονες, γεωπόνους και μετεωρολόγους για τη φροντίδα του χόρτου. Η Ατλέτικο Μαδρίτης έχει συνεργασία με ένα από τα μεγαλύτερα γεωπονικά ινστιτούτα της Μαδρίτης για το χορτάρι του Γουάντα Μετροπολιτάνο. Στη Λα Λίγα υπάρχει ειδική θέση επιβλέποντα για την ποιότητα των γηπέδων την οποία έχει ένας μηχανικός αγρονόμος. Όπως λέει ο ίδιος: «Το χορτάρι είναι η εικόνα του πρωταθλήματος σε όλον τον κόσμο. Και φυσικά ένα βασικό στοιχείο για την υγεία των παικτών».

Σε ένα πρόσφατο αφιέρωμα της Λα Λίγα για τα γήπεδά της, όπου μίλησαν σχεδόν όλοι οι φροντιστές του χόρτου των 20 συλλόγων που συμμετέχουν, ξεχώρισε ο παλαιότερος όλων, ο Ραϊμόν Φερρέρ, γνωστός ως «Γκρινκήπερ», εδώ και 34 χρόνια φροντιστής του χόρτου της Λεβάντε. Παρ’ όλα τα πτυχία, τα Μάστερ, τις ειδικές γνώσεις που έχουν οι συνάδελφοί του στα μεγάλα κλαμπς της Ισπανίας, ο Ραΐμόν Φερρέρ είναι ένας πατριάρχης της γεωπονικής και ένας από τους σπουδαιότερους αφανείς ήρωες του ποδοσφαίρου. Φροντίζει το χόρτο στο Σιουτάτ δε Βαλένσια 34 χρόνια και δεν υπάρχει ούτε ένας φροντιστής χόρτου στη χώρα που να μην έχει μιλήσει μαζί του έστω τηλεφωνικά. Το καλύτερο από όλα είναι ότι αυτή, όπως λέει ο ίδιος, δεν είναι καν η κύρια δουλειά του.

(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/ferrer.jpg?fit=500%2C1000&ssl=1)

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με τη Λεβάντε τότε στη Σεγούνδα Β (Τρίτη κατηγορία), ένας εικοσάρης του οποίου οι γονείς ήταν αγρότες και διατηρούσαν ταβέρνα παρουσιάστηκε στα γραφεία της Λεβάντε. Μόλις είχε αποφοιτήσει από τη σχολή γεωπονικής και ζήτησε δουλειά ως φροντιστής χόρτου στη Λεβάντε, της οποίας δήλωσε οπαδός. Όταν τον ρώτησαν «πώς και έτσι;», απάντησε «Για να πάω κόντρα στο ρεύμα. Εδώ όλοι στηρίζουν τη Βαλένθια». Του έκαναν ένα συμβόλαιο ωρομίσθιου με δοκιμαστική περίοδο. Την πρώτη μέρα άναψε φωτιά στο πλάι του γηπέδου και με την εμπειρία που είχε από την ταβέρνα των γονιών του έκανε το τραπέζι σε όλα τα μέλη του συλλόγου, που φυσικά μιας και μιλάμε για Βαλένθια, ήταν με παέγια. Όλοι έμειναν τόσο εντυπωσιασμένοι που ο Φερρέρ ανέλαβε και τις δύο δουλειές, χόρτο και μαγείρεμα ταυτόχρονα.

Με τα χρόνια έστησε δίπλα στο γήπεδο το «Αλ Ρικουνέτ», αυτολεξής μετάφραση από τα Βαλενθιάνικα «Η Γωνίτσα». Ένα μέρος όπου σερβίρεται μια από τις καλύτερες παέγιες της χώρας και παράλληλα ένα ποδοσφαιρικό μουσείο που θα ζήλευαν και οι καλύτερες λίγκες. Ο Ραϊμόν Φερρέρ είναι άρρωστος συλλέκτης και έχει στο Ρικουνέτ φανέλες, φωτογραφίες, αποκόμματα, παπούτσια, μπάλες, αυτόγραφα και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Έχει συνδεθεί τόσο πολύ με το γήπεδο της Λεβάντε που οποιοσδήποτε δίνει συναυλία σε αυτό υποχρεούται να φάει στο «Αλ Ρικουνέτ», από το πρωτόκολλο. Έτσι στους τοίχους του μπορεί κάποιος να βρει φωτογραφίες του Κρόιφ και του Μπρους Σπρίνγκστιν, του Μαραντόνα και του Χοακίν Σαμπίνα (θρυλικός Ισπανός τραγουδοποιός), του Μέσσι και του Καντάτ (Καταλανός τροβαδούρος). Ο ίδιος αγαπάει τη μουσική και διοργανώνει συχνά βραδιές καραόκε. Μάλιστα δήλωσε στο κανάλι της Λα Λίγα ότι το καλύτερο δίδυμο το είχε κάνει με τον Χοακίν Καπαρός.

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/el-riconet.jpg?resize=500%2C333&ssl=1)

Μέσα σε όλους αυτούς φυσικά κυριαρχεί η Λεβάντε. Ο Σέρχιο Μπεγιεστέρος, αρχηγός της ομάδας της Λεβάντε που βγήκε Ευρώπη, ο Μανουέλ Πρεθιάδο, πρώην προπονητής που απεβίωσε νέος, ο Μοράλες, η ομάδα που κέρδισε την άνοδο για την Πριμέρα το 2004. Ο Φερρέρ λέει ότι τα πιο σπουδαία κειμήλια είναι το κομμάτι του τοίχου που έπεσε πάνω στο πόδι του Μαρτίν Παλέρμο όταν αυτός πανηγύριζε ένα γκολ στο Σιουτάτ δε Βαλένσια και η φανέλα του Μαραντόνα. Στην ερώτηση αν του την έχει φέρει ο ίδιος ο Ντιέγο απαντάει «όχι, δυστυχώς δεν τον γνώρισα προσωπικά. Μου την έφερε ο Γουίλι Καμπαγιέρο».

«Η φιλοδοξία μου ήταν να μην είμαι ένας ακόμα υπάλληλος που θα δουλεύει κάτω από τον ήλιο. Αλλά να φτιάξω ένα μέρος συνάντησης για όλη την γκρανότα οικογένεια». Και αυτή η σχέση είναι αμφίδρομη. Ο σύλλογος της Λεβάντε όταν το 2011 ήταν για κάποια στιγμή πρωτοπόρος της Λα Λίγα έδωσε για το μηνιαίο περιοδικό μια φωτογραφία του Ραϊμόν Φερρέρ στη διοργανώτρια. Όχι του προπονητή ή των παιχτών, αλλά του πραγματικού θρύλου του συλλόγου. Το «Αλ Ρικουνέτ» είναι το μέρος όπου κάθε μέλος της Λεβάντε πάει για να ξεφύγει, να απομονωθεί, να φάει και να περάσει καλά.

(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/02/riconet2.jpg?resize=500%2C333&ssl=1)

«Πλέον μόνο από τη μυρωδιά που αφήνει το χόρτο ξέρω σε τι κατάσταση είναι». Και φροντίζει τα πάντα. Το χόρτο του γηπέδου, του προπονητικού, της ομάδας γυναικών, των ακαδημιών. «Όταν ήρθα ήμασταν ένας σύλλογος με περισσότερα χρόνια στην τρίτη κατηγορία απ’ ότι στην Πριμέρα. Πλέον άλλαξαν πολλά, ο σύλλογος μεγάλωσε, αλλά προσπαθούμε να είμαστε οικογένεια». Θυμάται ότι όταν η Λεβάντε προκρίθηκε στους 32 του Γιουρόπα Λιγκ έπρεπε να μιλήσει με μια εταιρία για να βάλει υβριδικό χόρτο. «Δούλευα τότε 10 ώρες τη μέρα. Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν μεγαλώνει ο σύλλογος».

Τον γνωρίζουν όλοι ως «Γκρινκήπερ», όχι μόνο στη Βαλένθια αλλά σε όλη την Ισπανία. Είναι ένας γκουρού του γρασιδιού που σταματάνε όλοι να του μιλήσουν. Ο ίδιος όμως λέει ότι δεν είναι η βασική του δουλειά αυτή. «Βασικά, είμαι σαν τον Πέπε Ρέινα. Οι περισσότεροι με ξέρουν για τις παέγιας μου παρά για όσα κάνω στο χορτάρι».

Φέτος η Λεβάντε γιορτάζει τα 110 χρόνια ιστορίας της. Ο πρόεδρος της ομάδας, Κίκο Καταλάν, έδωσε πάνω από 1.500 ενθύμια στον Ραϊμόν Φερρέρ για να τα βάλει στο μαγαζί του. Επίσης, η Λεβάντε αλλάζει το τουρ του γηπέδου της ώστε να συμπεριλάβει σε αυτό μια ξενάγηση και στο «Αλ Ρικουνέτ». Η επίσημη Λεβάντε αναγνωρίζει ότι αυτό το μαγαζί είναι μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς του συλλόγου. Μάλιστα ο Κίκο Καταλάν δήλωσε στη συνέντευξη τύπου «Είπα στον Ραϊμόν ότι όταν σκεφτεί τη συνταξιοδότηση το Αλ Ρικουνέτ πρέπει δικαιωματικά να το γράψει στη Λεβάντε και όχι στην κόρη του».
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Σαβ 28 Μάρ 2020 20:30
Η Ιρένε όχι μόνο λάτρευε το ποδόσφαιρο, όχι μόνο έγινε η πρώτη γυναίκα επιθετικός και τερματοφύλακας στην Ισπανία παίζοντας ανάμεσα στους άντρες, αλλά ίδρυσε και τη δική της ομάδα. Η ιστορία του κοριτσιού από την Κορούνια, που έφυγε από τη ζωή μόλις στα 19 του χτυπημένο από τη φυματίωση, αλλά άφησε το στίγμα του στο αγαπημένο μας άθλημα:

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/03/spain-irene.png)

Το κορίτσι που τόλμησε να παίξει μπάλα
Είναι δύσκολο να γράφεις για το ποδόσφαιρο αυτή την εποχή. Πέρασε πολύ γρήγορα και αθόρυβα χαμηλότερα στις προτεραιότητές μας. Όχι στην αγάπη μας, όχι στο πόσο μας λείπει, γιατί το ποδόσφαιρο για πολλούς και πολλές από μας είναι η κανονικότητα, τρόπος ζωής. Αλλά εν μέσω της κρίσης του κορωνοϊού δεν έχεις και πολλά να πεις γι’ αυτό. Εν μέσω όμως του φόβου για το παρόν, αλλά και για το μέλλον και πόσο αυτό θα αλλάξει, ψάχνεις πράγματα που θα σε κάνουν να ξεχαστείς ή θα σου δώσουν λίγο κουράγιο. Κι η ιστορία της Ιρένε Γκονθάλεθ Μπαράντα είναι μια τέτοια. Μια ιστορία θάρρους, από μια κοπέλα (ούτε καν γυναίκα καλά καλά) που δεν έδωσε σημασία στο περιβάλλον της εποχής, δεν φοβήθηκε και αφοσιώθηκε σε αυτό που αγαπούσε. Την μπάλα.

Η Ιρένε γεννήθηκε τέτοιες μέρες του 1909, στις 26 Μαρτίου εκείνης της χρονιάς, στην Α Κορούνια της Γαλικίας, στα βορειοδυτικά της Ισπανίας. Ήταν ένα παιδάκι γεμάτο ενέργεια, έτρεχε πάνω κάτω, δεν την τραβούσαν οι συνήθειες και τα παιχνίδια των άλλων κοριτσιών. Και όταν είδε στη γειτονιά Οριγιάμαρ την μπάλα να κυλά για πρώτη φορά, ερωτεύτηκε. Ας μην ξεχνάμε ότι το ποδόσφαιρο τότε δεν ήταν αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο που είναι σήμερα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να κολλάνε στις τηλεοράσεις τους και θα γέμιζε με συναισθήματα τον κόσμο. Στην Ισπανία, όπως και στα περισσότερα μέρη ήταν μια νέα “μόδα”. Ο πρώτος επίσημος αγώνας  στη χώρα είχε γίνει το 1890, το Κόπα ντελ Ρέι ξεκίνησε το 1903 και η ισπανική Π.Ο. ιδρύθηκε τη χρονιά που η Ιρένε γεννήθηκε. Αλλά αυτό το καινούριο σπορ, που σε πολλά μέρη της Ισπανίας έφεραν οι Άγγλοι, κέρδισε την καρδιά της Ιρένε.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/03/400px-Irene_Gonz%C3%A1lez_Basanta.jpg)

Η Ιρένε δεν έπαιζε χαριστικά. Έπαιζε με τα αγόρια και ήταν καλή. Ήταν γρήγορη, είχε ισχυρό χαρακτήρα και κυρίως, δεν φοβόταν. Δεν της χαρίζονταν και ούτε το ζητούσε κι αυτή. Έπαιξε σε πολλές παιδικές ομάδες, ξεκινώντας από την τοπική Ράθινγκ-Αθλέτικ και περνώντας και από άλλα σωματεία. Στη Λούγκο ιδιαίτερα ήταν πολύ αγαπητή και όπως λένε οι λίγες πληροφορίες της εποχής από τη Γαλικία, ο κόσμος τη λάτρευε και ζητούσε να παίζει πάντα. Φυσικά δεν ήταν όλα ρόδινα. Ο πατέρας της δεν ήταν καθόλου υπέρμαχος της ιδέας να βλέπει την κόρη του να παίζει ποδόσφαιρο, αλλά και πολλοί από τους φιλάθλους έκαναν σχόλια από τις εξέδρες, την ειρωνεύονταν. Η Ιρένε όμως είχε τόσο ισχυρό χαρακτήρα που δεν καταλάβαινε τίποτα. Άλλωστε με τα (λίγα) χρήματα που έβγαζε στήριζε και το πολύ φτωχικό σπιτικό της.

Ξεκίνησε παίζοντας ως επιθετικός, αλλά γρήγορα γύρισε πιο πίσω και έγινε τερματοφύλακας. Και μάλιστα εξαιρετική τερματοφύλακας, παίζοντας στις μικρές ομάδες της περιοχής. Έκανε εξόδους μαζεύοντας ψηλά την μπάλα και ήταν ατρόμητη στα τετ α τετ, όπως έγραφαν οι τοπικές εφημερίδες. Είχε γίνει ατραξιόν για το κοινό του ποδοσφαίρου, το κορίτσι που μαζί και απέναντι σε 21 αγόρια. Αλλά η πρωτοπορία της δεν έμεινε στο ότι ήταν η πρώτη Ισπανίδα επιθετικός και τερματοφύλακας, δεν στάθηκε μόνο σε αυτά.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/03/1911.-Parque-de-Riazor.jpg)

Το 1924 έγινε και η πρώτη γυναίκα… πρόεδρος. Στα 15 της χρόνια μόλις, έφτιαξε τη δική της ομάδα, την Irene F.C., στην οποία ήταν πρόεδρος και τερματοφύλακας. Διοργάνωσε μάλιστα και τουρνουά με άλλες παιδικές ομάδες, ενώ κατάφερε να κλείσει φιλικά για την ομάδα της και με “κανονικές” ομάδες, που αγωνίζονταν στο ανδρικό επίπεδο. Δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες για την καριέρα της, υπάρχει όμως αυτή η εξαιρετική φωτογραφία που βλέπετε στην αρχή του κειμένου. Η Ιρένε βρίσκεται στο Ριαθόρ [το στάδιο επίσημα ξεκίνησε το 1939, αλλά ήταν ο χώρος ήταν ήδη το γήπεδο της Ντεπορτίβο από το 1906] κάτω από τα γκολπόστ, με φαρδύ σορτσάκι μέχρι τα γόνατα και ποδοσφαιρικά παπούτσια της εποχής να κοντρολάρει μια μπάλα. Η “φανέλα” ήταν ένα δώρο του Ρικάρντο Θαμόρα, ενός από τους καλύτερους τερματοφύλακες στην ιστορία του ισπανικού και του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Αν κάποιος έψαχνε πίσω από το τέρμα, θα έβρισκε και το γούρι της. Ένα κουκλάκι ποδοσφαιριστή που τοποθετούσε πάντα εκεί, μια συνήθεια που πήρε από τον Θαμόρα.

Η Ιρένε λάτρευε το ποδόσφαιρο και πολλές πληροφορίες γι’ αυτή, έρχονται από τον Ροντρίγκο Βιθόσο. Έναν άλλον σπουδαίο τερματοφύλακα που έπαιξε στην Ντεπορτίβο και αργότερα και στη Ρεάλ. Ο Βιθόσο θυμάται την πιτσιρίκα να έρχεται στο γήπεδο να τον δει και να κάθεται πίσω από την εστία του εμψυχώνοντάς τον. Η ζωή της ήταν το ποδόσφαιρο και είχε το θάρρος να ασχοληθεί με αυτό σε μια εποχή που δεν ήταν ευνοϊκή. Η ομάδα της, σε μια περίοδο που το ποδόσφαιρο ήταν κάτι ανάμεσα σε ερασιτεχνικό και επαγγελματικό, έκλεινε πολλά ματς και ο κόσμος πήγαινε με ενδιαφέρον να τη δει. Τα έσοδα τα μοιράζονταν όλοι στην ομάδα. Και δυστυχώς για εμάς δεν θα μάθουμε ποτέ τι θα μπορούσε να φέρει το μέλλον. Βλέπετε, η ανθρωπότητα πάντα είχε ασθένειες που την χτυπούσαν. Και για αιώνες, μια από αυτές ήταν η φυματίωση. Ή μάλλον είναι ακόμα, μια που σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ. η φυματίωση συγκαταλέγεται μέσα στα δέκα συχνότερα αίτια θανάτου στον κόσμο και είναι από τις πρώτες μεταδιδόμενες νόσους σε θανάτους, πολύ κοντά με το HIV. Κάπως έτσι κι η Ιρένε έπεσε θύμα αυτής της ασθένειας. Μόλις στα 19 της χρόνια αναγκάστηκε να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Διοργανώθηκε ένας ποδοσφαιρικός αγώνες για να συγκεντρωθούν χρήματα, η εφημερίδα “Φωνή της Γαλικίας” κάλεσε τον κόσμο να προσφέρει: “αν αρκετοί από εσάς χαρίσετε το 1/4 από όσα δίνετε για ένα εισιτήριο θα κάνετε καλό”, έγραψε. Ένα σεβαστό πόσο συγκεντρώθηκε. Χρήματα που η Ιρένε είχε ανάγκη για ρούχα, για το ενοίκιό της, για ένα στρώμα κρεβατιού. Δυστυχώς όμως, δεν τα κατάφερε. Στις 28 Απριλίου του 1928, περίπου ένα μήνα αφού έκλεισε τα 19 της έφυγε από τη ζωή. Η Irene F.C. έσβησε μαζί της, η Ιρένε Γκονθάλεθ Μπαράντα δεν κατάφερε να κλείσει την καριέρα της όπως θα ήθελε, να χορτάσει το ποδόσφαιρο. Η μνήμη της όμως έμεινε ζωντανή χάρη σε δημοσιογράφους και ιστορικούς που πριν από μερικά χρόνια έκαναν μια έρευνα για τη ζωή της και μας έφεραν όλα τα παραπάνω στοιχεία. Μέσα σε όλα αυτά και ένα τραγουδάκι που έλεγαν εκείνα τα χρόνια τα κοριτσάκια στη Γαλικία:

Μαμά θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής,
να παίζω όμορφα όπως η Ιρένε,
μαμά όταν μεγαλώσω
θα βγάλω πολλά χρήματα από το ποδόσφαιρο

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/03/irene-futbol-historia-k6ID.jpg)
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Δευ 13 Ιούλ 2020 18:37
Παράθεση
Οι οπαδοί της Κάντιθ, νοίκιασαν δωμάτια σε ξενοδοχείο που βρίσκεται δίπλα στο γήπεδο στο Aλμεντραλέχο, ώστε να μπορούν να παρακολουθήσουν το παιχνίδι της ομάδας τους.Η άνοδος ήρθε μετά απο δεκατέσσερα χρόνια και η απάντηση των παικτών ήταν να ευχαριστήσουν τους οπαδούς της ομάδας για την στήριξη.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/107738077_3223810541006392_2138715861525675998_n.png?_nc_cat=101&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=2hOl1k33mgwAX9ciBmV&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=eb25e535d9c0cbc7c6e7fbd0062f317f&oe=5F325788)
Dieci

Παράθεση
Κάντιθ: Ο πρόεδρος έδωσε δωρεάν εισιτήρια διαρκείας σε 10.000 φίλους της ομάδας
(https://www.sport24.gr/novum-newspapers-header/article5731603.ece/BINARY/w620/kadiz.jpg)

Η Κάντιθ εξασφάλισε την άνοδο στην La Liga και ο πρόεδρός της υλοποίησε την υπόσχεση που είχε δώσει στην αρχή της χρονιάς για δωρεάν διαρκείας, καθώς ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του.

Η Κάντιθ εξασφάλισε και μαθηματικά την άνοδο στην La Liga, ούσα πρώτη στον βαθμολογικό πίνακα της δεύτερης κατηγορίας της Ισπανίας. Ο πρόεδρος της ομάδας, Μανουέλ Βιθκαΐνο, προχώρησε σε μία σπουδαία κίνηση καθώς πάνω 10.000 φίλοι της ομάδας θα δουν την Cadiz στην La Liga δωρεάν.

Πρόκειται φυσικά γι'αυτούς που δεν έχασαν παιχνίδι στο Ramon de Carranza. Αυτή ήταν η υπόσχεση του προέδρου στην αρχή της χρονιάς, η οποία και υλοποιήθηκε. Πέρυσι η Καντίθ πούλησε 16.000 εισιτήρια διαρκείας, εκ των οποίων το 60% δεν έχασε κανένα από τα 15 παιχνίδια που έδωσε η Κάντιθ με κόσμο.

Φυσικά δεν συνυπολογίζονται τα παιχνίδια στην επανέναρξη των πρωταθλημάτων, καθώς λόγω του κορονοϊού αυτά τα παιχνίδια διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών. Όσοι έχασαν ένα εντός έδρας παιχνίδι θα πληρώσουν το 25% της τιμής του εισιτηρίου διαρκείας, όσοι έχασαν δύο το 50%, και όσα έχασαν τρία το 75%.

Από εκεί και πέρα οι φίλοι της ομάδας καλούνται να πληρώσουν κανονικά το εισιτήριο διαρκείας.
sport24.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Παρ 17 Ιούλ 2020 19:20
Τον Ιούλιο του 2002 ο αντιπρόεδρος της Βιγιαρεάλ πήγε στη Βραζιλία να δει τους τελικούς του Λιμπερταδόρες ψάχνοντας για επιθετικό. Λίγες μέρες μετά γύρισε πίσω έχοντας κλείσει έναν άγνωστο μέσο. Ο Μάρκος Σένα κόστισε 600.000 ευρώ όλα κι όλα και τα έβγαλε και με το παραπάνω τα επόμενα 11 χρόνια στην Ισπανία. Ο Βραζιλιάνος αγάπησε την νέα του ομάδα και το απέδειξε έμπρακτα το 2006 όταν απέρριψε την πρόταση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ απλά και μόνο γιατί στη Βιγιαρεάλ ένιωθε ευτυχισμένος.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/109537125_10159009360670931_6275464917514837292_n.jpg?_nc_cat=111&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=emQcJBwYVJEAX9xeT63&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=8f9c5ac22996c5775e23d60a6538d396&oe=5F38421D)
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 02 Αύγ 2020 18:24
"Δουλεύω σε εμπόλεμες περιοχές από το 1982. Το ποδόσφαιρο με έχει βγάλει από δύσκολη θέση αμέτρητες φορές. Είναι το όπλο κάθε πολεμικού ανταποκριτή για να κερδίσει τη συμπάθεια κάποιου. Οδηγείς σε ένα δρόμο και βλέπεις μπροστά σου μπλόκο με οπλισμένους να σε σημαδεύουν. Ξέρεις ότι δεν θα διστάσουν να πυροβολήσουν χωρίς λόγο. Γι'αυτό τους μιλάς για μπάλα και χαλαρώνουν. Τους λες ότι είσαι από την Ισπανία, τους αναφέρεις τον Μέσσι ή τον Ρονάλντο, τη Ρεάλ και τη Μπάρτσα και αμέσως σου πιάνουν την κουβέντα!"

(Ζερβάσιο Σάντσες, Ισπανός δημοσιογράφος)
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/117038165_10159053668450931_7323834172240835965_o.jpg?_nc_cat=107&_nc_sid=8024bb&_nc_eui2=AeHwRLmcp5sCqTLdW26iOSWpBe5u0efbH0gF7m7R59sfSMZVjp2m2dUBCXxD6B8TBtyKHbI-6ZifcFljnkp37_ZS&_nc_ohc=hyFnIK6RFCkAX_H5TlP&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&_nc_tp=7&oh=748bf8c77adec66ddf258d9d9bd39668&oe=5F4D8936)
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 25 Οκτ 2020 17:09
Παράθεση
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/10/imago0048807644h-1536x1024.jpg)

Στο Κάδιθ, η μπάλα είναι διασκέδαση

Πριν τα ταξίδια κι ο τουρισμός γίνουν όνειρο για τους περισσότερους ανθρώπους με την πανδημία, οι New York Times έβγαλαν το 2019 μια λίστα με 52 προορισμούς που πρέπει να επισκεφτεί κανείς. Ανάμεσα σε αυτούς υπήρχε και μια μικρή πόλη, άγνωστη για τους περισσότερους, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας. Δεν ήταν κάποια από τις κλασικές προτάσεις ταξιδιού στην υπέροχη αυτή περιοχή της Ισπανίας. Δεν ήταν η Σεβίλλη ή η Μάλαγα, ούτε η Γρανάδα. Ήταν το Κάδιθ, μια πόλη με τεράστια ιστορία, που ιδρύθηκε από τους Φοίνικες το 1100 π.Χ. και από εκεί έχουν περάσει ένα σωρό λαοί και κατακτητές. Αρχικά ο Αννίβας ο Καρχηδόνιος, αργότερα οι Ρωμαίοι κι οι Βησιγότθοι που την κατέστρεψαν. Πιο μετά έγινε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας επί Ιουστινιανού και στη συνέχεια την κατέκτησαν οι Μαυριτανοί, μέχρι να την πάρουν οι Ισπανοί (για να τη χάσουν για ένα διάστημα από τους Άγγλους). Όπως καταλαβαίνει κανείς, υπάρχουν σημάδια πολλών διαφορετικών πολιτισμών από την πόλη, εμφανή σε κτίσματα και αρχαιολογικούς χώρους. Αλλά και η περιοχή ως μορφολογία διαφέρει αρκετά. Είναι εντελώς εξωτική, “μοιάζει περισσότερο με την Αβάνα, παρά τη Μαδρίτη“, όπως γράφει ένα άλλο άρθρο για την πόλη.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/10/cadiz-600x308.jpg)

Το κείμενο των Times λέει σε κάποιο σημείο ότι το Κάδιθ κάνει “τικ” σε όλα τα κουτάκια με το τι μπορεί να ζητάει κάποιος από τον προορισμό του. Όταν γράφτηκε βέβαια, σίγουρα δεν θα υπήρχε κουτάκι “να δούμε μπάλα”. Βλέπετε, μέχρι και πέρσι, ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος δεν παρουσίαζε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ευρύτερο κοινό. Ακόμα και το παρατσούκλι του δεν είναι πρωτότυπο, αφού το “κίτρινο υποβρύχιο” το μοιράζεται με την εσχάτως πιο διάσημη Βιγιαρεάλ. Η Κάδιθ Κλουμπ ντε Φουτμπόλ κλείνει φέτος 110 χρόνια ζωής, αλλά το παλμαρέ της είναι φτωχικό. Παρότι ιδρύθηκε το 1910, κατάφερε να φτάσει στην Α’ εθνική για πρώτη φορά το 1977. Έπεσε αμέσως, επέστρεψε τη δεκαετία του 1980 και εκεί έμεινε για χρόνια χάρη στον εκπληκτικό “Μάχικο” Γκονζάλεζ. Μια τρομερή φυσιογνωμία από το Ελ Σαλβαδόρ, με ένα σουλούπι σχεδόν κωμικό που σε έκανε να γελάς. Βέβαια, το γέλιο σού κοβόταν όταν ο Χόρχε ξεκινούσε να ντριμπλάρει και σε έκανε ρεζίλι. Ο τυπάκος για τον οποίο ο Μαραντόνα είπε ότι “έχει τόσο ταλέντο στα πόδια, όσο ο Θεός μας έδωσε στα χέρια” ήταν ένας γνήσιος 80s χαιτέος που λάτρευε το ξενύχτι, βαριόταν τις προπονήσεις, είχε trademark ντρίμπλα, έπινε, ξενυχτούσε, απολάμβανε τον αγοραίο έρωτα και όταν είχε διάθεση περνούσε όλη την άμυνα της Μπαρσελόνα και σκόραρε.


Τα μαγικά του “Μάχικο”

Το 1993, δυο χρόνια αφότου ο “Μάχικο” έφυγε από την Κάδιθ, η ομάδα τερμάτισε 19η και υποβιβάστηκε. Το “κίτρινο υποβρύχιο” όπως ονομαζόταν γιατί κάθε χρόνο κατάφερνε να “επιπλεύσει” και να σωθεί με κάποιον μαγικό τρόπο έπεσε στη Σεγούντα. Ακόμα χειρότερα, την επόμενη σεζόν, η Κάδιθ τερμάτισε 20η στη Σεγούντα και υποβιβάστηκε εκ νέου. Ο σύλλογος αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, έφτασε στο χείλος της καταστροφής και έκανε ένα νέο ξεκίνημα. Πέρασε αρκετά χρόνια στη Γ’ εθνική, αλλά τελικά το 2005 κατάφερε να πάρει το πρωτάθλημα στη Σεγούντα με ένα διπλό μέσα στην έδρα της γειτονικής Χερέθ.


8.000 εκδρομείς, μια πόλη στους δρόμους και η ιστορική άνοδος μετά από 12 χρόνια

Τα πανηγύρια κράτησαν λίγο καιρό όμως. Η Κάδιθ το πάλεψε, αλλά τελικά τερμάτισε 19η (τέσσερις βαθμούς μακριά από τη σωτηρία) και μετά από έναν χρόνο επέστρεψε ξανά στη 2η κατηγορία της Ισπανίας. Πρόλαβε όμως να γίνει μια από τις πιο συμπαθείς ομάδες, εξαιτίας του ιδιαίτερου στιλ των οπαδών της. Τύποι που πηγαίνουν πέρα δώθε στην εξέδρα πίσω από τον επόπτη, συνθήματα που λένε “Αλκοόλ, αλκοόλ, αλκοόλ. Ήρθαμε για να μεθύσουμε, δεν μας νοιάζει το αποτέλεσμα”, πανό που γράφουν “διαιτητή είσαι όμορφος”, διαφημίσεις για τα διαρκείας που είναι η μια πιο γραφική από την άλλη και μια πόλη που λατρεύει την ομάδα, ταξιδεύει γι’ αυτή, την υποστηρίζει με θέρμη, αλλά παίρνει τη ζωή λίγο πιο χαλαρά. Όταν ο Σαουδάραβας Τουρκί Αλ Σεΐχ απέκτησε την Αλμερία κι έκανε κλήρωση σε κάθε ματς ένα αυτοκίνητο, οι εκδρομείς της Κάδιθ άρχισαν να τραγουδάνε “ήρθαμε για το Άουντι, δεν μας νοιάζει το παιχνίδι”. Οι φανατικοί της ομάδας έχουν ιδιαίτερη φιλία με αυτούς της Ράγιο Βαγιεκάνο. Παρότι κάποιες φορές οι Μπριγάδας Αμαρίγιας έχουν εμπλακεί σε επεισόδια, η πλειοψηφία του κόσμου στο γήπεδο είναι απλοί καθημερινοί τύποι από λαϊκά στρώματα, φιλικοί, σε μια ομάδα που προ πανδημίας γέμιζε σταθερά το γήπεδό της. Η Κάδιθ είναι η αγαπημένη των κατοίκων.


Υπερ-καλτίλα για τα διαρκείας (κάρτες μελών) του 2006-06 με τον φροντιστή του συλλόγου να ντύνεται Darth Vader

Η μεγαλύτερη στιγμή διασημότητας έφτασε το 2015 στον αγώνα κυπέλλου Κάδιθ-Ρεάλ Μαδρίτης. Οι Μαδριλένοι έκαναν το τραγικό λάθος να χρησιμοποιήσουν τον Τσερίσεφ που ήταν τιμωρημένος. Ο παίκτης σκόραρε, η Ρεάλ κέρδισε 3-1, αλλά στη συνέχεια αποκλείστηκε με 3-0 για την παράνομη χρησιμοποίηση του παίκτη. Οι οπαδοί της Κάδιθ σαν τα μεγαλύτερα τρολ του κόσμου, όταν ενημερώθηκαν κατά τη διάρκεια του ματς για την γκάφα άρχισαν τον χαβαλέ. “Τσερίσεφ δεν μπορείς να παίξεις”, “Μπενίτεθ κοίτα το Τουίτερ”, “Τσερίσεφ σε αγαπώ
και άλλα πολλά. Όταν δε εντόπισαν μια κυρία με κασκόλ της Ρεάλ στην εξέδρα, το σύνθημα που ακουγόταν ήταν “να η μαμά του Τσερίσεφ”. Ο δόλιος Τσερίσεφ βγήκε αργότερα αλλαγή αποσβολωμένος. Η Κάδιθ πήρε την πρόκριση και από το επόμενο ματς, εμφανίστηκαν ακόμα κι οπαδοί του συλλόγου με φανέλα της Κάδιθ που έγραφε πάνω Τσερίσεφ.


Συνθήματα για το πόσο χοντρός είναι ο Ράφα Μπενίτεθ, πόσο κακό τέρμα ο Κασίγια, να δοθεί Χρυσή Μπάλα στον Αρμπελόα και άλλα πολλά

Μετά τη σύντομη πορεία του 2005-06 και τον ιστορικό “αποκλεισμό” της Ρεάλ, η Κάδιθ επέστρεψε στη μεγάλη κατηγορία φέτος. Ο κόσμος της διψάει να τη δει από κοντά, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί. Και δεν μπόρεσε να αποχαιρετίσει όπως θα ήθελε τον ιστορικό τερματοφύλακα Αλμπέρτο Θιφουέντες. Ο 41χρονος πορτέρο της Κάδιθ από το 2015, μετά από 200 περίπου συμμετοχές με τη φανέλα του συλλόγου έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και φόρεσε τη φανέλα της ομάδας σε αγώνα της Πριμέρα. Έγινε ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου που έκανε ντεμπούτο στην 1η κατηγορία. Και μετά από αυτό, στις 5 Οκτωβρίου αποφάσισε ευτυχισμένος να κρεμάσει τα γάντια του. Ακόμα χειρότερα, οι οπαδοί της Κάδιθ δεν μπόρεσαν να βρεθούν στο παιχνίδι με τη Ρεάλ. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι παίκτες δεν κάνουν ότι μπορούν. Το ξεκίνημα της ομάδας ήταν πολύ εντυπωσιακό και πριν λίγες μέρες έκανε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του συλλόγου, παίρνοντας την πρώτη εκτός έδρας νίκη της Κάδιθ επί της Ρεάλ. Η ομάδα από την Ανδαλουσία έχει μέχρι στιγμής τρεις εκτός έδρας νίκες, ενώ αντίθετα στο στάδιό της που ήταν πάντα γεμάτο τα τελευταία 4 χρόνια δεν έχει καταφέρει να κερδίσει.

Η Κάδιθ ανεξάρτητα από το τι θα κάνει φέτος, φαίνεται να πατάει πιο καλά στα πόδια της. Το 2016 έπαιζε στη Γ’ εθνική και τέσσερα χρόνια μετά κερδίζει στη Μαδρίτη. Ο σύλλογος έχει αλλάξει πρόσωπο. Από περίπου 30 υπαλλήλους έχει ξεπεράσει τους 100.  Το γήπεδο γεμίζει (γέμιζε τέλος πάντων) με 20.000 κόσμο, ενώ τα μέλη της Κάδιθ έχουν φτάσει πλέον τα 17.000. Μιλάμε πάντα για μια πόλη με λίγους παραπάνω από 100.000 κατοίκους. Κάθε σύγκριση με δικές μας καταστάσεις θα φέρει θλίψη. Όπως λέει ο γενικός διευθυντής του συλλόγου Σαντιάγο Πόθας, κάποτε η διοίκηση χτυπούσε την πόρτα στους σπόνσορες για καμία διαφήμιση. Πλέον είναι οι εταιρείες που πλησιάζουν την Κάδιθ.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/10/imago0048626672h-600x400.jpg)
Ο άνθρωπος πίσω από δύο ανόδους

Η αγωνιστική πρόοδος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον κόουτς Άλβαρο Θερβέρα. Ένας αρκετά αξιόλογος ποδοσφαιριστής που πέρασε μεταξύ άλλων από Σανταντέρ, Μαγιόρκα και Βαλένθια, ο Θερβέρα δεν είχε καμία σοβαρή προπονητική επιτυχία όταν το 2016 ανέλαβε την Κάδιθ στη Γ’ εθνική λίγες αγωνιστικές πριν το τέλος, με την ομάδα εκτός στόχων. Κατάφερε να τη βάλει στα πλέι-οφ της ανόδου και να φτάσει στη Σεγούντα. Ο Θερβέρα έχει απενοχοποιήσει την ταμπέλα του αμυντικογενή προπονητή. «Ποιο είναι το πρόβλημα να μου αρέσει μια αμυντικά οργανωμένη ομάδα;”, απαντά με ειλικρίνεια. Ο κόουτς που φτάνει τα 200 παιχνίδια στον πάγκο της Κάδιθ, δεν ενοχλείται για το χαμηλό ποσοστό κατοχής της μπάλας. Δουλεύει με το υλικό που έχει και προσπαθεί να καταφέρει όσο μπορεί καλύτερα. Στην Ισπανία συχνά δίνουν όνομα στα σπίτια τους, ο Θερβέρα επέλεξε να μείνει σε ένα με όνομα “το να παλέψεις δεν είναι διαπραγματεύσιμο”.

Η πόλη με ένα από τα διασημότερα καρναβάλια της Ισπανίας έχει την ομάδα της ως μια ακόμα έκφανση του έντονου τοπικού χαρακτήρα. Της μουσικής, της χαράς, του τραγουδιού, της πλάκας. “Όποιος δεν αγαπάει το Κάδιθ, δεν αγαπάει την ανθρωπότητα“, λέει μια φράση που ενστερνίζονται οι κάτοικοι της πόλης. Σε ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα της El Pais, κάποιος οπαδός λέει ότι οι περισσότεροι έζησαν με την Κάδιθ στην Α’ εθνική τη δεκαετία του 1990. Δεν υποστηρίζουν άλλη ομάδα. Δεν είναι Κάδιθ και λίγο Ρεάλ ή λίγο Βαλένθια ή λίγο Μπαρσελόνα. Και αυτό θρέφει νέες γενιές οπαδών. Ταυτόχρονα, ο σύλλογος κάνει συνεργασίες σε άλλες χώρες, αναζητώντας νέα ταλέντα από εκεί. Από την Ολλανδία και την Τυνησία, μέχρι την Ινδία και φυσικά το Ελ Σαλβαδόρ του Μάχικο Γκονζάλες. Και είναι πολύ άδικο ότι η ομάδα επέστρεψε με αυτή την ορμή και στερείται (όχι μόνο η ίδια, αλλά όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος της Ισπανίας) τον κόσμο της λόγω του ιού. Αντιμετωπίζοντας ένα ακόμα δύσκολο εντός έδρας παιχνίδι με τη Βιγιαρεάλ, η Κάδιθ θα πρέπει να βρει τη δύναμη να σταθεί στην Πριμέρα χωρίς τους φανατικούς της οπαδούς. Αυτοί βέβαια σίγουρα, από τις τηλεοράσεις τους θα βλέπουν, θα φωνάζουν, θα πίνουν και θα το ζουν με τον ίδιο έντονο τρόπο.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Παράθεση
Γενικά υπάρχουν πολλά βίντεο από τον κόσμο της ομάδας, εδώ στα 10'' είναι το κορυφαίο:
El Sombrero

Γαμάτοι.Μήπως πρέπει να ανοίξουμε παρτίδες με αυτούς;Νομίζω θα ταιριάζαμε.
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: dio στις Κυρ 15 Νοέ 2020 19:37
Μετανοείτε: Η γη είναι επίπεδη και… πάει για άνοδο!

Οι θιασώτες της επίπεδης γης έχουν την ποδοσφαιρική τους έκφραση. Λέγεται Flat Earth F.C. παίζει στην Ισπανία και πάει καρφί για την άνοδο στην τρίτη Εθνική, πατώντας σε όλες τις συνωμοσιολογικές θεωρίες που υπάρχουν!
Ένα ματς. Έπαιξε μόνο ένα ματς. Μπήκε στο ημίχρονο θέση του Νταβίδ Μπαράλ σε μία αδιάφορη λευκή ισοπαλία της Χιχόν απέναντι στην Έρκουλες την τελευταία αγωνιστική της σεζόν 2010-11 και αυτό ήταν όλο. Δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά.

Δεν ήταν σαν όλους τους άλλους. Αρνούνταν πεισματικά να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό, όλες οι οικονομικές συναλλαγές του με το κλαμπ ήταν χέρι με χέρι. Ήταν ο μόνος που αρνήθηκε το δωρεάν αυτοκίνητο που παρείχαν οι Αστουριάνοι σε κάθε παίκτη της πρώτης ομάδας, επικαλούμενους συνειδησιακούς λόγους.

Το καλοκαίρι του 2011 είπε… τέλος! Αρκετά. Βαρέθηκα. Σας σιχάθηκα όλους! «Από αυτά που έζησα από μέσα, κατάλαβα ότι το ποδόσφαιρο είναι μόνο λεφτά και διαφθορά. Είναι καπιταλισμός και ο καπιταλισμός έχει πεθάνει. Δεν θέλω να είμαι μέρος ενός συστήματος που βασίζεται σε κάποιους που βγάζουν χρήματα εις βάρος κόσμου που πεθαίνει στην Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία. Η συνείδηση μου δεν με αφήνει να συνεχίσω να κάνω κάτι τέτοιο».

Ο Τσάβι Πόβες, ένας ταλαντούχος πιτσιρικάς, ο οποίος περιπλανήθηκε στις ακαδημίες της Ατλέτικο Μαδρίτης και της Ράγιο Βαγεκάνο, πριν βάλει τίτλους τέλους στην… καριέρα του μόλις σε ηλικία 23 ετών ξέρει να έλκει την δημοσιότητα σαν μαγνήτης.

Αφού περιπλανήθηκε σχεδόν τον κόσμο, βρήκε το λιμάνι του στην γενέτειρα του Ίκερ Κασίγιας, το Μόστολες, μία κωμόπολη 15 χιλιόμετρα νότια της Μαδρίτης. Έγινε πρόεδρος στην τοπική ομάδα και το περασμένο καλοκαίρι, αφού την ανέβασε στην Tercera Division (την τέταρτη κατηγορία) πήρε την μεγάλη απόφαση. Την μετονόμασε σε Flat Earth F.C! Οι απανταχού θιασώτες της ιδέας της επίπεδης γης σε όλο τον κόσμο είχαν βρει μια ομάδα να υποστηρίζουν.

«Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στον κόσμο, έχει την μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως. Δημιουργώντας μία ομάδα που αφιερώνεται στην θεωρία της επίπεδης γης είναι ο καλύτερος τρόπος για να έχουμε μία διαρκή παρουσία στα Mέσα», ήταν τα ιδρυτικά λόγια του Πόβες, ο οποίος είναι κι αυτός ανάμεσα σε αυτούς που πιστεύουν ότι η γη… δεν γυρίζει: «Η Flat Earth F.C. είναι η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα, οι οπαδοί της οποίας ενώνονται από το πιο σημαντικό πράγμα, που είναι μία κοινή ιδεολογία. Ήρθαμε για να ενώσουμε τις εκατομμύρια φωνές όσων πιστεύουν ότι η γη είναι επίπεδη και όσων ψάχνουν απαντήσεις. Είναι η πρώτη ομάδα που ιδρύεται για ένα σκοπό, για μία ιδέα, χωρίς να έχει μία συγκεκριμένη τοποθεσία. Ένα νέο μοντέλο αποκέντρωσης στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Όλες οι επαγγελματικές ομάδες ανήκουν σε μία πόλη, σε μία χώρα. Η Flat Earth F.C. είναι μία ιδέα. Ανήκει σε όλο τον πλανήτη».
Το έμβλημα του συλλόγου δεν θα μπορούσε παρά να είναι… μία απεικόνιση της επίπεδης γης (ένα logo που θυμίζει πολύ αυτό των Ηνωμένων Εθνών) με τους δύο πόλους της να βρίσκονται παράλληλα και η μασκότ της είναι ένας αστροναύτης, ο οποίος με μία ολόσωμη ασημί στολή και μία κάσκα δίνει ρεσιτάλ σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι που διεξάγεται στο 1000 θέσεων Castroserna της Μαδρίτης, που αποτελεί την νέα έδρα του συλλόγου, ο οποίος (ας πούμε) πως… εκδιώχθηκε από το Μόστολες.

Η Flat Earth F.C. δεν είναι μόνο ένα αθλητικό κίνημα που υποστηρίζει πως η γη είναι επίπεδη. Δηλώνει αντίθετη στην νέα τάξη πραγμάτων, στην παγκοσμιοποίηση, στο καπιταλιστικό σύστημα, είναι αρνητές του κορωνοϊού και φυσικά του εμβολίου που έρχεται. Όπως δηλώνουν στην ιδρυτική τους διακήρυξη είναι «η πρώτη ομάδα που θέλει να κάνει τους οπαδούς της να σκέφτονται και να αμφισβητούν κάθε τι που θέλουν να τους επιβάλλουν οι άλλοι».

Υποστηρίζουν ότι είναι είναι το πρώτο πραγματικό «Mès que un club», αμφισβητώντας ανοιχτά το διάσημο μότο της Μπαρτσελόνα και δηλώνουν με κάθε τρόπο ότι έρχονται για να ταράξουν τα νερά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Μετά από 5 αγωνιστικές, η Flat Earth F.C. βρίσκεται μόνη στην κορυφή του 7ου γκρουπ της Tercera Division και πάει καρφί για άνοδο στην Segunda B’ (τρίτη κατηγορία), κάνοντας πράξη ένα από τα πολλά σλόγκαν του συλόγου: το πιο δύσκολο είναι να φανταστείς την πραγματικότητα…
https://www.sdna.gr/podosfairo/779700_metanoeite-i-gi-einai-epipedi-kai-paei-gia-anodo

&feature=emb_logo&ab_channel=COPA90Stories



Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: RASTA στις Κυρ 22 Νοέ 2020 13:26
(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/Webp.net-resizeimage-28.jpg)

Ρεάλ Σοσιεδάδ: H (άλλη) ομάδα των Βάσκων

Αν ζητήσεις από κάποιον να σου αναφέρει μια ομάδα από τη Χώρα των Βάσκων είναι σχεδόν σίγουρο ότι το όνομα που θα ακούσεις είναι “Αθλέτικ Μπιλμπάο”. Η ομάδα από το Μπιλμπάο είναι αναμφίβολα η πιο μεγάλη δύναμη της περιοχής από όλες τις απόψεις ενώ και η μεταγραφική πολιτική της, που δεν της επιτρέπει να αποκτήσει παίκτες που δεν έχουν σχέση με τη Χώρα των Βάσκων, έχει παίξει το ρόλο της ώστε να συνδεθεί περισσότερο από κάθε άλλη με την περιοχή. Δεν είναι όμως η μόνη που συνδυάζει το δέσιμο αυτό με τον τόπο της με αγωνιστικές επιτυχίες.

Λίγο πιο ανατολικά από το Μπιλμπάο, στο πανέμορφο παραλιακό Σαν Σεμπαστιάν, έχει την έδρα της η Ρεάλ Σοσιεδάδ. Μια ομάδα που μετράει 2 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα ενώ άλλες 3 φορές έφτασε κοντά στον τίτλο, τερματίζοντας 2η. Σε αντίθεση με την Αθλέτικ, η Σοσιεδάδ έχει υποβιβαστεί στη 2η κατηγορία αλλά ποτέ κάτω από αυτήν, ένα κατόρθωμα που την τοποθετεί σε ένα μικρό κλαμπ ομάδων που παίζουν ανελλιπώς σε μια από τις δυο πρώτες κατηγορίες της Ισπανίας (για την ιστορία αυτές είναι η Ρεάλ, η Μπάρτσα, η Αθλέτικ, η Ατλέτικο, η Βαλένθια, η Σεβίλλη, η Εσπανιόλ και η Χιχόν).

Τις βάσκικες ρίζες της Σοσιεδάδ τις γνωρίζουν οι περισσότεροι. Αυτό που όμως πιθανώς δεν ξέρουν είναι ότι μέχρι τα τέλη των 80s είχε μια παρόμοια πολιτική με αυτή της Αθλέτικ Μπιλμπάο, η οποία μάλιστα ήταν ακόμα πιο αυστηρή και συγκεκριμένη. Την ώρα που οι άνθρωποι της Αθλέτικ έψαχναν παίκτες σε όλη τη Χώρα των Βάσκων, αυτοί της Σοσιεδάδ περιόριζαν τις αναζητήσεις του στην τοπική επαρχία που βρίσκεται το Σαν Σεμπαστιάν, αφού στην ομάδα είχαν δικαίωμα συμμετοχής μόνο παίκτες που γεννήθηκαν στην Γκιπούθκοα. Παρά το τεράστιο αυτό ντεσαβαντάζ σε σχέση με τις υπόλοιπες ομάδες (η Γκιπούθκοα είναι πιο μικρή επαρχία της Ισπανίας με 700.000 κατοίκους), η Σοσιεδάδ δημιούργησε αρκετές φορές πολύ ανταγωνιστικές ομάδες, με κορυφαία φουρνιά αυτή των αρχών των 80s, όταν και κέρδισε δυο συνεχόμενες χρονιές το πρωτάθλημα χρησιμοποιώντας μόνο ντόπιους!

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/soc-768x659.jpg)
Η Γκιπούθκοα

Το καλοκαίρι του 1989 όμως τα δεδομένα είχαν αλλάξει αρκετά. Μετά από μια απογοητευτική σεζόν, που τερμάτισε 11η, οι Βάσκοι είδαν μερικούς από τους καλύτερους παίκτες της να αποχωρούν με μεταγραφή, χάρη σε ένα νέο νόμο που επέτρεπε στους ανταγωνιστές της να αποκτήσουν όποιον θέλουν πληρώνοντας απλά τη ρήτρα. Επίσης, η ανέλιξη της Αθλέτικ στα μέσα της δεκαετίας την μετέτρεψε σε κυρίαρχη οικονομική αλλά και αγωνιστική δύναμη της περιφέρειας, κάτι που με απλά λόγια σήμαινε πως είχε τον πρώτο λόγο σε όποιο ταλέντο ξεπηδούσε από τις ακαδημίες της περιοχής. Η Σοσιεδάδ είχε ξεμείνει από επιθετικούς και ελλείψει αξιόλογων επιλογών στις ομάδες νέων της, η διοίκηση αναγκάστηκε να πάρει μια ιστορική απόφαση. Η πολιτική “υπογράφουμε παίκτες μόνο από την Γκιπούθκοα” μπήκε στον πάγο και στο Ανοέτα κατέφτασε από τη Λίβερπουλ ο Τζον Όλντριτζ.

Ο μυστακοφόρος επιθετικός δεν είχε και την καλύτερη δυνατή υποδοχή, αφού ένα 50% περίπου των οπαδών προτιμούσε η ομάδα να πέσει κατηγορία παρά να αποκτήσει παίκτες που δεν προέρχονται από τη… γειτονιά. Κάποιοι έγραψαν συνθήματα στους τοίχους του προπονητικού κέντρου ενώ κάποιοι άλλοι τον αποδοκίμαζαν εντός και εκτός γηπέδου. Όλα αυτά κράτησαν μόνο λίγες εβδομάδες. Όπως συμβαίνει συχνά στο ποδόσφαιρο, τα γκολ και οι νίκες ηρέμησαν τους πάντες. Όταν ο Όλντριτζ άρχισε να σκοράρει οι αποδοκιμασίες μειώθηκαν και όταν στα θύματα του προστέθηκαν η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα ο “ξένος” έγινε ξαφνικά “ένας από εμάς”, σε τέτοιο βαθμό που ένας φημισμένος χασάπης της πόλης του έκανε δώρο κρέατα μετά από κάθε του γκολ.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/soc2-768x554.jpg)

Ο Άγγλος (με ιρλανδικές ρίζες) έμεινε στο Σαν Σεμπαστιάν δυο χρόνια, πέτυχε 40 γκολ σε 75 συμμετοχές και όταν το 2015 επέστρεψε στο Ανοέτα ως προσκεκλημένος της διοίκησης, ένα ολόκληρο γήπεδο σηκώθηκε όρθιο για να τον αποθεώσει. Η επιτυχημένη παρουσία του εκεί άνοιξε διάπλατα το δρόμο και για τους υπόλοιπους ξένους που κατέφτασαν στην πόλη τα επόμενα χρόνια. Χάρη στον Σέρβο Ντάρκο Κοβάσεβιτς, τον Τούρκο Νιχάτ και τον Ρώσο Βαλερί Κάρπιν η ομάδα της σεζόν 2002-03 έφτασε μια ανάσα από το πρωτάθλημα και εξασφάλισε για πρώτη φορά την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Παρά την εισροή κάποιων ξένων παικτών όμως, η γενικότερη φιλοσοφία του συλλόγου δεν άλλαξε ιδιαίτερα. Μέχρι και σήμερα η Ρεάλ Σοσιεδάδ παραμένει ουσιαστικά μια βάσκικη ομάδα, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ντόπιους και Ισπανούς παίκτες που απλά ενισχύονται με κάποιες επιλεγμένες προσθήκες ξένων. Σύμφωνα με μια έρευνα που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες, η Σοσιεδάδ δεν έχει παίξει ούτε ένα παιχνίδι στην ιστορία της που να μην υπάρχει στην ενδεκάδα της έστω ένας παίκτης που να προέρχεται από την μικρή επαρχία της Γκιπούθκοα! Ακόμα και την προηγούμενη δεκαετία, οι μισοί παίκτες στο ρόστερ της ομάδας ήταν γεννημένοι είτε στο Σαν Σεμπαστιάν, είτε σε κάποιο από τα χωριά ή τις μικρές πόλεις της περιοχής. Όπως δήλωσε και ένας προπονητής της U19: “Οι περισσότεροι ντόπιοι παίκτες μας προέρχονται από μικρές πόλεις και χωριά της Γκιπούθκοα. Είναι μεγαλωμένοι διαφορετικά, είναι παιδιά του δρόμου. Από τους 16 παίκτες της ακαδημίας που έπαιζαν στην 1η ομάδα το 2009 οι 15 ήταν απο χωριά και μικρές πόλεις της επαρχίας. Παιδιά που έρχονται σε εμάς μετά τα 13 τους (Σημείωση: η Σοσιεδάδ δεν έχει ομάδα κάτω από την U-13 καθώς θεωρεί ότι ως εκείνη την ηλικία τα παιδιά πρέπει να παίζουν όπως αυτά θέλουν, με τους φίλους τους, σε δικό τους περιβάλλον), που έχουν ήδη τη δική τους προσωπικότητα, που δεν τα έχει κατευθύνει κανένας σε μικρότερη ηλικία, όπως κάνουν όλοι οι άλλοι που τα ενσωματώνουν στις ακαδημίες τους σε μικρότερες ηλικίες. Αυτά τα παιδιά μας κάνουν διαφορετικούς, αυτά είναι η Ρεάλ Σοσιεδάδ.”

Πως όμως καταφέρνει μια ομάδα να παραμένει ανταγωνιστική σε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα του πλανήτη στηριζόμενη κυρίως σε ντόπιους; Η απάντηση λέγεται: “Θουμπιέτα”. H ακαδημία της Σοσιεδάδ, με τις εντυπωσιακές εγκαταστάσεις και τα 7 βοηθητικά γήπεδα που είναι φτιαγμένα σε ένα υπέροχο μέρος λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη, κάνει εδώ και πολλά χρόνια τρομερή δουλειά και τροφοδοτεί αδιάκοπα την πρώτη ομάδα με νέους παίκτες που έχουν γαλουχηθεί κατάλληλα.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/soc5.jpg)

Σημαντικό ρόλο στο τελευταίο παίζει το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι στην ακαδημία της ομάδας, από τους προπονητές μέχρι και τους γυμναστές ή τους φυσιοθεραπευτές, είναι άνθρωποι που έχουν περάσει από αυτή σε κάποια φάση της ζωής τους! Η φιλοσοφία της ομάδας περνάει από γενιά σε γενιά μέσω των ανθρώπων που ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει αυτός ο σύλλογος για την πόλη αλλά και την περιοχή γενικότερα. Όταν είχε κληθεί μια από τις ‘σημαίες’ του συλλόγου, ο Τσάβι Πριέτο, να μιλήσει στα νέα παιδιά των ακαδημιών, μια ατάκα του είχε ξεχωρίσει: “Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι μπορείτε να είστε ευτυχισμένοι παίζοντας μια ζωή εδώ”. Αυτή τη στιγμή προπονητής στην πρώτη ομάδα είναι o Ιμανόλ Αλγκουαθίλ, που γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη ψαράδων της Γκιπούθκοα, ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Σοσιεδάδ και φόρεσε για 8 χρόνια τη φανέλας της, ενώ προπονητής της δεύτερης ομάδας είναι ο Τσάμπι Αλόνσο, που επίσης γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη της Γκιπούθκοα και πέρασε από τις ακαδημίες και την πρώτη ομάδα πριν φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης και του κόσμου.

Μόνο την τελευταία 3ετια, 16 νέοι παίκτες από τις μικρότερες ηλικιακά ομάδες έκαναν το ντεμπούτο τους με τη φανέλα της Σοσιεδάδ. Η παραγωγή της Θουμπιέτα είναι τέτοια που ακόμα και όταν οι καλύτεροι παίκτες της Β’ ομάδας φεύγουν για να ενταχθούν στους ‘μεγάλους’, οι αντικαταστάτες τους βρίσκονται αμέσως. Είναι χαρακτηριστικό ότι η 2η ομάδα που προπονεί ο Τσάμπι Αλόνσο ξεκίνησε φέτος τις υποχρεώσεις της στην 3η κατηγορία με 3/3 νίκες, παρ’ότι το καλοκαίρι οι τρεις καλύτεροι παίκτες της προωθήθηκαν στην πρωτοπόρο της Πριμέρα Ντιβιζιόν.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/soc4.jpg)
Το νέο αστέρι της ομάδας, ο Μίκελ Ογιαρθάμπαλ

Σε περίπτωση που δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, η Ρεάλ Σοσιεδάδ είναι για την ώρα μόνη πρώτη στη βαθμολογία της Ισπανίας (αν και με παιχνίδια παραπάνω από την Ατλέτικο), με 6 νίκες σε 9 αγώνες και με την καλύτερη επίθεση στη χώρα. Η ομάδα του Αλγκουαθίλ είχε δείξει από πέρσι τα δόντια της, παίζοντας κατά διαστήματα πολύ ωραίο ποδόσφαιρο, κερδίζοντας την έξοδο της στο Γιουρόπα και φτάνοντας ως τον τελικό του Κυπέλλου, που ακόμα δεν έχει διεξαχθεί. Η καλή πορεία συνεχίζεται και στη φετινή σεζόν, παρ’ότι το καλοκαίρι έχασε τον ταλαντούχο Μάρτιν Όντεγκααρντ, που επέστρεψε στη Ρεάλ, και προτίμησε να μην ξοδέψει ούτε ευρώ για μεταγραφές.

Το σημαντικότερο όλων είναι ότι όλα αυτά τα έχει καταφέρει παραμένοντας πιστή σε μεγάλο βαθμό στη φιλοσοφία της. Οι Βάσκοι έχουν τον μικρότερο μ.ο. ηλικίας στο πρωτάθλημα ενώ σε κάποια παιχνίδια έχουν κατεβάσει ενδεκάδα που ο μ.ο. ηλικίας της είναι κοντά στα 23 χρόνια. Οι περισσότεροι από αυτούς τους νέους είναι παιδιά μεγαλωμένα στην αγκαλιά του συλλόγου. Στα 12 παιχνίδια που έχει δώσει φέτος σε όλες τις διοργανώσεις, η Σοσιεδάδ χρησιμοποιεί κατά μ.ο. 8 παίκτες προερχόμενους από την ακαδημία της! Από τους 10 παίκτες με τα περισσότερα λεπτά συμμετοχής ως τώρα, ο μοναδικός που δεν είναι Ισπανός είναι ο Γάλλος κεντρικός αμυντικός Ρόμπιν λε Νόρμαντ ενώ πρώτος σκόρερ, ηγέτης και μελλοντικό αστέρι της ομάδας είναι ο 23χρονος Μίκελ Ογιαρθάμπαλ, που όπως πιθανόν φαντάζεστε, είναι γεννημένος στην ίδια επαρχία και ανήκει στο σύλλογο από τα 14 του.

(https://blog.stoiximan.gr/wp-content/uploads/2020/11/soc3-768x434.jpg)
Το Ανοέτα πριν και μετά

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την προγραμματισμένη επέκταση των εγκαταστάσεων των ακαδημιών και την πλήρη και εντυπωσιακή ανακαίνιση του Ανοέτα, που από ένα απαρχαιωμένο, κρύο στάδιο με στίβο έγινε μέσα σε ελάχιστο χρόνο υπερσύγχρονο και φουλ ποδοσφαιρικό, τότε καταλαβαίνουμε γιατί όλοι στο Σαν Σεμπαστιάν και τα περίχωρα του βλέπουν το μέλλον της ομάδας τους με αισιοδοξία.

Ένας σύλλογος γεμάτος ποδοσφαιράνθρωπους στις περισσότερες θέσεις, με μια άκρως οργανωμένη και λειτουργική ακαδημία, με μια σωστή φιλοσοφία, με ένα σύγχρονο γήπεδο, με πολλούς ανερχόμενους παίκτες και ένα ιδιαίτερο δέσιμο με την περιοχή του. Ένας σύλλογος που όταν πέρσι διέσυρε με 8-0 την μικρούλα Μπεσερίλ στο Κύπελλο, προσπάθησε αμέσως να επανορθώσει προσκαλώντας στο γήπεδο της όλους τους κατοίκους της μικρής αυτής κωμόπολης! Περισσότεροι από 500 ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και είδαν τζάμπα από τις κερκίδες την εξαιρετική ομάδα του Αλγκουαθίλ να ρίχνει 3 γκολ στη Βαλένθια. Ένας σύλλογος που αναβλύζει υγεία από παντού. Ένας σύλλογος που ανεπίσημα έχει σαν μότο της μια άλλη υπέροχη δήλωση που έκανε κάποτε ο Τσάβι Πριέτο: “Όταν ήμουν μικρός το όνειρο μου δεν ήταν να γίνω ποδοσφαιριστής. Ήταν να παίξω στη Ρεάλ Σοσιεδάδ.”
https://blog.stoiximan.gr/real-sociedad-2020/
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Δευ 07 Δεκ 2020 22:18
Μέχρι το 2016 έπαιζε στην 3η κατηγορία, μέχρι το καλοκαίρι στην 2η. Σήμερα η Κάδιθ (ή Κάντιθ) είναι 5η στην Πριμέρα, έχοντας κερδίσει μέσα στο τελευταίο δίμηνο τη Μπαρτσελόνα, τη Ρεάλ μέσα στη Μαδρίτη και την Αθλέτικ μέσα στο Σαν Μαμές.
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/130190153_10159364337540931_6685885073631777512_o.jpg?_nc_cat=110&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=hATUwsZK1WAAX9K2A6Z&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=378b57e846b6dcf74ff8faec5735c705&oe=5FF597F3)
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τετ 09 Δεκ 2020 17:39
Σύμφωνα με το μύθο, ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός έριξε τον Άγιο Μάμα στα λιοντάρια αλλά αυτά αντί να τον κατασπαράξουν τον ακολούθησαν, υπακούωντας στις εντολές του. Αρκετούς αιώνες μετά, το 1913, η Αθλέτικ Μπιλμπάο έχτισε το νέο της γήπεδο δίπλα ακριβώς σε ένα ίδρυμα που το παρεκκλήσι του είναι αφιερωμένο στον Άγιο Μάμα. Το γήπεδο, που αρχικά χωρούσε 7000 θεατές, ονομάστηκε Σαν Μαμές ενώ οι εφημερίδες αποκαλούσαν τους παίκτες της Αθλέτικ "τα λιοντάρια του Αγιου Μάμα". Το πρώτο γκολ στο νέο γήπεδο πέτυχε ο μεγάλος σταρ της εποχής, Ραφαέλ Μορένο γνωστός σε όλους ως 'Πιτσίτσι'. Από τότε όποια ομάδα παίζει στο Σαν Μαμές για πρώτη φορά αφήνει πριν την έναρξη ένα μπουκέτο λουλούδια στην προτομή του θρυλικού σκόρερ.

(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-0/p640x640/130340062_10159368976920931_5417207578497526763_o.jpg?_nc_cat=111&ccb=2&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=ku6M8WFb1g8AX8rTTTG&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=6&oh=8e4747ef1c2c3660991b23ae524608b5&oe=5FF4B7F2)
El Sombrero

Η παραπάνω επιχρωματισμένη φωτογραφία τραβήχτηκε μάλλον τη δεκαετία του 20 από το ίδρυμα που αναφέρεται και το οποίο υπάρχει ακόμα και σήμερα δίπλα στο γήπεδο. Περισσότερα για τον 'Πιτσίτσι' μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
El Sombrero

http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=2350.msg198140#msg198140
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τετ 27 Ιαν 2021 21:43
(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/imago31359674h.jpg?w=800&ssl=1)

Ο Πάντιτς, η Μαργαρίτα και τα λουλούδια στο κόρνερ

Τέλη Γενάρη 1996. Η Μαργαρίτα Λουένγκο μαζί με τον άντρα της και την παρέα τους απολαμβάνουν μια μπύρα σε ένα από τα στέκια τους, περιμένοντας να περάσει η ώρα για να κατευθυνθούν προς το Βιθέντε Καλντερόν, εκεί που η ομάδα τους θα αντιμετωπίσει την Αθλέτικ Μπιλμπάο. Η ανυπομονησία τους είναι μεγάλη. Η Ατλέτικο βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση και φιγουράρει στην πρώτη θέση της βαθμολογίας μετά από 23 αγωνιστικές. Όσο οι υπόλοιποι συζητάνε για το παιχνίδι, το βλέμμα της Μαργαρίτας κολλάει σε ένα μπουκέτο λουλούδια. Λίγο πριν φύγουν, πλησιάζει τον υπεύθυνο και τον ρωτάει αν μπορεί να πάρει τέσσερα από τα γαρύφαλλα του βάζου. Όταν οι φίλοι της την ρωτάνε τι τα θέλει, η Μαργαρίτα απαντάει: “Θέλω να τα πετάξω στο γήπεδο. Ένα για κάθε γκολ που θα βάλουμε”. Και κάπως έτσι ξεκινάει μια από τις πιο μεγάλες και ωραίες οπαδικές παραδόσεις του ισπανικού ποδοσφαίρου.

H Μαργαρίτα δεν ήταν από τους οπαδούς που μεγάλωσαν αγαπώντας μια ομάδα. Το πάθος της για το ποδόσφαιρο γεννήθηκε μετά το γάμο της, όταν ξεκίνησε να συνοδεύει τον άντρα της στο γήπεδο. Η αρχική αδιαφορία μετατράπηκε σύντομα σε λατρεία και για αρκετές δεκαετίες το ζευγάρι περνούσε τα περισσότερα σαββατοκύριακα του παρακολουθώντας παρέα την πορεία της αγαπημένης τους Ατλέτικο, είτε από το σπίτι, είτε από τις εξέδρες (στο ‘βιογραφικό’ τους υπάρχουν και πολλές εκδρομές εκτός Ισπανίας).

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/marg.jpg?w=550&ssl=1)

Στην αρχή εκείνης της σεζόν, στη Μαδρίτη είχε φτάσει ένας παίκτης που έμελλε να γίνει ορόσημο στη σχέση της Μαργαρίτας με τους ‘ροχιμπλάνκος’. Μετά από παραίνεση του Ράντομιρ Άντιτς, που ήταν τότε προπονητής της Ατλέτικο, ο 29χρονος Μίλινκο Πάντιτς άφησε την Ελλάδα και τον Πανιώνιο για να δοκιμάσει την τύχη του στην Ισπανία και δεν το μετάνιωσε ποτέ. Παρ’ότι άγνωστος στο ευρύ κοινό, ο Πάντιτς αγαπήθηκε πολύ γρήγορα από τους οπαδούς της Ατλέτικο, που είχαν φτάσει σε σημείο να θεοποιήσουν την ικανότητα του στις στημένες φάσεις. Μια από τους οπαδούς που λάτρευαν φανατικά τον Σέρβο ήταν και η Μαργαρίτα Λουένγκο.

Εκείνο το απόγευμα, η επιλογή των τεσσάρων γαρύφαλλων αποδείχτηκε προφητική. Η Ατλέτικο κέρδισε άνετα την Αθλέτικ, σκοράροντας τέσσερις φορές (4-1 το τελικό σκορ), και η Μαργαρίτα το γιόρταζε πετώντας στον αγωνιστικό χώρο μετά από κάθε γκολ και ένα λουλούδι. Δυο από τα τέσσερα γκολ μάλιστα προήλθαν από εκτελέσεις κόρνερ του αγαπημένου της Πάντιτς. Στο τέλος εκείνης της σεζόν η Ατλέτικο πανηγύρισε το μοναδικό νταμπλ της ιστορίας της, με τον Πάντιτς να σκοράρει 10 φορές και να μοιράζει πολλές ασίστ, χάρη κυρίως στις εκτελέσεις του στα στημένα. Η μοίρα είχε μιλήσει και η Μαργαρίτα είχε πάρει το μήνυμα. Από εκεί και πέρα η επίσκεψη της στο γήπεδο θα συνοδευόταν πάντα με ένα μπουκέτο λουλούδια.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/marg2.jpg?w=549&ssl=1)

Στην αρχή η εικόνα ήταν περίεργη για όλους. Η Μαργαρίτα αγόραζε 24 γαρύφαλλα από το ανθοπωλείο της γειτονιάς της (12 λευκά και 12 κόκκινα) και πριν αρχίσει το παιχνίδι κατέβαινε στον αγωνιστικό χώρο και τα τοποθετούσε δίπλα ακριβώς στο σημαιάκι του κόρνερ, το οποίο βρισκόταν μπροστά ακριβώς από τις θέσεις στις οποίες καθόταν πάντα αυτή και ο άντρας της. Όταν τη ρωτούσαν για ποιον είναι τα λουλούδια, η απάντηση ήταν “για τον Πάντιτς”.

Το πρόβλημα ήταν ότι κανένας δεν είχε ενημερώσει τον ίδιο τον παίκτη, έτσι την πρώτη φορά που πήγε στο κόρνερ ασυναίσθητα έσπρωξε τα λουλούδια μακριά. Η απογοητευμένη Μαργαρίτα αποφάσισε να του γράψει ένα επεξηγηματικό σημείωμα, το οποίο χάρη σε έναν υπάλληλο του σταδίου έφτασε στα χέρια του Σέρβου. “Σε παρακαλώ πολύ, μην τα πετάξεις ξανά. Αυτά τα λουλούδια είναι για σένα”. Για να επανορθώσει για το λάθος του ο Πάντιτς επικοινώνησε μαζί της, της έκανε δώρο μια υπογεγραμμένη φανέλα (“το ωραιότερο δώρο που μου έχουν κάνει ποτέ” όπως λέει η ίδια) και κράτησε επαφή με την οικογένεια της ακόμα κι όταν αποχώρησε από την Ισπανία τρία χρόνια μετά.

(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/marg4.jpg?w=550&ssl=1)

(http://Ακόμα και μετά τη φυγή του αγαπημένου της όμως, η Μαργαρίτα δεν άλλαξε συνήθειες. Σε κάθε εντός έδρας αγώνα της Ατλέτικο όλοι ήξεραν πως δίπλα στο κόρνερ θα υπάρχουν αφημένα 24 γαρύφαλλα. Τα λουλούδια έγιναν μέρος της εμπειρίας του γηπέδου κι αυτό αποδεικνυόταν σε κάθε ευκαιρία. Όταν σε ένα ντέρμπι με τη Ρεάλ ο Ρομπέρτο Κάρλος τα κλώτσησε μακριά, θέλοντας να πάρει φόρα για να εκτελέσει ένα κόρνερ, ακολούθησε πανζουρλισμός. Όλο το Βιθέντε Καλντερόν ξεσηκώθηκε για την… ιεροσυλία που είχε μόλις συντελεστεί, αναγκάζοντας τον Βραζιλιάνο να ζητήσει συγγνώμη για την ενέργεια του.Το έθιμο δεν σταμάτησε ούτε με την αλλαγή της έδρας. Στο τελευταίο παιχνίδι της Ατλέτικο στο Καλντερόν, που συμπτωματικά ήταν απέναντι στην Αθλέτικ Μπιλμπάο, οι οπαδοί των γηπεδούχων βρήκαν ιδανική ευκαιρία μαζί με το γήπεδο να τιμήσουν και την 70χρονη τότε Μαργαρίτα, που είχε ήδη κλείσει πάνω από δυο δεκαετίες ασταμάτητης παρουσίας στις εξέδρες (όπως λέει η ίδια, όλα αυτά τα χρόνια έλειψε μόνο μια φορά, από ένα παιχνίδι με τη Σεβίλλη, κι αυτή γιατί είχε πεθάνει ένας καλός της φίλος).)



Ένα πανό στο πέταλο του γηπέδου έγραφε “Τα λουλούδια της Μαργαρίτας” ενώ σε κάποια φάση του αγώνα οι οπαδοί άρχισαν να τραγουδάνε το όνομα της! “Αυτή ήταν η τελευταία ανθοδέσμη για το Καλντερόν αλλά όχι και η τελευταία που αφήνω” δήλωσε λίγο μετά συγκινημένη. “Σ’ αυτό το γήπεδο μεγάλωσα τα παιδιά μου, σ’αυτό τους άλλαζα πάνες, σ’αυτό έκανα σχεδόν τα πάντα αλλά το σημαντικότερο όλων είναι να υποστηρίζεις την ομάδα σου όπου κι αν παίζει, είτε είναι στο Καλντερόν, είτε στο Μετροπολιτάνο”.

Παρά τα θέματα υγείας που αντιμετωπίζει (έχει υποβληθεί σε αρκετές επεμβάσεις στο πόδι), και παρά το γεγονός ότι ο άντρας της δεν μπορεί πλέον να τη συνοδεύει στο γήπεδο λόγω προβλημάτων με την καρδιά του, η 72χρονη δεν λέει να αλλάξει τη ρουτίνα της. Έχοντας σαν παρέα τα δυο της παιδιά, δίνει κανονικά το παρών σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι της Ατλέτικο, πάντα συνοδευόμενη από τα 24 κλασικά ερυθρόλευκα γαρύφαλλα.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/marg3.jpg?w=550&ssl=1)
Η Μαργαρίτα συνεχίζει την παράδοση στο Μετροπολιτάνο

Δυο και πλέον δεκαετίες μετά ο Μίλινκο Πάντιτς έχει κρεμάσει προ πολλού τα παπούτσια του, ο Ντιέγκο Σιμεόνε δεν φοράει πλέον σορτσάκι αλλά κουστούμι, ακόμα και το γήπεδο δεν είναι πλέον το ίδιο, αλλά τα λουλούδια της Μαργαρίτας δίπλα στο σημαιάκι του κόρνερ παραμένουν μια γνώριμη, ρομαντική σταθερά από αυτές που αγαπάνε οι περισσότεροι οπαδοί.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τετ 27 Ιαν 2021 22:04
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/cat.jpg?w=512&ssl=1)

Οι Εκλογές στο Ποδόσφαιρο τα Χρόνια του Φράνκο

Η περίοδος της δικτατορίας του Φράνκο στην Ισπανία είχε επηρεάσει το ποδόσφαιρο της χώρας σε πολλά επίπεδα. Ένα από αυτά στα οποία έχει αφιερωθεί λιγότερη έρευνα είναι αυτό της εκλογής των διοικήσεων των ποδοσφαιρικών συλλόγων. Ενώ έχει χυθεί αρκετό μελάνι για το αγωνιστικό μέρος αυτής της επιρροής, το διοικητικό έχει μείνει αρκετά ανεξερεύνητο. Σε μια πρόσφατη έρευνα που έκανε ο Τσάβι Λούκε, δημοσιογράφος και συγγραφέας της Καταλωνίας, παρουσίασε μια περίεργη ιστορία με ένα παραθυράκι ενός νόμου-πείραμα του φρανκισμού του 1952, που επέτρεψε εκλογές στους συλλόγους της Ισπανίας για μια και μοναδική φορά πριν την πτώση της δικτατορίας.

Τον Απρίλιο του 1952 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ισπανίας βγάζει ένα διάταγμα που υποχρεώνει όλους τους συλλόγους να ανανεώσουν τις διοικήσεις τους, το αργότερο ως τις 30 Ιουνίου του ίδιου έτους. Προς έκπληξη όλων, το διάταγμα αναφέρει ότι «Στη διαδικασία επιλογής προέδρου μπορούν να ψηφίσουν τα μέλη των συλλόγων που έχουν τουλάχιστον δύο έτη παλαιότητας ενώ αποκλείονται τα ανήλικα και θηλυκά μέλη». Και μόνο ότι δινόταν η δυνατότητα ψηφοφορίας εν μέσω δικτατορίας ήταν μεγάλη έκπληξη. Φυσικά οι εκλογές δεν ήταν ούτε καθολικές, καθώς αποκλείονταν ξεκάθαρα οι γυναίκες και τα νέα μέλη, ούτε και αδιάβλητες. Διότι πέρα από αυτά που έγραφε το διάταγμα, δεν αναιρούταν από πουθενά η εξουσία της Ομοσπονδίας πάνω στην έγκριση των  υποψηφίων αλλά και των διοικήσεων γενικά. Καθώς, εντάξει, δώσαμε δικαίωμα ψήφου αλλά μην εκλεγεί τώρα και κανένας αντικαθεστωτικός!

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/1111-santiago-bernabeu.jpg?resize=553%2C311&ssl=1)
Η αυτού μεγαλειότης Σαντιάγο Μπερναμπέου.

Από τους 16 συλλόγους που ήταν στην Πριμέρα τότε, στους 9 δεν υπήρξε ποτέ το ενδεχόμενο εκλογών καθώς παρουσιάστηκε μόνο ένας υποψήφιος, τον οποίο φυσικά ενέκρινε η Ομοσπονδία. Σε 7 άλλους συλλόγους κινήθηκε η διαδικασία εκλογών. Αυτοί ήταν οι: Ρεάλ Μαδρίτης, Ατλέτικο Μαδρίτης, Μπαρσελόνα, Εσπανιόλ, Σεβίλλη, Βαγιαδολίδ και Ράσιγκ Σαντανδέρ. Στη Ρεάλ Μαδρίτης οι εκλογές δεν προχώρησαν τελικά καθώς ο στρατηγός Κάρλος Ντίαθ Βαρέλα αποφάσισε ότι δεν είχε τύχη κόντρα στην απαστράπτουσα προσωπικότητα του Σαντιάγο Μπερναμπέου και απέσυρε την υποψηφιότητά του. Αργότερα τόσο στη Ράσιγκ Σαντανδέρ όσο και στη Βαγιαδολίδ κάποιοι υποψήφιοι κρίθηκαν από την επιτροπή πως ήταν «ενάντια του καθεστώτος» και δεν προχώρησαν οι εκλογές. Σε Ατλέτικο, Σεβίλλη και στους δύο συλλόγους της Βαρκελώνης όμως οι διαδικασίες προχώρησαν κανονικά.

Στην Ατλέτικο γίνονται εκλογές στις 17 Ιουνίου του 1952 όπου ο τότε πρόεδρος Θεσάρεο Γαλίνδεθ χάνει από τον Λουίς Μπενίτεθ δε Λούγο σε μια ψηφοφορία που συμμετείχαν 5.283 μέλη. Στη Σεβίλλη επανεκλέγεται στις 26 Ιουνίου 1952 ο Σάντσεθ Πιθχουάν κόντρα στον Αντόνιο Σάνσεθ σε μια ψηφοφορία μεταξύ συγγενών και φίλων (397 ψήφοι συνολικά). Για τους δυο συλλόγους της Βαρκελώνης τα πράγματα έγιναν πιο ενδιαφέροντα. Στην Εσπανιόλ παρουσιάζονται αρχικά τρεις υποψήφιοι και οι εκλογές είναι να γίνουν στις 14 Ιουνίου. Ο μετέπειτα (1993-1997) πρόεδρος Φρανσέσκ Περελιό αποχωρεί νωρίς από τη διαδικασία και δηλώνει ότι τελικά στηρίζει τον υποψήφιο Φρανθίσκο Σάενθ, τότε πρόεδρο κόντρα στον Λουίς δε Γκαράλτ. Στις 12 Ιουνίου η Καταλανική Ομοσπονδία ακυρώνει τις εκλογές για λόγους που δε δημοσιοποιούνται ποτέ και στις 15 Ιουνίου ο Γκαράλτ εκδίδει ανακοίνωση ότι αποχωρεί από την κούρσα. Έτσι ο Σάενθ παραμένει πρόεδρος πρακτικά χωρίς να γίνει εκλογή.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/donramon-aniversario-de-muerte.jpg?resize=565%2C350&ssl=1)
Ο Ραμόν Σάντσεθ Πιθχουάν πριν γίνει γήπεδο.

Η Μπαρσελόνα έχοντας τη μεγαλύτερη βάση μελών και με την ευκαιρία εκλογών στήνει ολόκληρο χάπενιγκ. Οι ενήλικοι άντρες που ήταν πάνω από δυο χρόνια μέλη της ήταν 28.680. Οπότε η διοίκηση τραβάει τα νούμερα στα άκρα και προκηρύσσει εκλογές για τις 14 Νοεμβρίου του 1953. Για να είναι σύννομη η διοίκηση παραιτείται και μπαίνει προσωρινή υπό τον Ερίκ Καρέττο. Η ιστορία ξεκινάει τον Μάη του 1952 που μαζεύονται υπογραφές για να πιάσουν το όριο των 1.434 που χρειάζονταν για να χριστεί κάποιος υποψήφιος. Οι εκλογές είναι πολύ σημαντικές για το σύλλογο καθώς το ζήτημα των εκλογών είναι αν θα γίνει επέκταση του γηπέδου του Λας Κορτς ή αν θα ανεγερθεί το «Νέο Γήπεδο», στα Καταλανικά Καμπ Νόου. Αρχικά μαζεύονται υπογραφές από τον Καρέττο, υπέρ του Καμπ Νόου και τον Εστέβα Φερρέρ Φάμπρεγα, υπέρ του Λας Κορτς. Στις 20 Μαΐου όμως ο Καρέττο, με τη νομική συμβολή ενός συμβολαιογράφου ονόματι Ραμόν Φάους χρίζει τη διαδικασία συλλογής υπογραφών άκυρη και παραμένει πρόεδρος ως τις εκλογές του επόμενου χρόνου, ως μεταβατική διοίκηση. Οι δύο τάσεις για το γήπεδο βγάζουν αντίστοιχους υποψηφίους, με ένα σχετικό συμβολισμό.

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/barcelona-francesc-mir-sans-casacuberta-1918-1989-enric-llaudet-ponsa-1916-2003-y-otros-directivos-del-futbol-club-barcelona-visitando-los-terrernos-del-futuro-campo-de-futbol-marzo-de-1956-R0T30W.jpg?resize=500%2C344&ssl=1)
Ο Μιρό-Σανς με τα σχέδια του Καμπ Νόου.

Ο ένας υποψήφιος, ο Μιρό-Σανς, νέος 37 ετών υπέρ του Καμπ Νόου και ο έτερος, Αμάτ Κασαχοάνα, 71 ετών, υπέρ του Λας Κορτς. Και οι δύο περνάνε την έγκριση της επιτροπής φρονημάτων της Ομοσπονδίας. Ο Μιρό-Σανς ήταν συμπαθών του καθεστώτος και ο Κασαχοάνα ήταν αντιπρόεδρος της Μπάρσα κατά τη δικτατορία του Ριβέρα και μέλος της διοίκησης αμέσως μετά τον εμφύλιο. Στην όλη «δημοκρατική» εκλογή των υποψηφίων υπήρχαν διάφορες ομορφιές όπως το ότι ο Κασαχοάνα υποσχόταν δωρεάν πίτσες σε όσους τον ψήφιζαν και μεταφορά με λιμουζίνες προς τα εκλογικά κέντρα. Ο Μιρό-Σανς υποσχόταν θέσεις ανά παρέες στο νέο γήπεδο, πράγμα στο οποίο βοήθησε ο Καρέττο που έδωσε το δικαίωμα η ψήφος να είναι μία ανά κάρτα μέλους, δηλαδή αν κάποιος πήγαινε με πέντε κάρτες διαρκείας, τη δική του και 4 φίλων του, έριχνε 5 ψήφους! Η καταμέτρηση κράτησε ως τις 5 το πρωί της 15ης Νοεμβρίου 1953 με νικητή των Μιρό-Σανς, σε μια διαδικασία που μόνο αδιάβλητη δεν ήταν.

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2021/01/amado-casajuana2_15_630x420.jpg?resize=500%2C333&ssl=1)
Διανομή πίτσας από τον Κασαχουάνα.

Για πάρα πολλά χρόνια αυτές οι εκλογές της Μπάρσα είχαν περάσει στη σφαίρα του μύθου ως μια πράξη αντίδρασης στο φρανκισμό. Η πρόσφατη ιστορική έρευνα όμως δείχνει ότι η Μπαρσελόνα απλώς τράβηξε στα άκρα ένα παράθυρο που άνοιξε το ίδιο το καθεστώς, για ένα νόμο που αφορούσε όλους τους συλλόγους και συμμορφώθηκε με τις απαιτήσεις του καθεστώτος. Δεν υπήρξε υποψήφιος τύπου Σανιόλ, δηλαδή αντικαθεστωτικός, και η διαδικασία εκλογής είχε πολλά κενά. Από την άλλη η Μπαρσελόνα μόνη της είχε παραπάνω μέλη απ’ ότι όλοι οι άλλοι σύλλογοι της Πριμέρα μαζί και πήγαν και ψήφισαν όλοι όσοι είχαν το δικαίωμα. Το καθεστώς ακύρωσε το νόμο του 1952 τρία χρόνια μετά και έτσι κατά τη διάρκεια της δικτατορίας δεν υπήρξαν ξανά εκλογές στα αθλητικά σωματεία. Πραγματικά δημοκρατικές εκλογές έγιναν στη Μπαρσελόνα το 1978 και σε όλους τους συλλόγους της Λα Λίγα από το 1977 και μετά.
sombrero.gr

Ενδιαφέρον θα είχε μια ανάλογη ιστορική έρευνα για τα του ελληνικού ποδοσφαίρου
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Παρ 12 Φεβ 2021 23:13
Στην πρώτη σκηνή του εξαιρετικού 'Patria' του HBO, που διαδραματίζεται στο πανέμορφο Σαν Σεμπαστιάν και το γειτονικό Όριο, οι εκτελεστές της ΕΤΑ ετοιμάζονται ακούγοντας στο ράδιο του αμαξιού τα αποτελέσματα της αγωνιστικής, την ίδια ώρα που στο σπίτι του ο επιχειρηματίας-στόχος τους ακούει το ίδιο πράγμα, περιμένοντας να μάθει το αποτέλεσμα του αγώνα Σαραγόσα-Ρεάλ Σοσιεδάδ. Η ποδοσφαιρική αναφορά δεν είναι τυχαία αφού ο Βάσκος συγγραφέας του, Φερνάντο Αραμπούρου, είναι οπαδός και μέλος της Σοσιεδάδ, ένας από αυτούς που πρόλαβαν τα δυο σερί κερδισμένα πρωταθλήματα στις αρχές των 80s. Όπως λέει και ο ίδιος: "Έχω δει τη Ρεάλ να κερδίζει τίτλους και την έχω δει να παίζει στη 2η κατηγορία. Το ποδόσφαιρο είναι το καλύτερο σχολείο για τη ζωή."
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/149849008_10159545570875931_3944648787718869887_o.jpg?_nc_cat=102&ccb=3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=UXwmpQpjp10AX8G_uiV&_nc_oc=AQkBSj3xGQgv4hhhC02TmqX1ltV1KkkdNjadvOQgdoJkdCpitoYFYcSdZ3QNe4VNTuI&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=2ad8e61c8a82678807ed7c1340e6aece&oe=604B6BE4)

Εδώ μπορείτε να δείτε το τρέιλερ της σειράς ενώ για τους φαν της θεωρίας "το βιβλίο είναι πάντα καλύτερο" το πολυσυζητημένο στην Ισπανία βιβλίο του Αραμπούρου κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη:

El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Κυρ 14 Φεβ 2021 14:35
2008. O 20χρονος στα χαρτιά αλλά 40χρονος στην ψυχή Ντιέγκο Κόστα πάει δανεικός στην Αλμπαθέτε, στη 2η κατηγορία, γιατί νομίζει ότι η πόλη έχει παραλία και ότι η ομάδα θα παλέψει για την άνοδο. Τίποτα από τα 2 δεν ισχύει. Το ξενέρωμα τον σπρώχνει στο πόκερ. Τα ατέλειωτα ξενύχτια παίζοντας στο σπίτι του με συμπαίκτες και φίλους τον κάνουν τόσο καλό που στο τέλος καταλήγει να βγάζει τα έξοδα του από το πόκερ, αφού η Αλμπαθέτε έχει οικονομικά προβλήματα και δεν πληρώνει. Ακόμα κι έτσι θα τελειώσει τη σεζόν με 10 γκολ και θα σώσει άνετα την ομάδα. Το πέρασμα του από εκεί θα μείνει αξέχαστο στη γειτόνισσα του. Σε μια από τις αμέτρητες περιπτώσεις που του έκανε παρατήρηση για φασαρία, όταν έβαλε να δει με φίλους μια τσόντα με τον ήχο στη διαπασών, ο Κόστα της απάντησε: "Ποιο είναι το πρόβλημα σας μαντάμ; Δεν σας αρέσει ο έρωτας;"
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/150233592_10159550378930931_7914651069782503795_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=PaPRoCdijdoAX8ekZAV&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=1f681d16df8dd6985034b219ed6cd265&oe=604F02B2)
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τετ 24 Μάρ 2021 19:05
Η ισπανική ΠΟ αποφάσισε να αλλάξει το τόσο χαρακτηριστικό σήμα της (αριστερά), που ήταν επηρεασμένο από το έργο του Μιρό. Μετά από 1,5 χρόνο σκληρής δουλειάς η εταιρεία που ανέλαβε τον σχεδιασμό παρουσίασε σήμερα το νέο σήμα (δεξιά).
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/164382910_10159639754130931_8181123650220380843_o.jpg?_nc_cat=108&ccb=1-3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=gl6xH5_d22gAX_dkTrT&_nc_oc=AQn2kUocFSvPy4cgM1GedDv7FFswDC4iQz-YG2i2wzYD2p-02KJfsVAECsoiuSrqlv8&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=c58961f2a5947367845deb33bdeacade&oe=60807B44)

Το νέο σήμα πήρε ήδη τη θέση του: https://www.facebook.com/RFEF
El Sombrero

1,5 χρόνο αυτό το πράγμα
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Τετ 24 Μάρ 2021 19:09
Η Σαγράδα Φαμίλια ξεκίνησε να χτίζεται τον Μάρτιο του 1882. Ο Αντόνι Γκαουντί ανέλαβε υπεύθυνος δυο χρόνια αργότερα και μέχρι τον ξαφνικό θάνατο του, το 1926, η κατασκευή είχε προχωρήσει μόλις κατά 20%. Σύμφωνα με το μύθο, όταν τον ρωτούσαν γιατί οι εργασίες προχωράνε τόσο αργά ο αρχιτέκτονας έλεγε "ο πελάτης μου δεν βιάζεται". Στην πραγματικότητα το έργο καθυστερούσε γιατί κάθε τρεις και λίγο οι παίκτες της KE Εουρόπα, που είχε τότε έδρα δίπλα στην εκκλησία, φώναζαν στον Γκαουντί "μάστορα, ναι, εσύ με τα μούσια, μπορείς να μας πετάξεις πίσω τη μπάλα μας;"
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/s960x960/164708067_10159641220325931_8260895254227150064_o.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=T9kbkhUG6xkAX_d0b3i&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&tp=7&oh=bf54d9bd5760b0b5f838a1356fef1031&oe=607F5B77)

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1917. Η KE Εουρόπα έπαιζε εκεί μέχρι το 1920 περίπου και εκείνη την εποχή ήταν η δεύτερη δύναμη της πόλης, μαζί με τη Μπαρτσελόνα. Σήμερα παίζει στην 4η κατηγορία και η έδρα της είναι αυτή:
(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/164865531_10159641272010931_30455756300453589_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=Iq6eYvAxplwAX85cJdK&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=7f923969020c35d98de535cce3ecb794&oe=6080595D)
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Σαβ 03 Απρ 2021 22:18
Παράθεση
Σήμερα το βράδυ θα διεξαχθεί στη Σεβίλλη το μεγαλύτερο παιχνίδι στην ιστορία του βασκικου ποδοσφαίρου και ο πρώτος τελικός σε τέτοιο επίπεδο μετά από αρκετές δεκαετίες που σχεδόν όλοι οι παίκτες προέρχονται από τις ακαδημίες των δυο ομάδων! Πιο συγκεκριμένα, στα ρόστερ της Ρεάλ Σοσιεδάδ και της Αθλέτικ Μπιλμπάο υπάρχουν 40 παίκτες που ξεκίνησαν από τις ακαδημίες των δυο συλλόγων. Στη χώρα των Βάσκων ο τελικός χαρακτηρίζεται και σαν θρίαμβος της "cuadrilla", που είναι η λέξη που χρησιμοποιούν για την παρέα των φίλων που αντέχει στο χρόνο, που ξεκινάει από το σχολείο και κρατάει σχεδόν για πάντα.

(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/168797672_10159663544605931_1710311500323207534_n.jpg?_nc_cat=111&ccb=1-3&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=tCN7hHD9RtoAX_soRci&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=22aa238fdece334779453694bbcd141b&oe=608E7E36)

Οι δυο ομάδες είναι σαν αδέρφια, που απλά κάποιες φορές δεν τα πηγαίνουν τόσο καλά μεταξύ τους”
El Sombrero


Παράθεση
(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/basque5.jpg?w=800&ssl=1)

Ένα ντέρμπι διαφορετικό από τα άλλα
Τα αμέτρητα, δαιδαλώδη σοκάκια της παλιάς πόλης του Σαν Σεμπαστιάν είναι πλημμυρισμένα από κόσμο. Τα γραφικά στενά, που είναι γεμάτα από μικρά μαγαζιά, μπαρ και εστιατόρια, είναι σχεδόν αδιαπέραστα από νωρίς το πρωί. Για να διασχίσεις κάποιο απ’αυτά, πρέπει να σπρώξεις και να ζητήσεις συγγνώμη για κάποιο πατημένο πόδι δεκάδες φορές. Αν κοιτάξεις από ψηλά, αυτό που βλέπεις είναι μια θάλασσα ανθρώπων ντυμένων στα κόκκινα και τα μπλε.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών στέκονται όρθιοι ο ένας δίπλα στον άλλο και συζητάνε κρατώντας στο ένα χέρι μια μπύρα και στο άλλο κάποιο τοπικό μεζεδάκι, που οι Βάσκοι αποκαλούν pintxos. Οι παρέες είναι ανάμεικτες και οι συνδυασμοί αμέτρητοι. Ανάμεσα τους ξεχωρίζεις αρκετά ζευγάρια που ο άντρας φοράει τα χρώματα της Αθλέτικ και η γυναίκα τα μπλε της Ρεάλ Σοσιεδάδ (ή το αντίστροφο). Σε ανύποπτες στιγμές, κάποια από τις παρέες παίρνει την πρωτοβουλία και ξεκινάει ένα σύνθημα της ομάδας της. Όλοι οι συνοπαδοί που βρίσκονται στο ίδιο στενό συγχρονίζονται αμέσως. Όση ώρα οι μεν εκδηλώνουν την αγάπη για το σύλλογο τους, οι δε τους χαζεύουν πίνοντας και τσιμπολογώντας. Με το που τελειώνει το σύνθημα-τραγούδι, οι αντίπαλοι απαντάνε με ένα δικό τους. Πιο δυνατά, πιο παθιασμένα.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/basque.jpg?resize=534%2C377&ssl=1)

Λίγες ώρες, αρκετές ηχητικές κόντρες και αμέτρητες μπύρες μετά, όλοι μαζί θα ξεκινήσουν τη μεγάλη πορεία προς το γήπεδο. Θα επιβιβαστούν στα ίδια λεωφορεία, θα συνεχίσουν να φωνάζουν συνθήματα κυριολεκτικά μέσα στο αυτί των αντιπάλων, θα μπούνε μαζί στις κερκίδες, θα κάτσουν δίπλα-δίπλα και θα υποστηρίξουν ο καθένας με το δικό του τρόπο την ομάδα του, προσπαθώντας πάντα να ξεπεράσουν τη στήριξη των αντιπάλων.

Όλη η παραπάνω περιγραφή το πιθανότερο είναι πως μοιάζει με αποκύημα της φαντασίας κάποιου πολύ ρομαντικού φιλάθλου. Δεν είναι. Είναι η πραγματικότητα που βιώνει όποιος τυχερός βρίσκεται στο Σαν Σεμπαστιάν (ή στο Μπιλμπάο), τη μέρα που διεξάγεται ένα βασκικό ντέρμπι. Όταν δηλαδή η Ρεάλ Σοσιεδάδ αντιμετωπίζει την Αθλέτικ Μπιλμπάο.



Το παιχνίδι ανάμεσα στις δυο μεγαλύτερες ομάδες της Χώρας των Βάσκων μπορεί να χαρακτηρίζεται τυπικά ως ντέρμπι αλλά οι ομοιότητες του με τα υπόλοιπα ντέρμπι του πλανήτη ουσιαστικά σταματάνε στο όνομα. Υπάρχει αγάπη για την ομάδα, υπάρχει πάθος για τη νίκη αλλά δεν υπάρχει μίσος για τον αντίπαλο και σίγουρα δεν υπάρχει βια. Αυτό που μετράει πάνω απ’όλα για τους οπαδούς των δυο ομάδων είναι η κοινή βασκική ταυτότητα. “Πρέπει να το ζήσεις για να το καταλάβεις. Βλέπεις φίλους, ζευγάρια και οικογένειες μοιρασμένες στο γήπεδο, να το ζούνε μαζί. Φυσικά υπάρχει αντιπαλότητα αλλά είναι υγιής” δηλώνει σχετικά ο αρχηγός της Σοσιεδάδ, Τσάβι Πριέτο.

Κάποιες εποχές η αντιπάθεια του ενός για τον άλλον είναι πιο έντονη απ’ότι συνήθως και κάποιες άλλες η επιτυχία του ενός δίνει χαρά και στον άλλον (ειδικά στα ‘χρυσά’ για τους Βάσκους 80s, όταν οι δυο τους κατέκτησαν από 3 τρόπαια). Όπως πολύ εύστοχα σχολίασε κάποτε ο καθηγητής Άνχελ Ιτουριάγκα, που έχει γράψει και βιβλίο για την Αθλέτικ: “Οι δυο ομάδες είναι σαν αδέρφια, που απλά κάποιες φορές δεν τα πηγαίνουν τόσο καλά μεταξύ τους”.

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/basque3.jpg?resize=545%2C325&ssl=1)

Η ιστορία των δυο ομάδων είναι τόσο στενά συνδεδεμένη που η κάθε ενέργεια της μιας επηρεάζει άμεσα την άλλη. Μπορεί η Αθλέτικ να είναι διάσημη για την πολιτική της να μην αγοράζει παίκτες που δεν προέρχονται από τη Χώρα των Βάσκων αλλά λίγοι γνωρίζουν πως και η Σοσιεδάδ είχε ανάλογη φιλοσοφία μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80′. Τότε ήταν που οι άνθρωποι της ομάδας από το Σαν Σεμπαστιάν συνειδητοποίησαν πως ήταν αδύνατον να κοντράρουν την Αθλέτικ στο θέμα της προσέλκυσης των ταλέντων της περιοχής. Η Αθλέτικ είναι μεγαλύτερη ομάδα από τη Ρεάλ απ’όλες τις απόψεις (ιστορία, κόσμο, οργάνωση, πόλη και πάνω απ’όλα μπάτζετ) και αυτό το πλεονέκτημα δεν το αφήνει ανεκμετάλλευτο όταν πρόκειται να αποκτήσει κάποιον ποδοσφαιριστή από την ήδη πολύ περιορισμένη ‘δεξαμενή’ παικτών που την ενδιαφέρει.

Έτσι, το 1989 η Σοσιεδάδ, ουσιαστικά για να επιβιώσει, αποφάσισε να αλλάξει τον δικό της άτυπο κανόνα και να προσεγγίσει και ξένους παίκτες, με μοναδική πλέον προϋπόθεση να μην είναι Ισπανοί (και αυτό το ‘φράγμα’ έπεσε μερικά χρόνια αργότερα, το 2002, όταν απέκτησε τον Μπορις από την Οβιέδο). Ο Άγγλος Τζον Άλντριτζ της Λίβερπουλ ήταν ο πρώτος μη Βάσκος που φόρεσε τη φανέλα της και αυτός που με την επιτυχία του (έβαλε 40 γκολ σε 75 ματς) άνοιξε το δρόμο και για τους επόμενους.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/basque2.jpg?resize=613%2C408&ssl=1)

Αν προσπαθήσει να εστιάσει κάποιος στις φορές που το εξαιρετικό κλίμα μεταξύ των δυο γειτόνων χάλασε λίγο, θα ανακαλύψει ότι η αιτία ήταν πάντα η ίδια: Η απόκτηση από την Αθλέτικ κάποιου ταλέντου της Σοσιεδάδ, μια εξέλιξη που έχει σημειωθεί 13 φορές στο παρελθόν. “Η Αθλέτικ πάντα έπαιρνε παίκτες από τη Σοσιεδάδ”, είπε ο Άντονι Γκοϊκοετσέα και συνέχισε: “Η Ρεάλ Σοσιεδάδ κάποιες φορές νιώθει εξοργισμένη εξαιτίας αυτού αλλά δεν έχει άλλη επιλογή. Γι’αυτό κιόλας μερικές φορές βάζει στα συμβόλαια της ρήτρα ‘αντι-Αθλέτικ’, για να τους αποτρέψει να υπογράψουν μετά σ’εμάς”.

Η πιο διάσημη περίπτωση αρπαγής παίκτη είναι αυτή του Γιοσέμπα Ετσεμπερία. Μπορεί όλος ο κόσμος να τον ξέρει πλέον ως μια από τις σημαίες της Αθλέτικ αλλά ο Ετσεμπερία είχε ξεκινήσει την καριέρα του από τη Σοσιεδάδ. Όταν η Αθλέτικ κατάλαβε πόσο καλός ήταν, τον προσέγγισε, τον δελέασε και κατάφερε να τον αποκτήσει πριν καν κλείσει τα 18. Η μεταγραφή αποτέλεσε την αφορμή για να χαλάσουν οι σχέσεις των δυο συλλόγων για αρκετό καιρό, αφού η Σοσιεδάδ θεώρησε ότι οι γείτονες χαλούσαν τη ‘συμφωνία κυρίων’ που είχαν οι δυο ομάδες, σύμφωνα με την οποία δεν επιτρεπόταν οι κρούσεις προς τα πιτσιρίκια των ακαδημιών. Όταν ο Ετσεμπερία γύρισε να παίξει στο Ανοέτα ως αντίπαλος, οι οπαδοί τον περίμεναν με πανό που τον αποκαλούσαν μισθοφόρο και χαρτονομίσματα που είχαν πάνω τη φάτσα του ενώ δεν έλειψαν ακόμα και οι ρίψεις αντικειμένων, που επέφεραν βαρύ χρηματικό πρόστιμο στη Σοσιεδάδ.

Μια ανάλογη περίπτωση, με πολύ μικρότερη ένταση για την ώρα, βιώνει ξανά αυτή την εποχή η Χώρα των Βάσκων. Ο Ινίγο Μαρτίνεθ ανδρώθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν, έπαιξε σχεδόν 300 παιχνίδια με τη φανέλα της Σοσιεδάδ και προοριζόταν να γίνει ο επόμενος αρχηγός της. Όλα αυτά μέχρι πέρσι. Από τον Γενάρη και μετά, έχει μπει κι αυτός στη λίστα των “μισθοφόρων” και “πουλημένων”, αυτών που προτίμησαν το καλύτερο συμβόλαιο στο Μπιλμπάο από μια θέση στην ιστορία της Σοσιεδάδ.

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2020/03/basque4.jpg?resize=500%2C388&ssl=1)
Ο  Ινίγο Μαρτίνεθ σε προηγούμενο βασκικό ντέρμπι, όταν φορούσε ακόμα τη φανέλα της Σοσιεδάδ

Για να καλύψει το κενό του Λαπόρτ που πήγε στη Μάντσεστερ Σίτυ, η Αθλέτικ ξόδεψε 32 εκατομμύρια για να πληρώσει τη ρήτρα του, ένα ποσό που κάνει τον Μαρτίνεθ την πιο ακριβή μεταγραφή στην ιστορία των Βάσκων. Απαντώντας στις κατηγορίες των οπαδών της Σοσιεδάδ, ο ίδιος δήλωσε πως από μικρό παιδί ήταν Αθλέτικ, καθώς προέρχεται από μια μικρή πόλη που όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της (ανάμεσα τους και όλη του η οικογένεια) στηρίζουν διαχρονικά τα ‘Λιοντάρια’ του Μπιλμπάο. Οι οπαδοί της Σοσιεδάδ δεν αποδέχονται αυτές τις δικαιολογίες, υπενθυμίζοντας του ότι το 2014 δήλωνε δημόσια με σιγουριά ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάει “στους άλλους”.

Σήμερα το απόγευμα στο πανέμορφο Σαν Σεμπαστιάν θα διεξαχθεί το 142ο ντέρμπι των Βάσκων για το πρωτάθλημα (η Αθλέτικ μετράει 58 νίκες ενώ η Σοσιεδάδ έχει 46). Πλησιάζοντας στο τέλος μιας απογοητευτικής σεζόν, στην οποία και οι δυο έμειναν μακριά από τις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη, το σημερινό ντέρμπι φαίνεται σαν μια καλή ευκαιρία ώστε να κλείσει η χρονιά με μια θετική ανάμνηση.

Το ρεπορτάζ από το Ανοέτα λέει ότι ο Ινίγο Μαρτίνεθ δεν θα έχει μια ευχάριστη νύχτα, αφού οι οπαδοί της πρώην ομάδας του έχουν ετοιμάσει γι’αυτόν την κλασική υποδοχή: πανό, συνθήματα, γιούχα και το πρόσωπο του τυπωμένο σε χαρτονομίσματα. Πέρα απ’αυτή τη λεπτομέρεια όμως, όλα τα υπόλοιπα αναμένεται να είναι ίδια, όπως σε κάθε ντέρμπι των δυο ομάδων: Μπύρες, pintxos, συνθήματα, χαβαλές, κοντρίτσες και κοινή πορεία προς το γήπεδο. Το ποδόσφαιρο όπως θα έπρεπε να είναι παντού.
sombrero.gr
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: RASTA στις Σαβ 10 Απρ 2021 20:16
Στους πραγματικούς ήρωες! – Η Ρεάλ Σοθιεδάδ πανηγύρισε το Κύπελλο με τους γιατρούς του Νοσοκομείου

Οι παίκτες της Ρεάλ Σοθιεδάδ έκαναν μια “απονομή” αλλιώτικη από τις άλλες και παρέδωσαν συμβολικά το Κύπελλο στους γιατρούς του νοσοκομείου του Ντονόστι (Σαν Σεμπαστιάν).

Πριν από λίγες μέρες, η Ρεάλ Σοθιεδάδ βγήκε νικήτρια στον “βασκικό εμφύλιο”, νίκησε την Αθλέτικ Μπιλμπάο στον τελικό του Κυπέλλου και έφερε στο Ντονόστι (το Σαν Σεμπαστιάν στη γλώσσα των Βάσκων) τον πρώτο τίτλο μετά από 33 χρόνια -και ουσιαστικά, μετά από 34, γιατί η πανδημία ανέβαλε τον περσινό τελικό, ως την άνοιξη του ’21!

Μπορεί οι παίκτες της Ρεάλ Σοθιεδάδ να μην το γιόρτασαν όπως θα ήθελαν αυτόν τον τίτλο, μαζί με τους οπαδούς της ομάδας και την πόλη να τους υποδέχεται σαν ήρωες, προχώρησαν όμως σε μια συμβολική κίνηση, μαζί με τους πραγματικούς ήρωες της εποχής μας: το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, που δίνει τη δική του μάχη καθημερινά, για να σώσει ανθρώπινες ζωές.

Επισκέφτηκαν λοιπόν το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης και παρέδωσαν το Κύπελλο στους γιατρούς, σε μια απονομή αλλιώτικη από τις άλλες…

https://twitter.com/CabineSport/status/1380609618506870790?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1380609618506870790%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Ffootball%2Fcopa-del-rey%2Farticle%2F1582343%2Fi-sosiedad-panigyrise-tin-kataktisi-toy-kypelloy-me-giatroys-pics-vid

http://www.katiousa.gr/athlitismos/stous-pragmatikous-iroes-i-real-sothiedad-panigyrise-to-kypello-me-tous-giatrous-tou-nosokomeiou/
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Σαβ 08 Μάι 2021 00:02
Η 'κατάρα' έσπασε. Στην 6η της προσπάθεια να περάσει από τη φάση των ημιτελικών η Βιγιαρεάλ επιτέλους τα κατάφερε, οπότε στον τελικό η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα αντιμετωπίσει μια ομάδα που ακόμα κι αν μετέφερε όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της πόλης της στο Όλντ Τράφορντ, το 1/3 του γηπέδου θα έμενε άδειο.

(https://scontent.fath5-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/182866006_10159739437075931_986983484093956275_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-3&_nc_sid=973b4a&_nc_ohc=w61K1S_3L6EAX8lcMNV&_nc_ht=scontent.fath5-1.fna&oh=c0a202e1f337dc9bef039c5526282b38&oe=60BD3011)

Το Μαδριγάλ χωράει περίπου 25.000 ανθρώπους ή, εναλλακτικά, τους μισούς κατοίκους της πόλης! Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, η ομάδα που πρωταγωνίστησε αρκετές φορές τα τελευταία 10-15 χρόνια σε Ισπανία αλλά και Ευρώπη και τη φανέλα της οποίας φόρεσαν αρκετοί μεγάλοι παίκτες προέρχεται από μια πόλη του μεγέθους της Κομοτηνής." https://www.sombrero.gr/2016/05/villareal-semifinals/
El Sombrero
Τίτλος: Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
Αποστολή από: fon7 στις Σαβ 08 Μάι 2021 00:06
(https://i0.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2019/03/juan-roman-riquelme.jpg?w=736&ssl=1)

Το ‘κίτρινο υποβρύχιο’ και η κατάρα των ημιτελικών

Βιγιαρεάλ, Τρίτη 25 Απριλίου 2006, τοπική ώρα 22.29. Στο γήπεδο της πόλης η τοπική ομάδα δίνει το μεγαλύτερο παιχνίδι της ιστορίας της και η μπάλα είναι στημένη στο σημείο του πέναλτι ένα λεπτό πριν τη λήξη του αγώνα. Το σκορ είναι 0-0. Το καμάρι της πόλης θέλει ένα γκολ για να ισοφαρίσει το σκορ του πρώτου αγώνα και να στείλει τον ημιτελικό με την Άρσεναλ στην παράταση, τριάντα εξτρά λεπτά που θα της επιτρέψουν να ψάξει ένα ακόμα γκολ που θα την στείλει στον μεγάλο τελικό του Παρισιού. Το αστέρι της ομάδας, ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε (“ο Ρικέλμε μου έδειξε πως το ποδόσφαιρο είναι εύκολο” είπε κάποτε ένας άλλος μεγάλος παίκτης της Βιγιαρεάλ, ο Ρομπέρτ Πιρές) παίρνει αρκετά μέτρα φόρα και πλασάρει στη δεξιά πλευρά της εστίας. Ο Λέμαν πέφτει σωστά και απομακρύνει. Το ματς λήγει ισόπαλο, η μεγάλη ευκαιρία χάνεται. Εκείνο το βράδυ σχεδόν κανένας δεν μιλιέται στην πόλη.



Κι όταν λέμε σχεδόν κανένας, δεν υπερβάλλουμε καθόλου. Η Βιγιαρεάλ είναι ο ορισμός του “μια πόλη-μια ομάδα”. Το Μαδριγάλ χωράει περίπου 25.000 ανθρώπους ή, εναλλακτικά, τους μισούς κατοίκους της πόλης! Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ο σύλλογος με τους περισσότερους κατόχους διαρκείας (κοντά στους 19.000!) σε συνάρτηση με τους κατοίκους της πόλης που εδρεύει. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, η ομάδα που πρωταγωνίστησε αρκετές φορές τα τελευταία 10-15 χρόνια σε Ισπανία αλλά και Ευρώπη και τη φανέλα της οποίας φόρεσαν αρκετοί μεγάλοι παίκτες προέρχεται από μια πόλη του μεγέθους της Κομοτηνής.

Ένα μέρος που ζει κυριολεκτικά στους ρυθμούς της ομάδας, κάτι που μπορείς εύκολα να διαπιστώσεις βλέποντας απλά τα κοντινά πλάνα που κάνει η κάμερα στις κερκίδες στα εντός έδρας παιχνίδια. Σε ελάχιστα άλλα γήπεδα στην Ευρώπη θα δεις τόσους πολλούς ηλικιωμένους και τόσες πολλές γυναίκες στις εξέδρες. Μπορεί εξαιτίας αυτού το Μαδριγάλ να μη φημίζεται για τη “φασαρία” του αλλά αναμφίβολα η εικόνα ανθρώπων κάθε ηλικίας που ντυμένοι στα κίτρινα τραγουδάνε με πάθος μια ντόπια, ισπανική παραλλαγή του “Yellow submarine” των Beatles είναι πανέμορφη και πάρα πολύ χαρακτηριστική.

(https://i2.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/04/vil2.jpg?resize=479%2C319&ssl=1)

Κι ας μην ήταν το κίτρινο το χρώμα της εξ αρχής. Μέχρι το 1947 η Βιγιαρεάλ φορούσε ασπρόμαυρα. Αυτό άλλαξε εκείνη τη χρονιά και πιο συγκεκριμένα τη μέρα που ο γιος του προέδρου επισκέφτηκε στη γειτονική Βαλένθια το μαγαζί που προμήθευε με ρουχισμό την ομάδα και διαπίστωσε ότι οι μόνες φανέλες που ήταν διαθέσιμες άμεσα ήταν κίτρινες. Η αλλαγή αυτή δεν έκατσε καθόλου άσχημα στους παίκτες που με την ευκαιρία επέλεξαν να αλλάξουν και το χρώμα του σορτς, φτιάχνοντας τον συνδυασμό κίτρινο-μπλε τον οποίο και προτιμούσε η ομάδα μέχρι πριν μερικά χρόνια όταν και κατέληξε στις κατακίτρινες εμφανίσεις.

Μαζί με το κίτρινο στις φανέλες ήρθε αρκετά χρόνια μετά και το δεύτερο χαρακτηριστικό στοιχείο της Βιγιαρεάλ. Το “Yellow submarine” που έγινε ύμνος και παρατσούκλι της. Υπεύθυνος γι’αυτό θεωρείται ένας ντόπιος παπάς, ο Μοσέν Γκιγιέρμο Σάντσις, φανατικός οπαδός της ομάδας, ο οποίος σύμφωνα με το θρύλο (τον οποίο δέχεται και η επίσημη Βιγιαρεάλ, που λίγες μέρες πριν έφτιαξε και σχετικό βίντεο) κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 60′ – όταν η ομάδα βολόδερνε ακόμα στην 3η κατηγορία – έβαλε ένα βράδυ στο τζουκ-μποξ ενός μπαρ να παίζει το τραγούδι των Beatles, που είχε κυκλοφορήσει λίγα χρόνια πριν στο μακρινό Λίβερπουλ. Οι θαμώνες ενθουσιάστηκαν, έκαναν τη σύνδεση των στίχων με τα χρώματα της ομάδας και λίγο καιρό μετά το τραγούδι έπαιζε πριν την έναρξη όλων των αγώνων από ένα παλιό, κλασικό κασετόφωνο με μπαταρίες που βρισκόταν στο ένα πέταλο.

Ο ημιτελικός του 2006 με την Άρσεναλ δεν ήταν πάντως η πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια της ομάδας να βρεθεί σε έναν τελικό. Δυο χρόνια πριν ήταν η γειτόνισσα Βαλένθια που της στερούσε αυτή τη χαρά, παίρνοντας την πρόκριση για τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με τα ίδια ακριβώς σκορ (1-0 στην έδρα της και 0-0 στο Μαδριγάλ). Ακόμα χειρότερα, δεν ήταν και η τελευταία. Το κακό τρίτωσε το 2010. Ξανά ημιτελικοί, αυτή τη φορά του Γιουρόπα Λιγκ, ξανά πίκρα και αντίο. Η πολύ ισχυρή τότε Πόρτο καθάρισε ουσιαστικά την πρόκριση από το πρώτο ματς στην Πορτογαλία, νικώντας με το εντυπωσιακό 5-1, με τέσσερα γκολ του φορμαρισμένου τότε Φαλκάο.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε πέρσι την άνοιξη. Μετά τους τρεις χαμένους ευρωπαϊκούς ημιτελικούς η ομάδα του Μαρσελίνιο πλησίασε στην πρώτη της υπέρβαση στο κύπελλο Ισπανίας. Για κακή της τύχη απέναντι της στους ‘4’ βρέθηκε η πιο φορμαρισμένη Μπαρτσελόνα των τελευταίων χρόνων, που είχε ξεκινήσει ήδη το σπριντ της για το τρεμπλ. Ήττα στη Βαρκελώνη με 3-1, ήττα στο Μαδριγάλ με 1-3 και η λίστα των αποτυχημένων ημιτελικών απέκτησε μια νέα εγγραφή.

(https://i1.wp.com/www.sombrero.gr/wp-content/uploads/2018/04/vil.jpg?resize=536%2C301&ssl=1)

Ένα χρόνο μετά απ’αυτό η, μικρή σε μέγεθος αλλά αποδεδειγμένα πεισματάρα, Βιγιαρεάλ βρίσκεται ξανά, για πέμπτη φορά, ένα βήμα πριν από έναν τελικό. Απόψε το βράδυ στο Άνφιλντ θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί το 1-0 του πρώτου αγώνα και να βρεθεί αυτή στον τελικό στη Βασιλεία σε δυο εβδομάδες. Σε περίπτωση που αποτύχει ξανά τον δρόμο τον έχει μάθει για τα καλά: το κεφάλι κάτω, σκληρή δουλειά και σύντομα θα προκύψει μια νέα ευκαιρία. Αν πάντως καταφέρει επιτέλους να σπάσει την κατάρα των ημιτελικών το σίγουρο είναι ότι βρίσκεται στην κατάλληλη πόλη για να μεθύσει ακούγοντας το αγαπημένο της τραγούδι.
sombrero.gr