Αποστολέας Θέμα: Γερμανικό ποδόσφαιρο  (Αναγνώστηκε 3303 φορές)

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #25 στις: Τρι 10 Μάρ 2020 19:27 »
Παράθεση
Ο Ταύρος Στο Χορτάρι


Υπάρχει ένας βιολογικός κανόνας που λέει ότι ταύρος δεν πάει με την ίδια αγελάδα ποτέ δεύτερη φορά. Το γεμάτο δύναμη ζωντανό, δεν είναι ιδιαίτερα πιστό και βαριέται εύκολα. Έτσι λοιπόν και η διοίκηση της Red Bull, τιμώντας τα ταυριά (που θα έλεγε και μια ψυχή) στο έμβλημά της έχει ξεφύγει από καιρό από την παραγωγή του ποτού που πάει μόνο με Ούρσους. Μετά από την επέκταση στα εξτρήμ σπορ και στη Φόρμουλα 1 (με δύο ομάδες), και στο ice-hockey, η Αυστριακή εταιρεία έχει μπει δυναμικά και ποδόσφαιρο.

Έχοντας ήδη αγοράσει την ομάδα ice-hockey EC Red Bull Salzburg, η εταιρεία αγόρασε το 2005 και τη γνωστή μας από τις αναμετρήσεις της με ελληνικές ομάδες SV Austria Salzburg, πλέον FC Red Bull Salzburg. Ακολούθησαν μια σειρά από (εγκληματικές) αλλαγές. Άλλαξαν τα χρώματα της ομάδας από μωβ-άσπρο σε κόκκινο-άσπρο, σύμφωνα με τα χρώματα της νέας ιδιοκτήτριας εταιρίας. Άλλαξε το σήμα που απεικόνιζε το κάστρο του Σάλτσμπουργκ στο έμβλημα της εταιρίας. Αλλά κυρίως, το γήπεδο έπαψε πια να ονομάζεται Άρνολντ Σβαρτσενέικερ, πράγμα που έκανε τον τότε Κυβερνήτη της Καλιφόρνια να χάσει 10% μυϊκή μάζα. Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της Red Bull, Dietrich Mateschitz δήλωσε μετά την εξαγορά και τις αλλαγές: «Αυτός είναι ένας νέος σύλλογος χωρίς ιστορία». Παρ’ όλ’ αυτά, μετά την εξαγορά από τη Red Bull 4 συνεχόμενα πρωταθλήματα γλύκαναν τους οπαδούς και χρύσωσαν το χάπι της αλλαγής.

Όμως όπως εξηγήσαμε ο ταύρος δεν την παλεύει με μία αγελάδα μόνο, η Red Bull άρχισε να εξαπλώνεται στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Πλέον έχει βάλλει στο μαντρί μια γερμανική ομάδα: Red Bull Leipzig, μιαν Αμερικανική: Red Bulls New York, μια Βραζιλιάνικη: Red Bull Brazil FC και μιαν Αφρικανική: Red Bull Ghana. Όλες διαθέτουν το ίδιο σήμα, και ολονών το γήπεδο ονομάζεται Red Bull Arena. Έχει δημιουργηθεί μια οικογένεια από ποδοσφαιρικές ομάδες ανά τον κόσμο που δεν έχει προηγούμενο.



Παρόλο που θεωρητικά απαγορεύεται μια εταιρεία να έχει στην κατοχή της πάνω από μια ποδοσφαιρική ομάδα, η περίπτωση της Red Bull δεν είναι μοναδική. Ο Giampaolo Pozzo, ιδιοκτήτης της Ουντινέζε, έχει στην κατοχή του τόσο την Αγγλική Γουότφορντ, όσο και την Ισπανική Γρανάδα (πράγμα που έγινε ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα το καλοκαίρι λόγω της μεταγραφής Καρνέζη). Η βασική διαφορά όμως είναι ότι ο Ιταλός δεν αλλάζει τα φώτα στις ομάδες που αγοράζει. Μπορεί να δημιουργεί ένα δίκτυο μέσω του οποίου να γίνονται περίεργες μεταγραφές και δανεισμοί, αλλά οι σύλλογοι διατηρούν την ιστορία τους, το σήμα τους και την έδρα τους. Αντίθετα, αυτό που κάνει η Red Bull στις ομάδες συνδυάζει τη δημιουργία παγκοσμίου δικτύου με αυτό που έκανε ο Βίνσεντ Ταν στην Κάρντιφ.

Η Red Bull κάνει μια επεκτατική πολιτική μάρκετιγκ. Αγόρασε ένα σύλλογο από την Ανατολική Γερμανία, απαιτώντας να προσαρμοστεί ο νόμος στην περίπτωσή της όπως συμβαίνει με τη Volkswagen και τη Βόλσμπουργκ και τη Bayer με τη Λεβερκούζεν. Στην Ανατολική Γερμανία όμως όπου υπήρχε περιθώριο να επεκταθεί. Στις ΗΠΑ, αγόρασε την ομάδα στην πιο κοσμοπολίτικη πόλη του κόσμου (λεγόταν και Κόσμος παλιά όταν είχε πάει ο εκπρόσωπος της Μάστερκαρντ) και έκανε κινήσεις εντυπωσιασμού όπως το να φέρει τον Ανρί για να τραβήξει το κοινό, αφού η Αμερικανική αγορά θέλει σόου. Το ανησυχητικό για το μέλλον είναι οι επενδύσεις σε Βραζιλία και Γκάνα.

Πέρα από τη διάθεση για επέκταση των έξω-ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων, πήγε σε μέρη όπου υπάρχει μεγάλη παραγωγή ταλέντων, με προφανή σκοπό να μην περνάνε απαρατήρητα. Αν και παγκοσμίως οι ποδοσφαιρικές ομάδες δεν είναι ακριβώς μηχανές παραγωγής χρήματος (εντάξει Αρσέν μην ενίστασαι, υπάρχουν και εξαιρέσεις) τα οφέλη που δίνουν μπορεί να είναι τεράστια. Οι σύλλογοι έχουν πιστούς οπαδούς οι οποίοι επιλέγουν να στηρίζουν τις εταιρείες που στηρίζουν τις ομάδες που αγαπούν. Η Red Bull αποδεικνύει ότι έχει αυτό ως πρωταρχικό στόχο όταν βάζει όλη τη ζωή του κλαμπ γύρω από το έμβλημα με τον ταύρο.

Μ’ αυτό τον άμεσο και χυδαίο τρόπο καταστρέφονται σύλλογοι που έχουν 80 (Σάλτσμουργκ) ή ακόμα και 110 χρόνια ιστορίας (Λειψία). Η Red Bull δεν είναι κάποιος Ασιάτης ή Ρώσος ξεπλένης, είναι μια μπίζνα. Δεν είναι το καπρίτσιο κάποιου νεόπλουτου, αλλά σχεδιασμένη στρατηγική μάρκετιγκ. Οι ρομαντικοί του ποδοσφαίρου παρακαλούνται την επόμενη φορά που η κοπελιά στο μπαρ τους ζητήσει Ούρσους με Red Bull, να της αντιπροτείνουν ευγενικά μια Πίνα Κολάντα. Αν δεν πιάσει, η ιστορία με τον ταύρο είναι καρατσεκαρισμένο σιγουράκι.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #26 στις: Σαβ 21 Μάρ 2020 12:44 »
Τώρα που δεν υπάρχει μπάλα η γερμανική οπαδική σκηνή δραστηριοποιείται εκτός γηπέδων, προσπαθώντας να βοηθήσει όπως μπορεί. Οι περισσότεροι σύνδεσμοι των ομάδων (και της Μπουντεσλίγκα και μικρότερων κατηγοριών) έχουν ανακοινώσει ότι όποιος κάτοικος της περιοχής τους δεν μπορεί να βγει για να προμηθευτεί τα βασικά για να περάσει το επόμενο διάστημα, να επικοινωνήσει μαζί τους για να τον βοηθήσουν. Εκτός αυτού, κάποιοι σύνδεσμοι καλούν τα μέλη τους να δώσουν άμεσα αίμα γιατί σε αρκετά νοσοκομεία παρατηρείται μεγάλη έλλειψη λόγω της κατάστασης.

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #27 στις: Τρι 23 Ιούν 2020 23:32 »
Ας μιλήσουμε για ασανσέρ:
Το 2014 η Πάντερμπορν ανέβηκε στην Μπουντεσλίγκα.
Το 2015 έπεσε στη 2η κατηγορία.
Το 2016 έπεσε στην 3η κατηγορία.
Το 2017 έπεσε στην 4η κατηγορία (αλλά σώθηκε εξωαγωνιστικά).
Το 2018 ανέβηκε στη 2η κατηγορία.
Το 2019 ανέβηκε στην 1η κατηγορία.
Το 2020 έπεσε στην 2η κατηγορία.

Βρείτε από τώρα τι θα κάνει η Πάντερμπορν το 2021 και κερδίστε λεφτά ή, αν είστε οπαδός της, μερικά χάπια για την καρδιά.

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #28 στις: Κυρ 01 Νοέ 2020 12:38 »


Ντερ Τρέινα
Μετά από πολλά μα πολλά χρόνια που το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο μοιραζόταν στο δίπολο Ισπανία-Αγγλία, φτάσαμε σε ημιτελικά Τσαμπιολί με τρεις Γερμανούς προπονητές. Και αν ο Τούχελ είναι ήδη εδώ και κάποια χρόνια όνομα, ο Φλικ και ο Νάγκελσμαν όχι. Αν σε αυτούς προσθέσουμε τον περσινό νικητή Κλοπ, αλλά και τον Λεβ της εθνικής έχουμε πια μια ξεκάθαρη εικόνα ότι το παρόν και ίσως το άμεσο μέλλον της προπονητικής τάσης στο άθλημα είναι Ντόιτς.

Και αυτό διότι οι Γερμανοί έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια σχολή που συνδυάζει τα παραδοσιακά στοιχεία του γερμανικού ποδοσφαίρου όπως η δύναμη και η ταχύτητα, με εκείνα που χαρακτηρίζουν το ολλανδικό και το ισπανικό ποδόσφαιρο των τοποθετήσεων και της γρήγορης εναλλαγής της μπάλας. Το πιο βασικό σε αυτήν τη διαδικασία είναι ότι δεν έκαναν μια απλή αντιγραφή-επικόλληση, όπως οι περισσότεροι, του μοντέλου του Πεπ και γενικότερα της ισπανικής νουβέλ βαγκ, αλλά το ενσωμάτωσαν σε εκείνο που αυτοί ξέρουν να κάνουν καλά. Πρόοδος με σεβασμό στις αρχές και την παράδοση μιας κλασικής ποδοσφαιρικής σχολής.



Αν κάτι έχει στοιχειώσει τους Γερμανούς ως χαρακτηρισμός είναι εκείνη η φράση του Γιάννη Διακογιάννη «Το ποδόσφαιρο των ρομπότ». Εκείνο το πειθαρχημένο, αποτελεσματικό, καλοκουρδισμένο ποδόσφαιρο που στηριζόταν στη φυσική δύναμη και το πείσμα του να μην τα παρατάνε ποτέ. Όλα αυτά μέχρι τις αρχές αυτού του αιώνα όταν οι Γερμανοί μετά τον τελικό στο Μουντιάλ του 2002 απέτυχαν παταγωδώς στο Γιούρο του 2004. Επειδή κανείς όμως δεν μπορεί να κάνει καλύτερα ανάλυση αποτυχίας από αυτούς, έβγαλαν ένα νέο πλάνο με αρχικό ορίζοντα το Μουντιάλ το δικό τους το 2006, αλλά το σχέδιο ήταν γενικό.



Άρχισαν να δουλεύουν από τα τμήματα υποδομής, άλλαξαν τη Μπουντεσλίγκα ώστε να γίνει πιο επιθετική, πιο θελκτική στο θεατή, άρχισαν να δουλεύουν με νέους προπονητές, άρα και με φρέσκες ιδέες, να δουλεύουν νέα παιδιά και κυρίως να θέτουν στάνταρ σε εθνικό επίπεδο. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που έμαθαν από τους Ισπανούς. Η γενική ιδέα πρέπει να είναι κοινή σε όλο το φάσμα του εθνικού ποδοσφαίρου. Όπως πέρναγαν τα χρόνια η νέα γενιά προπονητών που εκπαιδεύτηκε με βάση τη νέα προσέγγιση άρχισε να δουλεύει. Ο Κλοπ είναι το πρώτο μεγάλο όνομα της νέας αυτής γενιάς, μαζί με τον Λεβ που αναλαμβάνει την εθνική λίγο αργότερα. Τα νέα στοιχεία είναι η υψηλή ένταση σε συνδυασμό με τοποθετήσεις. Ο Γερμανικός τύπος αρχίζει να το αποκαλεί «γκεγκενπρέσιγκ». Είναι η πρώτη αποκάλυψη.

Η δεύτερη έρχεται το 2013 όταν ο κομήτης Πεπ πέφτει στο Μόναχο. Η Μπάγερν, η ναυαρχίδα του γερμανισμού στο ποδόσφαιρο, παραδόξως δεν ήταν στην πρωτοπορία, παρά τους δύο χαμένους και τον ένα κερδισμένο τελικό Τσάμπιονς Λιγκ την προηγούμενη πενταετία. Ο Γουαρδιόλα φέρνει στο Μόναχο το τίκι-τάκα και οι Γερμανοί μαθαίνουν. Όμως δεν κάνουν το κλασικό λάθος, αυτό που έκανε πχ η Άρσεναλ ή η Ρόμα, απλώς να κοπιάρουν στο στυλ της Μπαρσελόνα, χωρίς να είναι Μπαρσελόνα. Βρίσκουν τον τρόπο να παντρέψουν αυτά τα χαρακτηριστικά με το δικό τους ποδόσφαιρο. Κάποια στοιχεία ταιριάζουν, όπως το πρέσινγκ, η φυσική δύναμη όμως πρέπει ν’ αντικατασταθεί από την ταχυδύναμη. Τα μεγάλα κλαμπ φτιάχνουν εγκαταστάσεις που να δουλεύουν ακριβώς αυτό. Ο νέος Γερμανός ποδοσφαιριστής πια έχει τα χαρακτηριστικά του Λαμ ή του Γκέτσε και όχι του Μάριο Γκόμεζ ή του Μπίρχοφ. Τεχνική πάνω από τη δύναμη.


Η εικόνα θα μπορούσε να είναι από οποιοδήποτε ματς. Ενδεικτικό του πώς χειρίζονται το χώρο.

Όμως δεν ξεχνάνε εκείνο που τους έκανε μια μεγάλη ξεχωριστή σχολή στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Το σημαντικό στην πρόοδο είναι να μπορέσει ένας οργανισμός να βάλει τα στοιχεία του νέου, του μοντέρνου, σε εκείνο που αυτός κάνει καλά. Έτσι οι Γερμανοί κράτησαν το πείσμα, την ένταση και την πειθαρχία και το πάντρεψαν με την τεχνική, το παιχνίδι τοποθετήσεων και τις πάσες. Πλέον η δύναμη δεν κρίνεται στο σώμα με σώμα, αλλά στα μικρά σπριντ 10 μέτρων ώστε να βγεις μπροστά από τον αντίπαλο. Η πειθαρχία δεν είναι να κρατάς τη θέση σου και να την υπερασπίζεσαι μέχρι θανάτου, αλλά να αλλάζεις την τοποθέτησή σου ανάλογα με το πού βρίσκεται η μπάλα και οι συμπαίχτες σου. Η αποτελεσματικότητα από την άλλη περνάει από το γκολ στο ίδιο το παιχνίδι. Ο γκολτζής που θα κάνει τις λίγες ευκαιρίες γκολ, Γκερτ Μίλλερ, δίνει τη θέση του στον γκολτζή που θα βοηθάει τη ροή του παιχνιδιού (Λεβαντόφσκι). Το βασικό είναι να διατηρείται ο ρυθμός. Ένα μουσικό κομμάτι που δεν είναι πια η αυστηρή δομή του Μπαχ, αλλά η πολύπλοκη σύνθεση, οργάνωση και αρμονία του Μπετόβεν. Και σε όλο αυτό παραμένει το παραδοσιακό γουόρκ-έθικ του «παίζουμε μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής λήξη», με αποτέλεσμα να μη σταματάνε στα 3-4-5 γκολ, αλλά να πηγαίνουν τα ματς στο 2-8, για παράδειγμα.

Οι Γερμανοί προπονητές είναι πλέον σε άνοδο και έχουν πάρει το χρίσμα από τους Ισπανούς που κυριάρχησαν την προηγούμενη δεκαετία. Το ξεπέταγμα δεν είναι τυχαίο και είναι αποτέλεσμα ενός σχεδίου είκοσι ετών, από τη μία, και της δυνατότητας ενσωμάτωσης στοιχείων της νεωτερικότητας στις γερμανικές σταθερές, από την άλλη. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι το παιχνίδι τους κινείται σε τόσο γρήγορο ρυθμό, με μεγάλες απαιτήσεις τεχνικής και ταχύτητας, πράγμα που κάνει το προσδόκιμο ζωής των ομάδων τους σχετικά μικρό. Η ένδειξη που έχουμε από την εθνική Γερμανίας είναι τέτοια ήδη. Αλλά αυτό θα το τσεκάρουμε στο πολύ άμεσο μέλλον.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #29 στις: Κυρ 08 Νοέ 2020 22:38 »


Τι έβαλε  :-? :-? :-?


Τον λένε Βαλεντίνο Λαζάρο, γεννήθηκε στην Αυστρία από Ελληνίδα μητέρα και Ανγκολέζο πατέρα ("μια τρελή μείξη, γεννήθηκα στην Αυστρία, οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν ένας Τούρκος και ένας Γερμανός και οι ρίζες μου είναι ελληνικές") παίζει δανεικός στη Γκλάντμπαχ από την Ίντερ και εχθές έβαλε το γκολ της αγωνιστικής/του μήνα/της χρονιάς.
El Sombrero
« Τελευταία τροποποίηση: Δευ 09 Νοέ 2020 15:14 από fon7 »

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #30 στις: Πεμ 17 Δεκ 2020 20:40 »


Η χώρα που δεν ήθελε να υπάρχει
Μια σημαία με λευκό σταυρό στη μέση, μισή κόκκινη, μισή μπλε σκούρα, η οποία κάπως προϊδεάζει για το περίεργο πεπρωμένο της περιοχής. Ένα διπλό όνομα, ανάλογα από τη μεριά των συνόρων που στεκόμαστε: Σαρ στη Γαλλία, Ζάαρλαντ στη Γερμανία. Και μια ιστορία με πολλά πήγαινε-έλα ανάμεσα στα δύο. Γαλλικό έδαφος μετά τη Γαλλική Επανάσταση και όσο ο Ναπολέων θριάμβευε, μέλος μιας  χαλαρής γερμανικής συνομοσπονδίας μετά το Βατερλώ, κομμάτι της Γερμανικής αυτοκρατορίας το 1871, κάτι σαν ανεξάρτητο κράτος μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά με τα ανθρακωρυχεία του γαλλικά, κομμάτι της ναζιστικής Γερμανίας με το δημοψήφισμα του 1935 (90,8 % των κατοίκων ψήφισαν υπέρ της ενσωμάτωσης!). Και μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κράτος με δική του, όπως είδαμε, σημαία νόμισμα, γραμματόσημα, σύνταγμα, και πολλή μπάλα: η περιοχή φημίζεται για τη βαριά βιομηχανία, το πλούσιο υπέδαφος -εξ ου και η συνεχής διεκδίκηση της από τις δυο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις- και την αγάπη στο ποδόσφαιρο. Η FV Saarbrücken έφτασε στον τελικό του γερμανικού πρωταθλήματος το 1943 αλλά, εντάξει, εκείνη τη χρονιά δεν ήταν αυτό που κυρίως απασχολούσε τον μέσο Ευρωπαίο φίλαθλο.

Οπότε, όταν η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να θέσει σε εφαρμογή το σατανικό σχέδιο καλλιέργειας ενός είδους εθνικής «σαρικής» συνείδησης, ώστε να κρατήσει το κρατίδιο μακριά από τη φιλόξενη αγκαλιά της Γερμανίας και να το φέρει στη δική της, το ποδόσφαιρο φάνταξε σα μια λαμπρή ιδέα. Η Ζααρμπρύκεν αλλάζει όνομα, κονταίνοντας κατά μία συλλαβή και χάνοντας το ουμλάουτ της, αυτό το χαριτωμένο σημαδάκι πάνω από το u, και γίνεται FC Sarrebruck. Σε ποιο πρωτάθλημα όμως μπορεί να παίξει αυτή η Σαρμπρύκ; Με ποιους αντίπαλους; Να παίξει σε γερμανικές διοργανώσεις, είναι αδιανόητο, αλλά και στις γαλλικές δεν είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη. Υπάρχουν όμως έντονες πιέσεις προς τη γαλλική ομοσπονδία και ζυμώσεις σε υψηλό πολιτικό επίπεδο: «Η διάλυση των πνευματικών δεσμών με τη Γερμανία εξαρτάται κυρίως από το αποτέλεσμα των ενεργειών μας στο πεδίο του αθλητισμού», γράφει στα 1949 ο κυβερνήτης της Σαρ στον Γάλλο υπουργό εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν.



Το 1947 οργανώνονται φιλικά -ή λιγότερο φιλικά- ματς με τις πιο σπουδαίες γαλλικές ομάδες. «Διαπιστώσαμε την απόλυτη απουσία αθλητικού πνεύματος εκ μέρους των φιλάθλων της Σαρ, η σωβινιστική φρενίτιδα των οποίων θύμισε τις εκδηλώσεις του όχλου την εποχή του Αδόλφου Χίτλερ […]. Πρέπει να επιβεβαιωθεί με κάθε τρόπο η γαλλική ανωτερότητα. Γι΄αυτό: 1. να γίνονται μόνο επιλεγμένοι αγώνες 2. να κατεβάζουμε ομάδες υψηλού επιπέδου 3. να τους συντρίψουμε στην επόμενη συνάντηση»: δεν είναι σχόλια από οπαδικά φόρουμ της εποχής, αλλά απόρρητη αλληλογραφία του γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Τη σεζόν 1948-49 η Σαρμπρύκ καλείται την τελευταία στιγμή να παίξει στο γαλλικό πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής καθώς άδειασε μία θέση. Μόνο που θα παίξει  εκτός συναγωνισμού. Μετά από ένα μέτριο ξεκίνημα, οι πρώην Γερμανοί αρχίζουν να σκοράρουν με ρυθμό πολυβόλου: 10 γκολ στη Ρουέν, 9 στη Βαλανσιέν, 6 στη Μονακό κλπ. Τερματίζουν πρώτοι, εκτός συναγωνισμού πάντα, και βάζουν 148 γκολ σε 37 ματς. Φανταζόμαστε τις αντιδράσεις των ομάδων που είδαν να έρχεται ουρανοκατέβατος ένας πανίσχυρος αντίπαλος από την άλλη μεριά των συνόρων. Και κυρίως δεν ξεχνάμε πως οι Γάλλοι, ειδικά στις περιοχές κοντά στα σύνορα, με πολύ φρέσκες ακόμη τις αναμνήσεις από την γερμανική κατοχή, την υποχρεωτική επιστράτευση, τα ματς επίδειξης που επέβαλαν οι κατακτητές, γενικά τις ταπεινώσεις των προηγούμενων ετών, δε γούσταραν ιδιαίτερα να παίξουν μπάλα με τους Πρώσους που το 1935 είχαν αποθεώσει τον Χίτλερ στην κάλπη. Έτσι, σε κάποιες περιπτώσεις ίσως κατέβαζαν αναπληρωματικούς· η Μπορντό, πάντως, δεν εδέησε ούτε καν να εμφανιστεί στο γήπεδο.

Στη συνέχεια φάνηκε πως η Σαρμπρύκ είχε μια πραγματικά καλή ομάδα. Κι αυτό παρότι αρχικά διέθετε συνολικά μόλις 14 παίκτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων τα πρωινά πήγαιναν να δουλέψουν στην κανονική τους δουλειά. Ο πρώτος σκόρερ και σταρ Χέρμπερτ Μπίνκερτ – ονομάστηκε «ο καλύτερος Υπουργός Εξωτερικών της χώρας»- που άφησε τον μάταιο κόσμο μας τον περασμένο Γενάρη, ήταν ένας στρατιώτης της Βέρμαχτ, που, όπως πολλοί συμπαίκτες του, στη διάρκεια του πολέμου βρέθηκε με τη μονάδα του στην περιοχή και ξέμεινε εκεί.



Το θέμα είναι τι γίνεται μετά: η Σαρμπρύκ ανεβαίνει; Συμμετέχει τουλάχιστον επί ίσοις όροις στη δεύτερη κατηγορία; Όπως σημειώνεται στα έγγραφα του υπουργείου εξωτερικών: «Το ερώτημα είναι: προτιμάμε να βγει κάποτε πρωταθλήτρια Γερμανίας ή Γαλλίας;».

Ρωτούνται οι ενδιαφερόμενοι, οι οποίοι πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα από τον Γκράουτσο Μαρξ που δεν θα καταδεχόταν να γίνει μέλος ενός κλαμπ που θα τον δεχόταν ως μέλος. Τα μέλη της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Σαρ δεν καταδέχονται, με ποσοστό γύρω στα 70%, να παίξουν οι ομάδες τους στο γαλλικό πρωτάθλημα, πρόταση η οποία ουσιαστικά ποτέ δε θα τεθεί: η Γαλλική Ομοσπονδία απορρίπτει ομόφωνα -με 354 αρνητικές ψήφους και 7 αποχές- οποιαδήποτε συζήτηση για ένταξη εκείνων που έτσι κι αλλιώς δεν έχουν καμιά όρεξη να τους χτυπήσουν την πόρτα.

Πρώτο θύμα του φιάσκου της επιχείρησης, που είναι γνωστή ως «η υπόθεση της Σαρ», ο Ζυλ Ριμέ. Ο πρόεδρος και της FIFA από το 1921 ως το 1954 – ο μακροβιότερος ως σήμερα- και ο άνθρωπος στον οποίον όλοι χρωστάμε ευγνωμοσύνη καθώς υπήρξε ο εμπνευστής του Παγκόσμιου Κυπέλλου, «Κυπέλλου Ζυλ Ριμέ» μέχρι το 1970, αποχωρεί ταπεινωμένος από την προεδρία της γαλλικής Ομοσπονδίας. Βρισκόταν εκεί από το 1919.

Η Σαρμπρύκ, ως άπατρις πολυτελείας, γυρίζει τα επόμενα χρόνια τον κόσμο για να παίζει μπάλα: Αγγλία, Βραζιλία, Ισπανία -αξιοπερίεργο ότι ακόμη κι η δεύτερη ομάδα της χώρας, η Μπορούσια Νοϊνκίρχεν, βρέθηκε σε περιοδεία στην Αφρική! Παίζει μόνο σε φιλικά με μερικές από τις πιο γνωστές ομάδες της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Επικρατεί μάλλον εύκολα το 1949 σε ένα φιλόδοξο διεθνές Κύπελλο της Σαρ, στο οποίο, χάρη στην πλούσια χρηματοδότηση των τοπικών βιομηχανικών κολοσσών και της γαλλικής κυβέρνησης, συμμετέχουν πολλές ευρωπαϊκές ομάδες -και πιθανότατα η χιλιανή Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα. Το Κύπελλο της Σαρ θεωρείται σήμερα πρόγονος του συγχωρεμένου Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Παίζει σε ένα Τουρνουά του Πάσχα στην Καταλωνία, όπου ξαναβρίσκει την U και νικάει την καταλανική ομάδα επιλέκτων στην οποία έπαιζαν εφτά παίκτες της Μπαρτσελόνα. Για μερικά χρόνια, σε μια Ευρώπη που ζει ακόμη με στερήσεις και όπου οι ποδοσφαιριστές κάνουν ατελείωτα ταξίδια με τρένο κουβαλώντας δικό τους σαπούνι και δικές τους πετσέτες, θα αντιμετωπίσει με ιδιαίτερη επιτυχία την Εθνική Ολλανδίας, τη Λίβερπουλ (4-1 με χατ τρικ του Μπίνκερτ), τη Ρεάλ (4-0 στη Μαδρίτη ), την Αθλέτικ (4-0 στο Σαν Μαμές). Μόνο η Λατινική Αμερική -η Κατόλικα, η Ατλέτικο Μινέιρο, η Κορίνθινας, η Νούελς Ολντ Μπόις…- φαίνεται να αντιστέκεται ή να μην υποτιμά τους ουσιαστικά ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές της Σαρμπρύκ.



Οι εξελίξεις όμως τρέχουν σε άλλο μέτωπο. Παρότι το κοινό της Σαρ είναι ποδοσφαιρόφιλο και συχνά οι αγώνες γίνονται μπροστά σε γεμάτες κερκίδες, κανένα ματς δεν προσέλκυσε τέτοια κοσμοσυρροή όσο το πρώτο, μετά από χρόνια, απέναντι σε μια γερμανική ομάδα. Οι αρχές δίνουν, προς γενική έκπληξη, άδεια να γίνει ένα φιλικό με την Καϊζερσλάουτερν. Στις 26 Οκτωβρίου 1949 το γήπεδο Κιζελχούμες του Ζααρμπρύκεν ξεχειλίζει από κόσμο. Ο Μπίνκερτ θα πει το 2004 σε ένα γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό:

«Παίξαμε απόγευμα. Οι εργάτες της περιοχής κανονικά δεν μπορούσαν να έρθουν να μας δουν γιατί ήταν εργάσιμη μέρα. Είδαμε όμως ξαφνικά 36.000 ανθρώπους στο γήπεδο. Δεν μπορούσαμε να χτυπήσουμε κόρνερ γιατί είχε κόσμο καθισμένο πάνω στο χορτάρι, ακόμη και γύρω από το σημαιάκι. Την κοπάνησαν από την δουλειά τους για να παρακολουθήσουν το ματς, δεν τους ενδιέφερε τίποτε άλλο. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Σαρ ήταν, είναι και θα παραμείνουν Γερμανοί».

Κι αυτή είναι η πικρή, για τους Γάλλους, αλήθεια, ακόμη κι αν η καριέρα της χώρας που δεν ήθελε να υπάρχει, θα συνεχιστεί για μερικά ακόμη χρόνια στη διεθνή σκηνή. Ύστερα από διάφορες αποτυχημένες προσπάθειες για ένα κοινό πρωτάθλημα με το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, η Σαρμπρύκ, μετά την έγκριση του αιτήματός της από την Παγκόσμια Ομοσπονδία, συμμετέχει από τη σεζόν 1951-1952 στο γερμανικό πρωτάθλημα. Για την ακρίβεια στην Νοτιοδυτική Λίγκα -η ενιαία Μπουντεσλίγκα θα δημιουργηθεί το 1963. Και ο φόβος του Γάλλου αξιωματούχου, που είδαμε πιο πριν, γίνεται πραγματικότητα. Εν μέσω μιας φοβερής επιδημίας πολυομελίτιδας αναδεικνύεται πρωταθλήτρια νικώντας τη Σάλκε, τη Νυρεμβέργη και το Αμβούργο. Παίζει στον τελικό για το πρωτάθλημα Γερμανίας αλλά χάνει από τη Στουτγκάρδη 2-3. Η ήττα δεν απογοητεύει τους οπαδούς της. Την υποδέχονται ως θριαμβεύτρια: εκατό χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους συνοδεύουν με ιαχές τις ανοιχτές Μερσεντές που μεταφέρουν τους παίκτες από τα σύνορα στην πρωτεύουσα, ακολουθεί δεξίωση στο προεδρικό μέγαρο, ένα ρολόι δώρο σε κάθε παίκτη, συγκίνηση, δάκρυα χαράς. Και μια αίσθηση απόλυτης αποτυχίας στην γαλλική πλευρά του ποταμού Μοζέλ.



Το παράδοξο είναι ότι η χώρα συνεχίζει να υπάρχει. Το 1952 συμμετέχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι και το 1953, η εθνική ποδοσφαίρου, έχοντας προπονητή τον μετέπειτα παγκόσμιο πρωταθλητή με τη Δυτική Γερμανία Χέλμουτ Σεν, παίζει στα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου της Ελβετίας,

Όπου θα αντιμετωπίσει, όχι τυχαία,καθώς οι όμιλοι δεν προέκυπταν με κλήρωση αλλά με ορισμό, τη Νορβηγία και τη … Δυτική Γερμανία. Μια τελευταία, απελπισμένη προσπάθεια να υπάρξει η χώρα: αν παίζουν ως αντίπαλες, η Σαρ και η Ομοσπονδιακή Γερμανία είναι ξεχωριστές χώρες. Δυο ήττες σε δυο ματς από όπου απουσίαζε κάθε εθνικό σύμβολο, όπως σημαίες και ύμνοι· στη Στουτγκάρδη αναρτήθηκε η ολλανδική σημαία επειδή διαιτήτευσε Ολλανδός. Η ρεβάνς, που θα έκρινε και την πρόκριση, έγινε στο ολοκαίνουργιο Λούντβιχσπαρκ στο Ζααρμπρύκεν. Οι 50.000 θεατές βρέθηκαν στην ευχάριστη θέση να υποστηρίζουν και τις δύο ομάδες που αγωνίζονταν. Είχαμε κι ένα χάπενινγκ, το οποίο, ερμηνεύτηκε κάπως περίεργα από την αστυνομική διεύθυνση:

«Στις 28.3.1954, γύρω στις 15.04, ακριβώς τέσσερα λεπτά μετά την έναρξη του αγώνα Σαρ-Γερμανία, άγνωστοι μετέδωσαν παράνομα ένα ηχητικό μήνυμα, το οποίο το θεωρώ κομμουνιστικό και φιλο-γερμανικό». Τι κομμουνιστικό άραγε είχε το παράνομο μήνυμα; «Περιείχε ένα απόσπασμα του Deutschlandlied, του γερμανικού εθνικού ύμνου, και παίχτηκε αρκετά δυνατά ώστε, παρά τα ποδοσφαιρικά συνθήματα που ακούγονταν εκείνη την ώρα, να φτάσουν στα αυτιά του κοινού τα εξής: “Γερμανοί παίζουν εναντίον Γερμανών, μέσα στο κατάμεστο γήπεδό μας! Είμαστε Γερμανοί, Η Σαρ είναι Γερμανία! Παραμένει Γερμανία!”».



Κομμουνιστικό όχι, σαφές ναι. Οι χαμένοι δε φαίνονται πολύ στενοχωρημένοι, παρά τα προφανή διαιτητικά λάθη. Όπως λέει ένας από αυτούς, ο Κουρτ Κλέμενς: «Ένιωθα Γερμανός και δεν ήθελα να αποκλείσω από το Παγκόσμιο Κύπελλο την Εθνική ομάδα στην οποία ονειρευόμουν να παίξω από παιδί». Οι παίκτες της εθνικής της Σαρ, θα λάβουν πρόσκληση από τη Γερμανία για να παρακολουθήσουν τον τελικό της Βέρνης, αυτόν με το ομώνυμο θαύμα.

Τον επόμενο χρόνο οι κάτοικοι ψηφίζουν υπέρ της ένωσης με τη Γερμανία. Αυτή θα γίνει πραγματικότητα το 1957, όχι πριν η Ζααρμπρύκεν/Σαρμπρύκ νικήσει τη Μίλαν 4-3 στο Σαν Σίρο, για την πρώτη διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1955.

Η Ζααρμπρύκεν, με το γνωστό πλέον ουμλάουτ πάνω από το u, σήμερα παίζει στην 3η κατηγορία της Γερμανίας. Θα έλεγε κανείς ότι εκείνη ακριβώς η παράδοξη και ρευστή μεταπολεμική περίοδος, τότε που όλα παίζονταν κι όλα έμοιαζαν δυνατά, ήταν το ιδανικό κλίμα για να ξετυλίξει η Ζάαρλαντ το ποδοσφαιρικό της ταλέντο με μόνο κίνητρο να αποδείξει ότι  δεν έπρεπε να υπάρχει. Τον Μάρτιο που μας πέρασε, σε μια επίσης παράδοξη και ρευστή περίοδο για την ανθρωπότητα, κατάφερε να πετύχει κάτι αξιοσημείωτο : έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Γερμανίας μετά από ένα επεισοδιακότατο ματς.
sombrero.gr


Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #31 στις: Κυρ 24 Ιαν 2021 23:23 »


Τασμάνια: Η χειρότερη και πιο γραφική ομάδα της Μπουντεσλίγκα

Όταν η Χέρτα υποδέχτηκε τη Σάλκε στις αρχές του μήνα, έξω από το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου συγκεντρώθηκαν κάποιοι οπαδοί, που αψήφισαν τα μέτρα κατά της πανδημίας, με στόχο να υποστηρίξουν την προσπάθεια των φιλοξενούμενων να κερδίσουν επιτέλους ένα παιχνίδι μετά από 29 σερί αποτυχημένες προσπάθειες. Το τρομερό είναι ότι αυτοί δεν ήταν οπαδοί της Σάλκε αλλά φίλοι μιας ομάδας του Βερολίνου που κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων σερί αγώνων χωρίς νίκη στη Μπουντεσλίγκα. Τα πλακάτ που κρατούσαν έγραφαν “Αυτό είναι δικό μας ρεκόρ” και “Σώστε το ρεκόρ της Τασμάνια”. Η επιθυμία τους να κρατήσει η ομάδα τους ένα τέτοιο στίγμα μπορεί να ακούγεται παράλογη αλλά η αλήθεια είναι ότι η σύντομη παρουσία της Τασμάνια στη μεγάλη κατηγορία της Γερμανίας ήταν ένας μικρός θρίαμβος του παραλογισμού.



Μιλάμε άλλωστε για μια ομάδα που ακόμα και το όνομα της προκαλεί ερωτηματικά. Τι δουλειά έχει η Τασμανία με μια ομάδα που εδρεύει στο νοτιοανατολικό Βερολίνο; Σύμφωνα με το θρύλο οι ιδρυτές του συλλόγου επέλεξαν αυτό το όνομα το μακρινό 1900 εξαιτίας της κοινής τους επιθυμίας να μεταναστεύσουν κάποια στιγμή προς το εξωτικό αυτό νησί που βρίσκεται νότια της Αυστραλίας. Δεν γνωρίζουμε αν το όνειρο τους πραγματοποιήθηκε ποτέ αλλά ξέρουμε ότι η ομάδα που δημιούργησαν κατάφερε να αντέξει στο πέρασμα του χρόνου, να επιβιώσει από δυο μεγάλους πολέμους και στα 50s και 60s να αναδειχθεί σε μια από τις πιο δυνατές ομάδες του Βερολίνου, τερματίζοντας συχνά στις πρώτες θέσεις του τοπικού πρωταθλήματος.

Δυστυχώς για αυτούς, όταν δημιουργήθηκε η Μπουντεσλίγκα η Τασμάνια είχε τερματίσει 2η στο περιφερειακό τουρνουά του Βερολίνου και γι’αυτό την πόλη εκπροσώπησε στο πρώτο πρωτάθλημα Γερμανίας το 1963 η Χέρτα. Δυο χρόνια αργότερα όμως, η τύχη της χτύπησε την πόρτα, τόσο αναπάντεχα που στην αρχή δεν υπήρχε κανένας μέσα για να… ακούσει το κουδούνι.

Ήταν καλοκαίρι του 1965 όταν η Μπουντεσλίγκα βίωνε το πρώτο σκάνδαλο της. Ένας ελεγκτής της ομοσπονδίας ανακάλυψε κάποιες ασυμφωνίες στα οικονομικά στοιχεία της Χέρτα και η έρευνα που ακολούθησε έδειξε πως η ομάδα του Βερολίνου είχε αποκρύψει κάποιες παράνομες πληρωμές στους παίκτες της. Αν και υπήρχαν ενδείξεις ότι παρόμοια τακτική ακολουθούσαν και άλλες ομάδες, η μόνη που την πλήρωσε ήταν η Χέρτα που υποβιβάστηκε. Η κάλυψη του κενού της όμως δεν ήταν τόσο εύκολη διαδικασία. Για πολιτικούς και όχι μόνο λόγους, η ομοσπονδία αλλά και η κυβέρνηση ήθελαν να υπάρχει στην πρώτη κατηγορία μια ομάδα της πρωτεύουσας.

Η πρώτη τους εναλλακτική, η Τένις Μπορούσια Βερολίνου που είχε τερματίσει 1η στο περιφερειακό πρωτάθλημα, απορρίφθηκε γιατί είχε λάβει μέρος στα πλέι οφ ανόδου και εκεί είχε αποτύχει να κερδίσει την άνοδο της. Η δεύτερη στη βαθμολογία του Βερολίνου, Σπαντάουερ, αρνήθηκε ευγενικά καθώς θεωρούσε ότι η Μπουντεσλίγκα ήταν εκτός των κυβικών της εκείνη την περίοδο. Η τρίτη επιλογή ήταν και η φαρμακερή. Η Τασμάνια αποδέχτηκε την πρόσκληση και ανέλαβε το δύσκολο έργο να εκπροσωπήσει το Βερολίνο στη μεγάλη κατηγορία. Και τότε ξεκίνησαν τα δύσκολα…



Από τη στιγμή που οι άνθρωποι της ‘Τας’ (όπως είναι το παρατσούκλι της) είπαν το ναι στην πρόταση της ομοσπονδίας μέχρι την πρώτη σέντρα της σεζόν μεσολαβούσαν λιγότερες από 3 εβδομάδες και στο προπονητικό κέντρο της ομάδας δεν υπήρχε εκείνη την εποχή κανένας! Όλοι οι παίκτες ήταν σε διακοπές ενώ αρκετοί εξ αυτών βρίσκονταν εκτός χώρας. Για να τους συγκεντρώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται η διοίκηση χρησιμοποίησε ακόμα και το “Reiseruf” που σου έδινε τη δυνατότητα να στείλεις προσωπικό μήνυμα σε όποιον ήθελες μέσω του ραδιοφώνου. Όπως θυμάται ο αρχηγός της ομάδας, Χανς-Γκύντερ Μπέκερ, “ήμουν με την οικογένεια μου σε διακοπές στη Βαλτική και ενώ καθόμουν στην παραλία ήρθε τρέχοντας ένας γείτονας και μου είπε ότι στο ράδιο λένε πως πρέπει να επιστρέψω άμεσα στο Βερολίνο”.

Με την επιστροφή τους οι παίκτες έπρεπε να διευθετήσουν πρώτα κάποια άλλα θέματα. Οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν ημι-επαγγελματίες, που σημαίνει ότι έβγαζαν το ψωμί τους κάνοντας ταυτόχρονα κάποια άλλη δουλειά. Αυτό όμως δεν ήταν εφικτό στο επίπεδο που θα έπαιζαν τώρα. Κάποιοι αποφάσισαν να παραιτηθούν από τις δουλειές τους και να αφοσιωθούν στο ποδόσφαιρο ενώ κάποιοι άλλοι, πιο προνοητικοί, έκαναν ειδικές συμφωνίες με τα αφεντικά τους με τη λογική ότι “σε 9-10 μήνες πάλι εδώ θα είμαστε”. Ένας από αυτούς ήταν και ο Μπέκερ που είχε πλήρη επίγνωση της κατάστασης από την αρχή: “Οι περισσότεροι είχαμε περάσει το ζενίθ μας σαν παίκτες όταν μας έτυχε αυτό. Δεν γίνεται να πάρεις ένα απλό άλογο φάρμας και να το μετατρέψεις τόσο εύκολα σε άλογο για τον ιππόδρομο”.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καλύψει αυτό το τεράστιο ποιοτικό κενό με τις υπόλοιπες ομάδες, η διοίκηση έκανε βιαστικά κάποιες μαζεμένες μεταγραφές, αμφιβόλου όμως ποιότητας. Κάπως έτσι μετακόμισε στο Βερολίνο ο τερματοφύλακας Χάιντς Ρόχλοφ, που για χρόνια έπαιζε στη Βόννη, όπου ταυτόχρονα ήταν και υπεύθυνος στο μπαρ του συλλόγου, και ο δυναμικός αμυντικός Χέριμπερτ Φίνκεν, που έμεινε στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου όχι για τα κατορθώματα του με τη μπάλα αλλά για την… ποιητική φράση με την οποία καλωσόριζε τα θύματα τους αντίπαλους επιθετικούς. “Mein Name ist Finken, gleicht wirst du hinken” (σε πολύ ελεύθερη μετάφραση, “με λένε Φίνκεν κι εσύ σύντομα θα κουτσαίνεις”).



H μοναδική σημαντική ενίσχυση ήταν ο επαναπατρισμός του μέσου Χορστ Ζιμάνιακ. O 31χρονος διεθνής με την εθνική Γερμανίας ήταν στα νιάτα του ένας από τους καλύτερους μέσους της Ευρώπης, είχε ξεχωρίσει στο Μουντιάλ του 1958 ενώ κέρδισε και το Πρωταθλητριών με την Ίντερ του Ερέρα το 1964. Μετά από ένα πέρασμα από τη Βαρέζε όμως ήθελε να επιστρέψει στην πατρίδα του και η Τασμάνια κατάφερε να τον κάνει δικό της δίνοντας του εκτός από έναν καλό για την εποχή μισθό και ένα ποσοστό από τις εισπράξεις των εισιτηρίων κάθε αγώνα! Ένας κούκος όμως δεν φέρνει την άνοιξη, όπως λέει ο σοφός λαός, κι αυτό φάνηκε από αρκετά νωρίς, παρ’ότι στην πρώτη αγωνιστική η Τασμάνια έφτασε στο ζενίθ του ονείρου της.

Ήταν 14 Αυγούστου 1965 όταν 81.524 Βερολινέζοι γέμισαν το Ολυμπιακό Στάδιο κυρίως από περιέργεια, για να δούνε τη μοναδική εκπρόσωπο της πόλης στο παρθενικό της παιχνίδι στη Μπουντεσλίγκα, απέναντι στην Καρλσρούη, μια από τις πιο αδύναμες ομάδες του προηγούμενου πρωταθλήματος. Με δυο γκολ του 22χρονου Ίνγκο Ουσμπεκ, τον οποίο όλοι φώναζαν ‘Ρίνγκο’ καθώς έμοιαζε αρκετά με τον Ρίνγκο Σταρ των Beatles, η Τασμάνια πέτυχε μια αναπάντεχη νίκη, η οποία γιορτάστηκε με τον κατάλληλο τρόπο μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες στα μπαρ της πόλης. Αυτό που δεν φανταζόταν πιθανόν κανείς ήταν ότι η επόμενη νίκη θα ερχόταν 9 μήνες μετά (!), στο προτελευταίο παιχνίδι της σεζόν, απέναντι στην προτελευταία ομάδα της βαθμολογίας, την Μπορούσια Νοϊνκίρχεν.

Στα 31 ιστορικά ματς που μεσολάβησαν, η Τασμάνια κατάφερε να μη χάσει μόνο σε 4. Η μοναδική ομάδα που δεν κατάφερε να την κερδίσει εκείνη τη χρονιά ήταν η Καιζερσλάουτερν, με την οποία έφερε δυο ισοπαλίες. Στο διάστημα αυτό το κοντέρ στην άμυνα έγραψε 4 τεσσάρες, 6 πεντάρες, 1 εξάρα, 1 εφτάρα και ένα εξευτελιστικό 0-9 από τη Ντούισμπουργκ. Τα αρνητικά ρεκόρ που δημιουργήθηκαν εκείνη τη σεζόν είναι τόσο εντυπωσιακά που τα περισσότερα δεν έχουν σπάσει ακόμα: Λιγότεροι κερδισμένοι πόντοι σε μια σεζόν (8), λιγότερες νίκες (2), περισσότερες ήττες (28), μεγαλύτερη εντός έδρας ήττα (0-9), λιγότερα γκολ υπέρ (15) και περισσότερα γκολ κατά (108!).


Το αρνητικό ρεκόρ προσέλευσης: 827 άνθρωποι σε ένα γήπεδο που χωρούσε πάνω από 80.000!

Με την πάροδο του χρόνου, μαζί με τα θετικά αποτελέσματα χάθηκαν και οι φίλαθλοι. Από τους 85.000 ενθουσιασμένους θεατές της πρεμιέρας, φτάσαμε στους 827 (!) σε ένα παιχνίδι με τη Γκλάντμπαχ στα μέσα Γενάρη, ένα νούμερο που φυσικά αποτελεί κι αυτό αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα. “Το θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνο το ματς γιατί ήταν το μόνο που κράτησα το μηδέν στην εστία μου” λέει ο Ρόχλοφ και συμπληρώνει γελώντας “Έπαιξε βέβαια ρόλο ότι το χιόνι έφτασε κάποια στιγμή τα 10 εκατοστά και εμπόδιζε την κίνηση της μπάλας”. Οι λίγοι αλλά πιστοί οπαδοί της πάντως άρχισαν από ένα σημείο και μετά να το παίρνουν στο χαβαλέ και να βρίσκουν ικανοποίηση στον αυτοσαρκασμό. Στον αγώνα με την Άιντραχτ στα τελειώματα του πρωταθλήματος, όταν και η ομάδα τους δέχτηκε το 100ο γκολ της σεζόν, οι οπαδοί σήκωσαν ένα μεγάλο στεφάνι κηδείας με το 100 γραμμένο με χρυσά γράμματα. Όσο για τους παίκτες; Η πλάκα και η χαλαρή διάθεση δεν έλειψε ούτε από αυτούς.

Όταν κατάλαβαν όλοι πως το πέρασμα τους από τη μεγάλη κατηγορία θα είναι σύντομο και κάπως εφιαλτικό, το ενδιαφέρον τους στράφηκε σε άλλες χαρές. Όπως θυμάται ο Ρόχλοφ: “Από ένα σημείο και μετά αφήσαμε στην άκρη τον επαγγελματισμό και ζούσαμε κάθε μέρα με τη λογική ‘Ας πιούμε λίγο ακόμα για να ξεχαστούμε’. Πριν και μετά από τις προπονήσεις πίναμε λίγο από τα κρασιά που είχε φέρει από την Ιταλία ο Ζιμάνιακ και τα συνοδεύαμε με κεφτεδάκια με σάλτσα κάρυ. Ακόμα και μετά από τις ήττες το βλέπαμε χαλαρά και σχολιάζαμε χιουμοριστικά ‘μόνο 3 σήμερα, υπάρχει βελτίωση’.” Από τα μέσα της χρονιάς και μετά οι παίκτες έβλεπαν τα εκτός έδρας ματς περισσότερο ως χρυσή ευκαιρία να γνωρίσουν τη νυχτερινή ζωή μιας άλλης πόλης, παρά ως δύσκολες εξόδους για το πρωτάθλημα.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα επηρέασε τους πάντες, ακόμα και τους θεωρητικά πιο επαγγελματίες, όπως ο Ζιμάνιακ, που σύμφωνα με κάποιες πηγές είχε απελπιστεί τόσο από την απόδοση της νέας του ομάδας που κάποια στιγμή άρχισε να εμφανίζεται σε κάποιες προπονήσεις αλλά και σε παιχνίδια πιωμένος. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά (ή και εξαιτίας όλων αυτών), τα οικονομικά του συλλόγου είχαν ανάλογη πτωτική πορεία, με αποτέλεσμα τους τελευταίους μήνες της σεζόν η διοίκηση να ανακοινώσει στους παίκτες ότι δεν μπορεί πλέον να τους πληρώνει. Οι τελευταίοι μισθοί τους πληρώθηκαν από ένα ταμείο αλληλεγγύης που είχε δημιουργήσει η ομοσπονδία. Σε ένα χαρακτηριστικό δείγμα της όλης κατάντιας, στο φινάλε του πρωταθλήματος η ομάδα πήγαινε στα εκτός έδρας παιχνίδια αυθημερόν και οδικώς, ανεξαρτήτως της απόστασης. Έτσι οι παίκτες έπρεπε να αντέξουν μια διαδρομή 500 χιλιομέτρων σε μια θέση λεωφορείου, να κάνουν ένα γρήγορο ζέσταμα, να παίξουν έναν αγώνα για τη Μπουντεσλίγκα και μετά να επιστρέψουν κατ’ευθείαν πίσω!


Ο Ζιμάνιακ εν δράσει (άγνωστο αν σε αυτή τη φάση είναι νηφάλιος ή όχι)

Στα κωμικοτραγικά κατορθώματα εκείνης της πορείας συμπεριλαμβάνεται και μια κλοπή παλτού! Λίγες εβδομάδες πριν τη λήξη της σεζόν, ένας επισκέπτης στο εστιατόριο του συλλόγου κατηγόρησε τον Φίνκεν ότι του έκλεψε το πανάκριβο παλτό του από δέρμα καμήλας. Παρ’ότι η υπόθεση δεν εξιχνιάστηκε ποτέ, η Τασμάνια έλυσε με συνοπτικές διαδικασίες το συμβόλαιο του αμυντικού της που με το όνομα του πλέον στιγματισμένο, βρήκε καταφύγιο στις ΗΠΑ και στο αμερικάνικο πρωτάθλημα.

Μετά τον υποβιβασμό της, η Τασμάνια επέστρεψε στο επίπεδο που ήταν πριν από τη παρένθεση εκείνης της χρονιάς, τερματίζοντας σταθερά στις πρώτες θέσεις του περιφερειακού πρωταθλήματος του Βερολίνου. Η αδυναμία της όμως να κερδίσει αγωνιστικά αυτή τη φορά την άνοδο στη Μπουντεσλίγκα σε συνδυασμό με το οικονομικό άνοιγμα που είχε κάνει τη σεζόν 65-66′ την ανάγκασαν σε πτώχευση το 1973. Οι γονείς κάποιων παιδιών που έπαιζαν στις ακαδημίες σε συνεργασία με κάποια μέλη του συλλόγου ίδρυσαν εκείνη τη χρονιά μια νέα ομάδα με όνομα Τασμάνια 1973, η οποία συνεχίζει να υπάρχει μέχρι και σήμερα, αγωνιζόμενη πλέον στην 5η κατηγορία.



Ακόμα και εκεί όμως, η αύρα της υπάρχει ακόμα στη μεγάλη κατηγορία της Γερμανίας χάρη σε εκείνη την αξέχαστη παρουσία της. Κάθε φορά που μια αδύναμη ομάδα ξεχωρίζει αρνητικά στη Μπουντεσλίγκα, το όνομα της Τασμάνια επανέρχεται στο προσκήνιο. Πιστοί στη φιλοσοφία “δεν υπάρχει αρνητική διαφήμιση” οι άνθρωποι και οι οπαδοί της ομάδας το απολαμβάνουν, το εκμεταλλεύονται (σύμφωνα με τον πρόεδρο η ομάδα πουλάει αναμνηστικά ακόμα και σε ανθρώπους από άλλες χώρες, με πρόσφατο παράδειγμα έναν Νορβηγό που διάβασε την ιστορία της λόγω Σάλκε και έσπευσε να παραγγείλει προϊόντα της) και όπως είδαμε στην αρχή κάνουν ό,τι μπορούν για να το κρατήσουν ζωντανό. Όπως λέει και ο ιδιοκτήτης της, Αλμιρ Νούμιτς: “Αυτή η ιστορία είναι μέρος της ταυτότητας της Τας. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα γι’αυτή τη διαφήμιση, είμαστε μόνιμα θέμα συζήτησης σε όλη τη χώρα κι αυτό μας κάνει πιο ελκυστικούς για χορηγίες. Σχεδόν κανένας δεν ξέρει για παράδειγμα τη Βικτόρια Βερολίνου ή την Μπερλίνερ ΑΚ που είναι στο ίδιο επίπεδο με εμάς αλλά όλοι ξέρουν την Τασμάνια.”
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #32 στις: Πεμ 18 Φεβ 2021 22:17 »
Tο τρίπτυχο της ευτυχίας: Παρέα - μπάλα - μπύρα

(Η φωτογραφία τραβήχτηκε τον Οκτώβριο σε κάποια ερασιτεχνική κατηγορία της Γερμανίας και επιλέχθηκε από το Kicker ως μια από τις καλύτερες αθλητικές της χρονιάς)

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #33 στις: Πεμ 15 Απρ 2021 20:12 »
Η Ντόρτμουντ σκόραρε σε προημιτελικό CL με τον Τζουντ Μπέλινγκχαμ που είναι 17 χρονών, μια ηλικία γνωστή στην Ελλάδα και ως "μικρός είναι ακόμα και είναι ζόρικο το ματς με τη Λαμία, δεν γίνεται να ρισκάρουμε, θα τον κάψουμε έτσι, ας παίξει αλλαγή στο κύπελλο".
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #34 στις: Σαβ 22 Μάι 2021 18:13 »
Το 2013 ένας 21χρονος γνωστός οπαδός της Φορτούνα Ντίσελντορφ έβαλε τέλος στη ζωή του μετά από χρόνια που υπέφερε από κατάθλιψη. Οι οργανωμένοι οπαδοί της Φορτούνα τον τίμησαν με τα καθιερωμένα πανιά στο γήπεδο αλλά δεν αρκέστηκαν σ'αυτό. Μέσα στα επόμενα χρόνια ξεκίνησαν μια μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης και καταπολέμησης της κατάθλιψης. Αυτή περιλαμβάνει από εκδηλώσεις με ομιλίες ειδικών μέχρι δημοπρασίες με οπαδικά αξεσουάρ και υπογεγραμμένες φανέλες από θρύλους του συλλόγου αλλά και συγκέντρωση χρημάτων πριν από αγώνες. Το πόσο που συγκεντρώνεται, δίνεται σε τοπικούς οργανισμούς που προσπαθούν να βοηθήσουν όσους μάχονται με την ασθένεια.


Το μήνυμα τους σε παλιότερη σχετική ανακοίνωση-κάλεσμα:
"Το να χάνεις ένα φίλο είναι δύσκολο και επίπονο. Το γεγονός ότι αυτός προτίμησε να βάλει τέλος στη ζωή του δείχνει πόσο βαθιά είναι η πληγή που προκαλεί η κατάθλιψη. Δυστυχώς η κοινωνία δεν έχει ακόμα κατανοήσει αρκετά το τι σημαίνει κατάθλιψη. Βοηθήστε μας σε αυτή την προσπάθεια. Ελάτε στις ομιλίες μας, ενημερωθείτε και μόνοι σας για την κατάθλιψη και προσφέρετε ό,τι μπορείτε στις συγκεντρώσεις χρημάτων"

El Sombrero

Ιδέες που μπορούν να γίνουν και εδώ σε διάφορα θέματα.

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.022
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #35 στις: Κυρ 15 Αύγ 2021 18:39 »
Παράθεση
Θρήνος στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο - Πέθανε ο Γκερντ Μίλερ

Θρήνος για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο μετά τη είδηση ότι ο Γκερντ Μίλερ πέθανε σε ηλικία 75 ετών, αφήνοντας πίσω του μία τεράστια καριέρα σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο.

Ο Γερμανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής αποτέλεσε έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους στην πατρίδα του, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, με την παρουσία του στην Μπάγερν Μονάχου και τη “Νασιοναλμανσάφτ”.


Πέθανε ο Γκερντ Μίλερ

Ο Μίλερ κατέκτησε τα πάντα στην καριέρα του, ως ένας εκ των κορυφαίων επιθετικών όλων των εποχών, με πάνω από 500 γκολ με τη φανέλα των “Βαυαρών” (από το 1964 έως το 1979). Το μυθικό ρεκόρ του με τα περισσότερα γκολ σε μία σεζόν μάλιστα “έσπασε” μόλις πέρυσι στην Bundesliga, ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι.

Αντίστοιχα, ήταν και ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Γερμανίας (Δυτική Γερμανία τότε) για 40 χρόνια και μέχρι το 2014, οπότε και ο Μίροσλαβ Κλόζε τον προσπέρασε στη σχετική λίστα.

Συνολικά, ο Γκερντ Μίλερ κατέκτησε 14 τίτλους με την Μπάγερν Μονάχου, ενώ οδήγησε την πατρίδα του στην κορυφή τόσο της Ευρώπης (1972), όσο και του κόσμου (1974), σκοράροντας και στους δύο τελικούς για την Δυτική Γερμανία.

https://filathlos.gr/bundesliga-alla-diethni-eidiseografia/635063-thrinos-sto-pagkosmio-podosfairo-pethane-o-gkernt
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #36 στις: Τρι 28 Σεπ 2021 19:30 »


Αποχαιρετώντας το σπίτι σου
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τη μετακόμιση στο τσεπάκι. Μπορούν σε λίγες ώρες να έχουν μαζέψει τα πράγματα, λες και τους το έχει πει ο Ρόμπερτ ντε Νίρο στο “Heat”, να βρίσκονται αλλού με ευκολία. Χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Άνθρωποι που λόγω δουλειάς, σπουδών, αναγκάζονται να μετακομίζουν συχνά, να αλλάζουν περιοχές, πόλεις και χώρες. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο ίδιο μέρος, δεν θέλουν να φύγουν, το αγαπούν. Ακόμα κι αν η πόρτα του μπάνιου βρίσκει λίγο στο πλυντήριο και δεν ανοίγει τελείως, αν δεν υπάρχει ασανσέρ και το ταβάνι έχει πάρει υγρασία από τους από πάνω. Σε αυτή την δεύτερη κατηγορία ανήκει κι η Φράιμπουργκ. Ή τουλάχιστον το έκανε μέχρι το περασμένο σαββατοκύριακο.

Για τον περισσότερο κόσμο, το Φράιμπουργκ-Άουγκσμπουρκ 3-0 ήταν απλά ένα αποτέλεσμα που θα σκρολάρεις στο κινητό, βλέποντας τι έγινε στην Μπουντεσλίγκα. Για τον κόσμο του συλλόγου ήταν κάτι πολύ πολύ παραπάνω. Το 3-0 που έγινε γρήγορα γρήγορα στο 1ο ημίχρονο, έδωσε την ευκαιρία για ένα πάρτι. Όχι τόσο γιατί η αγαπημένη τους ομάδα βρίσκεται 5η στο πρωτάθλημα, αήττητη μέχρι στιγμής. Ούτε γιατί τα γκολ που μπήκαν ήταν τα Νο 997, 998 και 999 στο ιστορικό Ντράιζαμστάντιον. Αλλά γιατί, σε αντίθεση με τη συμβουλή του ντε Νίρo, η Φράιμπουργκ δεν μπόρεσε να τα παρατήσει όλα σε 30” και να φύγει, χρειάστηκε να περάσει πάνω από μισός αιώνας για να εγκαταλείψει ένα από τα πιο kult, που λένε κι οι Γερμανοί, γήπεδα στη χώρα.


Το τελευταίο ιστορικό ματς

Εκεί, στα νοτιοδυτικά της Γερμανίας, δίπλα στα σύνορα με τη Γαλλία και την Ελβετία, το Ντράιζαμστάντιον αποτέλεσε το σπίτι της Φράιμπουργκ από το 1954, σε όλες τις παρουσίες του συλλόγου στην Μπουντεσλίγκα. Ένα γήπεδο ξεχωριστό από τα άλλα. Δίπλα στον Μέλανα Δρυμό (ή Black Forest για τους φίλους της ζαχαροπλαστικής) και στον παραπόταμο του Ρήνου με όνομα Ντράιζαμ, το στάδιο της Φράιμπουργκ συνδυάζει τη μοναδική φυσική ομορφιά με το ποδόσφαιρο. Τον χειμώνα το κρύο ξυρίζει λιγουλάκι, αλλά τουλάχιστον το καλοκαίρι, χάρη στο δάσος, υπάρχει δροσιά. Δεν είναι όμως μόνο η τοποθεσία που κάνει το γήπεδο της Φράιμπουργκ να διαφέρει. Είναι και οι ιδιαιτερότητες που έχει. Από τους 24.000 θεατές, ένα μεγάλο μέρος αφορά σε θέσεις ορθίων. Όπου και να βρίσκεσαι όμως, νιώθεις ακριβώς δίπλα στον αγωνιστικό χώρο, μυρίζεις γκαζόν, νιώθεις την μπαλίτσα να παίζεται. Σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι το γήπεδο της Φράιμπουργκ είναι 4,5 μέτρα κοντύτερο από τις προδιαγραφές της ΟΥΕΦΑ. Η ομάδα μπορεί να παίξει προκριματικά ευρωπαϊκών διοργανώσεων, αλλά οι αυστηρότεροι όροι στη φάση των ομίλων δεν επιτρέπουν να γίνουν αγώνες εκεί. Όταν το 2013 η Φράιμπουργκ έζησε τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές της στιγμής, σε μια από τις μόλις τέσσερις φορές που κατάφερε να προκριθεί σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, χρειάστηκε η ειδική άδεια της ΟΥΕΦΑ για να παίξει εκεί τους αγώνες της στους ομίλους του Europa League. Παρά την ειδική άδεια, δεν κατάφερε να κερδίσει κανένα από τα παιχνίδια με Σεβίλλη, Εστορίλ και Σλόβαν Λίμπερετς.


Μια από τις πιο δύσκολες έδρες στη Γερμανία

Μη γελιέστε όμως. Το Ντράιζαμστάντιον αποτελεί φρούριο για τη Φράιμπουργκ. Η Μπάγερν έχει υποστεί μια αξέχαστη 5άρα εκεί πέρα, ενώ κερδίζει μόλις τις μισές φορές που ταξιδεύει δίπλα στο δάσος. Το ίδιο ζόρι συναντάει κι η Ντόρτμουντ, ενώ η Γκλάντμπαχ τα έχει καταφέρει μόλις μια φορά. Κι αν για τους παίκτες τα πράγματα είναι δύσκολα, για τους εκδρομείς οπαδούς είναι δυσκολότερα. Η εξέδρα των φιλοξενούμενων δεν είναι η καλύτερη, λίγο καλύτερη από αυτή του Εδεσσαϊκού (για όσους έχουν ταξιδέψει εκεί τα παλιά καλά χρόνια που η ομάδα της Έδεσσας έπαιζε στην Α’ εθνική). Δεν είναι μόνο ότι είναι κοντή η εξέδρα, είναι το γεγονός ότι από το ένα γκολπόστ στο άλλο υπάρχει υψομετρική διαφορά 98 ολόκληρων εκατοστών. Ο ορισμός του “γηπέδου που γέρνει”. Αν και η κλίση σε τέτοια απόσταση δεν είναι τρομερά μεγάλη, είναι κάτι πέρα από τους κανόνες. Όπως και να ΄χει όμως, αυτό είναι το σπίτι της Φράιμπουργκ κι ο κόσμος της το λατρεύει. Είτε γέρνει, είτε είναι μικρό, είτε είναι κρύο.

Στις αρχές της περασμένης δεκαετίας τέθηκε το θέμα βελτιωτικών έργων στο γήπεδο. Όλα αυτά τα χρόνια το γήπεδο μεγάλωνε, αποκτούσε περισσότερες θέσεις, φωτοβολταϊκά, σκέπαστρα και πάει λέγοντας. Αλλά φαινόταν ότι είχε φτάσει στα όρια του. Χάρη στην προσφυγή ορισμένων κατοίκων της περιοχής, το γήπεδο βρίσκεται από την μία στο δάσος και από την άλλη σε κατοικημένη περιοχή, μπορούσε να το πλαφόν της χωρητικότητας ήταν οι 25.000. Μόλις χίλιες θέσεις παραπάνω από τώρα. Με τους μικρότερους συλλόγους στην Μπουντεσλίγκα να έχουν όλο και μεγαλύτερα γήπεδα και το γήπεδο της Φράιμπουργκ να μην μπορεί να προσφέρει πολλές “καλές” θέσεις, τέθηκε θέμα βιωσιμότητας του συλλόγου. Ενός πραγματικά νοικοκυρεμένου συλλόγου που προσπαθεί να επιβιώσει με τα μέσα που διαθέτει. Ο δήμος και ο σύλλογος συζήτησαν και τελικά, το 2012, αποφασίστηκε να χτιστεί ένα νέο γήπεδο. Ο κόσμος ψήφισε υπέρ της λύσης μερικά χρόνια αργότερα, έγινε η αναζήτηση του οικοπέδου και το νέο γήπεδο είναι πλέον έτοιμο για να μετακομίσει η ομάδα.


Το νέο γήπεδο της Φράιμπουργκ

Το SC-Stadion ή αλλιώς Europa Park, χωράει 34.700 θεατές (με περίπου το 1/3 να είναι όρθιους) και βρίσκεται προς το αεροδρόμιο της πόλης. Το γήπεδο αντιμετώπισε το δικό του δράμα, καθώς έγιναν προσφυγές από ορισμένους κατοίκους, αλλά και αιωροπτεριστές που τους εμπόδιζε να προσγειωθούν. Η πιο σημαντική προσφυγή όμως έγινε για… τις ώρες κοινής ησυχίας. Το τοπικό δικαστήριο αποφάσισε ότι τα ματς πρέπει να τελειώνουν πριν τις 8 το βράδυ, προφανώς στη Γερμανία κοιμούνται νωρίς, ενώ τις Κυριακές το μεσημεράκι παίζει σιέστα και δεν μπορεί να γίνεται αγώνας μεταξύ 1 και 3. Μετά από πιέσεις, οι κανονισμοί άλλαξαν από την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τα παιχνίδια της Μπουντεσλίγκα θεωρούνται “ειδικές περιστάσεις” για τις οποίες ισχύουν ειδικοί κανόνες. Το θέμα δεν έχει κριθεί οριστικά, αλλά από όσο φαίνεται, το πρόβλημα θα λυθεί για ομάδες όπως η Φράιμπουργκ και η Πάντερμπορν που επηρεάζονταν από τα αυστηρά γερμανικά μέτρα για τον θόρυβο.

twitter.com

Όπως και να ‘χει, η Φράιμπουργκ μετακομίζει και το τελευταίο παιχνίδι ήταν ένα γλυκόπικρο αντίο. Ο κόσμος τραγούδησε για το γήπεδο, οι παίκτες έμειναν στο χορτάρι, ενώ ο κόουτς Κρίστιαν Στράιχ (για τον οποίο θα μιλήσουμε πιο αναλυτικά στο προσεχές μέλλον, καθώς είναι μια αξιόλογη προσωπικότητα) δάκρυσε, ακούγοντας τους οπαδούς να φωνάζουν το όνομά του. «Δεν ανήκω στην εξέδρα, υπάρχουν κάποιοι παίκτες που προέρχονται από εκεί. Δεν γινόταν όμως να μην ανέβω», δήλωσε για το γεγονός ότι με μια ντουντούκα σκαρφάλωσε στις κερκίδες του γηπέδου. Μπορεί το 1000ο γκολ να μην ήρθε, αλλά αυτό δεν ενόχλησε κανέναν. To “You’ll never walk alone” ακούστηκε, οι παίκτες απόλαυσαν τη γιορτή και η Φράιμπουργκ ετοιμάζεται να γυρίσει σελίδα. Ευτυχώς για όλους τους groundhoppers πάντως, το γήπεδο που γέρνει δεν θα γκρεμιστεί. Θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται από τη 2η ομάδα του συλλόγου, καθώς και από τη γυναικεία ομάδα.
sombrero.gr

Την πατήσαμε.Να μην ξέρουμε για τις ειδικές άδειες.Φυσικά δεν γκρεμίζουν το παλιό σπίτι.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #37 στις: Τετ 27 Οκτ 2021 18:37 »
Μετά από πρόταση ενός οπαδού-μέλους της Μπάγερν, στη γενική συνέλευση του Νοεμβρίου θα συζητηθεί επίσημα το θέμα της διακοπής της συνεργασίας με την Qatar Airways, λόγω της σύνδεσης της με την κυβέρνηση του Κατάρ, που έχει βεβαρημένο ιστορικό παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι οπαδοί αντιδρούν στη συγκεκριμένη συνεργασία. Όλα αυτά τα χρόνια στο πέταλο του γηπέδου σηκώνονται πανό κατά της διοίκησης για το συγκεκριμένο θέμα ενώ πέρσι οι σύνδεσμοι είχαν οργανώσει ενημερωτική εκδήλωση με τίτλο "Το Κατάρ, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η Μπάγερν: Ανοιχτά χέρια, κλειστά στόματα;". Στην εκδήλωση ήταν καλεσμένοι αρκετοί πολιτικοί ενώ ανάμεσα στους ομιλητές υπήρχαν και δυο πρώην εργάτες, που δούλευαν για χρόνια στα έργα για το Μουντιάλ.


El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #38 στις: Τρι 23 Νοέ 2021 19:41 »
Στην ετήσια γενική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, οι οπαδοί-μέλη της Ντόρτμουντ αποφάσισαν, μεταξύ άλλων, ότι από εδώ και πέρα το 50% των συνδρομών τους θα καλύπτει (εφόσον χρειάζεται) τα έξοδα των μικρότερων τμημάτων του συλλόγου. Επίσης, συμφώνησαν στη δημιουργία ενός 'Κώδικα Βασικών Αξιών' σύμφωνα με τον οποίο κανένας δεν θα μπορεί στο μέλλον να αλλάξει το όνομα, τα χρώματα και το σήμα, οι τιμές εισιτηρίων θα πρέπει να είναι πάντα προσιτές για τον κόσμο, ο σύλλογος θα υπερασπιστεί με κάθε τρόπο το μοντέλο "50+1" της Γερμανίας και δεν θα δεχτεί να παίξει κάποιο εντός έδρας παιχνίδι σε άλλη πόλη ή χώρα.

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #39 στις: Τετ 15 Δεκ 2021 22:01 »


Ο ξεχωριστός κύριος Στράιχ και η Φράιμπουργκ

Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια οι Γερμανοί προπονητές έχουν φτιάξει πολύ καλό όνομα στην Ευρώπη. Μετά την ιβηρική κυριαρχία, ήρθε η σειρά μιας χώρας που πάντα ήταν στην ελίτ του ποδοσφαίρου, αλλά οι προπονητές της δεν ήταν τόσο μοδάτοι και trendy. Δεν έχει σημασία ποιος ξεκίνησε τη μόδα του gegenpressing και πόσα έμαθε ο Κλοπ από τον Ράνγκνικ. Ούτε αν ο Τούχελ ακολούθησε στα βήματα του πρώτου. Οι Γερμανοί συνεχίζουν να βγάζουν εξαιρετικούς προπονητές, ο Νάγκελσμαν είναι το καλύτερο φυντάνι της σχολής της Κολωνίας, που ανάμεσα στους χιπ ποδοσφαιρόφιλους είναι κάτι σαν το Χάρβαρντ του ποδοσφαίρου, και νέα ονόματα προκύπτουν συνεχώς. Ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει ένα που δεν ακούγεται τόσο. Αυτό του Κρίστιαν Στράιχ. Όχι γιατί τον έχουν πάρει τα χρόνια, είναι άλλωστε μόλις 2 χρόνια μεγαλύτερος του Γιούργκεν Κλοπ, ούτε γιατί δεν είναι καλός προπονητής, αλλά γιατί η περίπτωσή του διαφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό, καθώς μέχρι και σήμερα είναι αυτό που λένε οι Άγγλοι “one club man“. Δεν είναι μόνο η αγάπη στην Φράιμπουργκ, αλλά και η φιλοσοφία του στο ποδόσφαιρο και τη ζωή που τον κάνει να διαφέρει, κάνοντάς το λιγότερο πιθανό να αναλάβει κάποτε ένα μεγάλο ζάμπλουτο κλαμπ σε κάποια άλλη χώρα.

Ο Στράιχ, γιος χασάπη, γεννήθηκε στο νοτιοδυτικό άκρο της Γερμανίας, στα σύνορα με Ελβετία και Γαλλία και έπαιξε επαγγελματικά ποδόσφαιρο στο Φράιμπουργκ, λίγα χιλιόμετρα μακριά. Τόσο στη μικρότερη Φράιμπουργκερ, όσο και στη πιο γνωστή σήμερα Ες Τσε Φράιμπουργκ. Χωρίς να έχουμε προσωπική άποψη, από την πορεία της καριέρας του δεν προκύπτει ότι ήταν κάποιος σπουδαίος παίκτης. Έμεινε μόλις έναν χρόνο στη Φράιμπουργκ, στη συνέχεια πήγε στην πιο άσημη Χόμπουργκ και επέστρεψε ξανά στη Φράιμπουργκερ. Σταμάτησε άδοξα την καριέρα του στα 30, μετά από ένα κάταγμα στο μετατάρσιο. Αγωνίστηκε συνολικά μόλις 10 φορές στην Μπουντεσλίγκα και 64 στη 2η κατηγορία της Γερμανίας, όχι κάτι εντυπωσιακό.


Από την ποδοσφαιρική του καριέρα, ως παίκτης της Φράιμπουργκ το 1988

Το Ντράιζαμστάντιον όμως, η έδρα της Φράιμπουργκ και ένα από τα πιο καλτ γήπεδα της Γερμανίας δίπλα στον Μέλανα Δρυμό, θα γινόταν το σπίτι του. Ο Στράιχ ανέλαβε τις μικρές ομάδες της Φράιμπουργκ. Ήταν προπονητής της Κ19 από το 1995 μέχρι το 2011, λατρεύοντας να βρίσκεται δίπλα στους μικρούς και να τους μαθαίνει όχι μόνο πράγματα για το ποδόσφαιρο, αλλά και για την ίδια τη ζωή. Αυτό δεν σημαίνει ότι υστερούσε ως κόουτς, καθώς κατάφερε να κατακτήσει τρεις φορές το κύπελλο Γερμανίας Κ19 και μία το πρωτάθλημα. Ίσως να βρισκόταν ακόμα εκεί, ένας απλός εργάτης του συλλόγου, αν ο Ρόμπιν Ντουτ δεν αναλάμβανε πρώτος προπονητής της Φράιμπουργκ το 2007 και δεν τον έκανε βοηθό του. Ο Στράιχ ανέβηκε στην ιεραρχία του συλλόγου, αλλά συνέχισε να ασχολείται με τους νεαρούς παίκτες, ανεβάζοντας αρκετούς μάλιστα στην πρώτη ομάδα.

Ο Ντουτ έμεινε για μια 4ετία και στη συνέχεια έκανε το βήμα παραπάνω, φεύγοντας για τη Λεβερκούζεν. Έτσι, η Φράιμπουργκ το καλοκαίρι του 2011 βρέθηκε να ψάχνει για νέο προπονητή. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Φράιμπουργκ είναι ένας σύλλογος χωρίς ιδιαίτερα χρήματα, χωρίς ακριβές μεταγραφές, μετράει το κάθε Ευρώ. Βασίζεται συχνά σε ντόπιους παίκτες και σε καλό scouting, μάχεται με τα σχετικά πενιχρά της μέσα, πιστή στη δική της φιλοσοφία. Και αποτελεί έναν σύλλογο που επενδύει στους προπονητές. Πριν από τον Ντουτ, προπονητής ήταν ο Φίνκε που έμεινε για 16 ολόκληρα χρόνια στην ομάδα. Κάπως έτσι, τα ηνία ανέλαβε ένας δικός της άνθρωπος. Αυτός δεν ήταν ο Στράιχ όμως που δεν είχε τέτοιες βλέψεις. Επιλέχθηκε ο Μάρκους Σοργκ, πρώην προπονητής της Κ17 και κόουτς της Β’ ομάδας και ο Στράιχ παρέμεινε βοηθός.



Η επιλογή δεν βγήκε. Η Φράιμπουργκ έκανε τραγική πορεία και ακόμα χειρότερα, ο Σοργκ φάνηκε να είναι ανέτοιμος, αφού υπήρχαν έντονα προβλήματα με παίκτες, ελληνιστί: είχε χάσει τα αποδυτήρια. Η ομάδα τού Μέλανα Δρυμού πήρε μια απόφαση που δεν συνηθίζει, αποφάσισε να αλλάξει κόουτς. Αντί να ψάξει όμως να βρει κάποιον μπαρουτοκαπνισμένο έμπειρο, μετρ της μάχης της σωτηρίας και του μισό-μηδέν, αποφάσισε εκ νέου να κοιτάξει στο εσωτερικό της. Η διοίκηση έκανε πρόταση στον Στράιχ. Αυτός αρχικά αρνήθηκε σκεπτόμενος τις δουλειές και τις ζωές πολλών ανθρώπων που βασίζονται στη σωτηρία της ομάδας. Δεν ήθελε ένα τέτοιο βάρος, ενώ ένιωθε και άσχημα καθώς εκτιμούσε πολύ τον Σοργκ και ήταν ο άμεσος συνεργάτης του. Τελικά όμως, αναλογίστηκε τα λόγια ενός παλιού προέδρου του συλλόγου που του είχε πει: «κάποτε θα φτάσει η στιγμή που θα πρέπει να αναλάβεις τις δικές σου ευθύνες». Μια ώρα μετά την άρνησή του, άλλαξε απόφαση και αποφάσισε να αναλάβει τις ευθύνες του.

Ήταν τέλη Δεκεμβρίου του 2011, στην περίοδο της χειμερινής διακοπής στη Γερμανία, με τη Φράιμπουργκ να βρίσκεται στην τελευταία θέση της βαθμολογίας με 13 βαθμούς σε 17 αγώνες και έναν αποκλεισμό στο κύπελλο από ομάδα Γ’ εθνικής. Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα όταν έχασε τον πρώτο σκόρερ του Παπίς Σισέ που πήγε στη Νιούκαστλ. Ο Στράιχ κέρδισε στο πρώτο του ματς, αλλά πήρε μόλις 2 βαθμούς στα επόμενα 5 (ανάμεσά τους και ένα 0-0 απέναντι στην Μπάγερν). Στη συνέχεια ακολούθησε μια ξέφρενη πορεία με 10 ματς χωρίς ήττα και ορισμένες πολύ σημαντικές εκτός έδρας νίκες. Δύο αγωνιστικές πριν το τέλος σώθηκε και τελικά τερμάτισε 12η. Ο Στράιχ είχε καταφέρει ένα μικρό θαύμα και φυσικά συνέχισε στον σύλλογο, με τον κόσμο να τον αποθεώνει. «Είμαι ματαιόδοξο άτομο, αλλά η ματαιοδοξία είναι πολύ επικίνδυνη στο ποδόσφαιρο. Είναι ωραίο να σε εγκωμιάζουν, αλλά αυτό το αξίζουν οι άνθρωποι που ζουν με αναπηρίες ή χωρίς χρήματα. Το αξίζουν περισσότερο», λέει σε συνέντευξή του στην Deutsche Welle,


Η ιστορική πρώτη νίκη επί της Μπάγερν

Την επόμενη σεζόν έβγαλε τη Φράιμπουργκ 5η και στην Ευρώπη (χάνοντας την τελευταία στιγμή την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ), αλλά το 2015 είδε την ομάδα του να χάνει τη σωτηρία για έναν μόλις βαθμό και να υποβιβάζεται. Ο κόσμος και η διοίκηση τον στήριξαν δίχως δεύτερη σκέψη. Και δικαιώθηκαν. Η Φράιμπουργκ κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β’ εθνικής, μπροστά μάλιστα από τη Red Bull της Λειψίας και επέστρεψε αμέσως στην Μπουντεσλίγκα. Από τότε βρίσκεται σταθερά εκεί, ενώ φέτος η πορεία της είναι εξαιρετική και προς το παρόν δίνει μάχη ακόμα και για ευρωπαϊκή θέση. Ο κόσμος τον λατρεύει και τον αποθεώνει σε κάθε ευκαιρία και εκείνος περνάει το πάθος του στους παίκτες. Σε λίγες ημέρες θα κλείσει 10 χρόνια παρουσίας στον πάγκο της Φράιμπουργκ και είναι με διαφορά ο μακροβιότερος προπονητής σε πάγκο μιας ομάδας στη Γερμανία.


Σε σοβαρή συζήτηση με την μασκότ της Βόλφσμπουργκ

Ο Στράιχ όμως δεν είναι μόνο αγαπητός στον κόσμο της Φράιμπουργκ για τα προπονητικά του κατορθώματα. Είναι αγαπητός και σε μεγάλο μέρος του ποδοσφαιρικού κοινού της χώρας για τις δηλώσεις του και τη στάση του σε μια σειρά από ζητήματα. Δεν διστάζει να μιλήσει, να πει την άποψή του και να κριτικάρει. Ακόμα και το ίδιο το ποδόσφαιρο του σήμερα. Ήταν από αυτούς που μίλησαν κατά της αγοράς της Νιόυκαστλ από τους Σαουδάραβες. «Συμβαίνουν πράγματα στο ποδόσφαιρο που ξεπερνούν όλα τα όρια. Οι αγοραστές εμπλέκονται σε μια σειρά καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανήκω στους ανθρώπους που έχουν πρόβλημα με αυτό», δήλωσε πριν λίγο καιρό. Εξέφρασε για μια ακόμα φορά τη στήριξή του στον κανόνα του 50+1 στη Γερμανία, λέγοντας ότι δεν χρειάζεται η Μπουντεσλίγκα να μιμηθεί σε όλα την Αγγλία.


«Θα προσπαθήσω να κάθομαι περισσότερο στον πάγκο», είχε δηλώσει το 2012 μετά τη σωτηρία της Φράιμπουργκ.
Σχεδόν δέκα χρόνια μετά, δεν έχουν αλλάξει πολλά.

Τις ίδιες αντιδράσεις είχε και για το Μουντιάλ του 2022 στο Κατάρ. «Αρχίζει να γίνεται δύσκολο να βρούμε μια χώρα να διοργανώσει το Μουντιάλ και να μην βασανίζει ανθρώπους», είπε το 2014. Σε έναν χώρο του θεάματος που τα οικονομικά συμφέροντα κάνουν πολλούς ανθρώπους να κλείνουν το στόμα τους, ακόμα και όταν προσπαθούν να το παίξουν πιο εναλλακτικοί όπως ο Πεπ, ο Στράιχ δεν νιώθει καμία υποχρέωση για κάτι τέτοιο. Σχολιάζοντας τη μεταγραφή του Νεϊμάρ στην ΠΣΖ είχε πει ότι δεν έχει σημασία αν τα εκατομμύρια είναι 200 ή 400. «Ο θεός του χρήματος θα καταβροχθίσει τα πάντα. Ο περισσότερος κόσμος θα το καταλάβει αφότου γίνει», σχολιάζει. Παρομοιάζει το ποδόσφαιρο με ένα λεμόνι που συνεχώς το στύβουν για να βγάζει χυμό, μέχρι που κάποια μέρα ο κόσμος θα βαρεθεί να το βλέπει στυμμένο και παραμορφωμένο.



«Υπάρχουν σύλλογοι που έχουν 80-90 παίκτες και στο τέλος το πανηγυρίζουν γιατί έβγαλαν κέρδος. Δεν μιλάμε πλέον για αθλητισμό ή οικονομική ισορροπία. Θέλουν απλώς να βγάζουν χρήματα, δανείζοντας παίκτες και μετά πουλώντας τους για το κέρδος.

Αυτό συμβαίνει όλο και πιο συχνά και για τις ομάδες που δεν έχουν πολλά χρήματα όπως στην Αγγλία – ή και κάποιες για εμάς εδώ στη Γερμανία – η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Είναι απογοητευτικό, τερματίσαμε 7οι, έχουμε παίκτες στην εθνική Κ21, αλλά τίποτα δεν αλλάζει γιατί η δύναμη βρίσκεται σε αυτούς που έχουν τα χρήματα.

Δεν μπορείς να ανταγωνιστείς πλέον αυτά τα ποσά γιατί είναι εξωφρενικά υψηλά, οι ομάδες έχουν ανεξάντλητα χρήματα στα χέρια τους. Είναι πολύ κρίμα, γιατί βρισκόμαστε σε μια εξαιρετική φάση και μετά κοιτάζεις την αγορά και ανακαλύπτεις ότι η οικονομική ισχύς καταπιέζει οτιδήποτε άλλο».

Δεν μιλάει όμως μόνο για την κατάσταση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Μιλάει για τα κοινωνικά θέματα. Φοβάται την άνοδο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού στη Γερμανία. Όπως δήλωσε μετά από τον φόνο ενός μετανάστη, στη Γερμανία έχουν ζήσει πολύ καλά την ξενοφοβία, έχουν περάσει τη φρίκη του πολέμου και δεν μπορούσε ποτέ να διανοηθεί ότι θα υπήρχε ξανά αυτός ο κίνδυνος στη χώρα του. Υποστηρίζει ότι αν κάποιος δεν μιλάει γι΄αυτό θα έχει κι ο ίδιος ευθύνη όταν τα πράγματα πάνε άσχημα. Έχει δηλώσει ότι πίεση δεν είναι η η μάχη του υποβιβασμού, αλλά να φοβάσαι για τη ζωή σου και των παιδιών σου πάνω σε μια βάρκα, διασχίζοντας τη Μεσόγειο. Το 2015 στήριξε την απόφαση της Γερμανίας να ανοίξει τα σύνορά της και σε μια συνέντευξη τύπου πριν από ένα ματς, ανέπτυξε  τη θέση του για το μεταναστευτικό σε έναν 8λεπτο μονόλογο. Είπε ότι οι πλούσιες χώρες πρέπει να βοηθήσουν τις μικρότερες, ώστε να μην αναγκάζονται άνθρωποι να εγκαταλείπουν τα πάντα, αλλά και πώς πρέπει να συμπεριφέρονται οι χώρες στους ανθρώπους που φτάνουν στο έδαφός τους, λέγοντας ότι όλοι κάπου στο παρελθόν είχαμε έναν πρόγονο που αναγκάστηκε να μεταναστεύσει:


«Δεν είπαμε πολλά για το ποδόσφαιρο σήμερα, αλλά υπάρχουν και πιο σημαντικά θέματα»

Παρά το γεγονός ότι περιγράφει τον εαυτό του ως ματαιόδοξο που αναζητά την αποθέωση, παραμένει ο ίδιος τύπος “χωρίς τατουάζ και σκουλαρίκια”, όπως λέει, που χρησιμοποιεί το ποδήλατό του για να μετακινείται, συμπληρώνοντας σχεδόν 30 χρόνια στο ίδιο μέρος.  Και μην νομίζει κανείς ότι ο Στράιχ μένει στο Φράιμπουργκ επειδή δεν είναι αρκετά καλός για να πάει άλλου. Δουλεύει πολύ με τους νεαρούς, διαβάζει άριστα τα παιχνίδια και κυρίως ξέρει πώς να προσεγγίζει τους ποδοσφαιριστές, φτιάχνοντας ένα ομαδικό κλίμα στα αποδυτήρια, κάτι εξαιρετικά κρίσιμο σε μια ομάδα χωρίς πολύ ταλέντο. Ο Ούλι Χένες το 2018 τον είχε μεταξύ των υποψηφίων για την Μπάγερν Μονάχου και μάλιστα είχε κάνει και κάποιες κουβέντες με τον πρόεδρο της Φράιμπουργκ. Ο Νάγκελσμαν έχει δηλώσει ότι ο Στράιχ θα μπορούσε να προπονήσει οποιαδήποτε ομάδα στην Ευρώπη, ενώ οι μεγαλύτεροι γερμανικοί σύλλογοι σίγουρα θα του έκαναν πρόταση αν καταλάβαιναν ότι ο Στράιχ σκεφτόταν να αλλάξει παραστάσεις. Δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Πριν 5 χρόνια δήλωσε ότι όταν φτάσει η στιγμή να τελειώσει το συμβόλαιό του, ίσως κάνει κάτι άλλο. Η παρουσία των media και η πίεση είχε μεγαλώσει και πίστευε ότι θα ήταν δύσκολο να κάτσει άλλη μια 5ετία. Τελικά το έκανε και έφτασε τα 10. «Η οικογένειά μου και οι φίλοι μου είναι στο Φράιμπουργκ. Είναι το σπίτι μου. Ποιοι άλλοι προπονητές στην Μπουντεσλίγκα μπορούν να το πουν αυτό; Κάποιοι αλλάζουν δύο ομάδες μέσα σε λίγους μήνες. Εγώ επιστρέφω κάθε μέρα στην οικογένειά μου και τους φίλους μου. Είναι ένα προνόμιο», λέει με την έντονη τοπική προφορά του.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #40 στις: Πεμ 27 Ιαν 2022 18:54 »
Ο Γιούλιους Χιρς ήταν ένας από τους καλύτερους μεσοεπιθετικούς στα πρώτα χρόνια του γερμανικού ποδοσφαίρου. Φόρεσε τη φανέλα της Γερμανίας, έγινε ο πρώτος παίκτης της που πέτυχε 4 γκολ σε έναν αγώνα και κέρδισε πρωταθλήματα με την Καρσλρούη και τη Γκρόιτερ Φίρτ. Την ίδια περίπου περίοδο έλαβε μέρος στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου και έχασε τον αδερφό του που σκοτώθηκε στη μάχη. Όταν ο Χίτλερ άρχισε να κυνηγάει τους Εβραίους ο Χιρς θεώρησε πως δεν θα έχει πρόβλημα. Ήταν γνωστός, ήρωας πολέμου και πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Έκανε λάθος. Μια κρύα μέρα του 1943 μεταφέρθηκε στο Άουσβιτς μαζί με 1500 ακόμα Εβραίους και από τότε κανένας δεν τον είδε ξανά.


Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος σήμερα.

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #41 στις: Κυρ 22 Μάι 2022 20:52 »
Η Φράιμπουργκ, μια από τις ελάχιστες πλέον ομάδες της Μπουντεσλίγκα που έχει παραμείνει συνειδητά αθλητικός σύλλογος (δηλαδή το 100% των μετοχών της ανήκει στα 35.000 μέλη που αποφασίζουν για τα πάντα, γιατί "το ποδόσφαιρο δεν γίνεται να ανήκει σε έναν άνθρωπο, το ποδόσφαιρο ανήκει σε όλους μας"), έφτασε χθες πολύ κοντά στο πρώτο κύπελλο της ιστορίας της αλλά ηττήθηκε στα πέναλτι από την ομάδα της Ρέντ Μπουλ.
Πριν τον τελικό οι οπαδοί της μοίρασαν φυλλάδια που προειδοποιούσαν τους πάντες ότι πρέπει να σεβαστούν τις κερκίδες που τους φιλοξενούν, γιατί είναι οι κερκίδες των οπαδών της Χέρτα, και ότι δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε ρατσιστικά συνθήματα. Μετά το τέλος και παρά την πίκρα τους έμειναν σχεδόν όλοι στις θέσεις τους, περίμεναν τους παίκτες να παραλάβουν τα μετάλλια τους και τους κάλεσαν για να τους αποθεώσουν.
El Sombrero (βίντεο)

Εκτός των άλλων απαγόρευσαν και τη χρήση του σήματος της ομάδας στα κασκόλ που είναι χωρισμένα στη μέση με τα χρώματα και των δυο ομάδων του τελικού.

Thy Kons δεν ήθελαν να κυκλοφορήσει ένα κασκόλ στο οποίο θα συνυπήρχαν το σήμα και τα χρώματα τους με αυτά της Λειψίας.

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #42 στις: Κυρ 22 Μάι 2022 20:57 »



Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #43 στις: Κυρ 22 Μάι 2022 21:03 »


Ζωντανά: Η υποδοχή της Φράιμπουργκ μετά τον τελικό του Κυπέλλου DFB | SWR Sports
1.103 παρακολουθούν τώρα Ξεκίνησε ροή πριν από 37 λεπτά Είτε με ή χωρίς κατσαρόλα - το Freiburg είναι ανάποδα και γιορτάζει το SCF του. Ζωντανή ροή SWR την Κυριακή 22 Μαΐου 2022

Οι άνθρωποι γιορτάζουν στο Φράιμπουργκ - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο
Στο θέατρο του Φράιμπουργκ γίνεται πρώτα το επίσημο εορταστικό μέρος με μια καταχώρηση στο χρυσό βιβλίο της πόλης. Στη συνέχεια, η ομάδα θα γιορτάσει τη μεγάλη σεζόν του SCF με τους φιλάθλους στη σκηνή μπροστά από το θέατρο. Ίσως και με το DFB Cup και την πρόκριση στο Champions League;

Το δελτίο τύπου από την πόλη του Φράιμπουργκ:
«Φεστιβάλ φιλάθλων με παρουσίαση της ομάδας από τις 8 μ.μ. στην πλατεία της παλιάς συναγωγής - με ή χωρίς τρόπαιο: την ερχόμενη Κυριακή η πόλη του Φράιμπουργκ θα παρουσιάσει το Sport-Club Freiburg με δεξίωση στο χειμερινό φουαγιέ του θεάτρου της πόλης ως καθώς και με ένα μεγάλο φεστιβάλ θαυμαστών για το μεγάλο του, σας συγχαίρω για την αθλητική σας επιτυχία.

Ο δήμαρχος Μάρτιν Χορν προσκλήθηκε στη δεξίωση με μια καταχώριση στο Χρυσό Βιβλίο της πόλης. Η δεξίωση δεν θα γίνει στο δημαρχείο και στο μπαλκόνι του δημαρχείου, όπως συνηθίζεται σε μια τέτοια περίπτωση, λόγω δομικών εμποδίων στην πλατεία του δημαρχείου και της μεγάλης αναμενόμενης προσέλευσης κόσμου στην πλατεία. Στις 8 μ.μ., η ομάδα και η προπονητική ομάδα θα παρουσιαστούν στους φιλάθλους σε μια σκηνή μπροστά από το Stadttheater. Διότι τόσο το να φτάσεις στον τελικό του Βερολίνου όσο και η συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο με την έκτη θέση στον πίνακα της Bundesliga πρέπει να πανηγυριστεί. Και ίσως οι οπαδοί μπορούν τότε να καλωσορίσουν και τους κυπελλούχους του 2022».

Συντονιστής: Lennert Brinkhoff
Σχόλιο: Τομ Μπάρτελς

Η πόλη υποδέχεται τους ήρωες της.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 21.494
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #44 στις: Τρι 21 Ιούν 2022 19:59 »
💛🖤 𝝜 𝝢𝝩𝝤𝝦𝝩𝝡𝝤𝝪𝝢𝝩 𝝟𝝦𝝖𝝩𝝖 𝝛𝝮𝝢𝝩𝝖𝝢𝝤 𝝩𝝤 𝝥𝝤𝝙𝝤𝝨𝝫𝝖𝝞𝝦𝝤 𝝘𝝞𝝖 𝝩𝝤𝝪𝝨 𝝦𝝤𝝡𝝖𝝢𝝩𝝞𝝟𝝤𝝪𝝨!
🎫 Πριν καν μπει ο Ιούλιος, η Ντόρτμουντ πρόλαβε ήδη να ξεπουλήσει τα εισιτήρια διαρκείας της!
Ο αριθμός αυτών;
𝟱𝟱.𝟬𝟬𝟬!
Από την περσινή χρονιά, μόλις 200 άτομα δεν ανανέωσαν το εισιτήριο τους, δίνοντας την ευκαιρία σε κάποιους άλλο να γίνει κάτοχος διαρκείας.
Το κόστος αυτών ξεκινά από τα 𝟮𝟰𝟬€ ή αλλιώς 𝟭𝟰,𝟭𝟬 € το παιχνίδι!
🏟 Έχει τη μεγαλύτερη πληρότητα στην Ευρώπη
🔥 Έχει ένα από τα πιο καυτά πέταλα στον πλανήτη
Και o σύλλογος νιώθει την ανάγκη να ξεπληρώσει τους φιλάθλους της με προσιτές τιμές εισιτηρίων!

gazzetta.gr