Αθλητικά > άλλες ομάδες - ποδόσφαιρο

Για τους εραστές του Αγγλικού.....

<< < (113/113)

fon7:

--- Παράθεση ---

Κρέιβεν Κότατζ: Ένα γήπεδο διαφορετικό από τα άλλα

Έστω ότι είσαι ένας από αυτούς τους ευκατάστατους κυρίους που τα τελευταία χρόνια συρρέουν από όλο τον πλανήτη στην Αγγλία με σκοπό να αγοράσουν μια ομάδα. Η καθημερινότητα σου είναι γεμάτη πολυτέλειες, άνεση και μεγάλα μεγέθη. Το σπίτι μεγάλο, το αμάξι μεγάλο, το σκάφος μεγάλο, το υπόλοιπο των τραπεζικών λογαριασμών μεγάλο, η απληστία μεγάλη. Η μοίρα το φέρνει έτσι που το πρώτο σου εκτός έδρας παιχνίδι είναι με τη Φούλαμ κι εσύ αποφασίζεις να πάρεις μια πρώτη γεύση από τη μαγεία της Πρέμιερ Λιγκ, της ελίτ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.



Ο σοφέρ σου σε αφήνει σε ένα κοινό δρομάκι, έξω από έναν χαμηλό τοίχο με κόκκινα τούβλα που θεωρητικά σε χωρίζει από την… αίθουσα των VIP’s στην οποία σκοπεύεις να κάτσεις. Περνάς από μια στενή είσοδο, που νιώθεις ότι είναι φτιαγμένη για κοντούς ανθρώπους (ή ανθρώπους μιας άλλης εποχής, όπως εξηγεί κάθε φορά ο υπεύθυνος για το τουρ του γηπέδου), και σε οδηγούν σε ένα μικρό σπίτι, που είναι χωμένο ανάμεσα σε δυο κερκίδες.

Ανεβαίνεις μερικές εξωτερικές σκάλες, μπαίνεις σε ένα μικρό χολ, διασχίζεις το εσωτερικό ενός σχεδόν κανονικού σπιτιού, περνάς από μια αίθουσα γεμάτη τραπεζάκια που υποκρίνεται πως είναι κάτι σαν καφέ-μπαρ και σε οδηγούν σε ένα μπαλκονάκι με τρεις σειρές από ξύλινες πτυσσόμενες καρέκλες, από αυτές που έχεις δει μόνο σε παλιές ταινίες και σε καλά διατηρημένες εκκλησίες. Τους ενημερώνεις ότι μάλλον κάποιο λάθος έχει γίνει και ότι εσύ ψάχνεις τη σουίτα σου, εκεί που φιλοξενούνται τα μεγάλα κεφάλια των φιλοξενούμενων, με τους πουπουλένιους καναπέδες που έχουν μασίφ σκελετό οξιάς, τον πλουσιοπάροχο μπουφέ και τις θεόρατες HD τηλεοράσεις. Αυτοί όμως σου δείχνουν μερικές ξύλινες και οπτικά άβολες θέσεις κάπου στα αριστερά του μπαλκονιού και σου λένε “εκείνες είναι οι θέσεις σας κύριε, καλώς ήρθατε στο Κρέιβεν Κότατζ”.



Όπως πιθανόν θα είδατε ή θα πληροφορηθήκατε, ένα από τα πρώτα παιχνίδια της φετινής Πρέμιερ Λιγκ διεξήχθη στο γήπεδο της Φούλαμ, που επανήλθε στην πρώτη κατηγορία διατηρώντας την παράδοση που τη θέλει τα τελευταία χρόνια να παίζει τέλεια το ρόλο του ασανσέρ. Και μπορεί γενικότερα σαν σύλλογος να μην είναι τόσο ελκυστικός για τους ξένους φιλάθλους, αφού δεν έχει ούτε τις επιτυχίες, ούτε τον κόσμο, ούτε την αύρα που έχουν άλλες βρετανικές ομάδες, αλλά παραμένει εν μέρει ξεχωριστός χάρη και στο γήπεδο του.

Η ιστορία του Κρέιβεν Κότατζ ξεκινάει πολλές δεκαετίες πριν από την ίδρυση της ομάδας. Το πολύ μακρινό 1780 ο βαρόνος Γουίλιαμ Κρέιβεν έφτιαξε στο σημείο που βρίσκεται τώρα το γήπεδο μια εξοχική κατοικία (cottage στα αγγλικά). Εκείνη την εποχή στην περιοχή του Φούλαμ υπήρχε ένα δάσος που αποτελούσε ιδανική επιλογή για τους κατοίκους του Λονδίνου που ήθελαν να κυνηγήσουν. Το σπίτι του κυρίου Κρέιβεν ήταν για αρκετές δεκαετίες το ορμητήριο αρκετών εξ αυτών αλλά ταυτόχρονα λειτουργούσε και ως ένα μέρος που επέλεγαν διάφοροι ευγενείς που ήθελαν να ξεσκάσουν, κάνοντας μια βόλτα στα περίχωρα της πρωτεύουσας. Σύμφωνα με κάποιες φήμες, η συγκεκριμένη οικία έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς αρκετούς διάσημους, με πιο γνωστούς τη βασίλισσα Βικτωρια και τον συγγραφέα του ‘Σέρλοκ Χολμς’, Άρθουρ Κόναν Ντόιλ.

Η χρησιμότητα του ως εξοχική κατοικία έλαβε τέλος έναν περίπου αιώνα αργότερα, όταν το οίκημα καταστράφηκε ολοσχερώς από μια φωτιά που ξέσπασε τον Μάιο του 1888. Το οικόπεδο εγκαταλείφθηκε και έπρεπε να περάσουν έξι χρόνια για να ενδιαφερθεί ξανά κάποιος γι’αυτό. Κι εδώ μπαίνει στην ιστορία η Φούλαμ. Η ομάδα του Λονδίνου είχε ιδρυθεί το 1879 αλλά τα πρώτα 15 χρόνια της ιστορίας της τα πέρασε κάνοντας νομαδική ζωή. Στο διάστημα αυτό άλλαξε πολλά γήπεδα αλλά για διαφορετικούς λόγους δεν κατάφερε να στεριώσει σε κανένα. Για παράδειγμα, σε κάποια από αυτά δεν υπήρχε πουθενά χώρος για αποδυτήρια και οι παίκτες άλλαζαν ρούχα σε γειτονικές παμπ ενώ ένα από τα τελευταία που χρησιμοποίησε πριν ανακαλύψει το Κρέιβεν Κότατζ είχε ένα μικρό τεχνικό θεματάκι: Σε κάποιο σημείο του αγωνιστικού χώρου έστεκε αγέρωχο ένα… δέντρο.

Η διοίκηση της Φούλαμ αγόρασε το οικόπεδο το 1894, χρειάστηκε δυο ολόκληρα χρόνια για να το καθαρίσει και να το μετατρέψει από ένα μάτσο αποκαΐδια σε κανονικό γήπεδο και τελικά το εγκαινίασε το φθινόπωρο του 1896. Έναν αιώνα και μερικά χρόνια αργότερα, παίζει ακόμα στο ίδιο μέρος που οι πρώτοι της παίκτες ξεκίνησαν να γράφουν την ιστορία του συλλόγου. Η ιδιαιτερότητα της όμως δεν περιορίζεται στο ότι αγωνίζεται στον ίδιο ακριβώς χώρο για τόσες πολλές δεκαετίες. Το τρομερό με το Κρέιβεν Κότατζ είναι ότι το ίδιο το γήπεδο παραμένει σε κάποια σημεία αναλλοίωτο ακόμα και σήμερα που η ομάδα αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ της χλιδής και των αμέτρητων εκατομμυρίων!



Πιο συγκεκριμένα, η κεντρική κερκίδα, που χτίστηκε το 1905 (!) από τον αρχιτέκτονα Άρτσιμπαλντ Λιτς, τον άνθρωπο που σχεδίασε αρκετά από τα πρώτα μεγάλα γήπεδα σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία, θεωρείται σήμερα διατηρητέο κτίριο και γι’αυτό το λόγο η Φούλαμ δεν μπορεί να την κατεδαφίσει ή να αλλάξει πολλά πράγματα σε αυτή. Κάπως έτσι στο πάνω μέρος της κερκίδας υπάρχουν μέχρι και σήμερα εκατοντάδες ξύλινα πτυσσόμενα καθίσματα, σαν αυτά που είχαν τα γήπεδα τις εποχές που οι τηλεοπτικές μεταδόσεις ήταν ακόμα ασπρόμαυρες. Κι αυτή δεν είναι η μόνη “προστατευόμενη” κατασκευή του γηπέδου.

Όπως αναφέραμε και στον πρόλογο και σίγουρα θα έχετε προσέξει αν έχετε παρακολουθήσει έστω ένα εντός έδρας παιχνίδι της Φούλαμ, στη μια γωνία του γηπέδου υπάρχει ένα διώροφο σπίτι με ένα μπαλκόνι που έχει θέα στο γήπεδο. Το κτίριο αυτό κατασκευάστηκε και αυτό τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα και θεωρείται η συνέχεια του εξοχικού που είχε χτίσει ο βαρόνος Κρέιβεν πολλά χρόνια πριν. Για πολλές δεκαετίες εκεί στεγάζονταν όλα τα γραφεία του συλλόγου ενώ ένα μέρος του αποτελούσε και κανονική κατοικία, όπου έμενε μόνιμα ο φροντιστής του γηπέδου. Σήμερα ο πάνω όροφος είναι κάτι σαν αίθουσα αναψυχής για τους ανθρώπους της διοίκησης, τους συγγενείς των παικτών και τους επίσημους καλεσμένους του αντιπάλου, που βλέπουν μαζί το παιχνίδι από το γραφικό μπαλκόνι. Στο κάτω μέρος του κτιρίου βρίσκονται τα αποδυτήρια, που θεωρούνται από τα πιο μικρά της Πρέμιερ Λιγκ.



Στο παρελθόν η προοπτική να μετακομίσει η Φούλαμ σε ένα νέο, σύγχρονο γήπεδο είχε μελετηθεί από αρκετούς. Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις που εμφανιζόταν ένας νέος υποψήφιος επενδυτής για την ομάδα, οι οπαδοί ανησυχούσαν ότι αυτό που τον ενδιέφερε πρωτίστως είναι να βάλει χέρι στο πανάκριβο οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται το γήπεδο. Όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις, η πιθανότητα μετακόμισης δίχαζε και συνεχίζει να διχάζει τον κόσμο.

Υπάρχουν αυτοί που δεν μπορούν να σκεφτούν καν ότι μπορεί μια μέρα η Φούλαμ να εγκαταλείψει το Κρέιβεν Κότατζ ακόμα και με τις όποιες αδυναμίες του (το γήπεδο θεωρείται πολύ μικρό για τα δεδομένα της Πρέμιερ Λιγκ, τα ξύλινα καθίσματα προφανώς δεν είναι και τα πλέον αναπαυτικά ενώ υπάρχουν και θέσεις στην κερκίδα που δεν βλέπουν το 100% του αγωνιστικού χώρου) και υπάρχουν και οι άλλοι που θεωρούν πως για να αλλάξει επίπεδο η ομάδα πρέπει να αποκτήσει ένα μοντέρνο και μεγαλύτερο γήπεδο. Για την ώρα οι πρώτοι υπερνικούν σε κάθε τέτοια διχογνωμία και αρκετές φορές στο παρελθόν οι οργανωμένες διαμαρτυρίες τους ανάγκασαν τη διοίκηση να διακόψει κάθε σχετικό εγχείρημα.

Best chairs in the Premier League

@ViaplayFotball

Γι’αυτό το λόγο τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια να βελτιωθεί το Κρέιβεν Κότατζ στο βαθμό που είναι φυσικά εφικτό. Το 2019 ξεκίνησε η ολοκληρωτική ανάπλαση της κεντρικής κερκίδας που βρίσκεται δίπλα ακριβώς στο ποτάμι. Όταν αυτή παραδοθεί σε λίγο καιρό, το γήπεδο θα χωράει πλέον 29.600 θεατές, περίπου 7.000 περισσότερους από όσους χωρούσε προηγουμένως. Ακόμα και μετά από αυτήν τη μοντέρνα παρέμβαση όμως, η έδρα της Φούλαμ τοποθετημένη δίπλα ακριβώς από τον Τάμεση, σε μια αντικειμενικά όμορφη περιοχή γεμάτη δέντρα και ωραία μονοπάτια, με τις κλασικές ξύλινες καρέκλες του, με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της εξωτερικής πλευράς του και με το γραφικό σπιτάκι δίπλα στο κόρνερ, θα παραμείνει ένα πολύ ξεχωριστό γήπεδο, από αυτά που γοητεύουν ακόμα αρκετούς φιλάθλους που το θεωρούν ως μια από τις καλύτερες εκτός έδρας εκδρομές του αγγλικού πρωταθλήματος.
--- Τέλος παράθεσης ---
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

fon7:

--- Παράθεση ---

Η ιστορία του υπέρβαρου κέρβερου της εστίας
Είναι αλήθεια ότι αν ανατρέξεις στο παρελθόν, με τη βοήθεια των κατάλληλων πηγών, όπως η αμείλικτη εργοδοσία του sombrero ας πούμε, το παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από μικρές και άγνωστες κάποιες φορές, αλλά ωραίες και ενδιαφέρουσες ιστορίες, που κάποιες φορές ισορροπούν στα όρια του πραγματικού γεγονότος και του αστικού μύθου, αλλά αυτό συνήθως τις κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσες. Όταν λοιπόν ο duendes μου έστειλε την ιστορία ενός τύπου που έκανε καριέρα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με το παρατσούκλι “χοντρούλης”, η πρώτη μου σκέψη ήταν το αθάνατο ποδοσφαιρικό κλισέ των παιδικών μας χρόνων στην αλάνα, “ο χοντρός πάντα παίζει τέρμα”. Η ιστορία αυτού του απίστευτου τερματοφύλακα, με έναν περίεργο τρόπο, το επιβεβαιώνει και το διαψεύδει ταυτόχρονα.

Μπορεί πλέον να ζούμε στην εποχή  των παικτών-ρομπότ τύπου Νόιερ ή των παικτών-μοντέλων τύπου Κριστιάνο, έναν αίωνα πριν ωστόσο, ο William “Fatty” Foulke, ένας άνθρωπος που συνδύαζε το ύψος του Μάνουελ Νόιερ και το βάρος του Θεόδωρου Πάγκαλου, όχι απλά έκανε καριέρα ταυτόχρονα ως τερματοφύλακας (και ως παίκτης του κρίκετ επίσης), αλλά κατάφερε να κατακτήσει δύο φορές το FA Cup με τη φανέλα της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ αλλά και να πάρει μεταγραφή στην Τσέλσι.



Ο Foulke, από το ντεμπούτο του στην Σέφιλντ, σε ηλικία 19,5 περίπου ετών, φαινόταν ότι ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση ποδοσφαιριστή. Δεν ήταν συχνό φαινόμενο άλλωστε τερματοφύλακας του σωματότυπού του, αφού με ύψος πάνω από 1.90 και βάρος γύρω στα 150 κιλά οι συμπαίκτες του αμυντικοί, έμοιαζαν μπροστά του με μικρά του αδέρφια, ενώ οι κατά βάση μυώδεις αντίπαλοι επιθετικοί, που είχαν συνηθίσει να τζαρτζάρουν τους τερματοφύλακες σε προσωπικές μονομαχίες βάζοντάς τους κυριολεκτικά στα δίχτυα (κάτι πολύ σύνηθες εκείνη την εποχή) έμοιαζαν με μπαλαρίνες σε αγώνα σούμο. Ο τερματοφύλακας-γίγαντας γρήγορα αναδείχθηκε σε μια πραγματική ατραξιόν, αφού παρά το (με διαρκείς αυξητικές τάσεις) μέγεθός του, είχε αξιοθαύμαστη ευλυγισία και φοβερή ικανότητα στην απόκρουση πέναλτυ, στοιχεία που μεγάλωναν διαρκώς τη δημοφιλία του και τον οδήγησαν, μεταξύ άλλων, σε μεταγραφή στην Τσέλσι καθώς και σε μια συμμετοχή με την Εθνική Αγγλίας σε ένα άνετο 4-0 εναντίον της Ουαλίας.

Οι ιστορίες γύρω από τον Foulke όπως είναι φυσικό πολλές, χωρίς να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ποιες από αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και ποιες είναι απλά υπερβολικές, όπως για παράδειγμα αυτές που αναφέρονται στην παροιμιώδη αγάπη του για το φαγητό και στο πώς έφτανε νωρίτερα από τους συμπαίκτες του στο πρωινό γεύμα, τρώγοντας μόνος του σχεδόν όλο το φαγητό της ομάδας, ή απλά στα όρια του αστικού μύθου όπως το ότι ο ποδοσφαιρικός ύμνος “Who ate all the pies” γράφτηκε γι’αυτόν. Κάποιες άλλες, σχετικές με τον εκρηκτικό του χαρακτήρα, τον θέλουν σε μια περίπτωση που του μίλησε προσβλητικά ένας αντίπαλος επιθετικός, να τον πιάνει από τους αστραγάλους, κρατώντας τον ανάποδα πάνω από το λασπωμένο τερέν, ενώ μετά το τέλος του πρώτου τελικού Κυπέλλου του 1902, διαμαρτυρόμενος για ένα γκολ της Σαουθάμπτον που θεώρησε ότι δεν έπρεπε να μετρήσει, κυνήγησε γυμνός τον διαιτητή, αναγκάζοντάς τον να κρυφτεί σε μια ντουλάπα και χρειάστηκε η παρέμβαση αρκετών υπαλλήλων της ομοσπονδίας για να τον συγκρατήσουν και να μην σπάσει την ντουλάπα και πιθανότατα και τον ίδιο τον άτυχο διαιτητή. Σε έναν άλλο αγώνα που έπιασε δύο πέναλτυ, λέγεται ότι ο αντίπαλος επιθετικός που τα εκτέλεσε είπε με παράπονο “τι άλλο να έκανα, δεν υπήρχε χώρος στην εστία να σημαδέψω”. Αυτό που είναι εξακριβωμένο είναι ότι, έστω και συμπτωματικά, ο Foulke είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη των ball boys, αφού κατά τη διάρκεια των αγώνων, για να δώσουν ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στο τεράστιο μέγεθός του και να αποσπάσουν την προσοχή των αντιπάλων, έβαζαν δύο μικρά αγόρια πίσω από την εστία του. Τα πιτσιρίκια πολλές φορές έτρεχαν και επέστρεφαν τις μπάλες που κατέληγαν εκτός αγωνιστικού χώρου, και τελικά έγιναν θεσμός.



Ελάχιστη σημασία έχει αν όλες αυτές οι ιστορίες ισχύουν 100%, αφού ούτως ή άλλως αποτελούν μέρος του γοητευτικού μύθου ενός ανθρώπου που κατάφερε να κάνει αυτό που αγαπούσε, σχεδόν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, ακόμα και μέσα από τις αδυναμίες του και τις καταχρήσεις στις οποίες τον οδήγησαν. Πιθανότατα στην εποχή που οι διάφοροι Κριστιάνο και Μπέκαμ με τους άψογους κοιλιακούς και τα ψαγμένα τατού αποτελούν icons και clean cut πρωταγωνιστές σε διάφορες διαφημιστικές καμπάνιες, να δυσκολευόμαστε να φανταστούμε έναν τύπο σαν τον Foulke σαν κάτι περισσότερο από πρωταγωνιστή σε διαφήμιση συνοικιακού μπεργκεράδικου σε τελειωμένο τηλεοπτικό σταθμό τοπικής εμβέλειας. Η ιστορία όμως έγραψε ότι ο Foulke κατάφερε πολλά περισσότερα. Και μπορεί να άφησε αυτή τη μάταιη ζωή σε ηλικία 42 μόλις ετών (με επίσημη αιτία θανάτου την κίρρωση), το σίγουρο όμως είναι πως έφυγε χορτάτος.
--- Τέλος παράθεσης ---
sombrero.gr

fon7:
Η Αγγλία έδιωξε τον Μπόρις Τζόνσον γιατί τον θεωρούσε ανίκανο, έβαλε στη θέση του την Λιζ Τρας, 1,5 μήνα μετά την απομακρύνει ενώ αυτή δήλωνε μια μέρα πριν πως δεν πρόκειται να φύγει και τώρα θέλει να φέρει ξανά πίσω τον Μπόρις Τζόνσον! Αυτή δεν είναι χώρα, αυτή είναι ΠΑΕ της Σούπερ Λιγκ.

Και για να προλάβουμε σχόλια με πιθανές προτάσεις, όχι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να δεχτούν οι Άγγλοι έναν Ιρλανδό για πρωθυπουργό.

El Sombrero

fon7:
Ο Βιτσάι Σριβανταναπράμπα, έφυγε απο την ζωή στις 27 Οκτωβρίου 2018.
Ο πρόεδρος της Λέστερ, που έμεινε στην ιστορία!
'Ενας μεγάλος παράγοντας και ένας μεγάλος άνθρωπος!
Ξεπλήρωσε το χρέος των 100 εκατομμυρίων που είχε η Λέστερ, όταν την αγόρασε.
Έκανε δωρεά δύο εκατομμυρίων δολαρίων στο τοπικό παιδιατρικό νοσοκομείο.
Έκανε δωρεά ενός εκατομμυρίου δολαρίου στο Κεντρικό Νοσοκομείο του Λέστερ.
Έκανε δωρεά δύο εκατομμύρια δολάρια στο ιατρικό τμήμα του Πανεπιστημίου του Λέστερ.
Έχει δωρίσει 22 χιλιάδες δολάρια σε έναν τοπικό σύλλογο που μελετά πιθανές θεραπείες για μια πολύ σπάνια γενετική ασθένεια, αυτό έγινε μετά τη διάγνωση ενός νεαρού οπαδού της Λέστερ.
Σε κανονική βάση μοίραζε κασκόλ και μπύρες κατά τη διάρκεια των εντός έδρας αγώνων της Λέστερ!
Έφερε την Λέστερ πίσω στην Πρέμιερ Λιγκ και μετά την κατέκτησε.
Έχει οδηγήσει τον σύλλογο στα προημιτελικά του Champions League για πρώτη φορά στην ιστορία του
Έκανε δώρο σε κάθε παίκτη μια BMW αφού κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή!
Μάλιστα δημιούργησε μια πρωτοφανή αίσθηση κοινότητας μεταξύ συλλόγου και πόλης, αφήνοντας πίσω έναν υγιή σύλλογο εξοπλισμένο για να συνεχίσει στο υψηλότερο επίπεδο.

Dieci

Μάλιστα δημιούργησε μια πρωτοφανή αίσθηση κοινότητας μεταξύ συλλόγου και πόλης, αφήνοντας πίσω έναν υγιή σύλλογο εξοπλισμένο για να συνεχίσει στο υψηλότερο επίπεδο.

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[*] Προηγούμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση