Αποστολέας Θέμα: Ελληνικό ποδόσφαιρο  (Αναγνώστηκε 9803 φορές)

Αποσυνδεδεμένος dio

  • Full Member
  • ***
  • Μηνύματα: 189
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #100 στις: Δευ 05 Απρ 2021 17:43 »
Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης είναι αστεία

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #101 στις: Δευ 05 Απρ 2021 17:45 »
Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης είναι αστεία
Οι πιο σοβαρές έρευνες που αφορούν το ποδόσφαιρο συνήθως ξεχνούνται σε κανένα συρτάρι ή της εφαρμόζουμε κατά το δοκούν.

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3.072
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #102 στις: Δευ 05 Απρ 2021 18:59 »
Εμείς τον ίδιο αριθμό φιλάθλων με τον αστέρα Τρίπολης;ο Απόλλωνας διπλάσιους οπαδούς από τον Παναιτωλικό; όχι ότι γεμίζουν οι Ζωσιμάδες κ έχουμε κ μεις να λέμε ....


Για το γάιδαρο καβάλα η έρευνα....
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #103 στις: Πεμ 15 Απρ 2021 20:08 »


Ουγγαρία-Ελλάδα 11-1 25-3-1938

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #104 στις: Πεμ 15 Απρ 2021 20:13 »
Υπέροχος Ματθαίος Μαρουκάκης, ο Κριστιάνο Ρονάλντο των αγύμναστων.


Εδώ το γκολ του:

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #105 στις: Παρ 16 Απρ 2021 18:07 »
Ζαΐμι: «Όλα ξεκίνησαν με μια υπογραφή σ' ένα κωλόχαρτο»

Οι σφαίρες στα Τίρανα, το ξύλο που έτρωγε στις προπονήσεις στην Προοδευτική από τους συμπαίκτες του, η υπογραφή σε κωλόχαρτο για 100.000 δραχμές.  Ο Αλέξανδρος Ζαΐμι μίλησε στο gazzetta.gr και τον Παναγιώτη Δαλαταριώφ στη μοναδική συνέντευξη που έχει παραχωρήσει στην Ελλάδα εδώ και 26 χρόνια!
 

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Δαλαταριώφ

Πριν από 26 χρόνια, ο Ρολάντ Ζαΐμι πατάει για πρώτη του φορά το πόδι του στο «Κλουβί», στο γήπεδο της Προοδευτικής. Ερωτεύτηκε αμέσως. Κι όπως όλες οι ιστορίες αγάπης και πάθους κρύβουν πόνο, έτσι κι αυτό το story που θα διαβάσετε παρακάτω έχει αρκετές πληγές.
 
Σήμερα, 26 χρόνια μετά, ο Αλέξανδρος Ζαΐμι (βαφτίστηκε με ελληνικό όνομα στη Ρόδο), δεν έχει κρατήσει μέσα του τ' άσχημα και μέσω του gazzetta.gr ξετυλίγει την ιστορία της ζωής του. Από τα Τίρανα στην Ελλάδα, οι 100.000 δραχμές που έπαιρνε ανά ματς, το μηδενικό συμβόλαιο που ήταν ένα κομμάτι χαρτιού τουαλέτας, οι δυσκολίες μέχρι να τον αποδεχτούν οι συμπαίκτες του και το όνειρο να πάει στην ΑΕΚ. Ένα όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε λόγω των τρελών απαιτήσεων του τότε ιδιοκτήτη της ομάδας, Γιάννη Καρρά, για τον οποίο λέει τα καλύτερα.
Από τις σφαίρες στην Αλβανία, στην Ελλάδα από την οποία δεν θα έφευγε ούτε για την Μπαρτσελόνα.

Ο Ζαΐμι στη στη συνέντευξη της ζωής του. Στη μοναδική συνέντευξη που έχει παραχωρήσει σε ελληνικό Μέσο.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λώλος

Κατ' αρχάς να σε ευχαριστήσω θερμά που δέχτηκες να μιλήσεις. Δεν το 'χεις κάνει ποτέ, αν δεν κάνω λάθος. Γιατί;

«Ήμουν βλάκας, αλλά εντάξει, η απόφαση μου αυτή είχε και μία βάση. Με έπαιρναν τηλέφωνο να πάω στην Αθλητική Κυριακή κα σε άλλες εκπομπές, όμως, δεν ήξερα καλά ελληνικά και ντρεπόμουν. Στην τηλεόραση δεν έχω βγει ποτέ. Ούτε όταν έπαιζα μπάλα δεν το έκανα. Πόσω δε όταν σταμάτησα. Δεν νιώθω καλά μ' αυτά. Δεν το 'χω ρε φίλε. Βέβαια, τώρα στο γιο μου θα του πω όταν φτάσει σ' αυτό το επίπεδο να μιλάει. Δεν υπάρχει το "δεν νιώθω καλά, δεν κέρδισα". Αν του λένε από ένα σοβαρό Μέσο να πάει, θα πρέπει να το κάνει. Ακόμη κι αν έχει χάσει η ομάδα του και είναι χάλια ψυχολογικά».

Είσαι στην Ελλάδα πάνω από 20 χρόνια. Σε μάθαμε ως Ρολάντ Ζαΐμι και σήμερα λέγεσαι Αλέξανδρος Ζαΐμι. Πώς θυμάσαι εκείνες τις μέρες που ήρθες από τα Τίρανα στη χώρα μας; Πώς σε αντιμετώπισαν εδώ;

«Είμαι 25 και πάω για 26 χρόνια στην Ελλάδα. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα. Θυμάμαι την πρώτη μέρα που ήρθα στην Ελλάδα. Ήμουν πολύ μικρός στην ηλικία, δεν είχα φύγει ποτέ μακριά από την οικογένειά μου και ήταν πολύ δύσκολα. Παρόλα αυτά, επειδή ως χαρακτήρας είμαι σκληρό παιδί και τσαμπουκά τα κατάφερα. Τότε, στην Αλβανία, για να επιβιώσεις έπρεπε να ήσουν σκληρός. Διαφορετικά ήταν δύσκολα.

Ήρθα, λοιπόν, στην Ελλάδα για μια ομάδα όπως είναι η Προοδευτική, που οικονομικά ήταν πολύ δύσκολα. Από την πρώτη μέρα που με έφεραν στον Κορυδαλλό και μπήκα στο γήπεδο το ερωτεύτηκα. Λέω μέσα μου "εδώ είμαι, θα κάνω ό,τι καλύτερο για μένα και για την ομάδα, αν τελικά μείνω". Την άλλη μέρα πήγα στα 3-5 Πηγάδια, μαζί με έναν άλλο συμπαίκτη, τον Τσιούρη. Εκείνος δεν έμεινε, εμένα με κράτησαν και έτσι ξεκίνησε η ιστορία μου στην Ελλάδα».

Ήρθες από μια χώρα με τόσα προβλήματα.

«Όταν έφυγα εγώ το 1996-1997, θυμάμαι ότι περνούσες τα φανάρια και πυροβολούσαν στα πέντε μέτρα. Είχα ξαπλώσει κάτω. Γάζωναν τ' αμάξια. Περνούσες το φανάρι και σε πυροβολούσαν ή αν σε έβλεπαν να φοράς καλά ρούχα στα έπαιρναν. Σ' άφηναν με το σώβρακο. Πολλές φορές μου είχαν βγάλει τη μπλούζα. Σε έγδυναν στο δρόμο».

Δεν έπαιζε ρόλο ότι ήσουν ποδοσφαιριστής;

«Το ποδόσφαιρο στην Αλβανία είχε χαθεί τότε, ο κόσμος ήθελε να ζήσει. Σε σκότωναν στο δρόμο. Όταν έφυγα εγώ άνοιξαν τα στρατόπεδα, πήραν τα όπλα και τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Εγώ αυτό δεν το έζησα, το έζησαν οι γονείς μου τους οποίους τους έφεραν κατευθείαν στην Ελλάδα».

Νιώθεις Ελληνας;

«Εχω βαφτιστεί Έλληνας. Θα σου πω την αλήθεια, στη ζωή μου δεν θα άλλαζα τίποτα, είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος. Μπορεί να έχω περάσει όλα αυτά που έχω περάσει αλλά είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος που βρέθηκα σ' αυτή τη χώρα. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ, μα ποτέ, τη στιγμή που ήμουν στο αεροπλάνο και επέστρεφα από την Κύπρο. Έβλεπα την Αθήνα από ψηλά και είπα "Θεέ μου, σε παρακαλώ πολύ μη με κάνεις ποτέ να φύγω απ' αυτήν τη χώρα. Να μη με ζητήσει ούτε η Μπαρτσελόνα, αν είναι να φύγω". Εγώ δεν ήρθα εδώ για να αλλάξω την Ελλάδα, η Ελλάδα άλλαξε εμένα. Εγω προσαρμόστηκα στα έθιμα της Ελλάδας. Από την πρώτη μέρα που ήρθα στην Ελλάδα ένιωθα Έλληνας. Δεν νιώθω Έλληνας, είμαι Έλληνας. Βαφτίστηκα το 2005 στην κολυμπήθρα κανονικά, στη Ρόδο, με νονό τον συμπαίκτη μου τον Σιδηρόπουλο. Είχαν έρθει και οι Χουζούρης, Ανδράλας, Ρουτζιέρης.Ξεκίνησα να λέω το "Πιστεύω" και με κορόιδευαν γιατί δεν το είχα μάθει καλά».

Πώς ήταν το πρώτο διάστημα στην Προοδευτική;

«Θυμάμαι όταν γυρίσαμε από την προετοιμασία οι μόνοι ξένοι στην ομάδα ήμασταν εγώ, ο Αφάς κι ο Αλί Ντιπ, ένας άλλος Σύριος. Ο Ντιπ έφυγε στις πρώτες αγωνιστικές λόγω οικονομικών θεμάτων. Ο Αφάς έφυγε μετά από 5-6 αγωνιστικές και πήγε στον Ιωνικό. Ήμουν ο μόνος ξένος με 28 Έλληνες. Ήταν λογικό να είναι λίγο δύσκολα. Ο Γαϊτάνος αρχικά ήταν εκείνος που με κράτησε στην ομάδα και μετά ήρθε ο Κόβης.

Επειδή δεν είχε έρθει η μπλε κάρτα μου δεν έπαιξα στις πρώτες δύο αγωνιστικές που χάσαμε από Παναιτωλικό στην έδρα μας 0-1 και στη Λάρισα. H ομάδα τότε ήταν στη Β' Εθνική. Ο Γαϊτάνος ύστερα απ' αυτές τις δύο ήττες έφυγε και ήρθε ο Κόβης. Το πρώτο μου ματς που έπαιξα με την Προοδευτική ήταν με τα Γιάννενα ως. Χάναμε 1-0 και ισοφάρισα προς το τέλος 1-1. Πρώτο παιχνίδι και πρώτο γκολ».



Αυτό το γκολ βοήθησε στο να σε αποδεχτεί κι ο κόσμος πιο γρήγορα;

«Βέβαια, από την αρχή έδειξα ότι έχω μπει στην ομάδα, ότι δεν τα παρατάω, ότι παλεύω... Η εικόνα μου αυτή άρεσε πολύ - ειδικά στην Προοδευτική που είναι ομάδα με τσαμπουκά και ήθελε τέτοιους παίκτες. Αυτά ήταν τα καλά».

Δηλαδή;

«Κοίτα. Εκτός από το ότι έπρεπε να με αποδεχτεί ο κόσμος, έπρεπε να με αποδεχτούν κι οι συμπαίκτες μου. Υπήρχε και λίγο ρατσισμός, αλλά πιστεύω ότι είναι λογικό. Ήταν μια παρέα και ήρθα ξαφνικά εγώ από το πουθενά. Σε κάθε προπόνηση έπεφταν μάχες. Με Ντάγκα, Γιαννόπουλο, Παπαχρόνη, Αγγελόπουλο έπεφτε πολύ ξύλο. Πολύ ξύλο. Μέχρι που και εκείνοι αντιλήφθηκαν ότι εγώ δεν καταλάβαινα και με άφηναν στην ησυχία μου».

Παρέα σε έκαναν;

«Στην αρχή με τον μόνο που έκανα παρέα ήταν ο Αντώνης Μόλακας (φροντιστής της Προοδευτικής)».

Και μετά;

«Παίξαμε στην έδρα μας με τον Πανελευσινιακό. Είχαμε δύο σερί εντός. Απ' αυτό το ματς και μετά είπα ότι αν δεν πληρωθώ δεν ξαναπαίζω. Δεν έκανα προπόνηση. Ήμουν τρεις μήνες στην ομάδα και δεν είχα πάρει δραχμή. Κι εκείνοι από τη διοίκηση πήραν στο ξενοδοχείο και μου έβγαλαν τα ρούχα στο δρόμο. Γύρισα στο ξενοδοχείο από την προπόνηση που δεν έκανα και μου λέει εκεί ο υπάλληλος "δεν μπορείς να μείνεις άλλο εδώ, από την ομάδα δεν πληρώνουν το ξενοδοχείο".

Τότε πήρα τηλέφωνο στην Αλβανία τους γονείς μου για να βρουν εκείνον που με έφερε στην ομάδα, αν θυμάμαι καλά τον λένε Ευθυμίου. Εγώ κι ο Γιούπι, ήμασταν οι πρώτες μεταγραφές στην Αλβανία με λεφτά το 1995. Από τη Ντιναμό Τιράνων πήγαμε στην Παρτιζάν. Ο Γιούπι τώρα είναι σχολιαστής. Ο Ευθυμίου, λοιπόν, βρήκε κάποιον μέσα στην Παρτιζάν και πήρε την μπλε κάρτα χέρι με μέχρι. Απ' ότι έμαθα, η Προοδευτική του πλήρωσε 4.000.000 δραχμές για να πάρουν εκείνη την μπλε κάρτα μου.

Ο Ευθυμίου μού είπε να υπογράψω ότι εκείνος ήταν ο μάνατζερ μου, για να μην με πάρει άλλος. Εγώ υπέγραψα. Μόνο που αυτό που υπέγραψα ήταν ένα 5ετές μηδενικό συμβόλαιο με την Προοδευτική. Όταν με έφεραν στην Ελλάδα, εκείνος πήρε τα λεφτά, έδωσε την μπλε κάρτα και εξαφανίστηκε. Δεν τον είδα ποτέ ξανά αυτόν τον άνθρωπο.

Η μητέρα μου, λοιπόν, πήρε τηλέφωνο τότε στο ξενοδοχείο και έτσι έμεινα. Για μία εβδομάδα έκανα μόνος μου προπόνηση γύρω γύρω στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, γιατί έμενα στην Καστέλα. Εκεί ήταν το ξενοδοχείο. Λίγες μέρες μετά οι γονείς μου με πήραν τηλέφωνο για να γυρίσω πίσω. Ήμουν από τα καλύτερα ονόματα στην Αλβανία. Θα είχα ομάδα και θα ήμουν σπίτι μου».

Τί απάντησες;

«Είπα πως "ό,τι και να γίνει στην Αλβανία δεν ξαναγυρίζω, ακόμα κι αν έπρεπε να κάνω δουλειά". Δεν ήθελα με τίποτα να με πουν "αποτυχημένο". Δεν είναι ότι δεν έπαιζα γιατί δεν έκανα, αλλά γιατί ήθελαν να μη μου δώσουν δραχμή».



Ποιος ήταν αυτός που έδωσε εντολή για να φύγεις από το ξενοδοχείο;

«Δεν ξέρω ποιος ήταν. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι αυτήν τη μία βαλίτσα που είχα την είχαν πετάξει έξω από την κεντρική πόρτα. Μετά με πήρε ο Ευθύμης Τσαλουχίδης (κανόνιζε τις μεταγραφές στην Προοδευτική) και μου είπε "έλα πίσω, θα σου κάνω συμβόλαιο και θα παίρνεις 100.000 δραχμές για κάθε συμμετοχή". Το συμβόλαιο ήταν ένα... κωλόχαρτο. Εκεί που καθόμασταν έκοψε ένα κομμάτι χαρτιού και βάλαμε τις υπογραφές μας. Ετσι γύριζα στην Προοδευτική. Βέβαια ποτέ δεν έπαιρνα τα λεφτά στην ώρα μου. Επρεπε να "πλακώνομαι" ή να κάνω ότι είμαι τραυματίας. Επρεπε να επιβιώσω».

Πολύ δύσκολα δηλαδή.

«Τους πρώτους 3,5μήνες που έμενα στην Καστέλα πήγαινα στο γήπεδο, στον Κορυδαλλό με τα πόδια. Μόνο μία φορά με πήρε μαζί του ο Αφάς, γιατί η γυναίκα του δούλευε στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου που έμενα. Τα λεφτά που έπαιρνα τελείωναν πολύ γρήγορα όταν χρησιμοποιούσα ταξί. Εμπαινα πρώτος και κατέβαινα δέκατος. Όταν έβλεπαν ότι δεν ξέρω ελληνικά, με έκαναν κύκλο και πλήρωνα 6.000 δραχμές για μια κούρσα που έκανε 300 δραχμές. Ετσι σταμάτησα το ταξί. Μετά η ομάδα μού έδωσε σπίτι και με έβαλαν σ' ένα διαμέρισμα μαζί με τον Καραναστάση».

Τον τερματοφύλακα.

«Ναι. Δίναμε μάχες στην αρχή και μ' αυτόν. Ήταν ένα μικρό παιδί και ήθελε την ησυχία του, όπως και εγώ. Ξαφνικά τον έβαλαν να μείνει με κάποιον που δεν ήξερε. Δίναμε μάχες. Επειδή δεν μου έδινε κλειδί, θυμάμαι ότι με είχε αφήσει να τον περιμένω έξω από το σπίτι μέχρι τις 2-3 τα ξημερώματα. Μετά καθόμουν μέσα γιατί φοβόμουν να βγω επειδή θα με άφηνε έξω. Εβλεπα τηλεόραση και όταν ερχόταν μου άλλαζε κανάλια. Μία μέρα "σκοτωθήκαμε" και τελικά με έβαλαν σε δικό μου διαμέρισμα.

Στο δεύτερο γύρο άλλαξαν όλα. Κάναμε εξαιρετική πορεία, έγινα ένα με την ομάδα και ανεβήκαμε κατηγορία.

«Απ' όταν ξεκίνησα να παίζω σταμάτησαν τα πολλά προβλήματα. Πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα ήταν δύσκολα. Μετά με πρόσεχαν. Ήμουν ο μόνος ξένος στην ομάδα, όπως είπα και στη συνέχεια με έκαναν να μη νιώθω ξένος. Μου έκανα πλάκα επειδή δεν μιλούσα τα ελληνικά τόσο καλά.

Όλα αυτά δεν θα τα άλλαζα. Αν έπρεπε να τα ζήσω όλα από την αρχή, θα έκανα πάλι τα ίδια».

Ο Καραναστάσης σού ζήτησε συγγνώμη;

«Τα βρήκαμε ρε 'συ. Δεν τον αδικώ, ήταν 17 χρονών. Όσο να 'ναι ήθελε την ησυχία του, ο καθένας θέλει την ησυχία του. Τον αγαπάω, όπως κι όλους τους συμπαίκτες μου. Μετά κάναμε όλοι παρέα, είχαμε τις πλάκες μας. Ήταν ωραία...».

Ποιο ήταν το πιο σημαντικό σου ματς στην Προοδευτική - ειδικά στη χρονιά της ανόδου;

«Όταν ήρθα εδώ, ήξερα ότι θα κάνω παίρνω 70.000.000 δραχμές και όχι ότι θα μείνω τελικά μ' ένα μηδενικό συμβόλαιο. Αυτός που με έφερε το μόνο καλό που μου έκανε ήταν ότι μ' έφερε σ' αυτήν τη χώρα. Θα ήταν καλύτερα αν έπαιρνα και λεφτά αλλά ακόμη και έτσι δεν με πειράζει.

Όσον αφορά στα παιχνίδια, θυμάμαι ότι τον πρώτο καιρό ήμασταν πολύ ταλαιπωρημένοι, παλεύαμε για να σωθούμε. Ήμασταν προτελευταίοι στον πρώτο γύρο, ήταν πολύ δύσκολα. Οικονομικά ήμασταν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Πηγαίναμε στις αποστολές χωρίς φόρμες. Τις πρώτες φόρμες τις πήραμε στην πρώτη αγωνιστική του δεύτερου γύρου στον Παναιτωλικό. Μας έφεραν 16 φόρμες Diadora και νιώθαμε ότι φορούσαμε κοστούμι Armani. Σ' εκείνο το ματς με τον Παναιτωλικό άλλαξαν όλα. Ήρθαμε 1-1 με γκολ του Αλμανίδη, σ' ένα γήπεδο με 6.000 κόσμο. Μετά κάναμε 11 σερί νίκες. Στο δεύτερο γύρο, χάσαμε από τις Σέρρες και τον Πανιώνιο και έτσι βγήκαμε δεύτεροι και ανεβήκαμε».

Ο Κόβης, με τον οποίο ανεβήκατε ήταν ο προπονητής «κλειδί» για εσένα;

«Εγώ θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Γαϊτάνο, που με κράτησε και πίστευε πάρα πολύ σε μένα. Παρόλο που δεν έπαιξα με εκείνος, εκείνος ήταν ο λόγος που έμεινα στην Ελλάδα. Ο Κόβης ήταν πολύ καλός προπονητής αλλά λίγο αυστηρός. Όμως, είχε μεγάλο μερίδιο στην επιτυχία της ανόδου, γιατί κατάφερε να κρατήσει μια ομάδα που είχε τόσα πολλά οικονομικά προβλήματα».


Ο Κόβης στον πάγκο της Προοδευτικής

Πόσα γκολ έβαλες στην πορεία της ανόδου;

«Εγώ πέτυχα 9 κι ο Αλμανίδης ήταν ο πρώτος σκόρερ με 14. Βέβαια, εγώ στη ζωή μου δεν εκτελούσα πέναλτι. Μόνο μία φορά βάρεσα. Παρακάλεσα τον Αλμανίδη. Είχα επιστρέψει από έναν τραυματισμό στους κοιλιακούς, σ' ένα ματς με τον Πανηλειακό, το έχασα και δεν εκτέλεσα ποτέ ξανά. Ήταν η πρώτη κι η τελευταία. Πιστεύω ότι αυτό ήταν λάθος μου γιατί αν εκτελούσα, μπορεί να είχα κι άλλη καριέρα».

Αφού είχες τσαμπουκά γιατί δεν πήγαινες στην άσπρη βούλα;

«Δεν ξέρω, δεν μπορώ να το εξηγήσω».

Το τελευταίο ματς της χρονιάς;

«Δεν μπορώ να ξεχάσω την τελευταία αγωνιστική στη Δράμα. Η Δόξα ήταν διαλυμένη και μαζεύτηκαν για να παίξουν μ' εμάς. Κάναμε ένα πολύ καλό ματς, νικήσαμε 0-2 κι η χαρά για την άνοδο ήταν απίστευτη. Εχω ακόμη τις φωτογραφίες. Είχαμε ανέβει στα κάγκελα, από τις πιο ωραίες μέρες τις ζωής μου. Ύστερα από τόσες δυσκολίες, η χρονιά έληξε με τον καλύτερο τρόπο. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ».

Πώς θυμάσαι την πρώτη χρονιά στην Α' Εθνική;

«Ήμασταν καλύτερα. Και οικονομικά τα πράγματα ήταν πιο βελτιωμένα... Εγώ από 100.000 δραχμές το ματς, έπαιρνα 200.000 δραχμές».

Τα έπαιρνες;

«Αν έπαιζα, ναι. Ίσως και κάποιοι συμπαίκτες μου να θυμούνται ότι είχα παίξει και με 41 πυρετό, με ραγισμένα πλευρά, με διάστρεμμα που ο αστράγαλός μου ήταν μεγαλύτερος από το κεφάλι μου. Δεν τα έλεγα, γιατί έπρεπε να παίξω και να πληρωθώ. Είχα πολλούς τραυματισμούς και δεν μιλούσα γιατί αν δεν αγωνιζόμουν αυτά τα 200 χιλιάρικα δεν θα τα έπαιρνα ποτέ. Που έτσι κι αλλιώς στην ώρα τους δεν τα έπαιρνα ποτέ.

Αλλά όταν είσαι μικρός και είσαι παθιασμένος τα βλέπεις κι αλλιώς. Εγώ δεν ξεκίνησα την μπάλα ως επάγγελμα. Επαιζε ο πατέρας μου, μου έβαλε το μικρόβιο, το αγαπούσα και δεν το είδα ποτέ ως επάγγελμα. Όταν είσαι μικρός το μόνο που θες είναι να το ευχαριστιέσαι».

Καλά, επιτρεπόταν να παίζεις επαγγελματικά χωρίς συμβόλαιο;

«Τότε ναι. Το 1999-2000 άλλαξε αυτός ο κανονισμός. Τη χρονιά που έπεσε η Προοδευτική και πήγα δανεικός στον Ατρόμητο, όταν γύρισα την άλλη σεζόν μου έκαναν συμβόλαιο. Έπαιρνα 7.000.000 δραχμές μικτά. Και στην αρχή από τους 28 παίκτες οι περισσότεροι παίκτες ήταν στην ίδια μοίρα μαζί μου. Οι 24 πάλευαν για να μπορούν να ζήσουν. Κάποιοι κέρδισαν κάποιοι όχι. Εγώ πιστεύω ότι είμαι από τους πιο αδικημένους παίκτες που πέρασαν από την Προοδευτική. Κάποιοι άλλοι έπαιξαν μπάλα, πήγαν κάπου αλλού και πήραν χρήματα».

Αυτό ήταν απορία πολλών. Πήγαν στον Ολυμπιακό οι Κουλουχέρης, Τάτσης, Πάντος και εσύ δεν πήγες...

«Ναι, αυτό ήταν στη δεύτερη φουρνιά. Από την πρώτη δεν έφυγε κανένας, ο Καρράς τότε δεν άφηνε κανέναν να φύγει».

Ναι αλλά και πάλι ήσουν μικρός. Μπορούσες να πας σε μεγάλη ομάδα. Γιατί δεν έγινε;

«Με φώναξαν και μου είπαν ότι υπήρχε ενδιαφέρον από την ΑΕΚ. Θυμάμαι ότι ο Καρράς δεν είχε καλές σχέσεις με τους ανθρώπους της ομάδας, γιατί και τα λεφτά που ζήτησε ήταν ένα εξωφρενικό ποσό».

Πόσα ήταν;

«400.000.000 δραχμές, δεν γινόταν ποτέ να τα δώσουν. Από την ΑΕΚ μου είχαν πει χαρακτηριστικά "παίρνουμε 50 Βραζιλιάνους με τόσα χρήματα". Απλά, ο Καρράς δεν είχε καλές σχέσεις και δεν ήθελε ουσιαστικά να με δώσει. Όχι μόνο εμένα, κανένας παίκτη δεν ήθελε να δώσει στην ΑΕΚ. Ετσι δεν έγινε η μεταγραφή. Είχα ονειρευτεί ότι θα πάω σ' αυτήν την ομάδα, γούσταρα πολύ να πάω. Την επόμενη χρονιά είχα κάνει τρομερή σεζόν με 11 γκολ, είχα βάλει 2 γκολ στον ΠΑΟΚ, 2 γκολ στην ΑΕΚ, 3 γκολ στον Ηρακλή και πίστευα ότι θα φύγω. Τελικά, δεν έγινε... Οφείλω πολλά στον Νίκο Καρούλια. Ήταν τσαμπουκάς, με είχε φτιάξει και πρόσφερα πάρα πολλά. Τον αγαπάω πολύ γιατί με γούσταρε. Καμία φορά έλεγα περισσότερα απ' όσα θα έπρεπε. Αν άλλαζα κάτι θα ήταν μόνο αυτό. Μπορεί να ήταν αλήθεια, αλλά ίσως να πρέπει να είσαι χαμηλών τόνων. Εγώ έβγαινα πάντα μπροστά, δεν είχα την εξυπνάδα να κρατηθώ».



Πότε είπες "πάω να φύγω";

«Ήταν στη 2η χρονιά της Α' Εθνικής, όταν χτύπησα στους κοιλιακούς και έμεινα έξω για 6 μήνες. Τότε δεν ήταν η εγχείρηση όπως τώρα, που σου κάνουν δύο τρύπες και σε 15 μέρες παίζεις. Εμπαινα - έβγαινα, έμπαινα - έβγαινα... μέχρι που μου είπαν να μου κάνουν εγχείρηση και μου έκαναν 40 ράμματα από τη μία πλευρά και 40 από την άλλη. Εκεί έπεσα πάρα πολύ, δεν πληρωνόμουν. Γύρισα με τον Αλέφαντο σε κάποια ματς προς το τέλος και στην 3η χρονιά, που ήταν πάλι ο Αλέφαντος, ξεκίνησα βασικός. Είχα καλή εκκίνηση. Ο Αλέφαντος έφυγε, ο Καρούλιας επέστρεψε, αλλά δεν άντεχα γιατί δεν έπαιρνα φράγκο. Όταν επέστρεψα από υποχρεώσεις με την εθνική Αλβανίας, πήγα στο ξενοδοχείο. Παίζαμε με τον Ιωνικό και είχα παίξει Κυριακή, Τρίτη και Πέμπτη τρία 90λεπτα. Το Σάββατο παίζαμε με τον Ιωνικό. Τους είπα "μη με παίρνετε αποστολή γιατί έχω παίξει τόσα ματς και έχω κάνει και το ταξίδι από τη Μάλτα". Μου υποσχέθηκαν ότι δεν θα με βάλουν. Τελικά, με βάζουν στον πάγκο. Χάναμε 1-2 και ο Σούλης Παπαδόπουλος μου είπε να μπω. Δεν μπήκα. Βάλαμε γκολ στο 90' και ήρθε το ματς 2-2.

Την άλλη μέρα τους είπα "αν δεν με πληρώνετε δεν ξαναπαίζω". Εκείνοι μου είπαν ότι δεν θα πάρω δραχμή γιατί δεν ήθελα να μπω στο παιχνίδι. Για 15 μέρες ήμουν τιμωρημένος, έκανα μόνος μου προπονήσεις και μου είπαν ότι θα πάω δανεικός στον Ατρόμητο. Τα λεφτά ήταν πολύ καλά, το σκέφτηκα πολύ καλά και δέχτηκα να πάω. Ο Ατρόμητος ήταν Γ' Εθνική, πρόεδρος ο Βρυώνης και με πολύ καλούς παίκτες».



Πώς τα πήγες στον Ατρόμητο;

«Δεν πρόσφερα γιατί προερχόμουν από τραυματισμό. Οι άνθρωποι μού φέρθηκαν άψογα. Μου επίπλωσαν το σπίτι, γιατί η Προοδευτική μού πήρε και τα πράγματα. Φαντάσου ότι ο Ατρόμητος έδωσε 20.000 δραχμές για να με πάρει δανεικό. Αν έμενα θα έπαιρνε άλλα 80.000.000 δραχμές. Εγώ είχα κάνει συμβόλαιο 120.000.000 δραχμές. Ήταν πολλά τα λεφτά. Ήμουν πολύ χαρούμενος, αλλά δεν έμεινα γιατί δεν πρόσφερα. Οι άνθρωποι μου είπαν "συγγνώμη, αλλά δεν μπορούμε να δώσουμε τόσα χρήματα για έναν παίκτη που δεν θα ξέρουμε αν θα είναι καλά το καλοκαίρι". Επαιξα μόνο τρεις αγωνιστικές και δεν μετά δεν αγωνίστηκα σε άλλο ματς».

Και μετά;

«Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Οι άνθρωποι μου χάρισαν τα έπιπλα. Είχα στα χέρια μου μια επιταγή 5.000.000 δραχμές και με πήραν τα αδέρφια Παπανικόλα, που τα είχε κοντά του ο Βρυώνης, να μου πουν να πάω να εισπράξω τα χρήματα. Εγώ δεν ήθελα, δεν ένιωθα καλά, γιατί δεν έπαιξα. Τους είπα ότι είμαι διακοπές και πως μόλις γυρίσω θα τους έδινα την επιταγή χωρίς να πάρω λεφτά. Οι άνθρωποι τρελάθηκαν. "Σήμερα θα σου βάλουμε 2.000.000 δραχμές ως δώρο και φέρε μας την επιταγή". Αυτό μου είπαν. Έτσι έγινε και μου χάρισαν και τα έπιπλα που τα έχουν οι γονείς μου μέχρι και σήμερα. Δεν μου τα ζήτησαν ποτέ πίσω».

Και γύρισες στην Προοδευτική.

«Ναι, γύρισα στην Προοδευτική με τον Σούλη Παπαδόπουλο προπονητή. Μια δύσκολη σεζόν, γιατί ήμασταν κι οι δύο αντιδραστικοί. Μπορεί να φταίω και εγώ. Βγήκαμε τρίτοι, δεν ανεβήκαμε και έτσι τελείωσε η 5ετία στην Προοδευτική. Είχα αποφασίσει ότι δεν θα μείνω με τίποτα».

Και τί έγινε στη συνέχεια;

«Θυμάμαι ότι είχα ραντεβού με τον Αχιλλέα Μπέο στη Νέα Σμύρνη. Είχαμε συμφωνήσει για τριετές συμβόλαιο κι η χαρά μου ότι θα παίξω και πάλι στην Α' Εθνική ήταν τεράστια. Ήταν Κυριακή και επειδή δεν δούλευε κανένας μου είπε να πάω την άλλη μέρα να υπογράψω. Την επόμενη, λοιπόν, πήρα τηλέφωνο και μου είπε "άκου αγόρι μου, ό,τι είπαμε δεν ισχύει γιατί μου είπαν από την Προοδευτική τα χειρότερα για σένα κι ότι δημιουργείς προβλήματα". Ετσι ακυρώθηκε η μεταγραφή. Όποια ομάδα ήταν να με πάρει, μου έκλειναν την πόρτα.

Είχα χάσει 3-4 κιλά από το άγχος και την τελευταία μέρα των μεταγραφών με πήραν από την Κασσάνδρα. Με ήθελε πολύ ο πρόεδρος, μου έδωσε πάρα πολλά χρήματα και έτσι σώθηκα».



Πώς ήταν στην Κασσάνδρα;

«Πέρασα πολύ ωραία, ήταν πολλοί φιλόξενοι οι άνθρωποι εκεί. 2-3 παίκτες μέναμε εκεί στο χωριό, μ' αγαπούσαν πολύ οι ντόπιοι. Ανεβάσαμε μια ομάδα που είχε 50 φιλάθλους, είχα βάλει 7-8 γκολ. Εκεί είχα 1+1 συμβόλαιο, αλλά αποφάσισα να γυρίσω στην Προοδευτική. Με πήρε τηλέφωνο ο Αγγελόπουλος»

Τί σου είπε ο Αγγελόπουλος στο τηλέφωνο;

«Μου είπα "έλα πίσω σ' αγαπάμε, εδώ είναι η ομάδα σου". Αγαπούσα πάντα αυτήν την ομάδα».

Ναι, αλλά δεν σου φέρθηκαν καλά, όπως καταλαβαίνουμε. Τι σε έκανε να επιστρέψεις;

«Τα ξεχνάς όλα αυτά. Ηταν τεράστια η αγάπη του κόσμου, στον Κορυδαλλό ήμουν πρίγκιπας. Εμενα στο γήπεδο κοντά, θυμάσαι και εσύ που με περίμενες μαζί με τον παππού σου, παρόλο που έβγαινα τελευταίος. Στον Κορυδαλλό ένιωθα καλύτερα και από το σπίτι μου. Με την Προοδευτική η σχέση μας ποτέ δεν ήταν οικονομική. Όσα χρήματα σε λίγους μήνες από τον Ατρόμητο και σ' έναν χρόνο από την Κασσάνδρα, τα πήρα σε 12 χρόνια στην Προοδευτική. Όπου κι αν πήγαινα, πάντα γύριζα. Δεν βάζω τα χρήματα που ήρα στην Κύπρο και στον Άγιο Δημήτριο».

Τι θυμάσαι χαρακτηριστικά από τον Αλέφαντο;

«Ο Αλέφαντος ήταν από τους πολύ καλούς προπονητές. Ο άνθρωπος είχε τρομερές γνώσεις, κάθε μέρα μας έκανε διαφορετική προπόνηση. Ο χαρακτήρας του όμως ήταν λίγο περίεργος. Ηταν νευρικός, όσους δεν χρειαζόταν δεν υπήρχαν για εκείνο. Είχε μια φράση που έλεγε...».



Ποια ήταν αυτή;

«"Ρε, έχεις πεθάνει, ρε", αυτό έλεγε».

Σε σένα το είπε ποτέ;

«Εντάξει εγώ αντιδρούσα. Σ' ένα ματς πριν από τον Άρη, είχα επιστρέψει από πρόβλημα στους κοιλιακούς και με φωνάζει στο λόμπι του ξενοδοχείου. Μου είπε "δεν θα σε βάλω, γιατί δεν με έχει βοηθήσει. Θα βάλω τον Προτασόφ και τον Αλμανίδη". Του είπα "καλά θα κάνεις, δεν χρειάζεται να μου το πεις". Είχα νευριάσει και δεν είχα κατέβει ούτε για φαγητό».

Ποια ήταν η σχέση σου για τον Αλμανίδη; Ήσασταν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δίδυμα.

«Τον Αλμανίδη δεν θα τον άλλαζα ποτέ. Εύχομαι κι ο γιος μου να έχει έναν συμπαίκτης σαν τον Αλμανίδη. Παίζαμε στην ίδια θέση και είχαμε τόση αγάπη ο ένας για τον άλλον. Θυμάμαι στο ματς με τον Ηρακλή, που είχα βάλει τρία γκολ, πήρε την μπάλα από τα δίχτυα και μου είπε "πάμε αγόρι μου να βάλεις και 4ο". Στα χρόνια που παίξαμε με τον Αλμανίδη, δεν τσακωθήκαμε ποτέ. Με όλους τους συμπαίκτες πέρασα πολύ καλά, ήμασταν πολύ δεμένοι μεταξύ μας. Απλά, τον Αλμανίδη δεν θα τον ξεχάσω ποτέ».



Ο Προτάσοφ;

«Ήμασταν πολύ τυχεροί που τον ζήσαμε. Ποδοσφαιρικά ήταν τεράστιος, τί να πούμε εμείς! Αυτός ένας χρόνος που ζήσαμε μαζί του, ήταν σχολείο. Θυμάμαι έναν αγώνα που ήμουν στον πάγκο, του είπα "σε παρακαλώ να βγάλουμε μια φωτογραφία". Και την έχω ακόμη...».

Ως χαρακτήρας πως ήταν;

«Και μόνο που μια τέτοια προσωπικότητα ήτα στα αποδυτήρια της Προοδευτικής, που γινόταν χαμός, αρκούσε. Η καραμούζα κι η πατσαβούρα πήγαινε σύννεφο... Κάναμε τόση πλάκα, περνούσαμε τόσο καλά. Πιστεύω ότι αποδυτήρια σαν της Προοδευτικής δεν υπάρχουν στον κόσμο. Θυμάμαι ότι μπλούζα σου ερχόταν στη μούρη μέσα στον ιδρώτα κι ο Προτασόφ δεν έλεγε λέξη. Μιλάμε ότι ο άνθρωπος ήταν από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο και άντεχε σ' αυτήν την πλάκα».

Και τον Φραντζέσκο πέτυχες.

«Ο Φραντζέσκος ήταν παικτάρα και πολύ καλό παιδί. Ήταν παίκτες διαμάντια. Βαρούσε τα κόρνερ και έβαζε γκολ. Παρόλο που ήρθε προς το τέλος βοήθησε πολύ».

Με τον Καρρά τί σχέση είχες;

«Όσον αφορά στον Καρρά ως άνθρωπο, θα πω τα καλύτερα. Θα πείτε "δεν γίνεται να σου έκανε τόσα και να πεις τα καλύτερα". Ο Καρράς όμως δεν ήταν τόσο πολύ στη ομάδα, άλλοι έκαναν κουμάντο. Η Προοδευτική τη σεζόν 1990-91 τα πράγματα ήταν αλλιώς. Εγώ τον Καρρά τον πέτυχα στα χειρότερά του. Μπορεί κι οι δυσκολίες που πέρασε να τον άλλαξαν και αυτό να το εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι άλλοι. Με τον Καρρά, πάντως, η γενιά μου πέρασε δύσκολα οικονομικά. Ήταν ευγενικός, δε φώναζε ποτέ και προσπαθούσε από τα τηλεοπτικά να κλείσει τρύπες. Απλά πιστεύω ότι κάποιοι που ήταν δίπλα του τον εκμεταλλευόντουσαν, δεν έχω κάτι προσωπικά.

Απλά, εμένα ως Ζαΐμι δεν με βοήθησε. Πρόσφερα πολλά στην Προοδευτική αλλά και 'γω πήρα από την ομάδα. Όχι υλικά. Πήρα πολλή αγάπη, αναγνώριση... Ξέρεις τί είναι να περνάς στο δρόμο και να σε θυμούνται όλοι από την Προοδευτική; Νιώθω Προοδευτικάνος πιο πολύ από τους Προοδευτικάνους. Πήγαινα να παίξω, να εργαστώ χωρίς να πληρωθώ. Εσύ θα δούλευες χωρίς να πληρωθείς; Εγώ το έκανα και κάποιες φορές και άρρωστος. Γι' αυτό και ποτέ δεν άλλαξα σπίτι, πάντα έμενα στον Κορυδαλλό. Τα τελευταία 2 χρόνια μένω Νέα Σμύρνη, αλλά στο σπίτι μου μένουν οι γονείς μου».

Η Προοδευτική του Σούλη έπαιζε αντιποδόσφαιρο; Γιατί έχει μείνει αυτή η ρετσινιά.

«Όχι. Ο Σούλης ως προπονητής ήταν πολύ καλός, ειδικά αν του δώσεις μια ομάδα που παλεύει να σωθεί και μεγάλη και μικρή να είναι θα τη σώσει. Θέλει παίκτες τσαμπουκάδες, θα τους ανεβάσει τη ψυχολογία, σου παίρνει το 100%. Εχει κι αυτός τα δικά του όμως... Καμιά φορά είναι πιο άγριος απ' όσο πρέπει».

Είσαι τόσα χρόνια στην Ελλάδα. Το στοίχημα υπήρχε τότε; Είχε τύχει να παίξεις σε στημένο ματς;

«Ήμασταν τυχεροί γιατί στα χρόνια μας δεν υπήρχε στοίχημα. Θυμάμαι ότι ο Ρουτζιέρης κι ο Ντάγκας είχαν βάλει κάποια αυτογκόλ. Αν γινόντουσαν σήμερα θα έλεγαν ότι τα είχαν πάρει. Πιστεύω ότι ειδικά σήμερα, λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης, αρκετά παιδιά μπορεί να πέφτουν από ανάγκη σ' αυτήν τη μαύρη τρύπα».

Είχες αντιληφθεί ότι κάποιοι συμπαίκτες σου μπορεί να τα... είχαν πάρει;

«Όχι γιατί δεν υπήρχε στοίχημα. Εγώ δεν το κατάλαβα. Μπορεί και να έγινε για να βοηθήσουν κάποια ομάδα αλλά εγώ δεν μπορώ να το ξέρω».

Εσένα σου είπαν ποτέ τίποτα;

«Εμενα ό,τι και να μου έλεγαν από το ένα αυτί έμπαινε από το άλλο έβγαινε. Γι' αυτό και ποτέ δεν έδωσα κανένα δικαίωμα. Πάντα προσπαθούσα το ίδιο».

Τι είχε γίνει όταν είχες μουντζώσει το διαιτητή σ' ένα ματς με τον Ιωνικό;

«Με τη μούντζα δεν ήξερα τί σημαίνει... Ήμουν δεύτερη χρονιά στην Ελλάδα, αλλά δεν είχαν μουντζώσει το διαιτητή αλλά τον Φρούσσο. Είχε γίνει ένα φάουλ, ο Φρούσσος διαμαρτυρήθηκε, εγώ αντέδρασα έτσι και πήρα κόκκινη κάρτα».

Σε ήθελαν ποτέ στον Ιωνικό;

«Ναι. Ο Κανελλάκης ο συγχωρεμένος με ήθελε πολύ στην ομάδα του. Αλλά, ήταν και άνθρωπος που είχε τιμή. Μου είχε πει "μείνε ελεύθερος και θα σε πάρω στην ομάδα μου, θα σε έχω βασιλιά. Μάθαινα ότι ο φροντιστής του Ιωνικού έπαιρνε όσα έπαιρνα εγώ Αυτό με είχε ενοχλήσει. Ο Ιωνικός είχε συμβόλαια 50.000.000 δραχμές, ο Μπρούστερ έπαιρνε 120.000.000 δραχμές».

Ποιο ντέρμπι θυμάσαι περισσότερο με τον Ιωνικό;

«Εγώ δεν το ένιωθα όπως οι Έλληνες, που ξέρουν την ιστορία αυτού του παιχνιδιού. Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ τη νίκη επί του Ιωνικού στο 90' με το γκολ του Αλμανίδη. Είχα κάνει τη σέντρα εγώ, κάποιος πήδηξε κι ο Αλμανίδης βρήκε την μπάλα όσο έπρεπε. Ο κόσμος μπούκαρε μέσα να πανηγυρίσουμε όλοι μαζί. Χαμός...».

Ποιο γκολ έχεις πανηγυρίσει εσύ περισσότερο;

«Χαρακτηριστικός πανηγυρισμός ήταν στα γκολ με την ΑΕΚ, που νικήσαμε 3-2, είχα σκοράρει τα δύο γκολ και ήταν σαν να ζητάω συγγνώμη γιατί ήθελα να πάω στο τέλος της σεζόν εκεί. Προπονητής ήταν ο Ντουμιτρέσκου τότε. Το άλλο γκολ που πανηγύρισα απίστευτα ήταν με τον Ολυμπιακό. Το να κερδίσει η ομάδα του τον Ολυμπιακό με δικό σου γκολ δεν ξεχνιέται ποτέ».



Τι θυμάσαι;

«Είχαμε πάει στα μπουζούκια και με πλάκωσαν στα μπινελίκια. Εκεί που άκουγα τραγούδια, από μακριά μου έβριζαν το σπίτι και τη μάνα. Ο Ολυμπιακός είναι τεράστια ομάδα, η χαρά ήταν μεγάλη».

Ποια ήταν πιο δύσκολη έδρα;

«Παλιά δεν υπήρχε έδρα όπου θα έμπαινες και θα έβγαινες ήρεμα. Θυμάμαι στον Ολυμπιακό Βόλου είχαμε μοιραστεί, είχαμε βάλει τα εξάταπα στα χέρια και παίζαμε ξύλο και με τον Πανιώνιο θυμάμαι ότι ο κόσμος είχε μπουκάρει στο γήπεδο και παίζαμε ξύλο. Έπεφταν πέτρες στα λεωφορεία... Τώρα δεν γίνονται αυτά. Το ποδόσφαιρο τώρα είναι πιο εύκολο για τους επιθετικούς, παλιά σου κατέβαζαν τη μούρη».

Ποιος είναι ο πιο δύσκολος αμυντικός που αντιμετώπισες;

«Παλιά ήταν πολύ σκληροί. Καλλιτζάκης, Ανατολάκης, Κολτσίδας,Καραγιάννης σε... σκότωναν. Δεν καταλάβαιναν Θεό. Παίκτης που ήταν δύσκολος χωρίς να σε βρίσει ή να σε χτυπήσει ήταν ο Καψής, ο Καραταΐδης, ο Παπαδημητρίου της Ξάνθης, ο Νταμπίζας ήταν κορυφή. Εμένα ειδικά με έβριζαν, μου έλεγαν για τη χώρα μου. Ηξεραν ότι είμαι νευρικός και ήθελαν να με τσιγκλίσουν. Εγώ είχα συνηθίσει το ξύλο από τους δικούς μου συμπαίκτες στις προπονήσεις».

Γιατί ο Ζαΐμι δεν είναι στο ποδόσφαιρο;

«Είναι επιλογή μου. Ηθελα να αφοσιωθώ στην οικογένειά μου και να έχω από κοντά του παιδί μου, που ξεκινά τα δικά του βήματα στο ποδόσφαιρο. Οι γονείς πιστεύουν ότι θα σωθούν από τα παιδιά τους. Είναι λάθος. Αφήστε τα παιδιά σας να χαρούν κι αν γίνουν επαγγελματίες, καλώς. Αν όχι, δεν έγινε και τίποτα».

Ο γιος σου θα ακολουθήσει τα βήματά σου;

«Εγώ δεν είμαι ούτε το 5% του γιου μου. Εννοώ σε ταλέντο. Θέλω να το γράψεις όπως θα στο πως "αν είναι καλά, σε 8-9 χρόνια θα κάνει απίστευτα πράγματα"».
https://www.gazzetta.gr/specials/1584028/zaimi-ola-xekinisan-me-mia-ypografi-s-ena-koloharto

Πόσο 90ς;;;Θα είχε ενδιαφέρον ανάλογες συνεντεύξεις με δικούς μας παίχτες.Πολλά θα είχαν να πουν.Πάντως πρώτος αγώνας στην Ελλάδα και πρώτο γκολ εναντίον του ΠΑΣ.Όλοι με μας κάνουν σεφτέ;;;

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #106 στις: Τρι 18 Μάι 2021 21:23 »
Η Μπάγερν αξιολογεί τους ποδοσφαιριστές σε εργαστήριο, η Ελλάδα τους αξιολογεί ακόμα με φακελάκι
Ο Βασίλης Σαμπράκος κοιτάζει την λειτουργία του Skills.Lab της Μπάγερν, και κάνει τη σύγκριση με την επικρατούσα κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο, με τους ποδοσφαιριστές που αξολογούνται αφηρημένα και προωθούνται με μίζα.

Περίπου έναν χρόνο πίσω μου έτυχε να συμβουλέψω έναν νεαρό ποδοσφαιριστή σε σχέση με τα βήματα που θα έπρεπε να κάνει για να αυξήσει τις πιθανότητες να φτάσει στην υπογραφή επαγγελματικού συμβολαίου. Το πρώτο πράγμα που του πρότεινα να κάνει ήταν να ζητήσει από έναν αναλυτή να τον αξιολογήσει. Και το έκανε. Ο αναλυτής μελέτησε πέντε ποδοσφαιρικούς αγώνες της Γ’ Εθνικής, στην οποία αγωνιζόταν το παιδί, και επέστρεψε με μια έκθεση στην οποία ανέλυε σε σημαντικό βάθος τα θετικά στοιχεία και τις αδυναμίες του ποδοσφαιριστή. Αυτό το παιδί, ο ποδοσφαιριστής, υπήρξε για χρόνια μέλος των τμημάτων υποδομής ενός συλλόγου της Superleague 1. Και τέτοια αξιολόγηση, σαν αυτή που του έκανε ο αναλυτής, δεν είχε συναντήσει ποτέ ξανά μπροστά του, παρόλο που είχε φτάσει να είναι βασικό στέλεχος της Κ19 ομάδας του συλλόγου της Superleague και ένας από αυτούς που ο σύλλογος αξιολογούσε, αφηρημένα, για να αποφασίσει αν θα του προτείνει ή όχι επαγγελματικό συμβόλαιο. Με άλλα λόγια, ποτέ κανείς επικεφαλής προπονητικού επιτελείου δεν είχε καθίσει με αυτό το παιδί για να του κάνει ατομική ανάλυση και αξιολόγηση, να του δείξει τις αδυναμίες του, να του αναλύσει την μέθοδο για την βελτίωσή του και να βάλουν μαζί συγκεκριμένους, σαφείς και μετρήσιμους στόχους μέχρι την επόμενη αξιολόγηση μετά από τρεις μήνες. Όλο αυτό, που είναι μια τυπική μέθοδος που αξολουθείται όπου αλλού, στα αφτιά αυτού του 21 ετών Ελληνα ποδοσφαιριστή ακουγόταν σαν άγνωστη ιστορία.

Με όλη αυτή την ελληνική παράσταση στο μυαλό μου, έτυχε να μελετήσω τις δυνατότες του εργαστηρίου δεξιοτήτων (Skills.Lab), το οποίο εγκαινίασε η Μπάγερν τον περασμένο Δεκέμβριο. Πρόκειται για ένα κλειστό εξαγώνιο μίνι γήπεδο, συνολικού εμβαδού 320 τ.μ. που είναι εξοπλισμένο με την τελευταία τεχνολογία, το οποίο έχει σχεδιαστεί ειδικά για να καταγράφει και να αξιολογεί τις συγκεκριμένες ποδοσφαιρικές παραμέτρους ενός παίκτη σε τεχνική-γνωστική βάση. Με άλλα λόγια, η Μπάγερν βάζει στο εργαστήριο τον ποδοσφαιριστή της, τον περνά από μια σειρά από ποδοσφαιρικές δοκιμασίες και σε πολύ σύντομο χρόνο έχει εργαστηριακές, και γι’ αυτό αντικειμενικές και “αμερόληπτες” αξιολογήσεις σχετικά με την πρόοδο που σημειώνει η δουλειά που κάνει για την βελτίωση των τεχνικών δεξιοτήτων. Και όχι μόνο φυσικά. Διότι μέσα από αυτή τη μελέτη καταφέρνει να δημιουργήσει τα στάνταρ των ποδοσφαιριστών της ακαδημίας της, κι έτσι κάθε φορά που “δοκιμάζει” ένα ταλέντο συγκρίνει τις επιδόσεις του με τους μέσους όρους των μελών της ακαδημίας της και έχει μια σαφή πρώτη ένδειξη σχετικά με το αν “αξίζει τον κόπο” να δώσει περισσότερο χρόνο σε έναν ποδοσφαιριστή υπό δοκιμή. Ολοι οι παίκτες δοκιμάζονται υπό εργαστηριακές συνθήκες με ίδιες απαιτήσεις. Αυτό κάνει την ανάλυση πολύτιμη, διότι η σύγκριση των επιδόσεων είναι αντικειμενική.



Αυτό το εργαστήριο προσφέρει ήδη πάρα πολλά στην Μπάγερν. Το χρησιμοποιούν όλες οι ομάδες της, από την Κ12 μέχρι την ομάδα των γυναικών. Και στο τερέν αυτό μπορούν να προπονούνται γκρουπ μέχρι και των τεσσάρων ποδοσφαιριστών - δηλαδή δεν πρόκειται μόνο για ατομικές μετρήσεις ή ατομικές ασκήσεις βελτίωσης. Οι υπολογιστές δημιουργούν καταστάσεις παιχνιδιού, τις οποίες καλούνται να λύσουν οι ποδοσφαιριστές. Η δράση προβάλλεται σε οθόνες και “πανιά” από πέντε βιντεοπροβολείς υψηλής απόδοσης. Τέσσερις πλήρως αυτοματοποιημένες μηχανές μπάλας αποτελούν την καρδιά της εγκατάστασης, η οποία προσφέρει περισσότερους από 100 διαφορετικούς τρόπους προπόνησης σε πέντε επίπεδα δυσκολίας. Κατά κανόνα, οι ποδοσφαιριστές δουλεύουν στην ντρίμπλα, στις επαφές με την μπάλα, στον έλεγχο και τον χειρισμό της μπάλας, στην βελτίωση της ακρίβειας στο σουτ και στις μεταβιβάσεις, στις κεφαλιές, στις αντιδράσεις του τερματοφύλακα. Η διάρκεια της προπόνησης κυμαίνεται από 20’ έως 60’ λεπτά.

Μπορεί μια ελληνική ποδοσφαιρική εταιρεία να αποκτήσει ένα εργαστήριο σαν αυτό της Μπάγερν; Φυσικά όχι, διότι το κόστος της κατασκευής του σίγουρα ξεπερνά κατά πολύ το σύνολο του προϋπολογισμού λειτουργίας μιας μεσαίας ελληνικής ποδοσφαιρικής εταιρείας. Όμως αυτό που έχει κάνει η Μπάγερν στην διάρκεια της τελευταίας 4ετίας, που επενδύει τους πόρους της σε προπονητικά κέντρα (2017), κέντρα καινοτομίας (2019) και εργαστήρια ποδοσφαιρικών δεξιοτήτων (2020) είναι αυτό που κάνει σήμερα η αγορά του ποδοσφαίρου: επενδύει στην ανάπτυξη του ταλέντου. Κι όπως η Μπάγερν επενδύει ποσά μιας ακριβής μεταγραφής στην κατασκευή ενός εργαστηρίου, έτσι και μια ελληνική ΠΑΕ θα έπρεπε να επενδύει ποσά μιας δικής της ακριβής μεταγραφής πάνω στην βελτίωση των υποδομών της και τον εκσυγχρονισμό της τεχνολογίας της. Αν το έκαναν αυτό οι ΠΑΕ, δεν θα κυκλοφορούσαν 20χρονοι Έλληνες ποδοσφαιριστές που μένουν με το στόμα ανοιχτό όταν τους μιλάς για την ατομική αξιολόγηση και για τον ποδοσφαιρικό φάκελό τους. Τους μιλάς για φάκελο και νομίζουν ότι αναφέρεσαι στο φακελάκι που τους ζητούν για να τους προωθήσουν.

Πιθανότατα σε αυτό το τελευταίο, δηλαδή στο φακελάκι, να κρύβεται και η εξήγηση για την άρνηση του ελληνικού ποδοσφαίρου να αποδεχθεί τις αλλαγές και να τις αγκαλιάσει προκειμένου να εκσυγχρονιστεί. Διότι όταν γίνεται σαφής και συγκεκριμένη ανάλυση και αξιολόγηση των δεξιοτήτων ενός ποδοσφαιριστή, και όταν γίνεται σαφής ανάλυση και αξιολόγηση του έργου ενός προπονητή ακαδημιών, τότε χάνεται το φακελάκι, διότι οι αποφάσεις για την προώθηση των ποδοσφαιριστών παύουν να είναι αφηρημένες και υποκειμενικές - πρέπει να τεκμηριώνονται. Και να γίνονται αντικειμενικές. Στην Μπάγερν δεν αποφασίζει το μηχάνημα, το λογισμικό· οι άνθρωποι, δηλαδή οι προπονητές και οι λοιποί επιστήμονες αποφασίζουν. Οι αποφάσεις όμως βασίζονται πλέον σε αντικειμενικά στοιχεία. Και οι ποδοσφαιριστές έχουν πάψει να είναι πρόβατα που δέχονται άκριτα τις κρίσεις προπονητών και τεχνικών διευθυντών. Και έχουν πάψει να λαδώνουν, διότι τα στοιχεία της ποδοσφαιρικής ταυτότητάς τους δεν αλλοιώνονται και δεν παραποιούνται.
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #107 στις: Πεμ 27 Μάι 2021 23:00 »
Παράθεση


Ο Νίκος Φράγκος στο Repress: Η νέα εκπαιδευτική πρωτοβουλία της ΕΠΣ Μακεδονίας

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας ξεκίνησε την προηγούμενη Δευτέρα (17/05) μια νέα εκπαιδευτική πρωτοβουλία για τους προπονητές αναπτυξιακών ηλικιών αλλά και όλων των ενδιαφερομένων να επιμορφωθούν σχετικά με το αντικείμενο.

Τον πρώτο κύκλο διαδικτυακών σεμιναρίων, που μεταδίδονται μέσα από το EPSM TV, το κανάλι της Ένωσης στο Youtube, ανέλαβε να παρουσιάσει ο Νίκος Φράγκος, πολύπειρος προπονητής σε αναπτυξιακές ηλικίες και καθηγητής φυσικής αγωγής, ένας άνθρωπος που βασίζεται σε τεράστιο βαθμό σε έρευνα και βιβλιογραφία.

Το Repress.gr επικοινώνησε με τον Νίκο Φράγκο για να μάθει τις λεπτομέρειες πίσω από τη νέα πρωτοβουλία του σε συνεργασία με την ΕΠΣ Μακεδονίας.

Αναλυτικά όσα μας δήλωσε:

Πώς ήρθε η έμπνευση για τα δωρεάν διαδικτυακά επιμορφωτικά σεμινάρια; Τίνος ήταν η ιδέα;

«Στον ΠΟ Μαλακοπής είχα ποδοσφαιριστές δύο αδέρφια, τον Χάρη και τον Γιάννη τον Βλάχο, από μωρά τους είχα. Ο Χάρης ήδη, επειδή ήξερε ότι είχα γνώσεις επίκαιρες με τις αναπτυξιακές ηλικίες, είχε μια ιδέα με τον πρόεδρο της Ένωσης και μου είπε «δάσκαλε, πρέπει να κάουμε κάτι ώστε αυτά που γνωρίζεις να τα περάσουμε στους προπονητές των αναπτυξιακών ηλικιών. Γιατί, κακά τα ψέματα, η προσέγγιση που γίνεται δεν είναι ενδεδειγμένη. Οι σημερινοί προπονητές αντιμετωπίζουν τα παιδιά ως μικορύς ενήλικες, η προπόνηση δεν είναι αυτή που πρέπει να κάνουμε. Η προπόνηση των αναπτυξιακών ηλικιών είναι πολύ πιο δύσκολη. Και έτσι, με την πρωτοβουλία αυτή βρεθήκαμε με τον Σάββα τον Δημητριάδη, που με γνώριζε ως όνομα αλλά όχι προσωπικά, βρεθήκαμε, του ανέπτυξα τις θέσεις μου».

Ποιος είναι ο σκοπός;

«Σκοπός είναι να μπορέσουμε να αλλάξουμε τον τρόπο προσέγγισης της προπόνησης, της διαπαιδάγωγης των αναπτυξιακών ηλικιών. Στην Ελλάδα, τα παιδιά είναι πιεσμένα από τους δικούς τους γονείς, που έχουν υπεροβολικές προσδοκίες από τα παιδιά τους και από τους προπονητές που τους βλέπουν σαν εργαλείο προσωπικής ανέλιξης. Το ματς της Κυριακής δεν είναι για να κερδίσουμε ή να χάσουμε, δεν υπάρχει νίκη και ήττα σε αυτές τις ηλικίες. Είναι διασκέδαση το ματς της Κυριακής και ένα τεστ για να δει ο προπονητής αν τα παιδιά εφάρμοσαν όσα δίδαξε.

Το ποδόσφαιρο, όπως είπα και προηγουμένως, δεν είναι νίκη και ήττα, προσφέρει πολλά περισσότερα: συμβάλλει στη διαμόρφωσει του χαρακτήρα, στην κοινωνικοποίηση, στην κοινωνική ενσωμάτωση. Οι ηλικίες 11-12-13-14, αποκαλούνται χρυσές ηλικίες μάθησης, εμπεδώνουν πολλά πράγματα τα παιδιά στις ηλικίες αυτές. Και πρέπει εκεί, τότε, να τους διδάξουμε τα σωστά γιατί θα τα κρατήσουν μια ζωή. Σην Ευρώπη, λένε ότι ο τρόπος που παίζει ένας ενήλικας αντικατοπτρίζει τον τρόπο που έμαθε να παίζει στα τμήματα υποδομών».

Σε τι βαθμό μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο στόχος μέσα από τα συγκεκριμένα σεμινάρια;

«Όλοι πρέπει να προσπαθήσουμε. Αν βάλουμε όλοι ένα λιθαράκι σε αυτό που λέγεται «ανασύνταξη του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου», θα αλλάξει σύντομα η κατάσταση. Οι προπονητές πρέπει να επιμορφώνονται και να εξελίσσονται. Ο κύκλος του ποδοσφαίρου είναι ο εξής: όσο περισσότερο εξελίσσονται και εξειδικεύονται οι προπονητές, τόσο θα εξελίσσονται και οι ποδοσφαιριστές.

Τα νέα παιδιά, οι νέοι προπονητές, αλλά και πάρα πολλοί παλιοί, θέλουν να μάθουν, θέλουν να ενημερωθούν. Στις αναπτυξιακές ηλικίες δεν κάνουμε προπόνηση των ενηλίκων, η προπόνηση συμβαδίζει με τα χαρακτηριστικά της κάθε φάσης ανάπτυξης, νοητικά, σωματικά, ψυχικά και άλλα. Όλα αυτά προκύπτουν από επιστημονικές έρευνες και επιστημονική, αθλητική εμπειρία. Αν η αναπτυξιακη ηλικία προπονηθεί σωστά, τότε θα έχουμε καλούς ποδοσφαιριστές».

Ανταποκρίθηκε κόσμος στο πρώτο σεμινάριο, το οποίο ήταν και τόσο επίκαιρο, με θέμα την επανένταξη των αθλητών μετά την πανδημία και το lockdown;

«Ναι… Πολύ… Με πήραν πολλά παιδιά τηλέφωνο ακόμα και μετά και ζήτησαν περαιτέρω πληροφορίες, έδειξαν ενδιαφέρον. Ήταν και επίκαιρο το θέμα».

Μέσα από μια ζωή γεμάτη ποδόσφαιρο, έρευνες, αναζητήσεις, προπονήσεις, ασκήσεις και μαθήματα, υποθέτω ήδη εδώ και χρόνια θα έχετε διαπιστώσει ότι η γνώση είναι δύναμη. Επιπλέον, όμως, η συμμετοχή σας σε αυτήν την πρωτοβουλία της ΕΠΣ Μακεδονίας δείχνει ότι πιστεύετε πως η γνώση και η δύναμη είναι για να μοιράζονται. Είναι μέρος της νοοτροπίας σας ως άνθρωπος του ποδοσφαίρου αυτή η πρόταση;

«Καταρχάς, πρέπει όλοι στο ποδόσφαιρο και οι «ειδικοί», να λειτουργούμε ως εξής: υπάρχει η γνώμη και η γνώση. Εγώ έχω μάθει με το διάβασμα μου το συνεχές ότι γνώμη έχουν όλοι, αλλά έχω μάθει ότι ένας ειδικός του ποδοσφαίρου πρέπει να μιλάει κατά τη γνώση του και όχι κατά τη γνώμη του. Δε μπορείς να βλέπεις ένα γυάλινο ποτήρι και να λες κατά τη γνώμη μου είναι πλαστικό. Είναι γυάλινο και αυτό είναι αξίωμα, κατά γνώση. Όταν τη γνώση την έχεις και δε τη μοιράζεις, κάνεις τότε ένα μεγάλο ατόπημα. Όπως μου λεγε κι ένας δάσκαλος μου, «η πολλή γνώση θα πέσει απάνω σου και θα σε πλακώσει». Όταν η γνώση μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται. Κι εσύ ο ίδιος αισθάνεσαι περήφανος που βλέπεις το αποτέλεσμα».
repress.gr

Παράθεση
Η επιμόρφωση πιο απλή από ποτέ: Η ΕΠΣ Μακεδονίας προσφέρει δωρεάν σεμινάρια! (vid)
Χωρίς τυπικότητες, απαιτήσεις εγγραφής και κατάθεσης δικαιολογητικών εγγράφων, η ΕΠΣ Μακεδονίας κάνει τη διαδικασία της επιμόρφωσης γύρω από θέματα προπόνησης και ποδοσφαίρου στις αναπτυξιακές ηλικίες πιο απλή από ποτέ.

Μέσω του EPSM TV και εκπέμποντας στο Youtube, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας ξεκίνησε από την περασμένη Δευτέρα (17/05) να προσφέρει δωρεάν διαδικτυακά επιμορφωτικά σεμινάρια με εισηγητές επιστήμονες του αθλητισμού και όχι μόνο, αφού στα πλάνα της Ένωσης είναι να φιλοξενήσει στο κανάλι της και ψυχολόγους, διατροφολόγους και άλλους. Τα σεμινάρια απευθύνονται σε προπονητές αναπτυξιακών ηλικιών, Υπεύθυνους Ακαδημιών αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο/η.

Οι συμμετέχοντες/ουσες θα μπορούν μάλιστα να υποβάλουν τόσο σε ζωντανό χρόνο όσο και εκ των προτέρων ερωτήσεις προς τους εισηγητές, ώστε η παρουσίαση να αποκτήσει έστω και έμμεσα έναν τόνο αλληλεπίδρασης μεταξύ κοινού και εισηγητή.

Εισηγητής του πρώτου κύκλου των επιμορφωτικών διαδικτυακών αυτών σεμιναρίων είναι ο καθηγητής Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού και προπονητής ποδοσφαίρου, Νίκος Φράγκος. Μάλιστα, ήδη παρουσιάστηκε το πρώτο σεμινάριο, με θέμα «Επανεκκίνηση – Επανένταξη των νεαρών αθλητών στην αθλητική δράση και οι Επιπτώσεις του κορωνοϊου στην αθλητική κοινότητα».

Παρακολουθείστε το παρακάτω:
repress.gr

Αν υπάρχουν τυχόν ενδιαφερόμενοι ας μπουν.Πάντως καλό θα ήταν να γίνονται και εδώ τέτοια.Δεν ξέρω σε τι επίπεδο είναι η ΕΠΣΗΠ και ο σύνδεσμος προπονητών.Έχουν γίνει ομιλίες κυρίως από προπονητές του ΠΑΣ στο παρελθόν.
Φυσικά επέκταση της ΕΠΣΗΠ στις διάφορες πλατφόρμες και την προώθηση του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.Είτε σεμινάρια,είτε το αγωνιστικό,ιστορικό κομμάτι της ένωσης και των ομάδων.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #108 στις: Κυρ 13 Ιούν 2021 11:10 »


Στο Φούτμπολ θα βρεις τις ποδοσφαιρικές ιστορίες της γειτονιάς σου
Μιλήσαμε με τον Άκη Κατσούδα, τον δημιουργό του περιοδικού Φούτμπολ που με τις ιστορίες και τις φωτογραφίες του, αναδεικνύουν το πραγματικό ποδόσφαιρο.

Φωνές, ιδρωμένες φανέλες, στιγμιαία νεύρα, κατσάδα από τους ενοχλημένους γείτονες και ίσως ένα σπασμένο τζάμι στο σπίτι που βρίσκεται πίσω ακριβώς από το τέρμα. Το τέρμα, φυσικά, απαρτίζεται από δύο πέτρες και ένα αόρατο δίχτυ ηθικής που θα καθορίσει αν τελικά το γκολ πρέπει να μετρήσει ή όχι, αν τελικά είναι άουτ ή «μέσα». Συνήθως, αυτό το αποφασίζει ο μεγαλύτερος σε ηλικία ή ο ιδιοκτήτης της ξεφλουδισμένης μπάλας που, παρά τις κακουχίες που έχει υποστεί, όπως και τις απειλές για άμεσο αφανισμό, συνεχίζει να κυλά σχετικά καλά στο χώμα ή το τσιμέντο. Αυτή η γκρι μπάλα χαρίζει στο μνημονικό μας στιγμές που σε λίγα χρόνια από τώρα, θα έρχονται στην επιφάνεια ως «παιδικές αναμνήσεις», μαζί με το σημάδι στο γόνατο που αποκτήσαμε μετά από μια άτσαλη πτώση στην προσπάθειά μας να σκοράρουμε.

Από τις αλάνες και τις γειτονιές, μεταφερόμαστε στα τοπικά ποδοσφαιρικά γήπεδα και τις ομάδες που φιλοξενούν. Η μορφή της πυραμίδας, άλλωστε, είναι γνωστή. Το ποδόσφαιρο ξεκινά από τα χαμηλά στρώματα, φλερτάρει με τον ερασιτεχνισμό στην ομάδα του χωριού ή της πόλης και καταλήγει στον επαγγελματισμό και την συνέπεια στο ξόδεμα των εκατομμυρίων από τα μεγάλα club. Το Φούτμπολ, ασχολείται κυρίως με τα δύο πρώτα, δηλαδή με το άθλημα στην ακατέργαστη μορφή του, πριν αυτό αποκτήσει σχήμα από τις εμπορικές συμφωνίες και τελικά ριχτεί στα στάδια με τα κοντοκουρεμένο γκαζόν και τις VIP σουίτες.

Ο Άκης Κατσούδας, ο δημιουργός του περιοδικού, όπως και οι συνεργάτες του, καταγράφουν με τις λέξεις και τις φωτογραφίες τους όλα όσα έχουν αποτυπωθεί στη συλλογική μνήμη ως «πραγματικό ποδόσφαιρο». Μέσα από τις σελίδες του Φούτμπολ, οδηγούμαστε αναπόφευκτα στην ουσία, στο Μπιγκ Μπαγκ του αθλήματος που δεν είναι άλλο από το αθώο παιχνίδι που έχει ως σκοπό να ψυχαγωγήσει και να αναδείξει τον ρομαντισμό που το περιβάλλει όσο εσύ, εγώ και μία παρέα παιδιών στο δρόμο έξω από το φροντιστήριο μιας άγνωστης περιοχής της Ελλάδας ή της Αργεντινής, κλοτσούν μια μπάλα.



Πώς προέκυψε το Φούτμπολ;

Πάντοτε με εξίταρε η ιδέα του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου. Είχα την τύχη, βλέπετε, μικρός να μεγαλώσω σ’ ένα μικρό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας και κάθε Κυριακή θυμάμαι να κατεβαίνω στο γήπεδο με τον αδερφό μου για να δούμε την τοπική μας ομάδα, τον Άρη Μαλεσιάδας, να παίζει στο ξερό γήπεδο. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τις αντιδράσεις του κόσμου, τα τοπικά ντέρμπι, τους ποδοσφαιριστές, τη γκρίνια το βράδυ στο καφενείο, όλα. Όταν ήρθα στην Αθήνα, κατάλαβα πως η αγάπη για τα τοπικά είναι ακόμη μεγαλύτερη, κι έτσι αποφασίσαμε με μερικούς φίλους να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ένα ποδοσφαιρικό fanzine, για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. 3 χρόνια μετά, έχουμε ταξιδέψει γι’ αυτό από τις Πρέσπες και τη Θεσσαλονίκη, ως τους Φούρνους και την Μύκονο, και στόχος μας, όταν τελειώσει όλο αυτό, να ταξιδέψουμε κι άλλο.

Να φανταστώ πως εσύ και τα υπόλοιπα παιδιά που συνεργάζεστε μοιράζεστε την ίδια αγάπη για το ποδόσφαιρο.

Το πρώτο τεύχος το ετοιμάσαμε με τους κολλητούς μου. Όσο τα τεύχη περνούσαν, έμπαιναν κι άλλα παιδιά στην προσπάθεια. Το εντυπωσιακό είναι πως οι άλλοι δύο συντάκτες του τρίτου τεύχους, ο Δημήτρης Κατσάκος και ο Νικόλας Μπιλάλης, ήταν αναγνώστες του Φούτμπολ και έτσι ήρθαμε σε επικοινωνία. Το μόνο μας κριτήριο πραγματικά για να μπει κανείς στην ομάδα είναι να αγαπά το ποδόσφαιρο από την καρδιά του. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε ανοιχτοί σε συνεργασίες με παιδιά τα οποία θέλουν να καταγράψουν τη δικιά τους ποδοσφαιρική ιστορία.

Συνδυάζεται την τέχνη (αναφέρομαι στις εκπληκτικές φωτογραφίες και τη καταγραφή των γεγονότων) με το ποδόσφαιρο. Μήπως το ποδόσφαιρο είναι και αυτό μια μορφή τέχνης εκτός από τζαρτζαρίσματα και γενναίες δόσεις εγωισμού;

Πολλοί μας λένε, χαριτολογώντας, πως «χαραμιζόμαστε» γράφοντας για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν είναι, όμως, έτσι. Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει τρομερές εικόνες να σου δώσει. Από τα γήπεδα που βρίσκονται σ’ όποιο σημείο μπορείς να φανταστείς (δίπλα στη θάλασσα, πάνω σε βουνοκορφές, μέσα στα βράχια), τους ντόπιους που ανεβαίνουν ακόμη και πάνω σε φράχτες για να δουν τον αγώνα, τους ποδοσφαιριστές που μπορεί να παίζουν μπάλα για τη διασκέδαση αλλά το ζουν στο έπακρο. Κάθε φορά που ξεκινάμε ένα ταξίδι έχουμε το άγχος για το τι διαφορετικό θα καταφέρουμε να βρούμε και να φωτογραφίσουμε. Πάντα, όμως, υπάρχει κάτι το ξεχωριστό. Ίσως γιατί τίποτα δεν είναι ίδιο σ’ αυτή τη χώρα.



Ας μιλήσουμε λίγο για τα τεύχη Αθήνα, Καλοκαίρι και Νοσταλγία. Πώς έγινε η επιλογή των θεμάτων;

Πριν ξεκινήσουμε τα ταξίδια για το επόμενο τεύχος, μαζευόμαστε και αποφασίζουμε για τη κεντρική θεματική του. Στο πρώτο, λοιπόν, αποφασίσαμε να μείνουμε στην Αθήνα, μιας και θέλαμε να δούμε πώς θα πάει. Γράψαμε για το Ελ Λαμπράκικο, το μεγάλο ντέρμπι μεταξύ Ιωνικού και Προοδευτικής, φτάσαμε ως τον Ασπρόπυργο για να γνωρίσουμε μια ομάδα που παίζει ακριβώς δίπλα στα διυλιστήρια, μπήκαμε στην ερημωμένη - τότε - Λεωφόρο Αλεξάνδρας για να παρακολουθήσουμε τον αγώνα μιας ομάδας Αλβανών μεταναστών στην Αθήνα. Μας εξέπληξε πραγματικά αυτό το τεύχος.

Στο δεύτερο, το καλοκαιρινό, αποφασίσαμε να βγούμε πιο έξω και να μπούμε για πρώτη φορά στα πλοία. Ταξιδέψαμε στους Φούρνους Ικαρίας, στη Μύκονο, την Αίγινα. Ήταν ίσως το πιο διασκεδαστικό τεύχος που έχουμε κάνει γιατί δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου μέσα σ’ ένα καλοκαίρι. Και τι καλύτερο από καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Το τρίτο, ωστόσο, μάς πέτυχε μέσα στη φάση που ζούμε εδώ και ένα χρόνο με τον ιό. Γι’ αυτό και εμείς, γνωρίζοντας πως τα γήπεδα είναι κλειστά, αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα τεύχος καραντίνας με αφιερώματα στις παιδικές μας αναμνήσεις, στις φανέλες που κρατάμε φυλαγμένες στα συρτάκια των πατρικών μας, τα αυτοκόλλητα της Panini και κυρίως να μείνουμε ξανά κοντά στην Αθήνα. Το μόνο ταξίδι που κάναμε εκτός ήταν στην Ύδρα, αλλά κι αυτό με μεγάλη δυσκολία, εξαιτίας της κατάστασης που ζούμε.



Ποιες ιστορίες σας δυσκόλεψαν και σε ποιες έχεις ιδιαίτερη αδυναμία;

Το ταξίδι που μας δυσκόλεψε πιο πολύ ήταν αυτό στην Ύδρα. Κάθε φορά που κλείναμε θέματα για το επόμενο τεύχος, κάναμε έναν προγραμματισμό. Με τον covid δεν μπορούσαμε να προγραμματίσουμε τίποτα, γιατί όλα μπορούσαν να αλλάξουν μέσα σε μια βδομάδα. Πέρα απ’ αυτό, όμως, ήταν πολύ δύσκολο να βρούμε εισιτήρια γιατί η πληρότητα των πλοίων ήταν στο 50%. Ευτυχώς το νησί μάς αντάμειψε. Και εκεί, όμως, το καλοκαίρι δεν θύμιζε σε τίποτα τα προηγούμενα. Οι τουρίστες ήταν πολύ λίγοι, ενώ τη μάσκα δεν μπορούσες να την αποχωριστείς με τίποτα. Πιο πολύ μ’ αρχή της σεζόν έμοιαζε, όπως μας έλεγαν οι ντόπιοι, παρά για μέσα καλοκαιριού.

Τώρα αν πρέπει να ξεχωρίσω μερικά αφιερώματα, θα έβαζα σίγουρα τα ποδοσφαιρικά οδοιπορικά στις Πρέσπες και τους Φούρνους. Αυτό που δεν πρόκειται να ξεχάσω, όμως, είναι το ντέρμπι μεταξύ Ιωνικού και Προοδευτικής στο Κλουβί. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα ένα τέτοιο ματς από κοντά και δεν περίμενα πως θα ήταν τόσο έντονο. Θυμάμαι όταν φτάναμε στο γήπεδο, όλοι οι ντόπιοι έβαζαν τα αυτοκίνητά τους στις πυλωτές για να τα προστατέψουν. Μέσα στο γήπεδο, από την άλλη, είχες την αίσθηση ενός πραγματικού κλουβιού, καθώς οι οπαδοί της Προοδευτικής ήταν ακριβώς πάνω από την αντίπαλη εστία. Εκεί γνωρίσαμε και τον «Χάρο», τον γνωστό οπαδό του Ολυμπιακού, χωρίς να το γνωρίζουμε. Επικές στιγμές.



Το ποδόσφαιρο, δικαίως, χαρακτηρίζεται ως το πιο λαϊκό άθλημα. Κατά πόσο επιβεβαιώθηκε αυτό γράφοντας αυτές τις ιστορίες στο περιοδικό;

Αυτό, νομίζω, που κάνει το ποδόσφαιρο να ξεχωρίζει απ’ όλα τ’ άλλα αθλήματα είναι πως δεν υπάρχει χωριό στην Ελλάδα και γειτονιά δεν έχει γήπεδο ποδοσφαίρου ή μια τοπική ομάδα. Αυτό δεν συμβαίνει, για παράδειγμα, στο μπάσκετ, καθώς τα κλειστά γήπεδα, ειδικά στην επαρχία, είναι πολύ λίγα. Όποιον κι αν ρωτήσεις σίγουρα θα έχει να σου πει μια ιστορία για την ομάδα του τόπου του. Αυτό είναι που κάνει το ποδόσφαιρο να ξεχωρίζει. Μπορεί για τους Αθηναίους να φαίνεται τρελό, αλλά στα μικρά χωριά της Ελλάδας, ο κυριακάτικος αγώνας είναι μια καλή ευκαιρία να συγκεντρωθούν, να πανηγυρίσουν, να φωνάξουν. Είναι μια κοινωνική εκδήλωση. Αγαπάνε τον τόπο τους και γι’ αυτό αγαπούν και το ποδόσφαιρο.

Σε συνέχεια της παραπάνω ερώτησης, είναι το περιοδικό Φούτμπολ μια απάντηση στο σύγχρονο ρομποτικό ποδόσφαιρο;

Αυτό που θέλουμε να κάνουμε μέσω του Φούτμπολ είναι να αναδείξουμε ιστορίες ανθρώπων και ομάδων που αγαπούν το ποδόσφαιρο, χωρίς κάποιο ίδιον όφελος. Που παίζουν μπάλα όχι για τα χρήματα αλλά για τους καμαρώσουν οι δικοί τους που βρίσκονται στην κερκίδα. Το ποδόσφαιρο σ’ αυτές τις κατηγορίες δεν είναι απρόσωπο. Όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Εκεί η κερκίδα έχει όνομα. Είναι ο Γιάννης, ο Κώστας, ο Νίκος. Τα μεγάλα γήπεδα είναι κάτι σαν αρένα. Δεν μπορούμε να πούμε, έχουν κι αυτά την ομορφιά τους, αλλά τα ερασιτεχνικά γήπεδα δεν τα αλλάζουμε με τίποτα.



Το τεύχος Νοσταλγία κυκλοφορεί και σε έντυπη μορφή. Είναι το χαρτί τόσο ρομαντικό για τους δημοσιογράφους και τους αναγνώστες όσο το ποδόσφαιρο στις γειτονιές για αυτούς που παίζουν και για αυτούς που παρακολουθούν;

Το τεύχος κυκλοφόρησε αρχικά σε ηλεκτρονική μορφή τον περασμένο Νοέμβρη, καθώς τα τυπογραφεία ήταν κλειστά εκείνη την περίοδο. Αυτό το κάναμε πιο πολύ γιατί δεν κρατιόμασταν να δείξουμε τη δουλειά μας στον κόσμο που το ακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια. Ξέραμε, όμως, πως η μεγάλη αδυναμία όλων μας ήταν το χαρτί. Είναι άλλη η αίσθηση να μπορείς να πάρεις στα χέρια σου ένα περιοδικό, να το ξεφυλλίσεις, να χαζέψεις τις εικόνες του και να το διαβάσεις με την ησυχία σου. Ειδικά για τους ανθρώπους που συμμετέχουν σ’ αυτό. Μπορεί ο ηλεκτρονικός τύπος να έχει κυριεύσει τα τελευταία χρόνια, η αγάπη για το χαρτί δεν θα περάσει ποτέ.



Ποδόσφαιρο και κορονοϊός. Πόσες ιστορίες μπορούν να γραφτούν πάνω σε αυτό;

Δυστυχώς, η κατάσταση που ζούμε μας έχει απαγορεύσει να κάνουμε μεγάλα όνειρα. Γι’ αυτό και εμείς έχουμε αποφασίσει να γράψουμε όσο το δυνατόν περισσότερα ποδοσφαιρικά αφιερώματα για την πόλη που ζούμε, στη στήλη του Φούτμπολ στην Athens Voice. Η αδυναμία μας, όμως, είναι τα ταξίδια και νιώθουμε πραγματικά χάλια που δεν μπορούμε να τα κάνουμε. Ξέρετε και για τον κόσμο δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό που ζούμε. Έχουν αλλάξει οι προτεραιότητες. Το ποδόσφαιρο μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και είναι απολύτως λογικό. Αυτό που ευχόμαστε όλοι είναι να περάσει γρήγορα αυτή η φάση που ζούμε εδώ και ένα χρόνο και να επανέλθουμε σταδιακά στην πρότερη κατάσταση. Με τα ταξίδια, τα ανοιχτά γήπεδα και τους φιλάθλους στις εξέδρες χωρίς μάσκες.

Εσύ, σε ποια γειτονιά του κόσμου θα ήθελες να παίξεις ποδόσφαιρο;

Στο Μπομπονέρα, με διαφορά. Κι ας μην παίξω μπάλα. Ας περπατήσω μόνο γύρω από το γήπεδο και απλά να πατήσω το πόδι μου στο χορτάρι και στις τσιμεντένιες εξέδρες. Κάπως έτσι θα ήθελα να με βρει η μετά κορονοϊού εποχή.

Βρες όλα τα τεύχη του Φούτμπολ εδώ
provocateur.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #109 στις: Παρ 25 Ιούν 2021 19:38 »
Ομπαμεγιάνγκ: Προπόνηση στην ΑΕ Μυκόνου! (vid)


Οι ποδοσφαιριστές της ΑΕ Μυκόνου δεν πίστευαν στα μάτια τους βλέποντάς τον μαζί τους και η προπόνησή τους έγινε... εμπειρία, πλάι στον Πιέρ – Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ!
Ο Ομπαμεγιάνγκ έβαλε τα ρούχα της προπόνησης της Άρσεναλ και παρά το γεγονός πως απολαμβάνει τις διακοπές του στη Μύκονο, θέλησε να προπονηθεί για να μην μείνει πολύ πίσω σε επίπεδο ετοιμότητας και φυσικής κατάστασης.

Τη στιγμή που στο νησί των ανέμων βρίσκονται επίσης και διασκεδάζουν οι Χάαλαντ, Μαχρέζ, Λίνγκαρντ, Μαρσιάλ, Γιάνγκ και πιθανότατα αρκετοί άλλοι μεγάλοι αστέρες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Πιέρ – Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ κάνει τη διαφορά.

Ναι μεν χαλαρώνει και κάνει τα μπάνια του, ωστόσο, θέλησε να πάει και για προπόνηση.

Κάπως έτσι βρέθηκε στο γήπεδο της ΑΕ Μυκόνου και συμμετείχε στο πρόγραμμα των παιδιών της ομάδας, κάνοντας την ημέρα... ονειρεμένη για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές.

https://www.facebook.com/watch/?v=995653151207836
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος mandrakoukos

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.135
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #110 στις: Παρ 25 Ιούν 2021 20:29 »
Ναι μεν χαλαρώνει και κάνει τα μπάνια του, ωστόσο, θέλησε να πάει και για προπόνηση.
Κάπως έτσι βρέθηκε στο γήπεδο της ΑΕ Μυκόνου και συμμετείχε στο πρόγραμμα των παιδιών της ομάδας, κάνοντας την ημέρα... ονειρεμένη για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές.

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές μου, εξετάζεται από τον ΧΒ ως αντιΠαμλίδης.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #111 στις: Παρ 25 Ιούν 2021 22:02 »
Ναι μεν χαλαρώνει και κάνει τα μπάνια του, ωστόσο, θέλησε να πάει και για προπόνηση.
Κάπως έτσι βρέθηκε στο γήπεδο της ΑΕ Μυκόνου και συμμετείχε στο πρόγραμμα των παιδιών της ομάδας, κάνοντας την ημέρα... ονειρεμένη για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές.

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές μου, εξετάζεται από τον ΧΒ ως αντιΠαμλίδης.
Περισσότερο έχει να κάνει με την νοοτροπία του παίχτη που ακόμα και στις διακοπές του θα κάνει προπόνηση.Να συγκρίνουμε με ελληνική πραγματικότητα;Δεν νομίζω.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #112 στις: Σαβ 26 Ιούν 2021 18:51 »
Η Πρέμιερ Λιγκ αποφάσισε να εγκαταστήσει αυτοματοποιημένους εξωτερικούς απινιδωτές στα ερασιτεχνικά γήπεδα της Αγγλίας. Όπως έκανε γνωστό σήμερα, με το πρόγραμμα αυτό, το οποίο χρηματοδοτεί εξ ολοκλήρου η ίδια, περισσότερα από 2.000 γήπεδα ερασιτεχνικών ομάδων θα έχουν από τη νέα σεζόν απινιδωτές που, όπως είδαμε όλοι πρόσφατα, μπορούν να σώσουν ζωές.


Για την αντίστοιχη κατάσταση στα ελληνικά γήπεδα βρήκαμε αυτό το πρόσφατο άρθρο:

Απινιδωτές: Η κατάσταση στα ελληνικά γήπεδα και η ανησυχία για τα κενά
Μέχρι στιγμής απινιδωτές υπάρχουν μόνο στα γήπεδα των μεγάλων κατηγοριών, κυρίως ποδοσφαίρου και μπάσκετ



«Στη Σούπερ Λιγκ 1 είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ανάλογα περιστατικά. Υπάρχουν τα κατάλληλα υλικά και οι απινιδωτές, τους οποίους έχουν προμηθευθεί όλες οι ΠΑΕ», αναφέρει ο πρόεδρος της υγειονομικής επιτροπής των Super League 1 και 2, Ξενοφών Ρούσσης, με αφορμή όσα συνέβησαν με τον Κρίστιαν Ερικσεν (φωτ. Stuart Franklin / Pool via A.P.).

Ενα ερώτημα που απασχολεί τους φορείς του ελληνικού αθλητισμού, μετά το περιστατικό με τον Ερικσεν, είναι τι θα συνέβαινε αν στη θέση του Δανού ποδοσφαιριστή ήταν ένας συνάδελφός του που αγωνίζεται στην Ελλάδα.

Στα γήπεδα της Σούπερ Λιγκ 1, όλες οι ομάδες πλέον διαθέτουν τον κατάλληλο εξοπλισμό, ενώ κάθε εβδομάδα διορίζεται ο γιατρός του αγώνα που γνωρίζει πώς να χειρίζεται τέτοιες καταστάσεις. «Στη Σούπερ Λιγκ 1, είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ανάλογα περιστατικά. Υπάρχουν τα κατάλληλα υλικά και οι απινιδωτές, τους οποίους έχουν προμηθευθεί όλες οι ΠΑΕ. Οι γιατροί αγώνων που διορίζονται από τη διοργανώτρια είναι καταρτισμένοι και ξέρουν πώς θα ανταποκριθούν σε επεισόδια καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης», αναφέρει ο πρόεδρος της υγειονομικής επιτροπής των Super League 1 και 2, Ξενοφών Ρούσσης (ορθοπεδικός και ειδικός αθλητίατρος).

«Σε ό,τι αφορά τη Σούπερ Λιγκ 2, οι πιο εύρωστες οικονομικά ΠΑΕ έχουν προμηθευθεί απινιδωτές. Επίσης, σε κάθε παιχνίδι επαγγελματικής κατηγορίας που περιλαμβάνει και τη Φούτμπολ Λιγκ, σε συνεργασία με το ΕΚΑΒ, είναι υποχρεωτική η παρουσία πλήρους εξοπλισμένου ασθενοφόρου στα γήπεδα. Αρα λοιπόν, από υλικής άποψης το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι καλυμμένο. Το θέμα είναι οι άνθρωποι που θα τρέξουν να σώσουν μια ζωή να ξέρουν πώς θα χειριστούν τα μηχανήματα και τι κινήσεις θα κάνουν», συμπληρώνει ο κ. Ρούσσης.

«Στην Ελλάδα, όλες οι ΠΑΕ της Σούπερ Λιγκ 1 διαθέτουν στο δυναμικό τους επιστήμονες υψηλού επιπέδου, που ξέρουν να διαχειρίζονται τέτοια συμβάντα. Θα πρέπει, ωστόσο, όλο το τιμ της ομάδας, προπονητές, φυσιοθεραπευτές, γυμναστές, ακόμη και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές να γνωρίζουν τα βασικά και πώς να δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Το να έχουμε έναν ειδικό καρδιολόγο σε κάθε γήπεδο είναι αδύνατο. Η χρήση του απινιδωτή δεν είναι εύκολη…», τονίζει ο χειρουργός ορθοπεδικός Νίκος Πισκοπάκης, επικεφαλής του ιατρικού τιμ πολλών ΠΑΕ (εθνικές ομάδες, ΑΕΚ, Ολυμπιακός, Πανιώνιος Ατρόμητος, Απόλλων Σμ.).

Στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, το ιατρικό επιτελείο με επικεφαλής τον καθηγητή Γιώργο Γκοδόλια είναι αρμόδιο, ενώ στις χαμηλότερες κατηγορίες (Γ΄ Εθνική, τοπικά), την εποπτεία των οποίων έχει η ΕΠΟ, ο πρόεδρος της ιατρικής επιτροπής της Ομοσπονδίας, Παναγιώτης Καρράς, αναδεικνύει τον προβληματισμό του: «Οι εκλογές στην ΕΠΟ καθυστέρησαν πράγματα πάνω σε αυτό το κομμάτι. Η παρουσία ασθενοφόρων στα γήπεδα των Ενώσεων δεν είναι δεδομένη εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι».

Το υπουργείο άμεσα συμπεριέλαβε στο αθλητικό νομοσχέδιο, που συζητείται στη Βουλή, πρόβλεψη για την «αναγγελία της άσκησης του επαγγέλματος του προπονητή», στα απαραίτητα δικαιολογητικά να συμπεριλαμβάνεται υποχρεωτικά και το «δίπλωμα εκπαίδευσης πρώτων βοηθειών». Παράλληλα, σε συνεργασία με ΕΟΚΑΝ και ΕΚΑΒ θα ξεκινήσουν σεμινάρια διάσωσης και πρώτων βοηθειών όσων βρίσκονται μαζί με αθλητές σε προπονήσεις και αγώνες. «Γίνονται προσπάθειες το τελευταίο διάστημα να υπάρχουν απινιδωτές στα γήπεδα στη χώρα μας», τονίζει ο γενικός γραμματέας Αθλητισμού Γιώργος Μαυρωτάς, ο οποίος παραδέχεται πως μέχρι στιγμής απινιδωτές υπάρχουν μόνο στα γήπεδα των μεγάλων κατηγοριών, κυρίως ποδοσφαίρου και μπάσκετ.
kathimerini.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #113 στις: Παρ 02 Ιούλ 2021 17:46 »
- Μπορείς να περιγράψεις τη β' εθνική με μια μόνο πρόταση;
- "Κάποτε για να ανεβάσουμε κατηγορία την Παναχαϊκή αγοράζαμε παιχνίδια και δεν θα ξεχάσω έναν αγώνα στο Αίγιο, που είχαμε δώσει χρήματα ακόμα και στους φιλάθλους για να μην γιουχάρουν" (Άρης Λουκόπουλος)
El Sombrero

Λουκόπουλος=πρόεδρος της Παναχαϊκής εποχές Χρηστίδη-Κολέμπα.

Συνδεδεμένος PAS and stale bread

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.666
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #114 στις: Σαβ 03 Ιούλ 2021 11:41 »
- Μπορείς να περιγράψεις τη β' εθνική με μια μόνο πρόταση;
- "Κάποτε για να ανεβάσουμε κατηγορία την Παναχαϊκή αγοράζαμε παιχνίδια και δεν θα ξεχάσω έναν αγώνα στο Αίγιο, που είχαμε δώσει χρήματα ακόμα και στους φιλάθλους για να μην γιουχάρουν" (Άρης Λουκόπουλος)
El Sombrero

Λουκόπουλος=πρόεδρος της Παναχαϊκής εποχές Χρηστίδη-Κολέμπα.


Και όπου Λουκόπουλος (εκτός τις χίλιες δυο μπαγαποντιές) θα θυμόμαστε πάντα το μεταξύ μας παιχνίδι το 2001 με τους 4000 ΠΑΣολέδες στην Πάτρα, βλέποντας ότι τα εισιτήρια για τους φιλοξενούμενους παγουράδες είχαν φύγει μέρες πριν, φοβούμενος το προφανές μπλε ποτάμι που θα ερχόταν στην πόλη τους και στο γήπεδο διαφήμιζε ότι με 1 εισιτήριο θα μπαίνουν 2 πατρινοί και δώρο ένα αναψυκτικό (σαν προσφορά από παλιά Ελληνική ταινία). Αλλά δεν έπιασε. Δεν έταζε και κανα αρνί στην σούβλα.   

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #115 στις: Πεμ 15 Ιούλ 2021 22:58 »
Μια ιστορία που έγραψε ο συγγραφέας Ντίνος Μελάχρις για το ελληνικό ποδόσφαιρο μιας άλλης εποχής, για τον Παναιτωλικό, που για την πόλη ήταν κάτι παραπάνω από μια ποδοσφαιρική ομάδα, για την ισχυρή Δόξα Δράμας και για παίκτες που δεν έχουν καμία σχέση με τους σημερινούς.



Ο Καραγκιόζης

«Είμαι ένας γραφικός συγγραφέας. Αν και έψαξα στα λεξικά, δεν πολυκατάφερα να βρω τη σημασία αυτής της λέξης, μου αρέσει απλά ο αέρας της. Πάντα ονειρευόμουν να γράψω για άλλα πράγματα. Ονειρευόμουν να γράψω για ιππότες, για κάποιους στρατούς που, πριν από τριακόσια χρόνια, ένα πρωί γεμάτο ομίχλη, στις δύο άκρες μιας σκοτεινής κοιλάδας, ετοιμάζονταν να επιτεθούν ο ένας στον άλλο, για δυστυχισμένους που τα χειμωνιάτικα βράδια αφηγούνται ο ένας στον άλλο, στα καπηλειά, ερωτικές ιστορίες, για τις ανεξάντλητες περιπέτειες ερωτευμένων, που χάνονται μέσα σε σκοτεινές πόλεις κυνηγώντας κάποιο μυστήριο, αλλά ο Θεός μου έδωσε μόνο εσάς, τους αναγνώστες μου, κι αυτή τη στήλη από την οποία πρέπει να σας λέω άλλου είδους ιστορίες. Έτσι βολευόμαστε κι εσείς κι εγώ.».

Τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν σε μένα. Ανήκουν στον έναν εκ των δύο βασικών ηρώων του αριστουργήματος του Ορχάν Παμούκ «Το μαύρο βιβλίο» και επειδή η σημερινή ιστορία δεν είναι δική μου, αλλά κάποιου που αν και δεν είναι αθλητικογράφος κατάφερε να γράψει μια από τις πιο όμορφες ποδοσφαιρικές ιστορίες που εγώ έχω διαβάσει, θεώρησα πρέπον να την προλογίσω με αυτήν εδώ τη μικρή παράγραφο που φανερώνει τόσα πολλά για το γράψιμο, γι’ αυτούς που γράφουν, και φυσικά γι’ αυτούς που διαβάζουν, μέσα από ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Ένας τέτοιος είμαι και εγώ. Όπως ο Γκαλεάνο «ζητιάνευε» για λίγη καλή μπάλα έτσι κι εγώ «ζητιανεύω», εκτός της καλής μπάλας, για όμορφα και ρομαντικά ποδοσφαιρικά κείμενα. Αυτοί που διαβάζουν τα κείμενά μου θα ξέρουν πόσο λατρεύω το διάβασμα και πόσο μέσα από αυτό λατρεύω να βρίσκω όμορφες ποδοσφαιρικές ιστορίες γραμμένες από ανθρώπους που δεν ασχολούνται με το αθλητικό γράψιμο. Πριν λίγες μέρες, ένας καλός φίλος μου έστειλε την παρακάτω ιστορία. Ήμουν κάπως απογοητευμένος εκείνες τις μέρες λόγω κάποιων σχολίων που είχα διαβάσει για το πρόσφατο Γιούρο προς το πρόσωπο κάποιου αθλητικογράφου που εκτιμώ και προς τα πρόσωπα αρκετών ποδοσφαιριστών που πήραν μέρος στο τουρνουά και -ευτυχώς- η ρομαντική αύρα της ιστορίας αλλά και ο τρόπος γραφής της κατάφερε να μου φτιάξει το κέφι.

O τίτλος της ιστορίας είναι «Ο Καραγκιόζης», την έχει γράψει ο συγγραφέας Ντίνος Μελάχρις και έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Δίοδος 66100 της Δράμας. Θεώρησα ότι ίσως αρέσει σε αρκετούς από τους αναγνώστες μας και γι’ αυτό μπήκα με μεγάλη χαρά στον κόπο, που μόνο κόπος δεν ήταν, να τη μεταφέρω. Η ιστορία είναι αληθινή και μιλάει για ένα άλλο, μακρινό, ποδόσφαιρο από αυτό των ημερών μας. Ελπίζω να σας αρέσει.

~Τον Πάνο Τεμεκονίδη τον συναντώ σχεδόν κάθε μέρα. Είναι πια γύρω στα 80, μα ακόμα περιφέρεται καβάλα στο ποδήλατό του, ένα παλιό μαύρο Bismarch, στις οδούς Ιωνίας, Ραιδεστού, Σηλυβρίας, Ιασωνίδου, Χρυσοστόμου Σμύρνης, Ερυθραίας…δρόμους με ονόματα που θυμίζουν τις χαμένες πατρίδες, καθότι ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι προσφυγοχώρι.

Ο Πάνος έπαιζε έξω αριστερά στον Παναιτωλικό, τότε που η ομάδα προσπαθούσε να κάνει το μεγάλο βήμα της ανόδου στην Α εθνική. Δεν ήταν κάνας σπουδαίος μπαλαδόρος, δεν τον βοηθούσε και το σουλούπι του, αφού όχι μόνο του έλειπε το μπόι, αλλά κι από φυσικού του έσκυβε, σαν να κουβαλούσε στην πλάτη του κάνα σακί γεμάτο με τσιμέντο. Σίγουρα όμως ήταν ο αγαπημένος της κερκίδας. Κα-ρα-γκιό-ζης, Κα-ρα-γκιό-ζης, του φώναζαν οι φίλαθλοι ρυθμικά, άλλοτε επευφημώντας τον για το ασίγαστο πάθος που έβγαζε ή για τα τσαλίμια που έκανε, κι άλλοτε κοροιδευτικά, άμα στραβοπατούσε κι έπεφτε ή όταν έριχνε κάνα σουτ κι η μπάλα πήγαινε στου Καραγκιόζη τον γάμο.

Αν όμως με την απόδοσή του δεν μπορούσε να καθορίσει το αποτέλεσμα κάποιου αγώνα, ο Τεμεκονίδης ήταν αναμφισβήτητα παίκτης-ανακατωσούρας, σβούρα που στριφογύριζε χωρίς έλεγχο, γι’ αυτό όταν έμπαινε στην αντίπαλη περιοχή, σκορπούσε στους αντιπάλους τον πανικό, μέχρι βέβαια εκείνοι να συνειδητοποιήσουν ότι είναι ακίνδυνος κι έπειτα να τον αντιμετωπίζουν με σχετική ψυχραιμία.

Πέρασαν όμως τα χρόνια, σταμάτησε ο Πάνος το ποδόσφαιρο και αφοσιώθηκε στη δουλειά που έκανε από δεκαπέντε χρονών, δηλαδή εργάτης στις οικοδομές, αλλά και υδραυλικός και μπογιατζής και χίλια δυο ακόμα. Πολλές δουλειές, πολύς κόπος, συν τους αγώνες της ομάδας, αλλά η φτώχεια αδερφή και το φαγητό ποτέ να μη φτάνει.

Κάθε που ερχόμουν στη μικρή μας πόλη και τον έβλεπα, αναρωτιόμουν: Τι να θυμάται άραγε ο Πάνος από εκείνα τα χρόνια; Τις ιαχές του κόσμου; Το περίφημο γκολ που έβαλε στην τάδε ομάδα, στο μεγαλύτερο ντέρμπι της περιοχής μας; ή τη χρονιά που, με αυτόν στη σύνθεση της ομάδας, πέσαμε στη Γ εθνική; Εγώ πάντως δεν θα ξεχάσω που, μικρός, έσμιγα τη φωνή μου με τις φωνές των άλλων και οι κραυγές μας σκέπαζαν όλη την πόλη. Κα-ρα-γκιό-ζης, Κα-ρα-γκιό-ζης, είδωλο και περίγελως ταυτόχρονα.

Αυτά μας έλεγε ο καλός φίλος, Βασίλης Ιωακείμ, ο μαρκόνης. Τα έγραψε μάλιστα και σ’ ένα θαυμάσιο διήγημα, που δεν πρόλαβε όμως να το δημοσιεύσει, γιατί πέθανε. Και το μοίρασαν σαν φέιγ-βολάν, θυμάμαι, μια Κυριακή πριν από έναν αγώνα, έξω από το γήπεδο, χορηγία μιας φίρμας έτοιμων ενδυμάτων.

Ο Παναιτωλικός τα χρόνια εκείνα ήταν για την πόλη κάτι παραπάνω από μια ποδοσφαιρική ομάδα. Μέχρι νυκτερινό σχολείο δημιούργησε, να πηγαίνουν όσα παιδιά δούλευαν τη μέρα. Πολλούς τους έντυνε και τους έπαιρνε και παπούτσια, «ελβιέλες». Πάνω από πέντε χιλιάδες άπορα μάθανε γράμματα στο σχολείο του Παναιτωλικού. Παιδιά κακοταϊσμένα, καχεκτικά, βασανισμένα…να σκεφτείς, τα περισσότερα, όταν σούταραν ελεύθερο, μόλις που έβγαζαν την μπάλα από τη μεγάλη περιοχή. Και όχι μόνο επειδή οι μπάλες ήταν βαριές, αλλά κι επειδή τα πόδια τους ήταν σαν «τσάκνα».

Όσο για τα ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας…υπήρχε τότε ο περίφημος ΠΟΚ. (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός και ΑΕΚ), που ήταν κράτος εν κράτει. Η ΕΠΟ δική τους, οι διαιτητές υπάλληλοί τους, οι υπουργοί αθλητισμού, η Αστυνομία, όλοι δούλευαν γι’ αυτούς. Υπήρχαν και οι τρεις ομάδες της Θεσσαλονίκης (ΠΑΟΚ, Άρης, Ηρακλής) που οι αθηναϊκές ομάδες τους αδικούσαν κι αυτοί, με τη σειρά τους, αδικούσαν τους άλλους, τους μικρότερους και συμπλήρωναν το πρωτάθλημα ο Φωστήρας, ο μετέπειτα «φονεύς των γιγάντων», ο Απόλλωνας Καλαμαριάς, που πριν παίξει αγώνες στα «τσαμούρια», πρώτα ξυλοφόρτωνε τους αντιπάλους, και ο Απόλλων Αθηνών, ο Παναιγιάλειος, η Προοδευτική…

Υπήρχε όμως, και η Δόξα Δράμας, που ξεχώριζε τον καιρό εκείνο. Και ήταν τόσο δημοφιλής, που κάποτε στην πόλη μας, όταν επρόκειτο να δημιουργηθεί μια νέα ομάδα κι έψαχναν να την ονοματίσουν, κάποιοι πρότειναν το «Δόξα Δράμας Αγρινίου». Αυτή την ιστορία την έλεγαν οι παλιότεροι και, βέβαια, δεν ορκίζομαι ότι είναι αληθινή, αλλά έδειχνε την αξία και το πόσο συμπαθείς ήταν σε όλη την Ελλάδα οι Μαυραετοί του Βορρά.

Πρώτη όμως στην καρδιά μας ήταν η «Παναιτωλικάρα». Αλλά οι δικοί μας παίκτες υστερούσαν σε σχέση με εκείνους  των μεγάλων ομάδων. Πεντέξι, πάντως, διακρίθηκαν και μεταγράφηκαν σε σπουδαίους συλλόγους, κάνα δυό έπαιξαν στην Εθνική Ενόπλων, όπως ο Βασίλης Μήτσου ή Τσιλιλής, κι ο Γιώργος Παπαδόπουλος, που είχε το παρατσούκλι «ο Γάλος». Ο Γάλος ντρίμπλαρε μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο, σαν τον Ηλία Υφαντή, έτσι έλεγαν.

Όσο για μας, που τότε ήμασταν παιδιά, θαυμάζαμε μεν τους καλούς ποδοσφαιριστές, αλλά οι πιο πολλοί δεν ασχοληθήκαμε με την μπάλα, γιατί οι επαρχιώτες ποδοσφαιριστές δεν είχαν καμιά σπουδαία λάμψη. Επιπλέον, δεν ήταν επαγγελματίες, δηλαδή δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με όσα έπαιρναν από τις ομάδες τους, γι’ αυτό και είχαν άλλη κύρια δουλειά.

Εκείνα τα χρόνια το μεράκι το δικό μας –και πόθος των γονιών μας- ήταν να σπουδάσουμε. Κάτι που το πέτυχαν πολλοί απ’ τη σειρά μας και έγιναν σπουδαίοι, ένας σταδιοδρόμησε σαν μουσουργός, άλλος ως σπουδαίος γιατρός, άλλος έγινε διευθυντής σε υπουργείο.

Για τον Πάνο, βέβαια, παιδί της Κατοχής, ο σπουδές ήταν ανεπίτρεπτη πολυτέλεια, έξω απ’ τα όνειρά του. Γι’ αυτό όλη η φιλοδοξία του ήταν να εξασφαλίζει το μεροκάματο και να παίζει τη μπαλίτσα του. Και δόξα τω Θεώ, ο κόσμος τον υποστήριζε και τον βοηθούσε, εξάλλου ήταν και καλός στη δουλειά του. Και, όταν λέμε ότι στην ομάδα δεν ήταν τίποτε σπουδαίο, πρέπει να σκεφτούμε ποιους είχε αντιπάλους… τον Λινοξυλάκη, τον Σαραβάκο (τον πατέρα), τον Σιδέρη, και τον πιο μεγάλο απ’ όλους, τον Τάκη Λουκανίδη. Η ευτυχία του Καραγκιόζη ήταν και μόνο που έπαιζε μαζί τους. Ότι ήταν ο αντίπαλός τους κι ας μην τους είχε κερδίσει ούτε μια φορά.

Εκείνη τη χρονιά έληγε το πρωτάθλημα κι ο Παναιτωλικός, που αγωνιζόταν στη Β εθνική, βρισκόταν στην 5η θέση. Η ομάδα που καιγόταν για βαθμούς ήταν ο ΟΦΗ. Εμείς είχαμε για προπονητή έναν Ιταλό αριστοκράτη, τον Λουίτζι Ροσελίνι, που μάλλον καταγόταν από τη γνωστή οικογένεια. Αυτός, εκτός των άλλων, συμβούλευε τους παίκτες σαν πατέρας, τους φερόταν με ευγένεια, και γενικώς, τους είχε βάλει σε ρέγουλα, να σκεφτείς, χωρίς μεγάλες δυνατότητες, είχαμε γλιτώσει τον υποβιβασμό από νωρίς. Γι’ αυτό και οι τελευταίοι αγώνες της ομάδας μας ήταν χωρίς άγχος.

Αφού ο Παναιτωλικός είχε πατήσει τότε Παναγιάλειους και Παναχαϊκές, ήρθε η ώρα να πάμε στην Κρήτη, να παίξουμε με τον ΟΦΗ. Με τον ΟΦΗ που, αν μας κέρδιζε, ανέβαινε κατηγορία.

Φυσικά ο Ροσελίνι δεν είπε «καθίστε να χάσετε», αλλά το γενικό πνεύμα ήταν ότι, εφόσον δεν πάμε για πρωτάθλημα, δεν θα σπάσουμε και τα πόδια μας. Κάπως έτσι μπήκε η ομάδα στην Ντακότα της Ολυμπιακής και πήγε από το Αγρίνιο στο Ελληνικό και από κει στο Ηράκλειο.

Ήταν Άνοιξη, ο ήλιος ολόλαμπρος, η ορατότητα απίστευτη, αλλά φυσούσε αέρας και το αεροπλάνο έκανε αναταράξεις. Πάνω απ’ τη Φαλονέρα και μετά τη Μήλο η Ντακότα χόρευε.

Η εικόνα του Πάνου: Κουρεμένος γουλί, με κάπως πεταχτά αυτιά και μύτη γαμψή, στην οποία όφειλε και το παρατσούκλι του, «ο Καραγκιόζης», είχε κλείσει τα μάτια κι απολάμβανε την πτήση. Δίπλα του ο Γιώργος Παπαδόπουλος δεν είχε ησυχία. Τον είχε πειράξει το ταξίδι και ξεφυσούσε. Ο Γιώργος είχε ένα τραύλισμα που επιδεινωνόταν με το α, εξ ου και το παρατσούκλι «ο Γάλος».

«Ρε συ! Κα-κα-κα…Καραγκιόζ!», είπε σε μια στιγμή.

«Τι θες μωρέ;».

«Κνα-κνα-κνάει αυτό, ρε».

«Κι εγώ τι φταίω;».

«Μήπως έπαθε κα-κα-καμιά βλάβη;».

«Άσε ρε Γάκια. Κοίτα που φάνηκε η Κρήτη, ο Ψηλορείτης. Καρτ Ποστάλ, μαγεία, τι σε νοιάζει για τα υπόλοιπα!».

«Ρε συ!Θα-θα-θα πέ-πέσουμε, σε λέω!».

«Μη φοβάσαι ρε! Το είπε κι ο Ροσελίνι: Ούτε πέφτουμε ούτε για πρωτάθλημα πάμε!».

Κι έκλεισε τα μάτια ο Καραγκιόζης. Κι έπειτα ίσως άρχισε να ονειρεύεται την επόμενη μέρα στο γήπεδο. Να τον χειροκροτούν με μεγαθυμία ακόμα και οι Κρητικοί, οι αντίπαλοι, αφού μάλλον θα κέρδιζαν και θ’ ανέβαιναν κατηγορία. Και μετά τον αγώνα θ’ απολάμβαναν μπάνιο ζεστό και μοσχομυρωδάτο. Και κατόπιν στο μαγειρείο θα έτρωγαν μοσχαράκι κοκκινιστό και ψωμί. Ψωμί όσο ήθελαν. Ίσως και σουτζουκάκια με μπόλικη σάλτσα, ίσως να έπιναν και καμιά τσικουδιά. Κοκκινιστό και σουτζουκάκια με μπόλικη σάλτσα με μπόλικη σάλτσα, ψυχή μου, με μπόλικη σάλτσα!~
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #116 στις: Πεμ 29 Ιούλ 2021 20:27 »
“Ο συνδικαλισμός τελείωσε…” – Όταν οι “παράγοντες του ποδοσφαίρου” αποδεικνύουν ότι είναι απλώς αφεντικά..
Ο παίκτης του Χαραυγιακού, Ορφέας Παρασκευόπουλος, καταγγέλλει τη διοίκηση της ομάδας και την ομηρία σε μια σάπια κατάσταση που βιώνουν πολλοί παίκτες

Απειλές προέδρων-παραγόντων, αποπομπές παικτών για εξωαγωνιστικούς λόγους και κουτσαβακισμοί του στιλ “ο συνδικαλισμός τελείωσε”. Μα γίνονται αυτά τον 21ο αιώνα; Ασφαλώς και γίνονται και αποδεικνύουν πως τα αφεντικά-“επενδυτές” στον χώρο του αθλητισμού δε διαφέρουν στο παραμικρό από αυτά στους υπόλοιπους κλάδους.

Τα παραπάνω αναδεικνύονται και από τις καταγγελίες του παίκτη του Χαραυγιακού, Ορφέα Παρασκευόπουλου. Ακολουθεί αναλυτικά η ανοιχτή επιστολή του παίκτη και όσα καταγγέλλει.

«Από τις 5/6 και μία μέρα πριν από το τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς, εγώ και άλλοι δύο παίκτες της ομάδας μετά από απόφαση του ανθρώπου που έχει η ομάδα για προπονητή είμαστε εκτός ομάδας. Όσον αφορά εμένα συγκεκριμένα, μία μέρα μετά από το παιχνίδι με τον Εθνικό, και αφού διαφώνησα ανοιχτά με την παρουσία του ανθρώπου που έχει η ομάδα για προπονητή στα αποδυτήρια, ο κ. Ρήγας μου είπε με πολύ έντονο και επιθετικό τρόπο ότι έχω τελειώσει από τον Χαραυγιακό και ότι ο συνδικαλισμός τελείωσε. Την επόμενη μέρα Παρασκευή, σε συνομιλία που είχα με τον πρόεδρο της ομάδας κ. Φύτρο, μου είπε να πάω κανονικά για προπόνηση αποδεχόμενος το αίτημα μου να κάνω ατομικό πρόγραμμα. Έπειτα κι από αυτή την προπόνηση, μετά από μία συζήτηση μπροστά σε όλη την ομάδα μεταξύ των τριών παικτών και του ανθρώπου που έχει η ομάδα για προπονητή, ο άνθρωπος αυτός, προφανώς με τη σύμφωνη γνώμη της διοίκησης, όχι την ίδια αλλά την επόμενη μέρα, από το τηλέφωνο, μας έκανε γνωστό ότι είμαστε εκτός ομάδας γιατί τον προσβάλλαμε και είπαμε ανοιχτά ότι δεν του έχουμε εμπιστοσύνη.

Κι από εδώ ξεκινάει και ο λόγος για τον οποίο βγαίνει αυτή η ανακοίνωση. Εδώ και ενάμιση μήνα η διοίκηση της ομάδας παίζει κρυφτό μαζί μας. Ο μόνος που σηκώνει τα τηλέφωνα είναι ο κ. Φύτρος, ο οποίος τον πρώτο καιρό, πιο συγκεκριμένα σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε στις 22/6 και τον ρώταγα τι γίνεται με εμάς στην ομάδα για να ξέρουμε τι να κάνουμε, με ειρωνικό ύφος μου έλεγε να περιμένουμε να κάνει Γενική Συνέλευση η ομάδα σε «έναν, δύο, τρεις μήνες» και τότε θα δούμε τι θα κάνουμε με τα δελτία σας. Εγώ από την πρώτη στιγμή του είχα ξεκαθαρίσει ότι εφόσον η ομάδα δε με θέλει πλέον, αυτό που ζητάω είναι τα δεδουλευμένα 2 μηνών και την ελευθέρας μου, οπότε σε επόμενο τηλέφωνο που του έκανα στις 7/7 του μίλησα γι’ αυτά. Όσον αφορά τα δεδουλευμένα, ο κ. Φύτρος δεν αναγνώριζε ότι υπάρχουν αυτά τα χρωστούμενα των δύο μηνών, λέγοντας μου συγκεκριμένα «σας έχουμε εξοφλήσει όλους», «μας χρωστάς δε σου χρωστάμε» και «θα πληρώσεις, δε θα σε πληρώσουμε για να φύγεις από την ομάδα».  Όταν του ζήτησα ραντεβού από κοντά για να κλείσουμε το θέμα, ο κ. Φύτρος συνέχιζε τις αοριστίες και το κρυφτό, λέγοντας μου «θα δούμε από βδομάδα, μπορεί κι από Αύγουστο, γιατί βιάζεσαι;». Κλείνοντας το τηλέφωνο, χωρίς να μου λέει ουσιαστικά τίποτα σε αυτά που του έλεγα, ο κ. Φύτρος το μόνο που πρόσθεσε ήταν ότι θα δυσκολευτώ να πάρω το δελτίο μου. Φτάνοντας την τελευταία βδομάδα το μόνο νέο που είχαμε είναι ότι κανείς δε θα πάρει το δελτίο του τόσο εύκολα χωρίς να ικανοποιηθεί η ομάδα. Στην τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με τον κ. Φύτρο, χτες στις 19/7, ενημερώθηκα ότι η ομάδα δε με υπολογίζει και δε θέλει να συνεχίσω, οπότε αυτό που ζήτησα ήταν να περάσω τις επόμενες μέρες να πάρω το δελτίο μου και να μου καταβληθούν τα δεδουλευμένα μου. Η απάντηση του ήταν ότι δεν υπάρχουν αυτά τα χρωστούμενα και ότι το να πάρω το δελτίο μου δεν είναι τόσο απλό. Αυτό που ρώτησα τον ίδιο ήταν ότι εφόσον η ομάδα δε με θέλει, γιατί δε μου δίνει την ελευθέρας μου. Η απάντηση του ήταν ότι 4 χρόνια στην ομάδα έχω ωφεληθεί οικονομικά οπότε πρέπει κι η ομάδα κάτι να πάρει πίσω.

Από ποιους παίκτες ζητάει να πάρει κάτι πίσω; Από αυτούς που την 1η χρονιά, μαζί με τους συμπαίκτες και  τους προπονητές τους κέρδισαν την άνοδο στη Γ’ Εθνική μετά από 22 χρόνια. Από εμένα, που την επόμενη χρονιά, μετά το χειρουργείο που έκανα στο γόνατο, για το οποίο κάλυψα μόνος μου τα έξοδα της αποθεραπείας μου, γύρισα άρον άρον γιατί η ομάδα είχε 5 βαθμούς στις 8 πρώτες αγωνιστικές; Που όλη τη χρονιά πληρωνόμασταν έναντι, αντιλαμβανόμενοι τους δύσκολους καιρούς και συνυπολογίζοντας την αγάπη μας για τον σύλλογο και την εκτίμηση σε ορισμένα μέλη που τον απαρτίζουν, φτάνοντας στο τέλος της χρονιάς να έχουμε πάρει συνολικά τους 4 από τους 10 οφειλόμενους μήνες; Τους ίδιους παίκτες που συμφώνησαν πρώτοι να μείνουν στην ομάδα και στο τοπικό με σκοπό να ανεβάσουμε την ομάδα ξανά εκεί που ανήκει, όταν οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους παίκτες κούναγαν μαντήλι; Τους παίκτες που ξανανεβάσανε την ομάδα στη Γ’ Εθνική  σε μια χρονιά με 3 αλλαγές προπονητών και με πολλές άλλες δυσκολίες; Από εμένα που ειδικά φέτος, μετά από τη διαφωνία μου να χρεωθούν όλοι οι παίκτες από 50 ευρώ για 1 εισιτήριο διαρκείας εν μέσω πανδημίας και αγώνων κεκλεισμένων των θυρών, παραγκωνίστηκα από τον προπονητή της ομάδας, μου αφαιρέθηκε το περιβραχιόνιο από τον ίδιο χωρίς καν να μου ανακοινωθεί, όντας ψηφισμένος 1οςαρχηγός επί 2 χρόνια και παρόλα αυτά όποτε έμπαινα αλλαγή έδινα τα πάντα για τον σύλλογο; Που έπρεπε να φτάσουμε στο οριακό σημείο να κινδυνεύουμε να υποβιβαστούμε για να παίξουν οι παίκτες που ανέβασαν την ομάδα στη Γ’ Εθνική και με 2 σερί νίκες να εξασφαλίσουμε την παραμονή της ομάδας και την 3η θέση στη Γ’ Εθνική; Νομίζω ότι έχω και έχουμε δώσει αρκετά πράγματα εδώ και 4 χρόνια, τα οποία ούτε ξεπουλιούνται  ούτε εξαγοράζονται.

 Η αγάπη μου για την ομάδα, στην οποία ξεκίνησα να παίζω από 6 χρονών, και για τους ανθρώπους που συνυπήρξαμε αυτά τα 4 χρόνια (ποδοσφαιριστές, προπονητές, μέλη του ΔΣ και απλούς φιλάθλους του Χαραυγιακού) ήταν αρκετή για να μου δίνει υπομονή, να βάζω πλάτη στις οικονομικές δυσκολίες, να αγωνίζομαι τραυματίας και να τα δίνω όλα. Είναι άλλο αυτό και είναι άλλο οι εκβιασμοί που δεχόμαστε τώρα. Να μένουμε όμηροι μιας σάπιας κατάστασης που επικρατεί στην ομάδα, η οποία δε μας θέλει στις τάξεις της, αλλά δε μας δίνει ούτε τα δεδουλευμένα μας ούτε την ελευθερία μας. Ο μόνος λόγος της ανακοίνωσης είναι αυτός. Η ανακοίνωση αυτή βγαίνει απευθυνόμενη στην κερκίδα, τους φίλαθλους, τη γειτονιά και τους ανθρώπους της που δίνουν το παρόν και στηρίζουν το ποδόσφαιρο σαν άθλημα και όχι σαν μπίζνα. Προσπάθησα με τον διάλογο να βρούμε μια λύση με τον πρόεδρο, αλλά απ ’ότι φαίνεται αυτό που θέλουν είναι να μας τελειώσουν ποδοσφαιρικά. Για να κλείσω, το μόνο που ζητάω είναι να μου δοθούν αυτά για τα οποία έχω ιδρώσει και μοχθήσει μαζί με την αποδέσμευση μου από τον σύλλογο εφόσον δε θέλει να είμαι πλέον μέλος του. Ούτε ευχαριστίες, ούτε αναγνώριση, μόνο αυτά που μου αναλογούν. Η στεναχώρια της αποχώρησης είναι σίγουρα μεγάλη, στην ομάδα αυτή έζησα τα καλύτερα χρόνια της καριέρας μου, αλλά μας χωρίζουν πολλά με τους ανθρώπους που απαρτίζουν πλέον την ομάδα, και δεν έχουν να κάνουν με οικονομικές απολαβές και ανταλλάγματα, αλλά με αξίες και ιδανικά που προφανώς είναι τελείως έξω από τον κόσμο όπως τον αντιλαμβάνονται αυτοί.»
ellinofreneianet.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #117 στις: Κυρ 01 Αύγ 2021 11:42 »
Καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση από παίκτη της Super League Interwetten

Ποδοσφαιριστής της Super League Interwetten έχει δεχτεί καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Live Sport ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Super League Interwetten έχει δεχτεί καταγγελία με την κατηγορία περί σεξουαλικής παρενόχλησης. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της εφημερίδας, η καταγγελία έχει γίνει στην Επιτροπή Δεοντολογίας της ΕΠΟ, ενώ όταν η ομάδα του ενημερώθηκε σχετικά, σταμάτησε να προπονείται με τους συμπαίκτες του.

Η ΠΑΕ μάλιστα ξεκαθάρισε πως μέχρι να ξεκαθαρίσει η υπόθεση, ο εν λόγω παίκτης θα απέχει από τις υποχρεώσεις της ομάδας του. Σε περίπτωση που βρεθεί ένοχος τότε η ποινή του σε αθλητικό επίπεδο μπορεί να είναι από πρόστιμο μέχρι απαγόρευση ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο, ενώ υπάρχει και το ποινικό μέρος και οι όποιες προβλεπόμενες ποινές.

Την εν λόγω καταγγελία την έχει αναλάβει η πρόεδρος της Επιτροπής Δεοντολογίας, Γλυκερία-Λουίζα Ιωαννίδου.
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #118 στις: Σαβ 07 Αύγ 2021 15:24 »
Παράθεση
ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ – ΕΠΟ – ΕΠΑΕΠΣΑΠ: «Ηλικιακός ρατσισμός το όριο των 25 ετών – Προσπαθούμε να το λύσουμε»
Δήλωση αναφορικά με το ηλικιακό όριο που έχουν οι ομάδες που δεν αδειοδοτούνται (25 έτη) παραχώρησε ο πρόεδρος του ΠΣΑΠ Γιώργος Μπαντής,

Δήλωση αναφορικά με το ηλικιακό όριο που έχουν οι ομάδες που δεν αδειοδοτούνται (25 έτη) παραχώρησε ο πρόεδρος του ΠΣΑΠ Γιώργος Μπαντής, τονίζοντας πως ο κλοιός έχει στενέψει.

Αναλυτικά:

«Είχαμε στείλει επιστολή στην ΕΠΟ να αρθεί, μόνο για φέτος κατ’ εξαίρεση, το συγκεκριμένο κριτήριο και να μπορούν οι μη αδειοδοτημένες ομάδες να αποκτήσουν παίκτες άνω των 25 ετών.

Προσπαθούμε να λύσουμε το συγκεκριμένο πρόβλημα, που σήμερα διαπιστώνουμε όλοι πόσο μεγάλο είναι. Οι παίκτες είναι περισσότεροι από 250-300, και δυστυχώς θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της ανεργίας.

Είναι τελείως παράλογος ο κανονισμός, για τις ομάδες που δεν αδειοδοτούνται, να μην μπορούν να κινούνται μεταγραφικά για ποδοσφαιριστές πάνω των 25 χρονών.

Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω ηλικιακό ρατσισμό. Σύντομα θα δούμε αθλητές να σταματούν πρόωρα και απότομα την καριέρα τους, γιατί 3/4 των ομάδων δεν έχουν εξασφαλίσει άδεια και ο κλοιός έχει στενέψει.

Ο ποδοσφαιριστής είναι επαγγελματίας, δεν κάνει το χόμπι του».

Γιώργος Μπαντής, πρόεδρος ΠΣΑΠ
mikriliga.com

Παράθεση
Ξέσπασμα Νατσιόπουλου: «Γίνεται βίαιη διακοπή καριέρας»
Συγκλονιστικό ξέσπασμα στο Metropolis 95,5 και την εκπομπή «Στη Σέντρα» από τον ποδοσφαιριστή, Αλέξανδρο Νατσιόπουλο.

Εχει αγωνιστεί σε Ηρακλή, Απόλλωνα, Λαμία, Δόξα Δράμας, Ασπρόπυργο, Ιάλυσο, Καλαμάτα, αλλά και σε συλλόγους της Γερμανίας, όμως δεν βιοπορίζεται μόνο από το ποδόσφαιρο. Εχει σπουδάσει στο Πολυτεχνείο, είναι πολιτικός μηχανικός και στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Χάρη Δημαρά, είπε τα πράγματα με το… όνομά τους για επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στη Super League 2, ενώ έκανε λόγο και για την αναλγησία από πλευράς Πολιτείας και αρχών του ποδοσφαίρου απέναντι στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες ποδοσφαιριστές, που δεν μπορούν να μεταγραφούν σε μη αδειοδοτημένες ΠΑΕ.

Αρχικά μίλησε για την απόφαση απαγόρευσης μεταγραφών πάνω από των 25 ετών για όσες ομάδες δεν έχουν αδειοδοτηθεί:

«Απαλλασσόμαστε από τα προβλήματα μ’ αυτή την απόφαση! Είναι 300-400 ποδοσφαιριστές που θα σταματήσουν να… ταλαιπωρούνται! Μάλλον είναι αυτό το σκεπτικό. Δεν καταλαβαίνω από ποια οπτική γωνία το βλέπουν. Οι κάτω των 25 ετών είναι φτηνοί; Και γιατί το 25; Ποιο όργανο αποφασίζει γι’ αυτό; Σα να λένε τώρα ταλαιπωρήστε τους μικρότερους και αφήστε τους μεγαλύτερους να μην ασχοληθούν άλλο… Δεν αντιμετωπίζει κανένας σοβαρά το ελληνικό ποδόσφαιρο…»

Και συνέχισε:   

«Από τότε που έφυγα από τη Δόξα Δράμας, δεν βλέπω άλλο επαγγελματικά το ποδόσφαιρο. Το βλέπω πλέον σαν ένα δίωρο στην καθημερινότητά μου για να αποφορτίζομαι. Είμαι πολιτικός μηχανικός και θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου. Δεν ήθελαν να με δουν ποδοσφαιριστή, παρ’ όλα αυτά έφυγα από τα Σέρβια Κοζάνης στα 14 και πήγα στον Ηρακλή και στην Γ’ Λυκείου έκαναν μια τεράστια θυσία, όντες Φιλόλογος και Μαθηματικός πήραν απόσπαση για να μπορώ να κάνω ιδιαίτερα και προπονήσεις.

Τώρα το σκέφτομαι. Είναι καλό και κακό να έχεις ασφάλεια. Εγώ σκεφτόμουν την ασφάλεια του πτυχίου που έχω και δεχόμουν πολλά πράγματα στο ποδόσφαιρο. Έλεγα να μην κάνω προσφυγή, θα πληρωθώ αργότερα. Είχα αυτήν την άνεση. Ελεγα, δε βαριέσαι, θα τα πάρω τα λεφτά και όταν δυσκολέψουν τα πράγματα έχω το μηχανιλίκι. Καλό θα είναι όλοι να σκέφτονται το αύριο μετά το ποδόσφαιρο».

Για το αν η Πολιτεία και οι φορείς τους στηρίζουν ή κωφεύουν:

«Δεν έχω καταλάβει αν… κωφεύουν κάποιοι άνθρωποι. Στην ανακοίνωσή του βέβαια ο κ. Αυγενάκης για τον Ιακωβίδη και απαντώντας σε αυτά που είπε ο αθλητής, σημείωσε ότι ‘θα αντιμετωπίσουμε όλα αυτά που ακούγεται ότι αντιμετωπίζετε’. Τα ακούνε όμως; Δεν το βλέπω. Βέβαια, δεν υπάρχει σωστή νοοτροπία απ’ όλους μας. Ενα παιδί του δημοτικού έχει σε περισσότερη εκτίμηση έναν παίκτη του Survivor και οχι έναν Ολυμπιονίκη. Αν έδιναν περισσότερο σημασία, θα έρχονταν και οι χορηγοί».

Για τις κινήσεις του ΠΣΑΠ:

«Ο ΠΣΑΠ έκανε ό,τι ήταν δυνατόν. Υπάρχει λάθος αντιμετώπιση. Κάνουν εφαρμογή των κριτηρίων και η απόφαση είναι να μην παίρνουν μεταγραφή οι άνω των 25 ετών. Το ποδόσφαιρο σταμάτησε να είναι επάγγελμα. Είναι ένα παιχνίδι, απλά, στην Ελλάδα για τους περισσότερους».

Για το ότι διαγράφηκε σχόλιό του σε ανάρτηση του Αυγενάκη:

«Ναι, ισχύει. Μάλλον διαγράφουμε το σχόλιο και δεν υπάρχει το πρόβλημα. Στο σχόλιο μου του έδωσα τα συγχαρητήριά μου για το ότι… αποφόρτισε ένα μεγάλο σύνολο επαγγελματιών ποδοσφαιριστών! Γίνεται βίαιη διακοπής καριέρας. Δε μου δίνεται τουλάχιστον το δικαίωμα να το κάνω μόνος μου. Είμαι 30 ετών και δε μου δίνουν τη δυνατότητα να πάρω μεταγραφή. 30 ΠΑΕ δεν μπορούν να πάρουν παίκτη πάνω από 25 ετών. Είμαι εγώ και άλλα 300 άτομα».
mikriliga.com

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #119 στις: Σαβ 14 Αύγ 2021 16:20 »
Τέλος το ποδόσφαιρο για τον Άγγελο Ζηση – «Με φλόμωσαν στο ψέμα»
Μετά τον Νίκο Σκόνδρα ένας ακόμη ποδοσφαιριστής παίρνει την δύσκολη απόφαση να σταματήσει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ο Άγγελος Ζήσης.

Μετά τον Νίκο Σκόνδρα ένας ακόμη ποδοσφαιριστής παίρνει την δύσκολη απόφαση να σταματήσει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ο Άγγελος Ζήσης.

Ο 23χρονος Ζήσης έχει αγωνιστεί, μεταξύ άλλων, σε Τρίκαλα, Αναγέννηση Καρδίτσας, Αστέρα Τρίπολης και Απόλλωνα Πόντου.

Ο Ζήσης ανέφερε σε ανάρτησή του:

«Μετά από 10 σχεδόν χρόνια στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο και μετά από πολλή σκέψη, πήρα την απόφαση να σταματήσω!

Μέσα απο αυτα τα χρόνια έχω διδαχθεί και μάθει παρα πολλα πράγματα… Έμαθα να προσπαθώ πάντα για το καλύτερο, έμαθα να τα βάζω με τον εαυτό μου για να γίνομαι καλύτερος και πάνω από όλα να σεβομαι! Είναι ένας πολύ δύσκολος δρόμος ο οποιος είναι για λίγους, χρειάζεται να έχεις γερό στομάχι, ηρεμία και να είσαι ώριμος!

Αυτή η απόφαση δεν ήρθε έτσι ξαφνικά.. Τα τελευταία 2 χρόνια έχω πιεστεί παρα πολυ διότι εμπιστεύτηκα κάποιον ο οποιος με έχει φλομώσει στο ψέμα και στην κοροϊδία… 2 χρόνια στο περίμενε με πολυ λάθος επιλογές! Ναι οκ, μπορεί να ήρθε το χειρουργείο στον χιαστό αλλά αυτό δεν λέει κάτι, διότι από τότε έχει περάσει 1,5 χρόνος!!!

Όλη αυτή η κοροϊδία που ανέφερα παραπάνω δεν κάνει μονο κακό σε εσένα τον ίδιο αλλά και στην προσωπική σου ζωή,στην οικογένεια σου και γενικότερα στους γύρω σου… σε αλλάζει προς το κακό !

Δεν θέλω να μακρηγορώ ούτε να κλαίγομαι, δεν είναι του τύπου μου… θέλησα να τα πω για να προστατέψω όσο γίνεται κάποια παιδιά που ξεκινάνε τώρα για να κάνουν το όνειρο τους πραγματικότητα… Εγώ δυστυχώς δεν το καταφερα, αλλά αυτό που με ενοχλεί και με τρώει περισσότερο είναι πως δεν το καταφερα από επιλογές άλλων,όχι δικές μου!!!!

Αυτά είχα να πω λοιπόν, ωραία ήταν για όσο κράτησε αλλά ως εδώ..!!!

Υ.Γ. Προσέξτε ποιους εμπιστεύεστε γιατί υπάρχουν πολλοί απατεώνες εκεί έξω!»
mikriliga.com

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #120 στις: Δευ 16 Αύγ 2021 17:40 »
Τις προηγούμενες μέρες ο αμυντικός του Άρη, Γιοάν Μπεναλουάν, έβγαινε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και μοίραζε φαγητό, νερό και είδη πρώτης ανάγκης σε όποιον άστεγο έβρισκε. Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Σύμφωνα με τον ίδιο περισσότερα από 100 άτομα έχουν ζητήσει να βοηθήσουν ενώ έχουν έρθει σε επαφή μαζί του και αρκετοί άνθρωποι της εστίασης που θέλουν να προσφέρουν φαγητά: "Ξεκινάμε αύριο στις 22.30. Θα συναντιόμαστε μια φορά κάθε εβδομάδα και θα δίνουμε αγάπη και βοήθεια (νερό, φαγητό, ρούχα, βιβλία κλπ…) σε άτομα που έχουν ανάγκη. Μερικές φορές, μια μικρή χειρονομία μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά."

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #121 στις: Τετ 22 Σεπ 2021 19:46 »
Τον λένε Λάζαρο Μαρίγκο, είναι μέλος της Εθνικής Ομάδας Ακρωτηριασμένων, που δημιουργήθηκε το 2016 και χρόνο με το χρόνο γίνεται καλύτερη, και πριν λίγες μέρες στην ήττα με 2-1 από τη Γαλλία πέτυχε το πρώτο μας γκολ σε φάση ομίλων Euro (και δεύτερο συνολικά, αφού στο Euro 2017 είχαμε σκοράρει και στους αγώνες κατάταξης), με απ'ευθείας εκτέλεση φάουλ.


Εδώ μπορείτε να δείτε το γκολ και στη σελίδα της ομάδας (Amputee Football Hellas) μπορείτε να μάθετε περισσότερα και να στηρίξετε την προσπάθεια των παιδιών:
https://www.facebook.com/amputeefootballhellas/videos/376492310772728/?hc_location=ufi
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος pastakis

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4.654
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #122 στις: Δευ 11 Οκτ 2021 21:59 »
ΚΕΠ: “Όχι άλλες αυτοκτονίες ποδοσφαιριστών”

Η Κίνηση Ελεύθερων Ποδοσφαιριστών εξέδωσε ανακοίνωση-επιστολή προς όλη την αθλητική ηγεσία του τόπου με προτάσεις ώστε να εξαλειφθεί το τεράστιο ζήτημα με τις οφειλές των ΠΑΕ προς ποδοσφαιριστές για να αποφευχθούν κατάστασεις με τραγικές συνέπειες όπως ο θάνατος του Νίκου Τσουμάνη.
Η ανακοίνωση της Κίνησης Ελεύθερων Ποδοσφαιριστών

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ -ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ(ΚΕΠ)
ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΠΑΕ Π Ρ Ο Σ

1.ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
κ.Γεωργιο ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗ,

2.ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
κ.Ελευθεριο ΑΥΓΕΝΑΚΗ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ:

1.ΠΡΟΕΔΡΟ ΕΠΟ
κ.Γεωργιο ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ,

2.ΔΣ SUPER LEAGUE 1,

3.ΠΡΟΕΔΡΟ SUPER LEAGUE 2,
κ.Λεωνιδα ΛΕΟΥΤΣΑΚΟ

4.ΠΡΟΕΔΡΟ ΠΣΑΠ
κ.Γεωργιο ΜΠΑΝΤΗ

Μετά την τελευταία τραγική εξέλιξη με τον ομοιοπαθη (ως προς τα χρέη) συνάδελφο μας Νίκο ΤΣΟΥΜΑΝΗ και χωρίς καμμία διάθεση καπηλείας της μνήμης του, επειδή είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εκ του σύνεγγυς την τραγική οικονομική και οικογενειακή κατάσταση όχι μόνο των μελών μας αλλά και πολλών άλλων συναδέλφων μας, ακριβώς εξαιτίας των επί χρόνια απλήρωτων δεδουλευμενων μας, θέλοντας να προλάβουμε το βασιμως πιθανολογούμενο επερχόμενο ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΩΝ, ΑΥΤΟΔΙΚΙΩΝ και ΧΕΙΡΟΔΙΚΙΩΝ, ως νομοτελειακή συνέπεια των πολύχρονων ΚΑΚΟΔΙΚΙΩΝ,ΑΡΝΗΣΙΔΙΚΙΩΝ και ΑΝΤΙΔΙΚΙΩΝ,
απευθυνόμαστε για τελευταία φορά σε όλους τους αξιωματούχους που διαφεντεύετε πολιτικά και διοικητικά το Ελληνικό Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο προτείνοντας σας μία ΘΕΣΜΙΚΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ ΤΩΝ ΠΑΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΩΗΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ,η οποία κάλλιστα μπορεί να δοθεί μέσα από μία τροποποίηση της Υπουργικής Απόφασης υπ.αριθμ.114021/19.3.2021 περί της επιχορήγησης των ΠΑΕ από τα έσοδα του Στοιχήματος.
Αν διαθέτετε πολιτική και παραγοντική βούληση,κι αν βεβαίως θέλετε να θέσετε ένα τέρμα στον αδικαιολόγητο πλουτισμό των δήθεν επενδυτών του ποδοσφαίρου που εκμεταλλεύονται ασυστολα την υπεραξία του αθλητικού θεάματος που παράγεται από τους ποδοσφαιριστές, μπορείτε να υιοθετήσετε άμεσα τις παρακάτω win-win προτάσεις μας:

Α.Ειτε να προβλεφθεί παρακράτηση ολόκληρου του ποσοστού των ΠΑΕ για ικανοποίηση των απαιτήσεων πρώτα των εργαζομένων ποδοσφαιριστών και κατόπιν των φορολογικών κι ασφαλιστικών εκκρεμοτήτων,

Β.. Είτε να προβλεφθεί συγκεκριμένο ποσοστό που θα αποδίδεται στους ποδοσφαιριστές από κάθε δόση.

Γ.Σε κάθε περίπτωση τα ποσοστά των δικαιούχων ποδοσφαιριστών προτείνονται ως εξής:

1.50% κεφαλαίου και τόκων,θα αποδίδεται σε όσους έχουν αναγνωριστικές της διαδοχής και του χρέους αποφάσεις του ΔΔΠ/ΕΠΟ, δηλαδή ακόμα κι αν δεν έγινε δεκτή η αίτηση για επιβολή κι ενεργοποίηση πειθαρχικών ποινών,

2.35% κεφαλαίου και τόκων,θα αποδίδεται σε όσους έχουν ασκήσει προσφυγές για παλιά χρέη και δεν έχουν ακόμα δικαστεί από ΔΔΠ και ΠΕΕΟΔ,

3.30% κεφαλαίου και τόκων,θα αποδίδεται σε όσους έχουν απλές ανεκτελεστες αποφάσεις ΠΕΕΟΔ ή ανεκτελεστες αποφάσεις πολιτικών δικαστηρίων κατά της παλιάς ΠΑΕ,

4.25% κεφαλαίου και τόκων,θα αποδίδεται σε όσους έχουν αποφάσεις πολιτικών δικαστηρίων κατά των φυσικών προσώπων που διοίκησαν την παλιά ΠΑΕ,

5.20% θα αποδίδεται σε όσους κάνουν από εδω και πέρα κι εντός διετίας από το 2020 αιτήσεις ή προσφυγές στο ΔΔΠ ή στην ΠΕΕΟΔ,

6.Ολες οι αποφάσεις πρέπει να έχουν εκδοθεί κατά την τελευταία 20ετια(χρόνος ισχύος μιας απόφασης) από το 2001 κι εντεύθεν.

7.Δημιουργια Ειδικού Λογαριασμού της ΓΓΑ που θα κατατίθενται τα ποσοστά των ΠΑΕ από τα έσοδα του στοιχήματος.

8.Συσταση Επιτροπής Διαχείρισης του Λογαριασμού (Ταμείο Προστασίας Ποδοσφαιριστών)από εκπρόσωπο της ΕΕΑ,του Υπουργείου οικονομικών,της ΓΓΑ,της ΕΠΟ,της SL1,της Sl2,του ΠΣΑΠ και της ΚΕΠ.

9.Υποβολη εκτελεστών τίτλων , δικογράφων και εξουσιοδοτήσεων από πληρεξουσίους δικηγόρους των ποδοσφαιριστών μέχρι 30.12.2021.

10.Εξυπακουεται οτι απο το ποσοστό θα αφαιρείται όποιο ποσό τυχόν έχει εισπραχθεί μέσω ,είτε κατάσχεσης ή κατάπτωσης εγγυητικης επιστολής από φυσικό πρόσωπο,ΕΕΑ, τράπεζα , είτε από επιχορήγηση της FIFPRO ή της Πολιτείας.
(Περίπτωση Ν.3607/2007 για ΠΑΕ ΑΡΗΣ και ΠΑΕ ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ)

11.Τα μέλη της ΚΕΠ που μέχρι στιγμής δια του νομικού συμβούλου μας έχουν εκδώσει αποφάσεις του Διαιτητικού Δικαστηρίου Ποδοσφαίρου της ΕΠΟ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΗΚΕ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ 50% ΥΠΕΙΣΗΛΘΕ ΩΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΟΣ Η ΝΕΑ ΠΑΕ είναι:

1.Ευθυμιος ΚΟΥΛΟΥΧΕΡΗΣ,
2.Κωνσταντίνος ΚΑΠΕΤΑΝΟΣ,
3.Γρηγοριος ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΑΣ,
4.Εμμανουηλ ΠΑΠΑΣΤΕΡΙΑΝΟΣ,
5.Στυλιανός ΤΣΟΥΚΑΝΗΣ,
6.Μιχαηλ ΚΥΡΓΙΑΣ,
7.Παντελης ΚΑΦΕΣ,
8.Νικολαος ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ,
9.Matias Ricardo VERON,
10.Diogo Rodriguez SISTON,
11.Marcello DAMIANO,
12.Λαμπρος ΚΕΦΑΛΟΥΚΟΣ,
13.Μηνας ΙΩΣΗΠΟΥ,
14.Αλεξανδρος ΠΕΡΟΓΑΜΒΡΑΚΗΣ,
15.Kwame Pele FRIMPONG,
16.Ευσταθιος ΡΟΚΑΣ,
17.Αθανασιος ΠΙΝΔΩΝΗΣ,
18.Μιλτιαδης ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ,
19.Φωτιος ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ,
20.Γεωργιος ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ,
21.Ανδρεας ΧΥΣΑ,
22.Γεωργιος ΣΟΥΛΟΓΑΝΗΣ,
23.Ιωαννης ΧΛΩΡΟΣ,
24.Πιερ ΚΑΛΑΓΚΑΝΗΣ,
25.Δημητριος ΓΕΛΑΔΑΡΗΣ,
26.Θεοδωρος ΠΑΚΑΛΤΣΗΣ,
27.Γεωργιος ΚΟΚΟΒΑΣ,
28.Χρηστος ΜΠΟΥΡΜΠΟΣ( μέσω άλλου δικηγόρου),
29.Ricardo FATY( μέσω άλλου δικηγόρου),
30.Vedran MURATOVIC(μέσω άλλου δικηγόρου)

12.Τα μέλη της ΚΕΠ που μέχρι στιγμής έχουν προσφύγει στην ΠΕΕΟΔ είναι:

1.Νικολαος ΓΚΟΛΙΑΣ,

2.Χαραλαμπος ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

13.Τα μέλη της ΚΕΠ που μέχρι στιγμής έχουν προσφύγει στο ΔΔΠ αλλά ακόμα δεν έχουν προσδιοριστεί οι υποθέσεις τους είναι:

1.Βασιλειος ΜΠΛΕΤΣΑΣ,

2.Ευστρατιος ΓΚΑΡΟΖΗΣ,

3.Georgi SHEYTANOV,

4.Vlatko GOSEV,

5.Μάρκος ΜΑΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗΣ,

6.Ευθυμιος ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ,

7.Αθανάσιος ΜΠΕΚΟΣ,

8.Κωνσταντινος ΜΠΑΝΤΑΣ,

9.Φώτιος ΓΚΟΥΖΙΩΤΗΣ

14.Τα μέλη της ΚΕΠ που μέχρι στιγμής εκκρεμούν οι υποθέσεις τους ενώπιον της ΠΕΕΟΔ είναι:

1.Ευστρατιος ΓΚΑΡΟΖΗΣ,

2.Marcello PENTA,

3.Νικόλαος ΓΚΟΛΙΑΣ,

4.Ιωαννης ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ

15.Τα μέλη της ΚΕΠ που προσεχώς θα προσφύγουν στο ΔΔΠ είναι:

1.Αντωνιος ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ,

2.Κωνσταντινος ΚΩΤΤΗΣ,

3.Julio MOZZO,

4.θεοδωρος ΓΚΙΤΚΟΣ,

5.Νικολαος ΓΑΛΑΣ,

6.Στέλιος ΗΛΙΑΔΗΣ,

7.Νικολαος ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ,

8.Miguel Sebastian GARCIA,

9.Θωμάς ΤΣΙΤΑΣ,

10.Victoras JACOB,

11.Bogdan MARA,

12.Daniel SOARES,

13.Sofian SIDI ALI.

16.Τα μέλη της ΚΕΠ που έχουν προσφύγει στα πολιτικά δικαστήρια είναι:

1.Αγγελος ΒΕΡΤΖΟΣ,

2.Περικλης ΜΠΟΥΣΙΝΑΚΗΣ,

3.Γεωργιος ΣΙΚΑΛΙΑΣ,

4.Νικολαος ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ,

5.Δημητριος ΡΟΥΣΣΗΣ,

6.Jeremy MALHERBE,

7.Sofian SIDI ALI,

8.Μηνας ΙΩΣΗΠΟΥ,

9.Kwame Pele FRIMPONG,

10.Φιλιππος ΣΕΛΚΟΣ.

17.Τα μέλη της ΚΕΠ που έχουν προσφύγει στην FIFA είναι:

1.Ricardo FATY,

2.Diogo SISTON

18.Τα μέλη της ΚΕΠ που έχουν προσφύγει στην ΕΕΑ είναι:

1.Miguel Sebastian GARCIA,

2.Victoras JACOB,

3.Bogdan MARA,

4.Daniel SOARES,

5.Στέλιος ΗΛΙΑΔΗΣ,

6.Θωμας ΤΣΙΤΑΣ,

7.Νικολαος ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ

19.Τελος τα μέλη της ΚΕΠ που δικαιώθηκαν από το ΔΔΠ και εισέπραξαν το 50% είναι:

1.Παναγιωτης ΚΟΝΤΟΒΑΣ,

2.Βασιλειος ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ,

3.Στεργιος ΨΙΑΝΟΣ,

4.Jean Dennis WANGA,

5.Ευθύμιος ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ,

6.Παναγιωτης ΠΑΠΑΕΥΘΥΜΙΟΥ.

20.Εξυπακουεται οτι στην ΚΕΠ έχουν εγγραφεί και άλλα μέλη που ακόμα δεν έχουν αποφασίσει να προσφύγουν, ενώ φυσικά σε αυτή την λίστα δεν συμπεριλαμβάνουμε τους ποδοσφαιριστές που έχουν προσφύγει μέσω της Νομικής Υπηρεσίας του ΠΣΑΠ.
Επίσης πρέπει να υπογραμμισθεί οτι από τους δικαιούχους ποδοσφαιριστές αρκετοί, όπως ο εκλιπών Νίκος ΤΣΟΥΜΑΝΗΣ που του χρωστούσαν 3 ΠΑΕ, έχουν λαμβάνειν από περισσότερες της μίας ΠΑΕ, όπως ο συμπαίκτης του στον ΑΡΗ και στον ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, Στέλιος ΤΣΟΥΚΑΝΗΣ(3),ο Χρήστος ΜΠΟΥΡΜΠΟΣ (3),ο Περικλής ΜΠΟΥΣΙΝΑΚΗΣ(2),ο Victoras JACOB(2),ο Στράτος ΓΚΑΡΟΖΗΣ(2),ο Νίκος ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ(3),ο Γιώργος ΣΟΥΛΟΓΑΝΗΣ(2) και ο Νίκος ΓΚΟΛΙΑΣ(2).

Από τα προαναφερθέντα είναι ευνόητο οτι σας βοηθάμε στην κατεύθυνση Θεσμικής επίλυσης ενός τεράστιου κοινωνικού ζητήματος, έτσι ώστε αφενός μεν να ικανοποιηθούν , έστω εν μέρει, οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν ,τόσο στους αγωνιστικούς, όσο και στους δικαστικούς χώρους για να εισπράξουν τα δεδουλευμενα τους, αφετέρου δε να μην καταστραφούν οι νέες ΠΑΕ και οι νέοι ιδιοκτήτες τους από τις κυρώσεις που θα τους επιβληθούν από τα εγχώρια (ΔΔΠ,ΕΕΑ) και διεθνή (FIFA,CAS)όργανα. ΑΘΗΝΑ 11.10.2021

Ο ΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ ΚΕΠ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Π. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΜ ΔΣΑ 14162,ΑΦΜ 033363189,

ΦΑΒΙΕΡΟΥ 47,ΑΘΗΝΑ

https://www.novasports.gr/sport/podosfairo/event/super-league-1/article/12131668/kep-oxi-alles-aytoktonies-podosfairiston/

Γνωστα  ονοματα που εχουν περασει και απο μας

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.814
    • Προφίλ
Απ: Ελληνικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #123 στις: Δευ 11 Οκτ 2021 22:13 »
Όντως πολλοί παίχτες του ΠΑΣ.

Βασιλειος ΜΠΛΕΤΣΑΣ,
Ευστρατιος ΓΚΑΡΟΖΗΣ,
Georgi SHEYTANOV,
Vlatko GOSEV,
Μάρκος ΜΑΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗΣ,
Χρηστος ΜΠΟΥΡΜΠΟΣ
Miguel Sebastian GARCIA
Φώτιος ΓΚΟΥΖΙΩΤΗΣ
θεοδωρος ΓΚΙΤΚΟΣ
« Τελευταία τροποποίηση: Δευ 11 Οκτ 2021 22:19 από fon7 »