Αποστολέας Θέμα: Λατινική Αμερική  (Αναγνώστηκε 5944 φορές)

Αποσυνδεδεμένος deceiver

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.223
    • Προφίλ
Λατινική Αμερική
« στις: Παρ 15 Οκτ 2010 00:28 »
Παράθεση
Οπαδισμός είναι να είσαι 56 χρονών, ένας άσημος μεταλλωρύχος σ’ ένα μέρος της Χιλής το οποίο οι περισσότεροι αγνοούν, να εγκλωβίζεσαι σ’ ένα καταφύγιο 700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης με ακόμα 32 ανθρώπους, να ζεις 17 ολόκληρες μέρες χωρίς καμία επικοινωνία και γνώση για το αν θα καταφέρει κανείς να σε εντοπίσει θαμμένο βαθιά στην γη, να αντέχεις άλλες 52 ημέρες εκεί κάτω περιμένοντας πότε θα καταφέρουν οι διασώστες να σε απεγκλωβίσουν και όταν φτάνει αυτή η μαγική μέρα, όταν η κάψουλα της σωτηρίας σε ανεβάζει ξανά στον ήλιο και τον κόσμο των ζωντανών, όταν εκεί σε περιμένουν η γυναίκα σου, τα 6 παιδιά σου, τα 14 εγγόνια σου και τα 4 δισέγγονα σου, όταν έρχεται εκείνη η μοναδική στιγμή της ζωής σου που όλος ο κόσμος σε παρακολουθεί, που το όνομα σου και η φάτσα σου είναι αποτυπωμένα στις οθόνες όλου του πλανήτη, όταν από άγνωστος εργάτης γίνεσαι ο ήρωας Omar που βγήκε ζωντανός από το χώμα, όταν όλες οι κάμερες και οι φωτογραφικές στοχεύουν εσένα, εσύ αποφασίζεις ότι θέλεις να ‘βροντοφωνάξεις’ και να δείξεις σε όλη την υφήλιο πως είσαι ένας περήφανος οπαδός της Κόλο Κόλο.



(REUTERS) Trapped miner Omar Reygadas holds up a flag of the Colo Colo soccer team as he is wheeled to a field hospital after reaching the surface to become the 17th to be rescued from the San Jose mine in Copiapo October 13, 2010.

Από sombrero.gr

Γιατί κάποια πράγματα δεν εξηγούνται.Τι είσαι για 'μένα κανείς δεν ξέρει....
ΓΙΑΝΝΕΝΑΡΑ ΜΗ ΜΑΣ ΛΥΠΑΣΑΙ

Αποσυνδεδεμένος ELTORO

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 526
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #1 στις: Πεμ 14 Απρ 2011 10:08 »
Για όποιον δεν το είδε.

309 μέτρα μήκος + 46 πλάτος.

Εννοείται μπήκε στο Γκίνες.

Βίντεο απο το άνοιγμα στο γήπεδο

http://youtu.be/ea8Xq_LCqSk

Βίντεο για τη μεταφορά

http://youtu.be/JBZpcxCf6iU

Οι οπαδοί της Peñarol του Μοντεβίδεο, δημιούργησαν – με αφορμή τον αγώνα ενάντια στην Independiente - το μεγαλύτερο κερκιδοπανό που έχει εμφανισθεί ποτέ σε γήπεδο. Το στάδιο Centenario του Μοντεβίδεο, θα έχει πλέον το προνόμιο του να φιλοξενεί αυτό που για πολλούς οπαδούς αποτελεί την απόλυτη εικόνα των χρωμάτων της ομάδας τους.

Οι hinchas Peñarolenses δημιούργησαν ένα πανό κίτρινο-μαύρο (τα χρώματα της ομάδας) το οποίο ούτε λίγο, ούτε πολύ (τρόπος του λέγειν γιατί είναι πάρα πολύ), έχει μέγεθος 15.000τ.μ.  και ζυγίζει σχεδόν 2 τόνους!

Μάλιστα, για να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στο «επίτευγμα», δημιούργησαν επίσης 60.000 αυτοκόλλητα (έναν για κάθε φίλαθλο του Estadio Centenario) τα οποία πάνω αναγράφουν την εξής φράση: «Yo inauguré la bandera más grande del mundo» που σε απλή μετάφραση σημαίνει: «εγκαινιάζεται η μεγαλύτερη σημαία στον κόσμο»





Podrán imitarnos, pero igualarnos jamás

Αποσυνδεδεμένος Mikkael_Sin

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4.162
  • ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΥΡΝΑΒΟΣ;
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #2 στις: Παρ 15 Απρ 2011 19:04 »
Άντε πες τώρα "πάω να τους πάρω το πανί"  :P

Βολικό αλλά δεν έχουμε χώρο να το κρεμάσουμε γμτ  ::)
"I'VE CROSSED AN OCEAN OF WINE TO FIND YOU..."
     - Απέραντος ο θάνατος δίχως μήνες κι αιώνες -
             Η ΖΩΗ ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3.205
    • Προφίλ
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 19.571
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #4 στις: Τρι 25 Απρ 2017 14:44 »
Ας το τσεκάρουν και τα δικά μας φυντάνια να πάρουν ιδέες.  :pas:
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #5 στις: Παρ 30 Νοέ 2018 18:32 »
Παράθεση
Η Ποδοσφαιρομάνα Παραδεισένια Κοιλάδα της Χιλής

Με αφορμή το κείμενο του duendes για τον Κάρλος Καζέλι, ήθελα να κάνω μια αναφορά, μάλλον φόρο τιμής, στην πόλη στην οποία έχει γεννηθεί το ποδόσφαιρο στη Χιλή. Και φυσικά αυτή δεν είναι η πρωτεύουσα, Σαντιάγο, όπως καταλαβαίνετε. Η Χιλή είναι γνωστή (ποδοσφαιρικά μιλάμε πάντα) για τις ομάδες των μεταλλωρύχων της, όμως το ποδόσφαιρο, όπως και στις υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ξεκίνησε από ένα λιμάνι.

Το Βαλπαραΐσο (Παραδεισένια κοιλάδα στα Ισπανικά) ανακαλύφθηκε από τους Κονκισταδόρες το 1532. Για χρόνια παρέμενε ένα μικρό λιμάνι, μέχρι που το 18ο αιώνα έγινε το σημαντικότερο λιμάνι της Λατινικής Αμερικής στον Ειρηνικό. Αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Βρίσκεται 120χλμ βόρειο-δυτικά του Σαντιάγο και θυμίζει ελάχιστα κοιλάδα, πρέπει να πούμε. Λόγω του λιμανιού εγκαταστάθηκαν εκεί Άγγλοι στα μέσα του 19ου αιώνα και μαζί τους έφεραν και το ποδόσφαιρο. Το 1882 ιδρύεται σε αγγλικό κολέγιο ο Μακέι & Σούθερλαντ, πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος στη χώρα, φυσικά στο Βαλπαραΐσο. Από εκεί ξεκινάει μια γενικά μπλεγμένη ιστορία (Λατινική Αμερική είπαμε, πώς νομίζετε ότι χτίστηκε η παράδοση διοργανώσεων όπως τα πρωταθλήματα του Περού και της Ουρουγουάης).



Το 1895 σε ένα καφέ της πόλης ιδρύεται η «Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Χιλής», η οποία έχει αρχικά τα εξής μέλη: Μακέι & Σούθερλαντ, Βαλπαραΐσο, Τσίλιαν, Βικτόρια Ρέιντζερς, Νασιονάλ & Βαλπαραΐσο Γουόντερερς. Οι σύλλογοι πλήρωσαν το εξωφρενικό ποσό των $5 για να γίνουν μέλη. Στα 4 ιδρυτικά μέλη τα 3 είναι Άγγλοι. Ο Ντέβιντ Σκοτ γίνεται πρόεδρος, ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Ρέιντ ταμίας και ο Ανδρές Χεμέιγ είναι ο γραμματέας ενώ ο ιδρυτής Ρόμπερτ Μπάιλι ταξιδεύει μέχρι την Αγγλία για να φέρει μια επίσημη μπάλα (τότε μιλάμε για ταξίδι περίπου 40 ημερών). Πέρα του Ρέιντ οι άλλοι είναι όλοι έμποροι. Στο πρώτο επίσημο ματς της χιλιάνικης ιστορίας η Βικτόρια Ρέιντζερς ισοπεδώνει με 8-0 τη Βαλπαραΐσο Γουόντερερς.



Ως εδώ όλα νορμάλ: Άγγλοι, αστοί, έμποροι, κολέγια. Αλλά είπαμε λιμάνι και Λατινική Αμερική. Έτσι λοιπόν πάμε στο 1905 όπου ο Τύπος της εποχής αναφέρει ότι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Ρόαγιαλ Φούτμπολ Κλαμπστο στη γειτονιά Μανκομουνάλ δε Βαλπαραΐσο είναι μέρος συνάντησης και μαζικοποίησης της εργατικής τάξης της πόλης. Γύρω από τη Ρόαγιαλ στη Μανκομουνάλ, όπως γράφει στο βιβλίο του «Ζήτω η Αναρχία» ο Μανουέλ Λάγος, συναθροίζεται η εργατική τάξη του Βαλπαραΐσο που περιλαμβάνει τόσο αναρχικούς, όσο και σοσιαλιστές κομμουνιστές. Έτσι λοιπόν, στο φύλλο της 2ας Μαΐου του 1907 της εφημερίδας «Ελ Τσιλένο» του Βαλπαραΐσο διαβάζουμε ότι:

«Σήμερα στις 07:30 θα συνέλθουν στο σαλόνι στης Ομοσπονδίας της Μανκομουνάλ στη Βίνια δελ Μαρ (σημ: όνομα της επαρχίας), οδός Βαλπαραΐσο Νο12, οι εκπρόσωποι των εργατών ποδοσφαιριστών της περιοχής, με σκοπό τη σύσταση της Εργατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Χαιρετίζουμε την αποφασιστικότητα των συντρόφων μας και θέτουμε εαυτούς στη διάθεση όσων επιθυμούν αυτή η προσπάθεια να ευδοκιμήσει».


H Deportivo Kegan ήταν μία από τις ομάδες των αναρχικών στο Βιλαπαραΐσο. Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο «Η αναρχία στη Χιλή».

Έτσι στην ποδοσφαιρομάνα του Βαλπαραΐσο το 1907 υπήρχαν δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες που λειτουργούσαν παράλληλα. Το επιβεβαιώνει η εφημερίδα «Λα Δεφένσα» στο φύλλο της 23ης Μαΐου του 1907. Τα πράγματα παραμένουν έτσι ξεκάθαρα (ναι, τι;) με τους εργάτες να έχουν τη δική τους ομοσπονδία και πρωτάθλημα και τους Άγγλους με τους αστούς τη δική τους πάλι και είναι όλοι ευτυχισμένοι μέχρι το 1909. Τότε οι πρωτευουσιάνοι του Σαντιάγο κάνουν δική τους Αθλητική Ομοσπονδία και θέλουν να αφομοιώσουν την ποδοσφαιρική του Βαλπαραΐσο. Οι Βαλπαραδεισένιοι όμως κάνουν αίτημα ένταξης στη ΦΙΦΑ που το 1913 τους αποδέχεται αρχικά. Μετά πλακώνονται οι Σαντιαγαίοι με τους Βαλπαραδεισένιους για το ποια είναι η σωστή Ομοσπονδία και μέχρι το 1917 διοργανώνονται δυο παράλληλα πρωταθλήματα, ένα στο Βαλπαραΐσο και ένα στο Σαντιάγο. Παράλληλα με αφορμή ένα άρθρο του Περιοδικού «Σοσιαλίστα» το 1915 όπου αναφέρεται στο ποδόσφαιρο «ως άθλημα που προωθείται ως τέτοιο αλλά δεν είναι» έχει ξεκινήσει ένα μπέρδεμα μεταξύ των αναρχικών και των σοσιαλιστών στο άλλο κομμάτι του Βαλπαραΐσο. Οι Αναρχικοί συνασπίζονται γύρω από το σύλλογο Αουρόρα Ρόχα (Κόκκινη Αυγή) που είχε αρχικά ιδρυθεί από εργάτες σε σαπουνάδικα και βυρσοδεψεία και τον παραδοσιακά αναρχικό σύλλογο της Δεπορτίβο Κέγκαν. Οι σοσιαλιστές γύρω από τον Θέντρο Κουλτουράλ ι Δεπορτίβο (την ομάδα δηλαδή που συνέστησε το πολιτιστικό τμήμα του εργατικού κέντρου).

Μέσα σε αυτό τον αγαπημένο λατίνικο χαμό, φτάνουμε στα σωτήρια έτη 1922 με 1924. Το 1922 αποφασίζεται να γίνει μια «Κόκκινη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία» από το Χιλιάνικο Εργατικό Κέντρο του Βαλπαραΐσο. Στις 14 Απριλίου του 1922 ιδρύεται η «Εργατική Ομοσπονδία Φουτ-Μπολ», όπως αναφέρει η Κριστίνα Ματέου στο βιβλίο της «Πολιτική και Ιδεολογία της Εργατικής Αθλητικής Ομοσπονδίας». Στόχος ήταν να ενσωματώσει σε μία διοργάνωση και κάτω από την ίδια στέγη όλους τους συλλόγους του αριστερού ιδεολογικού φάσματος που είχαν έρθει σε ρήξη από το 1915. Πετυχαίνει το στόχο της το 1924 και έτσι μέχρι το 1928, όλοι οι αναρχικοί και σοσιαλιστικοί σύλλογοι βρίσκονται εγγεγραμμένοι στην Εργατική Ομοσπονδία.


Εικόνα από ματς του 1895 στο Βαλπαραΐσο. Η ομάδα είναι η Βικτόρια. Από το βιβλίο «Η Αρχή του Ποδοσφαίρου στη Χιλή».

Παράλληλα στο μπουρζουά στρατόπεδο, το 1923 οι Βαλπαραδεισένιοι με τους Σαντιαγαίους τα βρίσκουν επιτέλους και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δε θα ενσωματωθεί τελικά στην εθνική Αθλητική Ομοσπονδία, αλλά θα ιδρυθεί νέος φορέας, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Χιλής, που είναι ο ίδιος που έχει παραμείνει ως σήμερα. Η ενσωμάτωση θεώρησαν ότι έπρεπε να είναι σταδιακή, έτσι ως το 1935 διεξάγεται κανονικά το τοπικό πρωτάθλημα του Βαλπαραΐσο, ενώ η έδρα της Ομοσπονδίας στο Σαντιάγο μεταφέρθηκε μόλις το 1929. Η Σαντιάγο Γουόντερες πήρε τον τελευταίο τοπικό τίτλο σπίτι της. Παρόλο που λέγεται έτσι είναι σύλλογος του Βαλπαραΐσο που ιδρύθηκε από ανθρώπους που κατάγονταν από το Σαντιάγο και πήγαν να δουλέψουν στο λιμάνι.

Από το 1929 ξεκινάει ο τρίτος κύκλος ανάπτυξης του ποδοσφαίρου στη Χιλή. Πια ακόμα και η Εργατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έχει διαλυθεί και έχει απορροφηθεί από την κεντρική. Η κεντροποίηση της διοίκησης του ποδοσφαίρου όμως έδωσε την ευκαιρία η ιδεολογική ή/και η επαγγελματική ταυτότητα να μεταφερθεί στους συλλόγους. Έτσι οι ανθρακωρύχοι συνασπίστηκαν γύρω από την Κόλο-Κόλο, οι φοιτητές γύρω από την Ουνιβερσιδάδ και πάει λέγοντας. Η ιστορία της Χιλής μοιάζει με εκείνη αρκετών άλλων Λατίνικων Ομοσπονδιών. Η παράλληλη διοργάνωση όμως, έστω για τέσσερα χρόνια, τριών διαφορετικών πρωταθλημάτων, λόγω γεωγραφίας και ιδεολογίας, είναι μια υπέροχη μοναδικότητα που κατέχουν.
sombrero.gr

Ο ποδοσφαιριστής που αντιστάθηκε σ’έναν δικτάτορα


Η αίθουσα δεξιώσεων του Κέντρου Πολιτισμού ‘Γκαμπριέλα Μιστράλ’ στο Σαντιάγκο είναι γεμάτη. Στη μια πλευρά της είναι παρατεταγμένοι οι ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας της Χιλής, που τις επόμενες ημέρες θα πετάξουν για τη Γερμανία, όπου θα λάβουν μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Κάποια στιγμή η πόρτα ανοίγει και στην αίθουσα εισέρχεται, συνοδευόμενους από αρκετούς παρατρεχάμενους, ο στρατηγός Αουγκούστο Πινοσέτ. Στη θέα του δικτάτορα στα πρόσωπα όλων των παρευρισκόμενων σχηματίζεται στιγμιαία ένα ψεύτικο χαμόγελο. Κανένας, άλλωστε, δεν θέλει να ρισκάρει τη ζωή του.

(Ο Αουγκούστο Πινοσέτ έχει καταλάβει την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα από τις 11 Σεπτεμβρίου του 1973. Από την επόμενη κιόλας ημέρα χιλιάδες Χιλιανοί «αντιφρονούντες» συλλαμβάνονται ή εξορίζονται. Οι περισσότεροι εξ αυτών βασανίζονται για μεγάλο διάστημα. Πολλοί αφήνουν την τελευταία τους πνοή στα κρατητήρια ή στα κέντρα κράτησης. Με τις φυλακές ασφυκτικά γεμάτες, η Χούντα μετατρέπει σε χώρο κράτησης και βασανιστηρίων αρκετά από τα γήπεδα της χώρας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν για πάντα, χωρίς να μάθουν ποτέ οι συγγενείς τους τι απέγιναν. Αρκετά χρόνια μετά οι εξεταστικές επιτροπές αποκάλυψαν πως ο αριθμός των νεκρών και των αγνοουμένων ξεπερνάει τις 40.000! Ανάμεσα σ’αυτούς που υποφέρουν βρίσκονται συγγενείς ποδοσφαιριστών της εθνικής ομάδας, πρώην παίκτες που είχαν αριστερές πεποιθήσεις και ο γιατρός της εθνικής, που φυλακίστηκε και βασανίστηκε για περισσότερους από 11 μήνες.)



Ο Πινοσέτ κατευθύνεται αμέσως προς την πλευρά των μεγάλων πρωταγωνιστών της βραδιάς, δηλαδή των παικτών που έχουν οδηγήσει τη χώρα στο Μουντιάλ (έστω και μετά από έναν κωμικοτραγικό αγώνα μπαράζ που κανένας τους δεν θέλει να θυμάται). Ο δικτάτορας στέκεται για λίγο μπροστά από κάθε παίκτη, ανταλλάσσει μαζί του μια χειραψία και του εύχεται καλή επιτυχία στη διοργάνωση. Αφού έχει προχωρήσει αρκετά στη σειρά, βρίσκεται μπροστά σ’έναν βραχύσωμο, σγουρομάλλη, μελαχρινό τύπο με πυκνό μουστάκι. Ο Πινοσέτ χαμογελάει και ετοιμάζεται να σηκώσει ασυναίσθητα το χέρι του για την καθιερωμένη χειραψία. Τότε με έκπληξη συνειδητοποιεί ότι ο παίκτης που βρίσκεται μπροστά του δεν φαίνεται διατεθειμένος να μιμηθεί την κίνηση του.

Ο 24χρονος Κάρλος Καζέλι νιώθει το φόβο να κυριεύει το σώμα του. Τον νιώθει από την πρώτη στιγμή που είδε τον δικτάτορα να μπαίνει στην αίθουσα. Παρ’όλα αυτά, καταφέρνει να βρει τρόπο να παραμείνει ψύχραιμος και απαθής. Όταν τελικά ο στρατηγός στέκεται μπροστά του, ο Καζέλι είναι πλέον αποφασισμένος. Δεν γίνεται να παίξει το παιχνίδι της Χούντας. Δεν γίνεται να παίξει θέατρο έχοντας μπροστά του τον άνθρωπο που ανέτρεψε την εκλεγμένη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Δεν γίνεται να το κάνει αυτό, όταν οι απόψεις, η κοσμοθεωρία και τα ιδανικά του είναι τελείως διαφορετικά από αυτά του στρατηγού.



(Ο Κάρλος Καζέλι είναι παιδί μιας οικογένειας εργατών, που μεγάλωσε σε ένα πολιτικοποιημένο περιβάλλον και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο. Σε αντίθεση με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές, έχει ξεκάθαρη πολιτική άποψη και θέση, στηρίζοντας την αριστερά, και έχει εκφραστεί δημόσια τα προηγούμενα χρόνια υπέρ της παράταξης του Αλιέντε. Ταυτόχρονα η επιθυμία του να συνεισφέρει στα κοινά επεκτείνεται και στο ποδόσφαιρο, εκεί όπου παλεύει για περισσότερα δικαιώματα στους παίκτες. Στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτής φτάνει ακόμα και στο σημείο να ακυρώσει μια συμφωνία 130.000 δολαρίων για τη μεταγραφή του στη Σάντος, επειδή η ομάδα του, η Κόλο-Κόλο, συμφώνησε χωρίς να τον ρωτήσει πρώτα.)

Τα χέρια του μένουν ‘δεμένα’ πίσω από την πλάτη του. Για λίγα δευτερόλεπτα οι δυο τους στέκονται ακίνητοι με μέτωπο ο ένας στον άλλον. Ο Πινοσέτ καταλαβαίνει τι συμβαίνει και αμέσως προχωράει στον επόμενο παίκτη, για να μην δώσει αξία και προβολή σ’αυτό το πρωτοφανές γεγονός που μόλις έχει διαδραματιστεί. Δυστυχώς γι’αυτόν, ένας αφελής δημοσιογράφος της ‘La Segunda’ καταγράφει στην ανταπόκριση του την πράξη του Καζέλι, θέλοντας να τον στιγματίσει στα μάτια του λαού και να κερδίσει έτσι την εύνοια του καθεστώτος. Το αποτέλεσμα είναι φυσικά το ακριβώς αντίθετο. Ο δημοσιογράφος απολύεται άμεσα και η κίνηση του Καζέλι να μην χαιρετήσει τον δικτάτορα μένει στο μυαλό των Χιλιανών ως μια από τις πρώτες μορφές αντίδρασης και αντίστασης κατά του δικτάτορα.

Ο Αουγκούστο Πινοσέτ δεν είναι άνθρωπος που αποδέχεται εύκολα τις διαφορετικές απόψεις. Ο Καζέλι μπορεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο λόγω της φήμης του (πρόκειται άλλωστε για έναν από τους καλύτερους επιθετικούς της χώρας, που έχει οδηγήσει την Κόλο-Κόλο σε δυο πρωταθλήματα και στον τελικό του Λιμπερταδόρες – η πρώτη ομάδα από τη Χιλή που το κατάφερνε αυτό – λίγους μήνες πριν) και του γεγονότος ότι εκείνη την εποχή αγωνίζεται στην Ισπανία, αλλά δεν ισχύει το ίδιο και για τους δικούς του ανθρώπους. Το διάστημα που βρίσκεται στη Γερμανία για το Μουντιάλ, ένα αμάξι σταματάει μπροστά στο σπίτι των γονιών του. Λίγες ώρες μετά οι γείτονες ανακαλύπτουν ότι η μητέρα του έχει εξαφανιστεί. Όταν επιστρέφει στο σπίτι της δυσκολεύεται να σταθεί στα πόδια της και το σώμα της είναι γεμάτο πληγές, εγκαύματα και μελανιές. Για αρκετό καιρό η ίδια αρνείται να περιγράψει όλα όσα πέρασε, ενώ ο γιος της μαθαίνει για την απαγωγή πολλές ημέρες μετά και αφού έχει ολοκληρωθεί το Μουντιάλ.

Η εκδίκηση του Πινοσέτ δεν σταματάει εκεί. Με εντολή του δικτάτορα ο Καζέλι μένει εκτός εθνικής στα προκριματικά του επόμενου Μουντιάλ, μια σοκαριστική απόφαση που ο επιθετικός της Χιλής την μαθαίνει τελευταία στιγμή κι ενώ βρίσκεται στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης, έτοιμος να πάρει το αεροπλάνο για να ενσωματωθεί στην εθνική ομάδα. Χωρίς τον μεγάλο της σκόρερ η ‘La Roja’ μένει εκτός Μουντιάλ αλλά κανένας στην ομοσπονδία δεν τολμάει να εκφράσει την δυσαρέσκεια του για την επιλογή των ανώτερων.

Το 1978 τελικά, και μετά από ένα επιτυχημένο πέρασμα από την Λεβάντε και την Εσπανιόλ (σε μια εποχή που ελάχιστοι Λατινοαμερικάνοι δοκίμαζαν την τύχη τους στην Ευρώπη), o Καζέλι ανταποκρίνεται στο κάλεσμα της αγαπημένης του Κόλο-Κόλο, που έχει μείνει άτιτλη από τότε που τον έχασε, και επιστρέφει στην πατρίδα του για να τη βοηθήσει. Με τον «βασιλιά του τετραγωνικού μέτρου», όπως ήταν το παρατσούκλι του λόγω της τρομερής ικανότητας του να ξεμαρκάρεται και να εκτελεί μέσα στη μεγάλη περιοχή, στη σύνθεση της, η Κόλο-Κόλο επιστρέφει άμεσα στην κορυφή της Χιλής και τα επόμενα χρόνια κερδίζει 3 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα!



Οι επιτυχίες του με την Κόλο-Κόλο αναγκάζουν το καθεστώς να υποχωρήσει στο θέμα της κλήσης του και με τον Καζέλι σε τρομερή φόρμα (αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης) η Χιλή φτάνει ως τον τελικό του Κόπα Αμέρικα το 1979 και προκρίνεται για το Μουντιάλ του 1982. Στα 32 του είναι πλέον θρύλος στη χώρα και αυτό του επιτρέπει να μένει πιστός στις ιδέες και τις θέσεις του, μπροστά στον Πινοσέτ.

Σε μια νέα συνάντηση τους, το 1985, ο δικτάτορας σχολιάζει το ντύσιμο του Καζέλι λέγοντας: «Βλέπω ότι δεν αποχωρίζεσαι ποτέ την κόκκινη γραβάτα σου». Ο Καζέλι χωρίς ίχνος φόβου του απαντάει «Τη φοράω πάντα και την έχω κοντά στην καρδιά». Ο Πινοσέτ κλείνει την κουβέντα με την προειδοποίηση πως μια μέρα θα του την κόψει αυτή τη γραβάτα. (Ο μύθος λέει ότι ο Καζέλι απάντησε ξανά, λέγοντας «Ακόμα κι αν το κάνεις, η καρδιά μου θα παραμείνει κόκκινη», αλλά αυτό ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε.)

Λίγους μήνες μετά ο Καζέλι θα προσθέσει στο ενεργητικό του άλλη μια άτυπη νίκη κατά της δικτατορίας. Στις 12 Οκτωβρίου 1985 η Κόλο-Κόλο θα τιμήσει τον μεγάλο σκόρερ της, που αποχωρεί από την ομάδα έχοντας παίξει περισσότερα από 350 παιχνίδια και έχοντας σκοράρει πάνω από 200 φορές, με ένα φιλικό απέναντι σε επίλεκτους από όλη τη Ν. Αμερική. Το φιλικό διεξάγεται στο Εθνικό Στάδιο, οι κερκίδες είναι κατάμεστες και ο αγώνας περνάει σε δεύτερη μοίρα αφού αποκτάει γρήγορα μια πολιτική διάσταση. Το καθεστώς βέβαια απαγορεύει την τηλεοπτική μετάδοση, με αποτέλεσμα να μη δει ποτέ η χώρα τα πανό κατά της δικτατορίας που σηκώνονται στις κερκίδες, ούτε το ξύλο που πέφτει μεταξύ της αστυνομίας και των φιλάθλων που τα κρατάνε. Ένας ραδιοφωνικός σταθμός όμως τολμάει να καλύψει ραδιοφωνικά τον αγώνα και έτσι στα σπίτια των Χιλιανών μπαίνει για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια σκληρής δικτατορίας η κραυγή χιλιάδων ανθρώπων που φωνάζουν με πάθος: «Ναι, θα πέσει! Ναι, θα πέσει!»



Ο Καζέλι όμως ξέρει ότι δεν αρκεί αυτό για να επιστρέψει η δημοκρατία στη χώρα. Τρία χρόνια αργότερα, και μετά από έντονες διεθνές πιέσεις, ο Πινοσέτ δέχεται να γίνει δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα της 5ης Οκτωβρίου 1988 δίνει στους Χιλιανούς τη δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα στον τερματισμό ή την ανανέωση της διακυβέρνησης από τον δικτάτορα για άλλη μία οκταετία. Οι δυο πλευρές (το «ΝΑΙ» και το «ΟΧΙ») έχουν στη διάθεση τους κάθε μέρα 15 λεπτά για να προβάλουν τα τηλεοπτικά τους σποτ που στηρίζουν τη θέση τους (αν κάποιος θέλει να μάθει περισσότερα μπορεί να δει την πολύ καλή ταινία του Πάμπλο Λαρέν ‘No’). Το καθεστώς θεωρεί σίγουρη τη νίκη του και τα πρώτα γκάλοπ επιβεβαιώνουν αυτή την εκτίμηση.

Μέχρι που ένα βράδυ στο τηλεοπτικό σποτ του «ΟΧΙ» εμφανίζεται μια ηλικιωμένη κυρία με άσπρο πουκάμισο, η οποία δηλώνει: «Μια μέρα έπεσα θύμα απαγωγής έξω από το σπίτι μου. Μου έδεσαν τα μάτια και με πήγαν σ’ένα άγνωστο μέρος, όπου βασανίστηκα για ώρες. Δέχτηκα τόσα χτυπήματα που δεν θέλω να τα θυμάμαι, από σεβασμό στα παιδιά μου, στην οικογένεια μου αλλά και στον εαυτό μου. Μπορώ να ξεχάσω τον σωματικό πόνο που ένιωσα αλλά υπάρχουν άλλες πληγές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ». Όσο μιλάει, από κάτω αναγράφεται το όνομα της: Όλγα Γαρίδο.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά το τηλεοπτικό κάδρο ανοίγει και αποκαλύπτεται ότι δίπλα της κάθεται ένας μεσήλικας σγουρομάλλης με μουστάκι, μια γνωστή φιγούρα που όλοι οι Χιλιανοί αναγνωρίζουν. Ο Καζέλι κοιτάει την κάμερα και κρατώντας το χέρι της κυρίας δηλώνει: «Γι’αυτό ακριβώς ψηφίζω ΟΧΙ. Γιατί η χαρά σου, είναι και δικιά μου χαρά. Γιατί τα συναισθήματα σου, είναι και δικά μου συναισθήματα. Γιατί αύριο μπορούμε να ζήσουμε σε μια δημοκρατία που θα μας παρέχει ελευθερία, υγεία και στήριξη. Γιατί αυτή η υπέροχη κυρία είναι η μητέρα μου».



Δεκαπέντε χρόνια μετά από την απαγωγή, οι Χιλιανοί μαθαίνουν ότι η μητέρα του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού ήρωα της χώρας ήταν ανάμεσα στα θύματα της δικτατορίας. Το συγκεκριμένο σποτ αποδεικνύεται ένα από τα πιο πετυχημένα της καμπάνιας. H εξομολόγηση της κυρίας Γαρίδο δίπλα στον διάσημο γιο της δίνουν στο κίνημα του «ΟΧΙ» την ώθηση που χρειαζόταν για να κάνει την ανατροπή. Το «ΟΧΙ» παίρνει 56% και το αποτέλεσμα αυτό σηματοδοτεί το τέλος της δικτατορίας.

Ο Κάρλος Καζέλι είναι για τους στατιστικολόγους ο 5ος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Χιλής και ο 1ος σκόρερ στην ιστορία της Κόλο-Κόλο αλλά για τους περισσότερους Χιλιανούς που έζησαν εκείνη τη σκληρή εποχή του φόβου και της ανελευθερίας θα είναι για πάντα ο παίκτης που αρνήθηκε να δώσει το χέρι του σε έναν δικτάτορα και αυτός που συνέβαλλε με όποιο τρόπο μπορούσε στην πτώση του. Κι αυτή η συλλογική ανάμνηση είναι ένα επίτευγμα πολύ πιο μεγάλο και σημαντικό από οποιαδήποτε επιτυχία εντός των τεσσάρων γραμμών.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος ΠΑΣΟΛΕΣ

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.061
  • Η αρχή του τέλους ... ή ... το τέλος της αρχής;
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #6 στις: Παρ 30 Νοέ 2018 19:16 »
Έχω ειλικρινά συγκινηθεί διαβάζοντας αυτό το κείμενο- καταγραφή της Ιστορίας...
Το ποδόσφαιρο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά είναι το μέσο για ένα καλύτερο κόσμο.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #7 στις: Δευ 10 Δεκ 2018 22:01 »
Πριν λίγους μήνες γράφαμε για έναν παίκτη που έπιασε πάτο, δεν τον ήθελε σχεδόν κανείς, αλλά κατάφερε να επιστρέψει σε Μουντιάλ. Χθες, ο Κιντέρο καθόρισε έναν από τους μεγαλύτερους τελικούς όλων των εποχών με μια γκολάρα. Αυτή είναι η ιστορία του:

Από τα αζήτητα στο Μουντιάλ, η παραλίγο τελειωμένη καριέρα του Χουάν Κιντέρο


Μεντεγίν, Κολομβία 1993. Ο Πάμπλο Εσκομπάρ πέφτει νεκρός μετά από επιχείρηση των εκπαιδευμένων από το στρατό, αστυνομικών του ειδικού τμήματος για την καταπολέμηση των καρτέλ. Η 17χρονη Λίνα έχει γεννήσει πριν λίγους μήνες τον μικρό Χουάν Φερνάντο Κιντέρο στην ίδια πόλη. Ο μπαμπάς Χάιμε Ενρίκε είναι λίγο μεγαλύτερος και προσπαθεί να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Παίζει στις μικρές ομάδες της Ατλέτικο Νασιονάλ και όσοι τον βλέπουν λένε ότι είναι τεχνίτης, κοντός και γρήγορος. Όσο περνάει ο καιρός, ο Χάιμε βλέπει ότι δεν μπορεί να περιμένει ακόμα να πάρει ευκαιρίες στην πρώτη ομάδα. Έχει πλέον και ένα στόμα να ταΐσει, πρέπει να στηρίξει κάπως την οικογένειά του και ακόμα δεν είναι επαγγελματίας. Ο Εσκομπάρ πεθαίνει, αλλά τα καρτέλ δεν σταματούν. Η μάχη εναντίον τους συνεχίζεται κι η αστυνομία ψάχνει νέους ανθρώπους να μπουν στις δυνάμεις της.

Την 1η Μαρτίου 1995 ο Χάιμε Ενρίκε Κιντέρο φεύγει από το σπίτι του στο Μεντεγίν. Πηγαίνει να καταταχθεί στην αστυνομία που πληρώνει καλά. Είναι η τελευταία φορά που τον βλέπει κάποιος δικός του, κάθε επαφή χάνεται. Η οικογένειά του μετά από δύο βδομάδες του στέλνει μία κάρτα για να πει πόσο τους λείπει. Ο Χάιμε Ενρίκε δεν απαντάει ποτέ. Οι άνθρωποί του αρχίζουν να τον ψάχνουν και παίρνουν συνεχώς διαφορετικές εκδοχές από τους αρμόδιους. Κάποιοι λένε ότι ο Χάιμε έκανε χρήση ναρκωτικών, τον έδιωξαν και γύρισε στο Μεντεγίν. Άλλοι ότι στο δρόμο της επιστροφής έπεσε θύμα παραστρατωτικής οργάνωσης που τον απήγαγε. Η αδερφή του μαθαίνει τελικά ότι είχε ένα επεισόδιο με έναν ανώτερο και του επιτέθηκε με ένα μπουκάλι. Ο Χάιμε μπήκε σε ένα κελί και από εκεί και πέρα “εξαφανίστηκε”, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι εκείνα τα μαύρα χρόνια για την Κολομβία.



Ο μικρός Χουάν Φερνάντο Κιντέρο μεγαλώνει χωρίς πατέρα, ενώ οι προσπάθειες των δικών του συνεχίζονται για να βρεθεί ο μπαμπάς του. Όσο μεγαλώνει, αρχίζει να μοιάζει στον πατέρα του. Μικροκαμωμένος και με εξαιρετική τεχνική (αλλά αριστεροπόδαρος), ο Κιντέρο μαγεύει τους ανιχνευτές ταλέντων. Παίζει απέναντι σε μεγαλύτερα παιδιά και ξεχωρίζει. Υπάρχει όμως πάντα ένα «αλλά». Ο Κιντέρο είναι πολύ κοντός και παρ’ ότι αρκετοί τον βλέπουν να μαγεύει στην ομάδα του την Ενβιγκάδο, δεν τολμούν να τον επιλέξουν. Όταν οι άνθρωποι της Ομοσπονδίας τον βλέπουν για να τον πάρουν στην εθνική, λένε ότι είναι πολύ κοντός. Με τέτοιο ύψος καλύτερα να γίνει γιατρός. Ο Κιντέρο παίρνει τηλέφωνο την μητέρα του κλαίγοντας. Πιστεύει ότι ποτέ δεν θα πείσει για το ταλέντο του. Στην Ενβιγκάδο τον στηρίζουν, του πληρώνουν ενοίκιο και σχολείο και μόλις στα 16 του κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα. Γρήγορα γίνεται βασικός και κάνει τα μαγικά του. Μέχρι που ένας σκληροτράχηλος αμυντικός, μην αντέχοντας τις ντρίμπλες του, κάνει ένα βρώμικο λατινοαμερικάνικο τάκλιν. Ο Κιντέρο πέφτει κάτω. Κάταγμα περόνης. Με το σπασμένο πόδι χάνει το Κ20 της Ν. Αμερικής και μια τεράστια ευκαιρία να δείξει το ταλέντο του.

Δεν χάνει την πίστη του, επιστρέφει σε χρόνο ρεκόρ, προλαβαίνει τελικά τη διοργάνωση και κάνει φοβερά πράγματα. Κερδίζει μια μεταγραφή στην Ατλέτικο Νασιονάλ, την ομάδα του πατέρα του. Το ταλέντο του λάμπει εκεί και μόλις την επόμενη χρονιά έρχεται η μεταγραφή στην Ιταλία και την Πεσκάρα. Μπαίνει σε όλες αυτές τις λίστες με τα νέα ταλέντα του κόσμου στο Ίντερνετ, ειδικά μετά τις εμφανίσεις του το 2013 στο Παγκόσμιο Κ20. Το ίδιο καλοκαίρι η Πόρτο πουλάει τον Χάμες Ροντρίγκες στη Μονακό και αποφασίζει να φέρει έναν άλλο Κολομβιανό. Η πορεία του Κιντέρο είναι σε τρομερή άνοδο. Στα 21 του παίζει σε μια σπουδαία ευρωπαϊκή ομάδα και το καλοκαίρι στο Μουντιάλ της Βραζιλίας σκοράρει το 2ο γκολ της Κολομβίας επί της Ακτής Ελεφαντοστού. Ο Βενγκέρ τον θέλει, άλλες ομάδες ενδιαφέρονται. Τι μπορεί να πάει στραβά;


Α, αυτός είναι ο Κιντέρο; Μα, πώς χάθηκε;

Αυτή τη φορά δεν θα φταίει η ατυχία, ούτε κάποιος τραυματισμός. Θα φταίει ο ίδιος ο Κιντέρο. Ο Χουάνφερ όπως τον φωνάζουν, καβαλάει το καλάμι. Αρχίζει να βεντετίζει, να μην προπονείται καλά και να μην κάνει καλή ζωή. Ο χαρακτήρας του δεν είναι κάτι καινούριο. Λέγεται ότι στα 12 του έκανε παρατηρήσεις σε έναν προπονητή του να αλλάξει σύστημα στο ημίχρονο. Μόνο που τώρα αρχίζουν και εξαγωνιστικά ζητήματα. Κακές παρέες και αγάπη για την μουσική ρεγκετόν που τον φτάνει να παίζει μέχρι και σε βίντεο κλιπ κάνοντας τον τραγουδιστή:


Μισοντυμένες παρουσίες κι ο Κιντέρο να λέει τα δικά του

Από βασικός, στον πάγκο και από τον πάγκο, στο σπίτι του. Η Πόρτο δεν τον υπολογίζει πλέον. Πηγαίνει δανεικός στη Ρεν χωρίς να έχει καμία όρεξη για μπάλα και οι εμφανίσεις του είναι μετριότατες. Έχει χάσει την κάψα για το ποδόσφαιρο. Θέλει να ακολουθήσει… καλλιτεχνική καριέρα. Τελικά έρχεται πρόταση από την Κολομβία. Η Ιντεπεντιέντε του Μεντεγίν τον θέλει και η Πόρτο τον δανείζει με μεγάλη της χαρά. Είναι ουσιαστικά η τελευταία ευκαιρία να σώσει την καριέρα του. Αυτή του ποδοσφαιριστή τουλάχιστον. Ευτυχώς για τον ίδιο, αλλά και για όσους αγαπούν αυτά τα δυσεύρετα και υπό εξαφάνιση 10αρια παλιάς κοπής, τα καταφέρνει. Κάνει πράγματα και θαύματα στην πατρίδα του, θυμίζει ξανά αυτόν τον τεχνίτη που μάγευε. Στο Μεντεγίν θέλουν να τον κρατήσουν, αλλά η Πόρτο θέλει να τον πουλήσει καλά και γι’ αυτό πρέπει να τον δώσει κάπου που θα φαίνεται περισσότερο. Έτσι λοιπόν, ο Κιντέρο τον Ιανουάριο πηγαίνει δανεικός στη Ρίβερ Πλέιτ της Αργεντινής. Όταν φτάνει εκεί, ακούγονται οι πρώτες φωνές για τη φυσική κατάστασή του και πόσο χοντρός είναι. Αυτός απαντάει: «Απλά έχω μεγάλο κώλο». Ο Γκαγιάρδο τον πιστεύει και του δίνει όλο και περισσότερο χρόνο. Ο Κιντέρο δεν γίνεται βασικούρα, είναι ένας αναπληρωματικός, αλλά γίνεται τουλάχιστον ξανά ένας κανονικός ποδοσφαιριστής σε μια καλή ομάδα. Αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Ο Πέκερμαν που τον εκτιμά πολύ τον καλεί μετά από καιρό στην εθνική, σκοράρει σε φιλικό στο Παρίσι επί της Γαλλίας και τελικά μπαίνει στην αποστολή της Κολομβίας.

&feature=player_embedded

Αυτή τη φορά η τύχη είναι μαζί του. Ο Χάμες δεν είναι 100% έτοιμος και ο Κιντέρο ξεκινά βασικός στην πρεμιέρα με την Ιαπωνία. Το παιχνίδι στραβώνει από νωρίς και πολλοί περιμένουν ότι μετά την κόκκινη κάρτα, αυτός θα θυσιαστεί. Ο Πέκερμαν τελικά επιλέγει τον Κουαδράδο. Ο Κιντέρο εκτελεί αυτό το πονηρό φάουλ που μόνο μια λατινοαμερικάνικη μπαλαδόφατσα μπορεί και ισοφαρίζει το ματς. Γίνεται ο πρώτος Κολομβιανός που σκοράρει σε δύο συνεχόμενα Μουντιάλ. Η Κολομβία χάνει, αλλά ο Κιντέρο κερδίζει μια θέση στην ομάδα.



Παίζει βασικός στον “τελικό” με την Πολωνία, κάνει καλή εμφάνιση και δίνει μια ασίστ που μας προσφέρει ένα υπέροχο τελείωμα από τον Φαλκάο. Παρά τις προσπάθειες της οικογένειάς του και κυρίως της θείας του, κανείς δεν μαθαίνει το τέλος του πατέρα του. Επίσημα, είναι ακόμα ένας αγνοούμενος. Ο Χουάν παραλίγο να τον ακολουθήσει ποδοσφαιρικά. Ο παίκτης που το 2014 ήταν ένα από τα πιο καυτά ονόματα στην Ευρώπη, κόντεψε να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Από τα αζήτητα, τις τελευταίες μέρες ακούγεται ότι ενδιαφέρεται κι η Ρεάλ γι’ αυτόν, φαίνεται ότι τελικά ίσως και να σώσει την καριέρα του. Θα ακολουθήσει για μια ακόμα φορά τα βήματα του Χάμες; Του παιδικού του φίλου που στο Μεντεγίν πήγαινε στο σπίτι του και έπαιζαν μαζί στην ίδια τοπική ομάδα. Το σημαντικό πάντως είναι ότι δεν τον βλέπουμε σε μουσικά κανάλια, αλλά σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Κι αυτό είναι κέρδος για μας.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #8 στις: Σαβ 22 Δεκ 2018 00:34 »
Παράθεση
Φίλες και φίλοι, το Uruguayo 2018


Από την αρχή τούτου εδώ του μπλογκ, υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζεται ένα βίτσιο μαζί μας. Την ανάλυση των συστημάτων των διοργανώσεων της Λ. Αμερικής. Κάτι που συχνά χρειάζεται διαφορικές εξισώσεις, ψυχοφάρμακα και πολύ χρόνο, αλλά έχει μία ανείπωτη γοητεία, είναι μία μικρή ένοχη απόλαυση. Αν ανήκετε σε αυτό το γκρουπ αναγνωστών συνεχίστε άφοβα, σήμερα θα μιλήσουμε για το Καμπεονάτο Ουρουγκουάγιο 2018. Αν θέλετε να μπείτε σε αυτό το γκρουπ, ξεκινήστε διαβάζοντας τι έγινε το 2015. Θα περιμένουμε για λίγο. Αν δεν σας ενδιαφέρει, κάντε κάτι πιο χρήσιμο, λύστε ένα σουντόκου. Διαβάσατε για το 2015; Ωραία, ξεχάστε ό,τι ξέρατε (όχι όλα) γιατί τα πράγματα από τότε άλλαξαν.

Το πρωτάθλημα της Α’ εθνικής της Ουρουγουάης το 2015-16 έγινε όπως και την προηγούμενη, με Απερτούρα και Κλαουζούρα. Μετά όμως, οι Ουρουγουανοί κάθισαν, σκέφτηκαν και το συζήτησαν. «Παιδιά δεν πάει άλλο. Ως πότε θα βγάζει θέματα το Σομπρέρο από μας;», ειπώθηκε σύμφωνα με πληροφορίες. «Πρέπει να πάρουμε μέτρα να γίνουμε πιο σοβαροί». Και κάπως έτσι η λύση δόθηκε. Το πρόβλημα φίλες και φίλοι ήταν ότι το πρωτάθλημα γινόταν με τον «ευρωπαϊκό» τρόπο. Ξεκινούσε δηλαδή Αύγουστο και τελείωνε τον επόμενο Ιούνιο. «Όχι, πρέπει να γυρίσουμε στις ρίζες μας», (ίσως να) είπε κάποιος. Γι’ αυτό το λόγο, δεν είχαμε 2016-17 με Απερτούρες και Κλαουζούρες. Έγινε ένα μεταβατικό πρωτάθλημα που ξεκίνησε τέλη Αυγούστου 2016 και τελείωσε με διαδικασίες fast track το Δεκέμβριο. Βγήκε ο πρωταθλητής 2016 (μετά από αυτόν του 2015-16) με 15 αγώνες και όλα εντάξει. Έτσι, μετά από 11 σεζόν, το 2017 επιστρέψαμε στα πατροπαράδοτα «ημερολογιακά πρωταθλήματα».



Από πέρσι λοιπόν ξεκινάμε το Φεβρουάριο και τελειώνουμε (ανάλογα και με τα κέφια) κατά το Νοέμβριο ή το Δεκέμβριο. Ωραία μέχρι εδώ; Ωραία. Έχουμε Απερτούρα και Κλαουζούρα. Ωραία; Ωραία. Τώρα όμως αρχίζουν τα παλαβά. Γιατί σου λέει, μόνο 30 αγώνες; Τι θα κάνουμε τον υπόλοιπο καιρό; Θα βαρεθούμε. Και κάπως έτσι δόθηκε η λύση. Μεταξύ της Απερτούρα και της Κλαουζούρα θα βάλουμε ακόμα ένα πρωτάθλημα. Το Ιντερμέδιο. Και πώς θα το παίξουμε; Θα χωρίσουμε τις 16 ομάδες σε δύο γκρουπ. Πώς θα τις χωρίσουμε; Με βάση τα χρώματα; Το ζώδιο; Με κλήρωση; Όχι. Θα παίξουμε το σύστημα μονά ζυγά. Όσες τερμάτισαν σε μονές θέσεις στην Απερτούρα σε ένα γκρουπ, όσες σε ζυγές σε άλλο γκρουπ. Αν θυμίζει κάτι σε κάποιους, μας συγκινείτε. Είναι βγαλμένο από εκείνο το μαγικό πρωτάθλημα του Περού με τις 44 αγωνιστικές (προσοχή, σκληρές εικόνες γραφικότητας). Κάπως έτσι λοιπόν, οι δυο όμιλοι του Ιντερμέδιο παίζουν μικρά πρωταθληματάκια κι οι δύο νικητές των ομίλων έναν τελικό, ο νικητής του οποίου δεν έχει καμία σημασία για τον τελικό πρωταθλητή (κρατήστε το όμως, θα μας χρειαστεί αργότερα). Μετά το τέλος του Ιντερμέδιο ξεκινά κι η Κλαουζούρα.


Το Εστάδιο Καμπεόνες Ολίμπικος, έδρα της Σίσλεϊ τα τελευταία χρόνια

Με αυτό το σύστημα ξεκίνησε η Α’ εθνική του 2018 με το όνομα Χούλιο Σέσαρ Φρανσίνι, ένα πρωτάθλημα με 16 ομάδες, οι 13 από το Μοντεβιδέο. Ανάμεσά τους κι η ιστορική Σέντρο Κουλτουράλ υ Ντεπορτίβο Ελ Τάνκε Σίσλεϊ ή για συντομία CCyDETS ή για τους φίλους «Ελ Τάνκε Σίσλεϊ». [Το όνομα της ομάδας που ιδρύθηκε το 1941 προέρχεται από από μία δεξαμενή πετρελαίου που υπήρχε στη γωνία δύο δρόμων κοντά στην έδρα της ομάδας, σκέφτηκαν ότι ίσως θα έπαιρναν χορηγία από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, κάτι που δεν έγινε ποτέ]. Η Ελ Τάνκε σώθηκε πέρσι τελευταία στιγμή στα μπαράζ, αλλά τα οικονομικά της προβλήματα και κάποια χρέη δεν την άφησαν να λάβει μέρος. Η Ομοσπονδία δεν σκέφτηκε να την αντικαταστήσει και το πρωτάθλημα έγινε με 15 ομάδες. Όλοι όσοι θα έπαιζαν κανονικά με τη Σίσλεϊ, έπαιρναν βαθμούς νίκης. Κανένα πρόβλημα θα πει κάποιος αθώος κι εμείς θα γελάσουμε.



Η Απερτούρα τελείωσε με νικήτρια τη Νασιονάλ κι οι ομάδες μπήκαν στο Ιντερμέδιο. Εκεί είχαμε ξαφνικά όμως δυο ομίλους διαφορετικούς. Ο ένας με 8 κι ο άλλος με 7 ομάδες. Η Νασιονάλ και η Τόρκε κέρδισαν τα δυο μικρά πρωταθληματάκια και πήγαν στον τελικό του Ιντερμέδιο, όπου νικήτρια ήταν η Νασιονάλ. Μετά ξεκίνησε η Κλαουζούρα. Με ένα ντεμαράζ η Πενιαρόλ, με μόλις μία ήττα, την κατέκτησε. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο ερώτημα. Ποιος θα βγει πρωταθλητής; Η Ομοσπονδία τα είχε προβλέψει όλα. Θα παίξουν ημιτελικό ο νικητής της Απερτούρα με το νικητή της Κλαουζούρα (αν είναι διαφορετικοί φυσικά). Ο νικητής των νικητών όμως, θα παίξει στον «τελικό» τελικό. Εκεί που θα αντιμετωπίσει την ομάδα με τους περισσότερους συνολικούς πόντους στην «Ετήσια» βαθμολογία. Η ετήσια βαθμολογία βγαίνει από το άθροισμα των βαθμών Απερτούρα, Κλαουζούρα και Ιντερμέδιο. Αυτό όμως που δεν είχε υπολογιστεί ήταν η απουσία της Τάνκε Σίσλεϊ. Οι ομάδες στο Ιντερμέδιο δεν είχαν παίξει τα ίδια ματς, δεν θα είναι άδικο στη συνολική βαθμολογία;


Μία βαθμολογία Ουρουγουάης να πέσει στα μαθηματικά των πανελληνίων και να μπαίνεις Πολυτεχνείο για πλάκα αναγνώστη

Θα είναι, λέμε εμείς. Το ίδιο είπε κι η Ομοσπονδία. Γι’ αυτό φίλες και φίλοι η λύση βρέθηκε. Οι ομάδες στο γκρουπ των 7, θα κάνουν μια… διόρθωση. Θα πάρουν τους βαθμούς τους, θα τους διαιρέσουν με τα έξι παιχνίδια που έπαιξαν και θα τους πολλαπλασιάσουν με τα εφτά παιχνίδια που έπαιξαν οι ομάδες του άλλου γκρουπ. Ναι, καλά καταλάβατε. Το αποτέλεσμα του μαθηματικού τύπου 7x/6 ήταν αυτό που βλέπετε στην παραπάνω εικόνα. Η συνολική βαθμολογία της χρονιάς είχε μέσα δεκαδικούς αριθμούς. Για παράδειγμα η Ατένας τελείωσε με 38,333 βαθμούς ξεφτιλίζοντας την Μπόστον Ρίβερ που είχε μόλις 37,666 (οι στρογγυλοποιήσεις δεν είναι για τους άντρες). Χάρη στα… κλάσματα λοιπόν, η Πενιαρόλ πήρε δύο παραπάνω βαθμούς από αυτούς που κατέκτησε κανονικά και έτσι πέρασε τη Νασιονάλ στη συνολική βαθμολογία. Μείνετε μαζί μας, κοντεύουμε.



Οι νικητές Απερτούρα και Κλαουζούρα έπαιξαν στον ημιτελικό του πρωταθλήματος. Ήταν ακόμα ένα κλάσικο Νασιονάλ και Πενιαρόλ που κρίθηκε στο 95′ με πέναλτι του γνωστού και με την εθνική Κρίστιαν Ροντρίγκες που έχει πλέον πολλά κιλάκια. Το ματς είχε ένα γκολ για κάθε ομάδα που ήταν οφσάιντ και έληξε με 1-2. Η Πενιαρόλ κέρδισε έτσι τον ημιτελικό και επειδή χάρη στον τύπο του 7/6 είχε περάσει τη Νασιονάλ στη συνολική βαθμολογία, κατέκτησε και απευθείας το πρωτάθλημα γιατί δεν μπορούσε να παίξει με τον εαυτό της στον τελικό. Αν η Νασιονάλ είχε καταφέρει να κερδίσει θα διεκδικούσε το πρωτάθλημα στον τελικό με την Πενιαρόλ. Και κάπως έτσι, το 115ο πρωτάθλημα Ουρουγουάης έληξε πριν μερικές ημέρες, σίγουρα με βαθιά ικανοποίηση από τους διοργανωτές που θα έδιναν συγχαρητήρια ο ένας στον άλλον.

Α, ναι. Θυμάστε τον τελικό του Ιντερμέδιο που σας είπαμε να κρατήσετε; Ναι, λοιπόν. Ήρθε η ώρα του. Ο νικητής του Ιντερμέδιο παίρνει μια θέση στο Σουνταμερικάνα. Βέβαια η Νασιονάλ θα παίζει στο Λιμπερταδόρες, οπότε δεν την απασχολεί. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι ότι ο νικητής του Ιντερμέδιο παίζει και στο ΣούπερΚόπα της Ουρουγουάης. Μικρή λεπτομέρεια: Δεν υπάρχει κύπελλο στην Ουρουγουάη. Και τι θα κάνουμε ρε παιδιά, ίσως αναρωτήθηκε κάθιδρος κάποιος από την Ομοσπονδία. Εύκολη λύση. Θα παίξει με τον πρωταθλητή. Έτσι, λίγο πριν ξεκινήσει το επόμενο πρωτάθλημα, θα έχουμε το Σούπερ Καπ με ποιους άλλους; Νασιονάλ και Πενιαρόλ. Κι η ζωή συνεχίζεται κι εμείς απλά δεν θέλουμε να αλλάξει ποτέ όλο αυτό γιατί θα πέσουμε σε κατάθλιψη.
sombrero.gr

Απλό έτσι το σύστημα;;;


Παράθεση
Κυρίες και κύριοι, η Ουρουγουάη


Η Ουρουγουάη (ή «Ουραγουάη» για να μας καταλαβαίνει και ο Σάκης Τσιώλης) είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση χωράς. Λόγω της περίοπτης θέσης που κατέχει στο ποδοσφαιρικό στερέωμα αλλά και της μνημειώδους ασχετοσύνης της πλειοψηφίας των ανθρώπων στην κατηγορία γνώσεων ‘Γεωγραφία’, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου φαντάζεται πως πρόκειται για μια τεράστια χώρα με δεκάδες εκατομμύρια κατοίκους που δεσπόζει «κάπου στη Λατινική Αμερική». Κανένα από τα δυο δεν είναι σωστό. Πρόκειται για τη δεύτερη μικρότερη χώρα της ηπείρου (μετά το Σουρινάμ), η οποία έχει πληθυσμό μικρότερο και από την Αθήνα στα μέσα Ιουλίου (3,3 εκατομμύρια ανθρώπους όλους κι όλους).

Μια άλλη συχνή ‘παρεξήγηση’, που επίσης οφείλεται στο πως έχουμε στο μυαλό μας ποδοσφαιρικά την Ουρουγουάη, εντοπίζεται στην ποιότητα της χώρας. Όπως έχουμε ξαναγράψει…

…γιατί η έκφραση “Ουρουγουανός αμυντικός” είναι ένα ιδιαίτερο συνθηματικό που όταν ακούγεται σε μια κουβέντα μόνο στο κεφάλι των καλά μυημένων στο ποδόσφαιρο δημιουργείται αυτόματα ένα μικρό ανθρωπάκι με τη φάτσα του Ντιέγκο Λουγκάνο που με ένα σαγηνευτικά άσχημο τάκλιν παίρνει παραμάζωμα υποθαλάμους, νευρώνες, λοβούς, ιππόκαμπους και ό,τι άλλο βρει στο διάβα του, γιατί στην τελική η τελευταία λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τους Ουρουγουανούς είναι «φλώροι» και, συνήθως, κανένας δεν θέλει να υποστηρίζει τους φλώρους…

…μια ‘βρώμικη’ ποδοσφαιρική εντύπωση που δεν συμβαδίζει και τόσο με τα στατιστικά που συνοδεύουν τη χώρα. Πρώτη στη Λατινική Αμερική στο δείκτη δημοκρατίας, στο δείκτη ειρήνης, στο δείκτη έλλειψης διαφθοράς, στην ποιότητα ζωής, στην ελευθερία του Τύπου, στην ευημερία και στην ασφάλεια, δεύτερη σε εισοδηματική ισότητα, τρίτη σε οικονομική ανάπτυξη, καινοτομίες και υποδομές. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που έγινε πέρσι η πρώτη χώρα στον κόσμο που αποποινικόποιησε πλήρως τη μαριχουάνα, ούτε το ότι είχε μέχρι πρόσφατα τον πιο γαμάτο πρόεδρο κράτους του πλανήτη.

Η υψηλή θέση στους περισσότερους δείκτες της ηπείρου δεν εντοπίζεται φυσικά μόνο εκεί. Η Λατινική Αμερική έχει μια παράδοση στο να φτιάχνει διοργανώσεις που μπορούν να προκαλέσουν εγκεφαλικό μπέρδεμα ακόμα και στα πιο προικισμένα μέλη της Μένσα και οι Ουρουγουανοί δεν ήταν δυνατό να μείνουν απ’ έξω. Από το 1994 και μετά το πρωτάθλημα της χώρας χωρίζεται σε δυο τουρνουά, την Απερτούρα και την Κλαουζούρα, γιατί το απλό Ευρωπαϊκό σύστημα της μιας διοργάνωσης με δυο απλούς γύρους είναι τρομερά ξενέρωτο. Παραβλέποντας το κομμάτι του συστήματος που ορίζει το πως υποβιβάζονται οι ομάδες και το πως μοιράζονται τα εισιτήρια για τις διοργανώσεις της ηπείρου (γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιστρέφουν με μολύβι και χαρτί στο πρωτάθλημα Βραζιλίας του 2000 και προσπαθούν ακόμα να βγάλουν άκρη και δεν θέλουμε να είμαστε υπεύθυνοι για κανέναν εγκλεισμό σε ψυχιατρείο), θα εστιάσουμε στο πιο ‘εμπορικό’ σκέλος, στην ανάδειξη του πρωταθλητή.

Μια όμορφη ημέρα κάπου στο Μοντεβίδεο κάποιοι σοφοί ηλικιωμένοι Ουρουγουανοί, που μετρούσαν τετραψήφιο αριθμό τάκλιν στο παλμαρέ τους, αποφάσισαν πως για να ανακηρυχθεί κάποιος πρωταθλητής της χώρας θα πρέπει να αποδείξει για τα καλά ότι το αξίζει. Έτσι, στο τέλος του τουρνουά Κλαουζούρα ο νικητής του τουρνουά αντιμετωπίζει σε διπλά παιχνίδια τον νικητή της Απερτούρα, σειρά αγώνων που παραδόξως δεν αποκαλείται ‘τελικός’ αλλά ‘ημιτελικός’, καθώς ο νικητής τους δεν στέφεται πρωταθλητής αφού έχει να παίξει δυο παιχνίδια, μέσα-έξω, και με την ομάδα που βρίσκεται στην πρώτη θέση του πίνακα με τους συνολικούς πόντους των δυο τουρνουά. Τότε και μόνο τότε αξίζει να ονομαστεί πρωταθλητής Ουρουγουάης.

Όλη αυτή η υπερβολή ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλέσει κάποια στιγμή επικές καταστάσεις. Μια τέτοια συνέβη μια μέρα σαν κι αυτές, τον Μάη του 2007. Στην τελευταία αγωνιστική της Κλαουζούρα η Ντανούμπιο (ομάδα από την οποία ξεκίνησε ο Ρεκόμπα) υποδεχόταν την Πενιαρόλ στο μεγαλύτερο παιχνίδι της χρονιάς. Η Πενιαρόλ βρισκόταν στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας, τρεις βαθμούς πίσω από την αντίπαλο της οπότε τα δεδομένα που υπήρχαν λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει το ματς ήταν πολύ απλά τα εξής:



Για να μπορέσει να κερδίσει το πρωτάθλημα η Πενιαρόλ έπρεπε να κερδίσει για αρχή εκείνο το ματς. Με τον τρόπο αυτό θα ισοβαθμούσε στην κορυφή της Κλαουζούρα με τη Ντανούμπιο και θα έπρεπε να παίξουν (ξανά) σε αγώνα μπαράζ για την πρώτη θέση του τουρνουά. Σε περίπτωση που κέρδιζε και το μπαράζ θα έπρεπε να αντιμετωπίσει σε διπλά παιχνίδια, στον περίφημο ‘ημιτελικό’, τη νικήτρια της Απερτούρα η οποία (μάντεψε αν μπορείς) ήταν η Ντανούμπιο. Και αν κατάφερνε να επικρατήσει και σ’ αυτή τη σειρά, τότε θα έφτανε επιτέλους στον μεγάλο τελικό, όπου ξανά σε διπλά παιχνίδια (γιατί όπως λέει μια σοφή Ουρουγουανική παροιμία, που σίγουρα θα υπάρχει, «το μόνο πιο ωραίο από ένα μεγάλο ματς είναι δυο μεγάλα ματς») θα αντιμετώπιζε την (ναι, το ξέρω ότι το έχεις φανταστεί, όχι, το ξέρω ότι παρ’όλα αυτά δεν με πιστεύεις, όχι, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου, ναι, υπάρχουν καταγεγραμμένα όλα αυτά, όχι, δεν σου κάνω πλάκα) Ντανούμπιο!

Με πολύ απλά λόγια εκείνο το μεσημέρι της τελευταίας αγωνιστικής η Πενιαρόλ απείχε από τον τίτλο μόνο δυο νίκες και δυο επικρατήσεις σε διπλούς αγώνες απέναντι στην ίδια ομάδα που είχε να αντιμετωπίσει σε λίγη ώρα εκτός έδρας. Σαν να παίζεις μποξ, να κερδίζεις τον αντίπαλο σου, στον επόμενο γύρο να ανεβαίνεις στο ρινγκ και να είναι πάλι ο ίδιος, να τον κερδίζεις ξανά με τα χίλια ζόρια και στον επόμενο γύρο να τον βλέπεις πάλι χαμογελαστό στην απέναντι γωνία και… το κόβω γιατί κατάλαβες που το πάω και δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα.

Για την ιστορία η φουκαριάρα Πενιαρόλ πήρε το συγκεκριμένο παιχνίδι με μεγάλο διπλό, οδήγησε τη διαδικασία σε μπαράζ για την Κλαουζούρα αλλά εκεί ηττήθηκε στα πέναλτι. Έτσι η Ντανούμπιο, σαν νικήτρια της Απερτούρα, νικήτρια της Κλαουζούρα και πρώτη στη συνολική συγκομιδή, ανακηρύχθηκε δίκαια πρωταθλήτρια για τη σεζόν 2006-07′ χωρίς να διεξαχθούν ο ημιτελικός και ο τελικός, καθώς κρίθηκε υπερβολικό ακόμα και για τους Ουρουγουανούς να σκεφτούν τρόπο να αντιμετωπίσει η ομάδα τον εαυτό της. Σε διπλά παιχνίδια.

—–

Όλα τα παραπάνω ήταν (κλασσικά) ένας σχετικός-άσχετος πρόλογος για να βάλω το πολύ εντυπωσιακό βίντεο που τράβηξε ένα drone που πετούσε την Κυριακή πάνω από το κατάμεστο Σεντενάριο, στο οποίο η πρωτοπόρος Πενιαρόλ υποδεχόταν τη μισητή της Νασιονάλ στο μεγαλύτερο ντέρμπι της χώρας, ένα από τα παιχνίδια που κυριολεκτικά επηρεάζουν ζωές.


Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #9 στις: Σαβ 22 Δεκ 2018 00:44 »
Παράθεση
Η γκάφα του τερματοφύλακα και οι 44 αγωνιστικές του Περού


Το λάθος του τερματοφύλακα είναι πάντα ένα αγαπημένο θέμα σε τηλεοπτικά κανάλια και σάιτ. Μπορεί να παίζεις στην τελευταία ομάδα του πλανήτη, να έχεις κατεβάσει τα ρολά σε άπειρα ματς και να μην σε ξέρουν ούτε στο γειτονικό χωριό. Αν κάνεις όμως μια γκέλα σε μαθαίνουν μέχρι και σε άλλες ηπείρους. Έτσι κι ο Φερνάντο Μαρτινούτσι, ο Αργεντίνος (με ιταλικές ρίζες) τερματοφύλακας της Σιενσιάνο που αγωνίζεται στο Τορνέο Ντεσεντραλιζάδο, την 1η κατηγορία του Περού και έφαγε αυτό το επικό γκολ στα πλαίσια της 43ης (!!) αγωνιστικής. Ένα γκολ που έφερε τη νίκη στη γηπεδούχο Ίντι Γκας και την πρόκρισή της στο Κόπα Σουνταμερικάνα του 2014. Κάπου εδώ λογικά το κείμενο θα έπρεπε να κλείνει και οι περισσότεροι καλύτερα να σταματήσετε να διαβάζετε. Είδατε το βίντεο, φτάνει.

Εσείς οι χάρντκορ, οι λίγοι που συνεχίζετε όμως θέλετε κι άλλο. Είδατε τον τίτλο και αμέσως είπατε μέσα σας: «Επ, σομπρέρο. Δεν μας έχεις πει για το πρωτάθλημα του Περού». Και επειδή θα το παίξω λίγο «έλα ρε παιδιά τώρα» αλλά μέσα μου πεθαίνω από ευτυχία να αναλύω τα συστήματα διεξαγωγής θα το κάνω. Το πρωτάθλημα του Περού έχει περάσει από διάφορες μορφές και εμείς θα ασχοληθούμε με την τωρινή. Αυτή που λέει ότι το Τορνέο Ντεσεντραλιζάδο ξεκινάει τον Φεβρουάριο και τελειώνει τον Δεκέμβριο και οι ομάδες παίζουν 44 αγωνιστικές.



Και αν ακούγεται τόσο μπερδεμένο η αλήθεια είναι ότι είναι περισσότερο. Ξεκινάμε με 16 ομάδες που παίζουν ένα κανονικό πρωτάθλημα με δυο γύρους, 30 αγωνιστικές το σύνολο. Αυτή είναι η πρώτη φάση. Η ομάδα που τελειώνει μετά τον μαραθώνιο στην πρώτη θέση δεν σηκώνει κούπα, κατσαρόλι, ούτε καν γλάστρα. Απλά κερδίζει την έξοδό της στο επόμενο Κόπα Λιμπερταδόρες (του στυλ «I played 30 games and all I got was this stupid t-shirt»). Στη δεύτερη φάση οι ομάδες χωρίζονται σε δυο γκρουπ των 8 ομάδων και μεταφέρουν τα αποτελέσματά τους. ΟΚ θα πείτε, θυμίζει λίγο μπάσκετ απλό ακούγεται. Μισό λεπτό να γελάσω.

Κατ’ αρχήν ξεκινάμε με το πώς χωρίζονται οι ομάδες. Είναι μαγικό, είναι απίστευτο. Είναι σαν τον δακτύλιο. Οι μονές ομάδες που κατέκτησαν τις θέσεις 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13, 15 παίζουν στον Όμιλο Α’ και οι ζυγές που είναι οι υπόλοιπες σχηματίζουν τον Όμιλο Β’. Στάσου αναγνώστη, μύγδαλα. Δεν τελειώσαμε εδώ. ΟΚ βρήκαμε τις ομάδες και τις μεταφέραμε μαζί με τους βαθμούς. Να μην κάνομε και κάτι άλλο; Ναι θα κάνομε. Θα δώσουμε μπόνους σε ομάδες ανάλογα με το τι κάνανε οι Β’ ομάδες τους στο Τορνέο Προμοσιόν υ Ρεζέρβα. Το οποίο τουρνουά σάς λυπάμαι και δεν σας λέω ακριβώς πώς παίζεται, αλλά ας πούμε ότι παίζουν κατά κύριο λόγο οι πιτσιρικάδες (φέτος αυτοί που γεννήθηκαν 1994 και 1995), αλλά και μερικοί μεγαλύτεροι. Η ομάδα που κατέκτησε την πρώτη θέση δίνει 2 βαθμούς μπόνους στην αντίστοιχη «πρώτη» ομάδα της Α’ Εθνικής και αυτή που πήρε τη δεύτερη θέση δίνει ένα βαθμό στην αντίστοιχη ομάδα. Αφού λοιπόν τελειώσουμε με όλα αυτά, παίζουμε στους δυο ομίλους της Β’ φάσης από ακόμα 14 ματς και τελειώνει το πρωτάθλημα με 44 αγωνιστικές.



Οι ομάδες που έχουν βγει πρώτες σε κάθε γκρουπ προκρίνονται στο Κόπα Λιμπερταδόρες (με λίγα λόγια παίζει μια ομάδα να βγει 2η στον όμιλό της, να έχει παραπάνω βαθμούς από την 1η του άλλου ομίλου και να χάσει την πρόκριση). Αν η ομάδα που είχε βγει πρώτη στο τέλος της 1ης φάσης (στους 30 αγώνες) δεν καταταγεί στις πρώτες οχτώ της 2ης φάσης χάνει την θέση της στο Λιμπερταδόρες ή αν βγει πρώτη ξανά στον όμιλο Α, τη θέση της παίρνει η 3η καλύτερη συνολικά μετά τη Β’ φάση (γι’ αυτό δεν ορκίζομαι κιόλας, έτσι έχω καταλάβει πάντως). Ο υποβιβασμός είναι επικά ξενέρωτος καθώς πέφτουν οι δυο ομάδες με τους λιγότερους βαθμούς μετά τους 44 αγώνες, πράγμα ανεπίτρεπτο για Λ. Αμερική.

Και ο πρωταθλητής κύριε; Ο πρωταθλητής βγαίνει αγαπητά μου παιδιά μετά από διπλούς αγώνες ανάμεσα στους νικητές των δύο γκρουπ (αυτούς που βγήκαν στο Λιμπερταδόρες). Μόνο που δεν είναι όσο απλό θα μπορούσε. Η ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς διαλέγει έδρα (μπορεί ρε αδερφέ να θέλει να παίξει το πρώτο ματς εντός) και επειδή δεν μετράνε γκολ αλλά βαθμοί (!!) στα πλέι-οφ, αν οι ομάδες έχουν από μία νίκη ή από δυο ισοπαλίες στον τελικό, παίζουν τρίτο παιχνίδι σε ουδέτερο γήπεδο, την έδρα του οποίου επιλέγει η ομάδα που είχε το πλεονέκτημα. Και κάπως έτσι τελειώνει το Τορνέο Ντεσεντραλιζάδο και όποιος έκατσε και διάβασε το κείμενο είναι άξιος συγχαρητηρίων (και θα εξεταστεί για το δίπλωμα το καλοκαίρι).
sombrero.gr

Νομίζω είναι πιο απλό από της Ουρουγουάης..

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #10 στις: Σαβ 22 Δεκ 2018 00:50 »
Παράθεση
Η παράνοια της Κολομβίας και τα έξι νέα μετάλλια του Πελέ

Χαζεύοντας τις προάλλες τον τρόπο διεξαγωγής του πρωταθλήματος της Κολομβίας, πέρα απ’ το γεγονός ότι ένιωσα πραγματικό οίκτο για τον ιστορικό του μέλλοντος που κάποια τυχαία στιγμή στην ερευνητική του καριέρα θα επιλέξει να εντρυφήσει στο θέμα ‘Ποδόσφαιρο στην Λατινική Αμερική‘ αδιαφορώντας για άλλα πιο σημαντικά κοινωνικοπολιτικά θέματα του πλανήτη όπως για παράδειγμα μπορεί να είναι το «Απόστολος Γκλέτσος: Η απαρχή της Ελληνικής κοινωνικής επανάστασης από τον Έλληνα Ρόναλντ Ρίγκαν'», αναθεώρησα και τις απόψεις μου για τους πιο μουρλούς Λατινοαμερικάνους διοργανωτές, θέση που κατείχαν από κοινού οι Ουρουγουανοί με τους Βραζιλιάνους.

Κι αυτό γιατί το πρωτάθλημα της Κολομβίας πέρα απ’ τον κλασσικό Λατινοαμερικάνικο διαχωρισμό σε δυο υπο-πρωταθλήματα προχωράει ακόμα περισσότερο. Για να κατακτήσει μια ομάδα το πρωτάθλημα Απερτούρα πρέπει να παίξει αρχικά 18 αγώνες με τις υπόλοιπες 17 ομάδες * και στην συνέχεια να προχωρήσει επιτυχημένα και στην φάση των πλέι οφ, στα οποία μετέχουν οι τέσσερις πρώτοι της κατάταξης. Αντιθέτως, για να κερδίσει το Campeonato Finalización, που είναι το αντίστοιχο του Ελληνικού «2ου γύρου», πρέπει αφού παίξει πάλι 18 αγώνες με τις υπόλοιπες 17 ομάδες, να κυριαρχήσει και στα πλει οφ, στα οποία μετέχουν οι τέσσερις (βιαστικέ) οχτώ πρώτοι της κατάταξης!

(* Λογική σκέψη: 18 ομάδες στην κατηγορία, 17 παιχνίδια η κάθε μια. Λ-ά-θ-ο-ς. Αυτές οι ιδέες είναι κλισέ, ξεπερασμένες και κοινότοπες και μαζικοποιούν τις διαφορετικές ποδοσφαιρικές κουλτούρες του ποικιλόμορφου πλανήτη μας. Στην Κολομβία, κάθε ομάδα αντιμετωπίζει τις υπόλοιπες από μια φορά εξαιρουμένης της αιώνιας αντιπάλου της, την οποία αντιμετωπίζει και δεύτερη φορά σε μια ξεχωριστή αγωνιστική, κατά την οποία λογικά ανακαλούνται άδειες, ρεπό, τιμωρίες, αποτάξεις και συντάξεις όλων των αστυνομικών και των στρατιωτικών της χώρας.)

Στο σύστημα που με απλά λόγια (και εννοείται πολλές παραλείψεις, για χάρη της ψυχικής σας υγείας) περιγράφτηκε παραπάνω κατέληξε η αρμόδια επιτροπή της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας – η οποία προφανώς αποτελείται από έναν κουφό, έναν μουγκό, τον Αιγύπτιο από το ‘Ο Αστερίξ λεγεωνάριος’, έναν σχιζοφρενή κι έναν που ξέρει να μετράει μόνο τους ζυγούς αριθμούς – μετά από αρκετά πειράματα, τα οποία στο ζενίθ της εφευρετικότητας τους και με βάση την επιστημονική  άποψη ότι ο Χρόνος είναι σχετικός, επιμήκυναν την ποδοσφαιρική σεζόν 1996-1997, η οποία διήρκεσε 1,5 χρόνο, εξέλιξη που είχε ως αποτέλεσμα στις τελευταίες αγωνιστικές οι ηλικιωμένοι να μην θυμούνται καν τους στόχους της ομάδας τους όταν ξεκινούσε το πρωτάθλημα!



Με αρκετή δόση αυτογνωσίας παραδέχομαι ότι ο παραπάνω, ολίγον τι υπερμεγέθης, πρόλογος θα μπορούσε να αποφευχθεί και να επισημανθεί μόνο η είδηση πως οι Βραζιλιάνοι αποφάσισαν πριν λίγο καιρό πως οι διοργανώσεις Taca Brasil και Torneio Roberto Gomes Pedrosa που έλαβαν χώρα πριν (1959-1970) την διεξαγωγή του πρώτου πρωταθλήματος Βραζιλίας (το 1971), θεωρούνται και επίσημα πλέον μέρος της ιστορίας του Campeonato Brasileiro.

Κάτι που σημαίνει πως ένα μικρό, φτωχό παιδάκι κάπου στις φαβέλες του Σάο Πάολο που υποστηρίζει την Σάντος του Πελέ, κοιμήθηκε γνωρίζοντας πως η ομάδα του έχει στο παλμαρέ της μόλις 2 πρωταθλήματα Βραζιλίας και ξύπνησε μαθαίνοντας ότι υποστηρίζει πλέον την ομάδα με τους περισσότερους τίτλους (8) στην χώρα! Παραμένει φτωχό βέβαια, αλλά μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας…
sombrero.gr

Νομίζω πως και η πρόταση της Κολομβίας έχει ένα ενδιαφέρον..

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #11 στις: Σαβ 12 Ιαν 2019 23:31 »
Παράθεση
Ο φιλότιμος Άλβαρο Περέιρα
Μια από τις κορυφαίες σκηνές του φετινού Μουντιάλ έγινε στο Αγγλία-Ουρουγουάη. Για όσους την ξέχασαν (ντροπή σας) μιλάω για τον τραυματισμό του θεούλη Άλβαρο Περέιρα, ο οποίος την μια στιγμή ήταν τανάσκελα από γονατιά στο κεφάλι και την άλλη ήθελε να μπει μέσα σαν να μη συνέβαινε τίποτα και ενώ τρέκλιζε σαν Εγγλέζος τουρίστας στο Φαληράκι. Αφού παραλίγο να πλακώσει στο ξύλο τον γιατρό της ομάδας, μπήκε μέσα ξανά σαν γνήσιος Ουρουγουανός που σέβεται τον εαυτό του και θα βγει μόνο με φορείο.

Ξεκάθαρος ο Περέιρα, τους είπε πως αν είναι να τον αντικαταστήσουν για ένα τέτοιο αστείο χτύπημα, ας του φέρουν κι ένα όπλο κι ας τον αφήσουν μόνο.

Φαίνεται λοιπόν ότι ο 28χρονος (με τη φάτσα ανθρώπου που έχει υποστεί πολλά στη ζωή του) πρώην ποδοσφαιριστής των Κίλμες, Αρχεντίνος Τζούνιορς, Κλουζ και Πόρτο δεν το έκανε επειδή υπέστη κάποια διάσειση και δεν ήξερε τι του συμβαίνει, αλλά είναι στο DNA του το φιλότιμο (που όπως όλοι ξέρουμε είναι αποκλειστικά ελληνική λέξη όπως και το κέφι) κι η αυτοθυσία και ήρθε ένα καινούριο παράδειγμα να μας το αποδείξει. Έτσι λοιπόν την Τρίτη ταξίδεψε μαζί με την υπόλοιπη αποστολή της Ουρουγουάης στο Σαντιάγκο για το φιλικό με τη Χιλή. Εκεί ο Άλβαρο ήταν παρών σε ολόκληρο το 90λεπτο που βρήκε τους φιλοξενούμενος να κερδίζουν με 1-2. Τίποτα το περίεργο μέχρι εδώ.



Έλα όμως που την Τετάρτη η ομάδα του η Σάο Πάουλο έπαιζε τον κρισιμότατο πρώτο ημιτελικό του Κόπα Σουνταμερικάνα στο Μεντεγίν της Κολομβίας. Ο καλός στρατιώτης Άλβαρο ταξίδεψε τα περίπου 4500 χιλιόμετρα και πήγε στην Κολομβία για να δώσει το παρόν. Ε, και τι έγινε θα πείτε. Με τα πόδια πήγε; Άσε μας μωρέ τώρα, που παλιά παίζανε με τρύπια παπούτσια. Μόνο που στο 42′ ο κόουτς τού έδωσε εντολή να μπει μέσα, το παιδί μας μπήκε και έπαιξε μέχρι τέλους συμπληρώνοντας περίπου 140 αγωνιστικά λεπτά σε δυο μέρες σε δυο διαφορετικές χώρες σε αρκετά υψηλό επίπεδο. Η ομάδα της Βραζιλίας έχασε τελικά με 1-0 και ο Περέιρα πιθανότατα να πήγε μετά για κανένα 5Χ5 έτσι για χαλάρωμα…
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #12 στις: Πεμ 28 Φεβ 2019 18:16 »
Παράθεση
Ισαμπελίνο Γκραντίν: Ο ποδοσφαιριστής που τα έβαλε με το ρατσισμό


Η ανθρωπότητα έχει κάνει τεράστια βήματα κατά τους τελευταίους αιώνες. Προχώρησε τεχνολογικά και επιστημονικά, δεν ξεπέρασε όμως ακόμα άλλα πολύ σοβαρά προβλήματα. Ένα από αυτά είναι και ο ρατσισμός. Ο ρατσισμός που υπάρχει και στο ποδόσφαιρο, στις εξέδρες και όχι μόνο. Ακόμα κι έτσι όμως, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται και εκεί έχουν γίνει άλματα και ορισμένα από αυτά οφείλονται σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Αυτή είναι η ιστορία του Ισαμπελίνο Γκραντίν, ενός τεράστιου αθλητή που έζησε πριν από 100 χρόνια, αλλά πέρα από το ποδοσφαιρικό του μεγαλείο ήταν ο πρώτος που νίκησε το ρατσισμό.

Ο Ισαμπελίνο γεννήθηκε Ουρουγουανός. Γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο το 1897 και εκεί μεγάλωσε. Ο προπάππους του ήταν από την Αφρική και το Λεσότο και είχε μεταφερθεί ως σκλάβος στη Ν. Αμερική. Όπως έχουμε αναφέρει και σε παλιότερα κείμενά μας, το ποδόσφαιρο έγινε  δημοφιλές στις χώρες της Ν. Αμερικής εξαιτίας των Άγγλων που είχαν μεταναστεύσει και εργάζονταν εκεί κι έγιναν κάτι σαν ποδοσφαιρικοί ιεραπόστολοι. Η διαφορά όμως ήταν ότι μετέφεραν το ποδόσφαιρο ως κάτι πολύτιμο και για λίγους, ως μια ενασχόληση για συγκεκριμένες κάστες. Δεν μπόρεσαν όμως να το περιορίσουν μόνο εκεί. Σαν μια θρησκεία το ποδόσφαιρο μεταλαμπαδεύτηκε σε ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα και αντί να παίζεται μόνο σε ελεγχόμενους χώρους πριν το τσάι, έγινε το άθλημα της γειτονιάς. Εκεί που οι Λατινοαμερικάνοι έβαλαν μέσα τα στοιχεία της δικής τους κουλτούρας, αυτά που έναν αιώνα μετά εξακολουθούμε να βλέπουμε.

Σε μια τέτοια γειτονιά, στην οδό Μινί του Μπάριο Σουρ (γνωστό για τα τύμπανά του και την μουσική του), ο Ισαμπελίνο άρχισε να κάνει τα πρώτα του κόλπα με την μπάλα. Ο Γκραντίν είχε τρομερά φυσικά προσόντα και ήταν εξαιρετικός αθλητής, εκτός από τεχνίτης ποδοσφαιριστής.  Μια που η Νασιονάλ τότε δεν δεχόταν μαύρους παίκτες, ο Γκραντίν έγινε παίκτης της Πενιαρόλ που ήταν ανοιχτή. Παράλληλα, καθώς η Πενιαρόλ δεν είχε τμήμα στίβου, αγωνιζόταν και σαν δρομέας στην Ολίμπια του Μοντεβιδέο.



Τα κατορθώματά του τον έφεραν στην εθνική Ουρουγουάης μαζί με ακόμα έναν μαύρο ποδοσφαιριστή της Πενιαρόλ τον Χουάν Ντελγκάδο και φυσικά ήταν μέρος της ομάδας που πήρε μέρος στο 1ο Κύπελλο Εθνών όλων των εποχών το 1916, τον θεσμό που ξέρουμε πλέον ως Κόπα Αμέρικα. Η διοργάνωση αυτή όπως φαντάζεστε είχε ένα σωρό γραφικές στιγμές για τις οποίες γράψαμε παλιότερα, αλλά κυρίως είχε την παρουσία των δύο μαύρων παικτών της Ουρουγουάης. Για πρώτη φορά μαύροι ποδοσφαιριστές φόρεσαν φανέλα εθνικής και αγωνίστηκαν σε διεθνές τουρνουά ποδοσφαίρου. Και με τι τρόπο. Στις 2 Ιουλίου του 1916 στο γήπεδο της Χιμνάσια στο Μπουένος Άιρες, 3000 θεατές είδαν την Ουρουγουάη να διαλύει τη Χιλή με 4-0 και τον Γκραντίν να σκοράρει δυο φορές. Οι Χιλιανοί δεν μπόρεσαν να ανεχτούν την ήττα και έκαναν ένσταση στην Ομοσπονδία, ζητώντας να πάρουν το ματς στα χαρτιά «γιατί η Ουρουγουάη είχε κατεβάσει δύο Αφρικανούς», γιατί κανείς «δεν ξέρει από πού μπορεί να είναι». Η ένσταση ευτυχώς απορρίφθηκε και ο Γκραντίν συνέχισε λίγες μέρες αργότερα, σκοράροντας και απέναντι στη Βραζιλία. Η λευκή ισοπαλία την τελευταία αγωνιστική με τη διοργανώτρια Αργεντινή έδωσε το κύπελλο στον Γκραντίν, μαζί και τον τίτλο του 1ου σκόρερ και του καλύτερου παίκτη της διοργάνωσης. Ο μεγαλύτερος όμως τίτλος ήταν η παρουσία του (όπως και του Ντελγκάδο βέβαια για να μην είμαστε άδικοι), η επισημοποίηση ότι το ποδόσφαιρο είναι ανοιχτό σε όλους, ανεξάρτητα από οποιοδήποτε χαρακτηριστικό, ότι είναι ένα άθλημα για τον φτωχό και τον πλούσιο, τον λευκό και τον μαύρο.


Κυρίες της Λα Πλάτα που θαύμασαν την πρεμιέρα του Γκραντίν με τη Χιλή

Ο Γκραντίν συνέχισε να παίζει στην Πενιαρόλ σκοράροντας 101 φορές σε 212 αγώνες για τους κιτρινόμαυρους, κερδίζοντας και δύο πρωταθλήματα. Οι τίτλοι θα μπορούσαν να είναι περισσότεροι, το ίδιο κι οι συμμετοχές με την εθνική, αλλά ένα σχίσμα στο ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης έκανε την Πενιαρόλ να απέχει από κάποιες διοργανώσεις της Ομοσπονδίας και τους παίκτες της να μη συμμετέχουν στην εθνική για κάποιο διάστημα. Παρ’ όλα αυτά, το στίγμα του έμεινε. Ο Γκαλεάνο με το γνωστό υπερβολικό, αλλά τόσο ζεστό στιλ του περιγράφει: «Ο κόσμος σηκωνόταν από τις θέσεις του όταν ο Γκραντίν ξεκινούσε να τρέχει, είχε τον έλεγχο της μπάλας λες και περπατούσε και χωρίς να σταματάει περνούσε όλους τους αντιπάλους μέχρι να τελειώσει την κούρσα του. Είχε αγγελικό πρόσωπο, ήταν ένας από αυτούς τους τύπους που και κάτι κακό να έκαναν, κανείς δεν θα το πίστευε». Ο Περουβιανός ποιητής Χουάν Πάρα ντελ Ριέγο έγραψε ένα ποίημα γι’ αυτόν. Ήταν τόσο σπουδαίος.

Παρ’ ότι ήταν στην ομάδα της Ουρουγουάης και στο επόμενο Κόπα Αμέρικα ένα χρόνο μετά, δεν έπαιξε σε κάποιο ματς. Έπαιξε όμως στο μεθεπόμενο, αυτό του 1919 που έγινε στη Βραζιλία, έχοντας ξανά να αντιμετωπίσει το ρατσισμό. Σε μια χώρα που είχε καταργήσει τη δουλεία περίπου 20 χρόνια πιο πριν, οι φυλετικές διαφορές δεν είχαν ξεπεραστεί (και δεν έχουν ξεπεραστεί και περίπου 100 χρόνια μετά). Οι μαύροι εξακολουθούσαν να μην έχουν ίσα δικαιώματα και σίγουρα το ποδόσφαιρο «δεν ήταν γι’ αυτούς».  Χαρακτηριστικό ήταν και το παράδειγμα του Βραζιλιάνου Άρθουρ Φρίντενριχ, ενός εξαιρετικού ποδοσφαιριστή που έγραψε ιστορία, αλλά έμεινε εκτός εθνικής για κάποια χρόνια λόγω του χρώματός του (μια ιστορία με την οποία θα ασχοληθούμε μελλοντικά). Η παρουσία του Γκραντίν ενοχλούσε αρκετούς. Όχι στο σημείο να γίνουν ενστάσεις από τους Βραζιλιάνους, αλλά στο να γίνεται στόχος «αστείων» σκίτσων στις εφημερίδες της εποχής, αλλά και άρθρων που έκαναν κριτική στη συμμετοχή μαύρων ποδοσφαιριστών, όπως περιγράφει ο ιστορικός Λεονάρντο Περέιρα. Τα ΜΜΕ της Βραζιλίας προσπαθούσαν να προπαγανδίσουν ότι οι μαύροι της Βραζιλίας συμφωνούν πως δεν πρέπει να συμμετέχουν σε διεθνείς διοργανώσεις. Στο γήπεδο όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο Γκραντίν είχε γίνει σύμβολο και οι μαύροι φίλαθλοι στα γήπεδα της Βραζιλίας τον αποθέωναν σε κάθε παιχνίδι του. Ήταν παραπάνω από ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, ήταν ένα σύμβολο αντίστασης στην καταπίεση και στην μάχη για τα ίσα δικαιώματα. Ο Γκραντίν μάλιστα σκόραρε στο 2-2 με τη Βραζιλία και οι δυο ομάδες έπαιξαν μπαράζ. Οι γηπεδούχοι κέρδισαν στην παράταση με γκολ του Φρίντενριχ και ο Γκραντίν δεν μπόρεσε να κατακτήσει το 2ο Κόπα Αμέρικα.


Από τα χρόνια στην Πενιαρόλ

Οι επιτυχίες όμως δεν έμεναν στο ποδόσφαιρο. Από το 1918 ως το 1922 κέρδισε 4 χρυσά στα 400 μέτρα στους Αγώνες Ν. Αμερικής, άλλα 2 χρυσά και ένα χάλκινο στα 200 μέτρα και ακόμα 2 χρυσά στα 4×400. Ο Γκραντίν ήταν ένας ολοκληρωμένος αθλητής, ένας θρύλος για την Ουρουγουάη. Παρά τις επιτυχίες όμως, την λατρεία και την αγάπη του κόσμου, η ζωή του μετά τον αθλητισμό ήταν βυθισμένη στη φτώχεια. Το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό στην Ουρουγουάη από το 1932 και έτσι ο Γκραντίν δεν έβγαλε χρήματα από αυτό. Πέρασε δύσκολα και αντιμετώπισε προβλήματα υγείας που τον ανάγκασαν το 1944 να μπει σε νοσοκομείο του Μοντεβιδέο. Η Πενιαρόλ εκείνη την περίοδο έδινε μάχη για το πρωτάθλημα, το πρώτο μετά από 6 χρόνια. Μόνο που στα τελευταία ντέρμπι με τη Νασιονάλ δεν τα πήγαινε καλά. Ο Γκραντίν ανήμπορος να φύγει από το δωμάτιο 17 του νοσοκομείου Παστέρ, επικοινώνησε με έναν δημοσιογράφο της εφημερίδας Λα Ρασόν και έστειλε μήνυμα στους παίκτες της αγαπημένης του ομάδας λίγο πριν το ντέρμπι με τη Νασιονάλ. Εκεί τους εξηγούσε τι σημαίνει η Πενιαρόλ, τι συμβολίζει αυτός ο σύλλογος και ότι δεν γίνεται να χάνουν τόσο εύκολα από τη Νασιονάλ, ότι η Πενιαρόλ παλεύει μέχρι το τέλος σε κάθε ματς.

Οι παίκτες της Πενιαρόλ είχαν ακόμα έναν λόγο να τα δώσουν όλα. Το παιχνίδι όμως στις 10 Σεπτεμβρίου ξεκίνησε με τον χειρότερο τρόπο. Μόλις στο 1ο λεπτό η Νασιονάλ κέρδισε πέναλτι. Ο Γκραντίν που το άκουγε στο ραδιόφωνο, στο αίθριο του νοσοκομείο, μαζί με άλλους ασθενείς δεν άντεξε και αποχώρησε για το δωμάτιό του. Ο σπεσιαλίστας Σαπιραΐν με το φαρμακερό αριστερό το εκτέλεσε. Ο Γκραντίν από το δωμάτιο άκουσε πανηγύρια, πανηγύρια όμως οπαδών της Πενιαρόλ. Ο τερματοφύλακας το είχε αποκρούσει. Γύρισε πίσω. Στο 17′ ένα σουτ κεραυνός του Ουμπντούλιο Βαρέλα άνοιξε το σκορ και μέχρι τη λήξη η Πενιαρόλ είχε σκοράρει ακόμα μια φορά. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους να πανηγυρίσει τη μεγάλη νικη, αλλά όλοι οι παίκτες πήγαν κατευθείαν στο νοσοκομείο, πήγαν να ευχαριστήσουν τον Γκραντίν, βγήκαν φωτογραφίες μαζί του, μίλησαν για ώρα, ειδικά ο Βαρέλα που ο Γκραντίν εκτιμούσε ιδιαίτερα. Η Πενιαρόλ έφτασε στην ισοβαθμία στο πρωτάθλημα και πήγε στα μπαράζ. Το πρώτο παιχνίδι ήρθε 0-0 και στο δεύτερο έχανε 0-2 στο 28′. Το πνεύμα του Γκραντίν ήταν όμως ακόμα μαζί με τους παίκτες. Η Πενιαρόλ το γύρισε σε 3-2 και πανηγύρισε το 15ο πρωτάθλημά της, αφιερωμένο στον Ισαμπελίνο.  Ήταν 17 Δεκεμβρίου του 1944 και ο Γκραντίν ήταν ακόμα στο νοσοκομείο [σ.Σ. κατά άλλους η επίσκεψη των παικτών έγινε μετά από αυτό το ματς, αλλά πιο πιθανή είναι η πρώτη εκδοχή]. Τέσσερις μέρες αργότερα στις 21 Δεκεμβρίου πέθανε μόλις στα 47 του, φτωχός σε υλικά αγαθά, πλούσιος από χαρά και αγάπη του κόσμου και περήφανος που έγινε ίνδαλμα τόσων ανθρώπων.


Όπως άλλωστε γράφει και το Χρυσό Ιωβηλαίο της Πενιαρόλ:

«Ο Ισαμπελίνο Γκραντίν ως αστέρι κατάφερε να πραγματοποιήσει τρεις ευχές του: να λάμψει στα γήπεδα τους ποδοσφαίρου και τις πίστες του στίβου, να γραφτούν ποιήματα γι’ αυτόν και να μείνει αξέχαστος για πάντα».
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #13 στις: Παρ 01 Μάρ 2019 19:18 »
Παράθεση
Το γήπεδο των δύο χωρών


Κατά καιρούς έχουμε ασχοληθεί με διάφορα γήπεδα ανά την υφήλιο. Κάποια που ήταν στραβά (στην κυριολεξία), άλλα που είχαν δέντρα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτή τη φορά θα ταξιδέψουμε σε δύο χώρες για… ένα γήπεδο. Βλέπετε θα πάμε στην πόλη Γιακουίμπα στα νότια της Βολιβίας, δίπλα στα σύνορα με την Αργεντινή. Πριν περίπου δυο εβδομάδες έγιναν με κάθε επισημότητα από τις τοπικές αρχές τα εγκαίνια ενός μικρού ποδοσφαιρικού γηπέδου για να αθλούνται οι κάτοικοι της υποβαθμισμένης περιοχής. Τίποτα το περίεργο θα πείτε. Μόνο που το γήπεδο είναι ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Αργεντινή. Τόσο δίπλα, που η μια εξέδρα χτίστηκε πίσω από το συρματόπλεγμα των συνόρων και μέσα στο έδαφος της Αργεντινής και συγκεκριμένα ανήκει στην πόλη Σαλβαδόρ Μάσα που είναι η πιο βόρεια πόλη της Αργεντινής και είναι κολλητά με την Γιακουίμπα.


Δύο πόλεις δίπλα δίπλα

Φυσικά οι Βολιβιανοί δεν πήραν κάποια σχετική άδεια, απλά είδαν ότι η εξέδρα δεν χωρούσε πουθενά αλλού και την έφτιαξαν εκεί. Ο δήμαρχος της Γιακουίμπα (και δικηγόρος) Ραμίρο Βαγιέχος προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις λέγοντας ότι όλοι ζουν στα σύνορα και πέρα από τις διαχωριστικές γραμμές και τα εδάφη, υπάρχει και η αδελφότητα μεταξύ των λαών. Πρόσθεσε ότι θα ομορφύνει και η πόλη της Αργεντινής (μια που οι Βολιβιανοί καθάρισαν την έκταση που ήταν χωματερή). Αρκετοί από τους κατοίκους της γειτονικής πόλης συμφώνησαν και δεν ενοχλήθηκαν. Φυσικά, υπάρχουν κι οι λιγότεροι ρομαντικοί και έτσι η… αμφισβήτηση των συνόρων δεν αντιμετωπίστηκε τόσο χαλαρά από άλλους. Το αποτέλεσμα ήταν ο δήμος της Βολιβίας να βγάλει κάποιες φωτογραφίες που εξηγεί ότι η εξέδρα δεν είναι ακριβώς μέσα στην Αργεντινή (με γραμμές που θυμίζουν φωτογραφία οπαδικής εφημερίδας σε φάση με οφσάιντ), αλλά στην… ουδέτερη ζώνη, έτσι ώστε να γλιτώσει το διεθνές επεισόδιο.


Η αμήχανη στιγμή που για να κυνηγήσεις την μπάλα που έφυγε εκτός γηπέδου, χρειάζεσαι διαβατήριο

Έτσι κι αλλιώς πάντως, οι περισσότεροι γείτονες της πόλης Σαλβαδόρ Μάσα είδαν με καλό μάτι τα έργα. Σχεδόν ξεχασμένοι από την κεντρική εξουσία, μιας αρκετά υδροκεφάλης χώρας, δεν τους πείραξαν τόσο πολύ τα μερικά μέτρα για την μεγάλη εξέδρα, αφού κανείς ποτέ δεν θα έδινε χρήματα για να καθαρίσει η περιοχή, ενώ το γήπεδο είναι δίπλα σε μια παιδική χαρά και πολύ θα ήθελαν να μπορούν να πηγαίνουν κι αυτοί εκεί. Και στο κάτω κάτω θα μπορούν να βλέπουν και λίγη μπάλα…
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #14 στις: Παρ 03 Μάι 2019 18:02 »
Παράθεση
Κάπου στις Άνδεις, σε υψόμετρο 2040 μέτρων και δίπλα ακριβώς στο Μάτσου Πίτσου, βρίσκεται χωμένη η μικρή γραφική πόλη Άγκουας Καλιέντες ("Ζεστά νερά"), που αν και έχει ξεκάθαρο χωροταξικό πρόβλημα, δεν θα μπορούσε να μην έχει γήπεδο ποδοσφαίρου.
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #15 στις: Παρ 03 Μάι 2019 18:43 »
Παράθεση
Το πιο σκληρό Μουντιαλίτο του κόσμου


Όλοι όταν ήμασταν μικροί θέλαμε να μοιάσουμε στα ινδάλματά μας παίζοντας ποδόσφαιρο στις αλάνες και τις πλατείες. Το ίδιο συνέβη και σε κάποιους Περουβιανούς το 1950 όταν εντυπωσιάστηκαν από το Μαρακάνασο και την σπουδαία νίκη της Ουρουγουάης. Αποφάσισαν να κάνουν το δικό τους τουρνουά στους δρόμους του «μπάριο» Ελ Πορβενίρ. Έτσι γεννήθηκε το ομώνυμο Μουντιαλίτο που γίνεται στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας εδώ και 65 χρόνια πλέον. Στο πρώτο τουρνουά συμμετείχαν οκτώ ομάδες από τις γύρω γειτονιές και τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, με την αστυνομία να κυνηγάει τους παίκτες γιατί εκείνα τα χρόνια απαγορευόταν το ποδόσφαιρο στους δρόμους από την κυβέρνηση της χώρας.



Μάλιστα, μια από τις πρώτες χρονιές είχε συλληφθεί και ένας εκ των δημιουργών του τουρνουά, ο Χορχέ Φάγια. Τέσσερις χιλιάδες άτομα από τις γειτονιές μαζεύτηκαν και έκαναν πορεία μέχρι το αστυνομικό τμήμα για να αφεθεί ελεύθερος. Τελικά ο Φάγια έπεισε τον διοικητή και μάλιστα τον προσκάλεσε να παίξει κι αυτός ως τιμώμενο πρόσωπο. Τα χρόνια πέρασαν και από τη δεκαετία του 1960 το Μουντιαλίτο αναγνωρίστηκε από τις αρχές της Λίμα. Η αστυνομία αντί να κοιτάει να διώξει τους ποδοσφαιριστές ήταν πλέον παρούσα σε κάθε διοργάνωση για να τους προστατεύει.



Να τους προστατεύει από τον κόσμο, αλλά και από τους αντιπάλους, μια που το Μουντιαλίτο κατέληξε να είναι ο σημαντικότερος ποδοσφαιρικός θεσμός αυτού που λέγεται «macho futbol», ποδόσφαιρο του δρόμου που κάνει το γνωστό ποδόσφαιρο να μοιάζει με διασκέδαση που συμμετέχουν Αγγλίδες βγαλμένες από το Ντάουντον Άμπει. Το Ελ Πορβενίρ θεωρείται ένα από τα πιο σκληρά τουρνουά ποδοσφαίρου και διεξάγεται μέσα σε ασύλληπτες συνθήκες. Κάθε χρόνο την Πρωτομαγιά, οι δρόμοι γεμίζουν με κόσμο. Κόσμος γύρω από το γήπεδο, πάνω σε πολυκατοικίες, όπου μπορεί να φανταστεί κανείς για να δει τους «τελικούς». Από τις οκτώ ομάδες του 1950, φτάσαμε στις 16 μόνο στην τελική μέρα της 1ης Μαΐου και σε ένα τουρνουά με δεκάδες ομάδες και εκατοντάδες παίκτες. Η μέρα του τελικού είναι μια γιορτή, με τις γυναίκες της γειτονιάς να μαγειρεύουν και να μοιράζουν φαγητό στους θεατές που μαζεύονται. Η «χαρά της συμμετοχής» είναι κάτι το άγνωστο. Όλοι παίζουν για τη νίκη, νίκη με κάθε τίμημα.


Το τουρνουά έχει και τις δικές του… καλλίγραμμες τσιρλίντερς

Φυσικά, η παρουσία της αστυνομίας είναι ισχυρή. Πολλές φορές τα όρια του γηπέδου τα φτιάχνουν οι ασπίδες των ΜΑΤ που υποκαθιστούν τις γραμμές, οι διαιτητές κινδυνεύουν, παιχνίδια έχουν διακοπεί εξαιτίας φωτοβολίδων και άλλων αντικειμένων που πετούν οι οπαδοί από τις πολυκατοικίες, το ξύλο μεταξύ των παικτών σύνηθες με τον διαιτητή μάταια να προσπαθεί να τους χωρίσει, η μπύρα ρέει άφθονη και οι δρόμοι γεμίζουν σουρωμένους, οι γυναίκες λικνίζονται στους ρυθμούς της μουσικής, χοντρούληδες τύποι είναι τα αστέρια των ομάδων και ένα τουρνουά που ξεκίνησε το 1950 με έπαθλο την… μπάλα του, έχει φτάσει να αποτελεί τεράστιο γεγονός, καθώς υπάρχουν πλέον μέχρι και πανό υποψηφίων πολιτικών κρεμασμένα. Το οπτικοακουστικό υλικό είναι πλούσιο κάθε χρόνο για όποιον έχει όρεξη, εμείς επιλέξαμε το βίντεο του τουρνουά του 2014 το οποίο για πρώτη φορά στα χρονικά το κέρδισε η ομώνυμη ομάδα Ελ Πορβενίρ σε έναν τελικό… βίας και νοθείας. Βρισκόταν πίσω στο σκορ, ισοφάρισε σε 1-1 και οι πανηγυρισμοί ξέφυγαν με τους οπαδούς της να κάνουν ντου στο γκολ και να επιτίθενται στους αντιπάλους. Αποτέλεσμα, η ομάδα «Μι Μπαρούντο» να αποχωρήσει αφού δεν ένιωθε και τόσο ασφαλής, παρά τους περίπου 200 (!!) αστυνομικούς. Οι νικητές δεν πτοήθηκαν και πανηγύρισαν. Απολαύστε σκηνές καλτίλας και ποδοσφαιρικής καφρίλας στο παρακάτω βίντεο:

sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #16 στις: Κυρ 09 Ιούν 2019 16:52 »
Παράθεση
Σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια το αεροπλάνο που έκανε τη διαδρομή Ολλανδία-Σουρινάμ συνετρίβη λίγο πριν την προσγείωση. Από τους 187 επιβάτες μόνο 11 σώθηκαν. Η συγκεκριμένη πτήση μετέφερε μεταξύ άλλων και την "Πολύχρωμη ομάδα", ένα πρότζεκτ που είχαν δημιουργήσει οι ποδοσφαιριστές που αγωνιζόταν στην Ευρώπη και είχαν καταγωγή από το Σουρινάμ. Στόχος τους ήταν να παίξουν μερικά φιλικά στην πατρίδα τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις που θα βοηθούσαν τους νέους της χώρας. Επειδή κάποιες ομάδες δεν έδωσαν άδεια στους παίκτες τους, κάποιοι γλίτωσαν από τη συντριβή. Ανάμεσα στους τυχερούς ήταν ο Ρουντ Γκούλιτ, ο Φράνκ Ράικαρντ και ο Άρον Βίντερ.
El Sombrero

Παράθεση
Στις 7 Ιουνίου 1989 ένα αεροπλάνο συνετρίβη κοντά στο Σουρινάμ. Μέσα βρισκόταν αρκετοί ποδοσφαιριστές που αγωνιζόταν στο ολλανδικό πρωτάθλημα. Ανάμεσα τους και ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας του Άγιαξ και συμπαίκτης του Ντένις Μπέργκαμπ, Λόιντ Ντόεσμπουργκ. Λίγα χρόνια μετά, στο αεροπλάνο που μετέφερε την εθνική Ολλανδίας για το Μουντιάλ των ΗΠΑ, ένας δημοσιογράφος έκανε φάρσα, λέγοντας πως έχει τοποθετήσει βόμβα. Μετά κι απ'αυτό, ο Μπέργκαμπ αποφάσισε να μην ξαναμπεί σε αεροπλάνο. "Δεν μπορώ να πετάξω. Την προηγούμενη μέρα δεν μπορώ να κοιμηθώ κι όταν φτάνει η ώρα απλά παγώνω και πανικοβάλλομαι" δήλωνε τότε και επέλεγε να ταξιδέψει μόνος του με αμάξι ή τρένο όταν έπαιζε η Άρσεναλ σε κοντινές χώρες.
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #17 στις: Τετ 12 Ιούν 2019 21:49 »
- Ξεκινάει το Κόπα Αμέρικα μεθαύριο.
- Σώπα. Πως περνάνε έτσι τα χρόνια! Πότε έγινε τελευταία φορά;
- To 2016.
- Δηλαδή διεξάγεται κάθε 3 χρόνια;
- Όχι. Κάθε 4 χρόνια.
- Κάτσε, γιατί μπερδεύτηκα. Δηλαδή το επόμενο είναι το 2023;
- Όχι. Του χρόνου.
- Mε κοροϊδεύεις, ε;
- Όχι.
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #18 στις: Πεμ 20 Ιούν 2019 22:57 »
Παράθεση

Όταν η Ευρώπη έμαθε την Ουρουγουάη

Αν κάποιος ανοίξει την τηλεόραση για να παρακολουθήσει το δεύτερο αγώνα της Ουρουγουάης στο Κόπα Αμέρικα απέναντι στην Ιαπωνία και κοιτάξει τη φανέλα της, πιθανότατα να του δημιουργηθεί μια απορία. Γιατί έχουν βάλει αυτοί οι περίεργοι τύποι τέσσερα αστέρια; Μία εθνική ομάδα, να βάζει περισσότερα αστέρια από τις κατακτήσεις Μουντιάλ (δύο, το 1930 και το 1950), σίγουρα δεν είναι φυσιολογικό. Κι όμως, υπάρχει εξήγηση για την οποία πρέπει να ταξιδέψουμε σχεδόν 100 χρόνια πριν, τότε που ακόμα δεν υπήρχε το Μουντιάλ.

Το ποδόσφαιρο στη Νότια Αμερική αναπτύχθηκε με ταχείς ρυθμούς στις αρχές του περασμένου αιώνα. Ας είναι καλά οι Βρετανοί που πήγαν να δουλέψουν σε διάφορες χώρες και κουβάλησαν μαζί την τρέλα τους. Πάρα πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες στη Νότια Αμερική ιδρύθηκαν από Βρετανούς (κυρίως Άγγλους) και γι’ αυτό είναι τόσα και τα αγγλικά ονόματα σε συλλόγους. Οι Λατινοαμερικάνοι όμως γρήγορα άρχισαν να ξεφεύγουν από τις νόρμες του τότε παραδοσιακού ποδοσφαίρου. Μιλάμε για ένα ποδόσφαιρο που αρχικά ήταν κάτι παρόμοιο σαν αυτό που λέμε ράγκμπι, ένα άθλημα χωρίς πολλές πάσες και τακτική. Η πρώτη ουσιαστική επανάσταση έγινε με το περίφημο 2-3-5 και την “Πυραμίδα” και αργότερα με το WM, το ας πούμε 3-2-2-3.


Ο τελευταίος τίτλος της Ουρουγουάης

Στη Νότια Αμερική όμως άρχισαν να μπαίνουν και άλλα στοιχεία στο ποδόσφαιρο, να μπαίνει ο χαρακτήρας, η κουλτούρα των διαφορετικών χωρών, τόσο ατομικά, όσο και ομαδικά. Το ποδόσφαιρο της γειτονιάς, οι πάσες, οι ντρίμπλες, η ποδοσφαιρική αλητεία του δρόμου. Για να καταλάβει κανείς πόσο μπροστά ήταν στη Νότια Αμερική, μόλις το 1901 γίνεται το πρώτο Ουρουγουάη-Αργεντινή, ενώ το 1916 γίνεται το πρώτο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής, αυτό που ονομάζουμε σήμερα Κόπα Αμέρικα. Το Εuro παρ’ ότι υπήρχε ως ιδέα, έγινε πράξη το 1960 και το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1930. Γι’ αυτό, εκείνα τα χρόνια ο μοναδικός τρόπος να βρεθούν εθνικές ομάδες μεταξύ τους σε κάποιον μεγάλο θεσμό ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το 1900 έγιναν αγώνες επίδειξης κυρίως και το 1904 συμμετείχαν μόλις δύο ομάδες από τις ΗΠΑ και μία από τον Καναδά. Από το 1908 και μετά όμως άρχισαν περισσότερες χώρες να συμμετέχουν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία από την Ευρώπη.

Το 1923 η Ουρουγουάη έγινε μέλος της FIFA κι ο Ατίλιο Ναράνσιο, μέλος της Π.Ο. της χώρας, υποσχέθηκε στους παίκτες ότι σε περίπτωση κατάκτησης του Κόπα Αμέρικα (ας το λέμε έτσι), θα ταξίδευαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι. Πράγματι, η Ουρουγουάη κατέκτησε το τρόπαιο για 4η φορά κι έτσι μετά από πιέσεις στην κυβέρνηση και την Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας, αποφασίστηκε η Σελέστε να ταξιδέψει στην Ευρώπη και μαζί με 18 ευρωπαϊκές ομάδες και τις ΗΠΑ, Τουρκία και Αίγυπτο να πάρει μέρος στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών του 1924. Φυσικά υπήρχαν πολλά πρακτικά προβλήματα. Το πώς θα ταξιδέψει η εθνική, πού θα βρεθούν χρήματα, πώς θα πάρουν οι ποδοσφαιριστές άδεια από τις κανονικές τους δουλειές και πάει λέγοντας. Ίσως το πιο σοβαρό ήταν να ξεπεραστεί ο φόβος ότι η ομάδα θα αποδειχτεί πολύ αδύναμη για να είναι ανταγωνιστική. Βλέπετε, μπορεί η Ουρουγουάη να ήταν από τις κορυφαίες χώρες στη Ν. Αμερική, αλλά δεν γίνονταν παιχνίδια ώστε να αναμετρηθεί με τις παραδοσιακές δυνάμεις. Όλοι θεωρούσαν το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο το πιο ισχυρό.

Τελικά, τα μεγάλα κεφάλια πείστηκαν και με τα περιορισμένα χρήματα κλείστηκαν εισιτήρια με το γαλλικό πλοίο “Ντεζιράδε”, ταξιδεύοντας “3η θέση” (κάτι ίσως σαν τον Λεονάρντο ντι Κάπριο στον Τιτανικό). Η Ουρουγουάη αναχώρησε στις 16 Μαρτίου και έφτασε στην Ισπανία και συγκεκριμένα στο Βίγκο στις 7 Απριλίου.


Το… βαπόρι με το οποίο η Ουρουγουάη έφτασε στο Βίγκο

Η επιλογή της Ισπανίας δεν ήταν τυχαία. Για να καλυφθούν τα έξοδα του ταξιδιού, η Ουρουγουάη συμφώνησε να κάνει τουρνέ στη χώρα παίζοντας φιλικά. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο “La Historia de Nacional”, το πρώτο παιχνίδι έγινε υπό καταρρακτώδη βροχή απέναντι σε μια Θέλτα που είχε και παίκτες από άλλες ομάδες, ακόμα και την Κορούνια. Η Ουρουγουάη κέρδισε με 3-0 δείχνοντας την αξία της. Στο επόμενο ματς την ξανακέρδισε με 4-1. Η τουρνέ συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο, με τη Σελέστε να κερδίζει σπουδαίους αντιπάλους όπως την Αθλέτικ Μπιλμπάο, τη Ρεάλ Σοσιεδάδ και τη Λα Κορούνια (σε επεισοδιακό ματς που είχε είσοδο εξαγριωμένων ντόπιων οπαδών). Η Ουρουγουάη ολοκλήρωσε τα φιλικά με 9 νίκες σε 9 παιχνίδια και γκολ 25-8, ενώ κέρδισε και την Ατλέτικο Μαδρίτης μπροστά στον βασιλιά Αλφόνσο με 4-2, με παίκτες άλλων ομάδων να ενισχύουν τους Μαδριλένους. Θα περίμενε κανείς ότι οι Ευρωπαίοι θα είχαν εντυπωσιαστεί. Η αλήθεια είναι όμως ότι οι ισπανικές εφημερίδες ήταν από αλαζονικές μέχρι προσβλητικές. Η El Mundo Deportivo έγραψε ότι η Ουρουγουάη δεν είχε ελπίδες για κάτι καλό στους Ολυμπιακούς, ενώ η La Vanguardia έκανε κριτική λέγοντας ότι η Ουρουγουάη ήταν κατώτερη από την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία, τη Δανία, ακόμα και από την Ολλανδία. Για τη δε Ισπανία, τα λόγια ήταν: “δεν μπορεί να γίνει καν σύγκριση, πιστεύουμε ότι μπορούμε να φτιάξουμε δυο-τρεις εθνικές με Ισπανούς παίκτες που θα είναι καλύτερες”.

Κάπως έτσι, μετά από αυτή την εξαιρετική τουρνέ, η Ουρουγουάη ταξίδεψε στο Παρίσι με τον ποδοσφαιρικό κόσμο να μην έχει σε εκτίμηση την ομάδα από μία χώρα που τότε ο απλός Ευρωπαίος αγνοούσε την ύπαρξή της. Οι παίκτες εντυπωσιάστηκαν από τον Πύργο του Άιφελ, αλλά όταν είδαν το “ολυμπιακό χωριό” απογοητεύτηκαν. Υπήρχαν κάποια ξύλινα σπιτάκια σε άθλια κατάσταση και σίγουρα όχι ικανά να προσφέρουν άνεση σε αθλητές. Όλη η αποστολή έφυγε και τελικά βρήκε το σπίτι μιας ηλικιωμένης κυρίας με κήπους εκτός πόλης, για να μπορούν οι παίκτες να κάνουν το παραδοσιακό τους μπάρμπεκιου.


Μια εξαιρετική φωτογραφία της Σελέστε από το σπίτι της μαντάμ Παν

Παρά το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι δεν θεωρούσαν σοβαρή αντίπαλο την ομάδα από την άγνωστη χώρα, οι Ουρουγουανοί είχαν πάει στη Γαλλία για το καλύτερο. Ο σπουδαίος τερματοφύλακας της ομάδας Αντρές Μασάλι ήταν παράλληλα και γυμναστής, καθώς ήταν καταπληκτικός αθλητής τόσο στα 400 με εμπόδια, όσο και στο μπάσκετ, ενώ παράλληλα η ομάδα είχε ως προπονητή/φυσιοθεραπευτή τον Ερνέστο Φίγκολι. Έναν άνθρωπο που έγραψε ιστορία εκείνα τα χρόνια σε όλες τις επιτυχίες της χώρας, ως προπονητής, μασέρ, μέχρι και μάγειρας.

Πέρα από την αξία των παικτών όμως, υπήρχε κι η νοτιοαμερικάνικη πονηριά. Έτσι, όταν στην τελευταία προπόνηση της Ουρουγουάης εμφανίστηκαν δύο “κατάσκοποι” των Γιουγκοσλάβων (των αντιπάλων στο πρώτο νοκ-άουτ παιχνίδι), ο Φίγκολι έδωσε εντολή στους παίκτες του να δείξουν το χειρότερο εαυτό τους. Κοντρόλ με το καλάμι, σουτ δέκα μέτρα πάνω από την εστία, πάσες μηδαμινής ακριβείας, μια ομάδα που φαινόταν παρατράγουδο και γέμισε με οίκτο τους αντιπάλους. Ο αστικός μύθος λέει ότι ο “Ελ Νέγκρο” Αντράντε, ένας εξαιρετικός χαφ, είχε ντυθεί σαν Ινδιάνος και κρατούσε ένα ακόντιο στη μέση του γηπέδου. Μετά από αυτές τις φολκλορικές σκηνές, ένας από τους Γιουγκοσλάβους είπε ότι ήταν πολύ κρίμα που έπρεπε να παίξουν με αυτούς στο πρώτο παιχνίδι, ενώ η γαλλική εφημερίδα Le Temps έγραψε: “δυστυχώς οι νεαροί Νοτιοαμερικάνοι είναι τρομερά αδέξιοι, μας στενοχωρεί που έκαναν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι και θα πρέπει μετά το πρώτο ματς να γυρίσουν”.


Η ομάδα του 1924

Οι μόλις 2-3 χιλιάδες θεατές που πήγαν στις 26 Μαΐου του 1924 στο στάδιο του βορειοδυτικού Παρισιού που γινόταν το Ουρουγουάη-Γιουγκοσλαβία, αντίκρισαν κάτι απίστευτο. Οι άσχετοι Ουρουγουανοί μετατράπηκαν σε μια τρομερή ομάδα που διέλυσε με 7-0 τη Γιουγκοσλαβία και φυσικά δεν γύρισε πίσω μετά το πρώτο ματς. Στον επόμενο γύρο, η Ουρουγουάη απέκλεισε με 3-0 τις ΗΠΑ. Ο κόσμος άρχισε να παίρνει στα σοβαρά την ομάδα, τα σκορ τέτοιου μεγέθους δεν ήταν σπάνια εκείνα τα τα χρόνια μεν, αλλά ήταν το διαφορετικό ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει. Πάσες, gambetas (σλάλομ με ντρίμπλες), συνδυασμοί.

Στα προημιτελικά, η Ουρουγουάη αντιμετώπισε το μεγάλο φαβορί, τη γηπεδούχο Γαλλία. Αυτή τη φορά μπροστά σε 30.000 θεατές, οι Ουρουγουανοί έκαναν ένα ακόμα δωρεάν μάθημα ποδοσφαίρου. Διέλυσαν με 5-1 τους Γάλλους και πέρασαν στα ημιτελικά, κερδίζοντας πλέον τον σεβασμό όλων των αντιπάλων.

“Δεν μας υπολόγιζαν γιατί μέχρι τότε παίζαμε στο Ρίο, το Μοντεβιδέο και το Μπουένος Άιρες. Μας θεωρούσαν μικρούς γιατί ταξιδέψαμε με τρίτη θέση. Δεν γνώριζαν ότι για μας ήταν εξίσου σημαντικός με τους παίκτες ο προπονητής, ο γιατρός κι ο φυσιοθεραπευτής. Μπορούσαμε να παίζουμε με 90 λεπτά στον ίδιο ρυθμό και πήγαμε στο Παρίσι για να κερδίσουμε, γι’ αυτό αποφύγαμε να μείνουμε κάπου στο κέντρο του“, είχε δηλώσει ο Ερνέστο Φίγκολο. Το σπίτι της μαντάμ Παν ήταν ένα ησυχαστήριο μακριά από τους πειρασμούς της γαλλικής πρωτεύουσας, αν και με τα ματς να προχωρούν και το γαλλικό κοινό να μαθαίνει γι’ αυτή την εξωτική χώρα, οι διηγήσεις λένε ότι πολλές Γαλλίδες μαζεύονταν εκεί για να δουν από κοντά τους Ουρουγουανούς.

&feature=player_embedded
Ο γύρος του θριάμβου και κάποια ιστορικά στιγμιότυπα

Το πιο δύσκολο ματς αποδείχθηκε ο ημιτελικός με την Ολλανδία. Η Ουρουγουάη επικράτησε μόλις με 2-1 και κέρδισε την πρόκριση στον τελικό. Εκεί, πάνω από 40.000 θεατές μαζεύτηκαν στο γήπεδο, ενώ πολλοί έμειναν απ’ έξω. Οι Γάλλοι είχαν λατρέψει τους Νοτιοαμερικάνους. Το φαινόμενο Ουρουγουάη δεν απογοήτευσε. Κέρδισε εύκολα με 3-0 την Ελβετία και αποθεώθηκε από το κοινό. Η πρώτη ομάδα από τη Νότια Αμερική που ταξίδεψε στην Ευρώπη, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Κι όχι μόνο, ήταν αυτή που έγραψε ιστορία, κάνοντας το γύρο του θριάμβου για πρώτη φορά σε στάδιο. Γι’ αυτό και το όνομα στα ισπανικά είναι “vuelta olimpica”, από εκείνο το απόγευμα στις 9 Ιουνίου του 1924 που οι Γάλλοι πετούσαν λουλούδια στους νικητές. Η ιταλική Gazzetta έγραψε ότι το ποδόσφαιρο πλέον ανήκει στη Νότια Αμερική. Και όντως, τέσσερα χρόνια αργότερα, στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Ουρουγουάη θα έβρισκε εκεί την Αργεντινή. Το πρώτο αστέρι από τα τέσσερα στη γαλάζια φανέλα της Ουρουγουάης, έλαμψε εκείνες τις ημέρες του 1924. Κι ας μην αναγνωρίζεται ως Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου είχε κατατάξει την Ουρουγουάη ως την καλύτερη.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #19 στις: Σαβ 26 Οκτ 2019 10:46 »
Παράθεση
Όπως πιθανόν θα έχετε ακούσει, στη Χιλή έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετές μέρες μια μαζική εξέγερση, με αφορμή την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων για τα ΜΜΜ. Σε μια ιστορική στιγμή για το οπαδικό κίνημα της χώρας, στις διαδηλώσεις στους δρόμους πρωταγωνιστούν ενωμένοι οι οπαδοί των 3 μεγαλύτερων ομάδων, της Κόλο Κόλο, της Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε και της Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα, που έχουν βάλει τις διαφορές τους στην άκρη και τραγουδάνε μαζί το σύνθημα "Χιλή ξύπνα". Αρκετοί σύνδεσμοι έχουν καλέσει τα μέλη τους να λάβουν μέρος στον αγώνα του κόσμου, που ζητάει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και μικρότερη ανισότητα, ενώ και η Ένωση όλων των οργανωμένων οπαδών της Χιλής έχει βγάλει ανακοίνωση στήριξης.
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #20 στις: Πεμ 07 Νοέ 2019 21:41 »
Ποια Λίβερπουλ; Η Νασιονάλ είχε παίξει τρία ματς σε τρεις χώρες την ίδια μέρα


Το 1925, οι Ουρουγουανοί παρέταξαν με διαφορά λίγων ωρών, 33 παίκτες σε Βρυξέλλες, Παρίσι και Μοντεβιδέο, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Στις 17 Δεκεμβρίου η Λίβερπουλ θα κληθεί να παίξει στα προημιτελικά του League Cup κόντρα στην Αστον Βίλα και την αμέσως επόεμνη μέρα στο Κατάρ για τα ημιτελικά του Μουντιάλ Συλλόγων. Δηλαδή σε 24 ώρες οι Reds θα πρέπει να δώσουν δύο διαφορετικά ματς σε δύο διαφορετικές ηπείρους μάλιστα κι αυτό έχει σηκώσει μία τεράστια κουβέντα για το καλεντάρι. Ωστόσο, κάτι αντίστοιχο έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις ιστορικά. Υπάρχει όμως και ένα μοναδικό φαινόμενο. Αυτό που το 1925 έκανε τη Νασιονάλ Μοντεβιδέο να δώσει την ίδια μέρα τρία παιχνίδια σε ισάριθμες διαφορετικές χώρες και σε δύο ηπείρους...

Τα ταξίδια με αεροπλάνο δεν ήταν ακόμα της μόδας. Αλλωστε το 1925 δεν υπήρχε καν επιβατικό δρομολόγιο για να ενώνει τη Νότια Αμερική με την Ευρώπη. Επομένως, ο κλασικός τρόπος ταξιδιού ήταν με το… βαπόρι και η διάρκεια του ήταν 22 μέρες. Το «Ρε Βιτόριο» ήταν το μεγαλύτερο πλοίο που αναχωρούσε κάθε δύο μήνες από το λιμάνι του Μοντεβιδέο.

Σε αυτό επιβιβάστηκαν στις 7 εκείνου του Φεβρουαρίου οι 30 ποδοσφαιριστές, τα 10 μέλη της διοίκησης και του προπονητικού τιμ και οι τρεις δημοσιογράφοι που θα κάλυπταν το κοσμοϊστορικό γεγονός. Η Νασιονάλ ξεκινούσε την πιο μακρά περιοδεία που έχει ποτέ πραγματοποιήσει ποδοσφαιρικός σύλλογος. Μία γύρα ανά τη Δυτική Ευρώπη που θα είχε διάρκεια έξι μήνες και 23 μέρες.



Σε εκείνη την περιοδεία αγωνίστηκε κόντρα στις καλύτερες ομάδες της εποχής και η φήμη της ήταν τόσο μεγάλη που τα 38 ματς που έδωσε, τα παρακολούθησαν περίπου 800.000 θεατές. Οσο για την εντύπωση που προκαλούσε η διαφορετικότητα του παιχνιδιού της, την απέδωσαν εκείνο τον Ιούνιο πιο παραστατικά απ’ όλους οι εφημερίδες της Βιέννης. Τότε οι Αυστριακοί αποτελούσαν τεράστια δύναμη στην Ευρώπη και το θέαμα που είχαν παρακολουθήσει σε τέσσερις αναμετρήσεις στην πατρίδα τους, τους είχε υποχρεώσει να γράψουν πως:

«Ουδέποτε έχει παρουσιαστεί κάτι τόσο εντυπωσιακό στη Βιέννη. Τουλάχιστον όχι από την εποχή που μας μάγευε ο Μότσαρτ. Η Νασιονάλ άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το ποδόσφαιρο»! Στις 14 Αυγούστου η αποστολή αναχωρούσε από το λιμάνι της Λα Κορούνια και στις 30 του ίδιου μήνα είχε επιστρέψει στη βάση της, έχοντας διατρέξει συνολικά 15.000 χλμ με λεωφορεία και τρένα και άλλα τόσα ναυτικά μίλια διασχίζοντας τον Ατλαντικό.



Παγκόσμιοι και ολυμπιονίκες
Εκείνη η ομάδα ήταν από τις σημαντικότερες που έχουν εμφανιστεί ποτέ στη Λατινική Αμερική και ίσως και στον κόσμο κατ’ επέκταση. Με τους Χοσέ Νατσάσι (πρώτος σε συμμετοχές με την Εθνική Ουρουγουάης), Εκτορ Σκαρόνε (πρώτος σκόρερ με την Εθνική Ουρουγουάης), Πέδρο Πετρόνε (πέμπτος σκόρερ με την Εθνική Ουρουγουάης), Εκτορ Κάστρο (10ος σκόρερ με την Εθνική Ουρουγουάης), Πέδρο Τσέα, Σάντος Ουρδιναράν, Λεάντρο Αντράντε να αποτελούν βασικά μέλη της Σελέστε που κατέκτησε το πρώτο Μουντιάλ (1930) και το Χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού (1924) και του Αμστερνταμ (1928).

Οι παραπάνω υπήρξαν και οι ηγέτες στην περιοδεία. Ο «δολοφόνος» Σκαρόνε ήταν ο πρώτος σκόρερ της γύρας (26 γκολ) και τον ακολούθησαν σε επιδόσεις οι Κάστρο (19), Ρενέ Μπόρχας (17) και Πέδρο Πετρόνε (15). Ο τελευταίος ήταν και ο άτυχος της υπόθεσης. Ο «Βομβαρδιστής», όπως τον αποκαλούσαν, έπαιξε μόλις έξι ματς και υπέστη ρήξη χιαστών, επιστρέφοντας στην Ουρουγουάη. Χρειάστηκε 16 μήνες για να επανέλθει στα γήπεδα, αλλά ουδέποτε κατάφερε να βρει τον παλιό εαυτό του.


Τα 2/3 της Σελέστε που σήκωσε το πρώτο Μουντιάλ ήταν μέλη της Νασιονάλ που επισκέφτηκε την Ευρώπη το 1925

Η μέθοδος των… τριών
Δεν ήταν μονάχα το μεγάλο χρονικό διάστημα της περιοδείας που καταγράφηκε ως ιστορικό ρεκόρ. Στις 17 Μαΐου του 1925, στα μέσα δηλαδή της διαδρομής, η Νασιονάλ κατάφερε κάτι εξίσου μοναδικό που πραγματικά δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά στα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Εκείνη τη μέρα παρουσιάστηκε και αγωνίστηκε σε τρία διαφορετικά γήπεδα, σε τρεις διαφορετικές χώρες με τρεις διαφορετικές συνθέσεις.

Η εμφάνιση της φορέθηκε ταυτόχρονα από 33 διαφορετικούς ποδοσφαιριστές. Το μεσημέρι παρατάχθηκε στο Παρίσι κόντρα στη Μεικτή Γαλλίας-Ελβετίας, την οποία νίκησε με 3-0. Την ίδια στιγμή αντιμετώπισε στις Βρυξέλλες την ομώνυμη ομάδα την οποία επίσης νίκησε με 2-1. Και καθώς ο ήλιος έδυε στην Ευρώπη, στην έδρα της Μπέγια Βίστα στο Μοντεβιδέο, τα πιτσιρίκια της Νασιονάλ που είχαν μείνει πίσω για να αγωνίζονται στο πρωτάθλημα Ουρουγουάης, κατάφεραν να αποσπάσουν ισοπαλία (1-1), ολοκληρώνοντας μία ομολογουμένως ξεχωριστή-ανεπανάληπτη μέρα.

Η ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ
ΧΩΡΕΣ    9
ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ    28
ΑΓΩΝΕΣ    38
ΝΙΚΕΣ    26
ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ      7
ΗΤΤΕΣ    5
ΓΚΟΛ ΥΠΕΡ    130
ΓΚΟΛ ΚΑΤΑ    30
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #21 στις: Τετ 20 Νοέ 2019 19:12 »
Παράθεση
"Ήμουν στην Καρταχένα, στην Κολομβία, και πήγα σε μια πάρα πολύ φτωχή περιοχή. Εκεί ζούνε δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που μετακόμισαν λόγω του FARC. Αν και δεν έχουν σπίτια, έφτιαξαν ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Για να μπορούν να παίξουν τα παιδιά όμως, πρέπει να πάνε σχολείο. Μπορεί κανένα από αυτά να μη γίνει επαγγελματίας αλλά θα έχουν πάει σχολείο, κι αυτό θα τους βοηθήσει στη ζωή τους. Μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα με το ποδόσφαιρο, γιατί όλοι το αγαπάνε. Πρέπει περισσότεροι παίκτες και πρώην παίκτες να χρησιμοποιήσουν τη θέση τους για να βοηθήσουν".

(Ερικ Καντoνά)
El Sombrero

Παράθεση
Ο άνθρωπος που δεν εγκατέλειψε το όνειρό του


Ήταν ένας τελικός που πέρασε στα ψιλά. Μπορεί το Κόπα Σουνταμερικάνα να είναι ο 2ος σημαντικότερος διασυλλογικός θεσμός στην Λ. Αμερική, αλλά πολύ συχνά οι οπαδοί των μεγάλων χωρών τον σνομπάρουν, καθώς οι σημαντικότερες ομάδες αγωνίζονται στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Ο φετινός τελικός του Σουνταμερικάνα όμως ήταν υπέροχος. Τόσο από άποψη συγκινήσεων, όσο και ιστοριών. Οι οπαδοί της Κολόν Σάντα Φε έκαναν ηρωικές προσπάθειες να μη χάσουν αυτό το παιχνίδι, ταξιδεύοντας με οποιονδήποτε τρόπο στην Ασουνσιόν της Παραγουάης. Το μποτιλιάρισμα στα σύνορα ήταν απίστευτο, αλλά υπομονετικά περίμεναν όλοι για να βρεθούν στο Εστάδιο Χενεράλ Πάμπλο Ρόχας και να δουν το ματς απέναντι στην Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε από το Εκουαδόρ. Τα βίντεο και οι φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν, έδειχναν μια πανστρατιά για το ταξίδι.

https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/10158184938885931

Κι οι δύο ομάδες έφτασαν στον τελικό αποκλείοντας Βραζιλιάνους. Η Ιντεπεντιέντε την Κορίνθιανς κι η Κολόν την Ατλέτικο Μινέιρο. Η ατμόσφαιρα στο γήπεδο ήταν απίστευτη. Οι Αργεντίνοι έπαιζαν ουσιαστικά εντός έδρας κι η αισιοδοξία ήταν μεγάλη, καθώς όλοι περίμεναν από τον αγαπημένο «Πούλγκα» Ροντρίγκες να κάνει για μια ακόμα φορά ένα μαγικό και να φέρει την κούπα πίσω στη Σάντα Φε.  Η Κολόν μπήκε πιο δυνατά, με τον κόσμο της να τη σπρώχνει. Πολλές φορές όμως είναι οι λεπτομέρειες που αλλάζουν τη μορφή ενός αγώνα. Κι η καταρρακτώδης βροχή που ξεκίνησε στην πρωτεύουσα της Παραγουάης λίγο μετά την έναρξη του ματς, σίγουρα άλλαξε την εικόνα του παιχνιδιού. Εκεί άρχισε να μετράει το πάθος κι η δύναμη. Κάπως έτσι, η Ιντεπεντιέντε άνοιξε το σκορ στο 24′ από μια ανύποπτη φάση, ένα μακρινό φάουλ και μια σέντρα για κεφαλιά. Η Κολόν προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά πλέον το γήπεδο είχε μετατραπεί σε λίμνη. Η ομάδα του Εκουαδόρ είχε και τα στοιχεία της φύσης μαζί της. Ο διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει το παιχνίδι για μισή ώρα, καθώς οι ποδοσφαιριστές πάσχιζαν για να κάνουν ένα μέτρο με την μπάλα.

&feature=emb_title
Εντυπωσιακή ατμόσφαιρα, πλημμύρα και τέσσερα γκολ

Μετά τη διακοπή, η Κολόν προσπάθησε να πιέσει ψηλά. Υπερβολικά ψηλά. Σε μια φάση στο 41′, έχασε την μπάλα στο κέντρο κι η αντεπίθεση των παικτών της Ιντεπεντιέντε έφερε το γκολ. Σοκ. 2-0 από το πρώτο ημίχρονο. Η απογοήτευση διάχυτη στους περίπου 35 χιλιάδες εκδρομείς. Στο 49′ όμως, μια χαραμάδα ελπίδας, καθώς η ομάδα τους κερδίζει πέναλτι. Εκτελεστής φυσικά, ποιος άλλος. Ο Ροντρίγκες. Ο άνθρωπος για τα δύσκολα, έτοιμος να γράψει ακόμα μια σπουδαία στιγμή στην καριέρα του. Σε ένα από τα πιο κρίσιμα χτυπήματα πέναλτι της ζωής του. Η μέρα όμως δεν θα είχε τελικά το δικό του όνομα. Θα είχε του Χόρχε Πίνος. Του τερματοφύλακα που από τότε που γεννήθηκε, πριν 30 χρόνια στην πόλη Κεβέδο του Εκουαδόρ, ήταν με μια μπάλα στα πόδια. Παίζοντας ως τερματοφύλακας. Γιατί αυτή ήταν η θέση του πατέρα του και αυτή και η δική του. Με τη διαφορά ότι του άρεσε να κάνει όλα αυτά τα λατινοαμερικάνικα, να προσπαθεί να φτιάχνει το παιχνίδι, να παίζει κι αυτός, να συμμετέχει.



Ο Πίνος έπαιξε σε κάποιες μικρές ομάδες, δοκιμάστηκε και στην Μπαρσελόνα του Εκουαδόρ, αλλά δεν μπόρεσε να βρει θέση σε κάποια ομάδα της Α’ εθνικής. Μέχρι που το 2016 το όνειρο φάνηκε να γίνεται πραγματικότητα. Και μάλιστα στην Ευρώπη. Ένας μάνατζερ του βρήκε ομάδα στην Ουγγαρία κι ο Πίνος αποφάσισε να μεταναστεύσει. Το ταξίδι θα γινόταν μέσω Βραζιλίας. Κάπως έτσι ο Πίνος βρέθηκε σε μια μικρή πόλη του Παρανά, περιμένοντας τη βίζα του για το όνειρο. Η βίζα όμως δεν ερχόταν. Ο Πίνος περίμενε. Και περίμενε. Χωρίς νόημα όμως. Όπως αποκαλύφθηκε, το συμβόλαιο ήταν πλαστό και δεν υπήρχε καμία ομάδα στην Ουγγαρία. Ο Πίνος είχε μπλέξει με απατεώνες. Βρισκόταν τρεις μήνες στη μέση του πουθενά, σε μια ξένη χώρα και χωρίς χρήματα. Χάρη στη βοήθεια της πρεσβείας τα κατάφερε και επέστρεψε στο Εκουαδόρ. Ένας μεγάλος σεισμός όμως που έγινε την ίδια χρονιά, έκανε την οικονομική κατάσταση ακόμα χειρότερη. Το ποδόσφαιρο δεν φαινόταν πλέον να αποτελεί λύση για τον Πίνος. «Έγινα οδηγός και έβλεπα το ποδόσφαιρο πλέον από μακριά. Το να γίνω οδηγός ήταν η μοναδική λύση που είχα. Πολλές φορές έβαζα τα κλάματα γιατί δεν ήμουν ικανός να βρω ομάδα».

Μετά από ένα μήνα, ο Πίνος άφησε την καριέρα του οδηγού για κάτι άλλο. Ξανά όμως μη ποδοσφαιρικό. Βρήκε δουλειά σε ένα τσίρκο, ως πλανόδιος πωλητής. Έκοβε βόλτες πουλώντας μάνγκο, τα οποία καθάριζε η γυναίκα του. Η γυναίκα του που τον στήριξε πάρα πολύ σε όλες αυτές τις δυσκολίες. Ο Χόρχε έπαιρνε τα καθαρισμένα μάνγκο και φώναζε μες τον κόσμο για να πουλήσει τα φρούτα και να στηρίξει την οικογένειά του. «Δεν ντρέπομαι, ούτε το μετανιώνω. Ήταν σημαντικό για να προχωρήσω και να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Πολλές φορές πήγαινα και στο σχολείο του γιου μου για να πουλήσω». Πράγματι, ο Πίνος συντήρησε την οικογένειά του για αρκετούς μήνες και τελικά επέστρεψε στο ποδόσφαιρο, με την Τέκνικο Ουνιβερσιτάριο, μια μικρή ομάδα που όμως έπαιζε στην Α’ εθνική. Οι εμφανίσεις του ήταν τόσο καλές, που τον έφεραν στην πιο σημαντική Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε τον Φεβρουάριο του 2019. Κι από εκεί στο Κόπα Σουνταμερικάνα και σε έναν τελικό.



Ο Πίνος ήδη ζούσε το όνειρο, αλλά η μεγαλύτερη χαρά του θα ερχόταν στην Παραγουάη. Εκεί που έπιασε το πέναλτι του Ροντρίγκες και στη συνέχεια κράτησε την εστία του ανέπαφη μέχρι και το 89′ που ο Εμανουέλ Ολιβέιρα μείωσε σε 2-1 και έδωσε ξανά ελπίδες στην Κολόν. Το δράμα για τους εκδρομείς από τη Σάντα Φε γράφτηκε στις καθυστερήσεις, όταν έχασαν μια καλή ευκαιρία για να ισοφαρίσουν και στο τέλος, με όλη την ομάδα πάνω από τη σέντρα, δέχτηκαν το τρίτο γκολ που έγραψε το τελικό 3-1. Ο τίτλος πήγε στο Εκουαδόρ και ο παίκτης του αγώνα ήταν ο Χόρχε Πίνος. Ο άνθρωπος που το 2016 ήταν εκτός ποδοσφαίρου και τρία χρόνια αργότερα καθόριζε έναν διεθνή τελικό. Σε ένα παιχνίδι που είχε άγρια ομορφιά και γέμισε με συναισθήματα όσους το παρακολούθησαν. Λίγες μέρες πιο μετά, ο Πίνος κλήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του και στην εθνική του Εκουαδόρ. Μέσα στη χαρά πάντως, ήρθε και μια ανησυχία. Η Κολόν (σε μία λίγο… χαμηλή ενέργεια) έκανε ένσταση για τη συμμετοχή του Πίνος. Κάποιοι καλοθελητές ενημέρωσαν ότι υπήρχε πρόβλημα με τη μεταγραφή του Πίνος τον περασμένο Φεβρουάριο, τότε που η πρώην του ομάδα υποστήριξε ότι υπήρξε πλαστή υπογραφή. Η Κολόν ζήτησε την τιμωρία του παίκτη και φυσικά την αφαίρεση του τίτλου. Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά στη συνέχεια πάντως, η CONMEBOL γνωμοδότησε υπέρ της Ιντεπεντιέντε, λέγοντας ότι όλα τα έγγραφα είναι σωστά.
sombrero.gr
« Τελευταία τροποποίηση: Τετ 20 Νοέ 2019 19:18 από fon7 »

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #22 στις: Παρ 22 Νοέ 2019 20:13 »
Παράθεση
Η αλλαγή της έδρας του τελικού του Λιμπερταδόρες επηρέασε περισσότερο απ'όλους τους οπαδούς. Με τις τιμές των αεροπορικών για τη Λίμα να βρίσκονται στα ύψη, η μόνη επιλογή τους είναι τα λεωφορεία. Από τη μια οι οπαδοί της Ρίβερ είχαν να διανύσουν πάνω από 4.000 χλμ ενώ από την άλλη αυτοί της Φλαμένγκο έγραψαν στο κοντέρ τους 6.000 χλμ. Σύμφωνα με τους πρώτους Βραζιλιάνους που έφτασαν στη Λίμα, αυτό μεταφράζεται σε 145 συνεχόμενες ώρες στο δρόμο! 290 ώρες συνολικά σε ένα κάθισμα λεωφορείου για να δεις 90 λεπτά αγώνα είναι ένα οπαδικό κατόρθωμα για το οποίο μπορείς να καυχιέσαι μια ζωή.
El Sombrero

Παράθεση
Ο Βίκτορ Χάρα και το πιο εύκολο γκολ της ιστορίας


Το πρωί της 12ης Σεπτεμβρίου 1973 το Στάδιο της Χιλής, στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο, άνοιξε τις πόρτες του για να υποδεχτεί αμέτρητους πολιτικούς κρατούμενος που είχαν συλληφθεί την προηγούμενη μέρα κατά την οποία συνέβη το περίφημο coup d’état της χώρας, κατά το οποίο εκδιώχτηκε από την εξουσία (και θανατώθηκε) ο εκλεγμένος πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε για να αναλάβει ο δικτάτορας Αουγκούστο Πινοσέτ. Μέσα στις επόμενες μέρες τα περισσότερα στάδια έγιναν τόπος σκληρών βασανιστηρίων για τους περισσότερους κρατούμενους και η τελευταία κατοικία της ζωής για αρκετούς εξ αυτών.

Γνωστότερη όλων παραμένει η ιστορία του δασκάλου-ποιητή-τραγουδιστή Βίκτορ Χάρα ο οποίος εκτελέστηκε εν ψυχρώ μπροστά στους υπόλοιπους στον επίλογο μιας τραγικής σκηνής κατά την οποία οι στρατιωτικοί του ζητούσαν ειρωνικά να παίξει με μια κιθάρα τα φημισμένα τραγούδια του την ώρα που τα περισσότερα κόκαλα των χεριών του είχαν σπάσει από τα βασανιστήρια που προηγήθηκαν. Ο μύθος λέει ότι ο αιμόφυρτος αλλά απτόητος Χάρα ξεκίνησε να τραγουδάει ένα μέρος ενός τραγουδιού περί λαϊκής ενότητας, με αποτέλεσμα ένας αξιωματικός να βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφο του και να πυροβολήσει (από τις καταθέσεις σε δικαστήριο που έγινε το 2009 αποκαλύφτηκε ότι πριν πυροβολήσει έπαιξε ‘ρώσικη ρουλέτα’ με το κεφάλι του Χάρα ενώ στην συνέχεια και μετά από εντολή του αξιωματικού δυο στρατιώτες ‘ολοκλήρωσαν το έργο του’).

Έναν περίπου μήνα μετά, στις 21 Νοεμβρίου, το Εθνικό Στάδιο της Χιλής, που κι αυτό είχε γίνει χώρος φυλακίσεων και εκτελέσεων, άνοιγε ξανά τις πόρτες του, αυτή τη φορά για χάρη του ποδοσφαίρου. Η Χιλή φιλοξενούσε την Σοβιετική Ένωση στο επαναληπτικό παιχνίδι των διηπειρωτικών πλέι οφ για την ομάδα που θα συμπλήρωνε το πρόγραμμα του Μουντιάλ της Δυτικής Γερμανίας. Το πρώτο παιχνίδι στη Μόσχα είχε λήξει 0-0 και όλα θα κρινόταν στη ρεβάνς. Μπροστά σε 15 χιλιάδες ανθρώπους οι παίκτες της εθνικής ομάδας της Χιλής (μαζί με το διαιτητικό τρίο από την Αυστρία) παρατάχθηκαν κανονικά στον αγωνιστικό χώρο, έκαναν τυπικότατα τη σέντρα και αφού αντάλλαξαν μερικές πάσες, κατεβαίνοντας προς την αντίπαλη περιοχή, σκόραραν με τον αρχηγό τους, Φρανσίσκο Βαλντές. Απέναντι τους δεν υπήρχε κανένας.

Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε να αγωνιστεί σ’ ένα γήπεδο στο οποίο είχαν πρόσφατα φυλακιστεί και εκτελεστεί τόσοι κρατούμενοι και στο οποίο όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε την εποχή εκείνη «μπορούσες ακόμα να διακρίνεις κηλίδες αίματος». (Σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων των κρατούμενων αρκετά χρόνια μετά, όταν έγινε ο έλεγχος της καταλληλότητας του γηπέδου, εκατοντάδες άνθρωποι βρισκόταν ακόμα φυλακισμένοι σε διάφορα σημεία του!) Η ΦΙΦΑ με την σειρά της δεν δέχτηκε να γίνει το παιχνίδι σε ουδέτερη χώρα κι έτσι με το πιο εύκολο γκολ που έχει μπει ποτέ σε ποδοσφαιρικό αγώνα (αν και αργότερα το παιχνίδι κατοχυρώθηκε επίσημα στους γηπεδούχους με σκορ 2-0) η Χιλή πήρε το εισιτήριο για το παγκόσμιο κύπελλο.
&feature=emb_title
El Sombrero
« Τελευταία τροποποίηση: Παρ 22 Νοέ 2019 20:20 από fon7 »

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #23 στις: Παρ 14 Φεβ 2020 19:56 »
Ο παίκτης που πέθανε στο γήπεδο και γύρισε για να παίξει..
Ο Xoυαν Χομπεργκ..Μια από τις πιο τρομακτικές και εμβληματικές στιγμές του ποδοσφαίρου. Στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1954 απέναντι στην ισχυρή Ουγγαρία, ο Ουρουγουανός σκόραρε δύο γκολ για την εθνική του ομάδα.Στους πανηγυρισμόυς για το δεύτερο γκολ, η καρδιά του σταμάτησε να χτυπάει. Βγήκε από το γήπεδο για να τον παρακολουθήσει γιατρός αλλά δεν αντικαταστάθηκε. Μετά από λίγα λεπτά συνήλθε, η καρδιά του χτύπησε ξανά. Το πιο εντυπωσιακό της υπόθεσης είνα το εξής..επιμένει και γύριζει για να παίξει στη παράταση! Ακόμα και με την υπερφυσική προσπάθεια, δεν σταμάτησε την μεγαλη Ουγγαρία,η οποία τελικα κέρδισε με 4-2.

Dieci

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 22.265
    • Προφίλ
Απ: Λατινική Αμερική
« Απάντηση #24 στις: Παρ 14 Φεβ 2020 21:05 »


Ο χορευτής των γηπέδων που έγινε θρύλος
Μπορεί όταν το ποδόσφαιρο πέρασε τον Ατλαντικό να μεταδόθηκε γρήγορα σαν μια νέα θρησκεία στη Νότια Αμερική, αλλά δεν ήταν πάντα προσιτό σε όλους. Από τη μία τα “κλειστά” αγγλικά κλαμπ των εργαζομένων που μετανάστευσαν στις εκεί χώρες και συχνά απέκλειαν τους ντόπιους και το ποδόσφαιρο του δρόμου και από την άλλη ο ρατσισμός που δεν άφηνε τους μαύρους να παίζουν σε συλλόγους (αλλά και εθνικές ομάδες), έκαναν για αρκετό καιρό το αγαπημένο άθλημα απαγορευμένο. Η ιστορία του Ισαμπελίνο Γκραντίν, του Ουρουγουανού που κατάφερε να κερδίσει το ρατσισμό και να γίνει ένας θρύλος του αθλήματος άνοιξε τις πόρτες και για άλλους αθλητές στη συνέχεια. Ένας από αυτούς ήταν ο σπουδαίος Χοσέ Λεάντρο Αντράντε, που συνέπεσε χρονικά με τον Γκραντίν και η ζωή του μέσα και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους έφτιαξε πολλές ιστορίες που μπλέκονται με την λατινοαμερικάνικη μυθοπλασία. Ο Αντράντε, με το παρατσούκλι “La Merveille Noire“, μαύρο φαινόμενο/θαύμα, κατάφερε από ένα φτωχό παιδί να γίνει ένας από τους πιο διάσημους ποδοσφαιριστές, ένας αληθινός σταρ με σπουδαία ποδοσφαιρική καριέρα, αλλά και τραγική τελικά προσωπική ζωή.

Ακόμα κι η ίδια η οικογενειακή του κατάσταση είναι ένα μυστήριο. Ο Αντράντε γεννήθηκε το 1901 στην πόλη Σάλτο στα βορειοδυτικά της Ουρουγουάης, ακριβώς στα σύνορα με την Αργεντινή, μια πόλη που εκτός του Αντράντε έβγαλε ακόμα δύο ιερά τέρατα του ποδοσφαίρου της χώρας, τον Έντινσον Καβάνι και τον Λουίς Σουάρες. Η μητέρα του ήταν από την Αργεντινή, αλλά ο πατέρας του αποτελεί ένα μυστήριο. Σύμφωνα με τα χαρτιά, ήταν ο Χοσέ Ιγνάσιο Αντράντε. Το μοναδικό πρόβλημα με αυτή την εκδοχή είναι ότι ο μπαμπάς Αντράντε είχε πατήσει τα 98 του χρόνια του 1901, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο “In Praise of Athletic Beauty” του Χανς Ούλριχ Γκούμπρεχτ. Επειδή όμως πάντα υπάρχει μια σοβαρή εξήγηση, ο Αντράντε senior ήταν ένας εξπέρ της αφρικανικής μαγείας που χάρη σε αυτή κατάφερε να είναι καρπερός μέχρι την ηλικία των 98. Ο μπαμπάς Αντράντε ήταν σκλάβος που τον έφεραν από την Αφρική για να δουλέψει σε μια φάρμα στη Βραζιλία, απ’ όπου κατάφερε να αποδράσει τελικά και να φτάσει στην Ουρουγουάη (που πάντα ήταν μια πιο προοδευτική και φιλελεύθερη χώρα σε σχέση με τις γειτονικές της). Ο Χοσέ Αντράντε δεν γνώρισε τον πατέρα του κι η μητέρα του απέφευγε να μιλάει γι’ αυτόν.


Πιο κουλ δεν γίνεται…

Τα παιδικά του χρόνια κι η ζωή του πριν από το ποδόσφαιρο είναι ένα μυστήριο γεμάτο θρύλους. Το σίγουρο είναι ότι έφυγε μικρός από το Σάλτο για το Μοντεβιδέο εκεί που έμεινε σε μια θεία του. Ο Αντράντε λάτρευε τη μουσική, έπαιζε ταμπουρίνο στο καρναβάλι και ήταν ένας εξαιρετικός χορευτής. Έκανε διάφορες δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Πουλούσε εφημερίδες στο δρόμο, έγινε λούστρος, ενώ κάποιες φήμες λένε ότι το λυγερό του κορμί τον έκανε μέχρι και ζιγκολό. Όπως είπαμε, το τι ισχύει σε αυτή την ιστορία κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Αυτό που ισχύει όμως με σιγουριά, είναι ότι ο Αντράντε έπαιζε παράλληλα και ποδόσφαιρο. Ως πιτσιρικάς στη Μισιόνες και αργότερα στη Μπέλα Βίστα. Οι μοναδικές του, χορευτικές κινήσεις τον έκαναν μια ατραξιόν. Ήταν ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής που χάριζε θέμα και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Οι εμφανίσεις του τον έφεραν στην εθνική Ουρουγουάης με την οποία κέρδισε το “Κόπα Αμέρικα” (σε εισαγωγικά γιατί ακόμα δεν λεγόταν έτσι) του 1923. Παράλληλα, αυτή η κατάκτηση έφερε και την Ουρουγουάη να ταξιδεύει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι.


Δυστυχώς οι φωτογραφίες από εκείνα τα χρόνια δεν είναι πολλές. Εδώ με την εθνική Ουρουγουάης.

Αν δεν έχετε διαβάσει την ιστορία εκείνης της ομάδας, της Σελέστε που έμαθε στους Ευρωπαίους τι σημαίνει Ουρουγουάη, αξίζει να ρίξετε μια ματιά στην ομάδα που ταξίδεψε με καράβι και έπαιζε φιλικά για να βρει χρήματα, για να κατακτήσει τελικά το χρυσό. Ο Αντράντε έγινε ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ για να μπερδέψει τους “κατασκόπους” της Γιουγκοσλαβίας ντύθηκε σε μια προπόνηση σαν Ινδιάνος με ακόντιο σύμφωνα με τον θρύλο. Όταν όμως η Ουρουγουάη άρχισε να παίζει, όλοι κατάλαβαν πόσο καλή ομάδα ήταν. Ο Αντράντε κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, αλλά οι επιτυχίες του δεν έμειναν μόνο μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Χάρη στο ύψος του και τις μοναδικές του κινήσεις τράβηξε τα βλέμματα του γυναικείου πληθυσμού της Πόλης του Φωτός. Ο Αντράντε εξαφανιζόταν από το σπίτι που έμενε η αποστολή της Ουρουγουάης, καθώς τον είχαν “σπιτώσει” σε ένα πολυτελές διαμέρισμα. “Ζούσε σαν σουλτάνος σε χαράμι“, είχε δηλώσει ο Άνχελ Ρομάνο, συμπαίκτης του που τον είχαν στείλει να τον αναζητήσει. Ο Ρομάνο ήξερε τη διεύθυνση και όταν χτύπησε την πόρτα, μια όμορφη κοπέλα του άνοιξε. Φυσικά ούτε αυτή μιλούσε ισπανικά, ούτε ο Ρομάνο γαλλικά. “Αντράντε;” της είπε. Εκείνη την οδήγησε σε ένα άλλο δωμάτιο. Εκεί ανάμεσα σε διάφορες ημίγυμνες παρουσίες και έντονα αρώματα, ο φίλος του τον υποδέχτηκε χαμογελαστός φορώντας μια μεταξωτή ρόμπα. Ο Αντράντε στο Παρίσι θύμιζε λίγο τον Φαίδωνα Γεωργίτση στην αριστουργηματική trash βιντεοταινία του 1981 “Ο Σεξοκυνηγός“, απλώς αντί για τη φλογέρα του βοσκού χρησιμοποίησε τις μοναδικές του κινήσεις στο ταγκό για να θέλξει. Ανάμεσα στις κατακτήσεις του πιθανολογείται ότι βρισκόταν η Κολέτ, διάσημη συγγραφέας της εποχής, αλλά και η Αμερικανίδα Ζοζεφίν Μπέικερ, χορεύτρια, περφόρμερ, συνεργάτιδα των Γάλλων κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και ακτιβίστρια κατά του ρατσισμού αργότερα, με την οποία λέγεται ότι χόρεψε ένα φλογερό ταγκό που έγινε… talk of the town. Η Μπέικερ είχε κατά σύμπτωση το ίδιο παρατσούκλι (μαύρο διαμάντι) με αυτό που ο κόσμος έβγαλε για τον Αντράντε σε εκείνο το Μουντιάλ, μαζί με το “μαύρο φαινόμενο”.


Η δεσποινίς Μπέικερ, σαφέστατα εντυπωσιακή.

Το 1924 ίσως ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος του Αντράντε που έζησε μοναδικές στιγμές εντός και εκτός γηπέδου. Ίσως όμως παράλληλα να αποτέλεσε και την αρχή του τέλους. Η μεγάλη ζωή, η δόξα κι οι επιτυχίες έφεραν μια αλαζονεία και τον άλλαξαν. Η μαύρη κοινότητα του Μοντεβιδέο αποφάσισε να τον τιμήσει και να τον υποδεχτεί πίσω στην πατρίδα με μια γιορτή. Ο Αντράντε δεν πήγε κι αυτό ενόχλησε πολλούς. Άρχισε να γίνεται πιο απόμακρος, πιο περίεργος. Συνέχισε όμως να μαγεύει στο γήπεδο με τις μοναδικές του κινήσεις και τη φινέτσα του. Διέφερε πολύ από τους συμπαίκτες του. Δεν έπεφτε κάτω για να κάνει θέατρο και να εκμαιεύσει φάουλ, δεν ήταν καθόλου σκληρός, ήταν ένας άνθρωπος που χαιρόταν το ποδόσφαιρο και όπως λέγεται, πολύ συχνά τον έβλεπες χαμογελαστό μέσα στο γήπεδο. Πήρε μεταγραφή στη Νασιονάλ όπου και έπαιξε για έξι χρόνια, ενώ στη συνέχεια έπαιξε και στην Πενιαρόλ. Κέρδισε με την Ουρουγουάη τα Κόπα Αμέρικα του 1924 και 1926, όπως και ένα ακόμα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 1928 και φυσικά ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το πρώτο Μουντιάλ το 1930. Παρ’ ότι ήταν πάντα εκεί, αγωνιστικά άρχισε σιγά σιγά να πέφτει λόγω της ζωής του και των προβλημάτων του. Πρώτα εξαιτίας της σύφιλης με την οποία διαγνώστηκε το 1925 και αργότερα εξαιτίας ενός χτυπήματος στο μάτι, όταν ο Αντράντε χτύπησε στο δοκάρι και του δημιούργησε πρόβλημα. Κατά άλλους, η απώλεια της όρασης στο ένα μάτι του ήταν αποτέλεσμα της σύφιλης μια που μπορεί να αποτελέσει σύμπτωμά της. Είπαμε, όλη η ζωή του είναι ένα μυστήριο. Προς το τέλος της καριέρας του μετακόμισε στην Αργεντινή όπου και έπαιξε σε διάφορους ομάδες, όπως η Λανούς και η Αρχεντίνος Τζούνιορς.


Τα παπούτσια που φορούσε ο Αντράντε από το 1923 ως το 1924. Πουλήθηκαν σε δημοπρασία για $1.500

Στους Αρχεντίνος κρέμασε και τα παπούτσια του σε μεγάλη ποδοσφαιρική ηλικία, από την οποία όμως δεν του έμειναν χρήματα. Ο κύκλος του έκλεισε στη γειτονιά Παλέρμο του Μοντεβιδέο. Εκεί που ξεκίνησε φτωχός, εκεί επέστρεψε πάλι φτωχός και χωρίς πολλούς φίλους. Κάποιοι λένε ότι η κατάντια του είχε και ρατσιστικά αίτια, ότι μετά το ποδόσφαιρο λόγω του χρώματός του δεν βρήκε ευκαιρίες, οι περισσότεροι όμως επιμένουν ότι ήταν ο ίδιος ο τρόπος ζωής του που τον οδήγησε στον κατήφορο. To 1950, σε σχετικά κακή κατάσταση, είδε από κοντά το Μαρακανάσο, μια που στην ομάδα της Ουρουγουάης αγωνιζόταν ο ανιψιός του Βίκτορ Ροντρίγκες Αντράντε. Αναφέρεται ότι ο Γερμανός δημοσιογράφος Φριτζ Χακ τον εντόπισε το 1956 να ζει σε ένα υπόγειο σε άθλιες συνθήκες. Πάμφτωχος, αλκοολικός και χωρίς να έχει μεγάλη επαφή με το περιβάλλον του. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1957 σε ένα ίδρυμα, χωρισμένος και μόνος, πιθανώς λόγω φυματίωσης σύμφωνα με τον Εντουάρντο Γκαελάνο στο βιβλίο του El fútbol a sol y sombra. Τα μετάλλιά του ήταν ακόμα κρατημένα σε ένα κουτί παπουτσιών στο φτωχικό του σπίτι.
sombrero.gr