Αποστολέας Θέμα: Για τους εραστές του Αγγλικού.....  (Αναγνώστηκε 56651 φορές)

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #375 στις: Πεμ 26 Σεπ 2019 21:08 »
Η αγάπη για το ποδόσφαιρο μεταδίδεται από πατέρα σε γιο και από... παππού σε εγγονό!

 Ο 17χρονος αμυντικός της Μάντσεστερ Σίτι, Τέιλορ Χάργουντ-Μπέλις έκανε χθες το ντεμπούτο χθες το βράδυ με την πρώτη ομάδα στον αγώνα κυπέλλου απέναντι στη Πρέστον. Με αυτόν τον τρόπο εκπλήρωσε μία μεγάλη επιθυμία του παππού του, Ντέϊβ.

 Ο παππούς του ήταν φανατικός οπαδός της Σίτι και κάτοχος διαρκείας για πολλά χρόνια. Κατά την διάρκεια της καλοκαιρινής προετοιμασίας πέθανε, την ημέρα που η Σίτι θα έκανε τη τελευταία της προπόνηση πριν αναχωρήσει για την Κίνα. Ο μικρός αγχώθηκε ότι δε θα μπορεί να πάει στην κηδεία αλλά ο Πεπ Γκουαρντιόλα τον καθησύχασε ότι δε θα αλλάξει κάτι αν λείψει για έναν τόσο σημαντικό λόγο και του είπε ότι η οικογένεια είναι πάνω απ' όλα, δίνοντας του άδεια. Ήταν τέτοια η αγάπη του παππού για την ομάδα, που κηδεύτηκε φορώντας τη φανέλα της..

 Ο μικρός άκουσε τις τελευταίες λέξεις του παππού του να τον συμβουλεύουν να δώσει όλη την ψυχή του για την ομάδα. ''Κάν' το για την Σίτι. Είμαι περήφανος για σένα''.. Δυστυχώς, ο παππούς δε πρόλαβε την πρώτη συμμετοχή του εγγονού αλλά τον είδε να υπογράφει τριετές επαγγελματικό συμβόλαιο με την αγαπημένη τους ομάδα..

 Ο πιτσιρικάς που έχει μάθει να αγωνίζεται ως αρχηγός είτε με τις μικρές ομάδες της Εθνικής Αγγλίας, είτε με τις μικρές της Σίτι, θεωρείται μεγάλο ταλέντο κι έχει το καλύτερο κίνητρο για να πετύχει. Πρώτα για τον εαυτό του και μετά για τον παππού του και την κοινή τους αγάπη για την ομάδα..

 Υ.Γ. Ευχαριστούμε τον φίλο της σελίδας μας που μας έστειλε την είδηση που δημοσίευσε η σελίδα Manchester City - Greek Vision !
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #376 στις: Κυρ 20 Οκτ 2019 20:57 »
Ο... θάνατος του αγγλικού παιχνιδιού


Πατροπαράδοτες γιόμες, αμέτρητες σέντρες από κάθε μήκος και πλάτος, κεφαλιές παντός καιρού και αντιπάλου. Ενας περασμένος ποδοσφαιρικός κόσμος που πλέον έχει εκλείψει από τα γήπεδα της Premier League.

Βρισκόμαστε 19 χρόνια μέσα στον 21ο αιώνα και πλέον τίποτα στα γήπεδα της Prmier League δεν θυμίζει το πατροπαράδοτο αγγλικό παιχνίδι με τις σέντρες. Εκείνες τις... γιόμες ή τις πιο συστημένες μπαλιές που όριζαν το ακριβές στιλ, το πασίγνωστο βρετανικό ποδόσφαιρο της ωμής δύναμης. Εκείνο το παιχνίδι που όριζε ότι η μπάλα πρέπει να φτάσει όσο το δυνατόν πιο κοντά και με μεγαλύτερη αμεσότητα στην εστία, για να μπει γκολ εξ επαφής, δίχως πολλά πολλά.

Το εντελώς αντίθετο δηλαδή απ' ό,τι πρεσβεύουν οι σύγχρονες τακτικές του Πεπ Γκουαρδιόλα και γενικότερα οι προσταγές της σύγχρονης εποχής. Πλέον οι οπαδοί έχουν μάθει αλλιώς. Οι περισσότεροι εξ αυτών θα προτιμήσουν μία κάθετη μπαλιά τρύπα ή ένα τριγωνάκι, από ένα πατροπαράδοτο γέμισμα. Το αντιλαμβάνεσαι στην αποθέωση μία τέτοιας ενέργειας από την εξέδρα, το καταλαβαίνεις από τον ενθουσιώδη τρόπο περιγραφής της φάσης από τον εκφωνητή.

Για να μην πάμε μακριά, σε εκείνο το βασίλειο της... γιόμας, ας δούμε τι συνέβαινε μόλις μία 10ετία νωρίτερα. Αλλωστε για πιο παλιά τέτοια στατιστικά δεν υπάρχουν. Ο μέσος όρος σεντρών λοιπόν ανά αγώνα στην Premier League ανερχόταν στις 50. Σταδιακά κάθε χρόνο αυτό το νούμερο μειωνόταν, για να φτάσουμε στο σημερινό 35 ανά ματς. Εάν μάλιστα αφαιρέσουμε σε αυτό το διάστημα τις στημένες μπάλες, τότε το εν λόγω ποσοστό βρίσκεται αντίστοιχα στο 38,2 του 2008-'09 και 24,2 για το 2018-'19.



Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της “Opta”, πλέον οι χαμηλές παράλληλες από τα πλάγια έχουν αντικαταστήσει μεγάλο μέρος των σεντρών και φυσικά το ίδιο ισχύει και για το κάθετο παιχνίδι που ολοένα αυξάνει την απήχησή του στις ομάδες και το κοινό τους. Αυτό που είχε συμβεί τον Φεβρουάριο του 2014 στο χειρότερο παιχνίδι της σύγχρονης Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κόντρα στη Φούλαμ, αποτελεί ένα παρελθόν που σπάνια θα εμφανίζεται. Τότε που η ομάδα του Ντέιβιντ Μόγιες είχε επιχειρήσει 81 άκαρπες σέντρες, με τον αντίπαλο αμυντικό, Νταν Μπερν να χαρακτηρίζει τη Γιουνάιτεντ ως ομάδα με τακτικές της Conference.

Ενδεικτικό είναι και αυτό που συμβαίνει στις τέσσερις τελευταίες ήττες της Μάντσεστερ Σίτι στο πρωτάθλημα, στις οποίες έχει σεντράρει πάνω από 35 φορές ανά ήττα. Για μία ομάδα με ψηλούς αμυντικούς που μπορεί να κλειστεί πίσω και να περιμένει, το να προσπαθείς να τη νικήσεις με σέντρες, είναι βούτυρο στο ψωμί της. Αυτό οφείλεται και στο ότι στη σύγχρονη εποχή στην Αγγλία απουσιάζουν οι κλασικοί κεφαλοσφαιριστές επιθετικοί. Για παράδειγμα, ο Χάρι Κέιν σκόραρε τελευταία φορά με το κεφάλι πριν έναν περίπου χρόνο, ενώ η Αρσεναλ δεν έχει γκολ με κεφαλιά από τον Δεκέμβριο του 2017.

Ο Ολιβιέ Ζιρού είναι αναπληρωματικός στην Τσέλσι, ενώ ο Κριστιάν Μπεντέκε τείνει να μην θεωρείται καν κανονικός ποδοσφαιριστής. Ειδικά μετά την απόσυρση του Πίτερ Κράουτς, κανείς από τους 10 κορυφαίους κεφαλοσφαιριστές στην ιστορία της Premier League δεν έχει απομείνει στο γήπεδά της. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι μόνοι που έχουν βρει δίχτυα από δύο φορές με το κεφάλι, είναι οι Ντομινίκ Κάλβερτ-Λιούιν (Εβερτον) και Κρις Γουντ (Μπέρνλι).

Ολα τα παραπάνω συνηγορούν στο ότι αυτού του είδους το σκοράρισμα μετατρέπεται σταδιακά σε είδος προς εξαφάνιση. Καθώς το 11,7% που έχουν μπει με κεφαλιά φέτος, αποτελούν τον μικρότερο μέσο όρο στην ιστορία της Premier League. Και κάπως έτσι -το αγγλικό ποδόσφαιρο στη βιτρίνα του τουλάχιστον- έχει αλλάξει άρδην, θυμίζοντας ότι ο θάνατος του παιχνιδιού όπως το είχαν μάθει οι παλιότερες γενιές, είναι κάτι που ήδη έχει συμβεί...

Πηγή: Telegraph
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #377 στις: Κυρ 20 Οκτ 2019 21:39 »
Κι αν δεν ξεχώριζες τα χρώματα στη φανέλα της ομάδας σου;


Η Κάθριλ Άλμπανι-Γουόρντ, επικεφαλής του οργανισμού Colour Blind Awareness μιλάει στο gazzetta.gr για ένα θέμα-ταμπού στο ποδόσφαιρο, το οποίο σταδιακά ανακαλύπτουν όλο και περισσότεροι.

Ένα παιδί σε σχολική ηλικία ξεκινά να λατρεύει το ποδόσφαιρο. Μπαίνει στην ομάδα του σχολείου, το απολαμβάνει, όμως ξαφνικά ανακαλύπτει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά. Δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τους συμπαίκτες από τους αντιπάλους. Οι "σαλιάρες" της προπόνησης μοιράζονται διαφορετικά κάθε μέρα και ο μικρός πρέπει συνεχώς να απομνημονεύει τα πρόσωπα των υπόλοιπων παιδιών που βρίσκονται στην ίδια ομάδα. Χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να λάβει μια απόφαση, γεγονός που πιθανόν στα μάτια των υπολοίπων να τον κάνει να δείχνει αργός. Δεν αρκεί μια φευγαλέα αποτύπωση της φανέλας στην άκρη του ματιού για να στείλει τη μπάλα εκεί που χρειάζεται. Πρέπει να δει πρόσωπο πριν πέσει για τάκλιν. Κι όταν το βράδυ γυρίζει σπίτι, βάζοντας να δει την αγαπημένη του ομάδα, αλλάζει κανάλι απογοητευμένος, αφού η οθόνη είναι μικρή και οι φανέλες μοιάζουν παντού ίδιες.

Ένα παιδί σαν το παραπάνω, αποτέλεσε την αφορμή για να ξεκινήσει η Κάθριν Άλμπανι-Γουόρντ την έρευνα σχετικά με την αχρωματοψία, η οποία τελικά δημιούργησε το www.colourblindawareness.org και έφερε την Βρετανίδα να συνεργάζεται με την UEFA και την FA. Στην Αγγλία, μόνο, υπολογίζεται ότι 3 εκατομμύρια άνθρωποι δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τα χρώματα, αρκετοί για να γεμίσουν 30 φορές το Γουέμπλεϊ. Σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν, ένας στους 12 άνδρες αντιμετωπίζει σε έναν βαθμό, ανάλογο πρόβλημα, το οποίο μπορεί να επηρεάσει τη σχέση του με το ποδόσφαιρο. Οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή η σχέση. Είτε είναι παίκτης, είτε προπονητής, είτε φίλαθλος, είτε εργαζόμενος σε έναν σύλλογο, το οτιδήποτε.

Η Κάθριν Άλμπανι-Γουόρντ εξηγεί στο gazzetta.gr τις προεκτάσεις του ζητήματος και αναφέρεται στις λύσεις που μπορούν να δοθούν. Για να καταλάβει κάποιος την οπτική των ανθρώπων αυτών, αρκεί να ρίξει μια ματιά στο παρακάτω βίντεο!

https://vimeo.com/216162765

Πότε ξεκινήσατε τον αγώνα για την ευαισθητοποίηση και πώς;

«Ξεκίνησα πριν από 10 χρόνια, αφού ο 7χρονος γιος μου είχε προβλήματα να ξεχωρίσει τα χρώματα στις ποδοσφαιρικές φανέλες όταν άλλαξε σχολείο. Είπε ότι δεν ήξερε ποτέ ποια ήταν η ομάδα του, επειδή κάθε φορά οι ομάδες άλλαζαν και έπρεπε να προσπαθεί να θυμάται ποια παιδιά επιλέγονταν για συμπαίκτες του κάθε μέρα. Όταν τελικά κατάλαβα ότι πρέπει να έχει πρόβλημα, επειδή είχε αχρωματοψία, προσπάθησα να ερευνήσω την πάθηση για να δω πώς θα τον υποστηρίξω καλύτερα. Ανακάλυψα έτσι ότι δεν υπήρχε πουθενά πληροφόρηση για να βοηθηθούν γονείς όπως εγώ, ή να βοηθηθούν οι δάσκαλοι. Έτσι, αποφάσισα να δημιουργήσω ένα site με όλες τις πληροφορίες που κατάφερα να συλλέξω, ώστε άλλοι άνθρωποι που βρίσκονται στην ίδια θέση να έχουν έναν τρόπο για να ενημερωθούν».

Πόσο σημαντική είναι η αχρωματοψία στον αθλητισμό και συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο;

«Η αχρωματοψία μπορεί να έχει επιπτώσεις σε διαφορετικά αθλήματα και με πολλούς διαφορετικούς τρόπους που αρχικά μπορεί να μην έχεις καν σκεφτεί. Όπως σας είπα, ανακάλυψα για την αχρωματοψία λόγω της αδυναμίας του γιου μου να ξεχωρίσει τις ομάδες στη σχολική προπόνηση. Η αδυναμία αντίληψης δεν έχει να κάνει απλά με το να μπερδεύεις τους κόκκινους και τους πράσινους, πολλοί χρωματικοί συνδυασμοί μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα. Είναι τόσες πολλές οι εμφανίσεις που φαίνονται ίδιες σε ανθρώπους που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα χρώματα. Για παράδειγμα, πολύς κόσμος σοκάρεται όταν μαθαίνει ότι για πολλούς ανθρώπους με αχρωματοψία οι κόκκινες και οι μαύρες εμφανίσεις μπορούν να δημιουργήσουν σύγχυση, είναι αδύνατον να τις ξεχωρίσουν. Κάποια χρώματα δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από άλλα. Συγκεκριμένα, όλες οι κόκκινες, οι πράσινες και οι πορτοκαλί φανέλες μπορούν να εμφανιστούν ως το ίδιο χρώμα και ίδιες με το χρώμα του αγωνιστικού χώρου. Μερικές φορές, οι παίκτες που φορούν πάνω-κάτω κόκκινο είναι σχεδόν αόρατοι σε όσους βλέπουν από την τηλεόραση.

Φανταστείτε πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να προσπαθείς να παρακολουθήσεις έναν τέτοιο αγώνα. Κι όμως, συμβαίνει πολύ συχνά. Τα προβλήματα όμως δεν αφορούν μόνο τις εμφανίσεις. Εμφανίζονται και με τα φανελάκια προπόνησης. Συχνά οι άνθρωποι με αχρωματοψία δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα σήματα στον προπονητικό εξοπλισμό, ή τους πορτοκαλί και κόκκινους κώνους προπόνησης, επειδή τους φαίνονται ίδιοι με το χορτάρι στο γήπεδο. Μερικές φορές, ακόμα και το χρώμα της μπάλας μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα. Συχνά, τα site από τα οποία αγοράζεις εισιτήρια για το γήπεδο μπορούν να αποδειχθούν τρομερά δύσκολα: Οι πληροφορίες για το πλάνο του γηπέδου και τα εισιτήρια της ημέρας μπορούν να μπερδέψουν και συχνά τα σήματα για τις εξόδους κινδύνους δεν είναι ευδιάκριτα. Αυτό σημαίνει ότι τα γήπεδα δυνητικά είναι λιγότερο ασφαλή για άτομα με αχρωματοψία. Αυτά τα ζητήματα δεν αφορούν μόνο τους παίκτες ή τους οπαδούς. Το να μην τα λύνεις ενδέχεται να επιφέρει εμπορικές συνέπειες για τα κλαμπ, τους χορηγούς, ακόμα και τα τηλεοπτικά δίκτυα».

Ποια είναι τα πιο κοινά προβλήματα σε ένα γήπεδο;

«Σε ένα γήπεδο, τα άτομα με αχρωματοψία ενδέχεται να αντιμετωπίσουν προβλήματα στο να καταλάβουν πώς να βρουν τις θέσεις τους, αν το πλάνο και η σηματοδότηση έχουν χρώματα που μπερδεύουν. Μπορεί να αντιμετωπίσουν πρόβλημα στο να διακρίνουν τα σήματα κινδύνου και τον εξοπλισμό, ή τα μενού και τις πληροφορίες για τις αλλεργίες. Όπως είπαμε δεν επηρεάζει μόνο τους οπαδούς, αλλά και τους εργαζόμενους. Οι υπεύθυνοι των γηπέδων πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πληροφορίες για τα άτομα της ιδιωτικής ασφάλειας ίσως δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές αν τα χρώματα που υπάρχουν στα πάσα τους μοιάζουν ίδια. Άνθρωποι με αχρωματοψία ενδέχεται να δουλεύουν και στις αίθουσες ελέγχου και να έχουν δυσκολία να ξεχωρίσουν τα διαφορετικά φωτάκια στους πίνακες πυρασφάλειας, το λογισμικό στους υπολογιστές, ή να ακολουθούν τεχνικά πλάνα. Το πλάνο εξόδου κινδύνου συχνά μπερδεύει αυτούς τους ανθρώπους, επειδή συχνά έχει πληροφορίες σε κόκκινο και πράσινο, που για εκείνους είναι ακριβώς το ίδιο».

Υπάρχουν δεδομένα που αφορούν το ποσοστό των ποδοσφαιριστών που έχουν αχρωματοψία; Πώς επηρεάζει την απόδοσή τους;

«Αυτή είναι μια ερώτηση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για εμάς. Όπως φαντάζεστε, οι ελίτ ποδοσφαιριστές με αχρωματοψία είναι σχεδόν απίθανο να αποκαλύψουν ότι έχουν πρόβλημα να ξεχωρίσουν τα χρώματα, λόγω του φόβου να μείνουν εκτός από συγκεκριμένους αγώνες ή ακόμα κι από την ομάδα τους. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πουν ότι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τις "σαλιάρες" ή τον προπονητικό εξοπλισμό και σε ημέρες αγώνων δεν πρόκειται να παραδεχθούν ότι δεν μπορούν να διακρίνουν τις ομάδες, ή να ξεχωρίσουν τον τερματοφύλακα σε ένα κόρνερ.

 Μου έχουν πει πολλοί άνθρωποι στο ποδόσφαιρο ότι είναι πολύ δύσκολο ποδοσφαιριστές με αχρωματοψία να φτάσουν στο κορυφαίο επίπεδο. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι αλήθεια και νομίζω ότι ο λόγος που δεν ξέρουμε ποιοι έχουν αυτό το πρόβλημα, είναι επειδή δεν θέλουν να αποκαλύψουν ότι πάσχουν από κάτι που ενδεχομένως θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μειονέκτημα. Πάντως, γνωρίζουμε κάποιους ελίτ ποδοσφαιριστές που πλέον έχουν σταματήσει και έχουν παραδεχθεί ότι έχουν αχρωματοψία. Επίσης, ξέρουμε έναν νυν διεθνή ποδοσφαιριστή που είχε πρόβλημα σε φιλικό αγώνα πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Γνωρίζω επίσης έναν πρώην ελίτ ποδοσφαιριστή που έχει παίξει συμπαίκτης σε μεγάλη ομάδα με άλλον ποδοσφαιριστή που είχε το ίδιο πρόβλημα, ενώ έχει δουλέψει και με προπονητή που είχε αχρωματοψία. Εκείνη τη στιγμή όμως δεν το είχε καταλάβει.

Αυτό αναδεικνύει την απροθυμία τους να μιλήσουν για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Ενώ από τη μία είναι κατανοητό το γιατί θέλουν να κρατήσουν την πάθησή τους κρυφή, την ίδια στιγμή γίνεται ξεκάθαρο πως αν δεν βγουν να μιλήσουν και να δώσουν το παράδειγμα, το στίγμα της αχρωματοψίας θα παραμείνει. Θα πρέπει να υπάρξει μια δυναμική γιατί στατιστικά μιλώντας, πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένας παίκτης με αχρωματοψία σε κάθε αντρική ομάδα. Θα πρέπει να υπάρχουν και κάποιες γυναίκες επίσης, αλλά η αχρωματοψία επηρεάζει 1 στις 200 γυναίκες.

Εμείς σχεδιάζουμε να διεξάγουμε έρευνα ώστε να ανακαλύψουμε αν οι παίκτες με αχρωματοψία υπάρχουν στο κορυφαίο επίπεδο σε αντίστοιχη αναλογία με τον γενικό πληθυσμό, δηλαδή ένας στους 12 άνδρες (το 8% των ανδρών). Σε συνεργασία με Εθνικές Ομοσπονδίες και συλλόγους, πρόσφατα καταθέσαμε πρόταση για χρηματοδότηση έρευνας των παιδιών με αχρωματοψία σε ακαδημίες. Ελπίζουμε να ανακαλύψουμε πόσοι φτάνουν με αυτή τη δυσκολία στις ακαδημίες και έπειτα να συγκρίνουμε τους αριθμούς ώστε να δούμε πόσοι με την συγκεκριμένη πάθηση μπαίνουν στις ακαδημίες και πόσοι βγαίνουν από αυτές για να ακολουθήσουν επαγγελματική καριέρα. Έτσι, θα γνωρίζουμε την αναλογία των παικτών με αχρωματοψία που χάνονται από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο επειδή δεν τα καταφέρνουν στις ακαδημίες. Αν η πρόταση μας εγκριθεί, σκοπεύουμε να αναπτύξουμε την έρευνα στους παίκτες που τα κατάφεραν, ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τις στρατηγικές αντιμετώπισης και τα πιθανά εμπόδια στην εξέλιξή τους.

Από τις αρχικές μελέτες, ξέρουμε ήδη ότι η αχρωματοψία επηρεάζει την περιφερειακή όραση και ότι αυτό μπορεί να καθυστερήσει το παιχνίδι τους, γιατί χρειάζεται να σταματήσουν την μπάλα για να αναγνωρίσουν έναν συμπαίκτη τους πριν κάνουν πάσα. Κάποιοι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές με αχρωματοψία έχουν εκφράσει τον προβληματισμό τους για το ότι κάποιες φορές δεν είναι σίγουροι αν ένας παίκτης που οδεύει προς το μέρος τους είναι συμπαίκτης ή αντίπαλος και την ώρα που ετοιμάζονται για τάκλιν, δεν ξέρουν αν πρέπει να το κάνουν. Αυτό αυξάνει το ρίσκο του τραυματισμού. Ωστόσο, υπάρχει πολλή δουλειά που μπορεί να γίνει. Πρόκειται για ένα εντελώς νέο θέμα για το ποδόσφαιρο και δεν υπάρχει έρευνα για να βασιστείς πάνω της».



Οι παίκτες αυτοί μιλούν ή ντρέπονται; Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που δεν το καταλαβαίνουν;

«Οι παίκτες με αχρωματοψία δύσκολα μιλούν, κυρίως από φόβο ή ντροπή. Κανείς δεν θέλει να κάνει πάσα σε αντίπαλο κατά λάθος, όμως πιθανότατα όσοι αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο πρόβλημα το έχουν κάνει αρκετές φορές ως παιδιά. Όλοι θα θυμούνται πώς αισθάνθηκαν όταν συνέβη και δεν θέλουν να το επαναλάβουν. Ως επαγγελματίες, κάθε αντίστοιχο λάθος θα προκαλέσει άσχημες αντιδράσεις στον κόσμο και στα ΜΜΕ.

Κάποιοι πρώην επαγγελματίες μας έχουν πει ότι συμβουλεύτηκαν τους ατζέντηδές τους για το ζήτημα γιατί δεν ήθελαν να δημιουργηθούν περίεργες καταστάσεις στον αγώνα ή την προπόνηση. Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν χωρίς διάγνωση στην εφηβεία και οι περισσότερες ομάδες δεν τσεκάρουν τους ποδοσφαιριστές για το αν έχουν προβλήματα όρασης που αφορούν τα χρώματα, οπότε είναι πιθανόν να υπάρχουν ποδοσφαιριστές που να μην κατανοούν ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οφείλονται στην εν λόγω κατάσταση.

Νομίζω ότι θα βοηθούσε τους πάντες που εμπλέκονται στο ποδόσφαιρο να κατανοούσουν τα προβλήματα που οι άνθρωποι με αχρωματοψία αντιμετωπίζουν ως ποδοσφαιριστές. Σίγουρα θα ευνοούσε την ομάδα ως σύνολο αν έβρισκαν υποστήριξη, γιατί θα διαβεβαίωνε ότι θα έπαιζαν στο καλύτερο των δυνατοτήτων τους. Προφανώς, δεν είναι καλό για την ομάδα όταν κάποιος υφίσταται τραυματισμό λόγω του ζητήματος. Είναι ένα ρίσκο που πρέπει να αποφεύγεται και μπορεί να αποφεύγεται γιατί δεν είναι δύσκολο για τους προπονητές να αφαιρούν όλον τον εξοπλισμό που το χρώμα του δημιουργεί δυσκολίες. Κάποιοι ελίτ προπονητές που έχουν οι ίδιοι δυσκολία το κάνουν ήδη, για παράδειγμα δεν επιτρέπουν συνδυασμούς σε προπονητικά φανελάκια ή εξοπλισμό που οι ίδιοι δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν. Τέτοια απλά βήματα μπορούν να ωφελήσουν όλους τους παίκτες και να έχουν άμεσο θετικό αντίκτυπο στην απόδοσή τους. Παρομοίως, δεν υπάρχει λόγος για χρωματικές συγκρούσεις στις φανέλες σε όλα τα επίπεδα του παιχνιδιού. Στο κορυφαίο επίπεδο οι χορηγοί στις φανέλες το κάνουν πιο σύνθετο, όμως δεν υπάρχει λόγος ώστε να μην επιλυθούν αυτά τα ζητήματα. Σε τελική ανάγνωση, αν κάποιοι φίλαθλοι δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ένα ματς στην τηλεόραση θα αλλάξουν κανάλι και αυτό από μόνο του μπορεί να είναι αρκετό για τους χορηγούς να σκέφτονται διαφορετικά για τον σχεδιασμό των λογότυπών τους».

Υπάρχουν διακρίσεις ή bullying προς τους αθλητές με αχρωματοψία;

«Δεν γνωρίζω κάποια συγκεκριμένη περίπτωση, εκτός αν μπορούμε να πούμε ότι σε κάθε επίπεδο του παιχνιδιού αν κάποιος κάνει ένα λάθος λόγω της αδυναμίας του να ξεχωρίζει χρώματα, για παράδειγμα μια λάθος πάσα, τότε θα γίνει αντικείμενο χλευασμού από τους ίδιους τους συμπαίκτες και τους οπαδούς της ομάδας του. Η έλλειψη κατανόησης στο εν λόγω ζήτημα οδηγεί σε αυτή τη μορφή bullying. Γνωρίζουμε επίσης για κάποιους ποδοσφαιριστές που οι συμπαίκτες τους κάνουν πλάκα με την κατάστασή τους και την αντιμετωπίζουν ως αστείο, οπότε υπάρχει σίγουρα μια έλλειψη ενσυναίσθησης προς τους παίκτες με αχρωματοψία. Ωστόσο πιστεύω ότι από τη στιγμή που οι άλλοι ποδοσφαιριστές καταλάβουν πώς είναι να παίζεις ποδόσφαιρο και να δυσκολεύεσαι να διακρίνεις τα χρώματα, βλέποντας σχετικές εικόνες με το πώς οι φανέλες φαίνονται σε αυτά τα άτομα, o σεβασμός τους θα αυξηθεί μαζικά!

Στο κορυφαίο επίπεδο, το bulliyng από τους οπαδούς στο γήπεδο ή στα Social Media είναι ένας ακόμα λόγος που κρατά τους παίκτες σιωπηλούς. Για το αν η τεχνική ηγεσία κάνει διακρίσεις δεν έχουμε γνώση, όμως κάποιοι προπονητές μας έχουν πει ότι θα άφηναν στον πάγκο παίκτες που θα είχαν πρόβλημα στο να ξεχωρίσουν τις εμφανίσεις από το να πιέσουν μια από τις δύο ομάδες να αλλάξει φανέλα. Από την άλλη, σε ένα παιχνίδι Premier League Κ-23 πέρυσι, η Λιντς στήριξε τον τερματοφύλακά της που έχει αχρωματοψία και καθυστέρησαν την σέντρα για να φορέσουν φανέλες που δεν θα του δημιουργούσαν πρόβλημα. Στο τέλος, γιατί να αφήσει στον πάγκο ένας προπονητής έναν καλό παίκτη που έχει επιλεγεί για την ικανότητά του, όταν μια αλλαγή στις εμφανίσεις μπορεί να λύσει εύκολα το πρόβλημα;

Αν μπορέσουμε να προχωρήσουμε με την έρευνά μας, θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε αν οι προπονητές και οι παίκτες παίρνουν αποφάσεις που συνιστούν διάκριση για τους παίκτες με αχρωματοψία και θα αναπτύξουμε οδηγίες για να το αποτρέψουμε. Οι διοργανωτές μπορούν επίσης να βοηθήσουν, διαβεβαιώνοντας ότι οι εμφανίσεις εγκρίνονται από πριν, ώστε να μην δημιουργούν πρόβλημα και ακόμα και στο ερασιτεχνικό παιχνίδι δεν είναι δύσκολο να υπάρχουν κίτρινα και μπλε φανελάκια διαθέσιμα για μια τέτοια περίπτωση».

twitter

Τι προβλήματα δημιουργούνται για τους φιλάθλους που προσπαθούν να δουν τους αγώνες από την τηλεόραση; Υπάρχει τρόπος να βοηθηθούν;

«Το βασικό πρόβλημα για τους φιλάθλους, είτε παρακολουθούν ζωντανά είτε από την τηλεόραση, τους υπολογιστές ή τα τάμπλετ τους, είναι η αδυναμία να ξεχωρίσουν τα χρώματα των ομάδων. Για ανθρώπους που παρακολουθούν σε μικρές οθόνες, όπως για παράδειγμα αυτές των κινητών τηλεφώνων, είναι πολύ δυσκολότερο να τα καταφέρουν. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι περίπου 5.500 άτομα που θα βρεθούν στο γήπεδο θα έχουν πρόβλημα να ξεχωρίσουν τα χρώματα σε ένα παιχνίδι στο γεμάτο Γουέμπλεϊ και ξέρουμε επίσης ότι για το Euro 2016 σχεδόν 140 εκατομμύρια από το συνολικό τηλεοπτικό κοινό των 2.5 δις είχαν σε κάποιο βαθμό πρόβλημα με τα χρώματα.

Δεν είναι ασυνήθιστο για οπαδούς με αχρωματοψία που παρακολουθούν στην τηλεόραση να μπερδεύουν τους διαιτητές ή τους τερματοφύλακες με τους υπόλοιπους παίκτες, γεγονός που επιφέρει ακόμα μεγαλύτερο μπέρδεμα. Ωστόσο, όπως και με τους παίκτες, είναι εύκολο να βοηθήσεις τους φιλάθλους με κανονισμούς για τις φανέλες. Μέχρι να υπάρξουν, τότε θα συνεχιστούν τα προβλήματα. Αλλά με απλούς όρους, αν κάθε ομάδα έχει μια σκούρα εμφάνιση και μία ανοιχτή, οι περισσότερες πιθανές συγκρούσεις χρωμάτων θα μπορούσαν να αποφευχθούν.

Οι οπαδοί επίσης έχουν προβλήματα στην αγορά εισιτηρίων και στην κατανόηση των τηλεοπτικών γραφημάτων. Για παράδειγμα, η εμφάνιση των ποινών στην τηλεόραση ή η διαθεσιμότητα των εισιτηρίων με μόνο πράσινες ή κόκκινες βούλες δεν είναι καλή ιδέα. Όμως μόνο με το να αλλάξουν τα σχήματα, δίνεις λύση. Είχαμε πρόσφατα μια ειδική ημερίδα και κάποιοι σοκαρίστηκαν όταν κατάλαβαν ότι οι πίνακες που οι δείχνουν τις αλλαγές έχουν πάνω από ένα χρώμα. Κανείς από τους οπαδούς με αχρωματοψία δεν είχαν καταλάβει ότι ο παίκτες που αποχωρεί από το γήπεδο εμφανίζεται με κόκκινο και αυτός που μπαίνει με πράσινο. Το να λύνεις τέτοια θέματα χρειάζεται πολύ λίγο κόπο, αλλά μπορεί να διαβεβαιώσει ότι το παιχνίδι είναι περισσότερο προσβάσιμο για εκατομμύρια ανθρώπων».

Συνεργάζεστε με την UEFA και με κάποιες ομοσπονδίες χωρών για να βοηθήσετε τα άτομα με αχρωματοψία στο ποδόσφαιρο. Τι δράσεις κάνετε;

«Δημιουργήσαμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές σε συνεργασία με την UEFA και την Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, η οποία είναι διαθέσιμη σε όλες τις Εθνικές Ομοσπονδίες της UEFA σε οκτώ γλώσσες, μαζί με κάποιους ακόμα πόρους, όπως βίντεο και ενημερωτικά δελτία για προπονητές και επιπρόσθετες οδηγίες, κάποιες από τις οποίες δημιουργήσαμε σε συνεργασία με την Premier League και την αγγλική Football League. Ελέγχουμε επίσης όλα τα γήπεδα που χρησιμοποιούνται σε διοργανώσεις της UEFA, δίνοντας συμβουλές για τα σήματα και τα ζητήματα ασφαλείας. Δουλεύουμε επίσης με προπονητές για να βελτιώσουμε την ευαισθητοποίηση στο θέμα και χρησιμοποιούμε το βραβείο του Ιδρύματος της UEFA για τα Παιδιά που κερδίσαμε νωρίτερα στη χρονιά, για να αναδείξουμε την δύναμη του ποδοσφαίρου και να ευαισθητοποιήσουμε για την αχρωματοψία σε καθημερινά σχολικά μαθήματα, μέσω γυμναστών. Είμαστε πολύ τυχεροί που δουλεύουμε με το πρόγραμμα #EqualGame της UEFA για την ανάδειξη των προβλημάτων που μπορεί να δημιουργήσει η αχρωματοψία στο ποδόσφαιρο, ως μέρος των Fan Festival του Champions League και του Europa League. Αυτό μας έχει επιτρέψει να διαδίδουμε το μήνυμα σε χιλιάδες κόσμου, συμπεριλαμβανομένων κάποιων ελίτ παικτών».
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #378 στις: Πεμ 21 Νοέ 2019 17:25 »
Πάρτικ Θιστλ: Οπαδός που κέρδισε το λαχείο, αγοράζει την ομάδα του για να τη σώσει!

Ο ρομαντισμός... ζει! Οπαδός στη Σκωτία, κέρδισε πριν 8 χρόνια το λαχείο και σήμερα σώζει την αγαπημένη του Πάρτικ Θιστλ αγοράζοντάς την.

Ο Κόλιν Γουίαρ το 2011 είδε την τύχη να του χαμογελά διάπλατα και να του χαρίζει τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Και φυσικά 188.000.000 ευρώ! Σήμερα, ο 71χρονος έχει πάρει την απόφαση να αγοράσει την Πάρτικ Θιστλ (ομάδα Β' κατηγορίας), την αγαπημένη του ομάδα για να τη σώσει και στη συνέχεια να την παραδώσει στους οπαδούς.

Ο Γουίαρ απέκτησε το 55% των μετοχών της ομάδας και θα το παραδώσει σε μια ομάδα οπαδών όπου και θα αναλάβουν το σύλλογο, στο πρότυπο της «Well Society» στη Μάδεργουελ. Η ολοκλήρωση της παραχώρησης των μετοχών αναμένεται να πραγματοποιηθεί μέχρι τις 30/3/2020.

Ο άνθρωπος που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα, έχει δώσει ήδη 2.500.000 λίρες στην Πάρτικ Θιστλ, ενώ επένδυσε και 6.000.000 λίρες για το προπονητικό κέντρο. Πλέον, είναι έτοιμος να παραδώσει τις μετοχές του χωρίς να ζητάει κάποιο οικονομικό αντάλλαγμα.
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #381 στις: Δευ 09 Δεκ 2019 21:05 »
Η Κρίσταλ Παλας θα ανοίξει τις θύρες του γηπέδου για να φιλοξενήσει αστεγους,έτσι ώστε να μπορούν να κοιμηθούν στις εγκαταστάσεις της ομαδας κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Επίσης, θα τους προσφέρουν φαγητό και μπανιο.
Εύγε!!!!!

Dieci

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #382 στις: Παρ 20 Δεκ 2019 19:38 »
Παράθεση
Περισσότερα από 6.500 παιδιά στην ευρύτερη περιοχή του Μάδεργουελ στη Σκωτία λαμβάνουν καθημερινά δωρεάν σχολικά γεύματα, επειδή προέρχονται από οικογένειες με χαμηλό εισόδημα. Την περίοδο των γιορτών όμως που τα σχολεία κλείνουν, τα γεύματα σταματάνε. Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η ομάδα της πόλης, που ανακοίνωσε πως τις μέρες των γιορτών θα παρέχει σ'αυτά τα παιδιά καθημερινά ένα ζεστό γεύμα καθώς και τη δυνατότητα να παίξουν στις εγκαταστάσεις του συλλόγου
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #383 στις: Παρ 20 Δεκ 2019 21:06 »
Κάπως έτσι,το 1888 ιδρύθηκε η Celtic...
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #384 στις: Παρ 20 Δεκ 2019 21:34 »
Κάπως έτσι,το 1888 ιδρύθηκε η Celtic...

Η απόφαση για την ίδρυση της Σέλτικ πάρθηκε σε μια συνάντηση που έγινε στις 6 Νοεμβρίου 1887 στο ναό Σεν Μέρι (St. Mary's Church) στην East Rose Street στη συνοικία Κάλτον της Γλασκώβης[2]. Την ιδέα είχε ο καθολικός Ιρλανδός ιερέας του ναού, Μπράδερ Γούλφριντ (Βrother Walfrid), ώστε από τα έσοδα των αγώνων να ενισχύεται το φιλόπτωχο ταμείο του παιδικού συσσιτίου που είχε ιδρύσει με το όνομα: "The Poor Children's Dinner Table". Ως παράδειγμα πήρε την ίδρυση της Χιμπέρνιαν στο Εδιμβούργο 13 χρόνια νωρίτερα από Ιρλανδούς πρόσφυγες. Η ονομασία «Σέλτικ» δόθηκε κατόπιν εισήγησης του Γούλφριντ, με σκοπό να αντικατοπτρίζει τις ιρλανδικές και σκωτικές ρίζες του συλλόγου και εγκρίθηκε κατά την ίδια συνεδρίαση.
βίκι

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #387 στις: Πεμ 26 Δεκ 2019 11:34 »
https://youtu.be/tQfRb_YKP7A

Το χορτάρι των Ζωσιμάδων έχει αφήσει ιστορία...


Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #389 στις: Τρι 14 Ιαν 2020 20:47 »
Αγγλικό δεν το λες,άντε Βρετανικό κ αυτό στη μισή Γλασκώβη(στην άλλη μισή θα δοκιμάσεις το "φιλί της Γλασκώβης "), αλλά ίσως είναι το απόλυτο ντέρμπι.....https://www.antenna.gr/watch/1328460/football-stories-epeisodio-5
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #390 στις: Πεμ 16 Ιαν 2020 21:59 »


Κάποτε στο Τερφ Μουρ

Υπάρχουν οι μεγάλοι ναοί του ποδοσφαίρου. Στάδια που προκαλούν δέος, που όλοι οι ποδοσφαιριστές θέλουν να παίξουν. Το Μπερναμπέου, το Μπομπονέρα, το Μεάτσα, το Ολντ Τράφορντ, το Άνφιλντ. Υπάρχουν έδρες κολαστήρια. Το παλιό Σαν Μαμές, γήπεδα στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Κι υπάρχουν και ιστορικά γήπεδα. Γήπεδα που κι αυτά είναι ναοί, απλά λιγότερο διαδεδομένων θρησκειών. Γήπεδα που θα μπορούσαν να γράψουν σελίδες και σελίδες με μύθους. Ένα τέτοιο είναι το Τερφ Μουρ της Μπέρνλι. Μιας μικρομεσαίας ομάδας που ιδρύθηκε όμως το 1882 και παίζει στο Τερφ Μουρ από το 1883. Είναι ο σύλλογος με τα περισσότερα χρόνια παρουσίας στο γήπεδό της, από όλες όσες έχουν φτάσει να παίζουν στην Πρέμιερ Λιγκ. Μόνο η Πρέστον έχει περισσότερα χρόνια στο ίδιο γήπεδο.

Οι οπαδοί της Μπέρνλι είναι περήφανοι για το σπίτι τους. Τα πρώτα χρόνια της ιστορίας του Τερφ Μουρ, μέχρι και 10.000 άνθρωποι μαζεύονταν εκεί. Τη δεκαετία του 1920, το γήπεδο έσπαγε τα ρεκόρ προσέλευσης για τους οπαδούς της ομάδας, ξεπερνώντας τους 50.000. Ο σύλλογος αποφάσισε το 1938 να φτιάξει μια σκεπαστή εξέδρα (80 χρόνια αργότερα, στη δική μας χώρα αυτό θεωρείται πολυτέλεια). Εξαιτίας του πολέμου, όλα αυτά τα πλάνα έμειναν πίσω. Τελικά, το 1954 η διάσημη εξέδρα Longside ήταν έτοιμη, με το στέγαστρο να στοιχίζει ένα τεράστιο ποσό και στην κατασκευή να συμμετέχουν και παίκτες από τις ακαδημίες του συλλόγου. Αργότερα μπήκαν κι οι προβολείς.



Η Longside έγινε ένα ιστορικό ποδοσφαιρικό μνημείο. Το cult σημείο συνάντησης των οπαδών του συλλόγου, κάτι σαν την “Σκεπαστή” της Μπέρνλι. Εκεί είδαν πολλοί οπαδοί της το τελευταίο πρωτάθλημα του συλλόγου το 1960. Εκεί πέρασε κι η εποχή του χουλιγκανισμού και γενικά μια περίοδος που θα έκανε τα σημερινά γήπεδα της Πρέμιερ Λιγκ, με τους σεκιουριτάδες να σε μαλώνουν αν σηκώνεσαι όρθιος, να κοκκινίζουν από ντροπή. Τα κέρματα που έφευγαν από τη Longside στους αντιπάλους, θύμιζαν συχνά Ελλάδα των 90s. Το χαμηλό σκέπαστρο δημιουργούσε μια μοναδική ηχώ και το πάθος των οπαδών της Μπέρνλι σε εκείνη την εξέδρα δημιουργούσε τρομερή ατμόσφαιρα. Οι φωτογραφίες με τρελούς Άγγλους να ανεβαίνουν στα δοκάρια της εξέδρας για να δουν το ματς είναι τρομακτικές και χαρακτηριστικές ενός ποδοσφαίρου που καλώς ή κακώς δεν υπάρχει πια. Μια από τις λίγες οικονομικές εξέδρες “φανατικών” που δεν βρισκόταν πίσω από το τέρμα. Δέσποζε στο γήπεδο με την λίγο κλειστοφοβική, λίγο καταθλιπτική μορφή της, αλλά ήταν εκεί που βδομάδα με τη βδομάδα, οι ίδιες φάτσες μαζεύονταν. Σε ένα αγγλικό ποδόσφαιρο πιο λαϊκό. Με τον κόσμο να δίνει το παρών, ανεξάρτητα από βαθμολογικές θέσεις, απλώς για να βρεθεί δίπλα στην αγαπημένη του Μπέρνλι. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι σε αυτή την εξέδρα έμπαιναν κι οι φιλοξενούμενοι οπαδοί με συνοδεία πολλών αστυνομικών. Τα επεισόδια ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο στη σκοτεινή ποδοσφαιρική περίοδο της Αγγλίας


Η Longside σε όλη τη μεγαλοπρέπειά της (λέμε τώρα)

Το γήπεδο έμεινε για πολλά χρόνια χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές και είχε αρχίσει να δείχνει τα χρόνια του. Παράλληλα, όλα όσα συνέβησαν στο αγγλικό ποδόσφαιρο από τη δεκαετία του 1980 και μετά, δημιουργούσαν μεγαλύτερη πίεση για καινούρια και πιο ασφαλή γήπεδα. Μια τραγωδία ήταν ίσως και ο επίλογος για την εξέδρα Longside. Το 1992, ο νεαρός ποδοσφαιριστής της 2ης ομάδας Μπεν Λι σκαρφάλωσε στην εξέδρα για να μαζέψει μια μπάλα που είχε μείνει εκεί, ένα τμήμα υποχώρησε, δεν άντεξε το βάρος του κι ο πιτσιρικάς έπεσε στο κενό βρίσκοντας τραγικό θάνατο. Η μετέπειτα μετατροπή των γηπέδων χωρίς εξέδρες για όρθιους έγραψε και το οριστικό τέλος. Το τελευταίο παιχνίδι της Longside έγινε το 1995, με την Μπέρνλι να κερδίσει τη Χαλ. Η εξέδρα γκρεμίστηκε και τον επόμενο χρόνο εγκαινιάστηκε η καινούρια με το όνομα Τζέιμς Χάγκριβς.



Πριν μερικά χρόνια, στην 20ετη επέτειο από το γκρέμισμα αυτής της ιστορικής εξέδρας, τα τοπικά μέσα του Λάνκασαϊρ, κάλεσαν φιλάθλους και ποδοσφαιριστές να μοιραστούν αναμνήσεις. Οι περισσότεροι θυμήθηκαν το πρώτο ποδοσφαιρικό ματς που τους πήγε ο πατέρας τους. Κάποιοι θυμήθηκαν έναν αγώνα με τη Σέλτικ για το Αγγλοσκωτσέζικο κύπελλο. Με ανελέητο ξύλο στις εξέδρες, με τους μεθυσμένους οπαδούς της Σέλτικ να πλακώνονται στο ξύλο με το ένα χέρι και με το άλλο να κρατούν μπουκάλια ουίσκι και να μεθοκοπούν. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο Suicide Squad : The Inside Story of a Football Firm, οι οπαδοί γέμιζαν άδεια μπουκάλια με… ούρα και τα πετούσαν πάνω από το κιγκλίδωμα στους αντιπάλους. Άλλοι θυμήθηκαν να στέκονται κάτω κάτω στα κάγκελα με κασκόλ στο χέρι και να φωνάζουν για 90 λεπτά. Αναμνήσεις τότε που ο κόσμος ήταν δίπλα δίπλα κι οι οπαδοί της Λιντς ή της Γιουνάιτεντ προσπαθούσαν να καταλάβουν την εξέδρα ή όταν οπαδοί της Γουέστ Χαμ σκαρφάλωσαν τοίχους για να μπορέσουν να πιάσουν αυτοί όλη την εξέδρα. Το “You’ll never take Longside” ακουγόταν με περηφάνια πολλές φορές, ήταν θέμα τιμής εκείνα τα χρόνια να κρατήσουν την εξέδρα τους. Ιστορίες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς δεν είχαμε θύματα, με τόσο κόσμο όρθιο να σπρώχνεται. Το ποδόσφαιρο άλλαξε. Σε άλλα πράγματα προς το καλύτερο (για την ασφάλεια), σε άλλα προς το χειρότερο (με τους “πλαστικούς” φιλάθλους). Οι αναμνήσεις όμως και η σύνδεση με την ιστορία κάθε ομάδας είναι αυτό που το κρατά ζωντανό και προσπαθεί να διατηρήσει αναλλοίωτη τη σχέση του οπαδού με την ομάδα.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #391 στις: Σαβ 18 Ιαν 2020 10:20 »


Liverpool – Manchester: Το ποδόσφαιρο είναι μόνο η αφορμή
Πέρα από το ποδοσφαιρικό υπόβαθρο της έχθρας ανάμεσα σε Liverpool και Manchester United, υπάρχει μια ολόκληρη προϊστορία που ενώνει και χωρίζει τις δύο μεγάλες πόλεις της Αγγλίας.

Ο αγώνας μεταξύ των δύο τιτάνων της Αγγλίας θεωρείται από πολλούς ως το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ντέρμπυ του κόσμου. Σύμφωνα με στοιχεία, είναι ο αγώνας που καλύπτεται από τα περισσότερα κανάλια παγκοσμίως, ενώ τον παρακολουθεί ο μεγαλύτερος αριθμός φιλάθλων στον πλανήτη. Τι υπάρχει όμως πέρα από το ποδόσφαιρο;

Liverpool και Manchester. Δύο πόλεις με κοινή ιστορία αλλά και  κοινό και αμφίδρομο μίσος. Δύο πόλεις που «αγαπούν» να μισούν η μια την άλλη. Με τόσα κοινά χαρακτηριστικά αλλά και τόσο διαφορετικές κουλτούρες.

Τις δύο πόλεις χώριζε ανέκαθεν μια απόσταση μόλις 35 μίλια (56 χιλιόμετρα). Είναι φυσικό, δύο μεγαλουπόλεις τόσο κοντά η μια στην άλλη να ανταγωνίζονται για την μεγαλύτερη ανάπτυξη και ανάδειξη εντός και εκτός των γεωγραφικών συνόρων. Το Manchester κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα ήταν η σημαντικότερη και πιο γνωστή πόλη του αγγλικού βορρά, κάτι που έμελλε να αλλάξει στα τέλη του ίδιου αιώνα με το Liverpool να εξελίσσεται σε λιμενική «αυτοκρατορία».



Έχοντας και οι δύο πόλεις σημαντική οικονομική δραστηριότητα, ξεχώριζαν η κάθε μια στον δικό της τομέα. Το πασίγνωστο λιμάνι του Liverpool ανθούσε. Τροφοδοτούσε όλες τις γύρω περιοχές με προϊόντα και απασχολούσε ένα μεγάλο κομμάτι του εργατικού δυναμικού. Οι εξαγωγές που γίνονταν μέσω του λιμανιού του, ουσιαστικά «ζούσαν» ολόκληρη την πόλη. Στον αντίποδα, το Manchester ήταν μεγάλο κέντρο παραγωγής και επεξεργασίας βαμβακιού και υφασμάτων. Τόσο σημαντική ήταν η παραγωγή υφασμάτων στην πόλη, που όπως επισημαίνει το BBC σε εκπομπή του, «λέγεται ότι το Manchester έντυνε το ένα τέταρτο του πλανήτη».

Οι δύο πόλεις που γνώρισαν τεράστια ανάπτυξη στην βιομηχανική εποχή, ήθελαν να έχουν τη δική τους εμπορική και οικονομική αυτάρκεια. Να ανεξαρτητοποιηθούν οικονομικά στο Βορρά χρησιμοποιώντας σύγχρονα και γρήγορα μέσα. Έτσι, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ένα αποφασιστικό βήμα, πρωτόγνωρο για τα βρετανικά δεδομένα: την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Liverpool-Manchester.

To «Liverpool-Manchester Railway» ήταν το πρώτο μέσο μαζικής μεταφοράς που χρησιμοποιούσε αποκλειστικά ατμομηχανές αντί άλογα. Ήταν διπλής κατεύθυνσης σε ολόκληρο το μήκος του, χρησιμοποιούσε σηματοδότες, είχε ολοκληρωμένο ημερήσιο πρόγραμμα διαδρομών και μετέφερε αλληλογραφία.

Οι μέχρι πρότινος μεταφορές γίνονταν είτε με άμαξες που τις έσερναν άλογα, είτε με οχήματα που συνδύαζαν ατμομηχανές και ιπποδύναμη, είτε μέσω ποταμόπλοιων – μεταφορές εξαιρετικά βραδυκίνητες.



Το έργο κοινής ωφέλειας που ένωνε τις δύο πόλεις και γνώρισε μεγάλη απήχηση διήρκησε μόλις 15 χρόνια, πριν αντικατασταθεί το 1845 από το Grand Junction Railway το οποίο την επόμενη χρονιά εγκατέστησε στο δίκτυο του μεταξύ άλλων το Λονδίνο και το Μπέρμινχαμ. Ήταν το τελευταίο κοινό έργο των δύο αντιμαχόμενων πόλεων.

Οι εξαγωγές βαμβακιού και υφασμάτων του Manchester αλλά και οι εισαγωγές τους, γίνονταν αποκλειστικά από το κοντινό λιμάνι του Liverpool.  Με το πέρασμα των χρόνων, οι «Mancunians» άρχισαν να δυσανασχετούν λόγω των «πολύ υψηλών φόρων»  που τους επέβαλλαν οι αρχές στο λιμάνι του Liverpool, για τις δραστηριότητες τους.

Οι δυσανασχετήσεις έφεραν αντιδράσεις και οι αντιδράσεις πράξεις. Οι κάτοικοι του Manchester δεν θα έμεναν με σταυρωμένα χέρια στην οικονομική αφαίμαξη που θεωρούσαν ότι υφίσταντο από τους γείτονες. Παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια τους, αποφάσισαν τη δημιουργία καναλιού για ποταμόπλοια που θα ένωνε απευθείας το Manchester, με την Ιρλανδική θάλασσα και τους εμπορικούς τους σταθμούς ανά την υφήλιο.

Μια κίνηση που προκάλεσε την οργή των κάτοικων του Liverpool αφού η υδάτινη γραμμή, ουσιαστικά προσπερνούσε την πόλη τους αψηφώντας το λιμάνι και έφερνε σε άμεση επαφή το Manchester με τους μέχρι τότε, αποκλειστικούς εταίρους του λιμανιού τους. Αυτό με τη σειρά του σήμαινε πτώση των εμπορικών δραστηριοτήτων των Scousers, μείωση των οικονομικών οφελών και ανεργία. Το κανάλι άνοιξε την πρωτοχρονιά του 1894 θέτοντας νοερά τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο πόλεων – γραμμή έχθρας που δεν έμελλε να σβήσει ποτέ.



Η ιστορία τα έφερε έτσι που η κόντρα μεταξύ των λιμενεργατών του Liverpool και των εργατών στους σιδηροδρόμους και την κλωστοϋφαντουργία του Manchester, να μεταφερθεί αμέσως και στο ποδόσφαιρο. Το πρώτο ραντεβού των δύο ποδοσφαιρικών ομάδων, ήρθε μόλις τρεις μήνες μετά το επίσημο άνοιγμα του Manchester Ship Canal, τον Απρίλιο του 1894.

Πέρα από την οικονομική και εμπορική χροιά στην αντιπαλότητα των δύο, υπάρχει και το πολιτισμικό υπόβαθρο. Όντας γνήσιοι αντίπαλοι που προσπαθούν να επιβληθούν ο ένας στον άλλο σε κάθε επίπεδο, η αντιπαλότητα μεταξύ Liverpool και Manchester μεταφέρθηκε και στον πολιτισμό.

Στο επίπεδο της μουσικής και οι δύο πόλεις «γέννησαν» μεγάλα ονόματα του στερεώματος. Από το Liverpool κατάγονται φυσικά οι θρυλικοί Beatles αλλά και άλλοι καλλιτέχνες που βοήθησαν την πόλη τους να κυριαρχήσει μουσικά στις δεκαετίες του 1960 και 1970, όπως οι Pacemakers, η Cilla Black και ο Frankie Vaughan. Γέννημα του Manchester αποτελούν οι Oasis, The Stone Roses και Happy Mondays που κυριάρχησαν μουσικά από πλευράς τους τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Το 2008 η έχθρα των δύο εφαπτόταν με το πεδίο του πολιτισμού και του ποδοσφαίρου. Ήταν η χρονιά που το Liverpool ονομάστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, «Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Κουλτούρας». Κάθε χρόνο η Ε.Ε. χρίζει δύο πόλεις της ως Πρωτεύουσες Κουλτούρας με βάση την πολιτιστική τους προσφορά και το 2008 ήταν η σειρά του Liverpool.



Γεγονός φυσικά που δεν θα περνούσε απαρατήρητο από τους Mancunians, που θέλοντας να εκμεταλλευτούν την κατάκτηση του πρωταθλήματος, του Community Shield και του Champions League από την ομάδα τους την ίδια χρονιά, ανάρτησαν ένα πανό στο γήπεδο τους γράφοντας «European Capital of Trophies – Manchester 08», θέλοντας έτσι να δείξουν το τί μετρά πραγματικά για αυτούς.

124 χρόνια πέρασαν από τη διάνοιξη του καναλιού εκείνου, που επισημοποίησε την διαμάχη ανάμεσα σε Liverpool και Manchester, αλλά και από το πρώτο ποδοσφαιρικό τους ραντεβού. 124 χρόνια που ένας μικρός ανεπίσημος εμφύλιος εντυπώσεων μαίνεται στο Νησί. Κι έτσι απ’ εκείνη τη μέρα, η αντιπαλότητα των δύο ανεπτυγμένων μεγαλουπόλεων μεταφέρθηκε από τους τομείς της βιομηχανίας, του εμπορίου, της οικονομίας και της κουλτούρας, σε ένα άλλο εντελώς διαφορετικό επίπεδο…
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #392 στις: Δευ 20 Ιαν 2020 21:48 »


Ο πιο δύσκολος αντίπαλος του Άντι Κόουλ

Φθινόπωρο 1996. Στο Άνφιλντ οι ρεζέρβες της Λίβερπουλ υποδέχονται τις αντίστοιχες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Παρ’ότι το γήπεδο είναι σχεδόν άδειο από κόσμο και στον αγωνιστικό χώρο υπάρχουν κατά κύριο λόγο πιτσιρίκια, που τα ονόματα τους δεν τα γνωρίζουν αρκετοί οπαδοί των δυο ομάδων, ένα παιχνίδι Λίβερπουλ-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν είναι ποτέ μια απλή υπόθεση. Ακόμα και στις αναμετρήσεις των αναπληρωματικών η ένταση και το πάθος δεν λείπουν.

Σε μια φάση στο δεύτερο ημίχρονο ο “δυναμικός αμυντικός” (όπως θα τον περιέγραφε κάθε δημοσιογράφος που έχει διαβάσει το ‘Μεγάλο εγχειρίδιο των ποδοσφαιρικών κλισέ’) Νιλ Ράντοκ θα προσπαθήσει να σταματήσει με έναν κάπως… άγαρμπο τρόπο τον Άντι Κόουλ και το κακό θα γίνει. Ο επιθετικός της Γιουνάιτεντ θα αποχωρήσει από το γήπεδο αρχικά με φορείο και στη συνέχεια με ασθενοφόρο και το ιατρικό πόρισμα που θα ακολουθήσει θα είναι τόσο σοκαριστικό που δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις: Κάταγμα και στα δυο πόδια!


Άντι Κόουλ και Νιλ Ράντοκ

Ο Άντι Κόουλ κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκείνη τη μέρα στο Άνφιλντ, να αντιμετωπίζει τα πιτσιρίκια της Λίβερπουλ. Ένα μόλις χρόνο πριν είχε σπάσει το ρεκόρ μεταγραφής για Βρετανό παίκτη, όταν παραχωρήθηκε από τη Νιούκαστλ στη Γιουνάιτεντ με αντάλλαγμα ένα ποσό που ξεπερνούσε τα 7 εκατομμύρια λίρες. Στα 25 του ο Άγγλος είχε φτιάξει για τα καλά το όνομα του σκοράροντας 68 φορές σε 84 παιχνίδια με τους ‘ανθρακωρύχους’, με κορυφαία σεζόν αυτή του 1993-94 όταν και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 34 γκολ!



Στο Μάντσεστερ όμως τα δεδομένα ήταν διαφορετικά. Παρά το καλό ξεκίνημα, ο Κόουλ ζορίστηκε ιδιαίτερα την πρώτη του ολοκληρωμένη σεζόν στο Όλντ Τράφορντ. Κάποιες μεγάλες χαμένες ευκαιρίες σε σημαντικά ματς του κόλλησαν την ταμπέλα του “χασογκόλη”, ένα στίγμα που στο ποδόσφαιρο πολλές φορές δεν φεύγει με τίποτα, ειδικά όταν συνδυάζεται με μια ατάκα όπως αυτή του Γκλεν Χοντλ που είχε πει πως “χρειάζεται 5 ευκαιρίες για να πετύχει ένα γκολ”.

Το καλοκαίρι του 1996 ο Άλεξ Φέργκιουσον έψαχνε τρόπο να τον αντικαταστήσει με τον Άλαν Σίρερ αλλά, ευτυχώς για τον Κόουλ, η Μπλάκμπερν προτίμησε να τον δώσει στη Νιούκαστλ. Ο Φέργκιουσον ξέμεινε με τον Κόουλ αλλά πριν προλάβει ο Άγγλος να το χαρεί, βρέθηκε στο κρεβάτι με πνευμονία. Κάπως έτσι, εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ τον βρήκε στο χόρτο του άδειου Άνφιλντ να προσπαθεί να ανακτήσει τη χαμένη, λόγω ασθένειας, φόρμα του, απέναντι στον πλέον ακατάλληλο γι’αυτό το σκοπό αντίπαλο. Ο Νιλ Ράντοκ δεν φημιζόταν ποτέ για τους λεπτούς του τρόπους και για να μην έχει κανένας καμία αμφιβολία γι’αυτό, σε μια προσπάθεια να κάνει χαβαλέ, δήλωσε αρκετά χρόνια μετά “Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήθελα να του σπάσω και τα δυο πόδια. Πήγαινα μόνο για το ένα”. Το παράδοξο είναι ότι ο Κόουλ δεν του κράτησε ποτέ κακία αφού πίστευε ακράδαντα πως στην πραγματικότητα δεν είχε καμία πρόθεση να τον τραυματίσει.



Ακόμα πιο περίεργο από αυτό είναι το γεγονός ότι ο Άγγλος κατάφερε να επιστρέψει στα γήπεδα τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς και να τελειώσει τη σεζόν με 8 γκολ. Το πιο σημαντικό εξ αυτών μπήκε τον Απρίλιο στο ίδιο ακριβώς γήπεδο που μερικούς μήνες πριν η καριέρα του είχε πιάσει πάτο. Η Γιουνάιτεντ επικράτησε με 3-1 της Λίβερπουλ εκτός έδρας με τον Κόουλ να πετυχαίνει το τελευταίο γκολ που χάριζε και μαθηματικά τον τίτλο στην ομάδα του Φέργκιουσον. Αυτό ήταν ένα από τα 11 γκολ που πέτυχε ο Κόουλ απέναντι στους ‘κόκκινους΄στη διάρκεια της καριέρας του. Μέχρι και σήμερα κανένας παίκτης δεν έχει πετύχει περισσότερα απέναντι στη Λίβερπουλ, στην εποχή της Πρέμιερ Λιγκ τουλάχιστον.

Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή στους περισσότερους. Με τον Άντι Κόουλ στην επίθεση η Γιουνάιτεντ κυριάρχησε τα επόμενα χρόνια στην Αγγλία αλλά και την Ευρώπη, φτάνοντας στο ιστορικό τρεμπλ του 1998-99. Η συνεργασία του στην επίθεση με τον Ντουάιτ Γιορκ ήταν τόσο πετυχημένη που ειδικά τη σεζόν του τρεμπλ δεν γινόταν να αναφερθείς στον έναν χωρίς να μπει με κάποιον τρόπο στην κουβέντα και ο άλλος. “Όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί, ήταν σαν να έχεις γνωρίσει μια ξεχωριστή γυναίκα και να την ερωτεύεσαι. Όλα έμοιαζαν σωστά. Όλοι σκεφτόταν ότι αν σταματήσουν τον Κόουλ και τον Γιορκ, θα σταματήσουν και τη Γιουνάιτεντ. Αλλά δεν μπορούσαν. Η αυτοπεποίθηση μας ήταν στα ύψη και πιστεύαμε ότι θα σκοράρουμε κάθε εβδομάδα. Αν ένας από εμάς δεν το έκανε, τότε το έκανε ο άλλος”.



Τα 52 γκολ που σημείωσαν εκείνη τη χρονιά λένε μόνο τη μισή αλήθεια, αφού ειδικά ο Κόουλ ήταν ο ορισμός του παίκτη-ορχήστρα, που μπορούσε να βοηθήσει σε πολλά διαφορετικά σημεία του γηπέδου, και επιθετικά και αμυντικά, με την ίδια άνεση με την οποία τελείωνε τις φάσεις. Τα στατιστικά του το επιβεβαιώνουν. Ο Άντι Κόουλ είναι ο 3ος σκόρερ στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ παρά το γεγονός ότι έχει σκοράρει μόνο μια φορά από πέναλτι (σε αντίθεση για παράδειγμα με τα 56 πέναλτι του σπουδαίου Άλαν Σίρερ) αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται και στην 12η θέση στον πίνακα των ασίστ, πάνω από αρκετούς χαρισματικούς μεσοεπιθετικούς που συνδύασαν την καριέρα τους με τις “πάσες-έτοιμα γκολ”.

&feature=emb_title

Αρκετά χρόνια μετά το τέλος της καριέρας του, ο Κόουλ ανακάλυψε πως εκείνοι οι μήνες του 1996, όταν χτυπήθηκε πρώτα από την πνευμονία και στο καπάκι από τις ακονισμένες τάπες του Ράντοκ, ήταν βόλτα στο πάρκο σε σύγκριση με αυτό που τον ‘χτύπησε’ το 2015. Σε ένα ταξίδι που έκανε στο Βιεντάμ για να προωθήσει το brand της Γιουνάιτεντ, προσεβλήθη από μια σοβαρή ασθένεια που προκάλεσε ζημιά στο νεφρό του. Μέσα στους επόμενους μήνες η κατάσταση του χειροτέρεψε και οι γιατροί του εξήγησαν πως πρέπει οπωσδήποτε να γίνει μεταμόσχευση νεφρού. Ένας ανεψιός του δέχτηκε να γίνει δότης και τον Απρίλιο του 2017 έγινε η επέμβαση. “Μετά την επέμβαση έπεσα σε κατάθλιψη γιατί είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθείς το τραύμα που έχεις βιώσει. Θυμάμαι να αδειάζω μια σακούλα με φάρμακα, να κλαίω και να σκέφτομαι ότι δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω να ζω έτσι από εδώ και πέρα”.

Τρία χρόνια έχουν περάσει από τότε και ο Άντι Κόουλ, στα 48 του πλέον, συνεχίζει να δίνει καθημερινά έναν αγώνα διαφορετικό από αυτούς που είχε συνηθίσει να δίνει. Αυτή τη φορά απέναντι του δεν έχει τα εγκληματικά τάκλιν των αντιπάλων ή την αμφισβήτηση των δημοσιογράφων και του κόσμου αλλά το ίδιο του το σώμα: “Ακόμα και σήμερα παλεύω σωματικά και νοητικά. Καμία μέρα δεν είναι ίδια με την άλλη καθώς με τα φάρμακα η ψυχολογία μου έχει συνεχώς σκαμπανεβάσματα. Μην ξεχνάτε ότι το νέο μου νεφρό είναι ουσιαστικά ξένο. Το σώμα μου του επιτίθεται, γι’αυτό παίρνω φάρμακα για να μην το επιτρέψω να κερδίσει. Όλοι μου λένε να παραμείνω θετικός αλλά δεν ξέρεις πόσο θα αντέξει τελικά το νεφρό. Μπορεί να κρατήσει 5-10 χρόνια αλλά μπορεί και να σου βγάλει πρόβλημα αύριο. Κάθε μέρα πορεύεσαι προς το άγνωστο. Προσπαθώ να σκεφτώ ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα αυτή τη χρονιά. Αυτή η μάχη είναι η πιο δύσκολη της ζωής μου αλλά πρέπει να δοθεί”.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #393 στις: Πεμ 23 Ιαν 2020 00:27 »
καυλα... :pashat:
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος chilly

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.778
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #394 στις: Πεμ 23 Ιαν 2020 15:06 »

φορεβερ

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #395 στις: Πεμ 23 Ιαν 2020 20:43 »
https://www.bwsportsart.com/. ... επειδή έχω ένα μικρό Αλτσχάιμερ λόγω ηλικίας, κ δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναβάλει.... :pashat:
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος ΠΑΣΟΛΕΣ

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.020
  • Η αρχή του τέλους ... ή ... το τέλος της αρχής;
    • Προφίλ
    • Δεσποτάτο της Ηπείρου
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #396 στις: Κυρ 26 Ιαν 2020 13:45 »
https://youtu.be/tQfRb_YKP7A

Το χορτάρι των Ζωσιμάδων έχει αφήσει ιστορία...

Οταν είδα εκείνο το σημείο όπου μας προσβάλλει ουσιαστικα... δεν κρατήθηκα και έγραψα σχόλιο από κάτω και επίσης έκανα απεγγραφή από το κάναλι του!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #397 στις: Κυρ 26 Ιαν 2020 13:59 »
https://youtu.be/tQfRb_YKP7A

Το χορτάρι των Ζωσιμάδων έχει αφήσει ιστορία...

Οταν είδα εκείνο το σημείο όπου μας προσβάλλει ουσιαστικα... δεν κρατήθηκα και έγραψα σχόλιο από κάτω και επίσης έκανα απεγγραφή από το κάναλι του!
Δεν φταίει αυτός.Κάποιοι άλλοι του δίνουν το δικαίωμα γιατί κάθε λίγο και λιγάκι υπάρχει πρόβλημα.Έχει φτιαχτεί 3-4-5 φορές από την εποχή του Κούγια και πάλι πρόβλημα έχει.Λεφτά μέχρι να βάλεις και θέρμανση και τα πάντα όλα κάτω από το χορτάρι.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.162
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #398 στις: Σαβ 01 Φεβ 2020 19:46 »
Στo 'Life on Mars' ένας αστυνομικός ξυπνάει στο 1973 και αντιμετωπίζει υποθέσεις της εποχής εκείνης. Ανάμεσα σ'αυτές βρίσκεται και η δολοφονία ενός οπαδού της Γιουνάιτεντ, σ'ένα επεισόδιο που ασχολείται σε μεγάλο βαθμό με την οπαδική κουλτούρα του Μάντσεστερ των 70s.


Δεν ξέρουμε τίποτα για το ποδόσφαιρο

Σε ένα από τα πρώτα επεισόδια του ‘Life on Mars‘, μιας πολύ καλής αγγλικής αστυνομικής σειράς του BBC1, που ακολουθεί τη ζωή ενός αστυνομικού του Μάντσεστερ του 2006 που μετά από ένα ατύχημα ξυπνάει σαν αστυνομικός του 1973, το τμήμα του πρωταγωνιστή αναλαμβάνει την εξιχνίαση μιας δολοφονίας ενός οπαδού της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Το επεισόδιο ολόκληρο αποτελεί μια ιδανική ευκαιρία για να παρακολουθήσει κάποιος από διαφορετικές οπτικές (χαρακτηριστική είναι η ατάκα του επιθεωρητή του ήρωα και οπαδού της Σίτυ όταν ανακαλύπτουν δίπλα στο πτώμα ένα κασκόλ των ‘κόκκινων’ της πόλης: “Τουλάχιστον όποιος το έκανε είχε ένα καλό κίνητρο”) την οπαδική ζωή του Μάντσεστερ εκείνης της εποχής, να απολαύσει το ξέσπασμα του πρωταγωνιστή προς τον φανατισμένο οπαδό-ύποπτο…

Sam Tyler: Δεν ξέρεις τίποτα για το ποδόσφαιρο. Συνήθιζα να πηγαίνω στο γήπεδο με τον πατέρα μου. Οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ και της Σίτι περπατούσαν δίπλα-δίπλα. Ο γείτονας μας είχε μια σημαία της Σίτι κρεμασμένη στο παράθυρο του. Τα παιδιά έπαιζαν μαζί στο δρόμο – κόκκινοι και μπλε. Μετά όμως εμφανίστηκαν τύποι σαν εσένα και ουσιαστικά μας πήραν το ποδόσφαιρο.
Pete Bond: Μια καλή γροθιά είναι μέρος του αγώνα. Όλα είναι θέμα τιμής. Να είσαι περήφανος για την ομάδα σου. Να είσαι ο καλύτερος παντού.
Sam Tyler: Όχι, δεν είναι έτσι. Έτσι ξεκινάει και μετά όλα ξεφεύγουν. Μετά όλα καταλήγουν στο μίσος και τίποτα δεν έχει σχέση με το ποδόσφαιρο πια. Υπάρχουν μόνο συμμορίες και λεχρίτες σαν κι εσένα, που ανταγωνίζονται στο ποιος θα προκαλέσει τα περισσότερα προβλήματα. Και μετά για να το αντιμετωπίσουμε υπερβάλλουμε, και στήνουμε περιμετρικούς φράχτες και συμπεριφερόμαστε σε όλους τους οπαδούς σαν να είναι ζώα. Και μετά τι; Πόσος καιρός μας μένει μέχρι να συμβεί κάτι, ε; Πόσος καιρός μέχρι να γίνει κάτι τρομερό και να αρχίσουμε να κουβαλάμε πτώματα;

…και στο τέλος να συγκρίνει με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, όπως αυτή απεικονίζεται χαρακτηριστικότατα στην εκπληκτική – για τα ελληνικά δεδομένα – φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν λίγες μέρες κατά την προσέλευση των οπαδών στο Γουέμπλει, λίγο πριν από τον ημιτελικό του κυπέλλου Αγγλίας μεταξύ των δυο μισητών αντιπάλων της πόλης.




(Photograph: Tom Jenkins / Observer)
sombrero.gr


Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.696
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #399 στις: Σαβ 01 Φεβ 2020 22:16 »
Από τις καλύτερες σειρές που έχει γυρίσει το BBC....ο πρώτος κύκλος καταπληκτικός,να σημειωθεί ότι κάθε επεισόδιο έχει μουσική επένδυση από τα πιο γνωστά κομμάτια της εποχής....ο δεύτερος κύκλος,μάλλον "παράξενος",όπως άλλωστε κ το φινάλε... αξίζει να το δεις πάντως, έτσι κ αλλιώς....
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro