Αποστολέας Θέμα: Για τους εραστές του Αγγλικού.....  (Αναγνώστηκε 61277 φορές)

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #475 στις: Κυρ 30 Αύγ 2020 21:08 »
Το πέταλο των σκληροπυρηνικών οπαδών της Μπράιτον παρακολουθεί ένα ματς με την Κρίσταλ Πάλας. Μια εκπληκτική φωτογραφία τραβηγμένη ακριβώς 100 χρόνια πριν!

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #476 στις: Πεμ 03 Σεπ 2020 21:35 »
Ένα βίντεο διαμάντι από το Γουίγκαν-Σάντερλαντ του 1988: Το λασπωμένο πέταλο, οι θεούληδες οπαδοί των φιλοξενούμενων που κουτρουβαλάνε, τα σχόλια του σπίκερ, τα πανηγύρια στο γκολ, η αντίδραση της κερκίδας στο τάκλιν-μακροβούτι. Έπος από την αρχή ως το τέλος. Έπος!
https://el-gr.facebook.com/sombrerogr/videos/314516149628481/
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.886
    • Προφίλ
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #478 στις: Παρ 09 Οκτ 2020 22:42 »
Ήταν Οκτώβριος 1973 όταν ξεκίνησε ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ μεταξύ του Ισραήλ και ενός συνασπισμού αραβικών κρατών. Το εμπάργκο στο πετρέλαιο που ακολούθησε προκάλεσε ενεργειακή κρίση σε κάποιες χώρες, ανάμεσα τους και η Αγγλία. Για να μειωθεί η κατανάλωση ρεύματος τα βραδινά παιχνίδια απαγορεύτηκαν. Μιας και οι μέρες αγώνων ως τότε ήταν η Τετάρτη και το Σάββατο, η αλλαγή ώρας προκάλεσε μείωση της προσέλευσης, αφού ο κόσμος ήταν στις δουλειές του. Η λύση που προτάθηκε ήταν να γίνονται οι αγώνες την Κυριακή, μια σκέψη που ως τότε φαινόταν αδιανόητη αφού ήταν, βάσει νόμου, ιερή μέρα. Παρά τις αντιδράσεις αρκετών η πρόταση τελικά πέρασε και τα γήπεδα άνοιξαν τις πόρτες τους και την Κυριακή.


Στη φωτογραφία βλέπουμε πως ήταν το Στάμφορντ Μπριτζ το 1973.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το θέμα:

How war in the Middle East changed English football
https://sportslens.com/how-war-in-the-middle-east-changed-english-football/214930/
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #479 στις: Τετ 14 Οκτ 2020 21:11 »
Σε μια αδιανόητη, για τα ελληνικά δεδομένα, κίνηση προέβησαν εχθές οι οπαδοί των 'Big 6' της Αγγλίας. Οι φίλοι των Γιουνάιτεντ, Σίτι, Λίβερπουλ, Άρσεναλ, Τσέλσι και Τότεναμ εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση στην οποία αντιδρούν στο 'Project Big Picture' που, μεταξύ άλλων, θα επιτρέπει στις μεγάλες ομάδες να αποφασίζουν μόνες τους για όλα τα θέματα που αφορούν την Πρέμιερ Λιγκ. Στην ανακοίνωση, που ουσιαστικά στρέφεται εναντίον των διοικήσεων των ομάδων τους, οι οπαδοί γράφουν: "Το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί με λογικές απομόνωσης. Eίναι μια οικογένεια. Απαιτεί ένα δίκαιο καταμερισμό των πόρων ώστε το πρωτάθλημα να είναι ανταγωνιστικό και οι μικρότερες κατηγορίες να ευημερούν."

Περισσότερα για το Big Picture μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
https://www.skysports.com/football/news/11095/12102347/project-big-picture-q-a-all-you-need-to-know-about-premier-league-shake-up-proposal
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #480 στις: Παρ 23 Οκτ 2020 16:19 »
Η αγγλική κυβέρνηση ψήφισε εχθές τη διακοπή των δωρεάν γευμάτων στους μαθητές την περίοδο που τα σχολεία είναι κλειστά. Με πρωτοβουλία του Μάρκους Ράσφορντ όμως, που ταυτόχρονα πιέζει τους βουλευτές να επανεξετάσουν την απόφαση τους, εκατοντάδες επιχειρήσεις από όλη τη χώρα ανακοίνωσαν πως στο διάστημα των διακοπών θα διαθέσουν αυτές δωρεάν φαγητό στα παιδιά που το έχουν ανάγκη. Στη δήλωση του ο 22χρονος απαντάει και στους... κλασικούς γνωστούς-άγνωστους που του σχολίασαν "άσε την πολιτική και ασχολήσου μόνο με το ποδόσφαιρο": "Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι ανθρωπισμός. Τα παιδιά δεν είναι απλά ένα ακόμα στατιστικό. Και όσο δεν έχουν αυτά φωνή, θα έχουν τη δική μου. Σας το υπόσχομαι αυτό."

Το σημερινό timeline του στο τουίτερ, όπου εδώ και ώρες προωθεί μια-μια τις ανακοινώσεις μικρών και μεγάλων καταστημάτων από όλη τη χώρα είναι απλά εκπληκτικό: https://twitter.com/MarcusRashford
El sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #481 στις: Κυρ 25 Οκτ 2020 17:35 »
Συνεχίζονται στην Αγγλία οι αντιδράσεις των οπαδών στην απόφαση της Πρέμιερ Λιγκ να χρεώνει για κάθε παιχνίδι της 15 λίρες, σε μια εποχή που ο κόσμος δεν μπορεί να πάει στο γήπεδο. Μετά τους φίλους της Νιούκαστλ και οι οπαδοί των Λιντς και Λίβερπουλ προχώρησαν σε µποϊκοτάζ της PPV μετάδοσης των αγώνων των ομάδων τους και επέλεξαν να δώσουν τα λεφτά αυτά στις τοπικές τράπεζες τροφίμων. Έτσι μέσα σε λίγες ώρες, οι φίλοι της Λιντς συγκέντρωσαν πάνω από 40.000 λίρες και αυτοί της Λίβερπουλ πάνω από 110.000!
El sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #482 στις: Τετ 28 Οκτ 2020 23:04 »


Η γέννηση του γυναικείου ποδοσφαίρου και ο αγώνας για την γυναικεία ψήφο

Είναι γεγονός ότι το γυναικείο ποδόσφαιρο, παγκοσμίως, άργησε αρκετά να αναπτυχθεί σε σχέση με το ανδρικό και δυστυχώς μέχρι και σήμερα τα περισσότερα, αν όχι όλα, γυναικεία πρωταθλήματα δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν στο επίπεδο των ανδρικών. Ωστόσο η πρώτη γυναικεία ομάδα στον κόσμο, ήταν η Mrs Graham’s XI, η οποία δημιουργήθηκε στο Εδιμβούργο της Σκωτίας το 1881 από την σουφραζέτα Helen Matthews.
 

Στα τέλη της Βικτωριανής εποχής, η καθημερινότητα των γυναικών ήταν εντελώς διαφορετική από αυτή που είναι σήμερα. Οι γυναίκες δεν είχαν αρκετά από τα δικαιώματα τα οποία σήμερα θεωρούνται αυτονόητα, όπως αυτό της ψήφου και της γενικότερης ενασχόλησης τους με την πολιτική, δικαιώματα στα οποία επικεντρώθηκαν και έδωσαν σκληρή μάχη για να αποκτήσουν οι ακτιβίστριες της οργάνωσης «Women’s social and politician union» (Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών) ή όπως είναι ευρέως γνωστές, οι «Σουφραζέτες».

Η οργάνωση συγκροτήθηκε το 1903 από μια αστή της εποχής, την Emmeline Pankhurst, κάτοικο της πόλης του Μάντσεστερ και ήταν γνωστές για τις ακραίες τους μεθόδους, όπως το να σπάνε βιτρίνες και το να βάζουν βόμβες. Ο όρος «suffragettes» πρωτοεμφανίστηκε το 1906 σε ένα υποτιμητικό σχόλιο της Daily Mail για τα μέλη της οργάνωσης και προέρχεται από την λέξη «suffragist» (υπέρμαχος της γυναικείας ψήφου). Με αυτό τον τρόπο η εφημερίδα πρακτικά ταύτισε τα μέλη της «Women’s social and politician union» με τις υπόλοιπες οργανώσεις που σε αντίθεση με την ένωση, μάχονταν ειρηνικά από την δεκαετία του 1870 για το δικαίωμα της γυναικείας ψήφου και χρησιμοποιούταν για αυτές ο όρος «suffragists». Ωστόσο, το «σουφραζέτα» δεν θεωρείται πλέον υποτιμητικό!



To 1881 λοιπόν, μια Σκωτσέζα σουφραζέτα, η Helen Graham Matthews, έχοντας παρακολουθήσει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Σκωτίας και της Αγγλίας στο The Oval του Λονδίνου, αποφάσισε να ιδρύσει μια γυναικεία εθνική ομάδα της Σκωτίας. Έτσι, χρησιμοποιώντας, για λόγους ασφαλείας, το ψευδώνυμο «Mrs Graham», ίδρυσε την Mrs Graham’s XI, την πρώτη γυναικεία ομάδα παγκοσμίως, στην οποία αγωνίστηκε και η ίδια ως τερματοφύλακας. Στις 9 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, ο νεοσύστατος σύλλογος, έδωσε τον πρώτο του αγώνα, τον οποίο και κέρδισε με 3-0, στο Εδιμβούργο και συγκεκριμένα στο Easter Road Stadium, την σημερινή έδρα της Hibernian, με κοινό που ξεπερνούσε τα χίλια άτομα! Ο αγώνας μέτρησε ως διεθνής αγώνας μεταξύ Σκωτίας και Αγγλίας και ήταν ουσιαστικά η πρώτη φορά που το ποδόσφαιρο χρησιμοποιήθηκε για να περάσει, το μήνυμα της ισότητας μεταξύ των δύο φύλων.

Δύο εβδομάδες αργότερα και συγκεκριμένα στις 20 Μαΐου, οι δύο ομάδες ξαναήρθαν αντιμέτωπες, αυτή τη φορά στο Shawfield Stadium στη Γλασκώβη και με κοινό που ξεπερνούσε τους πέντε χιλιάδες θεατές! Δυστυχώς αυτός ο αγώνας έμελλε να μην έχει αίσιο τέλος, μιας και τα πράγματα οδηγήθηκαν πολύ γρήγορα στα άκρα. Το πλήθος άρχισε να φωνάζει, απευθυνόμενο στην αρχηγό της αγγλικής ομάδας που ήταν γνωστή με το ψευδώνυμο Nettie Honeyball (το πραγματικό της όνομα παραμένει άγνωστο μέχρι σήμερα, ωστόσο εικάζεται ότι λεγόταν Mary Hutson) και στο 55ο λεπτό που οι Σκωτσέζες είχαν πάρει τον έλεγχο του παιχνιδιού, το κοινό εισέβαλλε στον αγωνιστικό χώρο, αναγκάζοντας τις παίκτριες των δύο ομάδων να αποχωρήσουν και τον αγώνα να διακοπεί.



Το συμβάν αυτό οδήγησε τις σκωτσέζικες αρχές να μην επιτρέψουν να διεξαχθεί ένας νέος αγώνας που είχε ήδη κανονιστεί μεταξύ των δύο ομάδων, αυτή τη φορά στο Κιλμάρνοκ. Ωστόσο, μια ημέρα μετά το παιχνίδι στο οποίο προκλήθηκαν οι ταραχές, η Βασίλισσα Βικτώρια υπέγραψε νομοσχέδιο που επέτρεπε στις γυναίκες της Σκωτίας να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στις επερχόμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, γεγονός που σημαίνει ότι παρά την απαγόρευση για την διεξαγωγή άλλου γυναικείου αγώνα στην χώρα, κατάφεραν να περάσουν το μήνυμα που ήθελαν.

Μην έχοντας σκοπό να υποκύψουν στην απαγόρευση του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Σκωτία, η Mrs Graham και η Nettie Honeyball, αποφάσισαν να μεταφερθούν στην Αγγλία και να ιδρύσουν μια νέα ομάδα με την ονομασία «The Lady Footballers». Το 1894  Honeyball με την υποστήριξη της συγγραφέως, πολεμικής ανταποκρίτριας και επίσης φεμινίστριας της εποχής Λαίδης Florence Dixie, αποχώρησε από την Lady Footballers έτσι ώστε να ιδρύσουν μαζί την British Ladies’ Football Club. Για να καταφέρει να στελεχώσει την ομάδα, η Αγγλίδα ποδοσφαιρίστρια άρχισε να δημοσιεύει αγγελίες στις οποίες ανταποκρίθηκαν τριάντα γυναίκες, προερχόμενες κατά κύριο λόγο από την μεσαία τάξη.



Έτσι, το 1895, οι British Ladies έπαιξαν τον πρώτο τους αγώνα, καταφέρνοντας μάλιστα να μαζέψουν πάνω από δώδεκα χιλιάδες οπαδούς. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι στην ομάδα αγωνίστηκε και η πρώτη μαύρη Βρετανή ποδοσφαιρίστρια, Emma Clarke! Η Mrs Graham αποχώρησε από την Lady Footballers το 1896 και αποφάσισε να επανιδρύσει την Mrs Graham’s XI και να αρχίσει να περιοδεύει στην Σκωτία και να παίζει αγώνες κόντρα στις ανδρικές ομάδες της χώρας! Στην ομάδα της σύντομα εντάχθηκε και η Emma Clarke, μόλις έναν χρόνο μετά το ντεμπούτο της με την British Ladies’ Football Club.

Ύστερα από χρόνια συνεχιζόμενων προσπαθειών, το κίνημα των «suffragists», είδε τους κόπους του να δικαιώνονται στις 21 Νοεμβρίου του 1918, όπου δόθηκε επίσημα στις γυναίκες του Ηνωμένου Βασιλείου, η ελευθερία να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.  Μπορεί κάποιες από τις αθλήτριες των πρώτων ποδοσφαιρικών ομάδων του Ηνωμένου Βασιλείου να μην βρίσκονταν πλέον στην ζωή για να πανηγυρίσουν την ιστορική αυτή νίκη του γυναικείου φύλου απέναντι στην ανισότητα και την χλεύη που ανεχόντουσαν για χρόνια, ωστόσο άφησαν παρακαταθήκη το γυναικείο ποδόσφαιρο και την δυνατότητα του να μπορεί και το γυναικείο φύλο να εκφραστεί μέσα από δημοφιλέστερο άθλημα του κόσμου!

Συντάκτης: Γιώργος Δρακόπουλος
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #483 στις: Τετ 28 Οκτ 2020 23:14 »


Όταν ο Cantona έγινε μέτοχος της Bath City

Το 2015 πραγματοποιήθηκε στην πόλη του Μπαθ μια προσπάθεια από τον σπουδαίο σκηνοθέτη, Ken Loach, για να περάσει η ομάδα της πόλης, Bath City, στα χέρια των οπαδών της και να σωθεί από την χρεοκωπία. Στην προσπάθεια αυτή συνέβαλλε και ένας καλός φίλος του Βρετανού κινηματογραφιστή, ο θρύλος της Manchester United και πλέον συνάδελφος του Loach, Eric Cantona.
 

Η Bath City εδρεύει στην ομώνυμη πόλη της κομητείας του Σόμερσετ και έχοντας ιδρυθεί το 1889, στα τέλη της Βικτωριανής εποχής, μετράει 131 χρόνια παρουσίας στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Σε αυτήν την μακρά ιστορία έχει καταφέρει να είναι μια από τις δυνατές ομάδες των χαμηλών κατηγοριών της Αγγλίας, έχοντας φτάσει μέχρι και την National League South, μόλις δύο κατηγορίες κάτω από την League Two, όπου αγωνίζεται και σήμερα, διεκδικώντας δυναμικά την άνοδο. Εκτός από το πρωτάθλημα, οι «Romans» διαθέτουν ένα αξιόλογο ιστορικό και στο FA Cup, έχοντας φτάσει στον 3ο γύρο έξι φορές και στα πλαίσια του οποίου έχουν καταφέρει να κερδίσουν ομάδες όπως οι Crystal Palace, Cardiff City και Millwall.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Bath City έγινε αποδεκτή στην προσωρινή Division Two Northern Division, την τότε δεύτερη κατηγορία της Αγγλίας, όπου έπαιξε με ομάδες όπως η Liverpool, η Manchester United, η Everton, η Aston Villa, η Manchester City και η Newcastle, καταφέρνοντας μάλιστα να στεφθεί πρωταθλήτρια (!), γεγονός που κάνει τους «Romans» την μόνη ημι-επαγγελματική ομάδα της χώρας που έχει κατακτήσει ποτέ τρόπαιο της Football League. Μέσα στα χρόνια, έχουν φορέσει την ασπρόμαυρη φανέλα σπουδαίοι παίκτες, μεταξύ των οποίων και ο θρύλος της Blackpool, Stan Mortensen, ο οποίος με τους «Seasiders», κατάφερε στον τελικό του FA Cup το 1953 κόντρα στην Bolton να γράψει ιστορία, κάνοντας το πρώτο χατ-τρικ σε τελικό της παλαιότερης διοργάνωσης της χώρας στο Wembley και χαρίζοντας έτσι το τρόπαιο στην ομάδα του.



Επίσης, ο Mortensen είναι ο πρώτος παίκτης που σκόραρε ποτέ για την εθνική ομάδα της Αγγλίας σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Από τους σπουδαιότερους παίκτες που πέρασαν από την Bath City ήταν και ο θρύλος της Manchester City, Tony Book, ο οποίος υπήρξε αρχηγός των «Citizens» και μετέπειτα προπονητής τους. Στο Twerton Park «φιλοξενήθηκαν» ακόμα ο Bobby Zamora, μετέπειτα παίκτης της Brighton & Hove Albion, της Tottenham και της West Ham, ο Alan Skirton που φόρεσε την φανέλα της Arsenal, καθώς επίσης και ο Charlie Fleming που μετακόμισε στο Μπαθ από την Sunderland.

Με τα χρόνια, η Bath City άρχισε να έχει χρέη τα οποία μέχρι και σήμερα έχουν φτάσει τις 1 εκατομμύριο στερλίνες, ποσό που αν και πιθανόν να ακούγεται μικρό για μια ομάδα ποδοσφαίρου, στη πραγματικότητα είναι αρκετά μεγάλο για τα δεδομένα του συλλόγου. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει διάφορες προσπάθειες για να βοηθηθεί η ομάδα από τους οπαδούς της. Μια από αυτές τις προσπάθειες ξεκίνησε το 2015 με επικεφαλής τον ίσως διασημότερο οπαδό των «Romans», τον γνωστό Βρετανό σκηνοθέτη, Ken Loach. Η αγάπη του 84χρονου για τον σύλλογο ξεκινάει στο μακρινό 1974, όταν και μετακόμισε στην πόλη του Μπαθ, όντας μέχρι τότε οπαδός της ομάδας της γενέτειρας του, Nuneaton Borough FC, αλλά και της Fulham.



Όλα άλλαξαν, όταν έχοντας απογοητευτεί με την δεύτερη, άρχισε να πηγαίνει με τα παιδιά του στους αγώνες της Bath City και εκεί γοητεύτηκε με τη νοοτροπία της ομάδας και των οπαδών της. Σε συνέντευξη του στο Bath Magazine ανέφερε ότι: «Αυτό που είναι πολύ ιδιαίτερο με την City, είναι ότι είστε πολύ συνδεδεμένοι με τον σύλλογο. Οι μπαμπάδες φέρνουν τα παιδιά τους, οι παππούδες τα εγγόνια τους και τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να συνοδεύσουν τους παίκτες στο γήπεδο. Υπάρχει το craic (=η ευχάριστη κουβέντα) στις βεράντες και δημιουργείτε μια αίσθηση που λείπει πλέον από τα μεγάλα clubs».

Βλέποντας την ομάδα που τόσο αγάπησε να αντιμετωπίζει πρόβλημα με τα χρέη τα τελευταία χρόνια, ο Loach, μαζί με άλλους οπαδούς των «Romans», αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια καμπάνια, προκειμένου να μαζέψουν από 750,000 μέχρι 1,250,000 στερλίνες και να εξαγοράσουν τον σύλλογο και να προσπαθήσουν να τον βγάλουν από την δυσμενή θέση στην οποία βρίσκεται. Φυσικά για μια κίνηση σαν αυτή ο Βρετανός σκηνοθέτης έπρεπε να χρησιμοποιήσει κάποιες από τις γνωριμίες του. Έτσι, αποφάσισε να απευθυνθεί σε έναν καλό του φίλο με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στην ταινία «Looking for Eric», την οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος.



Όπως φαντάζεστε αυτός ο «Eric» δεν ήταν άλλος από τον θρύλο της Manchester United, Eric Cantona, ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη του Μπαθ και τις εγκαταστάσεις της ομάδας και προχώρησε στη συμβολική αγορά μιας μετοχής της ομάδας! Εκτός από την αγορά αυτή, ο Γάλλος αστέρας τράβηξε και ένα βίντεο μερικών δευτερολέπτων στο οποίο ενθάρρυνε τον κόσμο να αγοράσει και αυτός μετοχές για να την βοηθήσει. «Είναι μεγάλη πρόκληση το να μαζέψουμε τα λεφτά, όμως μην φοβάστε», φαίνεται να λέει στο βίντεο. «Είναι ένας σπουδαίος σύλλογος, το είδα με τα μάτια μου. Τώρα μπορούμε να τον κάνουμε ακόμα πιο σπουδαίο».

Εκτός από τον Cantona όμως, ο Loach απευθύνθηκε και σε έναν ακόμα γνωστό του, ο οποίος είχε παρόμοια εμπειρία μερικά χρόνια πριν, μιας και πρόκειται για έναν από τους εμπνευστές της FC United of Manchester, τον Andy Walsh. Αυτός επισκέφθηκε το Μπαθ μετά από παράκληση του Loach και εξήγησε στους οπαδούς των «Romans» την ιδέα και το γιατί είναι ανάγκη να περάσει ο σύλλογος στα χέρια του κόσμου και το κατάφερε! Δύο χρόνια μετά την εκκίνηση της εκστρατείας είχαν μαζευτεί πάνω 350,000 στερλίνες από περίπου 600 φίλους της ομάδας και η συμμετοχή του κόσμου αυξήθηκε κατά 40%.



Ωστόσο το έλλειμμα συνεχίζει να υπάρχει και τα χρέη της συνεχώς ανεβαίνουν, έτσι η ομάδα έχει αρχίσει να αναζητά τα τελευταία χρόνια και άλλες πηγές εσόδων, όπως το CrossFit Bath, ένα γυμναστήριο που στεγάζεται στο Twerton Park, την έδρα της Bath City, καθώς επίσης και με γνωστή ιστοσελίδα αγοραπωλησιών αυτοκινήτων, η οποία έχει βρει κι αυτή «σπίτι» στο ποδοσφαιρικό γήπεδο. Συν τοις άλλοις ο σύλλογος έχει ξεκινήσει μια συνεργασία με την επενδυτική εταιρεία Greenacre Capital, προκειμένου να βρουν μαζί έναν τρόπο για να αναγεννήσουν τον κεντρικό δρόμο του Τουέρτον. Πράγμα το οποίο θα ωφελήσει όχι μόνο την ομάδα, αλλά ολόκληρο το προάστιο, οι κάτοικοι του οποίου τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουν καθημερινά την παρακμή της κατά τα άλλα πλούσιας περιοχής του Μπαθ.

Στις αρχές του 2020, ο 84χρονος σκηνοθέτης, σε συνεργασία με τους «Romans» ξεκίνησαν να προσφέρουν στους κατοίκους του Τουέρτον και του Γουάιτγουεϊ, μιας εξίσου παρηκμασμένης περιοχής του Μπαθ, την δυνατότητα να συμβουλευτούν μια ομάδα ειδικών για την διαχείριση των χρεών τους, αποδεικνύοντας έμπρακτα στους οπαδούς της ότι ορθα έπραξαν όταν την ενίσχυσαν οικονομικά μιας και δεν πρόκειται για έναν σύλλογο αποκομμένο από την κοινότητα, αλλά για ένα ενεργό «μέλος» της που αντιλαμβάνεται τα προβλήματα των κατοίκων και προσπαθεί να βρει λύσεις σε αυτά.



Φυσικά ο Loach δεν ήταν -και ούτε είναι- μόνος του σε όλη αυτή την προσπάθεια, που κάνει για να βοηθήσει την ομάδα, που τόσο αγάπησε μέσα στα χρόνια. Στο πλευρό του βρίσκονται και οι υπόλοιποι πιστοί φίλαθλοι της, οι οποίοι σε μια πόλη που φημίζεται για την εμπορική ομάδα του ράγκμπι, αυτοί επιλέγουν να στηρίζουν την άσημη ποδοσφαιρική «έκδοσή» της, η οποία μπορεί να μην έχει παρόμοια οικονομική άνεση, έχει όμως την σύνδεση με τους κατοίκους της πόλης, στους οποίους προσφέρει σε κάθε αγωνιστική το αίσθημα μιας μεγάλης οικογένειας, ένα αίσθημα το οποίο δεν μπορεί να εξαγοραστεί από κανέναν χορηγό!

Συντάκτης: Γιώργος Δρακόπουλος
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #484 στις: Δευ 09 Νοέ 2020 21:19 »


When life gives you lemons…

…η συνέχεια της ρήσης είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας. Δυστυχώς, για μερικούς ανθρώπους όμως, οι τραγικές καταστάσεις που έφερε μπροστά τους η ζωή, αποδείχθηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια, ενώ για άλλους, αποτέλεσαν το έναυσμα και την κινητήριο δύναμη στο δρόμο τους προς το μεγαλείο. Παρακάτω, παρουσιάζουμε την τραγική ιστορία του Adrian Doherty, που έφτασε κοντά στο να πραγματοποιήσει το -για πολλούς- όνειρο ζωής να αγωνιστεί με τη φανέλα της Manchester United, πριν αυτό γίνει ο απόλυτος εφιάλτης.
 

«Football’s lost genius», όπως είχε χαρακτηριστεί, από τα 14 του μόλις χρόνια ο Βορειοϊρλανδός εξτρέμ είχε εκπλήξει τους πάντες, όντας μέλος του ξακουστής «Class of ’92», με τον Sir Alex Ferguson να φημολογείται πως χρειάστηκε μόλις 15 λεπτά για να εισηγηθεί στους διοικούντες της Manchester United να του προσφέρουν το πρώτο του ημι-επαγγελματικό συμβόλαιο, δίπλα σε ονόματα όπως οι αδελφοί Neville, o Paul Scholes, o Ryan Giggs και ο David Beckham. Ο μικρός δεν άργησε να αποδείξει τις ικανότητές του, με τον Gary Neville, να δηλώνει χρόνια αργότερα πως «ήταν από άλλο πλανήτη».

Kι ενώ το μέλλον φάνταζε να ανοίγεται μπροστά του λαμπρό, ο ίδιος δεν έμοιαζε να συγκινείται από τον κόσμο του ποδοσφαίρου, τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό με αυτούς που τον παρακολουθούσαν να αγωνίζεται. Προτιμούσε να δωρίζει τα εισιτήρια που δικαιούτο για το Old Trafford και να διασκεδάζει σε pubs των περιχώρων του Μάντσεστερ, ενώ σπανίως ακολουθούσε τους συμπαίκτες του στις εξόδους σε κοσμικά μέρη. Τα ενδιαφέροντά του στρέφονταν περισσότερο γύρω από την ποίηση και τη μουσική, με τον ίδιο να παίζει κιθάρα σε εξαιρετικό επίπεδο και να πραγματοποιεί ζωντανές εμφανίσεις σε underground στέκια με τη μπάντα του!



Οι συνήθεις σε τέτοιες περιπτώσεις συγκρίσεις του με τον ομοεθνή του George Best, πρόσθεταν παραπάνω βάρος στις πλάτες ενός ήσυχου και απόμακρου παιδιού, που έιχε μεγαλώσει στην επαρχία της Βόρειας Ιρλανδίας και απείχε από τον κόσμο των media και του lifestyle. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα απόδειξης των ανωτέρω λεγομένων, είναι το γεγονός πως μόλις ενηλικιώθηκε και οι διοικούντες των «Κόκκινων Διαβόλων» του προσέφεραν το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο πενταετούς διάρκειας, ο ίδιος αρνήθηκε, αντιπροτείνωντας μια τριετή συμφωνία, λέγοντας χαρακτηριστικά πως δεν ήταν σίγουρος ότι θα ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο για τόσο μεγάλο διάστημα!

To πρώτο χτύπημα της μοίρας ήρθε πολύ νωρίς για τον μποέμ τύπο από το Στραμπέιν (1,5 ώρα μακρυά από το Μπέλφαστ), και ήταν ίσως και το καθοριστικότερο για τον νεαρό εξτρέμ, αυτό που έμελλε να άλλαξει τα πάντα στη ζωή του ιδίου, αλλά και ενδεχομένως και του ποδοσφαιρικού ρου, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που ο Doherty παρουσιάζεται ως «ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που δεν είδαμε ποτέ», με σαφείς εγκωμιαστικούς υπαινιγμούς για την ποδοσφαιρική του ποιότητα.



Λίγες ημέρες πριν το επικείμενο επαγγελματικό του ντεμπούτο κόντρα στην Everton, ο Doherty χρησιμοποιήθηκε για λίγα λεπτά σε φιλικό αγώνα προετοιμασίας απέναντι στις ρεζέρβες της Carlisle. Δυστυχώς, ο τραυματισμός που αποκόμισε στο γόνατο, μετά από μια σκληρή διεκδίκηση της μπάλας, ενώ αρχικά δεν έδειχνε σοβαρός, τον κράτησε εκτός δράσης για έναν ολόκληρο χρόνο! Στην επάνοδό του, ξανά σε παιχνίδι της δεύτερης ομάδας, με τον ίδιο να έχει ταλαιπωρηθεί τόσο σωματικά, αλλά κυρίως πνευματικά, το χτυπημένο του γόνατο δεν άντεξε, και κάπου εκεί έπεσαν οι τίτλοι τέλους της σύντομης, αλλά πολλά υποσχόμενης καριέρας του νεαρού Βορειοϊρλανδού, με την Manchester United, να τον αποδεσμεύει και επίσημα το 1993 και τον ίδιο να μην κοιτάζει ξανά πίσω.

Η ζωή του, ως ανώνυμος πλέον πλανόδιος μουσικός, δεν θύμιζε σε τίποτα τον νεαρό που είχε επιφορτιστεί με την ταμπέλα του επόμενου αστέρα του βρετανικού ποδοσφαίρου, με τους κοντινούς του ανθρώπους να σημειώνουν πως ουδέποτε ανέφερε το ποδόσφαιρο στις συζητήσεις με φίλους και συγγενείς και τον αδερφό του να εξομολογείται πως ο Adrian διένυε τις πιο ευτυχισμένες του ημέρες, αφοσιωμένος στην μουσική και τα ποιήματά του, μακρυά από τα φώτα, τον αντταγωνισμό και το απρόσωπο lifestyle που ήδη είχε αρχίσει να εδραιώνεται στα top clubs του Νησιού και διογκώθηκε στις επόμενες δεκαετίες.

Στα τέλη της δεκατίας του ’90, ο Doherty μετακόμισε στην Χάγη της Ολλανδίας, αφού στο μεσοδιάστημα είχε απασχοληθεί περιστασιακά σε διάφορες δουλειές, προσπαθώντα να βγάλει τα προς το ζην, παράλληλα πάντα με την μεγάλη του αγάπη για τη μουσική. Ενώ ο ίδιος, είχε αφήσει πίσω του τα πάντα που αφορούσαν το ποδόσφαιρο, η οικογένειά του προσπαθούσε -μάταια- να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση, αξιώνοντας κάποια βοήθεια από τη Manchester Unitedκαι την Ένωση Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών, μη βρίσκοντας απόκριση. Όπως αναφέρει μάλιστα ο πατέρας του, Jimmy, ο γιός του είχε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Gary Neville, αρχηγό πλέον των «Κόκκινων Διαβόλων», με τον τελευταίο, να υπονοεί στον Doherty να μην έχει αξιώσεις από την ομάδα.

Μάλιστα, σε άλλες αναφορές που καταδεικνύουν την πικρία που έχει αφήσει στην οικογένεια η στάση της ομάδας του Μάντσεστερ, τονίζεται πως ο Sir Alex Ferguson δεν έχει κάνει ούτε την παραμικρή αναφορά στο γιό τους, στα πολλά βιβλία που έχει προσυπογράψει, ενώ έχει αντιθέτως σταθεί σε πάμπολους ποδοσφαιριστές και πρόσωπα που είχε στο πλάι του κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Σύμφωνα με την οικογένεια, αυτό το γεγονός αποτελεί ένδειξη ενοχής και απόδειξη ύπαρξης «μελανού σημείου» στην αντιμετώπιση του συλλόγου προς το πρόσωπό τους.

Ο τραγικός επίλογος του χαρισματικού άλλοτε δεξιού εξτρέμ της Manchester United, γράφτηκε μόλις μια ημέρα πριν την επέτειο των 27ων γεννεθλίων του! Έχοντας από μικρή ηλικία αναπτύξει μια φοβία για το νερό, ο Doherty γλίστρησε σε αρδευτικό κανάλι στην ολλανδική πόλη, αδυνατώντας να κολυμπήσει. Ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του και περίπου 1,5 μήνα μετά, όντας έκτοτε σε κώμα, άφησε την τελευταία του πνοή, στις 9 Ιουνίου του 2000!

Οι ιστορίες που συνοδεύουν τον μικρό το δέμας, αλλά ταλαντούχο δεξιοπόδαρο εξτρέμ είναι πολλές. «Θα μπορούσε να έχει κάνει τα πάντα στο ποδόσφαιρο»,σημειώνει ο Ryan Giggs, ενώ ο Sir Alex συμπληρώνει: «Ήταν ό,τι καλύτερο έχω δεί από ποδοσφαιρικές ικανότητες, αλλά ήταν πιο χαρούμενος με τα ποιήματά του». Ο «Ο Dylan με το 7», λόγω του πάθους του με τον διάσημο τραγουδιστή, «έφυγε» ξεχασμένος από τον κόσμο και μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας, πρόωρα και άδικα, αφήνοντας στους νοσταλγούς της εποχής, ένα μεγάλο «what if»!

Συντάκτης: Δημήτρης Μιχαλόπουλος
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #485 στις: Δευ 09 Νοέ 2020 21:30 »


Clapton Ultras: Τα μικρά άγνωστα «αδέρφια» των St. Pauli και Rayo Vallecano

2018. Η Clapton CFC ιδρύεται στο Νιούχαμ του Λονδίνου από τους δυσαρεστημένους φιλάθλους της Clapton FC. Το ίδιο έτος η ομάδα γίνεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο viral στην Ισπανία. Το κοινό της μεγάλωσε απότομα και φέτος ετοιμάζεται να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο, προσθέτοντας στο… fan base και την Πολωνία. Πως γίνεται αυτό με μια ομάδα που συμμετέχει στην ενδέκατη κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου; Ορίστε η απάντηση!

Ο ρατσισμός εν έτει 2020 αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στον αθλητισμό. Περιστατικά ρατσιστικών επιθέσεων βγαίνουν στην… φόρα σχεδόν καθημερινά, με την Premier League φυσικά να μην αποτελεί εξαίρεση. Μέσα όμως σε αυτόν το συνονθύλευμα ακραίων συμπεριφορών και συναισθημάτων μίσους, υπάρχουν οπαδοί, όπως αυτοί της St. Pauli στην Γερμανία και της Rayo Vallecano στην Ισπανία που ανεξάρτητα με τα πολιτικά τους πιστεύω, δίνουν μια αχτίδα φωτός στα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Και φυσικά, η Αγγλία δεν θα μπορούσε να απουσιάζει, έχοντας μια άγνωστη, αλλά και παράλληλα σημαντική μερίδα οπαδών. Καλώς ήρθατε στον κόσμο των Clapton Ultras και της Clapton CFC.

Ταξιδεύουμε στο προάστιο του Νιούχαμ στην Αγγλία και συγκεκριμένα στην εργατική περιοχή του Φόρεστ Γκέιτ. Μια πυκνοκατοικημένη περιοχή που φημίζεται για τον μεγάλο αριθμό αλλοδαπών που φιλοξενεί, καθώς επίσης και για την ιστορικότητά της, όντας μια από τις πρώτες που υποδέχθηκαν τις μεταναστευτικές ροές που κατέφθαναν στην Αγγλία στα μέσα του 19ου αιώνα. Σε εκείνη την χρονολογική περίοδο, και συγκεκριμένα το 1877, χρονολογείται και η ίδρυση της τοπικής ομάδας, Clapton FC. Ένας σύλλογος που έφτασε στο απόγειο της δόξας του την πρώτη εικοσαετία του 20ου αιώνα κατακτώντας πέντε φορές το Κύπελλο Ερασιτεχνών, αλλά και αρκετές από τις τοπικές διοργανώσεις του Λονδίνου.



Με το πέρασμα τον χρόνων, την δημιουργία και την ανάπτυξη νέων συλλόγων, η Clapton «χάθηκε» μαζί με πολλές ομάδες στα έγκατα της αγγλικής ποδοσφαιρικής πυραμίδας, φτάνοντας σε σημείο να βρίσκεται για χρόνια εγκλωβισμένη στην ένατη και δέκατη κατηγορία. Μέχρι και το 2012 η Clapton ήταν μια απλή ομάδα τοπικού. Μια ομάδα που έδινε τους αγώνες της μπροστά σε 25 περίπου άτομα! Εκείνη την χρονιά όμως όλα άλλαξαν, όταν οι οπαδοί της ομάδας, σε συνεργασία με την διοίκηση αποφάσισαν να ιδρύσουν τους Clapton Ultras, κινούμενοι στα πρότυπα ευρωπαϊκών ομάδων. Η μεταναστευτική περιοχή του Νιούχαμ δεν θα μπορούσε να αποδεχθεί τίποτα άλλο, πέρα από οπαδούς με κύρια πιστεύω την εξάλειψη του ρατσισμού, του φασισμού και κάθε λογής κοινωνικής ανισότητας.

Οι Clapton Ultras δημιουργήθηκαν από τον λαό, για τον λαό. Ξαφνικά τα 25 άτομα που πήγαιναν σε κάθε αγώνα της ομάδας έγιναν 350 και ο αριθμός όλο και μεγάλωνε. Οι Ultras πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι πολλαπλασιάζονταν και είχαν ένα μήνυμα να στείλουν. «Το ποδόσφαιρο ήταν μεγάλο μέρος της ταυτότητας μου, ωστόσο τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να με απογοητεύει. Οι οπαδοί έχουν αποκοπεί πλέον σε μεγάλο βαθμό από το λεγόμενο modern football. Τα συνθήματα είναι πεθαμένα, ενώ ακόμη και για να σηκωθείς από την θέση σου, οι υπεύθυνοι ασφαλείας σε παρατηρούν. Στα περισσότερο ενδοδιοικητικά ζητήματα, οι διοικήσεις δεν αφήνουν τον λαό να συμμετέχει στα κοινά ενώ και οι τιμές των εισιτηρίων ανεβαίνουν ραγδαία και ειδικά στην Premier League», δηλώνει ένα υψηλόβαθμο μέλος των Ultras σε συνέντευξη του στο Huckmag.



Φυσικά δεν σταματάει εκεί, υποστηρίζοντας πως αυτό δεν είναι ο μόνος λόγος που ο κόσμος έχει αρχίσει και αποτραβιέται από τα μεγάλα πρωταθλήματα. Οι επιθέσεις ρατσισμού και ομοφοβίας στα γήπεδα είναι πλέον ένα σύνηθες φαινόμενο, που έχει καταστήσει ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο «εχθρικό». Στους Clapton Ultras όλα αυτά εξαλείφονται. Τα σλόγκαν κατά κάθε μορφής ρατσισμού «πάνε κι έρχονται» σε κάθε παιχνίδι, ενώ απίστευτα σημαντική είναι η συνεισφορά τους στην τοπική κοινωνία, οργανώνοντας καμπάνιες για την περισυλλογή τροφίμων και την παροχή κατοικίας σε αστέγους και απόρους.

Τι γίνεται όμως όταν ο ιδιοκτήτης του συλλόγου επηρεάζεται από την μεγάλη ανταπόκριση του κοινού και αποφασίζει να αυξήσει τις τιμές των εισιτηρίων; Ο κύριος Vince McBean είναι ιδιοκτήτης του συλλόγου από τις αρχές του 1990 και η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε στήριξε την όλη προσπάθεια των οπαδών. Είχε αποκλείσει τους φιλάθλους από τα κοινά της ομάδας, αλλά το ποτήρι ξεχείλισε πριν από μια τριετία, όταν και αποφάσισε να αυξήσει τις τιμές των εισιτηρίων, εκμεταλλευόμενος την μεγάλη προσέλευση του κοινού, ενώ ρευστοποίησε τον φιλανθρωπικό οργανισμό, οδηγώντας τους Clapton Ultras αρχικά σε μποϊκοτάζ και έπειτα στη οριστική ρήξη.



Με γνώμονα την αγάπη τους για την ομάδα, έπραξαν κάτι που μάλλον είχε ήδη καθυστερήσει. Δημιούργησαν έναν νέο σύλλογο. Η Clapton Community Football Club ήταν πλέον γεγονός, και θα ήταν ένας σύλλογος ολόδικός τους, σμιλευμένος με τα δικά τους ιδανικά. Νέα έδρα θα ήταν το Wadham Lodge, στο Γουάλθαμστοου, ωστόσο πέρα από κάθε προσδοκία, φαίνεται πως θα είναι προσωρινή, μιας και ο νεοσύστατος σύλλογος προέβη στην αγορά της ιστορικής έδρας της Clapton FC! Η «ορφανή» πλέον ομάδα δεν μπορούσε να συντηρήσει και να μισθώσει την επί 131 έτη έδρα της, με αποτέλεσμα να μετακομίσει από το Old Spotted Dog Ground, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους Clapton Ultras να επιστρέψουν… σπίτι τους!

Oι «Tons» δημιουργήθηκαν για να πετύχουν και ήδη με το «καλημέρα» είχαν κάνει -χωρίς να το θέλουν- έναν μικρό χαμό. Στην παρουσίαση της φανέλας για την παρθενική σεζόν της ομάδας, η εκτός έδρας ήταν αυτή που τράβηξε όλα τα βλέμματα της δημοσιότητας πάνω της. Ήταν μωβ, κίτρινη και κόκκινη, ενώ στο πίσω μέρος του γιακά έγραφε το διακριτικό «no pasaran». Η φανέλα ήταν εμπνευσμένη από τον Ισπανικό Εμφύλιο, και θέλοντας να τιμήσουν τους 4,000 Άγγλους που πολέμησαν για λογαριασμό των Διεθνών Ταξιαρχιών, δημιούργησαν ‘ενα μικρό «αριστούργημα».



Ξαφνικά μια ομάδα από τα τοπικά του Μίντλσεξ είχε φτάσει σε σημείο να δέχεται χιλιάδες παραγγελίες με τις περισσότερες εξ αυτών να έχουν προορισμό την… Ισπανία. Εν συνόλω οι παραγγελίες ξεπέρασαν τις 11,500, ενώ στην εταιρεία ένδυσης Rage Sports υπολόγιζαν να πουληθούν μόλις 250. Τα έσοδα της ομάδας πολλαπλασιάστηκαν, όπως επίσης και τα μέλη της (αριθμώντας κάτι παραπάνω από 1,000). Παρόμοια προσοχή φαίνεται να λαμβάνει η ομάδα και στην Πολωνία, μετά τις πρόσφατες κινητοποιήσεις του λαού που μάχεται για τα δικαιώματα τον γυναικών κι ενάντια της απαγόρευσης των αμβλώσεων. Η Clapton προφανώς και πήρε το μέρος των γυναικών, δίνοντας το «παρόν» στην μεγαλύτερη κινητοποίηση που υπήρξε στην χώρα μετά την πτώση του κομουνισμού.

Συνοψίζοντας, ελάχιστη σημασία έχει αν μιλάμε για την Clapton FC ή την Clapton CFC. Εδώ έχουμε το κίνημα των Clapton Ultras. Μιας αντιφασιστικής οργάνωσης που εκδιώχθηκε από τον σύλλογο με τον οποίον ξεκίνησαν όλα, ίδρυσε τον δικό του και μέσα από τους χιλιάδες συλλόγους που είναι εγγεγραμμένοι στα μητρώα της αγγλικής ομοσπονδίας κατάφερε και έκανε την διαφορά. Και όλα αυτά με την δική της μοναδικότητα και φωνή. Σήμερα δεν σας αποχαιρετώ με έναν δακρύβρεχτο πρόλογο, αλλά με την ανακοίνωση του υπέροχου αυτού κινήματος, όταν και προχώρησε στην δημιουργία του νέου συλλόγου.



«Είμαστε μια μίξη ντόπιων και ξένων που ζουν και κατοικούν στο Ανατολικό Λονδίνο, που βρήκαν την ενότητα μέσα από την αγάπη τους για την Clapton τα τελευταία χρόνια, γινόμενοι σταδιακά ενεργά μέλη των Clapton Ultras. Είμαστε μια ομάδα από αυτό-οργανωμένους αντιφασίστες που απορρίπτουν την στιγματοποίηση στην κοινωνία που ζούμε σήμερα. Τασσόμαστε απέναντι σε κάθε φυλετική, σεξουαλική και ρατσιστική εγκληματική επίθεση και απορρίπτουμε εκείνους που τρέφονται από την πίεση και την ανέχεια των άλλων. Ανυπομονούμε να στεγάσουμε τον χώρο που βοηθήσαμε να χτιστεί τα τελευταία έξι χρόνια για την Clapton Community FC, υποστηρίζοντας το τοπικό ποδόσφαιρο με πάθος και θόρυβο, χτίζοντας παράλληλα ένα δυνατό αντιφασιστικό δίκτυο».

«Η Clapton FC είναι η ομάδα που πάντα στηρίζαμε και δεν ήταν στις προθέσεις μας να την εγκαταλείψουμε. Θα οργανωθούμε και θα στηρίζουμε την ομάδα όποτε μπορούμε, τασσόμενοι απέναντι στις πολιτικές του McBean με το ίδιο πάθος και πνεύμα που υιοθετήσαμε την τελευταία σεζόν με τους Clapton Ultras. Πιστεύουμε ότι το Old Spotted Dog είναι το σπίτι μας. Εκεί έχουμε τις ρίζες μας και ελπίζουμε να επιστρέψουμε σε αυτό με τον σύλλογο, που αντικατοπτρίζει καλύτερα την ιστορία του Κλάπτον. Εκείνον που διοικείται από τους φιλάθλους. Την Clapton Community Football Club. Μέχρι τότε εμείς θα συνεχίζουμε να τραγουδάμε δυνατά στο νέο προσωρινό μας σπίτι. Το Stray Dog. Και θα έχουμε με το ίδιο πνεύμα που είχαμε πάντα.

Μερικές φορές αντικοινωνικοί, πάντα αντιφασιστικοί.

Brigada Ultra

Clapton».

*Να ευχαριστήσω εδώ την Βούλα Κωστοπούλου για την πολύτιμη βοήθεια της, με παροχή πολύτιμων πληροφοριών και οπτικού υλικού.

Συντάκτης: Φάνης Αγριτέλλης
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #486 στις: Τετ 11 Νοέ 2020 00:25 »


Μια μέρα που το ποδόσφαιρο θέλει να ξεχάσει
Αν κάποιος επιχειρήσει μια μέρα να γράψει ένα βιβλίο με τις ‘άσχημες’ ιστορίες του ποδοσφαίρου, μια συλλογή δηλαδή στιγμών για τις οποίες το ομορφότερο παιχνίδι του κόσμου θα έπρεπε να νιώθει άβολα, εκτός από στημένες διαιτησίες, ανέντιμες νίκες, πλουτισμό ανθρώπων που δεν το άξιζαν κι άλλες τέτοιες ασχήμιες, οφείλει να συμπεριλάβει, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, και μια ψηφοφορία.

Ήταν 8 Νοεμβρίου του 1996 όταν ο Μπόμπι Γκούλντ, προπονητής της εθνικής ομάδας της Ουαλίας, η οποία είχε ταξιδέψει στο Αϊντχόφεν για να αντιμετωπίσει την Ολλανδία για τα προκριματικά του Μουντιάλ της Γαλλίας, έδινε στους παίκτες του το δικαίωμα να ψηφίσουν για το ποιος θέλουν να φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο δύσκολο παιχνίδι της επόμενης μέρας. Με δεδομένες τις απουσίες, για διαφορετικούς λόγους, των Ράιαν Γκίγκς, Μαρκ Χιουζ και Ιαν Ρας οι αξιόλογες επιλογές δεν ήταν και πολλές αλλά ακόμα κι έτσι η πρόταση που εκστόμισε λίγη ώρα μετά ο Γκούλντ στους δημοσιογράφους προκάλεσε τεράστια έκπληξη. Αρχηγός της εθνικής Ουαλίας θα ήταν ο Βίνι Τζόουνς!



(Ο Βίνι Τζόουνς είναι μια Ιδέα που όλη της η ύπαρξη βασίζεται στη δημιουργία καυγάδων. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι όταν τα σπερματοζωάρια του πατέρα του ξεκίνησαν για το… μεγάλο ταξίδι, κάπου εκεί στον τράχηλο της μήτρας της μητέρας του ο Βίνι έστησε έναν τεράστιο καυγά μετά από μια μικροπαρεξήγηση σε μια προσπέραση, ακολούθησε πανδαιμόνιο, ακούστηκαν μερικά βρωμόλογα, έπεσαν κλωτσιές, μπουνιές και σφαλιάρες και τελικά μετά από όλο αυτό το σαματά το ωάριο είδε να καταφτάνει μόνο το σπερματοζωάριο του Βίνι, με αργό, μάγκικο στυλάκι, κάποιες αμυχές στο κεφάλι, ματωμένη μύτη, σηκωμένα μανίκια κι ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ στα χέρια.

Ο Βίνι τελικά γεννήθηκε στην Αγγλία, εις βάρος εκατομμυρίων άλλων πιο γρήγορων, πιο ντελικάτων και πιθανόν πιο ταλαντούχων ανταγωνιστών, μια μέρα κάποιος ανισόρροπος τύπος τον είδε σ’ ένα σχολείο να τρομοκρατεί τα άλλα παιδάκια που στη θέα και μόνο των ανεξέλεγκτων άκρων του παρατούσαν τη φάση όταν η μαινόμενη αύρα του πλησίαζε στο μισό μέτρο, του κόλλησε ένα διευκρινιστικό ταμπελάκι στο πέτο “δυναμικός μέσος” και τον έστειλε στη Γουίμπλεντον. Εκεί έπεσε σε μια τρελή φουρνιά παικτών (που έμεινε και στην ιστορία ως ‘Crazy gang‘) η οποία κατάφερε να σοκάρει τους πάντες κερδίζοντας ανέλπιστα το κύπελλο Αγγλίας το 1988, νικώντας στον τελικό τη Λίβερπουλ, έγινε διάσημος, κλώτσησε πολλά πόδια, ζούληξε διάφορα ευαίσθητα όργανα αντιπάλων, σμπαράλιασε μερικές ψυχικές υγείες, είδε την κόκκινη κάρτα να υψώνεται μπροστά του από αρκετά διαφορετικά χέρια και τελικά μια άλλη μέρα ένας άλλος παλαβός που κάπου διάβασε πως ο Βίνι έχει έναν παππού με καταγωγή από την Ουαλία, τον κάλεσε στην εθνική ομάδα της χώρας. Και το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι δεν έκανε πλάκα.)

Έτσι, στις 9 Νοεμβρίου του 1996, στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου της Αϊντχόφεν ο Βίνι Τζόουνς εμφανίστηκε με το περιβραχιόνιο στο χέρι στην έκτη, μόλις, διεθνή συμμετοχή του με τη φανέλα της Ουαλίας. Φυσικά όλα στη ζωή έχουν ένα όριο. Το ποδόσφαιρο είναι δημοκρατικό παιχνίδι, ανοιχτόμυαλο και συγκαταβατικό. Όλοι χωράνε στην τεράστια παιχνιδιάρικη αγκαλιά του, ακόμα και οι ατάλαντοι, ακόμα και οι ξυλοκόποι, ακόμα και οι ψυχοπαθείς. Όπως έχουμε ξαναπεί άλλωστε, κάποιος πρέπει να παίξει και τον ρόλο του κακού. Καμιά φορά μάλιστα επιδεικνύει και μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, αποδεχόμενο το κωμικοτραγικό γεγονός ότι ο Βίνι Τζόουνς χρίστηκε από κάποιο έθνος αυτού του πλανήτη διεθνής. Το περιβραχιόνιο μιας εθνικής ομάδας όμως είναι η νοητή γραμμή που το αστείο γίνεται προσβλητικό και κάποιος πρέπει να τιμωρηθεί γι’ αυτήν την ιεροσυλία εις βάρος της καλλιτεχνικής φύσης του παιχνιδιού.



Η Ουαλία διασύρθηκε εκείνη τη μέρα από τους Ολλανδούς με 7-1 και το ειρωνικότερο όλων είναι ότι τα τρία από τα εφτά γκολ τα πέτυχε ένας παίκτης που κοσμεί την κορυφή του άλλου άκρου από αυτό που τοποθετούμε ποδοσφαιρικά τον Βίνι, ο λεπτεπίλεπτος Ντένις Μπέργκαμπ. Ο Τζόουνς το μόνο που κατάφερε ήταν να δεχτεί μια κίτρινη κάρτα. Μερικούς μήνες αργότερα, κλήθηκε για τελευταία φορά  στην εθνική για ένα παιχνίδι με το Βέλγιο, το οποίο επίσης κατέληξε σε ήττα. Δυο χρόνια αργότερα αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο για να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ υποκρινόμενος σε όλους τους ρόλους του κάποιον ο οποίος είτε ψάχνεται για φασαρία, είτε πρέπει να δείρει κάποιον, δηλαδή με πολύ απλά λόγια τον εαυτό του.



Στις 5 Ιανουαρίου, συμπληρώθηκαν 49 χρόνια από τη μέρα που το έμβρυο Βίνι Τζόουνς έσκασε μύτη σε ένα δωμάτιο ενός νοσοκομείου του Γουότφορντ και πρωτοκοίταξε τον κόσμο μας, εστιάζοντας στον νοσοκόμο που τον κρατούσε με το χαρακτηριστικό του βλέμμα που χωρίς να ανοίξει το στόμα σε ρωτάει “υπάρχει πρόβλημα, φιλαράκι;”. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος πριν από ένα μήνα, και αυτός και η γυναίκα του πάσχουν από καρκίνο του δέρματος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κωλοαρρώστια έμπλεξε με λάθος άτομο.


sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #487 στις: Παρ 13 Νοέ 2020 18:57 »
Το 2003 ο 38χρονος Άντυ Χεσενθάλερ ήταν παίκτης-προπονητής της Τζίλιγχαμ στη 2η κατηγορία. Σ'έναν αγώνα με την Κάρντιφ ο διαιτητής τον απέβαλε για διαμαρτυρία στο 35'. Ο εκνευρισμένος Χεσενθάλερ ρώτησε τότε τον 4ο αν μπορεί αντί να πάει στην κερκίδα, να μπει σαν αλλαγή. Ο προβληματισμένος διαιτητής δεν βρήκε κάτι στους κανονισμούς που να το απαγορεύει και λίγα λεπτά μετά ο θεούλης Χεσενθάλερ μπήκε στο γήπεδο και έπαιξε το υπόλοιπο ματς. Λίγο πριν το τέλος είδε και κίτρινη κάρτα, φτάνοντας έτσι πολύ κοντά στο να γίνει ο πρώτος που αποβάλλεται 2 φορές στο ίδιο ματς, και σαν παίκτης και σαν προπονητής!

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.886
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #488 στις: Σαβ 14 Νοέ 2020 18:34 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #489 στις: Κυρ 15 Νοέ 2020 00:22 »


Eric Steele: Ο προπονητής τερματοφυλάκων της Manchester United στους ΕΥΑΠ!

O Eric Steele ένας εκ των κορυφαίων στο είδος του, στην εκγύμναση των τερματοφυλάκων, άνοιξε τα χαρτιά του, μιλώντας για όλους και για όλα, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη…

Ο Eric Steele διατέλεσε προπονητής τερματοφυλάκων στη Manchester United, από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι και το 2013 συνδέοντας τ’ όνομα του με μεγάλες επιτυχίες και δουλεύοντας με τερματοφύλακες που έχουν αφήσει το στίγμα τους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Ο Άγγλος προπονητής έπαιξε επαγγελματικά ποδόσφαιρο, πίσω στις δεκαετίες του 70’ και του 80’ σε ομάδες όπως Newcastle, Peterborough, Brighton, Watford, ενώ έκλεισε τη καριέρα του αγωνιζόμενος στην Derby County.

Ξεκίνησε την προπονητική καριέρα δουλεύοντας σε ομάδες με μερική απασχόληση στην αρχή, για να χτίσει σιγά σιγά το δικό του μύθο στο συγκεκριμένο τομέα. Εργάστηκε και «έχτισε» σπουδαίους τερματοφύλακες στη Derby County, στην Aston Vila, Manchester City, Manchester United, ενώ τελευταία φορά που πάτησε γήπεδο Premier League ήταν για χρέος της Middlesbrough, τη χρονιά μάλιστα που ένας «δικός μας», τον οποίο και αποθεώνει, ο Ντίμι Κωνσταντόπουλος υπερασπιζόταν την εστία της.

Ο Eric Steele περιέγραψε γλαφυρά τη προσωπικότητα του Sir Alex Ferguson, θυμήθηκε τη συνεργασία του με τερματοφύλακες όπως οι Edwin Van der Sar, David De Gea, Andreas Issakson, Joe Hart, αλλά και τους σπουδαίους Peter και Kasper Schmeichel. Ακόμη αναφέρθηκε για το πως έχει εξελιχθεί η θέση του τερματοφύλακα στο μοντέρνο ποδόσφαιρο. Πετάμε το κουβάρι της ιστορίας, αυτός το «μπλοκάρει» και ξεκινάει ένα ταξίδι στο παρελθόν, μια στάση στο παρόν και μια ματιά στο μέλλον των τερματοφυλάκων σ’ ένα υπέροχο πρωτάθλημα, αυτό της Premier League.

-Με τι ασχολείστε αυτή τη περίοδο; Απ’ όσο γνωρίζω εργάζεστε στην Αγγλική Ομοσπονδία και διδάσκεται στη GK Nexus, μια από τις πιο οργανωμένες ακαδημίες στην Αγγλία για τερματοφύλακες αλλά και προπονητές τερματοφυλάκων.

-Είμαι εκπαιδευτής της αγγλικής ομοσπονδίας, εργάζομαι με υποψήφιους του UEFA B και UEFA A Goalkeeping τα τελευταία 20 χρόνια. Συναναστρέφομαι με πολλούς προπονητές που έρχονται στο Saint’s George, το προπονητικό κέντρο της Εθνικής μας, για να εξελιχθούν ως προπονητές. Επίσης είμαι ιδιοκτήτης της GK Nexus, όπου εκεί μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος προπονητής ένα εξάμηνο σεμινάριο με τη βοήθεια 16 συναδέλφων από διαφορετικές επαγγελματικές ομάδες.

– Πόσο έχει επηρεάσει τη δουλειά σας η πανδημία;

-Όχι ιδιαίτερα. Αυτό που επηρεάζει πιο πολύ απ’ όλα τη δουλειά μου, είναι ότι δεν μπορώ να επισκεφθώ τις ομάδες, για να μαζέψω τις εργασίες από τους υποψήφιους προπονητές τερματοφυλάκων. Γενικά απολαμβάνω πολύ τη διαδικασία εξέτασης εργασιών. Τους ελέγχω και δίνω κάποιες πρακτικές οδηγίες μέσα στο γήπεδο. Αυτό τώρα δεν συμβαίνει.  Μ’ αυτό το τρόπο έχει χαθεί η προσωπική επαφή με τους προπονητές , όλα γίνονται διαδικτυακά. Αυτό που μου λείπει είναι το γήπεδο, ο χώρος που σου διδάσκει τα περισσότερα. Η Αγγλία αυτή τη στιγμή βρίσκεται σ’ ένα καθεστώς ολικής απαγόρευσης.



-Έχετε παίξει σε διάφορες αγγλικές ομάδες κατά το παρελθόν και ιδιαίτερα πίσω στη δεκαετία του 70 και του 80. Ποια ήταν η προπονητική διαδικασία για την εκγύμναση των τερματοφυλάκων εκείνη την περίοδο;

– Όταν πρωτοξεκίνησα στα 18 μου στη Newcastle δεν υπήρχαν προπονητές τερματοφυλάκων, επομένως για την βελτίωσή σου έπρεπε να φροντίσεις μόνος σου. Δούλευα σκληρά στο γυμναστήριο πάνω σε ασκήσεις ευλυγισίας και αντανακλαστικών. Έπρεπε να φτάσω στη Watford, όταν πρόεδρός της ήταν ο Elton John, για να συναντήσω τον πρώτο μου προπονητή τερματοφυλάκων, σε ηλικία 25 ετών. Αυτό συνέβη την περίοδο 1981-1982. Ο προπονητής ήταν ο Alan Hodginson, ο οποίος αργότερα μετέβη στη Manchester United, την εποχή που ανακαλύφθηκε Peter Schmeichel.

Διαφορετικά δούλευα με όλη την ομάδα. Όταν ήμουν παίκτης της Brighton, απευθυνόμουν σε  διάφορες τοπικές ακαδημίες και τους ζητούσα για μια ώρα τους τερματοφύλακες της κ-16, για να τους κάνω προπόνηση, αλλά ήξερα στην ουσία ότι θα προπονήσουν και αυτοί εμένα. Κάπως έτσι εξυπηρετούσα και εγώ τον σκοπό μου.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν υπήρχαν προπονητές τερματοφυλάκων, γιατί δεν υπήρχε και η ανάλογη εκπαίδευση. Τα πρώτα διπλώματα σε προπονητές τερματοφυλάκων δόθηκαν στην Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του 90! Αργότερα πάντως συνειδητοποίησα ότι η εξάσκησή μου στο γήπεδο σαν ποδοσφαιριστής παράλληλα με την προπονητική, με βοήθησε αφάνταστα στο να εξελιχθώ.

-Το 1988 αποσυρθήκατε από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε στο να γίνεται προπονητής τερματοφυλάκων;

-Όταν εγκατέλειψα την αγωνιστική δράση, έπρεπε να σιγουρέψω το γεγονός ότι θα έχω εργασιακές διεξόδους. Έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι με την επιχειρηματικότητα, άνοιξα το δικό μου εστιατόριο και παράλληλα ήμουν προπονητής τερματοφυλάκων. Από το 1988 μέχρι και το 1994 εργαζόμουν σε 4 διαφορετικές ομάδες μέσα σε μια εβδομάδα. Ήμουν στη Derby County, στη Leeds United στη Barnsley και στη Manchester City. Το αυτοκίνητό μου έκανε πολλά χιλιόμετρα.(γέλια);

Οι περισσότεροι τερματοφύλακες γινόντουσαν προπονητές μερικής απασχόλησης. Ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο γιατί δε πλήρωναν οι ομάδες.  Η πρώτη μου επαγγελματική δουλειά ήταν τη σεζόν 1995-1996, όταν ξεκίνησα να δουλεύω για την Derby County.



-Στο παρελθόν υπήρξατε για λίγο προπονητής του Kasper Schmeichel στη Manchester City. Είχατε προβλέψει ότι θα καταφέρει μια μέρα να θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων τερματοφυλάκων της Premier League;

Εκείνη την περίοδο για να είμαι ειλικρινής όχι. Όταν εργαζόμουν για τη Manchester City με προπονητή τον Sven Goran Eriksson, η ομάδα διέθετε τον καλύτερο Σκανδιναβό τερματοφύλακα, τον Andreas Isaksson και το Joe Hart που ήταν 19 ετών, ένα χρόνο μικρότερος από τον Kasper. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που ήμουν σ’ εκείνη την ομάδα. Τότε λοιπόν, της περισσότερες ευκαιρίες τις πήρε ο Joe Hart.

Όλοι περίμεναν ότι θα γίνει ένας καλός τερματοφύλακας, αλλά όχι ένας από τους καλύτερους. Είμαι  πολύ περήφανος που έχω συνεργαστεί με τον Kasper και χαίρομαι που τον βλέπω να είναι το νούμερο ένα με την εθνική ομάδα της Δανίας, αλλά και ένας από τους κορυφαίους keeper στην Αγγλία. Είναι φιλόδοξος , εργατικός, αφοσιωμένος και έχει απίστευτο ταλέντο. Πρέπει να τον θυμούνται όλοι σαν Kasper Schmeichel και όχι σαν τον γιό του Peter. Είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, έχει δικό του στυλ, ο Peter Schmeichel ήταν ολωσδιόλου διαφορετικός από τον γιό του.

-Ίσως επειδή ήταν διαφορετικός ο τρόπος παιχνιδιού…

-Όχι δε πιστεύω ότι διέφερε αρκετά. Ο λόγος που ο Peter ήταν ο καλύτερος της γενιάς του, ήταν γιατί μπορούσε να ξεκινήσει μια αντεπίθεση, κάτι που δε μπορούσε να κάνει άλλος. Κανένας απ’ αυτή τη σειρά των τερματοφυλάκων δεν μπορούσε να κάνει βολέ 60 μέτρων. Ήταν μοναδικός, όλοι το θυμούνται για την ταχύτητα αντίδρασης που διέθετε.

Όταν ο Kasper  κέρδισε τη League Two με την Notts County, του έδωσα συγχαρητήρια και του τόνισα ότι ξεκινάει το ταξίδι της καριέρας του και οφείλει να το απολαύσει. Ήμουν ευτυχισμένος όταν τον είδα να σηκώνει το πρωτάθλημα με τη Leicester. Τα αξίζει όλα αυτά γιατί έχει φοβερή προσωπικότητα. Διαθέτει τρομακτική ικανότητα  στο να σταματάει τα σουτ, αλλά και απίθανα αντανακλαστικά. Είναι μοντέρνος, είναι από τους καλύτερους με τα πόδια και χρησιμοποιεί πολύ καλά το πλαϊνό βολέ. Ο Kasper είναι ξεχωριστός σαν παίκτης, όπως ήταν και ο πατέρας του, με τον οποίον έχω δουλέψει.



-Πιστεύετε άξιζε μια μεταγραφή στη Manchester United;

Θα λάτρευε κάτι τέτοιο. Ακόμα και όταν ήταν στη Manchester City, υποστήριζε τη Manchester United. Πολλά παιδιά στη Σκανδιναβία υποστηρίζουν αγγλικές ομάδες. Είναι κάτι που θα το ήθελε πολύ πάντως. Προς το παρών η Manchester United έχει 2 εξαιρετικούς τερματοφύλακες, ενώ ο ίδιος αγωνίζεται σε μια ομάδα που αυτή τη στιγμή είναι πρώτη. Δεν έχει λόγο να φύγει. 

-Έχετε κερδίσει πολλούς τίτλους με την Manchester United. Ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή που ζήσατε μ αυτό το σπουδαίο σύλλογο;

Η πιο σημαντική ήταν όταν χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν στη γραμμή ο Sir Alex Ferguson προσφέροντάς μου τη θέση του προπονητή τερματοφυλάκων το 2008.



-Θυμάστε τη πρώτη σας μέρα στο προπονητικό κέντρο;

-Ξεκάθαρα. ο Alex Ferguson ξέχασε να ενημερώσει τη γραμματεία ότι θα πήγαινα και μ’ έβαλε σε μπελάδες (γέλια). Ήταν πολύ απασχολημένος με την προετοιμασία και την ημέρα εκείνη παίζαμε ένα φιλικό με την ομάδα που προπονούσε ο γιος του, την Peterborough. Όταν έφτασα το πρωί, δε με άφηναν να μπω, ενώ λίγο αργότερα είχα προπόνηση με τον Van der Sar. Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι των 5 χρόνων με αυτόν τον τεράστιο άνθρωπό.

–Πόσο περίπλοκο είναι να διαχειρίζεσαι προσωπικότητες όπως ο Van der Sar;

-Δεν υπήρχε κάτι περίπλοκο, όταν συνεργάζεσαι με τέτοιους παίκτες, γνωρίζεις ότι είναι εκεί γιατί είναι οι καλύτεροι. Ο Van der Sar ήταν απίστευτος επαγγελματίας. Όταν ήμουν εκεί ήταν 37 ετών και έπρεπε να δούμε μέχρι πόσο θα παίζει. Είχε στη πλάτη του μια φοβερή καριέρα, με κερδισμένο Champions League με τον Ajax, ήταν στη Juventus μετά στη Fulham. Νομίζω ότι έπρεπε να είχε μετακομίσει πιο νωρίς στο Manchester.

Ένας πολύ καλός φίλος ήταν αυτός που τον έφερε, o Tony Coton. Ο ερχομός του μετέφερε ηρεμία στην ομάδα, όλοι έχουν να λένε ότι ήταν φοβερός με τη μπάλα, σαν σύγχρονος τερματοφύλακας. Διέθετε επίσης και μεγάλη τακτική ευφυΐα.

Το να δουλεύεις με τέτοιου ίδιους τερματοφύλακες είναι μαγικό και κάτι που έμαθα, είναι ότι πρέπει να τους ρωτάς τι χρειάζονται, δε προσπαθείς να τους αλλάξεις. Είτε είναι 16 είτε 19, εσύ τους ρωτάς τι θέλουν να βελτιώσουν. Έτσι ξεκινάει η σχέση σου με τον τερματοφύλακα, πρώτα πρέπει να γνωρίσεις την προσωπικότητα και μετά τον ίδιο τον παίκτη. Το να καταλάβω τη προσωπικότητα του Van der Sar ήταν εύκολο. Μέχρι να δουλέψουμε, είχε κερδίσει τα πάντα. Όλοι οι μεγάλοι παίκτες, όπως ήταν ο Berbatov, o Giggs o Cristiano Ronaldo και ο Scholes, είναι γεννημένοι νικητές.

Ήξεραν όλοι πως να κερδίζουν και είχαν ισχυρές προσωπικότητες. Αν δεν ήταν πλασμένοι έτσι, δεν θα τους έφερνε ο Sir Alex στην ομάδα. Ο David De Gea για παράδειγμα έκλεισε πριν λίγες μέρες τα 30. Είναι απίστευτο. Φανταστείτε πόσο δρόμο έχει μπροστά του.



-Πρόσφατα σε μια ημερίδα για προπονητές τερματοφυλάκων που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, δηλώσατε πως ένα από τα πιο σημαντικά επιτεύγματά σας, ήταν το γεγονός ότι παίκτες σαν τον Cr. Ronaldo, Scholes, Tevez, Giggs δε μπορούσαν να ανακτήσουν τη μπάλα από τους τερματοφύλακες σας, σ’ ένα παιχνίδι κατοχής. Θεωρείται λοιπόν ότι ο τερματοφύλακας οφείλει πρώτα να είναι καλός ποδοσφαιριστής και μετά καλός τερματοφύλακας;

-Εννοείται πως το πιστεύω. Ο κάθε keeper πρέπει να καταλαβαίνει τις ανάγκες που έχει μια αναμέτρηση. Το πρώτο που πρέπει να κάνεις σαν προπονητής τερματοφυλάκων είναι να μάθεις πως θέλει η ομάδα να παίξει. Θα παίξει ο τερματοφύλακας τη μπάλα στα back; Μήπως θα τη “γεμίσει” στον άξονα;

Ο τερματοφύλακας είναι σημαντικός για την ομάδα όταν θες να χτίσεις το παιχνίδι από πίσω ή να παίξεις με αντεπιθέσεις. Για παράδειγμα όταν παίζαμε με τον Chicharito, κοιτούσαμε να χτυπήσουμε στη κόντρα. Όταν παίζαμε με τον Rooney είχαμε πιο πολύ υπομονή στο παιχνίδι μας.

Οπότε οι τερματοφύλακες έπρεπε να είναι άριστοι και με τα πόδια. Τακτικά ένας keeper υποχρεούται να γνωρίζει το πότε, το που, και το πως πρέπει να λειτουργήσει η ομάδα.

-Πιστεύετε ότι έχει αλλάξει αυτό τα τελευταία χρόνια;

–Φυσικά! Σκεφτείτε λίγο τον Buffon. Πόσοι κανόνες έχουν αλλάξει κατά τη διάρκεια της καριέρας του; Τα 6 δευτερόλεπτα, η πάσα μέσα στη περιοχή. Στην εποχή του Peter Schmeichel τα πράγματα ήταν διαφορετικά γιατί και οι κανόνες ήταν διαφορετικοί. Ο Buffon έχει καταφέρει να προσαρμοστεί στη νέα τάξη πραγμάτων, αξιοθαύμαστο. Το ίδιο είχε κάνει και ο Schmeichel όταν είχε φτάσει στα 41.

Ήμουν παρών σ’ ένα φιλικό παιχνίδι στο Etihad Stadium ανάμεσα στην Ιταλία και την Αργεντινή. Κατά τη διάρκεια εκείνου το παιχνιδιού, είχα 3 νέους Άγγλους τερματοφύλακες μαζί μου. Ο ένας εξ αυτών ήταν ο Ramsdale που αγωνίζεται τώρα στη Sheffield United. Τον ρώτησα: “Ποιος είναι ο πιο ήρεμος παίκτης του γηπέδου;” Μου απάντησε ο Buffon, γιατί βοηθούσε πάρα πολύ στη κατοχή της ομάδας και παράλληλα έκανε και τη δουλειά του σαν τερματοφύλακας. Άρα ένας τερματοφύλακας πρέπει να έχει ποδοσφαιρική ευφυΐα και να είναι προσαρμοστικός.

-Ήσασταν αυτός που επέμενε για την μεταγραφή De Gea. Πόσο δύσκολο ήταν για τον Ισπανό να προσαρμοστεί στην αγγλική ποδοσφαιρική πραγματικότητα; Τι εμπόδια αντιμετώπισε;

-Αντιμετώπισε αρκετές δυσκολίες καθώς ήρθε στο σύλλογο σε ηλικία 20 ετών, αλλά ήταν ήδη ένας νικητής. Τον είχα παρακολουθήσει πρώτη φορά σ’ μια αναμέτρηση Ισπανία – Αγγλία κ-17. Ένα παιδί αδύνατο, που η φανέλα του έπεφτε μεγάλη. Τον παρατήρησα και είδα να φτιάχνει σπουδαία πράγματα στο γήπεδο πάρα την τρυφερή του ηλικία. Όταν ήρθε στη Manchester United δε χρειάστηκε να του διδάξω κάτι, τα είχε μάθει όλα στην ακαδημία της  Atletico Madrid. Είχε αγωνιστεί με την εθνική του ομάδα σ’ όλα τα τμήματα υποδομής και είχε κερδίσει το Europa League. Ήταν ένα νικητής 20 ετών επαναλαμβάνω.

Ήταν δύσκολο να προσαρμοστεί στην αρχή, καθώς η Premier League διαφέρει από την La Liga. Σκεφτείτε γιατί όλοι θέλουν να παρακολουθούν Premier League; Γιατί η κάθε ομάδα έχει ένα διαφορετικό μοτίβο παιχνιδιού. Δεν έκρινα αναγκαίο να του δείξω κάτι όσων αφορά την κατοχή, ήταν ένας μικρός Van der Sar.Είχε πρόβλημα με βασικά πράγματα όπως η οδήγηση, η γλώσσα, δε μπορούσε να βρει σπίτι. Έπρεπε να αφήσει τη χώρα του, να υιοθετήσει νέες συνήθειες, είχε υπογράψει σ’ ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ του πλανήτη και το γνώριζε πολύ καλά αυτό. Περνούσε δύσκολα το πρώτους 2 μήνες.

Το πρώτο παιχνίδι με την ομάδα το έπαιξε απέναντι στη Manchester City στο Wembley, κάτι που δεν είχε ξανά ζήσει.Το μόνο στο οποίο εστιάσαμε ήταν ότι έπρεπε να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση, κάτι το οποίο έγινε μέσα σε λίγους μήνες



-Πως τον βοηθήσατε εσείς στο να προσαρμοστεί;

–Πριν υπογράψει, είχαμε προετοιμάσει το έδαφος, περίπου 4 μήνες πιο μπροστά. Ξέραμε ότι μόλις τελειώσει τη πρώτη του προπόνηση, θα τον παίρναμε να του δείξουμε σπίτια. Είχαμε προσλάβει έναν καθηγητή να του μάθει αγγλικά. Το καλό με το David ήταν ότι ποτέ δε παραπονέθηκε. Ήταν ήρεμος ισορροπημένος και ήξερε τι ήθελε.

-Το γεγονός ότι ο Dean Henderson αγωνίζεται φέτος στη Manchester United μπορεί να κάνει πιο ανταγωνιστικό τον De Gea; Τα τελευταία χρόνια εκλείπει η πίεση για τη βασική ενδεκάδα…

-Συμφωνώ απολύτως. Τα τελευταία χρόνια δεν είχε ιδιαίτερο ανταγωνισμό. Ο Dean είναι ένας ανταγωνιστής. Αυτό είναι θετικό για τον David. Χρειαζόταν αυτή τη πρόκληση γιατί είναι 10 χρόνια στην ομάδα. Ο Sergio Romero έψαχνε εδώ και καιρό για άλλο σύλλογο, ενώ ο Henderson είναι ένας τερματοφύλακας, που έχει όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσει. Είναι στην ομάδα από τα 14. Ο σύλλογος μ’ αυτό τον τρόπο επανέρχεται πίσω στις αξίες του. Παλιότερα υπήρχε ανταγωνισμός σε κάθε θέση. Αυτό φέτος αρχίζει να επαναλαμβάνεται.  Έτσι η Manchester United γίνεται σιγά σιγά το κλαμπ που ξέρουμε.



-Η ιστορία της Manchester United είναι συνυφασμένη με τ’ όνομα του Sir Alex Ferguson. Θα θέλαμε να μας εκμυστηρευτείτε μερικά στοιχεία για την προσωπικότητα του, σαν προπονητή αλλά και σαν άνθρωπο.

 -Σαν άνθρωπος… Έχω συναντήσει και καλύτερους (γέλια). Αυτό ακριβώς που συνέβη τώρα, θα το προκαλούσε και αυτός εάν μιλούσατε μαζί του. Θα σας έκανε να γελάσετε. Πάρα πολύ θετικός άνθρωπος. Πολύ κουλτουριάρης, διαβάζει βιβλία που έχουν να κάνουν με την πολιτική,  την ιστορία, γνωρίζει πολύ καλά το αντικείμενο του, είναι πολύ ειλικρινής, αλλά θα τον χαρακτήριζα και άνθρωπο του λαού. Είχε αυτιά να σ’ ακούσει. Έντονος, εκρηκτικός κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και ένας άνθρωπος που τα έδινε όλα για τους παίκτες του.

Ερχόταν νωρίτερα στο προπονητικό κέντρο για να κάνει τη προπόνηση του, ούτως ώστε να είναι διαθέσιμος αργότερα στους παίκτες. Τη πρώτη μέρα που πήγα στο προπονητικό μου είπε: «είσαι εδώ γιατί είσαι αρκετά ικανός, φρόντισε να το διατηρήσεις». Έφυγα όταν έφυγε και αυτός. Πάντα ήταν εκεί για σένα, σε ρωτούσε τη γνώμη σου και τη συμμεριζόταν. Δεν ήθελε συνεργάτες να λένε σε όλα ναι. Ήθελε συνεργάτες που να διαφωνούν και να προτείνουν. Σήμερα αυτό υπογραμμίζω στους υποψήφιους προπονητές, ότι πρέπει να εκφέρουν τη γνώμη τους, αλλά να αφήνουν τον πρώτο προπονητή να αποφασίζει.

Ξέρετε πολλές φορές ο κόσμος με ρωτάει τι σου λείπει από την ομάδα; Μου λείπουν πολλοί φανταστικοί παίκτες αλλά κυρίως αυτός. Μου λείπει κάθε μέρα. Η ικανότητα επικοινωνίας τους, η αίσθηση του χιούμορ, και η αλήθεια είναι ότι μου λείπουν οι βραδιές του Champions League. Η μουσική που έβγαινε από τα μεγάφωνα, όταν μπαίναμε στο γήπεδο, οι χιλιάδες οπαδοί που φώναζαν. Επικοινωνώ ακόμα με τον Fergie . Έζησα τα καλύτερα χρόνια της καριέρας μου μαζί του.

-Πως προσέγγιζε τους ποδοσφαιριστές πριν από κρίσιμα παιχνίδια, όπως τα ντέρμπι με τη Liverpool, τα ματς με τη Manchester City αλλά και τους 2 τελικούς του Champions League με τη Barcelona;

Όσων αφορά τον τελικό του 2011, η Barcelona ήταν η καλύτερη ομάδα που αντιμετωπίσαμε ποτέ. Είχε παραδεχτεί και ο ίδιος ότι δικαίως ηττηθήκαμε. Είχαμε φοβερούς παίκτες, αλλά η «Barca» δεν παιζόταν. Στα κρίσιμα παιχνίδια, έδειχνε εμπιστοσύνη στους ποδοσφαιριστές του, εμπιστευόταν το επιτελείο, ήταν σίγουρος για τη δουλειά που είχαμε κάνει από τη Δευτέρα μέχρι τη Παρασκευή. Ο ίδιος ήταν πολύ συνοπτικός δεν έλεγε πολλά.

Πάρα πολύ καλός στην επιλογή ενδεκάδας και αλλαγών. Ειδικά ο τρόπος που διαχειριζόταν τις αλλαγές ήταν μοναδικός. Είχε διορατικότητα στο παιχνίδι. Όλα αυτά συνέβαιναν σε μια χρονιά που είχε 65 παιχνίδια. Όταν δουλεύεις στη Manchester United είσαι προετοιμασμένος για τόσα ματς, γιατί θες το πρωτάθλημα, επιθυμείς το FA Cup και σκοπεύεις σε μια πορεία στο Champions League. Ο Sir Alex ήταν προετοιμασμένος γι’ αυτό. Αυτό στηρίζεται και  λόγω της καριέρας του σαν ποδοσφαιριστής. Ήταν ένας κάλος επιθετικός. Αρεσκόταν στο επιθετικό ποδόσφαιρο.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μου φώναζε: “Steele μπορούμε να εξασφαλίσουμε ανέπαφη την εστία σε 10 ματς; Αν ναι εγώ σου εγγυώμαι ότι θα κατακτήσουμε τη Premier League”. Πολλές φορές απολαμβάναμε το ίδιο μια νίκη με 1-0, με μια νίκη 5-3 ή 8-2 απέναντι στη Arsenal για παράδειγμα.



-Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που έχετε απ’ αυτόν;

– Η μέρα που υπέγραψα το συμβόλαιο μου, η μέρα που ξεκίνησα τη δουλειά, το τελευταίο του παιχνίδι που ήρθε ισοπαλία 5-5,  κερδίσαμε τη 3η Premier League στα 5 χρόνια που ήμουν εκεί. Η αλήθεια είναι ότι μου λείπει πολύ αυτός ο ποδοσφαιράνθρωπος με την αδαμάντινη προσωπικότητα

-Παρατηρείται τα τελευταία χρόνια το γεγονός ότι το “Big Six” τους αγγλικού πρωταθλήματος δεν προτιμάει Άγγλους τερματοφύλακες. Υπάρχουν ο Jordan Pickford, o Nick Pope αλλά και ο Dean Henderson και κανένας απ’ αυτούς δεν αποτελεί πρώτη επιλογή για τους πρωτοπόρους. Για ποιο λόγο;

Αυτή είναι η δική σας άποψη, δεν είναι η δικιά μου.  Ο Pickford περνάει δύσκολα αυτή τη στιγμή, θα επιστρέψει καλύτερος, έχει πολύ μέλλον, ο Pope τα πηγαίνει καλά, ο Heaton είναι τραυματίας, ο MaCarthy της Southampton είναι ικανός. Διαθέτουμε σπουδαίους τερματοφύλακες. Η Arsenal παλαιότερα στηριζόταν στον Seaman, η Manchester City στον James και τον Hart, να φέρω και άλλα παραδείγματα;

Παρόλα αυτά, αν δε μπορείς να έχεις αυτούς τους τερματοφύλακες, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να φέρεις ξένους. Όπως για παράδειγμα  η Liverpool, που έχει τον καλύτερο ξένο. Η Manchester City πέρασε από πολλούς τερματοφύλακες όπως, ο Caballero, o Bravo και τελικά κατέληξε στο να βρει τον Ederson.

Εάν παρατηρήσετε κάθε ομάδα στο πρωτάθλημα μας, θα συμπεράνετε, ότι παίζουν οι καλύτεροι τερματοφύλακες στον κόσμο. Αυτό το πράγμα με τους ξένους  τερματοφύλακες συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Έρχονται από πίσω τερματοφύλακες όπως ο Ramsdale. Επενδύσαμε πολλά στον συγκεκριμένο χώρο και έχουμε υψηλές προσδοκίες για το μέλλον.



-Όταν εργαστήκατε για λίγο στη Middlesbrough συνεργαστήκατε και μ’ έναν Έλληνα τερματοφύλακα τον Ντίμι Κωνσταντόπουλο τι θυμάστε απ’αυτόν; Γνωρίζετε κάποιον Έλληνα τερματοφύλακα που να διαθέτει τα προσόντα για να παίξει στη Premier League μελλοντικά;

-Ναι!!! Τι τύπος, απίστευτος άνθρωπος ο Ντίμι.

Όχι δε γνωρίζω κάποιον Έλληνα τερματοφύλακα που μπορεί να παίξει, γνωρίζω βέβαια αυτό το παιδί που παίζει στη Celtic (Σ.Σ Βασίλη Μπάρκα), ο οποίος έχει καλά στοιχεία.

Για τον Ντίμι τώρα, είναι μια μεγάλη προσωπικότητα, τοπικός ήρωας . Τον αγαπούσανε στο Middlesbrough. Είχε κερδίσει τη Championship και παράλληλα τον σεβασμό των οπαδών. Αγωνίστηκε σε 43 παιχνίδια στη 2η κατηγορία, αλλά ο προπονητής έφερε τον Victor Valdes και τον Brad Guzan στην ομάδα και ο Ντίμι αναρωτιόταν το γιατί.

Εγώ προσωπικά έμεινα εκεί 6 εβδομάδες για να αντικαταστήσω για λίγο τον έτερο προπονητή τερματοφυλάκων που είχε τραυματιστεί. Πριν φύγω είπα στον προπονητή: “Δεν έχει παίξει, πρέπει να τον βάλεις να τον δεις”. Μου είπε: “Όχι δεν τον βάζω”.

Είχαμε φτάσει γύρω στον Ιανουάριο και δεν είχε παίξει από την προετοιμασία. Έτσι μια μέρα του είπα ότι θα αγωνιστεί σ’ έναν αγώνα κυπέλλου και τον συμβούλευσα να προετοιμαστεί ψυχολογικά. Κάναμε κάποιες συγκεκριμένες ασκήσεις πριν το ματς. Είχε να παίξει 5 μήνες. Ήταν ένα παιχνίδι απέναντι στην Accrington. Μόλις ακούστηκε τ’ όνομα του στα μεγάφωνα, το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο να τον αποθεώσει. Κράτησε το 0 στην εστία, είχε ρόλο στο παιχνίδι, ήταν ένας τρομερός τερματοφύλακας.

Ήταν και ένας υπέροχος άνθρωπος. Άπλα δεν πήρε αρκετά παιχνίδια όσο καιρό ήμουν εγώ εκεί. Απολάμβανα να δουλεύω μαζί του. Αν δε κάνω λάθος έχει αποσυρθεί… Ε καιρός ήταν έφτασε τα 60 (γέλια). Είχε ποδοσφαιρικό μυαλό ο Ντίμι.

Συντάκτης: Θανάσης Παρασχούδης
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #490 στις: Δευ 16 Νοέ 2020 21:55 »


Το πρώτο «στημένο» παιχνίδι στην ιστορία του ποδοσφαίρου

Δεν είναι και λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως απ’ όταν εισήχθη το στοίχημα στα «βάθη» του ποδοσφαίρου, πολλά άλλαξαν. Πολλοί, επίσης, εκτιμούν το γεγονός ότι από την Αγγλία γεννήθηκε ο «βασιλιάς των σπορ», δίνοντας πολλές φορές ένα ρομαντικό, αγνό στοιχείο στα ποδοσφαιρικά δρώμενα του Νησιού. Αν σας λέγαμε, όμως, ότι και το πρώτο «στημένο» παιχνίδι στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ήταν ένα μεγάλο αγγλικό ντέρμπι;
 

Στο ημερολόγιο, η ημέρα ήταν Παρασκευή, η δεύτερη ημέρα του Απριλίου, του 1915. Και μάλιστα, Μεγάλη Παρασκευή. Ο αγώνας ήταν επίσης σημαντικός, με τις Liverpool και Manchester United να είναι αντιμέτωπες, με κάθε ομάδα να έχει διαφορετικούς στόχους. Η Liverpool, περίπου στη μέση της βαθμολογίας, δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο βαθμολογικό κίνητρο, παρά έπαιζε μονάχα για το λεγόμενο γόητρο. Από την άλλη, η Manchester United είχε ανάγκη τους βαθμούς, καθώς κινδύνευε με υποβιβασμό εκείνη τη σεζόν.

Βέβαια, εκείνη την περίοδο το ποδόσφαιρο δεν ήταν η προτεραιότητα κανενός. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν «προ των πυλών», και άπαντες, όπως είναι λογικό, δεν είχαν το μυαλό τους εκεί. Κύρια προτεραιότητα όλων ήταν η εξοικονόμηση χρημάτων, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες μέρες που θα έρχονταν. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους, φυσικά, συμπεριλαμβάνονταν και οι ποδοσφαιριστές των δυο ομάδων.


Ο Jackie Sheldon, ο «εγκέφαλος» του πρώτου στα χρονικά στοιχηματικού σκανδάλου στο ποδόσφαιρο.

«Εγκέφαλος» του πρωτόγνωρου, για τα ποδοσφαιρικά δεδομένα της εποχής, στησίματος του αγώνα, ήταν ο Jackie Sheldon, αρχηγός της Liverpool και πρώην παίκτης της Manchester United. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, οι παίκτες πριν τον αγώνα βρέθηκαν σε παμπ του Manchester, την  «The Dog and Partridge», ώστε να αποφασίσουν το αποτέλεσμα. Στο κόλπο βρέθηκαν, επίσης, οι Sandy Turnbull, Arthur Walley και Enoch West, από πλευράς Manchester United, ενώ από την ομάδα του Merseyside συμμετείχαν επίσης οι Bob Pursell, Tom Miller και Thomas Fairfoul.

Οι παίκτες ήρθαν σε συνεννόηση, ώστε το παιχνίδι να λήξει με 2-0, υπέρ των «Κόκκινων Διαβόλων». Ένα αποτέλεσμα το οποίο, αγωνιστικά θα ωφελούσε την Manchester United, η οποία θα έμενε στην πρώτη κατηγορία. Το όφελος των παικτών που συμμετείχαν, πέραν του αγωνιστικού για την ομάδα του Manchester, ήταν σαφώς και οικονομικό. Η απόδοση του στοιχήματος για το προαναφερθέν σκορ ήταν 7/1 ή 8/1 (7.00 ή 8.00, για τους πιο εξοικειωμένους με το στοίχημα). Οι παίκτες πόνταραν μεγάλα ποσά σε αυτό, με τους book εκείνης της εποχής να υποψιάζονται πως κάτι δεν πήγαινε καλά.


Ο Billy Meredith, αγωνιζόταν στη θέση του έξω δεξιά, είχε αγωνιστεί με τις φανέλες των Manchester United και Manchester City, ενώ θεωρείται ένας από τους πρώτους superstar του ποδοσφαίρου.

Το τελικό σκορ, 2-0, υπέρ της Manchester United, με δυο γκολ του George Anderson! Κατά τη διάρκεια του αγώνα, έχει σημειωθεί πως χάθηκε και πέναλτι, ενώ αναφορές εκείνης της εποχής λένε πως οι «άρχοντες του αγώνα», καθώς και οι φίλαθλοι, απορούσαν με τις αποφάσεις των παικτών, εντός του αγωνιστικού χώρου.

Βέβαια, οι παίκτες και των δυο ομάδων δεν πήγαν εύκολα «ταμείο» και δεν έλειψαν τα «ευτράπελα», καθώς ο Fred Pagnam της Liverpool είχε δοκάρι στα τελευταία λεπτά του αγώνα. Ο σκόρερ, καθώς και ο… παραλίγο σκόρερ του αγώνα, είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν στο στήσιμο του, ενώ κατά τη διάρκεια των ερευνών της αγγλικής ομοσπονδίας, κατέθεσαν κατά των συμπαικτών τους. Ένας ακόμα παίκτης, ο Billy Meredith της Manchester United, δεν γνώριζε για τα όσα είχαν συνεννοηθεί συμπαίκτες και αντίπαλοί του, αλλά είχε υποψιαστεί πως κάτι δεν πήγαινε καλά, καθώς οι συμπαίκτες του δεν του έδιναν τη μπάλα. Και πως να μην υποψιαστεί, καθώς επρόκειτο για έναν εκ των πιο γρήγορων και πιο «προικισμένων» παικτών τεχνικά, εκείνης της εποχής.

Το σκάνδαλο δεν έμεινε όμως έτσι. Ανακαλύφθηκε από τις αρχές, αρχής γενομένης από τις αναφορές των book, με αποτέλεσμα οι επτά παίκτες που συμμετείχαν στο «κόλπο» να λάβουν ποινή ισόβιου αποκλεισμού από κάθε αθλητική δραστηριότητα, στις 27 Δεκεμβρίου του 1915. Οι ομάδες δεν δέχθηκαν κάποια ποινή, καθώς δεν ανακαλύφθηκε συμμετοχή των παραγόντων τους.


Ο Sandy Turnbull, Σκωτσέζος πρώην εσωτερικός επιθετικός (κατά τις θέσεις της εποχής) των Manchester United και Manchester City.

Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξαν εξελίξεις όσον αφορά τις ποινές των υπολοίπων. Το 1919 οι ποινές όλων, εκτός του West, έπαψαν να υφίστανται, με την αγγλική ομοσπονδία να οργανώνει εκ νέου το εγχώριο πρωτάθλημα. Κύριο ρόλο στην άρση των ποινών έπαιξε το γεγονός πως οι παίκτες, πλην του West, επιστρατεύθηκαν και «υπηρέτησαν» την πατρίδα στον πόλεμο, κάτι που για εκείνη την εποχή ισοδυναμούσε με «κάθαρση» για τα ονόματά τους. Ο Sandy Turnbull της Manchester United δεν επέστρεψε στην αγωνιστική δράση, καθώς σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, σε ηλικία 32 ετών, στην μάχη του Αράς, κι ενώ είχε καταταγεί ως κατώτερος λοχίας. Παρά την απόσυρση των ποινών, ο Thomas Fairfoul της Liverpool αποφάσισε να μην συνεχίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Η ποινή του Enoch West, αρχικά, δεν αποσύρθηκε, καθώς ήταν ο μόνος που αντέδρασε κατά της FA, κάνοντας στην ομοσπονδία μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση. Η υπόθεση δικάστηκε και ο West δεν δικαιώθηκε, με την FA να δρα «εκδικητικά» και να μην του επιτρέπει να αγωνιστεί ξανά. Η απόσυρση της ποινής του πρώην παίκτη της Manchester United πραγματώθηκε το 1945, 40 χρόνια σχεδόν μετά την αρχικά εκδίκαση της υπόθεσης. Φυσικά, ο West δεν μπορούσε να παίξει πια ποδόσφαιρο, καθώς είχε συμπληρώσει τα 59 του έτη.


Tom Fairfoul, Tom Miller, Bob Purcell και Jackie Sheldon, κατά σειρά από αριστερά, οι συμμετέχοντες της Liverpool στο πρώτο ποδοσφαιρικό σκάνδαλο, με τη «βούλα» του στοιχήματος.

Τέλος, αξίζει να γίνει μια αναφορά και στο πως «έκλεισε» ο βαθμολογικός πίνακας εκείνης της σεζόν. Το τελικό αποτέλεσμα «έσωσε» την Manchester United, με τις Tottenham και Chelsea να «γεύονται» το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού. Κατά την επανέναρξη των αθλητικών δραστηριοτήτων το 1919, μετά και το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποφασίστηκε η αύξηση των ομάδων της πρώτης κατηγορίας, από 20 σε 22. Με αυτή την απόφαση, οι «Μπλε» του Λονδίνου παρέμειναν στην κατηγορία, στην οποία ανέβηκε και η «συμπολίτισσα» Arsenal. Μια άνοδος που έγινε υπό τις «ευλογίες» του Sir Henry Norris, γνωστού επιχειρηματία της εποχής. Αυτή όμως, την ιστορία, ίσως την αφηγηθούμε κάποια άλλη στιγμή.
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #491 στις: Τρι 17 Νοέ 2020 19:37 »


Ο Deadpool αγόρασε ομάδα της National League!

Οι σταρ του Hollyowod, Ryan Reynolds και Rob McElhenney ολοκλήρωσαν με επιτυχία την αγορά της Wrexham AFC, ομάδα της αγγλικής National League (πέμπτη κατηγορία στην Αγγλία).
 

Τα μέλη της Wrexham Supporters Trust, ψήφισαν υπέρ της εξαγοράς του 100% του συλλόγου από την RR McReynolds Company. Μάλιστα υπήρξε σημαντική προσέλευση στη ψηφοφορία, με το 91,5% να ψηφίζει ανάμεσα σε τρεις επιλογές. Ο Reynolds πρωταγωνιστεί στη πασίγνωστη ταινία της Marvel, Deadpool και Deadpool 2, ενώ ο McElhenney είναι ο δημιουργός της κωμικής σειράς «It’s always sunny in Philadelphia».



Η ανακοίνωση της ομάδας από την Ουαλία, ανέφερε: «Το Wrexham Supporters Trust Board θα ήθελε να ευχαριστήσει τους κυρίους Mr Rob McElhenney και Mr Ryan Reynolds και τους συμβούλους τους Inner Circle Sports και Walker Morris, για την καλή και επαγγελματική τους προσέγγιση και για τον χρόνο που έχουν ήδη αφιερώσει στο πρότζεκτ. Ως υποστηρικτές της Wrexham θα θέλαμε να τους ευχηθούμε τα καλύτερα στη διοίκηση της ομάδας μας και ανυπομονούμε για αυτά που μας επιφυλάσσει το μέλλον. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε και τους δικούς μας συμβούλους, Sheridans, Mackenzie Jones, BDO και Rob Parry για τη στήριξή τους».
eyap.gr

Αυτόν είναι να έχεις πρόεδρο και να είσαι προπονητής να πας να μιλήσεις μαζί του.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #492 στις: Παρ 20 Νοέ 2020 19:07 »


Όταν παίχτηκε ποδόσφαιρο στο Ν. Πόλο
Το 1914 ο Σερ Σάκλετον, 27 άντρες, 69 σκυλιά και μια γάτα ξεκίνησαν από το Μπουένος Άιρες για την Ανταρκτική. Αν και είχε ήδη ανακαλυφθεί πριν λίγο καιρό και ο Ν. Πόλος είχε “πατηθεί” προς θλίψη του Σάκλετον, οι θαρραλέοι τύποι είχαν ως στόχο να είναι οι πρώτοι που θα τη διασχίσουν με τα πόδια. Ο υπερ-δραστήριος Αγγλο-Ιρλανδός είχε καταφέρει να μαζέψει χρήματα τόσο από τη βρετανική κυβέρνηση, όσο και από ιδιώτες, ενώ περί τα 5.000 άτομα είχαν κάνει αίτηση για να τον ακολουθήσουν.



Παρά το γεγονός ότι ξέσπασε ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος, η επιχείρηση συνεχίστηκε κανονικά και το πλοίο Endurance έβαλε ως στόχο την Ανταρκτική. Όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, η πραγματικότητα είναι διαφορετική από τα πλάνα. Το πλοίο συνάντησε κομμάτια πάγου από πολύ νωρίς με αποτέλεσμα να πηγαίνει αργά, μέχρι που στις 19 Ιανουαρίου του 1915 εγκλωβίστηκε ολοκληρωτικά στον πάγο. Η ελπίδα ότι το πλοίο θα απελευθερωνόταν και θα μπορούσαν να ταξιδέψουν σε ένα κοντινό νησάκι αποδείχθηκε μάταια και σαν να μην έφτανε αυτό, οι πιέσεις που δεχόταν το σκαρί του πλοίου από τον πάγο άρχισαν να δημιουργούν προβλήματα και το Endurance έμπαζε νερά.

Στις 24 Οκτωβρίου ο Σάκλετον αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουν το πλοίο και αφού μετέφεραν όλα τα πράγματα, το είδαν στις 21 Νοεμβρίου του 1915 να βυθίζεται. Ο Σάκλετον κι οι άντρες του… καβάλησαν ένα κομμάτι κινούμενου πάγου με την ελπίδα ότι αυτό θα τους οδηγούσε σε ένα άλλο νησάκι στο οποίο υπήρχαν προμήθειες. Όταν αυτό δεν συνέβη, μετέφεραν τη βάση τους σε άλλο “νησί” από πάγο περιμένοντας να τους πάει στην στεριά. Όταν ούτε αυτό έγινε, ο Σάκλετον έβαλε τους άντρες του στις σωσίβιες λέμβους και τελικά έφτασαν στο νησί του Ελέφαντα, πατώντας σε στεριά για πρώτη φορά μετά από 497 μέρες.



Το νησί του Ελέφαντα όπως φυσικά φαντάζεστε δεν ήταν κάποιο τουριστικό θέρετρο, αλλά ένα αφιλόξενο νησάκι μακρυά από την πορεία των πλοίων. Για τον λόγο αυτό ο Σάκλετον αποφάσισε ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω για να ζητήσει βοήθεια. Διάλεξε την πιο γερή από τις σωσίβιες λέμβους, έκανε κάποιες ενισχύσεις και διάλεξε πέντε άτομα για το δύσκολο ταξίδι προς τη Νότια Γεωργία το πιο μεγάλο νησί κοντά στα νησιά Σάντουϊτς. Ο Σάκλετον κι οι άντρες του ξεκίνησαν στις 24 Απριλίου 1916, παίρνοντας ελάχιστες προμήθειες και αφήνοντας τις περισσότερες στους εναπομείναντες άντρες.

Όσοι έμειναν πίσω προσπαθούσαν να επιζήσουν κυρίως με το κυνήγι πιγκουίνων. Ανάμεσα στην ομάδα του Σάκλετον υπήρχε και ένας φωτογράφος, ο Φρανκ Χάρλει ο οποίος έβγαλε μερικές εντυπωσιακές φωτογραφίες όπως η παραπάνω από την μέρα που η σωσίβια λέμβος ξεκίνησε το ταξίδι για τη Νότια Γεωργία. Ο Χάρλει είχε μετατρέψει το ψυγείο του πλοίου σε σκοτεινό θάλαμο (!) και έβγαλε εκατοντάδες φωτογραφίες από την καθημερινότητα των αντρών. Ο καιρός όμως περνούσε και οι προμήθειες λιγόστευαν.



Ο Σάκλετον στις 8 Μαΐου έφτασε στις ακτές της Ν. Γεωργίας αλλά δεν μπορούσε να πατήσει στο νησί εξαιτίας μιας θύελλας που αργότερα έμαθε ότι είχε βουλιάξει ένα καράβι 500 τόνων. Την επόμενη μέρα τα κατάφερε, πήρε μαζί του δυο άτομα και ξεκίνησε ένα δύσκολο ταξίδι 51 χιλιομέτρων μέσα από ορεινούς όγκους που κανείς δεν είχε ξαναδοκιμάσει. Τελικά στις 20 Μαΐου έφτασε σε έναν φαλαινοθηρικό σταθμό και από εκεί έστειλε βοήθεια ώστε να μαζέψουν τους τρεις εναπομείναντες της σωσίβιας λέμβου. Αμέσως οργάνωσε τη διάσωση των συντρόφων του, αλλά οι πρώτες τρεις απόπειρες απέτυχαν εξαιτίας του καιρού. Τελικά με τη βοήθεια της κυβέρνησης της Χιλής που διέθεσε το σκάφος Γιέλτσο, ο Σάκλετον κατάφερε να φτάσει στο νησί στις 30 Αυγούστου, βρίσκοντας σώους και αβλαβείς όλους τους άντρες του αν και είχαν ξεμείνει από φαγητό και έτρωγαν πλέον τα κόκαλα των πιγκουϊνων. Όταν επιτέλους πάτησαν το πόδι τους στο Βαλπαραϊσο της Χιλής έγιναν δεκτοί εν μέσω αποθέωσης από τους ντόπιους.

Μέσα σε όλα τα άλλα όμως, οι άντρες του Σάκλετον είχαν γράψει και ένα ακόμα ρεκόρ και ο Χάρλει ήταν εκεί να το καταγράψει φωτογραφικά. Ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που κατάφεραν και έπαιξαν ποδόσφαιρο στην Ανταρκτική.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.070
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #493 στις: Τρι 24 Νοέ 2020 19:10 »


Στηβ Μπλούμερ: To Καμάρι της Ντέρμπι
Αν βρεθεί κάποιος στο Πράιντ Παρκ, έδρα της Ντέρμπι Κάουντι, θα ζήσει σίγουρα δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η αύρα του τεράστιου Μπράιαν Κλάφ -μια αύρα που οδήγησε την ομάδα στα δύο μοναδικά της πρωταθλήματα στη δεκαετία του ’70- και το δεύτερο η συγκίνηση (ή η πώρωση) με το τραγούδι “Steve Bloomer’s Watching” για τον σπουδαίο επιθετικό της ομάδας των πρώτων ετών του 20ου αιώνα. Έναν εκ των σπουδαιότερων επιθετικών που έχει βγάλει το Αγγλικό ποδόσφαιρο και που η ζωή τον συνδέει με τον Κλαφ για δύο πράγματα. Τη Ντέρμπι και τη Μίντλεσμπρο. Ο Μπλούμερ φόρεσε τη φανέλα των δύο ομάδων και ο “Κλάφι” τη φανέλα της δεύτερης (ως παίκτης) και φυσικά κάθισε με -τεράστια- επιτυχία στον πάγκο της πρώτης. Φυσικά και οι δύο λατρεύτηκαν, λατρεύονται και θα λατρεύονται για πάντα στο γήπεδο της ιστορικής ομάδας (στα χρόνια του Μπλούμερ έδρα ήταν το Μπέιζμπολ Γκράουντ) για όσα χρόνια αυτή συνεχίσει να υπάρχει. “Για πάντα” δηλαδή, όπως θα σου πουν όλοι οι φίλοι των “κριαριών”. Με την περίπτωση του Στηβ Μπλούμερ θα ασχοληθούμε σήμερα.

“Ποιος είναι ο Στηβ Μπλούμερ” θα αναρωτηθείτε οι περισσότεροι και άδικο δεν θα σας ρίξω. Καθόλου μάλιστα. Οι πιο φανατικοί με την εθνική Αγγλίας (και το αγγλικό ποδόσφαιρο) λογικά θα τον έχουν ακούσει μιας και συγκαταλέγεται στους κορυφαίους σκόρερ των τριών λιονταριών αλλά και της Ντέρμπι Κάουντι. Ένας παίκτης που δόξασε την ομάδα και το ποδόσφαιρο μέχρι και τα 40 του χρόνια, φόρτωσε τις αντίπαλες εστίες με ένα σωρό τέρματα (σπάνιας ομορφιάς) και δεν έφτασε ποτέ στη χαρά ενός τίτλου. Δυστυχώς. Ο Μπλούμερ ανήκει σε μια -μεγάλη- κατηγορία σπουδαίων Άγγλων ποδοσφαιριστών που δεν κατέκτησαν ποτέ κάποιο τρόπαιο (πρωτάθλημα ή κύπελλο). H πιο πρόσφατη τέτοια περίπτωση είναι φυσικά ο Ματ Λε Τισιέρ της Σαουθάμπτον. Το παιδάκι  που γεννήθηκε το 1874 και κάποτε -στα παιδικά του χρόνια-  είχε σκοράρει 14 γκολ σε μία αναμέτρηση για το σχολικό πρωτάθλημα του Ντέρμπισάιρ, στα 17 του υπέγραψε στη Ντέρμπι Κάουντι ως το νέο παιδί-θαύμα του Αγγλικού ποδοσφαίρου, για να χτιστεί πάνω του η νέα Ντέρμπι. Στο πρώτο φιλικό μάλιστα που έδωσε η ομάδα, κόντρα στη Ντάρλεϊ Ντέιλ, ο Μπλούμερ σκόραρε τέσσερα τέρματα δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο αυτό που θα ακολουθούσε. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1892 ο νεαρός επιθετικός θα ντεμπουτάρει κόντρα στη Στόουκ και το τέλος εκείνης της χρονιάς θα τον βρει με 11 τέρματα (σε 28 αγώνες). Η Ντέρμπι θα γλιτώσει τον υποβιβασμό στο τέλος αλλά θα κερδίσει τον παίκτη που θα αποτελέσει για 19 σεζόν τον ηγέτη της. Τον αρχισκόρερ της. Τον άνθρωπό της και αρχηγό της. Τον ένα και μοναδικό Στηβ Μπλούμερ.



H ποδοσφαιρική καριέρα του νεαρού επιθετικού είχε μπει για τα καλά στο δρόμο της. Ο Μπλούμερ θα σκοράρει 18 τέρματα και θα βοηθήσει τη Ντέρμπι να τερματίσει στην 3η θέση τη σεζόν 1893-1894 και θα κερδίσει με το σπαθί του την πρώτη του κλήση στην εθνική Αγγλίας, παρέα με τους μέντορές του Τζον Γκούνταλ και Μπίλι Μπάσετ, κόντρα στους Ιρλανδούς. Η Αγγλία θα επικρατήσει με 9-0 και ο Μπλούμερ θα σκοράρει δύο τέρματα. Το ίδιο θα κάνει και στη δεύτερή του εμφάνιση κόντρα στους μαχητικούς Σκωτσέζους λίγους μήνες αργότερα. Η Αγγλία θα κερδίσει με 3-0 με τον παίκτης της Ντέρμπι να σκοράρει ένα μοναδικής ομορφιάς τέρμα. Ο Φρέντερικ Γουόλ (πρόεδρος της FA εκείνα τα χρόνια) θεωρούσε πως εκείνο το γκολ του Μπλούμερ ήταν το καλύτερο που είχε δει ποτέ στη ζωή του. Ένα απίστευτο σκάψιμο της μπάλας -εν κινήσει- με το αριστερό πόδι αρκετά μέτρα εκτός περιοχής, με τον κήπερ όμως να μην έχει βγει πολύ μακριά από την εστία του. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως για πολλά χρόνια ουδείς μπορούσε να καταλάβει ποιο πόδι του παίκτη ήταν το καλό. Ο Μπλούμερ είχε τη δυνατότητα να σουτάρει εξαιρετικά και με τα δύο πόδια και επίσης διέθετε το σπάνιο χάρισμα να παίζει τη μπάλα “με τη μία”. Σύμφωνα με τον Χάρι Νιούμπουλντ (τότε προπονητή του) ήταν ο κορυφαίος σε αυτό τον τομέα σε ολόκληρο το Νησί εκείνα τα χρόνια. O Μπλούμερ έγινε ο πρώτος παίκτης που σκόραρε δύο χατ-τρικ για την Αγγλία και ο πρώτος που σκόραρε τέσσερα τέρματα σε ένα παιχνίδι. Τα 28 του γκολ σε 23 παιχνίδια είναι απλά απλησίαστο ρεκόρ αν συνυπολογίσουμε και την ηλικία του.

Πλέον είχε καθιερωθεί στους κορυφαίους (ίσως και ο κορυφαίος) σκόρερ του Αγγλικού πρωταθλήματος αλλά δεν κατάφερνε να οδηγήσει τη Ντέρμπι σε ένα πρωτάθλημα. 22 γκολ και πρώτος σκόρερ τη σεζόν 1895-1896, αλλά 2ος πίσω από την Άστον Βίλα του τεράστιου Τζόρτζ Ράμσεϊ. 24 γκολ την επόμενη και 3ος πίσω από Σέφιλντ Γιουνάιτεντ και φυσικά την Άστον Βίλα που ήταν η πρωταθλήτρια. Εκείνη την περίοδο μάλιστα ο Μπλούμερ παραλίγο να σταματήσει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο λόγω του θανάτου του μικρότερου αδερφού του Φίλιπ από περιτονίτιδα. Ο Φίλιπ ήταν εκείνα τα χρόνια ο αριστερός μπακ της Ντέρμπι και εκτός από λατρεμένος αδερφός ήταν και ένας εξαιρετικός συμπαίκτης για τον Στηβ Μπλούμερ. Συνέχισε στη Ντέρμπι μέχρι και το 1906, χωρίς να φτάσει σε κάποιο πρωτάθλημα και γνωρίζοντας την ήττα σε τρεις τελικούς κυπέλλου. Το 1898, το 1899 και το 1903. Όπως είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ο Στηβ Μπλούμερ ήταν τσακωμένος με τα τρόπαια. Υπέγραψε στη Μίντλεσμπρο για το ποσό ρεκόρ της εποχής των 750 λιρών, στα 32 του χρόνια, και εκείνη την περίοδο μάλιστα αποσύρθηκε και από την εθνική, κρατώντας πάντως μια τελευταία εξαιρετική παράσταση για το κοινό του.



‘Ήταν 6 Απριλίου του 1907 με την Αγγλία να παίζει κόντρα στη μισητή αντίπαλο Σκωτία με το σκορ να μένει στο 1-1. Το μοναδικό γκολ της Αγγλίας το είχε σκοράρει ο Μπλούμερ, με την εμφάνισή του να θεωρείται από τις πιο ηγετικές που έχουν γίνει ποτέ από παίκτη των τριών λιονταριών. Μία τέτοια περιγράφει και ο σπουδαίος δημοσιογράφος Τζέιμς Κάτον -και πάλι κόντρα στη Σκωτία- το 1901. “Ήταν μια βροχερή μέρα. Το έδαφος ήταν γεμάτο λάσπες και η μπάλα ζύγιζε πολύ περισσότερο από το κανονικό. Δέκα λεπτά πριν τη λήξη η Σκωτία προηγούνταν με 2-1. Δεν ήλπιζα σε κάτι μιας και δεν παίζαμε καθόλου καλά. Σηκώθηκα από τη θέση μου, φανερά απογοητευμένος, και κινήθηκα προς την έξοδο. Θα γλίτωνα τις ερωτήσεις πολλών για το τι έφταιξε σε αυτή την ήττα και πιστέψτε με, δεν είχα καμία μα καμία όρεξη. Εκείνη τη στιγμή η άκρη του ματιού μου είδε τον Μπλούμερ να γλιστρά στη λάσπη και να υποδέχεται τη μπάλα με ένα εξωπραγματικό κοντρόλ, μετά από ένα τραγικό λάθος των αντιπάλων αμυντικών αρκετά μέτρα μακριά από την περιοχή. Ζύγισε την μπάλα και την έστειλε με ένα σπάνιας ομορφιάς πλασέ στο παραθυράκι του τερματοφύλακα της Σκωτίας. Ο ίδιος δήλωσε πως δεν είχε καθόλου δυνάμεις. Καθόλου ανάσες και πως πονούσε σε ολόκληρο το κορμί του από τα βίαια μαρκαρίσματα των αντιπάλων. Δεν μπορούσε όμως να αφήσει τους Σκωτσέζους να μας κερδίσουν. Αυτός ήταν ο Στηβ Μπλούμερ. Ο μεγαλύτερος μαχητής που γνώρισα στη ζωή μου”.

Ο Μπλούμερ επέστρεψε στη Ντέρμπι το 1910 και έκλεισε την καριέρα του το 1914 σε ηλικία 40 ετών στην αγαπημένη του ομάδα. Σκόραρε 352 τέρματα σε 600 εμφανίσεις με τη φανέλα της Ντέρμπι (κυρίως) αλλά και της “Μπόρο” και αποσύρθηκε οριστικά από το ποδόσφαιρο με τη Ρεάλ Ούνιον το 1925 ως προπονητής. Με τον Ισπανικό σύλλογο κατέκτησε μάλιστα και το Κύπελλο Ισπανίας το 1924 με 1-0 κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε βρεθεί ως Πολιτικός κρατούμενος στο Βερολίνο μιας και τότε είχε ξεκινήσει την προπονητική του καριέρα στη Γερμανία. Γι’ αυτή την ιστορία όμως θα γράψουμε άλλη φορά. Στις 16 Απριλίου του 1938 άφησε την τελευταία του πνοή -που αλλού- στο Ντέρμπι βυθίζοντας στο πένθος όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο της Αγγλίας. Αν βρεθείτε λοιπόν ποτέ στο Ντέρμπι, περάστε μία από το γήπεδο της ομάδας και αν έχετε την τύχη να βρεθείτε σε αγώνα, τραγουδήστε και εσείς δυνατά το “Steve Bloomer’s Watching“. Την αξίζει αυτή την αγάπη ο Μπλούμερ.
sombrero.gr