Για τους εραστές του Αγγλικού.....

[fon7]

Αν δυσκολεύεστε να θυμηθείτε γιατί λένε πως το κύπελλο προσφέρει συγκινήσεις και γεννάει ιστορικές στιγμές, στη φωτογραφία βλέπουμε κάποιους παίκτες της Μάκλσφιλντ, στην αγκαλιά ή στους ώμους οπαδών. Οι ποδοσφαιριστές αυτοί είναι ημιεπαγελματίες που δεν τους ξέρουν ούτε οι πιο φανατικοί του βρετανικού ποδοσφαίρου, βρίσκονται κάπου στη μέση της βαθμολογίας στην 6η κατηγορία (στην οποία ανέβηκαν φέτος) και αντίπαλοι τους είναι ομάδες όπως η Κιντερμίνστερ Χάριερς, η Σπένιμουρ Τάουν και η Κέρζον Άστον.

Όλα αυτά μέχρι εχθές. Γιατί από σήμερα θα είναι πρώτα από όλα (και για πάντα) "οι τοπικοί ήρωες που έφτασαν στους 32 του κυπέλλου Αγγλίας στέλνοντας σπίτι της την κάτοχο του τροπαίου Κρίσταλ Πάλας", μια ομάδα που παίζει στην Ευρώπη και βρίσκεται 117 θέσεις πιο ψηλά στην πυραμίδα του αγγλικού ποδοσφαίρου.


Να προσθέσουμε ότι η γνωστή Μάκλσφιλντ Τάουν διαλύθηκε το 2020 λόγω χρεών με απόφαση δικαστηρίου. Όλα τα περιουσιακά στοιχεία του club διατέθηκαν προς πώληση και αποκτήθηκαν από τον μεγαλομέτοχο της Στοκπορτ. Αυτός με την βοήθεια του Ρόμπι Σάβατζ (μέσος σε Λεστερ, Μπλάκμπερν , Γιουνάιτεντ μεταξύ άλλων) επανίδρυσαν τον σύλλογο και ξεκίνησαν από την 9η κατηγορία καταφέρνοντας 3 ανόδους σε 4 σεζόν.
ΥΓ κάποτε είχα βγάλει μια δεκαετία στο FM11 με την Μακλσφιλντ Τάουν φτάνοντας ακόμη και στην κορυφαία διοργάνωση.
El Sombrero (φωτογραφία)

[fon7]

Εκεί που νομίζαμε πως η ιστορία της πρόκρισης της Μάκλσφιλντ επί της Κρίσταλ Πάλας δεν μπορεί να γίνει πιο επική (ή γραφική), έγινε γνωστό πως όταν ο διαιτητής σφύριξε για τελευταία φορά και εκατοντάδες φίλαθλοι μπούκαραν στο χόρτο, ο σέντερ μπακ έφυγε καρφί για το κυλικείο και επέστρεψε λίγο αργότερα για να πανηγυρίσει με τον πιο βρετανικό τρόπο που υπάρχει: Με μια μπύρα στο χέρι!
Την ίδια ώρα σε κάποιο άλλο σημείο του γηπέδου ο ιδιοκτήτης της ομάδας (της 6ης κατηγορίας υπενθυμίζουμε) έκανε δηλώσεις στην τηλεόραση και εξηγούσε πώς ξεκινήσαν όλα: "Η αλήθεια είναι πως αγόρασα την ομάδα μετά από τέσσερις σερί ημέρες που έπινα. Δεν θυμάμαι καν να την αγοράζω! Όλα έγιναν σε 24 ώρες. Δεν είχα κανένα σχέδιο και καμία ιδέα για το πώς να διοικήσω μια ομάδα. Είναι από αυτά που κάνεις όταν είσαι ντίρλα. Και δείτε πού είμαστε τώρα!"
Πιο καλτ δεν γίνεται.

El Sombrero (φωτογραφία)

[fon7]

Το ντέρμπι Σαουθάμπτον-Πόρτσμουθ, ο προδότης Ρέντναπ και κάτι πάπιες



Το Πόρτσμουθ και το Σαουθάμπτον είναι δυο παράκτιες πόλεις στη νότια Αγγλία που απέχουν μεταξύ τους 30 χιλιόμετρα. Και οι δύο είναι ιστορικά λιμάνια, με διαφορετικό όμως προσανατολισμό. Το Σαουθάμπτον αναπτύχθηκε ως εμπορικό λιμάνι, σε αντίθεση με το Πόρτσμουθ που το χρησιμοποιεί ως έδρα το βασιλικό ναυτικό. Με τον καιρό ανάμεσα στις δυο γειτονικές πόλεις αναπτύχθηκε μια μορφή αντιπαλότητας που, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, πηγάζει από κάτι που έγινε δεκαετίες πριν και μεταφέρεται σαν παράδοση από γενιά σε γενιά.

Ένα από τα πιο γνωστά σημεία τριβής μεταξύ τους ήταν (και παραμένει σε κάποιο βαθμό) το θέμα των απεργιών των ναυτεργατών. Οι κάτοικοι του Πόρτσμουθ τονίζουν συχνά μια ιστορία που λέει πως σε μια από τις μεγάλες απεργίες των ναυτεργατών του λιμανιού τους, οι εταιρείες επιστράτευσαν κάποιους ναυτεργάτες από το Σαουθάμπτον που δεν είχαν αντίρρηση να σπάσουν την απεργία και να καλύψουν τα κενά των συναδέλφων τους. Η ιστορία αυτή αναφέρεται σχεδόν στα περισσότερα αφιερώματα για την κόντρα των δυο πόλεων. Το περίεργο είναι ότι δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από πουθενά.

Οι φίλοι της Σαουθάμπτον υποστηρίζουν ότι όλο αυτό είναι ένας μύθος που δεν στηρίζεται σε καμία ιστορική απόδειξη. Ίσα ίσα, αυτοί έχουν μια δική τους εκδοχή, την οποία ανέλυσε σε κάποιο παλιότερο αφιέρωμα του BBC, μια ιστορικός της περιοχής. Σύμφωνα με αυτή, μετά τη βύθιση του Τιτανικού, ναύτες από το Σαουθάμπτον που δούλευαν στο αδελφό πλοίο του, το Ολίμπικ, κατέβηκαν σε απεργία λόγω της έλλειψης σωστικών λέμβων. Τότε λιμενεργάτες από το Πόρτσμουθ συμφώνησαν να πάρουν τη θέση των ομολόγων τους και μάλιστα για να αποφύγουν δυσάρεστες συναντήσεις με τους ντόπιους πήγαν μέσα στη νύχτα στο Σαουθάμπτον μέσω θαλάσσης.

Παρά την αντιπαλότητα αυτή, υπήρχαν και στιγμές που οι δυο πόλεις αλληλοστηρίχθηκαν. Όταν το Σαουθάμπτον δέχθηκε επίθεση από γερμανικά βομβαρδιστικά στο ξεκίνημα του Β’ ΠΠ οι πρώτοι που έσπευσαν μέσα στη νύχτα να βοηθήσουν ήταν οι πυροσβέστες από το Πόρτσμουθ. Αυτή η παράξενη σχέση μεταφέρθηκε και στο ποδόσφαιρο. Αν και εκτός Αγγλίας δεν είναι τόσο δημοφιλές, το Σαουθάμπτον-Πόρτσμουθ θεωρείται ένα από τα καλά ντέρμπι της χώρας. Το «ντέρμπι της νότιας ακτής» πέρασε κι αυτό από διάφορα στάδια. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα η έχθρα ανάμεσα στις ομάδες ήταν έντονη και, όπως περιγράφει ένας ιστορικός από το Πόρτσμουθ: “Συχνά στα παιχνίδια στο Φράτον Παρκ οι οπαδοί της Πόρτσμουθ υποδέχονταν τους φιλοξενούμενους με πέτρες”. Στη συνέχεια και για αρκετές δεκαετίες η κατάσταση ηρέμησε, οι δυο πλευρές ήρθαν πιο κοντά και υπάρχουν καταγραφές πως πολλοί φίλοι της Σαουθάμπτον πανηγύρισαν την κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 1939 από την Πόρτσμουθ!



Η ειρηνική περίοδος κράτησε περίπου μέχρι τα τέλη των 60s. Από εκεί και έπειτα οι δυο σύλλογοι έγιναν ξανά άσπονδοι εχθροί, τα επεισόδια και τα διάφορα οπαδικά σκηνικά πολλαπλασιάστηκαν και τις μέρες των μεταξύ τους παιχνιδιών η τοπική αστυνομία έχει αυξημένο φόρτο εργασίας. Σε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ του 2005 βλέπουμε τους αστυνομικούς να ξεκινάνε την περιπολία στο σταθμό των τρένων από τις 5 τα χαράματα, με στόχο να καταφέρουν να εντοπίσουν τους σεσημασμένους φασαριόζους που είχαν σκοπό να πάρουν το τρένο από νωρίς για να πάνε στη γειτονική πόλη για το ντέρμπι.

Παρά την αντιπάθεια που τρέφουν ο ένας για τον άλλον, περισσότεροι από 50 ποδοσφαιριστές έχουν φορέσει τη φανέλα και των δυο. Στους προπονητές όμως η λίστα είναι πολύ πιο μικρή. Εκεί τα ονόματα είναι όλα κι όλα δυο. Ένας είναι ο Άλαν Μπολ. Ο δεύτερος είναι μια από τις μεγαλύτερες μορφές του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ο Χάρι Ρέντναπ. Σε αντίθεση όμως με τον Μπολ, που πήγε στη Σαουθάμπτον πέντε χρόνια μετά το πέρασμα του από την Πόρτσμουθ, ο Ρέντναπ έκανε κάτι αρκετά πιο τολμηρό. Άλλαξε στρατόπεδο μέσα σε μερικές μέρες! Γι’ αυτό και απέκτησε το δικό του κεφάλαιο στην ιστορία του ντέρμπι.

Τον Νοέμβριο του 2004 ο Ρέντναπ έκλεινε 2,5 χρόνια στον πάγκο της Πόρτσμουθ. Στην πρώτη του ολοκληρωμένη σεζόν εκεί είχε τερματίσει στην πρώτη θέση της Τσάμπιονσιπ και την είχε οδηγήσει στην Πρέμιερ Λιγκ μετά από 16 χρόνια απουσίας. Στη δεύτερη σεζόν οι επιτυχίες συνεχίστηκαν, με την παραμονή στην πρώτη κατηγορία. Στην τρίτη σεζόν όμως εμφανίστηκαν κάποια δυσεπίλυτα προβλήματα. Η ρήξη του προπονητή με τον ιδιοκτήτη ήρθε στο πρώτο τρίμηνο του πρωταθλήματος και δεν οφειλόταν σε αγωνιστικούς λόγους. Ο ιδιοκτήτης Μίλαν Μάνταριτς προσέλαβε τον Βέλιμιρ Ζάετς για τη θέση του αθλητικού διευθυντή χωρίς να μιλήσει πρώτα με τον Ρέντναπ, αυτός έγινε έξαλλος και στις 24 Νοεμβρίου υπέβαλλε την παραίτηση του. Οι φίλοι της Πόρτσμουθ έμαθαν ξαφνικά ένα πρωί πως ο προπονητής που τους ανέβασε είναι πια παρελθόν. Το χειρότερο χτύπημα δεν είχε έρθει ακόμα.



Δυο μόλις εβδομάδες μετά τη φυγή του ο Ρέντναπ επανήλθε στην επικαιρότητα. Ήταν ακόμα στη νότια Αγγλία αλλά όχι στο Πόρτσμουθ. Είχε μεταβεί τριάντα περίπου χιλιόμετρα πιο δυτικά. Στο Σαουθάμπτον! Το σοκ ήταν φυσικά μεγάλο. Από όλες τις πιθανές επιλογές στον πλανήτη, είχε διαλέξει τη χειρότερη για τους φίλους της Πόρτσμουθ. Ο ίδιος θυμάται: “Ήμουν χωρίς δουλειά και μια μέρα με πήραν τηλέφωνο από τη Σαουθάμπτον. Δεν το σκέφτηκα πολύ. Χρειαζόμουν μια δουλειά, έμενα ήδη στην περιοχή, οπότε γιατί όχι; Τελικά αποδείχτηκε μια κακή κίνηση. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλο είναι το μίσος μεταξύ τους”. Η συνειδητοποίηση ήρθε λίγο καιρό αργότερα, με άσχημο τρόπο.

Οι φίλοι της Πόρτσμουθ στοχοποίησαν τον πρώην τεχνικό, τον αποκαλούσαν “Ιούδα” και “προδότη”, σήκωναν πανό με ευχές να “σαπίσει στην κόλαση” και το χειρότερο απ’ όλα, τηλεφωνούσαν συνεχώς στο σπίτι του και του μετέφεραν προφορικά τα συναισθήματα που έτρεφαν πια γι’ αυτόν με όχι πολύ κομψό τρόπο. “Ήταν φρικτό. Το τηλέφωνο δεν σταματούσε να χτυπάει και τα μηνύματα που άφηναν ήταν τρομακτικά. Ακόμα κι έξω όμως, όταν έκανα βόλτα δίπλα στη θάλασσα, πετύχαινα πολύ συχνά βάρκες με ψαράδες από το Πόρτσμουθ που με έβριζαν ασταμάτητα.”

Με την επιλογή της Σαουθάμπτον ο Ρέντναπ δεν πήγε μόνο στη μεγάλη αντίπαλο αλλά και σε μια αντίζηλο για το στόχο της παραμονής. Το έργο του εκεί ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Οι «Άγιοι» είχαν μόνο 2 νίκες στα πρώτα 16 ματς και αποτελούσαν ένα από τα μεγάλα φαβορί για τον υποβιβασμό. Το κλίμα ήταν τόσο κακό που ακόμα και η αλλαγή προπονητή δεν έφερε τα κλασικά θετικά αποτελέσματα του πρώτου καιρού. Ο Ρέντναπ έκανε την πρώτη του νίκη δυο μήνες αργότερα αλλά ούτε κι αυτή ήταν αρκετή για να γίνει μια σωστή επανεκκίνηση. Η ταφόπλακα μπήκε γι’ αυτόν με το χειρότερο δυνατό τρόπο.

Στα τέλη Απριλίου η Σαουθάμπτον πήγε να παίξει στο Πόρτσμουθ σε ένα ντέρμπι παραμονής. Ένα παιχνίδι που έμεινε γνωστό ως “το ντέρμπι του Ρέντναπ”, αφού εκείνη ήταν η πρώτη φορά που ο «προδότης» επέστρεφε στην πόλη. Εξαιτίας των αμέτρητων απειλών που είχε δεχθεί, η αστυνομία είχε οργανώσει ειδικό σχέδιο προστασίας των φιλοξενούμενων. Αυτό τελικά επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και την αυτοσυγκέντρωση τους. “Δεν ήταν καθόλου ευχάριστη μέρα” λέει ο ίδιος. “Νομίζω ότι οι παίκτες ήταν τρομοκρατημένοι πριν καν βγουν στο χόρτο. Είχαμε τη SAS συνέχεια δίπλα μας, είχαμε ελικόπτερα που πετούσαν από πάνω ακολουθώντας το πούλμαν. Ήταν μια φρικτή εμπειρία για όλους μας”.

Με τον εξαγριωμένο κόσμο να τα δίνει όλα από την κερκίδα, τον Ρέντναπ να γιουχάρεται ασταμάτητα και τους αντιπάλους φανερά ανασφαλείς η Πόρτσμουθ έκανε περίπατο και κέρδισε με 4-1, με δυο γκολ του γνωστού μας Λούα-Λούα. Ενός παίκτη που είχε πάει στην Πόρτσμουθ χάρη στον Ρέντναπ. Για την ακρίβεια, όλο το ρόστερ αποτελούταν από «παιδιά του Ρέντναπ», αφού αυτός τους είχε επιλέξει τα προηγούμενα χρόνια. Λίγες εβδομάδες αργότερα η Σαουθάμπτον είπε και επίσημα αντίο στην Πρέμιερ Λιγκ, την ώρα που η Πόρτσμουθ έσωζε μια ακόμα σεζόν τερματίζοντας 16η.

Το κεφάλαιο Ρέντναπ για το ντέρμπι όμως δεν είχε ολοκληρωθεί. Στις αρχές Δεκεμβρίου της επόμενης σεζόν, δηλαδή ένα χρόνο ακριβώς από τις μέρες που έκανε τη διαδρομή από το Πόρτσμουθ στο Σαουθάμπτον, ο Άγγλος τεχνικός έκανε την αντίστροφη πορεία! Σε μια δεύτερη σερί απρόβλεπτη εξέλιξη, ο «προδότης» άφησε την Σαουθάμπτον και επέστρεψε στο Πόρτσμουθ, σε ένα περίεργο ρόλερ κόστερ συναισθημάτων για όλους τους εμπλεκόμενους. Η νέα μετακόμιση δεν ήταν φυσικά τόσο απλή υπόθεση. Αν και οι σχέσεις του με τη διοίκηση πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, οι άνθρωποι της Σαουθάμπτον δεν ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν τον προπονητή τους να φύγει έτσι απλά, ειδικά όταν ήξεραν πως στόχος του ήταν να επιστρέψει στους «άλλους». Αν τον θέλουν, πρέπει να πληρώσουν, ήταν το μήνυμα που έστειλαν εξ αρχής. Ο Ρέντναπ ήθελε διακαώς να γυρίσει στην Πόρτσμουθ, που είχε μείνει χωρίς προπονητή, αλλά οι συζητήσεις μεταξύ των δυο πλευρών έπεφταν σε τέλμα. Ο λόγος; Οι πάπιες.

Σε μια συνέντευξη του ο Ρέντναπ προσπάθησε να ξεδιαλύνει την μπερδεμένη κατάσταση: “Δεν έχω παραιτηθεί αλλά οι μέρες μου εδώ έχουν τελειώσει. Ξέρω πως η Σαουθάμπτον θέλει κάποια αποζημίωση και η Πόρτσμουθ προτίθεται να τη δώσει αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να βρουν τον πρόεδρο της Πόρτσμουθ γιατί είναι συνέχεια εκτός γραφείου πυροβολώντας πάπιες!” Για μερικές μέρες το σήριαλ αποτελούσε βασικό θέμα σε αρκετά ΜΜΕ, με τα ρεπορτάζ να έχουν ως επίκεντρο το ότι ο πρόεδρος δεν σήκωνε τα τηλέφωνα γιατί ήταν εξαφανισμένος κάπου στην εξοχή κυνηγώντας πάπιες. Η εξαφάνιση του καθυστέρησε τη συμφωνία και εξόργισε την πλευρά της Πόρτσμουθ αλλά εν τέλει οι δυο πλευρές έκατσαν, έστω και απρόθυμα, στο ίδιο τραπέζι και συμφώνησαν στη μετακίνηση, με δεδομένο ότι δεν υπήρχε άλλη βολική και για τους δυο λύση.



Αναμενόμενα, η επιστροφή στο Φράτον Παρκ δεν προκάλεσε θετικά συναισθήματα στους πάντες. Η προδοσία ήταν πολύ πρόσφατη για να την ξεχάσει ο κόσμος. Όπως συμβαίνει συχνά, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Ο χρόνος και οι νίκες. Με τον Ρέντναπ στον πάγκο η ομάδα κατάφερε να σωθεί για άλλη μια σεζόν, αν και στα μισά της χρονιάς αυτό φαινόταν εξαιρετικά δύσκολο. Η χαρά της παραμονής επισκίασε με τον καιρό όλα τα αρνητικά συναισθήματα. “Ήξερα όταν επέστρεφα από τη Σαουθάμπτον πως δεν θα κέρδιζα ξανά εύκολα τους πάντες, αλλά μην ξεχνάμε πως έχω ανεβάσει την ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ και την κράτησα εκεί δύο φορές” δήλωνε στο τέλος του πρωταθλήματος ο Ρέντναπ που λίγα χρόνια αργότερα, το 2008, θα οδηγούσε την Πόρτσμουθ στην κατάκτηση του κυπέλλου, του πρώτου τροπαίου της μετά από πάνω από μισό αιώνα και του τελευταίου μέχρι σήμερα.

Όσο για τις σχέσεις των δυο διοικήσεων που έφτασαν στα άκρα εκείνες τις μέρες που ο Ρέντναπ έψαχνε τρόπους να επιστρέψει στο Πόρτσμουθ; Λίγες εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της μεταγραφής, τα Χριστούγεννα του 2005, στο γήπεδο της Σαουθάμπτον έφτασε ένα δέμα. Στα στοιχεία του αποστολέα υπήρχε η διεύθυνση των γραφείων της Πόρτσμουθ ενώ ως παραλήπτης φαινόταν ο πρόεδρος της Σαουθάμπτον. Όταν το άνοιξαν οι υπάλληλοι των γραφείων, βρήκαν μέσα μια πάπια, έτοιμη για το φούρνο! Ο υπεύθυνος επικοινωνίας της Σαουθάμπτον αρκέστηκε να σχολιάσει πως “είναι καθαρά μια ανάλαφρη χειρονομία που ταιριάζει με το πνεύμα των Χριστουγέννων, τίποτα άλλο”. Το αν ήταν δώρο συμφιλίωσης ή κάποια μορφή βρετανικής καζούρας παραμένει μέχρι και σήμερα ανοιχτό προς συζήτηση.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

[fon7]

Πηγαίνεις στο γήπεδο να δεις Μίλγουολ-Τσάρλτον για τη 2η κατηγορία και ανακαλύπτεις πως πίσω σου κάθεται ο Γκάρι Όλντμαν.

Δίπλα στον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις!


Για την ιστορία, ο μπαμπάς του Γκάρι Όλντμαν κάποτε έπαιξε στη Μίλγουολ:
https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/pfbid0373iqJk1zk5uVADh2JDgfXkMAqNw1AeWKnbnTTR817ceHPP1Lo4iTv1HpgD8LJReel

"Μετά το τέλος του πολέμου η μητέρα μου είχε μια πανσιόν στην οποία έμεναν κυρίως ποδοσφαιριστές της περιοχής που έπαιζαν στη Μίλγουολ. Το αστείο είναι ότι μόλις πριν λίγα χρόνια μου είπε για πρώτη φορά ότι ο πατέρας μου ήταν ποδοσφαιριστής και ότι έπαιξε και στην πρώτη ομάδα της Μίλγουολ. Κάθε φορά που πηγαίνω στην Αγγλία για γυρίσματα βλέπω ό,τι μπορώ από αγώνες, γιατί με χαλαρώνει. Τα παιδιά μου παίζουν συνέχεια ποδόσφαιρο, είναι μεγάλη υπόθεση πλέον στις ΗΠΑ."
(Γκάρι Όλντμαν)
El Sombrero (φωτογραφία)

[fon7]

Η Μίλγουολ, ένας αστυνομικός, μια ταινία και ένα βιβλίο
Ταξιδεύουμε πίσω στη δεκαετία του 1980. Η Αγγλία και το ποδόσφαιρό της μαστίζονται από το φαινόμενο του χουλιγκανισμού. Το πρόβλημα θα γίνει διεθνές, θα σοκάρει όλη την Ευρώπη με τα γεγονότα του Χέιζελ. Οι αγγλικές ομάδες θα μείνουν εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων τα επόμενα χρόνια και η κυβέρνηση θα ψάξει τρόπους για να καταπολεμήσει το πρόβλημα. Μια προσέγγιση είναι μέσω της αστυνομίας. Από το 1985 και μετά, αρκετοί μυστικοί αστυνομικοί θα διεισδύσουν στα firms των ομάδων (αυτό που αντίστοιχα εμείς θα λέγαμε συνδέσμους, αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο), προσπαθώντας να συλλέξουν στοιχεία, να βρουν τους υπαίτιους και να προστατέψουν το ποδόσφαιρο της χώρας. Απώτερος σκοπός το Μουντιάλ του 1990. Μπορεί το 1986 το ταξίδι στο Μεξικό να μην είναι τόσο εύκολο και απλό για τους χουλιγκαν, αλλά η Ιταλία είναι μια μπίρα δρόμος. Πρέπει μέχρι τότε το πρόβλημα να έχει συμμαζευτεί κάπως.

Αστυνομικοί ξεκινούν μια δεύτερη ζωή και προσπαθούν να διεισδύσουν ανάμεσα στους οπαδούς ομάδων όπως η Τσέλσι, η Άρσεναλ, η Γουέστ Χαμ, η Σίτι και η Γιουνάιτεντ του Μάντσεστερ και φυσικά η Μίλγουολ. Μπορεί εκείνα τα χρόνια για πολύ κόσμο οι Bushwackers να ήταν δυο υπεργραφικοί Νεοζηλανδοί που έδιναν σόου στα ρινγκ του “κατς” στο WWE, στην Αγγλία όμως το ίδιο όνομα δεν προκαλούσε θυμηδία, αλλά τρόμο. Ήταν το όνομα της διαβόητης firm της Μίλγουολ που ξεκίνησε τα 70s που θα έγραφε ιστορία μαζί με άλλα καλόπαιδα της  άλλων ομάδων. Και η αιτία που η ζωή του Τζέιμς Μπάνον άλλαξε για πάντα. Μάλλον προς το καλύτερο, όπως θα δούμε στο τέλος.


Ο Τζέιμς Μπάνον στις μέρες μας

Ο Μπάνον ήταν γιος αστυνομικού που θα μπορούσε άνετα να είχε καταλήξει στην άλλη πλευρά του νόμου. Φασαριόζος από μικρός, αποβλήθηκε από το σχολείο και τελικά τον κέρδισε ο νόμος και η τάξη, ακολουθώντας τελικά τα βήματα του πατέρα του. Τα ταλέντα του Μπάνον τον έκαναν ιδανικό υποψήφιο για να εισχωρήσει στους οπαδούς της Μίλγουολ στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, την περιοχή που ήξερε καθώς μεγάλωσε εκεί. Μελέτησε πολύ, διάβασε την ιστορία της Μίλγουολ και μαζί με τον συνεργάτη του Κρις προσέγγισαν τους οπαδούς της Μίλγουολ. Ο ίδιος ήταν μόλις 21 ετών και δύσκολα μπορούσε κάποιος να φανταστεί ότι ήταν αστυνομικός. Ο αρχιφύλακας Κρις ήταν ο “γαμπρός” του. Για να τα καταφέρουν να μπουν για τα καλά μέσα στους χούλιγκαν έπρεπε να συμμετέχουν σε “πεσίματα” σε οπαδούς της Πάλας και της Γουέστ Χαμ. Ο Μπάνον διηγείται χαρακτηριστικά ότι μια φορά στο τρένο αναγκάστηκε να παρακολουθεί χωρίς να μπορεί να αντιδράσει, έναν οπαδό της Μίλγουολ με τον οποίο προσπαθούσε να χτίσει φιλία να δέρνει έναν άτυχο άνθρωπο που υποστήριζε την Κρίσταλ Πάλας (είχε ένα σηματάκι στο πέτο) και βρισκόταν στο τρένο μαζί με την οικογένειά του. «Όρμηξε πάνω του, του έδωσε μια μπουνιά και μετά του έριξε 3-4 ακόμα μπροστά στα παιδιά του που πρέπει να ήταν 4 και 6 ετών. Άρχισα να τραγουδάω το “No one likes us” και κάπως έτσι σταμάτησε.»

No one likes us, no one likes us
No one likes us, we don’t care!
We are Millwall, super Millwall
We are Millwall from The Den!!!

Οι ιστορίες του Μπάνον είναι πολλές. Πιο τρομακτική αυτή που διηγείται για τους 15 οπαδούς της Μίλγουολ που βρέθηκαν μέσα σε μια κερκίδα με 8.000 οπαδούς της Άρσεναλ. Δεν βρέθηκαν εκεί κατά λάθος, πήγαν επίτηδες για να δείξουν ότι δεν μασάνε. Όταν τραγούδησαν το γνωστό σύνθημα, αμέσως όλοι απομακρύνθηκαν, οι 15 απομονώθηκαν και το γήπεδο πάγωσε. Ήταν αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα σιγής πριν τον χαμό. Οι (με αυτοκτονικές τάσεις) οπαδοί της Μίλγουολ βρέθηκαν μόνοι τους περιτριγυρισμένοι από τον κόσμο της Άρσεναλ. Το ξύλο ξεκίνησε, ο Μπάνον βρέθηκε μέσα στο γήπεδο, τον συνέλαβαν, αλλά αυτός που τον έπιασε ήταν μάλλον κάποιος άπειρος αστυνομικός. Αντί να τον οδηγήσει στη σήραγγα και σε κάποια κλούβα, τον πήγε χωρίς να καταλάβει προς τους 10.000 οπαδούς της Μίλγουολ. Ο αστυνομικός άρχισε να φοβάται βλέποντας τις αντιδράσεις των συνοπαδών, χαλάρωσε το κράτημά του και ο Μπάνον ξέφυγε, πήδηξε μέσα στο κοινό των “συνοπαδών” του ως ένας ροκ σταρ και κάπως έτσι ο θρύλος του στο οπαδικό κίνημα μεγάλωσε (ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει, οι οπαδικές ιστορίες ξύλου είναι πάντα εξίσου αξιόπιστες με αυτές των ψαράδων για το πόσο μεγάλο ψάρι έπιασαν).


Το ιστορικό ματς κυπέλλου του 1988 το οποίο διηγείται παραπάνω ο Μπάνον. Έμεινε γνωστό ως “η Μάχη του Χάιμπουρι” και είχε ως αποτέλεσμα 48 συλλήψεις, ένα κατεστραμμένο βαγόνι τρένου και δυο σπασμένες παμπ. Όλα ξεκίνησαν όταν κάποιοι οπαδοί της Μίλγουολ πήγαν επίτηδες στην εξέδρα των αντιπάλων. Η Άρσεναλ κέρδισε με 2-0.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, ήταν πολλές φορές που ο Μπάνον κινδύνεψε να φάει σοβαρό ξύλο και άλλες τόσες οι φορές που παραλίγο η μυστική του ταυτότητα να τιναχτεί στον αέρα. Μια τέτοια έγινε όταν ένας αστυνομικός με τον οποίο γνωρίζονταν από παλιά τον είδε και πήγε να τον χαιρετίσει έξω από το γήπεδο. Ο Μπάνον που κρατούσε στα χέρια ένα παγωτό (είχε κεράσει όλο το παρεάκι παγωτά), για να σώσει την κατάσταση έριξε το παγωτό στη μούρη του συναδέλφου του. Στη συνέχεια υπέμεινε την εικονική σύλληψη και κάπως έτσι έσωσε την ψεύτικη ταυτότητά του. Μια ταυτότητα σύμφωνα με την οποία ήταν ο Τζιμ Φορντ, 21 ετών, με φιλενάδα και παιδί και… διακοσμητής (ναι, η φαντασία της λονδρέζικης αστυνομίας κάπως ξέφυγε εδώ).

Φυσικά, όπως φαντάζεται κανείς, ήταν πολύ δύσκολο να μπει μέσα σε ένα γκρουπ ατόμων τέτοιων ενδιαφερόντων, να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και γίνει μέλος τους. Χρειάστηκαν πολλές ώρες στην παμπ των Bushwackers, όπου ο Μπάνον άρχισε να πηγαίνει μαζί με τον Κρις σε άσχετες ώρες αρχικά ώστε να έρθει σε επαφή με το προσωπικό της, να δημιουργήσει από εκεί μια σχέση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και στη συνέχεια, με την έναρξη της ποδοσφαιρικής σεζόν, να πλησιάσει και τους ίδιους τους χούλιγκαν. Με την πάροδο του χρόνου τα κατάφερε, αλλά όπως είπαμε και πριν, έπρεπε αρκετές φορές να προσπαθήσει για να μην προδώσει την ταυτότητά του.

Σε μια περίπτωση, τα παλικάρια της Μίλγουολ του είπαν να κάνει πλάκα σε έναν γνωστό μικροέμπορο ναρκωτικών που βρισκόταν στην ίδια παμπ μαζί τους. Του είπαν να παραστήσει τον αστυνομικό και να τον συλλάβει. Πράγματι, ο Μπάνον το έκανε και όπως λέει ο ίδιος το έκανε τόσο πειστικά που οι θαμώνες της παμπ πάγωσαν. Ο ίδιος, για να δικαιολογηθεί, είπε ότι τα είχε μάθει τόσο καλά και πειστικά βλέποντας μια σειρά στην τηλεόραση. Όπως λέει σε συνέντευξή του στην Independent ήταν μια από τις φορές που ο συνεργάτης του τον κατηγόρησε ότι απολαμβάνει υπερβολικά πολύ τον ρόλο του.

Το τρέιλερ της ταινίας Ι.D.

Με αυτό το πρόβλημα καταπιάνεται και η cult ταινία I.D. του 1995. Μια από τις πιο γνωστές ταινίες για χούλιγκαν, δείχνει τα χρόνια της πλέον, το I.D. γυρίστηκε το 1995 και ασχολείται με έναν μυστικό αστυνομικό που μπαίνει μέσα στους χούλιγκανς. Το σενάριο είναι βασισμένο στα πραγματικά γεγονότα και σε έναν βαθμό στα όσα έγραψε ο Μπάνον για την εμπειρία του από το 1987 ως το 1989. Θεωρείται από τις καλύτερες που βγήκαν για το συγκεκριμένο θέμα, όπως είπαμε δεν έχει γεράσει καλά, αλλά βλέπεται ακόμη καθώς σε αρκετά σημεία είναι αρκετά ωμή και ρεαλιστική. Πολλά από τα όσα έχει πει ο Μπάνον βρίσκονται μέσα εκεί, αν και έχουν αλλάξει πράγματα όπως ονόματα ορισμένων ομάδων (της Μίλγουολ για παράδειγμα), γηπέδων και φυσικά των firms.

Ο Μπάνον υποστηρίζει ότι δεν υποκίνησε και δεν ξεκίνησε ποτέ κάποιον καβγά και ότι συνεχώς ακροβατούσε πάνω σε μια πολύ λεπτή γραμμή. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν είχε συμμετοχή σε επεισόδια. «Ποτέ δεν έτρεξα πάνω σε κάποιον να τον χτυπήσω, αλλά αν κάποιος ερχόταν πάνω μου και ήθελε να με χτυπήσει, πίστεψέ με, θα τον χτυπούσα πρώτος», θα πει στη Sun. Μετά από δύο χρόνια η επιχείρηση ήρθε σε άδοξο τέλος. Η αστυνομία, φοβούμενη τις ανορθόδοξες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν και το γεγονός ότι πολλά στοιχεία αμφισβητήθηκαν στο δικαστήριο, μάζεψε πίσω τον Μπάνον (και όλους τους συναδέλφους του) και μάλιστα τον έβαλε σε δουλειά γραφείου (που όπως ξέρει όποιος έχει δει έστω και μία τηλεοπτική σειρά με αστυνομικούς, είναι ό,τι χειρότερο μετά από το να τους απαγορέψεις να τρώνε ντόνατ). Ο Μπάνον μπήκε 21 ετών στους Bushwackers και στα 23 βρέθηκε σε ένα γραφείο (σαν τον Βικ Μάκι στο αγαπημένο The Shield). Δεν το άντεξε και παραιτήθηκε.


Από τις ημέρες του Μουντιάλ του 1990

Ο Μπάνον ήθελε να κάνει τη μεγάλη ζωή. Πέρασε διάφορες φάσεις στη ζωή του, δουλεύοντας ως γαλατάς, μέχρι να γράψει αυτό που θα ήταν η βάση για την ταινία I.D. στην οποία ήθελε μάλιστα να παίξει. Πέρασε στον τομέα των ανακαινίσεων, έκανε επενδύσεις, αλλά τίποτα δεν τον γέμιζε με την αδρεναλίνη που ένιωθε όπως όταν ήταν στους Bushwackers. Ήθελε διασημότητα. Μετά από πολλά οικονομικά πάνω και κάτω, αποφάσισε να επενδύσει ξανά στην προσωπική του ιστορία. Αυτή τη φορά σε βιβλίο. Το Running with the Firm έγινε τελικά best seller και από τότε η ζωή του βασίζεται σε αυτή την επιτυχία. Εκπομπές, συνεντεύξεις, podcasts, ντοκιμαντέρ, μέχρι και stand up κάνει. Όπου μπορεί να βρεθεί και να μιλήσει για εκείνη τη διετία, θα πάει. Είναι ο κλασικός τύπος που θα ξεζουμίσει κάθε ευκαιρία για μερικά χρήματα και διασημότητα. Προσπαθεί να κάνει το άκρως πετυχημένο βιβλίο του ταινία (με μια αναζήτηση που κάναμε, ακόμα δεν έχει γυριστεί), να γράψει κι άλλα βιβλία (πάντα με εγκληματίες) που θα μεταφερθούν στην τηλεόραση και γενικά να μιλάει για τις εμπειρίες του. Ο χουλιγκανισμός τελικά καταπολεμήθηκε σε μεγάλο ποσοστό στην Αγγλία, όχι βέβαια χάρη στη βοήθεια του Τζέιμς Μπάνον. Το 1990 στο Μουντιάλ της Ιταλίας περίπου 5.000 Άγγλοι οπαδοί πήγαν… εξορία στη Σαρδηνία στη φάση των ομίλων αρχικά και απομονώθηκαν, τα επεισόδια περιορίστηκαν, αλλά η πορεία της Αγγλίας μέχρι τον ημιτελικό τους έφερε και στην ηπειρωτική Ιταλία.
sombrero.gr

[fon7]

Την τελευταία φορά που κατέκτησε στη Σκωτία το πρωτάθλημα μια ομάδα που δεν λέγεται Σέλτικ ή Ρέιντζερς ο Φέργκιουσον δεν είχε μετακομίσει στο Μάντσεστερ, στην κορυφή των charts βρισκόταν η Μαντόνα και ο Τζόρτζ Μάικλ, ο Μέσσι δεν είχε γεννηθεί, η λέξη Τσερνόμπιλ δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν και στην Ελλάδα πρώτος σκόρερ ήταν ο Θωμάς Μαύρος.
Με γκολ στο 88' η Χαρτς, μια ομάδα που έχει ως ιδιοκτήτες τους οπαδούς της, κέρδισε προχθές τη Χιμπέρνιαν στο ντέρμπι του Εδιμβούργου και παρέμεινε για μια ακόμα εβδομάδα στην κορυφή της βαθμολογίας.


Η αναφορά στον Φέργκιουσον δεν είναι τυχαία, καθώς ήταν ο τελευταίος που έσπασε το δίπολο. Εδώ μπορείτε να ακούσετε ένα επεισόδιο για τα πρώτα, σκληρά χρόνια του στους πάγκους. Μια ιστορία γεμάτη αλκοόλ, καυγάδες και σκωτσέζικη γραφικότητα.
El Sombrero (φωτογραφία)

[fon7]

Σηκώνεσαι από τον καναπέ Τρίτη βράδυ μέσα στο κρύο του Φλεβάρη, περνάς 2-3 ώρες στους δρόμους από το Σαουθάμπτον ως το Λέστερ, μπαίνεις στο γήπεδο, τρως το πρώτο γκολ με το καλημέρα, το δεύτερο στο 13', στο μισάωρο είσαι πίσω με 3-0 από μια ομάδα που παλεύει να μην πέσει στην 3η κατηγορία (!) και αναγκαστικά κάθεσαι εκεί ζοχαδιασμένος, έτοιμος να πιείς το πικρό ποτήρι ως το τέλος.
Κάποια στιγμή η ομάδα σου ξυπνάει, κάνει μια επική αντεπίθεση, ισοφαρίζει σε 3-3 στο 87' και στο 6ο λεπτό των καθυστερήσεων αρχίζεις εκστασιασμένος τα "OH MY GOD! OH MY GOD!" με μια φωνή που βγαίνει με το ζόρι πλέον, σαν πιστός που βιώνει ένα θαύμα και βρίσκει ξανά το νόημα της ύπαρξης σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στο οποίο τέτοιες μέρες δέκα χρόνια πριν τα θαύματα γίνονταν με τη σέσουλα.
El Sombrero (βίντεο)

[fon7]

Οι στρατιώτες επιβιβάζονται στα ελικόπτερα υπό τον ήχο μιας τρομπέτας, κάθονται πάνω στα κράνη τους ("Για να μη μας τινάξουν τα @@ στον αέρα"), τα ελικόπτερα ταξιδεύουν πάνω από τη θάλασσα, ο αντισυνταγματάρχης Μπιλ Κίλγκορ δίνει την εντολή να ξεκινήσει η μουσική ("Παίξτο δυνατά, ας χορέψουμε") και τα πλάνα ντύνονται ηχητικά με το επιβλητικό «Ride of the Valkyries» του Βάγκνερ. Όποιος έχει δει τη σκηνή, ειδικά σε κάποια προβολή στο σινεμά, σίγουρα δεν έχει ξεχάσει την αίσθηση που του άφησε.
Το «Αποκάλυψη τώρα» διαρκεί περίπου 2,5 ώρες. Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ εμφανίζεται βαριά-βαριά 11-12 λεπτά! Αυτά του αρκούν για να συμπυκνώσει σε μια ακραία φιγούρα όλη την αμερικάνικη αλαζονεία αλλά και την παράνοια, τη φρίκη και τον κυνισμό του πολέμου του Βιετνάμ. Ισορροπώντας μαεστρικά ανάμεσα στην καρικατούρα και τον αυθεντικά επικίνδυνο διοικητή, στα λίγα λεπτά που τον βλέπουμε πρωταγωνιστεί στη σκηνή των ελικοπτέρων, ριζώνει στη μνήμη σου με την εικόνα του ημίγυμνου παλαβού με το καπέλο του ιππικού που ενώ σκάνε δίπλα του εχθρικά πυρά αυτός στέκεται αγέρωχος και συζητάει για το σερφ και κατοχυρώνει μια θέση στην ιστορία του κινηματογράφου εκστομίζοντας την ατάκα «Λατρεύω τη μυρωδιά της ναπάλμ το πρωί».
Το ότι κέρδισε το βραβείο BAFTA, τη Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ με μια εμφάνιση λίγων λεπτών δεν είναι το πιο αξιοπερίεργο της μεγάλης καριέρας του. Το πιο παράξενο είναι πως ένας τύπος γεννημένος στην Καλιφόρνια που μεγάλωσε στις ΗΠΑ των 50s και των 60s συνδέθηκε με κάποιο τρόπο με το ποδόσφαιρο (το κανονικό, όχι το αμερικάνικο), δήλωνε με καμάρι ότι έχει δει όλα τα Μουντιάλ από την εποχή του Πελέ (έβγαλε μέχρι και βίντεο, στα 91 του, να παρακολουθεί το Μουντιάλ του 2022), έδωσε στο σκύλο του το όνομα του αγαπημένου του Σκωτσέζου ποδοσφαιριστή και έφτασε να παίξει τον προπονητή όχι σε μια αλλά σε δυο ταινίες! Η μια είναι μια σχετικά αδιάφορη, αμερικάνικη, αθλητική κωμωδία με τον Γουίλ Φάρελ. Η άλλη είναι το «A Shot at Glory», μια ταινία που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως υπάρχει.
Στα 68 του ο Ντιβάλ με τις 100+ ταινίες και τα αρκετά βραβεία στην πλάτη αποφασίζει πως θέλει να παίξει σε μια ταινία για το σκωτσέζικο ποδόσφαιρο. (Όχι, δεν διάβασες λάθος. Για το σκωτσέζικο ποδόσφαιρο γράφει). Είναι δε τόσο ψημένος με την ιδέα που αναλαμβάνει ο ίδιος την παραγωγή και για λόγους... σκάουτινγκ γίνεται για αρκετούς μήνες θαμώνας στους αγώνες της Ρέιθ Ρόβερς. Στην ταινία υποδύεται, με σκωτσέζικη προφορά που κλέβει την παράσταση (όχι απαραίτητα θετικά), έναν προπονητή που φτάνει με μια ομάδα 2ης κατηγορίας από ένα χωριό στον τελικό του κυπέλλου Σκωτίας απέναντι στη Ρέιντζερς.
Η παρουσία του Ντιβάλ σε μια σκωτσέζικη, ποδοσφαιρική b-movie του σωρού είναι από μόνη της μια τεράστια έκπληξη. Αλλά δεν είναι η μόνη. Η δεύτερη είναι ότι στην ταινία συμμετέχει, ως ο Αμερικάνος ιδιοκτήτης της ομάδας, και ο Μάικλ Κίτον! Η τρίτη είναι ότι το ρόλο του «κακού» προπονητή της Ρέιντζερς παίζει ο επίσης πολυβραβευμένος Μπράιαν Κοξ! H τέταρτη πως τη μουσική της ταινίας έγραψε ο σπουδαίος Μαρκ Νόπφλερ των Dire Straits.
Και η τελευταία είναι η εμφάνιση σε πολύ βασικό ρόλο του, πασίγνωστου στη Σκωτία, ποδοσφαιριστή Άλι Μακόιστ, που τότε βρισκόταν στο τελείωμα της καριέρας του. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως ο Μακόιστ είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Ρέιντζερς αλλά στην ταινία υποδύεται έναν πρώην θρύλο της Σέλτικ. Όποιος γνωρίζει το επίπεδο της έχθρας ανάμεσα στις δυο ομάδες καταλαβαίνει πόσο αλλόκοτη επιλογή ήταν αυτή. Για τους υπόλοιπους που βρέθηκαν τυχαία σε αυτή τη σελίδα, αρκεί να πούμε πως ο Μακόιστ αργότερα δήλωσε πως σε όλα τα γυρίσματα που χρειάστηκε να υποδυθεί τον παίκτη της Σέλτικ από κάτω φορούσε μια φανέλα της Ρέιντζερς για να μην ακουμπάει το δέρμα του την πράσινη φανέλα!
Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών. Κάποιοι θα τον θυμούνται για το πώς έκλεψε την παράσταση στο «Αποκάλυψη τώρα», κάποιοι για τους ρόλους του στο «Νονό» και σε τόσες άλλες γνωστές ταινίες. Οι Σκωτσέζοι θα τον θυμούνται για εκείνη τη φορά που παράτησε για λίγο το Χόλιγουντ για να οδηγήσει τη φανταστική Κιλνόκι στον τελικό του κυπέλλου Σκωτίας.

El Sombrero (φωτογραφία)

[fon7]

Στο βόρειο Δουβλίνο υπάρχει ένας σύλλογος που επιμένει να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Η Μποέμιανς αγωνίζεται στο ταπεινό «Dalymount Park», ένα γήπεδο 4.000 θέσεων στριμωγμένο ανάμεσα σε κατοικίες και ένα παρακμασμένο εμπορικό κέντρο. Καμία σχέση με τα γυάλινα, αποστειρωμένα υπερσύγχρονα στάδια της εποχής. Ρωγμές στο τσιμέντο, παλιά εξέδρα, καθαρή αίσθηση γειτονιάς.

Στα χαρτιά, η Μποέμιανς θα έπρεπε να είναι υποσημείωση. Ένας μικρός ιρλανδικός σύλλογος, χωρίς ευρωπαϊκές δόξες και μεγάλα συμβόλαια. Στην πράξη, έχει εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για το πώς μπορεί να λειτουργεί ένα κλαμπ σε μια περίοδο που το ποδόσφαιρο κυριαρχείται από επενδυτικά κεφάλαια, πολυϊδιοκτησίες και στρατηγικές εξωραϊσμού εικόνας.

Η Μποέμιανς ιδρύθηκε το 1890 και από τότε παραμένει 100% στα χέρια των μελών της. Περίπου 3.000 μέλη έχουν δικαίωμα ψήφου για τις αποφάσεις του συλλόγου και μπορούν να θέσουν υποψηφιότητα για το διοικητικό συμβούλιο. Ένα μέλος, μία ψήφος. Ούτε μεγαλομέτοχοι, ούτε αφεντικά με απεριόριστο ταμείο. Η διοίκηση, οι προπονητές, οι εργαζόμενοι και δεκάδες εθελοντές κρατούν τον σύλλογο όρθιο καθημερινά, με τη λογική του θεματοφύλακα και όχι του ιδιοκτήτη.

Η έμφαση στην κοινότητα δεν είναι σύνθημα για τα κοινωνικά δίκτυα. Μέσα από ετήσιες δράσεις, όπως η χριστουγεννιάτικη συλλογή παιχνιδιών, έχουν συγκεντρωθεί εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για οικογένειες που το χρειάζονται. Χώροι του γηπέδου διατίθενται σε τοπικές οργανώσεις αντί για εταιρική φιλοξενία, ενώ τρέχουν προγράμματα κατά του ρατσισμού και δράσεις για άτομα με αναπηρία. Οι παίκτες συμμετέχουν ενεργά, δεν είναι αποκομμένοι από τη γειτονιά.

Δεν ήταν όμως πάντα όλα ρόδινα. Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, παρά το γεγονός ότι παρέμεινε σωματείο μελών, η Μποέμιανς λειτούργησε με λογική που θύμιζε ιδιωτικό κλαμπ. Κυνήγησε την άμεση επιτυχία και την πλήρωσε. Στο γήπεδο κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα στην πρώτη δεκαετία του αιώνα, αλλά χωρίς πλούσιο χρηματοδότη να καλύπτει τις ζημιές, τα οικονομικά εκτροχιάστηκαν. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Ντάλιμαουντ χάθηκε, τα χρέη διογκώθηκαν και η επιβίωση μπήκε σε αμφισβήτηση.

Ο Ντάνιελ Λάμπερτ, διευθύνων σύμβουλος του συλλόγου, το περιγράφει ωμά. Για ένα διάστημα ξεχάστηκε ο κοινωνικός ρόλος του κλαμπ. Όταν τελείωσαν τα χρήματα, έγινε σαφές ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η απάντηση δεν ήταν ένα ρίσκο μεγαλύτερου δανεισμού, αλλά μια επιστροφή στις ρίζες. Από εκεί και πέρα, η στρατηγική άλλαξε. Η επιβίωση δεν θα ερχόταν μόνο από τρόπαια. Έπρεπε ο κόσμος να νιώθει περηφάνια και σύνδεση που να ξεπερνά το αποτέλεσμα της Κυριακής. Το μοντέλο με προτεραιότητα την κοινότητα δεν προέκυψε ως επικοινωνιακή καμπάνια. Ήταν όρος ύπαρξης.

Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο μοιάζει συχνά με χρηματοοικονομικό προϊόν, η Μποέμιανς θυμίζει ότι μπορεί να παραμένει και κοινωνικός θεσμός. Μικρό γήπεδο, περιορισμένα έσοδα, αλλά καθαρή ταυτότητα. Και αυτό, στο σημερινό περιβάλλον, την κάνει πιο ενδιαφέρουσα από πολλούς «γίγαντες».
nbozionelos.gr

[fon7]

Οι παίκτες της Γκέιτσχεντ χαιρετάνε έναν-έναν τους 152 εκδρομείς οπαδούς τους μετά από το διπλό στην έδρα της Τρούρο Σίτι.
To ταξίδι από το Γκέιτσχεντ στο Τρούρο είναι 1.500χλμ (πήγαινε-έλα)!
Η Γκέιτσχεντ ήταν πριν το ματς τελευταία.
Στην 5η κατηγορία.
El Sombrero (βίντεο)

[fon7]

Όλοι λογικά έχετε ακούσει πως στη Σκωτία η Χαρτς προσπαθεί να κάνει το αδιανόητο και να σπάσει το μονοπώλιο των Σέλτικ και Ρέιντζερς. Δεν είναι όμως η μόνη ευχάριστη έκπληξη της σεζόν.

Η Μάδεργουελ έχει έδρα σε μια μικρή πόλη 32.000 κατοίκων και ανήκει στον κόσμο της. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Το 76% των μετοχών το κατέχουν οι οπαδοί, οι οποίοι «τρέχουν» τα πάντα. Είναι μια ομάδα που έδωσε φαγητό στα παιδιά της πόλης που έμειναν χωρίς δωρεάν γεύματα στις γιορτές, ανανέωσε τζάμπα τα διαρκείας όσων τη στήριξαν στην πανδημία και βοήθησε οικογένειες που κάηκε το σπίτι τους. Με απλά λόγια, ένας σύλλογος που μπορεί να μην κερδίζει τίτλους αλλά προσπαθεί να στηρίξει με όποιον τρόπο μπορεί την τοπική κοινωνία.

Με ελάχιστα χρήματα στην τσέπη (μιλάμε για μια ομάδα που δεν έχει δώσει ποτέ πάνω από 450.000 ευρώ για μεταγραφή) κάνει φέτος μια αγωνιστική υπέρβαση. Έχει την καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα, τους τελευταίους 4 μήνες έχει χάσει μόνο μια φορά (!) και τρέχει ένα σερί 8 αγώνων χωρίς ήττα!

Αν κερδίσει και το παιχνίδι με τη Νταντί που αναβλήθηκε θα πάει στο -1 από τη Σέλτικ, στο -3 από τη Ρέιντζερς και στο -7 από την κορυφή της βαθμολογίας κι όλα αυτά σε ένα πρωτάθλημα που δεν είναι συνηθισμένο σε τέτοια πολυκοσμία στις πρώτες θέσεις.

El Sombrero

[fon7]

Μια μικρομεσαία ομάδα με πολύ μεγάλη καρδιά
Το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου 2020 η πυροσβεστική υπηρεσία του Μάδεργουελ είχε αρκετή δουλειά, αφού η πόλη γιόρταζε τη νύχτα του Γκάι Φωκς με αμέτρητα πυροτεχνήματα και πολύ αλκοόλ. Μια από τις πιο σοβαρές κλήσεις που έλαβε εκείνη τη μέρα αφορούσε μια φωτιά που είχε ξεσπάσει στις στέγες δυο γειτονικών σπιτιών. Οι πυροσβέστες κατάφεραν να ελέγξουν μετά από αρκετή ώρα τη φωτιά αλλά η ζημιά που είχε ήδη προκληθεί ήταν μεγάλη. Οι δυο οικογένειες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να ψάξουν για μια νέα προσωρινή στέγη.

Την επόμενη κιόλας μέρα οι γείτονες ανέλαβαν δράση, ξεκινώντας έναν έρανο για να μαζευτούν χρήματα αλλά και αντικείμενα που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν όσα κάηκαν. Πριν περάσουν αρκετές ώρες, η καμπάνια τους δέχτηκε μια τεράστια ώθηση. Η ομάδα της πόλης, η Μάδεργουελ, προώθησε δυναμικά την ενέργεια σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό από αυτό της συγκεκριμένης γειτονιάς και ζήτησε από τους οπαδούς της να στηρίξουν με όποιον τρόπο μπορούν. Μέσα σε λίγες μέρες συγκεντρώθηκε ένα μεγάλο ποσό (πενταψήφιο νούμερο) που διατέθηκε άμεσα στις δυο άτυχες οικογένειες.



Το να ενδιαφέρεται μια ποδοσφαιρική ομάδα πρώτης κατηγορίας, που εκείνη τη σεζόν αγωνιζόταν και στην Ευρώπη, να βοηθήσει μια τυχαία οικογένεια που αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα πιθανόν ηχεί κάπως περίεργα στα αυτιά των περισσότερων ανθρώπων. Όχι όμως σε αυτούς που μένουν κοντά στην περιοχή του βόρειου Λαναρκσάιρ, όπου βρίσκεται η μικρή πόλη Μάδεργουελ των 32.000 κατοίκων. Η τοπική ομάδα δεν είναι μια συνηθισμένη ομάδα. Είναι ένας σύλλογος με πολύ ειδική σχέση με τους οπαδούς του αλλά και την περιοχή του.

Την ιδιαιτερότητα του την αντιλαμβάνεσαι πάρα πολύ εύκολα, ψάχνοντας απλά σε ποιον ανήκει. Από τον Οκτώβριο του 2016, όταν και ο σύνδεσμος φιλάθλων «Well Society» πήρε στα χέρια του το 76% των μετοχών, η Μάδεργουελ ανήκει στους οπαδούς της, διοικείται από τους οπαδούς της, στηρίζεται εξολοκλήρου από τους οπαδούς της και στηρίζει με κάθε τρόπο τους οπαδούς της. Αυτή η λεπτομέρεια στο τέλος είναι το κερασάκι στην τούρτα αυτού του ιδιαίτερου πρότζεκτ. Τη φράση “η ομάδα είναι οι οπαδοί της” την έχουμε ακούσει άπειρες φορές αλλά σε λίγες περιπτώσεις βρίσκει τόσο πιστή εφαρμογή όπως εδώ.

Το περιστατικό με τη φωτιά είναι μόνο ένα από τα δεκάδες στα οποία ο σύλλογος απέδειξε πόσο ψηλά τοποθετεί την ιδέα της αλληλεγγύης και της κοινωνικής ευαισθησίας. Η γκάμα των ενεργειών είναι πολύ μεγάλη. Από ειδικές εκδηλώσεις για ηλικιωμένους φιλάθλους με προβλήματα άνοιας μέχρι διαφήμιση και προώθηση με κάθε τρόπο (ακόμα και με τοποθέτηση του αριθμού πάνω στη φανέλα) της τηλεφωνικής γραμμής παρέμβασης για την αυτοκτονία.

Από περιπτώσεις που οι ποδοσφαιριστές της εμφανίστηκαν χωρίς πρόσκληση σε μετακόμιση ενός χώρου που συλλέγει έπιπλα για άπορες οικογένειες και βοήθησαν να μεταφερθούν τα διάφορα αντικείμενα, μέχρι οικονομική στήριξη στο δήμο της πόλης για να μπορέσει να στολίσει τους δρόμους για τις γιορτές των Χριστουγέννων, ελπίζοντας πως έτσι θα φτιάξει την ψυχολογία των κατοίκων σε αυτή την άσχημη περίοδο.


Δυο αμυντικοί της Μάδεργουελ φωτογραφίζονται μαζί με άλλους εθελοντές αφού έχουν βοηθήσει στη μετακόμιση σε ένα χώρο με έπιπλα για άπορες οικογένειες

Ο Άλαν Μπάροους, που από απλός οπαδός μετατράπηκε σε διοικητικό στέλεχος της αγαπημένης του ομάδας, εξηγεί τη θεωρία πίσω από το όλο εγχείρημα: “Όλη η ουσία σε μια ομάδα που ανήκει στον κόσμο της βρίσκεται στο να υπάρχει συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ αυτής και του κόσμου. Προσπαθούμε να βάλουμε τους φιλάθλους μας στο κέντρο κάθε απόφασης που παίρνουμε. Θέλουμε να ενεργούμε υπεύθυνα και σαν εταιρεία που είμαστε αλλά και σαν ποδοσφαιρικός σύλλογος. Αυτό αναρωτηθήκαμε εξ αρχής. Τι είδους σύλλογο θέλουμε. Φυσικά το να κερδίζουμε τα παιχνίδια είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αλλά για μια ομάδα σε μια περιοχή σαν τη δική μας, στα δικά μας μάτια είναι εξίσου σημαντικό το να χρησιμοποιούμε αυτή τη δύναμη που μας δίνει ο σύλλογος για καλό σκοπό.”

Η αναφορά στην συγκεκριμένη περιοχή δεν είναι τυχαία. Το Μάδεργουελ, που από τις αρχές των 90s υποφέρει από το κλείσιμο της βαριάς βιομηχανίας στην οποία στηριζόταν, έχει ένα από μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας στη Σκωτία. Τον Δεκέμβριο του 2019 υπολογιζόταν πως περισσότερα από 6.500 παιδιά της ευρύτερης περιοχής δικαιούνταν δωρεάν σχολικά γεύματα, καθώς ήταν μέλη σε οικογένειες με πάρα πολύ χαμηλό εισόδημα. Το πρόβλημα με αυτό το πρόγραμμα, όπως είδαμε και στην ιστορία που προέκυψε με τον Μάρκους Ράσφορντ, εντοπίζεται στο ότι την περίοδο των γιορτών, που τα σχολεία κλείνουν, τα γεύματα σταματάνε. Ο σύλλογος βγήκε μπροστά ξανά. Για όλη την περίοδο των γιορτών η Μάδεργουελ πρόσφερε στο γήπεδο της καθημερινά ζεστά γεύματα για τα παιδιά αυτά, σε ένα περιβάλλον σχεδιασμένο ειδικά γι’ αυτό το σκοπό, όπου τα πιτσιρίκια μπορούσαν εκτός από το να φάνε, να παίξουν και να γνωρίσουν άλλα παιδιά. Μια πρωτοβουλία που επαναλήφθηκε κι άλλες φορές από τότε.



Μια “μικρομεσαία” ομάδα της Σκωτίας βάζει τα γυαλιά σε πολύ μεγαλύτερες ομάδες με πολλαπλάσια μπάτζετ που καταλήγουν να στοχεύουν περισσότερο σε ένα παγκόσμιο κοινό και να αγνοούν τους ανθρώπους της περιοχής τους που σε πολλές περιπτώσεις είναι και ο βασικός λόγος που υπάρχουν ακόμα μετά από τόσες δεκαετίες. Αν και οι αγωνιστικές επιτυχίες της Μάδεργουελ είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού (φέτος θα κλείσει 30 χρόνια από τον τελευταίο της τίτλο, το κύπελλο Σκωτίας που κατέκτησε το 1991) ο κόσμος της παραμένει κοντά της, αναγνωρίζοντας εκτός των άλλων την αξία και τη σημασία που έχει για την τοπική κοινωνία. Οι 5-6.000 θεατές που πηγαίνουν κατά μέσο όρο στο Φιρ Παρκ μπορεί να μην ακούγονται πολλοί αλλά αποτελούν ουσιαστικά το 15% της πόλης. Και η ομάδα δεν τους ξεχνά, ούτε τους αντιμετωπίζει σαν απλούς πελάτες.

Όπως έγινε γνωστό στην αρχή του καλοκαιριού, όσοι στήριξαν το σύλλογο πέρσι αγοράζοντας διαρκείας για μια σεζόν κατά την οποία ήξεραν ότι πιθανότατα δεν θα επιτρεπόταν να βρεθούν στις κερκίδες, μπορούν να ανανεώσουν τη θέση τους για φέτος τζάμπα! Σαν να μην έφτανε αυτό, τον Ιούλιο η διοίκηση επανήλθε στο θέμα των διαρκείας εστιάζοντας σε ένα άλλο μέρος του κόσμου, που ζορίζεται πολύ οικονομικά ειδικά αυτή την εποχή που η ανεργία έχει αυξηθεί κι άλλο λόγω της πανδημίας.

&embeds_referring_euri=https%3A%2F%2Fwww.sombrero.gr%2F&source_ve_path=MjM4NTE

Η Μάδεργουελ κάλεσε τους οπαδούς της να συνεισφέρουν οικονομικά ώστε κάποιοι από τους μη προνομιούχους φιλάθλους της ομάδας να μπορούν να βλέπουν τα φετινά εντός έδρας παιχνίδια της δωρεάν. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή. Μέσα σε λίγες μέρες συγκεντρώθηκαν περισσότερες από 60.000 λίρες, ένα ποσό που ανέλαβε να διπλασιάσει αυτόματα ο σύλλογος. Με αυτόν τον τρόπο υπολογίζεται ότι περίπου 1.000 φίλοι της ομάδας που έχουν οικονομικό πρόβλημα θα δώσουν φέτος κανονικά το παρών στο γήπεδο στους αγώνες της σκωτσέζικης Πρέμιερσιπ και θα την ενισχύσουν στην προσπάθεια της να επιστρέψει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Η θέση της διοίκησης σε όλα αυτά αποτυπώνεται στα λόγια του Μπάροους: “Μπορεί να μην έχουμε πάρα πολλούς οπαδούς αλλά ξέρουμε πως αυτοί που έχουμε είναι πολύ πιστοί στο σύλλογο και έτοιμοι να βοηθήσουν όποιον έχει δυσκολίες. Ειδικά σε αυτή την περιοχή και αυτή την εποχή το να βλέπω ανθρώπους που θέλουν να στηρίξουν τους συνανθρώπους τους έστω και μέσω μιας ποδοσφαιρικής ομάδας μου προκαλεί μεγάλη χαρά. Χάρη σε αυτή τη γενναιοδωρία, κάποιες οικογένειες που δεν θα μπορούσαν αλλιώς να ανταπεξέλθουν οικονομικά τώρα μπορούν να έρθουν στο Φιρ Παρκ κάθε δεύτερο σ/κ, να περάσουν καλά και να νιώσουν μέρος της ομάδας και της κοινωνίας.” Όπως έχουμε δει και σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, για παράδειγμα στις συνεργασίες κάποιων αγγλικών συλλόγων με τις τράπεζες τροφίμων της περιοχής τους, το ποδόσφαιρο μπορεί και πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο.
sombrero.gr

Θα μπορούσε άραγε ο ΠΑΣ να γίνει κάτι αντίστοιχο;;;Αλήθεια με αυτόν τον τρόπο άραγε οι 2000-25000 στο Ζωσιμάδες θα μπορούσαν να γίνουν περισσότεροι;Άραγε έτσι θα έχτιζες μια μεγαλύτερη κοινωνία γύρω από την ομάδα που θα συνδεθεί μαζί της και θα μείνει μαζί της στις χαρές και στις λύπες.Γιατί απλά δεν θα είναι απλώς μια ομάδα που παίζει 2 φορές τον μήνα αγώνα στην πόλη.

[fon7]

"To βάπτισμα μου στο γήπεδο έγινε το 1968 σε ένα Χιμπέρνιαν-Μάδεργουελ. Καθόμασταν ψηλά στην κερκίδα και οι παίκτες φαίνονταν μικροσκοπικοί από εκεί αλλά η ατμόσφαιρα ήταν τρομερή κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που έγινα οπαδός των Χιμπς.

Υπάρχει μια... φήμη που λέει ότι συνήθως όσοι χαρακτήρες παθαίνουν κάτι κακό στα βιβλία μου εντελώς τυχαία είναι οπαδοί της Χαρτς. Η αλήθεια είναι ότι δέχομαι αρκετή κριτική για αυτό. Θυμάμαι ένας ηθοποιός με το που είδε το σενάριο στο «Crime», μια σειρά που γυρίζαμε, ήρθε και παραπονέθηκε, "γιατί με έκανες οπαδό της Χαρτς", επειδή ήξερε ότι θα του συμβούν άσχημα πράγματα.

Όταν γράφω για περιοχές όπως το Λιθ, η ομάδα είναι τόσο μεγάλο κομμάτι της κοινότητας που κυριολεκτικά δεν μπορείς να γράψεις για αυτά τα μέρη χωρίς να μιλήσεις για τη Χιμπέρνιαν.

Μέχρι και σήμερα ανανεώνω το διαρκείας μου κάθε χρόνο, παρ' ότι δεν μπορώ να πηγαίνω σε πολλά παιχνίδια. Η εμπειρία του γηπέδου παραμένει ξεχωριστή. Το να συναντώ εκείνο το τσούρμο από τρελούς καργιόληδες με τους οποίους πηγαίνουμε παρέα όλα αυτά τα χρόνια. Οι παρανοϊκές φιλοσοφίες τους έχουν διαμορφώσει πολλές από τις απόψεις μου για τη ζωή. Τους λατρεύω τους μπάσταρδους και κάποιοι από αυτούς έχουν επηρεάσει χαρακτήρες στα βιβλία μου.

Η κουλτούρα του ποδοσφαίρου εξακολουθεί να είναι πραγματικά σημαντική για μένα. Στην παμπ πριν τον αγώνα συναντάω από εμπόρους ναρκωτικών του κέντρου μέχρι προγραμματιστές υπολογιστών των προαστίων και οτιδήποτε στο ενδιάμεσο. Από πάμπλουτους επιχειρηματίες μέχρι τύπους που γεμίζουν τα ράφια στα σούπερ μάρκετ. Άνθρωποι που πιθανόν δεν θα είχαν κρατήσει ποτέ επαφή αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο."
(Ίρβαϊν Γουέλς, Σκωτσέζος συγγραφέας)

Μια τέτοια μέρα 30 χρόνια πριν έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους το «Trainspotting», που είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Γουέλς.


Η εναρκτήρια σκηνή με τα πλάνα από το 5Χ5 που είναι στην ουσία μια πρώτη ματιά στον χαρακτήρα του κάθε πρωταγωνιστή:

El Sombrero (φωτογραφία)

[fon7]

Στα τέλη των 70s ο Τόνι Ινσένζο, ένας έφηβος από μια μονογονεϊκή οικογένεια που ζούσε σε συγκρότημα κοινωνικών κατοικιών στο Λονδίνο, κατάλαβε ότι το να βλέπει κάθε σ/κ την αγαπημένη του ΚΠΡ δεν του αρκούσε. Ήθελε να δει κι άλλα γήπεδα, να μάθει κι άλλες ομάδες και να ζήσει την εμπειρία κι άλλων κατηγοριών. Γι' αυτό έβαλε στόχο να παρακολουθήσει έναν αγώνα σε όσο το δυνατόν περισσότερα γήπεδα της Αγγλίας.
Σήμερα ο Τόνι είναι 62 ετών και πριν λίγες μέρες ολοκλήρωσε ένα ασύλληπτο ποδοσφαιρικό «ταξίδι». Σε αυτά τα περίπου 50 χρόνια έχει επισκεφτεί τα γήπεδα όλων των ομάδων των πρώτων 10 κατηγοριών της Αγγλίας αλλά και αυτών στις 4 επαγγελματικές κατηγορίες της Σκωτίας!
Σύμφωνα με τον ίδιο: «Το ποδόσφαιρο είναι κομμάτι της ζωής μου και θέλω ένα 2ωρο το σ/κ να το περνάω σε κάποιο γήπεδο. Έχω πάει σε μέρη που δεν θα επισκεπτόμουν ποτέ αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο. Πανέμορφα μικρά χωριά στο Ντέβον, απομακρυσμένα παραθαλάσσια μέρη στα βορειοανατολικά, παντού. Είναι πολύ διασκεδαστικό να ταξιδεύεις σε όλη τη χώρα και να γνωρίζεις ανθρώπους. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν αυτό το ταξίδι ξεχωριστό».
Κι επειδή σαν σωστός, άρρωστος ποδοσφαιρόφιλος κρατάει και αναλυτικό αρχείο, το γήπεδο που ολοκλήρωσε το εγχείρημα έχει δίπλα του τον αριθμό... 2.689!


Μπορείτε να μάθετε περισσότερα στο πρόσφατο αφιέρωμα που του έκανε το BBC:
https://www.bbc.com/sport/football/articles/cqj920d1wndo

Ο Τόνι πριν από μερικές μέρες, έξω από το τελευταίο γήπεδο της «αποστολής» του:


Μια από τις πρώτες σελίδες του ημερολογίου του:

El Sombrero (φωτογραφίες)

[fon7]

Ήταν άνοιξη του 2001 όταν ένας φίλος της Κόβεντρι σήκωσε αυτό το χαρτόνι στον αγώνα που έστειλε την ομάδα του στη 2η κατηγορία μετά από 34 σερί χρόνια στην Πρέμιερ Λιγκ.
Στη συνέχεια η Κόβεντρι πέρασε 11 χρόνια κολλημένη στην Τσάμπιονσιπ, καταστράφηκε οικονομικά, το γήπεδο της γκρεμίστηκε, μετακόμισε σε ένα πιο σύγχρονο που όμως ανήκει στο δήμο, έφτασε πολύ κοντά στη χρεοκοπία, υποβιβάστηκε στην 3η κατηγορία, έμεινε άλλα 5 χρόνια εκεί, μάλωσε για το ενοίκιο του γηπέδου, ξεσπιτώθηκε, έπαιζε μια ολόκληρη χρονιά τα εντός έδρας σε μια άλλη πόλη, 45χλμ μακριά, κάποιοι οπαδοί της από αντίδραση πήγαιναν ως εκεί αλλά δεν έμπαιναν στο γήπεδο και έβλεπαν τα ματς από ένα διπλανό λόφο(!), αργότερα βρέθηκε ξανά χωρίς γήπεδο και αναγκάστηκε να παίξει δυο σεζόν στο Μπέρμιγχαμ, αναπόφευκτα έπεσε ακόμα πιο κάτω, στη League Two, και έπρεπε να φτάσει το 2018 για να αρχίσει να ανεβαίνει κατηγορίες, έστω και με πολύ αργό ρυθμό. Μέχρι και ο οπαδός που σήκωσε το μικρό πανό μετακόμισε και τώρα ζει στην Αυστραλία.
Όπως λένε όμως, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Έστω και με καθυστέρηση 25 ετών η πρόβλεψη του... δικαιώθηκε. Η Κόβεντρι του Φρανκ Λάμπαρντ και των χιλιο-ταλαιπωρημένων οπαδών θα παίζει του χρόνου στην Πρέμιερ Λιγκ.


Η Κόβεντρι και ο ανεπίσημος ύμνος της, το «We'll Live and Die in These Towns»:
https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1523686118361655/
El Sombrero (φωτογραφία)

[fon7]

Η 5η κατηγορία της Αγγλίας είναι μια από τις πιο ζόρικες. 24 ομάδες κοντράρονται αλλά μόνο μια παίρνει απ' ευθείας το εισιτήριο για τις επαγγελματικές κατηγορίες. Πριν λίγα χρόνια η Νοτς Κάουντι έκανε μια απίθανη σεζόν με 107 πόντους και μόλις 3 ήττες σε 46 ματς κι όμως χρειάστηκε να μπει στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πλέι οφ!
Κάτι αντίστοιχο έγινε και φέτος. Γιορκ Σίτι και Ρότσντειλ έκαναν μια τέλεια σεζόν με 100+ πόντους αλλά μόνο μια θα ανέβαινε απ'ευθείας. Η μοίρα τα έφερε έτσι που οι δυο τους έπαιζαν μαζί την τελευταία αγωνιστική. Τον τελευταίο μήνα όλοι περίμεναν αυτόν τον «τελικό». Η αύρα του ματς απέκτησε επικές διαστάσεις όταν η Ρότσντειλ κρατήθηκε ζωντανή στη μάχη της ανόδου πριν λίγες μέρες με ένα λυτρωτικό γκολ στο 99' κι ενώ είχε δεχτεί γκολ πιο πριν στο 92'!
Μετά από τέτοιο χτίσιμο κλίματος δεν γινόταν ο «τελικός» να απογοητεύσει. Η Ρότσντειλ αγωνιζόταν στην έδρα της αλλά η Γιορκ Σίτι έπαιζε για δυο αποτελέσματα (Χ2). Κι ενώ το παιχνίδι πήγαινε για ξενέρωτη σούπα, με το 0-0 να παραμένει ως το τέλος, στο 95' οι γηπεδούχοι σκόραραν. Aκολούθησε ο κακός χαμός. Τα πανηγύρια κράτησαν 6 λεπτά! Το ματς όμως δεν είχε τελειώσει. Υπήρχε ένα λεπτό ακόμα.
Η Γιορκ Σίτι βγήκε όλη μπροστά, στο 13ο λεπτό των καθυστερήσεων έγινε μια σέντρα σε μια περιοχή που φιλοξενούσε εκείνη τη στιγμή 19 παίκτες, ακολούθησε μια κοντινή κεφαλιά, μια απόκρουση του τερματοφύλακα, ένα σουτ από πολύ κοντά και μια νέα απόκρουση πάνω στη γραμμή που όμως δεν κράτησε όλη την μπάλα εκτός εστίας. Ακριβώς το είδος του γκολ που φαντάζεσαι να μπαίνει σε 5η κατηγορία μπήκε στο 103' σε αγώνα που κρίνει άνοδο από την 5η κατηγορία!
Τη συνέχεια την βλέπετε στο βίντεο...
El Sombrero (βίντεο)