Ο Ινσίνιε γύρισε στην Πεσκάρα για να τη σώσει
«Μην ξεχνάς ποτέ αυτούς που σε βοήθησαν όταν οι περισσότεροι δεν σου έδιναν σημασία»
Αυτή τη φράση, ή έστω κάποια παραλλαγή της, πιθανόν την έχεις πετύχει σε κάποια σελίδα με αποφθέγματα ή στο προφίλ κάποιου φίλου που ανεβάζει συχνά ειδυλλιακές εικόνες με βαθυστόχαστες ατάκες από κάτω. Κανένας λογικά δεν διαφωνεί με την ιδέα της αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι την εφαρμόζουμε όλοι στην πραγματικότητα. Ο Λορένσο Ινσίνιε πάντως το κάνει.
Ακόμα και τα τελευταία χρόνια, που πολλοί παίκτες επιλέγουν να κλείσουν την καριέρα τους σε μέρη εξωτικά που φημίζονται για τις χαλαρές συνθήκες εργασίας και τους παχυλούς μισθούς, συναντάμε περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που προτιμούν να επιστρέψουν στην ομάδα του τόπου τους, εκεί που έκαναν τα πρώτα τους παιχνίδια ως παιδιά ή έφηβοι. Ο Ινσίνιε έκανε κάτι λίγο διαφορετικό. Αφού έκανε αρκετά νωρίς ηλικιακά ένα πέρασμα από ένα από αυτά τα μέρη χαλαρής συνταξιοδότησης (το MLS), στη συνέχεια επέλεξε να γυρίσει σε ένα σύλλογο που πέρασε όλο κι όλο ένα χρόνο από τη ζωή του!
Ο Ιταλός εξτρέμ, που σε λίγο καιρό θα κλείσει τα 35, είχε ζητήσει το καλοκαίρι να μείνει ελεύθερος από την Τορόντο FC, γιατί ήθελε να επιστρέψει στην Ευρώπη. Καμία από τις προτάσεις που δέχτηκε όμως δεν τον ικανοποίησε αρκετά, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός δράσης το πρώτο 6μηνο της σεζόν. Κι εκεί που όλα έδειχναν ότι ίσως αποφασίσει να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα, έσκασαν μερικά τηλέφωνα από κάποιους ανθρώπους που ανήκουν στην κατηγορία “φίλοι που δεν μπορείς να τους πεις εύκολα όχι”.
Η Πεσκάρα βρίσκεται σε μια πολύ ζόρικη κατάσταση και κάθε βοήθεια ήταν ευπρόσδεκτη. Τα «δελφίνια», όπως είναι το παρατσούκλι της, βολοδέρνουν τα τελευταία χρόνια στις χαμηλότερες κατηγορίες, μετά την πτώση τους από τη Σέριε Α το 2017. Πέρσι κατάφεραν να ανέβουν από την 3η κατηγορία στη Σέριε Β αλλά εκεί τα έχουν βρει μπαστούνια. Στο μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς βρίσκονται κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού ενώ για αρκετές εβδομάδες μέσα στο χειμώνα ήταν κολλημένα στην τελευταία θέση της βαθμολογίας. Η ομάδα χρειαζόταν ένα ηλεκτροσόκ για να επανέλθει στη ζωή και οι άνθρωποι της θεώρησαν πως ένας παίκτης του βεληνεκούς του Ινσίνιε μπορεί να παίξει το ρόλο αυτό. Ο πρόεδρος κάλεσε τον ποδοσφαιριστή και παρ’ ότι οι δυο τους είχαν πολύ καλές σχέσεις έτσι κι αλλιώς, χρησιμοποίησε κι έναν άσσο από το μανίκι για να τον πείσει. Τον Βεράτι, που παρ’ ότι δεν έχει κρεμάσει τα παπούτσια του (παίζει στο Κατάρ) από το καλοκαίρι και μετά είναι μέτοχος στην Πεσκάρα, έχοντας αγοράσει το 42% των μετοχών. Ο Βεράτι μίλησε στο φιλαράκι και πρώην συμπαίκτη του στην εθνική, του θύμισε τα παλιά, του εξήγησε πόσο άσχημη είναι η κατάσταση και ο Ινσίνιε πείστηκε να βοηθήσει
Για να καταλάβουμε σε ποια “παλιά” αναφέρθηκαν, πρέπει να γυρίσουμε στη σεζόν 2011-12. Ο Ινσίνιε ήταν τότε 20 ετών, είχε πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο, δηλαδή να φορέσει έστω μια φορά τη φανέλα της αγαπημένης του Νάπολι (καθώς είναι παιδί της περιοχής) και είχε καταφέρει να διαψεύσει όσους έλεγαν πως δεν μπορεί να γίνει επαγγελματίας λόγω σωματοδομής. Η περιγραφή του για το πώς ήταν η εφηβεία του τα λέει όλα: “Κάθε φορά που έκανα δοκιμαστικά για μια ακαδημία, είτε της Ίντερ, είτε της Τορίνο, ακόμα και στη Νάπολι, οι υπεύθυνοι έλεγαν όλοι το ίδιο πράγμα. Δηλαδή, δεν το έλεγαν σε μένα, το έλεγαν στον πατέρα μου κι αυτός μου το μετέφερε αργότερα: ‘Μας αρέσει αλλά είναι πολύ μικροκαμωμένος’. Η ίδια ετυμηγορία κάθε φορά. Όταν μου το είπαν αυτό από την Τορίνο, στα 14 μου, έχασα κάθε όρεξη για το παιχνίδι. Είπα στους γονείς μου πως τα παρατάω. Μπορείς να δουλέψεις σκληρά και να βελτιώσεις στην τεχνική σου, την ταχύτητα σου και τη δύναμη σου. Αλλά για το ύψος, τι μπορείς να κάνεις; Ξυπνούσα κάθε πρωί με την ελπίδα ότι είχα ψηλώσει λίγο το βράδυ”.
Παρά τη διάψευση αυτών των κοντόφθαλμων προπονητών, το 2011 ο Ινσίνιε δυσκολευόταν να βρει θέση στο ρόστερ της Νάπολι. Ακόμα και μετά την πολύ καλή σεζόν που έκανε ως δανεικός το 2010-11 στη Φότζια του Ζέμαν στην 3η κατηγορία (είχε 19 γκολ και 4 ασίστ). Οι άνθρωποι της Νάπολι πίστευαν πως έχει αρκετό δρόμο μπροστά του για να φτάσει στο επίπεδο της Σέριε Α, γι’ αυτό και του ζήτησαν να βρει ξανά νέα ομάδα για δανεισμό. Για καλή του τύχη, ο πάντα διορατικός και μέντορας πολλών γνωστών παικτών, Ζέμαν, που τον είχε πιστέψει και στηρίξει ήδη μια φορά, είχε ανέβει κατηγορία και είχε αναλάβει την Πεσκάρα στη Σέριε Β. Ο Τσέχος πήρε ξανά κοντά του τον νεαρό εξτρέμ και ουσιαστικά εκτόξευσε την καριέρα του. Σε εκείνη τη μαγική σεζόν, η Πεσκάρα τερμάτισε 1η στη βαθμολογία με μια επίθεση που έβγαζε φωτιές. Η ομάδα του Ζέμαν πέτυχε 90 γκολ σε μια κατηγορία που δεν φημιζόταν ποτέ για τα αμέτρητα over της. Ενδεικτικά, η επόμενη καλύτερη επίθεση έφτασε μέχρι τα 63.
Η Πεσκάρα θα επέστρεφε στη Σέριε Α μετά από 20 χρόνια! Για να το πετύχει αυτό ο Ζέμαν στηρίχθηκε στη μαγική τριάδα των Ιμόμπιλε-Ινσίνιε-Βεράτι. O Βεράτι, στα 19 του τότε, ήταν παιδί της περιοχής και μεγαλωμένος στις ακαδημίες της. Ο Ιμόμπιλε ήταν 21, άνηκε στη Γιουβέντους και όπως και ο Ινσίνιε δινόταν κάθε χρόνο δανεικός και σε άλλη ομάδα μικρότερης κατηγορίας. Με τους Ιμόμπλε και Ινσίνιε να σκοράρουν κατά ριπάς, οι φίλοι της Πεσκάρα έζησαν μια μαγική χρονιά. Ο Ιμόμπιλε βγήκε 1ος σκόρερ της κατηγορίας με 28 γκολ ενώ ο Ινσίνιε έβαλε 18 αλλά έδωσε και 13 ασίστ! Στο τέλος του πρωταθλήματος το βραβείο του καλύτερου παίκτη το μοιράστηκαν και οι τρεις μαζί. Δυστυχώς για την Πεσκάρα, μετά την άνοδο όλα τα «βαριά χαρτιά» αποχώρησαν. Ο Ζέμαν ανέλαβε τη Ρόμα, ο Ιμόμπιλε πήρε μεταγραφή στη Τζένοα, ο Βεράτι έκανε κίνηση καριέρας πηγαίνοντας στην Παρί και ο Ινσίνιε επέστρεψε στη Νάπολι όπου βρήκε επιτέλους μια μόνιμη θέση, έχοντας αποδείξει τις ικανότητες του. Έπαιξε δέκα χρόνια εκεί, έγινε ένας σύγχρονος θρύλος της ομάδας και τραγούδι στα χείλη των οπαδών, κέρδισε δυο κύπελλα κι ένα Σούπερ Καπ και σήκωσε και το Euro με την Ιταλία (παρέα με τα φιλαράκια του Βεράτι και Ιμόμπιλε).
Ακολουθεί το πέρασμα από το MLS και τον Ιανουάριο επιστρέφει στην Πεσκάρα για να τη βοηθήσει, όπως ακριβώς τον βοήθησε αυτή μαζί με τον Ζέμαν, τότε που αποτέλεσε σημαντικό σκαλοπάτι για την καριέρα του. Ο κόσμος ενθουσιάζεται, το ενδιαφέρον για το σύλλογο της περιοχής αναθερμαίνεται, εκατοντάδες άνθρωποι πηγαίνουν την πρώτη μέρα για να τον δουν όχι σε κάποια προπόνηση αλλά στον ιατρικό έλεγχο πριν βάλει την υπογραφή του! Από το πουθενά η σχεδόν νεκρωμένη Πεσκάρα δείχνει σημάδια ζωής. Η ψυχολογία ανεβαίνει, τα εισιτήρια για τα πρώτα παιχνίδια του Ινσίνιε φεύγουν με ρυθμούς που η ομάδα είχε να δει από το ξεκίνημα του πρωταθλήματος και ένα ερώτημα πλανιέται πάνω από τη Σέριε Β: «Μπορεί ένας παίκτης σε αυτή την ηλικία, έστω και τέτοιου επιπέδου, που έχει να παίξει μπάλα 6 μήνες να βοηθήσει μια τελειωμένη ομάδα που είναι κολλημένη στον πάτο της βαθμολογίας της 2ης εθνικής;»
Όταν υπέγραψε στα τέλη Γενάρη ο Ινσίνιε το συμβόλαιο του μέχρι το τέλος της σεζόν, η Πεσκάρα είχε κάνει 2 νίκες. Συνολικά! Μια τον Σεπτέμβριο και μια τον Δεκέμβριο. Από τότε μέχρι σήμερα έχει κερδίσει 5 ματς ακόμα με τον Ιταλό εξτρέμ να φοράει το περιβραχιόνιο, να δίνει 2 ασίστ, να σκοράρει 4 φορές και να γίνεται άμεσα ο 4ος σκόρερ της ομάδας φέτος, παρ’ ότι έχει παίξει 7 φορές όλες κι όλες σαν βασικός! Χάρη στο «φαινόμενο Ινσίνιε» (και την απόδοση του αλλά και την ψυχολογική ώθηση που έφερε η μεταγραφή του) η Πεσκάρα ξεκόλλησε μετά από μήνες από τον πάτο και πριν λίγες μέρες σκαρφάλωσε στη 18η θέση, μια ανάσα από το να βγει από την επικίνδυνη ζώνη.
Η ήττα από τη Σαμπντόρια το σ/κ που μας πέρασε ήταν ένα μικρό πισωγύρισμα αλλά δεν αλλάζει το γεγονός ότι η σωτηρία είναι ακόμα στο χέρι της. Τα πλέι άουτ βρίσκονται μόνο 2 βαθμούς μακριά και η παραμονή χωρίς καν μπαράζ είναι στους 4 βαθμούς. Με τον Ινσίνιε ορεξάτο οι περισσότεροι πλέον στην πόλη πιστεύουν ότι αυτό που πριν τρεις μήνες έμοιαζε με θαύμα, μπορεί τώρα να πραγματοποιηθεί. Στην πρώτη του συνέντευξη μετά τη μεταγραφή, είχε αποκαλύψει πως μίλησε με τον Ζέμαν κι αυτός, ως κλασικός Ζέμαν, τον προέτρεψε “Κάνε με να διασκεδάσω”. Ο βραχύσωμος Ιταλός το έχει κάνει ήδη, με τις κούρσες, τα σομπρέρο και τις ποδιές του σε κάποιες περιπτώσεις. Αν καταφέρει κιόλας να σώσει την ομάδα, τότε μάλλον θα μιλάμε για μια από τις πιο ωραίες ποδοσφαιρικές ιστορίες της χρονιάς.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero
