Αποστολέας Θέμα: Ισπανικό ποδόσφαιρο  (Αναγνώστηκε 1142 φορές)

Αποσυνδεδεμένος αντι-ΟΦΗ

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 642
  • saludar al comandante Fidel Castro
    • Προφίλ
Ισπανικό ποδόσφαιρο
« στις: Παρ 31 Ιαν 2014 01:32 »
Παράθεση
Αρνήθηκαν να παίξουν οι απλήρωτοι ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ

Τον δικό τους ηχηρό τρόπο βρήκαν οι ποδοσφαιριστές της Ράσινγκ Σανταντέρ για να διαμαρτυρηθούν στη διοίκηση της ομάδας καθώς όλοι τους είναι απλήρωτοι εδώ και καιρό. Οι βασικοί ποδοσφαιριστές συγκεντρώθηκαν αγκαλιασμένοι στη σέντρα και οι υπόλοιποι έκατσαν μαζί στον πάγκο. Με αυτό τον τρόπο ξεκαθάρισαν πως δεν προτίθενται να αγωνιστούν, κάτι που επιβεβαίωσαν και στον διαιτητή όταν εκείνος τους ρώτησε αν θα παίξουν.

Οι ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ  είχαν προειδοποιήσει πως δεν θα αγωνιστούν αν δεν αλλάξει κάτι και τελικά τήρησαν στο έπακρον τη δέσμευσή τους με τον πρόεδρο, Άνχελ Λαβίν, απ' τον οποίο είχαν απαιτήσει να παραιτηθεί, να μην είναι καν στο γήπεδο.
Έτσι όταν ο διαιτητής σφύριξε την έναρξη του παιχνιδιού, οι 11 βασικοί της Σανταντέρ συγκεντρώθηκαν στο ημικύκλιο του κέντρου αγκαλιασμένοι αναγκάζοντάς τον να διακόψει τον αγώνα. 

Στη συνέχεια οι ποδοσφαιριστές της γηπεδούχου ομάδας κατευθύνθηκαν προς τους οπαδούς του συλλόγου, οι οποίοι τους χειροκρότησαν δείχνοντας με αυτό τον τρόπο τη στήριξή τους.

Για την ιστορία οι γηπεδούχοι, οι οποίοι είχαν χάσει και με 3-1 το πρώτο παιχνίδι, αποκλείστηκαν από τη συνέχεια του Copa Del Rey.

προς γνώση και συμμόρφωση η συμπεριφορά των παικτών της ισπανικής ομάδας , βγήκαν μπροστά δε φοβήθηκαν τίποτα και είπαν την αλήθεια στο κόσμο , εμείς εδώ βέβαια θα τους κράζαμε γιατί έβαλαν τους εαυτούς τους πάνω απ την ομάδα κτλ κτλ μπράβο στους ηρωικούς ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ !

http://tvxs.gr/news/athlitika/arnithikan-na-paiksoyn-oi-aplirotoi-podosfairistes-tis-santanter


ΣΑΚΗΗΗΗΗΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αποσυνδεδεμένος davelis

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4.972
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #1 στις: Παρ 31 Ιαν 2014 09:20 »
Το βλεπα χτες βραδυ στο SKYsports το γεγονος, γιατι ματς δεν το λες.
Ο προεδρος δεν πληρωνει κανεναν για 5-6 μηνες εκτος τα μέλη του διοικητικου συμβουλίου, που τον στηρίζουν. !!!
Χτες βεβαια κανενας τους δεν ηταν γήπεδο

Οι παικτες πραγματικά λοιμοκτονουν, ειπαν για διάφορους το τι τραβάνε στην εκπομπή.
Η Σαντατερ είναι πρωτη στην Τριτη κατηγορία, παιζουν για τον εαυτό τους. Εφτασαν στους 8 του κυπέλου αποκλειοντας ομαδες της πριμερα...

Αυτό που με συγκίνησε, ηταν ότι παρόλο που ηξεραν ότι δεν θα γινει ματς, γιατι οι παικτες το ειχαν πει από την Τριτη, πηγε κόσμος (10-15 χιλιαδες) στο γήπεδο, πληρωσε εισητηριο και στο τέλος αποθεωνε τους παικτες για κανα τεταρτο, μεχρι να φυγουν!!!!!



Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #2 στις: Τετ 05 Δεκ 2018 22:48 »
Παράθεση


Το απρόβλεπτο ποδόσφαιρο του Κίκε Σετιέν

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πολλές διαφορετικές φιλοσοφίες, δεκάδες τακτικές και αρκετά συστήματα αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που θεωρούνται δεδομένα απ’όλους. Έτσι, όταν είσαι μια μικρή ή μικρομεσαία ομάδα και πηγαίνεις να παίξεις στο Καμπ Νου, η λογική λέει ότι ο βασικός σου στόχος είναι να αμυνθείς όσο πιο σφιχτά γίνεται. Κι αν η μοίρα το φέρει έτσι και βρεθείς μπροστά στο σκορ με κάποιο μαγικό τρόπο, τότε η επόμενη κίνηση σου είναι να “κρεμαστείς απ’τα δοκάρια”. Ο Κίκε Σετιέν όχι μόνο δεν πιστεύει σ’αυτή την ιδέα αλλά χρησιμοποιεί και σχεδόν όλες τις συνεντεύξεις του για να υπερασπιστεί την αντίθετη άποψη.

Όταν πριν λίγες εβδομάδες στον αγώνα της Μπέτις στο Καμπ Νου η ομάδα του βρέθηκε μπροστά στο σκορ, μετά από ένα εξαιρετικό πρώτο μισάωρο στο οποίο απείλησε την εστία περισσότερες φορές από τους γηπεδούχους, η απόφαση του ήταν “συνεχίζουμε την επίθεση”. Κάπως έτσι στο 33′ η Μπέτις όχι μόνο βρέθηκε για μια ακόμα φορά στα καρέ των αντιπάλων αλλά είχε και έξι παίκτες (!) μέσα στην περιοχή της Μπαρτσελόνα, τη στιγμή που ο Χοακίν έγραφε με κοντινό σουτ το 0-2! Όταν η Μπάρτσα ξεκίνησε την αντεπίθεση της και μείωσε στο γκολ, η Μπέτις έμεινε πιστή στο πλάνο της, δεν κλείστηκε περιμένοντας τη γλυκιά λύτρωση της λήξης, δεν άφησε τον επιθετικό της μόνο και έρημο να κυνηγάει χαμένες μπαλιές και έφτασε στο 2-4 στο 83ο λεπτό, ανεβάζοντας πάλι 6 παίκτες κοντά στην εστία των γηπεδούχων.



H Μπαρτσελόνα κατάφερε να σκοράρει ξανά στα εναπομείναντα λεπτά αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να χαλάσει τον θρίαμβο των Ανδαλουσιανών. Αυτή ήταν η πρώτη φορά από το 2003 που οι Καταλανοί δέχθηκαν 4 γκολ μέσα στο Καμπ Νου ενώ ήταν και η πρώτη τους εντός έδρας ήττα από το 2016. Ταυτόχρονα, με το διπλό αυτό ο Σετιέν έγινε ο μοναδικός προπονητής την τελευταία δεκαετία που έχει κερδίσει και τη Μπάρτσα και τη Ρεάλ μέσα στο γήπεδο τους! Βλέποντας το μέγεθος του κατορθώματος του, το ότι ο Σέρχιο Μπουσκέτς του χάρισε μετά το τέλος τη φανέλα του δεν αποτελεί και τόσο μεγάλη έκπληξη. H φανέλα συνοδευόταν από μια αφιέρωση: “Στον Κίκε. Με εκτίμηση και θαυμασμό για τον τρόπο που βλέπεις το ποδόσφαιρο”.

Ο Ισπανός μέσος δεν είναι ο μόνος που υποκύπτει στην ιδιαίτερη γοητεία του 60χρονου προπονητή. Στο σπίτι του υπάρχουν ήδη κορνιζαρισμένες οι φανέλες του Λούκα Μόντριτς (που έκανε μια παρόμοια αφιέρωση-κομπλιμέντο) και του Λιονέλ Μέσσι. Ειδικά του Αργεντινού δεν θα μπορούσε να λείπει από τη συλλογή του Σετιέν. “Ο Μέσσι συγκεντρώνει όλα όσα αγαπάω στο ποδόσφαιρο. Δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Είναι τα πάντα! Είναι στην ίδια κατηγορία με τον Μαραντόνα και τον Κρόιφ, παίκτες που με κάνουν να κάθομαι με ενθουσιασμό μπροστά στην τηλεόραση”.



Ο θαυμασμός του Σετιέν για τον Κρόιφ δεν αφορά μόνο τα χρόνια που ο Ολλανδός μάγευε στο χόρτο. Όπως έχει πει στο παρελθόν, ο προπονητής Κρόιφ είναι από τις μεγαλύτερες επιρροές του. “Θα έκοβα το ένα μου δάχτυλο απλά και μόνο για να μπορούσα να παίξω σε μια από τις ομάδες του” δήλωσε κάποτε ενώ σε άλλη συνέντευξη του αποκάλυψε πως ένας αγώνας απέναντι στη ‘Dream Team’ του Κρόιφ στις αρχές των 90s, του έδειξε την ποδοσφαιρική φιλοσοφία που έπρεπε να ακολουθήσει από εκεί και πέρα, αφού δεν μπορούσε να καταδεχθεί ότι για 90 λεπτά έπρεπε να τρέχει πίσω από τη μπάλα την οποία κυκλοφορούσαν άψογα οι ‘μπλαουγκράνα’.

Όταν κρέμασε τα παπούτσια του, ο Σετιέν ήταν αποφασισμένος να δουλέψει πάνω στις ιδέες που είχε αναπτύξει στη διάρκεια της καριέρας του. Για αρκετά χρόνια η δουλειά αυτή γινόταν στην αφάνεια των μικρών κατηγοριών, μέχρι που το φθινόπωρο του 2015 η Λας Πάλμας (που μόλις είχε ανέβει στην 1η κατηγορία) του έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στα σαλόνια της La Liga. Με τον Σετιέν στον πάγκο και κάνοντας έναν εντυπωσιακό δεύτερο γύρο, η νεοφώτιστη ομάδα από τα Κανάρια τερμάτισε στην 11η θέση, που αποτελεί την καλύτερη επίδοση της από το 1979.



Δεν ήταν όμως αυτό το κατόρθωμα που προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών ουδέτερων φιλάθλων και έκανε ουσιαστικά γνωστό τον Σετιέν ακόμα και εκτός Ισπανίας. Παρά το μετριότατο ρόστερ της, η Λας Πάλμας αποδείχτηκε μια από τις πιο θεαματικές ομάδες του πρωταθλήματος, καταφέρνοντας να βγάλει στο χορτάρι πολλές από τις αγαπημένες ιδέες του προπονητή της. “Όλοι ξέρουμε ότι αποδίδεις καλύτερα όταν είσαι χαρούμενος. Και κάθε παίκτης είναι χαρούμενος όταν του δίνεις τη μπάλα. Όταν λέω στους παίκτες μου ότι αυτοί θα έχουν τη μπάλα στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, τα πρόσωπα τους φωτίζονται. Στην τελική, γι’αυτό έγιναν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Γιατί μεγάλωσαν με μια μπάλα στα πόδια. Κανείς δεν θέλει να την κυνηγάει από τα πόδια των αντιπάλων. Όλοι θέλουν να παίξουν και να απολαύσουν το παιχνίδι.”

Ακόμα και απέναντι στα μεγαθήρια της κατηγορίας, η ομάδα του Σετιέν δεν καταδεχόταν να κλειστεί στην περιοχή της, περιμένοντας καρτερικά το σφυροκόπημα των αντιπάλων. “Είμαι ρομαντικός, μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο. Δεν μπορώ να πληρώνω εισιτήριο και να βλέπω μια ομάδα να περιμένει στην εστία της ψάχνοντας το 0-0 ή μια καλή αντεπίθεση. Ξέρω καλά ότι έτσι αφήνω κενά στην άμυνα, τα οποία ο αντίπαλος μπορεί να εκμεταλλευτεί, αλλά για μένα το να δημιουργώ κινδύνους, να έχω τη μπάλα και να παίζω ψηλά είναι πολύ πιο απολαυστικά”.

Στον 1,5 χρόνο που έμεινε στη Λας Πάλμας (με το που έφυγε, η ομάδα υποβιβάστηκε), οι οπαδοί της τα είδαν όλα και, όπως γράφουν και οι ίδιοι σε πολλά ιντερνετικά αφιερώματα, “χόρτασαν ποδόσφαιρο”. Η ομάδα του Σετιέν μπορούσε το ένα Σαββατοκύριακο να ‘φιλοδωρήσει’ με 4 γκολ την Εσπανιόλ ή την Χετάφε και το επόμενο να φάει 5 από τη Μπιλμπάο ή οποιαδήποτε μέτρια ομάδα. Μερικά από τα σκορ της μιλάνε από μόνα τους για το τι είδους ποδόσφαιρο έπαιξαν οι νησιώτες: 2-4, 5-1, 5-2, 4-3, 3-2 και ένα χορταστικό 3-3 με τη Ρεάλ μέσα στο Μπερναμπέου!



Το πετυχημένο πέρασμα του από τη Λας Πάλμας άνοιξε πέρσι την πόρτα μιας μεγαλύτερης ομάδας. Η Μπέτις προερχόταν από μια τραγική σεζόν και έψαχνε κάποιον να της δώσει νέο όραμα και νέα κατεύθυνση. Ο Σετιέν βρήκε στo Μπενίτο Βιγιαμαρίν ένα πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο εκδηλωτικό κοινό (η Μπέτις βρίσκεται σχεδόν πάντα στην πρώτη 6αδα στα εισιτήρια ενώ σε γκάλοπ σε φιλάθλους απ’όλη την Ισπανία οι οπαδοί της ψηφίστηκαν οι πιο παθιασμένοι της χώρας) και ένα πολύ καλύτερο ρόστερ και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν.

Όπως και στη Λας Πάλμας, η 6η θέση στο τέλος της περσινής σεζόν (καλύτερη επίδοση της ομάδας από το 2005) και η έξοδος στην Ευρώπη δεν λένε παρά τη μισή αλήθεια. Για άλλη μια φορά μια ομάδα του Σετιέν έγινε η ιδανική επιλογή για κάθε ουδέτερο φίλαθλο που αναζητούσε ένα καλό παιχνίδι για να παρακολουθήσει. Η Μπέτις έψαχνε ασταμάτητα σε κάθε αγώνα τρόπους να βγει μπροστά, στήνοντας κάθε επίθεση της μεθοδικά, όπως ένας καλός και πεπειραμένος σκακιστής. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι ο Σετιέν λατρεύει το σκάκι και το χρησιμοποιεί συχνά στα παραδείγματα του (στο παρελθόν έχει βρεθεί αντίπαλος και του Γκάρι Κασπάροφ).

Μένοντας πιστός στην ιδέα ότι η εμφάνιση είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα, ο Σετιέν έφτιαξε ξανά ένα σύνολο που δεν καταδεχόταν να περιμένει στην άμυνα του αλλά που προτιμούσε να ρισκάρει ανεξαρτήτως αντιπάλου. Η Μπέτις μπορούσε τη μια αγωνιστική να κερδίσει τη Ρεάλ μέσα στη Μαδρίτη παίζοντας ανοιχτά και με θράσος και την επόμενη να χάσει με 3-6 μέσα στην έδρα της από τη Βαλένθια, πληρώνοντας τα κενά που εμφανιζόταν στην άμυνα όταν η ομάδα ανέβαζε πολλούς παίκτες μπροστά. Το ριψοκίνδυνο αυτό ποδόσφαιρο μπορεί να γοητεύει πολλούς αλλά φυσικά τρομάζει και αρκετούς, που ενδιαφέρονται πρωτίστως για το αποτέλεσμα.



Ο Σετιέν δεν είναι όμως από τους ανθρώπους που θα αμφισβητήσουν και θα προσαρμόσουν τις ιδέες τους απλά για να κρατήσουν τη δουλειά τους. “Πριν υπογράψω με τη Μπέτις, τους είπα: ‘Είστε σίγουροι ότι θέλετε εμένα; Έχετε δει πως παίζουν οι ομάδες μου, είστε βέβαιοι ότι αυτό θέλετε; Σας ξεκαθαρίζω ότι εγώ δεν πρόκειται να αλλάξω. Οι ομάδες μου θα προσπαθούν πάντα να επιτεθούν από πίσω, να δημιουργήσουν. Αν δεν συμφωνείτε με τον τρόπο που παίζω, καλύτερα να ψάξετε για άλλον προπονητή”.

Οι άνθρωποι της διοίκησης συμφώνησαν και το ελκυστικό αυτό πείραμα όχι απλά πέτυχε την πρώτη σεζόν αλλά συνεχίζεται φέτος και εκτός συνόρων, με τη Μπέτις να βρίσκεται στην πρώτη θέση του ομίλου της στο Γιουρόπα Λιγκ, έχοντας προσθέσει στις μεγάλες εκτός έδρας νίκες της, πίσω από τα διπλά σε Μπερναμπέου, Καμπ Νου και Σάντσεθ Πιθχουάν, μια σπουδαία επικράτηση μέσα στο Σαν Σίρο.

Σήμερα το βράδυ στην Ανδαλουσία, οι πράσινοι της Σεβίλλης υποδέχονται τον Ολυμπιακό και με νίκη ουσιαστικά κλειδώνουν την πρώτη θέση και δίνουν ραντεβού για τα ανοιξιάτικα νοκ άουτ. Μετά το εντυπωσιακό διπλό μέσα στο Καμπ Νου, μια καλή ευρωπαϊκή πορεία με τη Μπέτις ίσως να είναι το τελευταίο ‘πιστοποιητικό’ που χρειάζονται οι άνθρωποι της Μπαρτσελόνα για να δώσουν στον Κίκε Σετιέν τα κλειδιά της ομάδας, όταν κλείσει ο κύκλος του Ερνέστο Βαλβέρδε. Στον ισπανικό Τύπο και τα social media ένα τέτοιο ενδεχόμενο αντιμετωπίζεται ήδη με ενθουσιασμό από πολλούς. Μέχρι να συμβεί αυτό όμως, ο Σετιέν θα συνεχίζει να απαιτεί από τους παίκτες της Μπέτις σε κάθε παιχνίδι, ανεξαρτήτως έδρας και αντιπάλου, να κάνουν αυτό που ο ίδιος αγαπάει να βλέπει όταν πηγαίνει στο γήπεδο: Να θέλουν τη μπάλα στα πόδια τους.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #3 στις: Σαβ 15 Δεκ 2018 11:19 »
Όταν ο Μπλάνκο έστειλε στον κουβά τους συμπαίκτες του


Στην ιστορία του Σομπρέρο υπάρχουν κάποιες προσωπικότητες στις οποίες έχουμε αδυναμία. Που δεν βαριόμαστε να ασχολούμαστε μαζί τους και να αφιερώνουμε παραπάνω από ένα κείμενο. Μια τέτοια είναι ο σπουδαίος τεχνίτης-ζογκλέρ-ψυχάκιας Κουαουτέμοκ Μπλάνκο. Ο Μεξικάνος φορ που έπαιζε μέχρι τα 40κατι του μπάλα, έκανε ένα πέρασμα από τα ευρωπαϊκά γήπεδα που δυστυχώς ήταν σύντομο. Το 2000 σε ηλικία σχεδόν 28 χρονών πήγε δανεικός στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ για να ζήσει το όνειρο, αλλά λίγους μήνες αργότερα χτύπησε πολύ σοβαρά σε παιχνίδι της εθνικής με το Τρινιντάντ-Τομπάγκο και έμεινε εκτός δράσης για έξι μήνες.


Σκληρές εικόνες, αλήθεια…

Ήταν ένας από τους πιο άδικους τραυματισμούς, αφού με το σκορ στο 6-0 (!!), ο αμυντικός Έλκοκ έκανε ένα τρομακτικό, δολοφονικό χτύπημα στον Μπλάνκο μέσα στην περιοχή. Ο διαιτητής έδωσε το πέναλτι και την κόκκινη, το ματς έληξε 7-0, αλλά ο Μπλάνκο υπέστη ρήξη χιαστού και έμεινε για μισό χρόνο εκτός. Ο Έλκοκ έγινε γνωστός ως ο χασάπης του Τρινιντάντ, αυτή ήταν και η τελευταία του διεθνής συμμετοχή, γεγονός που τον έκανε άκρως αναγνωρίσιμο και μετά το τέλος της καριέρας του. Δεν ήταν λίγοι οι Μεξικάνοι που τον συναντούσαν χρόνια μετά και θυμόντουσαν το περιστατικό, ο Μπλάνκο άλλωστε είναι για πολλούς εθνικός ήρωας. Όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό δεν ήταν ποτέ πια ο ίδιος και έχοντας χάσει σε ταχύτητα, δεν μπόρεσε να εντυπωσιάσει και έχασε τις ελπίδες του για μια μεταγραφή σε μεγαλύτερο ευρωπαϊκό σύλλογο. Ο ίδιος λέει ότι αυτό το χτύπημα του χάλασε μια μεταγραφή στη Ρεάλ. Πρόλαβε όμως να αφήσει το στίγμα του και στην Ισπανία.

Στην αρχή της επόμενης σεζόν, στις 29 Σεπτεμβρίου του 2001 όταν η Βαγιαδολίδ ταξίδεψε στο Μπερναμπέου για να αντιμετωπίσει τη Ρεάλ που κατέβηκε με παίκτες όπως οι Κασίγιας, Ρομπέρτο Κάρλος, Μακελελέ, Ραούλ, Ζιντάν, Φίγκο και Ιέρο. Μια Ρεάλ που έχασε εκείνη τη σεζόν το πρωτάθλημα από τη Βαλένθια και βγήκε 3η, αλλά κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με αυτό το γκολ. Ποιος θα πόνταρε υπέρ της Βαγιαδολίδ; Ούτε οι παίκτες της. Και δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η αλήθεια. Βλέπετε οι παίκτες της Βαγιαδολίδ είχαν το συνήθειο εκείνη την περίοδο να παίζουν συνεταιρικά κινιέλα, το περίπου αντίστοιχο του ΠΡΟ-ΠΟ στην Ισπανία με 15 αγώνες (αν δεν κάνω λάθος 14 αγώνες και ένα ακόμα ματς για μπόνους που μαντεύεις το σκορ).



Υπεύθυνος εκείνης της εβδομάδας για την κατάθεση του δελτίου ήταν ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας Αλμπάνο Μπισάρι που στο ματς της ομάδας του έπαιξε ξερό άσσο, όπως έκαναν πάντα οι παίκτες καθώς αν η ομάδα κέρδιζε ήταν χαρούμενοι, αν έχανε τουλάχιστον είχαν πιάσει το σημείο. Οι προβλέψεις των παικτών της Βαγιαδολίδ ήταν εξαιρετικά σωστές εκείνο το Σαββατοκύριακο, αφού έπιασαν τα υπόλοιπα 13 παιχνίδια, αλλά και το σκορ του μπόνους. Συμπληρώνοντας και τη νίκη της Ρεάλ θα τα έπιαναν όλα. Και τα πράγματα πήγαιναν… καλά. Η Ρεάλ μόλις στο 4′ άνοιξε το σκορ με κεφαλιά του Ζιζού, η Βαγιαδολίδ ισοφάρισε δύο λεπτά αργότερα και ο Ραούλ στο 19′ έκανε το 2-1. Οι Μαδριλένοι έχασαν αρκετές ακόμα ευκαιρίες για να καθαρίσουν το ματς, αλλά το σκορ παρέμενε στο 2-1. Εννιά λεπτά πριν την λήξη ο κόουτς Μορέ πέρασε μέσα τον Μπλάνκο μπας και γίνει το θαύμα. Στο 88′ η Βαγιαδολίδ κέρδισε το φάουλ, ο Μεξικάνος πήρε την μπάλα και εκτέλεσε ένα τέλειο φάουλ, μέσα από το τείχος και στα δίχτυα του Κασίγιας, γράφοντας το 2-2 που ήταν και το τελικό.



Φυσικά η ισοπαλία στο Μπερναμπέου πανηγυρίστηκε έξαλλα, μέχρι που οι παίκτες συνειδητοποίησαν τι είχε γίνει. Το συνολικό ποσό που θα μοιράζονταν ήταν περίπου 5 εκατομμύρια € (!!) και ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι κάποιοι παίκτες της Βαγιαδολίδ δεν τα είχαν ανάγκη, σκεφτείτε ότι στο εβδομαδιαίο δελτίο συμμετείχαν και μεροκαματιάρηδες άνθρωποι όπως φυσιοθεραπευτές και μέλη του τεχνικού τιμ. Το ένα από τα μόλις τρία γκολ του Μπλάνκο στη σύντομη ισπανική του καριέρα στοίχισε σε αρκετούς ανθρώπους περίπου 150.000€, ποσό ικανό να αλλάξει τη ζωή τους. Τελικά, οι νικητές μοιράστηκαν από περίπου 1.000€ ο καθένας, ποσό ελάχιστο, αλλά τουλάχιστον είχαν να λένε ότι δεν έχασαν από την κορυφαία ομάδα της Ευρώπης εκείνη τη χρονιά, κλέβοντας μια ιστορική ισοπαλία στο τέλος.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #4 στις: Κυρ 16 Δεκ 2018 12:22 »
Παράθεση


Φαντάσματα, γάτες, χωράφια και χαμένα γκολ

Πρωτομαγιά του 2005. Στο στάδιο Σιουτάτ ντε Βαλένσια, την έδρα της πιο παλιάς ομάδας στη Βαλένθια, η Λεβάντε υποδέχεται τη Μάλαγα σε μια μάχη για την παραμονή. Οι γηπεδούχοι κάνουν ένα blooper με τον αμυντικό να την αφήνει στον τερματοφύλακα και τελικά κανείς να μην κινείται προς την μπάλα. Ο Σέρζιο Πάουλο Μπαρμπόσα Βαλέντε, η πιο γνωστός ως Ντούντα κλέβει την μπάλα. Ο παίκτης της Μάλαγα (που είχε περάσει ως δανεικός από τη Λεβάντε για μια σεζόν παλιότερα) ξεπερνάει και τον τερματοφύλακα και είναι μεν λίγο πλάγια, αλλά έχει όλη την εστία κενή μπροστά του. Το γκολ σχεδόν σίγουρο. Κι όμως. Ο Ντούντα αντί να σκοράρει, φαίνεται σαν να κολλάει για λίγο και τελικά αντί να σπρώξει απλά την μπάλα στα δίχτυα δοκιμάζει να κάνει πάσα σε έναν συμπαίκτη του που έρχεται από πίσω. Οι αμυντικοί της Λεβάντε προλαβαίνουν και κόβουν το σουτ του Μιγκέλ Άνχελ κι έτσι η Μάλαγα χάνει μια τεράστια ευκαιρία για να κάνει το 0-2.

Duda falló una clara ocasión contra el Levante porque, según sus propias palabras, “vio un fantasma” #CuartoMilenio pic.twitter.com/GMedd5vZ4S

— Iker Jiménez (@navedelmisterio) 19 Ιουνίου 2016

Φάσεις σαν κι αυτή μπορεί να έχουμε δει αρκετές φορές, ίσως κι ακόμα χειρότερες. Αυτό όμως που δεν είχαμε ξαναδεί ήταν η δικαιολογία του Πορτογάλου ποδοσφαιριστή μετά το τέλος του αγώνα για την ακατανόητη ενέργειά του. Ο Ντούντα δηλώνει με κάθε σοβαρότητα ότι “κάτι” πέρασε από μπροστά του και τον εμπόδισε, ότι είναι σίγουρος ότι είδε ένα φάντασμα και γι’ αυτό έκοψε την μπάλα προς το κέντρο. Καιρό αργότερα, ο κηπουρός του γηπέδου εμφανίστηκε να δηλώνει ότι ένας υπάλληλος του συλλόγου είδε ένα βράδυ κάποιον να κινείται μπροστά από την ίδια εστία και φώναξε την αστυνομία. Όταν η αστυνομία ήρθε αργότερα, δεν βρήκε κανέναν στο γήπεδο. Ο κηπουρός αργότερα διέψευσε ότι έκανε τις δηλώσεις αυτές, ο δε Ντούντα αργότερα εμφανίστηκε να υποστηρίζει ότι το είπε για πλάκα. Αλλά όπως είναι γνωστό, δεν πρέπει να αφήνουμε την αλήθεια να μας χαλάει μια όμορφη ιστορία και ο μύθος δημιουργήθηκε αμέσως.

Έτσι λοιπόν, οι υποτιθέμενες δηλώσεις του κηπουρού και η ατάκα του Ντούντα έφεραν… ghostbusters από όλη την Ισπανία στη Βαλένθια, ώστε να μπορέσουν να ελευθερώσουν το πνεύμα από τα δεσμά του. Και μπορεί ο κηπουρός να διέψευσε τις δηλώσεις του, παραδέχτηκε όμως ότι μερικά χρόνια πριν στην ίδια εστία, οι άνθρωποι του συλλόγου πέταξαν τις στάχτες τεσσάρων μελών της Λεβάντε που έχασαν τη ζωή τους σε ένα τραγικό τροχαίο. Σκεπτικιστές 0 – Συνωμοσιολόγοι/Μεταφυσικοί 1. Σύμφωνα με τους… ειδικούς λοιπόν, ήταν τα πνεύματα των τεσσάρων οπαδών του συλλόγου που προστάτευσαν τη Λεβάντε από το γκολ του Ντούντα. Ακόμα κι από τον άλλον κόσμο τους ένοιαζε η παραμονή της ομάδας στην Πριμέρα.


Η είσοδος του θρυλικού Βαγιέχο. Στα δεξιά ο φοίνικας της ιστορίας μας.

Η ιστορία της Λεβάντε και των γηπέδων της όμως δεν είχε μόνο αυτή την μεταφυσική στιγμή. Ο σύλλογος γεννήθηκε το 1909 και τριάντα χρόνια αργότερα εξαιτίας του εμφυλίου στην Ισπανία συγχωνεύτηκε με την τοπική Χιμνάστικο, κρατώντας το όνομά της, παίρνοντας όμως τα μπλε-κόκκινα της Χιμνάστικο και το γήπεδό της, το ιστορικό Εστάδιο Βαγιέχο. Ο σύλλογος δεν κατάφερε ποτέ να ανέβει στην Α’ εθνική και ένα πρωινό του 1963, οι άνθρωποι της Λεβάντε βρήκαν ένα νεκρό γάτο δίπλα σε έναν φοίνικα που υπήρχε στην είσοδο του σταδίου. Δίπλα στον γάτο υπήρχε αφημένο και ένα μήνυμα: “Όταν ο γάτος ανέβει στον φοίνικα, τότε κι η Λεβάντε θα ανέβει κατηγορία“. Η Λεβάντε έκανε σούπερ σεζόν και τελικά μερικούς μήνες αργότερα κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδό της στα σαλόνια της Ισπανίας. Άγνωστο αν ο φαρσέρ είχε αυτόν τον σκοπό ή απλά ήταν κάποιος οπαδός της Βαλένθια που ήθελε να κοροϊδέψει τη Λεβάντε. Μια μέρα του Ιουνίου πάντως, οι άνθρωποι του συλλόγου είδαν έναν (ευτυχώς ψεύτικο αυτή τη φορά) γάτο ανεβασμένο στο δέντρο και ένα μήνυμα: “Ο γάτος ανέβηκε στον φοίνικα κι η Λεβάντε στην Α’ εθνική”.


Το πλημμυρισμένο στάδιο

Μερικά χρόνια αργότερα, η Λεβάντε θα εγκατέλειπε το γήπεδο που υπέστη σοβαρές ζημιές από πλημμύρες, εν μέσω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων και υποβιβασμού στις χαμηλές κατηγορίες. Ο σύλλογος πούλησε το γήπεδο και έψαξε να βρει κάποιο φτηνότερο οικόπεδο. Το βρήκε στην περιοχή Οριόλς, πολύ μακριά από τις παραθαλάσσιες περιοχές που οι οπαδοί της βρίσκονταν κατά κύριο λόγο και εκεί έχτισε το νέο γήπεδο για το οποίο μιλήσαμε προηγουμένως και στο οποίο την θεμέλια λίθο έβαλε η τότε… Μις Ισπανία. Πολύ πριν το χαμένο γκολ του Ντούντα όμως, είχαμε μια ακόμα περίεργη ιστορία. Το γήπεδο ήταν σχετικά εκτός πόλης, ανάμεσα σε αγρούς και εκεί προέκυψε ένα ακόμα πρόβλημα. Κάποιος από τους ιδιοκτήτες γης αρνήθηκε να πουλήσει ένα μικρό κομμάτι που χρειαζόταν η Λεβάντε. Οι άνθρωποί της προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον πείσουν, αλλά αυτός ήταν αμετάπειστος. Ζητούσε ο σύλλογος να αγοράσει όλα τα χωράφια του, ενώ η Λεβάντε ήθελε μόνο το μικρό κομμάτι γης που χρειαζόταν. Ο κυριούλης έλεγε όλα ή τίποτα και η συμφωνία δεν έγινε ποτέ.


Κάποιος δάγκωσε το γήπεδο

Το αποτέλεσμα ήταν όπως βλέπετε και παραπάνω να προσπαθήσουν οι μηχανικοί να το βολέψουν στο χώρο όπως μπορούσαν, με αποτέλεσμα η μια γωνία του να εξέχει λίγο και να υπάρχει ένα… κενό στην μια εξέδρα, που έμεινε στην ιστορία ως η… “μπουκίτσα του θείου”. Μπουκίτσα γιατί είναι σαν κάποιος να το δάγκωσε και θείος, ο ιδιοκτήτης του χωραφιού. Οι άνθρωποι της Λεβάντε πίστεψαν ότι κάποτε ο θείος θα πέθαινε, κάποιος πιο λογικός θα έπαιρνε τη γη και θα έκαναν μια προσθήκη. Αρκετά χρόνια αργότερα, η μπουκίτσα υπάρχει ακόμα:


Εκτός από την μπουκίτσα, η μια γωνία βγαίνει μες τον δρόμο, αλλά δε βαριέσαι…

Το 2015 η Λεβάντε ξεκίνησε τη σεζόν και στα πρώτα επτά παιχνίδια της εντός έδρας δεν είχε σκοράρει στην καταραμένη εστία του Ντούντα. Οι φαν των μεταφυσικών θυμήθηκαν την δεκαετή επέτειο εκείνης της φάσης. Η Λεβάντε όχι απλά δεν σκόραρε, αλλά κι όταν σκόραρε κάτι συνέβαινε. Όπως όταν ένα γκολ του Ντέιβερσον ακυρώθηκε εντελώς άδικα για ανύπαρκτο επιθετικό φάουλ. Το αποκορύφωμα όμως ήταν η απίστευτη χαμένη φάση στο παιχνίδι με τη Ρεάλ Μπέτις με το διπλό δοκάρι, το δεύτερο σε κενή εστία:

&feature=player_embedded

Αυτή τη φορά το πρόβλημα ήταν για τη Λεβάντε, οπότε το κακό αποδόθηκε στην… κατάρα του θείου. Η Λεβάντε τελικά κατάφερε εκείνη τη χρονιά να σωθεί παρά τα όσα συνέβαιναν. Συνεχίζει ως ένας σύλλογος που κινείται μεταξύ των κατηγοριών και κυρίως συνεχίζει να παίζει στο γήπεδο που οι κατάρες και τα φαντάσματα συνυπάρχουν για να μας δίνουν γραφικότητα, που συχνά χρειάζεται και θα μας λείψει αν κάποτε όλες οι ομάδες αποκτήσουν γήπεδα φασόν σαν κουτιά, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς ιστορία.Όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα για τη Λεβάντε κάποιοι μιλούν για την κατάρα του “θείου”, όταν γίνεται κάτι καλό θυμούνται τα φαντάσματα, ανάλογα με το τι βολεύει την κάθε ιστορία.

&feature=player_embedded

Φέτος, η Λεβάντε κάνει μια αρκετά καλή πορεία με τον Πάκο Λόπεθ στον πάγκο. Βρίσκεται στις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη, αλλά οι βαθμολογικές διαφορές μεταξύ υποβιβασμού και εξόδου είναι πολύ μικρές και το πρωτάθλημα έχει δρόμο. Υποδεχόμενη την πρωτοπόρο Μπαρτσελόνα στον αγώνα του Σιουτάτ ντε Βαλένσια θα χρειαστεί κάθε εξωτερική βοήθεια για να κρατήσει ανέπαφη την εστία της. Ένα φάντασμα σαν 12ος παίκτης δεν θα έβλαπτε. Άλλωστε σε αυτό το γήπεδο έσπασε πέρσι το ρεκόρ που έγραψε η Μπαρτσελόνα πέρσι με την αήττητη πορεία της, σε ένα τρελό ματς με τελικό σκορ 5-4.
SombreroGr
blog.stoiximan.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #5 στις: Τετ 19 Δεκ 2018 22:42 »
Παράθεση
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά οι δυο μεγάλοι αντίπαλοι της Σεβίλλης θα ενωθούν για καλό σκοπό. Σήμερα το απόγευμα άνθρωποι της Μπέτις και της Σεβίλλης, μαζί με αντιπροσωπείες των οργανωμένων οπαδών τους θα γυρίσουν την πόλη και θα μοιράσουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης στους άστεγους και στις διάφορες δομές που προσφέρουν βοήθεια σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #6 στις: Δευ 24 Δεκ 2018 21:38 »
Παράθεση
Ο θρύλος του «αναρχικού» Βάσκου που έβαζε γκολ στον Φασισμό


Αυτή είναι η ιστορία του προπολεμικού Ισίδρο Λάνγκαρα, ο οποίο κυνηγήθηκε από το καθεστώς του Φράνκο και έμεινε στην ιστορία για τις γκολάρες και τη μάχη του για τη Δημοκρατία.

Ηταν θηριώδης. Το τεράστιο παρουσιαστικό του είχε κάνει τις εφημερίδες της εποχής να τον αποκαλέσουν «ο παλαιστής». Επίσης, εκείνη την περίοδο ήταν απροπόνητος. Η αφήγηση εκείνου του ντεμπούτου του που έχει μείνει στην ιστορία, τον θέλει να κατεβαίνει από το καράβι το πρωί και το ίδιο απόγευμα να μαγεύει στο γήπεδο. Ηταν φοβερή η ιστορία εκείνης της ημέρας για τον πολιτικό πρόφυγα-ποδοσφαιριστή από το Οβιέδο. Στο λιμάνι του Μπουένος Αϊρες τον περίμεναν απεσταλμένοι της Ρίβερ Πλέιτ και της Σαν Λορένσο. Και επέλεξε να παίξει με τη δεύτερη, αν και οι Εκατομμυριούχοι του έδιναν τα διπλάσια.



«Δεν υπήρχε περίπτωση να αγωνιστώ για τους Δεξιούς», εξήγησε κάποτε την απόφασή του. Ο Λάνγκαρα ήταν Αριστερός, έκπτωτος Βάσκος που τον κυνήγησε το φασιστικό καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία. Ηταν τα χρόνια που η Σαν Λορένσο θεωρούνταν η ομάδα των «αναρχικών». Ετσι και μόνο την επέλεξε, με τούτο το μοναδικό κριτήριο. Το απόγευμα λοιπόν στο «Γκασόμετρο» οι δύο ομάδες έπαιζαν αντίπαλες. Αρχικά όταν τον είδε το κοινό, έτσι χοντρούλης που ήταν, τον χλεύασε. Οταν όμως διέλυσε μόνος του με τέσσερα γκολ στο 4-2 τη Ρίβερ Πλέιτ, ξεκίνησε να γράφεται ο θρύλος του Ισίδρο Λάνγκαρα.



Στην Αργεντινή έμεινε για 3,5 χρονιές (1939-'43) και πρόλαβε να σκοράρει 110 φορές σε 121 αγώνες πρωταθλήματος, ενώ στην πρώτη του σεζόν πρόλαβε να φτάσει το κοντέρ στα 34 τέρματα και να αναδειχτεί πρώτος κανονιέρης. Η περιπέτειά του όμως είχε ξεκινήσει από τον ισπανικό Βορρά και την Οβιέδο. Εκεί έβαλε 142 γκολ σε 113 αγώνες της La Liga και πρωταγωνίστησε στο επικό 7-3 του 1933 κόντρα στην Μπαρτσελόνα, όπου βρήκε δύο φορές δίχτυα από απόσταση 50 μέτρων. Γενικότερα εξαπέλυε βολίδες, είχε τρομερές εκτελέσεις φάουλ και με το κορμί του ήταν ανίκητος στον αέρα. Ηταν υπερπαίκτης της εποχής του και όχι μόνο.

Εγινε διεθνής το 1932 και ξεχώρισε με δύο γκολάρες στο Μουντιάλ του 1934, όπου τραυματίστηκε στο κρίσιμο ραντεβού με την πρωταθλήτρια Ιταλία. Με την Εθνική Ισπανίας έπαιξε 12 αγώνες και βρήκε δίχτυα 17 φορές, σκοράροντας και τα δύο γκολ στην κατά εκείνον μεγαλύτερη στιγμή όχι μόνο της καριέρας, αλλά όλης της ζωής του. Ηταν σε φιλικό με τη ναζιστική Γερμανία. Στο Βερολίνο μπροστά σε 80.000 οπαδούς και τον Αδόλφο Χίτλερ στην εξέδρα, έβαλε τα δύο τέρματα της ανατροπής και νίκης 1-2 των Ισπανών.



Πίσω στην πατρίδα ήταν ο απόλυτος ήρωας, καθώς την κυβέρνηση είχαν αναλάβει οι δικοί του Δημοκρατικοί. Ωστόσο, την αμέσως επόμενη χρονιά θα ξεκινούσε ο εμφύλιος και το 1937 οι στρατιώτες του Φράνκο θα έπαιρναν τη Χώρα των Βάσκων. Πλέον ο Λάνγκαρα ήταν καταζητούμενος και διέφυγε με συμπαίκτες του στο Μεξικό. Εκεί έστησαν την ομάδα Ντεπορτίβο Εουσκάδι και πήραν μέρος στο πρωτάθλημα. Ακολούθησε η Σαν Λορένσο και η επιστροφή για να δοξαστεί στο Μεξικό.



Για τρία χρόνια (1943-'46) έβαλε 105 γκολ σε 80 αγώνες με τη Ρεάλ Εσπάνια και έγινε ο πρώτος στην ιστορία που βγήκε πρώτος σκόρερ σε τρία διαφορετικά πρωταθλήματα (σ.σ.: τον ακολούθησαν Ντι Στέφανο, Ρομάριο, Φαν Νίστελροϊ). Το 1946 ενημερώθηκε ότι μπορούσε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα. Φόρεσε για τελευταία φορά τη φανέλα της αγαπημένης του Οβιέδο, έβαλε 23 γκολ και σταμάτησε την μπάλα στα 34 του. Ο Ισίδρο Λάνγκαρα με όλα τα παραπάνω κατάφερε να θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Ισπανούς επιθετικούς όλων των εποχών και ο πιο διάσημος ποδοσφαιριστής που πάλεψε κόντρα στο Φασισμό.
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #7 στις: Σαβ 12 Ιαν 2019 23:05 »
Παράθεση
Όταν ο Βαλντάνο ανέλαβε τη Βαλένθια το 1996 ανακάλυψε ότι στο συμβόλαιο του Ρομάριο υπήρχε ένας όρος που έλεγε ότι μπορούσε να ξενυχτάει μέχρι ό,τι ώρα θέλει! Ένα βράδυ κάποιοι δημοσιογράφοι τον πέτυχαν σ'ένα κλαμπ στις 7 το πρωί. Όταν του υπενθύμισαν ότι την επόμενη μέρα είχε αγώνα τους ρώτησε "Θυμάστε πριν λίγο καιρό που έβαλα 3 γκολ στην Παλμέιρας και όλοι με αποθεώνατε;". Οι δημοσιογράφοι απάντησαν "ναι αλλά τι σχέση έχει αυτό;". Τότε ο Ρομάριο τους είπε: "Εκείνη τη μέρα είχα πάει για ύπνο στις 8 το πρωί."
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #8 στις: Κυρ 20 Ιαν 2019 17:54 »
Παράθεση
Ο τελικός που κρίθηκε από τα γάντια


Η δεκαετία του 1970 ήταν μια αρκετά καλή περίοδος για την Ατλέτικο Μαδρίτης καθώς έφτασε τρεις φορές στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και μια φορά στον τελικό του Πρωταθλητριών. Ο τελικός αυτός είχε αρκετές ιδιαιτερότητες και άφησε μεγάλα τραύματα στους Ισπανούς. Ήταν το 1974 όταν στο Χέιζελ των Βρυξελλών οι Μαδριλένοι συναντούσαν την Μπάγερν. Η σκληροτράχηλη ομάδα των ροχιμπλάνκος που γενικά βαρούσε στο ψαχνό (θυμίζοντας αρκετά την σημερινή του Σιμεόνε) έπρεπε να ξεπεράσει το τελευταίο και δυσκολότερο εμπόδιο, καθώς οι αντίπαλοι είχαν μορφές όπως ο Σεπ Μάιερ, ο Γκερτ Μίλερ, ο Ούλι Χένες και φυσικά ο Φραντς Μπεκενμπάουερ. Το παιχνίδι έληξε μετά από ενενήντα λεπτά ισόπαλο χωρίς σκορ και οι ομάδες πήγαν στην παράταση.



Στο 114′ η Ατλέτι κέρδισε ένα φάουλ σε αρκετά καλή θέση. Ο θρυλικός Λουίς Αραγονές ανέλαβε την εκτέλεση και με ένα υπέροχο χτύπημα άνοιξε το σκορ. Ο 14χρονος τότε Γκάρι Λίνεκερ αν παρακολουθούσε τον αγώνα στο σπίτι του στο Λέστερ θα είχε μια πρώτη επαφή με το κλασσικό του χιλιοειπωμένο ρητό για τους Γερμανούς. Η Ατλέτικο ήθελε μόλις 6 λεπτά για να κρατήσει αυτή την τεράστια νίκη και το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο. Εδώ ξεκινάει ένας αστικός μύθος που δεν επιβεβαιώνεται, αλλά είναι τόσο ωραίος που πρέπει να τον πούμε.

Με δευτερόλεπτα να απομένουν για την λήξη, η Μπάγερν κέρδισε ένα πλάγιο. Ο Κάιζερ το εκτέλεσε και την μπάλα πήρε ο Χανς-Γιοργκ Σβάρτσενμπεκ (ελέγχομαι για την προφορά) που όπως και το όνομά του αποκαλύπτει, δεν ήταν και ο πιο ντελικάτος ποδοσφαιριστής. Οι συμπαίκτες του περίμεναν μια πάσα (ο Μπράιτνερ μονολογούσε «μην σουτάρεις, μην σουτάρεις»), αλλά ο Χανς έπιασε ένα ξερό σουτ, δυνατό μεν αλλά και λόγω απόστασης όχι το καλύτερο δυνατό. Στο τέρμα της Ατλέτικο ήταν ο Μιγκέλ Ρέινα (πατέρας του Πέπε) και όταν ανοίγει το πλάνο και εμφανίζεται κι αυτός, δεν μπορεί να πιάσει το σουτ. Η Μπάγερν ισοφαρίζει το σκορ στην τελευταία φάση του αγώνα. Οι Ισπανοί, σίγουροι για τη νίκη τους, δεν μπορούν να το πιστέψουν. Αυτό που έχει προκύψει ως ιστορία από τον αγώνα είναι ότι ο Ρέινα δεν έπιασε το σουτ για έναν πολύ αστείο λόγο. Με το ματς να θέλει δευτερόλεπτα, είχε βγάλει τα γάντια του για να τα δώσει σε έναν φωτογράφο που βρισκόταν δίπλα στο τέρμα καθώς πίστευε ότι όλα είχαν τελειώσει.



Η ιστορία δεν επιβεβαιώνεται από τον ίδιο και το βίντεο δεν μπορεί να μας βοηθήσει ιδιαίτερα, αλλά είναι τόσο κωμική που αξίζει να αναφερθεί. Την υποστηρίζει άλλωστε ο τότε προπονητής της Ατλέτικο, ο Αργεντινός Χουάν Κάρλος «Τότο» Λορένσο. «Έμενε ένα λεπτό και είχαμε κερδίσει φάουλ, το χτύπησε ο Γκάρατε και η μπάλα πήγε στα χέρια του Μάιερ. Την σούταρε με δύναμη και ο «Κάτσο» Χερέδια την έδιωξε μακριά. Βγήκε πλάγιο, το χτύπησε ο Μπεκενμπάουερ και την έδωσε στον Σβάρτσενμπεκ, έναν άγαρμπο αμυντικό. Όπως ήταν άσχετος, δεν ήξερε τι να κάνει με την μπάλα και την σούταρε προς το τέρμα. Ξέρετε τι έκανε ο Ρέινα; Έδινε τα γάντια του σε έναν φωτογράφο της Μάρκα. Μπήκε γκολ. Ο Βιθέντε Καλντερόν ήθελε να μας σκοτώσει στα αποδυτήρια.» Ο Ρέινα αρνείται την ιστορία και λέει ότι απλά είχε πολλά σώματα μπροστά του και κακή οπτική και φαίνεται αρκετά πιθανό.

Για κακή τύχη της Ατλέτικο δεν υπήρχαν πέναλτι και το ματς θα επαναλαμβανόταν. Η ΟΥΕΦΑ που δοκίμαζε λύσεις για την περίπτωση της ισοπαλίας, αποφάσισε να το ορίσει δύο μέρες αργότερα και οι Ισπανοί κουρασμένοι τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά από το φιάσκο του… μπάζερ μπίτερ, υπέκυψαν στην ανωτερότητα των Γερμανών. Ο Ρέινα έπαιξε βασικός και πάλι και δέχτηκε τέσσερα γκολ. Άγνωστο αν τελικά τα πράγματα έγιναν έτσι ή απλά οι Γερμανοί ήταν… Γερμανοί και γι’ αυτό ισοφάρισαν. Ο αστικός μύθος πάντως συνεχίζει λέγοντας ότι ο γιος Πέπε Ρέινα το έχει συνήθειο να απομακρύνει τους φωτογράφους από την εστία. Ήταν η φορά που η Ατλέτικο έφτασε πιο κοντά από ποτέ στην κούπα μέχρι τον πρόσφατο τελικό με τη Ρεάλ.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #9 στις: Σαβ 26 Ιαν 2019 15:25 »
Παράθεση
Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πικέ
Στο βιβλίο του «Ολυμπιακό Σαμποτάζ» ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν γράφει, αναφερόμενος στους Καταλανούς ηγέτες: «Ο αρχηγός είναι ένας αναγκαίος παραλογισμός στην πολιτική αγορά που κινητοποιεί ερωτευμένους φαντασιόπληκτους». Ο Μανόλο ως γνήσιο τέκνο της πόλης της Βαρκελώνης και φανατικός οπαδός της Μπαρσελόνα, ήξερε πάρα πολύ καλά την ψυχολογία της Καταλωνίας, της Βαρκελώνης και της Μπάρσα. Μια κοινωνία και ένας σύλλογος που έψαχνε πάντα έναν ηγέτη να συσπειρωθεί γύρω του. Από την εποχή του Θέσαρ, του Κουμπάλα, του Κρόυφ, του Μαραντόνα και τελευταία του Μέσι, η νοοτροπία του Καταλανού, στα σπορ και έξω από αυτά, είναι ότι χρειάζεται όχι μόνο ένα κίνητρο ή στόχο, αλλά και ένα πρόσωπο να το εκφράσει και να συσπειρώσει τους άλλους γύρω του.



Στα Βόρεια σύνορα της Καταλωνίας, εκεί στο τριεθνές με τη Γαλλία και τη Βασκωνία στα βουνά, υπάρχει το μοναδικό κράτος που έχει επίσημη γλώσσα τα Καταλανικά. Η Ανδόρα κρυμμένη στα Πυρηναία μπορεί να είναι ανεξάρτητο κράτος, όμως η ζωή της είναι αρκετά πιο συνδεδεμένη με την Ισπανία και κυρίως την Καταλωνία, απ’ότι με τη Γαλλία. Ο ποδοσφαιρικός της σύλλογος αγωνίζεται στις ισπανικές κατηγορίες και από το 1942 που ιδρύθηκε φοράει τα χρώματα της σημαίας της χώρας: κίτρινο, κόκκινο και μπλε. Το γήπεδο της βρίσκεται στην πρωτεύουσα Ανδόρα λα Βέλια (η παλιά είναι αυτό) και μοιάζει με υπέροχο επαρχιακό γήπεδο χωμένο στα βουνά, με μια προκάτ κερκίδα των 500 θέσεων.

Δε μιλάμε για κάποιο μεγαθήριο που χάθηκε στις σελίδες της ιστορίας. Το πιο ψηλά που έχει φτάσει ποτέ είναι στην τρίτη κατηγορία, τερθέρα διβισιόν τότε, ενώ συνήθως παίζει στις τοπικές καταλανικές κατηγορίες. Και λογικό θα μου πείτε, αφού εκεί ο κόσμος ασχολείται με το σκι, το μπάσκετ, τα αφορολόγητα ψώνια και τις τράπεζες. Όχι ακριβώς ποδοσφαιρικό σκηνικό. Ώσπου το 1994 συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Η μικρούλα Ανδόρα στο κύπελλο Καταλωνίας πέταξε εκτός στα ημιτελικά την Μπάρσα του προπονητή Κρόιφ, του Στόιτσκοφ, του Ρομάριο (εντάξει, δεν έπαιζαν αυτοί, αλλά μη χαλάμε την ιστορία). Στον τελικό κέρδισε την Εσπανιόλ με 4-2 στα πέναλτι και κατέκτησε το μοναδικό της τίτλο. Μετά επέστρεψε στα κυβικά της και σταδιακά έπεσε στην αφάνεια και τα τελευταία δύο χρόνια σχεδόν στη διάλυση.



Είναι λίγο κωμικό να λέμε ότι σε ένα κράτος (μέχρι πρόσφατα) φορολογικό παράδεισο, ο ποδοσφαιρικός του σύλλογος μπορούσε να διαλυθεί για χρέος €200.000, όμως η κατάσταση ήταν αυτή. Ο προπονητής είχε μείνει με 10 μόλις παίχτες και κανέναν άλλον στο τεχνικό τιμ, καθώς όλοι οι υπόλοιποι είχαν μείνει απλήρωτοι τόσο καιρό που δεν πήγαιναν πια στις προπονήσεις. Εκεί λοιπόν που χανόντουσαν η σωτηρία ήρθε από την ‘Κόσμος’. Η εταιρία του Ζεράρ Πικέ έκανε προσφορά στο Υπουργείο Αθλητισμού της Ανδόρας και μετά από την ολοκλήρωση της γραφειοκρατίας πήρε το πλειοψηφικό πακέτο του συλλόγου. Η υπουργός, Όλγα Ζελαμπέρτ, δήλωσε, «Εδώ ο κόσμος είναι κατά 70-80% οπαδοί της Μπαρσελόνα και η άφιξη του Ζεράρ Πικέ του δίνει μεγάλη χαρά και αισιοδοξία».

Ο Πρεσιδέντε φουτούρο της Μπαρσελόνα επεκτείνει τις δραστηριότητες της ‘Κόσμος’ που πλέον ασχολείται με 5 διαφορετικούς τομείς: Το ποδόσφαιρο με την Ανδόρα, το τένις με την ανάληψη της διοργάνωσης του Ντέιβις Καπ, τα ηλεκτρονικά σπορ σε συνεργασία με μια θυγατρική της Κονάμι, τα μίντια μέσω της πλατφόρμας «The Players Tribune» και την εστίαση με 4 διαφορετικά εστιατόρια (και σε αυτό στη Μαδρίτη να έχει συνέταιρο τον Σέρχιο Ράμος). Ο Πικέ είναι από τους ποδοσφαιριστές που διαχειρίζονται με τον καλύτερο τρόπο τα χρήματα που βγάζουν απ’ το ποδόσφαιρο και επεκτείνεται επιχειρηματικά σε πολλούς τομείς με επιτυχία. Παράλληλα εκπαιδεύεται στα καλύτερα πανεπιστήμια για να μπορεί να διαχειρίζεται την περιουσία του και τις επιχειρήσεις του ο ίδιος. Είναι χαρακτηριστικό το πώς χτίζει τόσα χρόνια τη ζωή του τόσο στο επιχειρηματικό κομμάτι, όσο και στο πως φτιάχνει το προφίλ του μελλοντικού προέδρου της Μπαρσελόνα.



Αγοράζοντας την Ανδόρα άλλαξε άμεσα πάρα πολλά στο αγωνιστικό κομμάτι. Έκανε 10 μεταγραφές και έφερε στον πάγκο τον φίλο του και παλιό παίχτη της Μπάρσα, Γκάμπρι. Μαζί του στο προπονητικό τιμ θα είναι ο επίσης παλιός μπλαουγράνα, Ζουρκέρα. Ο Ζουρκέρα δήλωσε ότι πέρα από το γεγονός ότι ο Πικέ είναι φίλος του, τον έπεισε το ίδιο το πρότζεκτ αφού αυτοί που θα το τρέξουν δείχνουν πραγματικά να ενδιαφέρονται. Με την τοποθέτηση του Γκάμπρι στον πάγκο, που είχε εκπαιδευτεί στη Μασία ως παίχτης και μετά έπαιξε και στον Άγιαξ, όπου ξεκίνησε και προπονητικά, γίνονται ξεκάθαρες οι αγωνιστικές προθέσεις της ‘Κόσμος’. Αυτός ο σύνδεσμος Μπαρσάγιαξ, που λένε και εδώ, βασίζεται στις βάσεις και τις ιδέες που έφερε ο Κρόυφ στη Βαρκελώνη και συνεχίζει να επεκτείνεται. Και αν η Μπάρσα έχει αφήσει αρκετά πίσω της αυτή τη νοοτροπία, οι προθέσεις του πρεσιδέντε φουτούρο είναι ενδεικτικές μέσω αυτού του πρότζεκτ.

Στο διοικητικό κομμάτι πάντως προτίμησε να υπάρχει μια συνέχεια. Παρόλο που ο Πικέ θα είναι ο πρόεδρος, ή τέλος πάντων κάποιος της ‘Κόσμος’, καθότι δεν είναι τόσο ξεκάθαρο ακόμα αυτό, ο παλιός πρόεδρος Αλμπέρτ Φερέ παραμένει στο Δ.Σ. Προφανώς εκτιμήθηκε το γεγονός ότι στη θητεία του μείωσε το χρέος και κυρίως αύξησε τα μέλη του συλλόγου από 12 (δώδεκα ολογράφως) σε 280. Το μεγαλύτερο από τα πολλά σχέδια που έχει η ‘Κόσμος’ για το σύλλογο είναι η κατασκευή ιδιόκτητου γηπέδου. Αυτό θα είναι πραγματικά δύσκολο και δαπανηρό δεδομένου του πόσο βράχο έχει η περιοχή. Βέβαια ήδη έχει πείσει νυν (Μέσι) και παλιούς (Φάμπρεγας) συμπαίχτες του να αγοράσουν μετοχές της Ανδόρας.


Αριστερά ο Ισίδρε Γαρίκα, αρχηγός της ομάδας που κέρδισε το κύπελλο Καταλωνίας το 1994. Δεξιά ο μάγειρας του εστιατορίου που σπονσοράρει την ομάδα.

Η εξαγορά του Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Ανδόρα από την εταιρία του Πικέ είναι μια καλά μελετημένη κίνηση του ίδιου. Μπαίνει στο χώρο της ιδιοκτησίας ενός συλλόγου με σκοπό να δώσει στην Καταλωνία άλλο ένα ποδοσφαιρικό σημείο αναφοράς πέρα από την ίδια την πόλη της Βαρκελώνης και εσχάτως τη Ζιρόνα. Και καθώς δεν είναι η πρώτη επιχείρηση που ανοίγει στα Πυρηναία, όπου έχει και σπίτι, δείχνει μ’αυτόν τον τρόπο πως θέλει να κάνει μια βάση επιχειρήσεων εκεί, ενώ η ομάδα θα είναι μια αφορμή να πηγαίνει ο κόσμος προς τα εκεί και για άλλους λόγους, πέρα από το να κάνει σκι και ν’ αγοράσει αφορολόγητα τσιγάρα και ποτά.
sombrero.gr

Παράθεση

Ο Λιονέλ Μέσι και όλοι οι άλλοι

Ήταν τέτοιες ακριβώς μέρες πριν από ένα χρόνο όταν η Μπαρτσελόνα φιλοξενούνταν στην έδρα της Μπέτις. Το Μπενίτο Βιγιαμαρίν ήταν κατάμεστο αλλά αυτό δεν οφειλόταν στην πολύ εμπορική αντίπαλο, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ομάδες της Ισπανίας. Οι οπαδοί της Μπέτις θεωρούνται οι πιο παθιασμένοι στη χώρα και το αποδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία, γεμίζοντας το γήπεδο στα περισσότερα παιχνίδια της ομάδας τους, ανεξαρτήτως φόρμας ή αντιπάλου.

Για σχεδόν μια ώρα αγώνα οι γηπεδούχοι όχι μόνο κρατούσαν τους αντιπάλους τους στο μηδέν αλλά απειλούσαν αρκετές φορές και την εστία του τερ Στέγκεν. Κάπου εκεί όμως, ο αρχηγός των φιλοξενούμενων ανέλαβε δράση και οι Καταλανοί έφυγαν τελικά από την Ανδαλουσία με το εντυπωσιακό 0-5. Ο Λιονέλ Μέσσι σκόραρε δυο φορές, έδωσε μια ασίστ στον Σουάρες και ολοκλήρωσε το ματς με 12 πετυχημένες ντρίπλες. Οι υπόλοιποι παίκτες της Μπαρτσελόνα είχαν 11. Όλη η ομάδα της Μπέτις είχε 8!

Σαν να μην έφταναν αυτά, λίγο πριν το τέλος του αγώνα παρέλαβε τη μπάλα στο ύψος της μεγάλης περιοχής της ομάδας του, με πλάτη προς την αντίπαλη εστία. Μέσα στα επόμενα 5″, είχε γυρίσει μέτωπο στην αντίπαλη περιοχή και ξεκινούσε νέα επίθεση, έχοντας προηγουμένως απελευθερωθεί από τρεις αμυντικούς της Μπέτις, ντριπλάροντας τους σε πολύ μικρό χώρο. Στην τελευταία του προσπέραση, που έτυχε να είναι μια κλασική ποδιά, οι εσωτερικές άμυνες του οργανισμού των οπαδών στις κερκίδες (αυτές που στο γήπεδο σε κάθε στιγμή σου υπενθυμίζουν ότι πάνω απ’όλα είναι το καλό της ομάδας σου), κατέρρευσαν πανηγυρικά και το ασυναίσθητο “ωωω” του αρχικού εντυπωσιασμού μετατράπηκε σε χειροκρότημα αποθέωσης, σε μια από εκείνες τις άβολες στιγμές που το οπαδικό μυαλό φωνάζει μέσα σου “δεν πρέπει να σου αρέσει αυτό που βλέπεις”, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

&feature=player_embedded

Μετά το τέλος του αγώνα μια ρεπόρτερ από κάποιο τοπικό κανάλι έπαιρνε συνεντεύξεις από τους οπαδούς της Μπέτις κατά την αποχώρηση τους. Μπροστά από την κάμερα πέρασαν αρκετοί άνθρωποι κάθε ηλικίας, όλοι με την ίδια απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους. Η ομάδα τους είχε μόλις διασυρθεί μέσα στο σπίτι της. Κάπου εκεί ανάμεσα στις δηλώσεις τους όμως, ένα αμήχανο χαμόγελο έσκαγε για λίγο στα πρόσωπα τους και συνήθως συνοδευόταν από μια παραλλαγή της ατάκας: “…αλλά αυτοί είχαν τον Μέσσι, τι μπορείς να κάνεις γι’αυτό; Ο Μέσσι είναι ο Μέσσι”.

Λίγο αργότερα σε κάποιο άλλο σημείο του γηπέδου οι δημοσιογράφοι κατέγραφαν τις δηλώσεις των παικτών της Μπέτις. Ο 31χρονος τερματοφύλακας Αντόνιο Αντάν, που έχει περάσει τη μισή ζωή του στη Ρεάλ Μαδρίτης, σχολίαζε: “Σου φαίνεται πως απλά περπατάει και ξαφνικά παίρνει 4 φορές τη μπάλα, δίνει 2 ασίστ και βάζει 2 γκολ! Είναι απλά ο Μέσσι και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον συγχαρούμε γιατί κάνει το άθλημα ομορφότερο”. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο 37χρονος αρχηγός της Μπέτις, Χοακίν, που έχει παίξει αντιμέτωπος με τους περισσότερους θρύλους της προηγούμενης γενιάς, έψαχνε τα κατάλληλα λόγια και δεν τα έβρισκε: “Όταν παίζεις αντίπαλος με τον Μέσσι που… * ξεκινάει να γελάει *… που, που… βασικά δεν ξέρω τι άλλο να πω γι’αυτόν πλέον…”



Η παράσταση του Αργεντινού στο Μπενίτο Βιγιαμαρίν δεν ήταν φυσικά η μόνη που έδωσε πέρσι. Τους επόμενους μήνες ο Μέσσι συνέχισε στο ίδιο μοτίβο, οδηγώντας σχεδόν μόνος του τη Μπαρτσελόνα σε ένα εντυπωσιακά ξεκούραστο νταμπλ (οι μπλαουγκράνα τέλειωσαν τη σεζόν με μια μόνο ήττα στο πρωτάθλημα, κι αυτή σε αγώνα στον οποίο – συμπτωματικά – ο Μέσσι δεν έπαιζε), που στιγματίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την τραγική ευρωπαϊκή βραδιά στο Ολίμπικο, απέναντι στη Ρόμα.

Σε ατομικό επίπεδο πάντως, ο ‘Πούλγκα’ έκανε μια ονειρική χρονιά, όντας πρώτος σκόρερ και πρώτος σε ασίστ στην Ισπανία, πρώτος σκόρερ και μέσα στους πρώτους σε ασίστ, ντρίπλες και κάθετες πάσες στην Ευρώπη, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά την σοκαριστική διαπίστωση ότι σκοράρει περισσότερο από τους καλύτερους επιθετικούς του κόσμου και ταυτόχρονα ντριπλάρει περισσότερο από τα καλύτερα εξτρέμ και δημιουργεί περισσότερο από τους καλύτερους μέσους! “Kέρδισε το πρωτάθλημα και το κύπελλο, βγήκε πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη, μοίρασε αμέτρητες ασίστ και με κάποιο τρόπο συνεχίζει να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του. Ξεκίνησε από τα πλάγια και τώρα παίζει στο κέντρο. Αν αυτός δεν αξίζει τη Χρυσή Μπάλα, τότε μάλλον εγώ δεν ξέρω τίποτα από το ποδόσφαιρο” δήλωσε πριν λίγες μέρες για τον Αργεντινό ο Φιλίπε Λουίς της Ατλέτικο, που εκτός από μακροχρόνιος αντίπαλος του στην Πριμέρα είναι και Βραζιλιάνος.



Η απογοητευτική παρουσία του στο Μουντιάλ της Ρωσίας, η αποχώρηση του Αντρές Ινιέστα και το γεγονός ότι έχει πλέον πατήσει στα 32, πιθανόν να προκάλεσαν ανησυχία στους οπαδούς των Καταλανών το καλοκαίρι αλλά η διάψευση των όποιων φόβων ήταν υπόθεση λίγων αγώνων. Ο Μέσσι ξεκίνησε τη φετινή σεζόν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο τελείωσε την προηγούμενη, δηλαδή με το γκάζι πατημένο τέρμα.

Πέντε σχεδόν μήνες μετά την πρώτη σέντρα της χρονιάς, ο Αργεντινός όχι απλά δεν δείχνει σημάδια πτώσης αλλά σπάει τα κοντέρ, ξεπερνώντας ακόμα και τις επιδόσεις που είχε στα ‘καλύτερα’ χρόνια της καριέρας του, τότε που έπαιζε πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή!



Πρώτος σκόρερ και πρώτος σε ασίστ και στο πρωτάθλημα και στην Ευρώπη, 2oς σκόρερ στο Τσάμπιονς Λιγκ (έχοντας παίξει μόνο 3 ματς σαν βασικός) και, κλασικά, στις πρώτες θέσεις και στις ντρίπλες και στις κάθετες πάσες στα 5 μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Κι όλα αυτά ενώ έχει λείψει για 3 εβδομάδες μέσα στο φθινόπωρο, λόγω τραυματισμού! Το μέγεθος της κυριαρχίας του στο ισπανικό ποδόσφαιρο είναι τέτοιο, που με το γκολ που πέτυχε την Κυριακή απέναντι στη Λεγανές έφτασε τα 22 παίζοντας ως αλλαγή, ένας ακόμα αριθμός-ρεκόρ για την Πριμέρα και μάλιστα από έναν παίκτη που βρίσκεται στον πάγκο ελάχιστες φορές.

Εβδομάδα με την εβδομάδα και αγώνα με τον αγώνα ο Λιονέλ Μέσσι συνεχίζει να αποδίδει σταθερά σε ένα εντυπωσιακό επίπεδο που συναντάει κανείς μόνο στο ποδόσφαιρο αλάνας ή στο Football Manager. Στα 24 παιχνίδια που έχει παίξει φέτος ο Αργεντινός δεν έχει συμμετοχή σε κάποιο γκολ της ομάδας του (σκοράρισμα ή ασίστ δηλαδή) μόνο σε τρία! Και στο ένα εξ αυτών έπαιξε μόνο 27 λεπτά. Όπως έλεγε παλιότερα ο Μαστσεράνο: “Παρ’όλο που μπορεί να μην είναι άνθρωπος, είναι καλό το ότι αυτός ακόμα πιστεύει πως είναι”. Μια… άποψη με την οποία συμφωνεί και ο Βιντσένσο Μοντέλα, που πριν τον αντιμετωπίσει πέρσι με τη Σεβίλλη δήλωσε: “Ο Μέσσι είναι εξωγήινος και το μόνο στο οποίο ελπίζω είναι με κάποιο τρόπο να μη βρίσκεται στη Γη αύριο.”


Τίτλος γραφήματος: Ο Μέσσι και όλοι οι άλλοι

Κι αν τα στατιστικά μπορεί να είναι λίγο κουραστικά κάποιες φορές, υπάρχει πάντα ένα άλλο στοιχείο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης: Η αποδοχή των αντιπάλων και των ανθρώπων του ποδοσφαίρου. Στα 32 του ο Μέσσι συνεχίζει να μετατρέπει σε μικρά παιδιά ακόμα και θρύλους του παιχνιδιού που τον απολαμβάνουν από την τηλεόραση. Και όχι, δεν αναφερόμαστε στον Νο1 γκρούπι του, τον Γκάρι Λίνεκερ. “Αν ήταν εφικτό, θα πλήρωνα για να μπορέσω απλά να κάνω μια προπόνηση μαζί του” δήλωσε πριν λίγους μήνες ο Αλεσσάντρο ντελ Πιέρο.

“Ο πατέρας μου, μου έλεγε πάντα ότι ο Πελέ είναι ο καλύτερος όλων. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι στο κινητό μου υπάρχει μόνο μια σέλφι κι αυτή είναι με τον Μέσσι” σχολίασε πρόσφατα ο Γιούργκεν Κλοπ. “Στα δικά μου μάτια είναι ο καλύτερος όλων των εποχών” πρόσθεσε ο Γουέιν Ρούνει το καλοκαίρι ενώ ένας άλλος σπουδαίος πρώην συμπαίκτης του, ο Πολ Σκόουλς δήλωσε τον Οκτώβριο: “Ο Μέσσι είναι ο καλύτερος που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Έχει τα πάντα. Οι πάσες του είναι απλά απίστευτες.”

“Αν ποτέ ερχόταν στη Ρόμα, όχι απλά θα του έδινα το 10 μου αλλά θα του το πήγαινα προσωπικά στο αεροδρόμιο” είχε απαντήσει σε σχετική ερώτηση η ‘σημαία’ της Ρόμα, Φραντσέσκο Τόττι, ενώ μια άλλη ‘σημαία’, ο Τσάβι Πριέτο της Ρεάλ Σοσιεδάδ, αποκάλυψε λίγο μετά την απόσυρση του ότι έχει αγοράσει εισιτήριο για ένα clasico στο Μπερναμπέου, μόνο και μόνο για να απολαύσει μια φορά από τις κερκίδες το 10αρι της Μπαρτσελόνα: “Δεν τον είχα δει ποτέ από την κερκίδα. Μέσα στο γήπεδο σε εντυπωσιάζει κάθε φορά που ακουμπάει τη μπάλα. Αλλά όταν είσαι στις κερκίδες μπορείς να τον παρακολουθήσεις καλύτερα γιατί βλέπεις όλες τις κινήσεις του. Όταν είναι στη μέρα του νιώθεις άσχημα όταν πλησιάζει το τελευταίο σφύριγμα. Θα μπορούσα να τον χαζεύω όλη τη μέρα.”

&feature=player_embedded

Σήμερα το βράδυ η Μπαρτσελόνα επιστρέφει στην Ανδαλουσία, εκεί που ένα χρόνο πριν οι οπαδοί της Μπέτις υποκλινόταν στο ταλέντο του Μέσσι ξεχνώντας για λίγο τη συντριβή της ομάδας τους. Η ομάδα του Ερνέστο Βαλβέρδε αντιμετωπίζει στον πρώτο προημιτελικό του Κυπέλλου τη Σεβίλλη, χωρίς όμως τον αρχηγό της που έμεινε στη Βαρκελώνη για να ξεκουραστεί. Μια είδηση που σίγουρα χαροποίησε αρκετούς στη Σεβίλλη, την ομάδα απέναντι στην οποία ο Αργεντινός έχει πετύχει τα περισσότερα γκολ του (ακολουθούν η Ατλέτικο, η Ρεάλ και η Αθλέτικ Μπιλμπάο).

Κανένας δεν γνωρίζει για πόσα χρόνια ακόμα ο Λιονέλ Μέσσι θα τρέχει περπατάει στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Η λογική λέει ότι δεν θα είναι πολλά. Το αποτύπωμα του όμως είναι σίγουρο πως θα μείνει στο παιχνίδι για πάντα. Όπως λέει και ο συγγραφέας Ερνάν Κασκιάρι, στον επίλογο του υπέροχου ποιήματος που του αφιέρωσε πριν λίγα χρόνια: “Όταν έρθει η Μέρα της Κρίσης, όλοι οι άνθρωποι που έζησαν θα μαζευτούν, θα κάνουν ένα κύκλο και θα μιλήσουν για ποδόσφαιρο. Κι ένας θα πει: ‘Σπούδαζα στο Άμστερνταμ το 1973’. Ένας άλλος θα απαντήσει: ‘Εγώ ήμουν έφηβος στη Νάπολη το 1987’. Ένας μεγαλύτερος θα προσθέσει: ‘Εγώ άκουσα τη σιωπή στο Μαρακανά το 1950’. Μέχρι το πρωί όλοι θα διηγούνται με περηφάνια τις ποδοσφαιρικές αναμνήσεις τους. Κι όταν δεν θα έχει μείνει πια κανείς για να μιλήσει, θα σηκωθώ όρθιος και θα πω ψιθυριστά: ‘Έζησα στη Βαρκελώνη την εποχή του Λιονέλ Μέσσι’. Και μετά θα ακολουθήσει σιωπή…”

&feature=player_embedded
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #10 στις: Δευ 04 Φεβ 2019 23:13 »
Το ντέρμπι που δεν θα ‘πρεπε να υπάρχει


Τα τοπικά ντέρμπι είναι παιχνίδια που χωρίζουν πόλεις στα δύο, ματς για τα οποία ζουν οι κάτοικοι κάθε πόλης. Ποιος θα κρεμάσει περήφανα τη σημαία έξω, ποιος θα πάει στη δουλειά με κατεβασμένο το κεφάλι, ποιος θα κάνει πλάκα το επόμενο πρωί. Κι οι ομάδες από την ίδια πόλη αρκετά συχνά προέρχονται από σάρκα μία. Μίλαν και Ίντερ, Έβερτον και Λίβερπουλ, άνθρωποι που έφυγαν για να δημιουργήσουν νέους συλλόγους και τελικά να χωρίσουν πόλεις. Αλλά και πιο πρόσφατα, με ομάδες που συνεχίζουν, αλλά οι οπαδοί τους δεν τις αναγνωρίζουν. Τα παραδείγματα της Κέρκυρας ή και της Στεάουα. Πέρα από όλα αυτά όμως, υπάρχει και μια πολύ περίεργη ιστορία εκεί στα βορειοδυτικά της Ισπανίας, στη Σαλαμάνκα. Η ιστορία μιας ενωμένης για 90 χρόνια πόλης που ξαφνικά χώρισε.

Αν και μεγάλη φοιτητομάνα πόλη, η Σαλαμάνκα δεν είναι τόσο γνωστή ποδοσφαιρικά. Με καλύτερη θέση την 7η και μόλις 12 σεζόν στην Πριμέρα, η τοπική Ουνιόν Ντεπορτίβο Σαλαμάνκα δεν είχε τόσο μεγάλη ιστορία. Ήταν όμως για πολλούς η αγαπημένη ομάδα και το Εστάδιο Ελμάντικο ένα δεύτερο σπίτι. To 1997-98 είδαν με περηφάνια την ασπρόμαυρη ομάδα τους να ονομάζεται «φονέας των γιγάντων» από τους δημοσιογράφους. Με ηγέτη τον Παουλέτα των 15 γκολ, στο Ελμάντικο υπέκυψαν τόσο η πρωταθλήτρια Μπαρσελόνα του Ριβάλντο σε ένα ένα φοβερό ματς που έληξε με 4-3 (η Σαλαμάνκα κέρδισε και 1-4 στο Καμπ Νου), όσο και η Ατλέτικο Μαδρίτης του πρώτου σκόρερ Κριστιάν Βιέρι σε ένα απίστευτο ματς, όπου ο Ιταλός σκόραρε τέσσερις φορές κι όμως η Σαλαμάνκα με ηγέτη τον Ποπέσκου κέρδισε με 5-4. Λίγες εβδομάδες αργότερα διέλυσε και τη Βαλένθια με 6-0. Αυτή ήταν και η τελευταία καλή χρονιά της ομάδας, καθώς το 1999 υποβιβάστηκε.


Η Ατλέτικο των Μολίνα, Κίκο, Βιέρι και Πάντιτς απέναντι στη Σαλαμάνκα

Από το 2000 και μετά η Σαλαμάνκα παρέμεινε στη Σεγούντα μέχρι και τον υποβιβασμό στη 3η κατηγορία. Τα οικονομικά προβλήματα ήδη είχαν ξεκινήσει και τελικά το 2013 η Σαλαμάνκα κήρυξε πτώχευση, οι οφειλέτες δεν δέχθηκαν κάποιον συμβιβασμό και ο σύλλογος διαλύθηκε. Ούτε αλλαγές ονομάτων, ούτε υποβιβασμοί σε χαμηλότερες κατηγορίες, ούτε τίποτα. Τέλος. Λουκέτο. Έτσι απλά. Με 23 εκατομμύρια Ευρώ χρέη στην πλάτη του συλλόγου δε βρέθηκε λύση και μέχρι και το γήπεδο βγήκε στο σφυρί. 90 χρόνια μετά την ίδρυσή της το 1923, η Σαλαμάνκα διαλύθηκε βυθίζοντας στη θλίψη μια πόλη περίπου 150.000 κατοίκων.

Όπως είναι φυσικό σε αυτές τις περιπτώσεις, ο κόσμος δεν μπορεί να μείνει χωρίς μπάλα, δεν μπορεί να μείνει χωρίς ομάδα. Μόνο που στη Σαλαμάνκα έγινε ένα μπάχαλο. Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Το 2013 με την Ουνιόν να καταρρέει, δημιουργήθηκε μια οργάνωση λαϊκής βάσης (σαν αυτές που έχουμε δει και στην Ελλάδα σε ΑΕΚ, Άρη, ΠΑΟ) ώστε να λυθούν τα προβλήματα και να βρεθούν τα χρήματα. Όταν αυτό δεν έγινε κι η εταιρεία διαλύθηκε, αποφασίστηκε να ιδρύσουν έναν σύλλογο στα πλαίσια της AFC Wimbledon ή της FC United of Manchester, με τη διαφορά όμως ότι δεν επρόκειτο για «αντι-σύλλογο» καθώς η Σαλαμάνκα δεν υπήρχε πια. Έτσι ιδρύθηκαν οι Ουνιονίστας (σε ελεύθερη μετάφραση Ενωσίτες) με μέλη που είχαν όλα δικαίωμα μιας ψήφου για εκλογή προέδρου. Ο σύλλογος ξεκίνησε από την τοπική ΣΤ’ κατηγορία και με δυο ανόδους έφτασε πέρσι στη Δ’ εθνική της Ισπανίας, χωρίς όμως να κερδίσει την άνοδο.


Αριστερά το σήμα των Ουνιονίστας, δεξιά της Σαλμαντίνο

Παράλληλα με τους Ουνιονίστας όμως υπήρχε και μια δεύτερη ομάδα. Η Σαλμαντίνο ιδρύθηκε το 1943 ως θυγατρική της Σαλαμάνκα και αργότερα έγινε επίσημα η 2η ομάδα της καθώς οι αναπληρωματικοί αγωνίζονταν με αυτή. Το 1997 μετονομάστηκε σε Ουνιόν Σαλαμάνκα Β’ και συνέχισε να υπάρχει μέχρι και το 2013 ως η δεύτερη ομάδα του συλλόγου, όταν κι η Ουνιόν Σαλαμάνκα διαλύθηκε. Τότε, οι άνθρωποί της αποφάσισαν να την ονομάσουν ξανά σε Σαλμαντίνο (μια που δεν είχαν δικαιώματα για το όνομα της Σαλαμάνκα), απέκτησαν όμως τα δικαιώματα των Ακαδημιών και ως φυσική συνέχεια της «αναπληρωματικής» ομάδας συνέχισαν στη Γ’ εθνική όπου και βρισκόταν. Πολύς κόσμος άρχισε να στηρίζει την ομάδα, καθώς ήταν γι’ αυτούς η φυσική συνέχεια της Σαλαμάνκα με τα παιδιά από τις Ακαδημίες. Μετά από δύο σεζόν όμως, η ισπανική Ομοσπονδία αποφάσισε ότι τελικά η Σαλμαντίνο πρέπει να θεωρείται νέα ομάδα και ότι λανθασμένα έπαιζε στη Γ’ εθνική, ακύρωσε τη μεταβίβαση των δικαιωμάτων και έτσι την έριξε στον πάτο του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Έτσι λοιπόν, η Σαλμαντίνο ακολούθησε την πορεία των Ουνιονίστας με μια σεζόν διαφορά και από την ΣΤ’ εθνική βρέθηκε φέτος στη Δ’. Πριν λίγους μήνες κατάφερε να αγοράσει τα δικαιώματα για την μπουτίκ και το έμβλημα του συλλόγου, ενώ αγωνίζεται και στο παλιό γήπεδο της Σαλαμάνκα (οι Ουνιονίστας έχουν έδρα 50 μέτρα μακριά, στο βοηθητικό στάδιο). Επόμενος στόχος να πάρει τα δικαιώματα για το όνομα. Την ίδια στιγμή μάχη για διάφορα δικαιώματα δίνουν και οι Ουνιονίστας και μάλιστα κέρδισαν πρόσφατα μια δικαστική απόφαση. Με τη διαφορά όμως ότι οι ίδιοι πιστεύουν ότι κανείς δεν πρέπει να λέει ότι είναι η Σαλαμάνκα και προς το παρόν υποστηρίζουν ότι δεν θα χρησιμοποιήσουν το όνομα και το έμβλημα. Την ίδια στιγμή ο ένας κατηγορεί τον άλλον και μιλούν οι δικηγόροι, ενώ ο κόσμος πιστεύει ότι η δική του ομάδα είναι η «σωστή». Μύλος…


Ναι, δεν είναι αστείο. Κυκλοφορούν και τέτοια ανάμεσα σε οπαδούς των ομάδων.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στη φετινή σεζόν όπου επιτέλους οι δυο ομάδες βρέθηκαν στην ίδια κατηγορία και πριν μερικές μέρες αντίπαλοι για πρώτη φορά. Η Σαλμαντίνο υποδέχτηκε τους Ουνιονίστας. Από το πρωί στους δρόμους υπήρχαν οπαδοί και των δύο ομάδων. Οι γηπεδούχοι της Σαλμαντίνο που λένε ότι η θυγατρική-2η ομάδα της Σαλαμάνκα από το 1943 είναι λογικό να είναι η Σαλαμάνκα και οι οπαδοί των Ουνιονίστας με σύνθημα «Ουνιόν ήταν μόνο μία» που λένε ότι η παλιά ομάδα τελείωσε το 2013 και πλέον δεν μπορεί να υπάρξει ομάδα αντικαταστάτρια, αλλά μια που απλώς να την τιμάει. Κάποιοι από αυτούς δάκρυζαν λέγοντας «θα επισκεφτώ το γήπεδό μου σαν φιλοξενούμενος».


Το πρώτο ντέρμπι στην ιστορία της Σαλαμάνκα, με δυο ομάδες που θέλουν να γίνουν ότι ήταν η παλιά Ουνιόν

Λίγο πριν τον αγώνα οι οπαδοί συναντιούνται απ’ έξω. Επεισόδια δεν γίνονται, αλλά το κλίμα είναι τεταμένο από τους πιτσιρικάδες και των δύο. Χειρονομίες και συνθήματα. Αστυνομική παρουσία. «Η Ουνιόν είμαστε εμείς» φωνάζουν οι οπαδοί της Σαλμαντίνο στους «φιλοξενούμενους» οπαδούς, ανθρώπους που πριν 4 χρόνια είχαν την ίδια αγωνία με αυτούς για τη σωτηρία της Σαλαμάνκα. Που πανηγύριζαν γκολ και νίκες, δάκρυσαν με υποβιβασμούς. Και τώρα ξαφνικά είναι αντίπαλοι σε ένα τοπικό ντέρμπι που όπως έγραψαν κάποιοι Ισπανοί είναι «το ντέρμπι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει» ή όπως έγραψε η Μάρκα, «το ντέρμπι των ορφανών». Στις κάμερες ο καθένας δηλώνει γιατί πιστεύει ότι υποστηρίζει το σωστό σύλλογο.

Στο παλιό σπίτι και των δύο, τα δυο πέταλα γεμίζουν με οπαδούς ντυμένους στα άσπρα και μαύρα να τραγουδούν τον ίδιο ύμνο κι όμως να είναι αντίπαλοι. Το παιχνίδι σκληρό, με φάουλ και αρκετούς καβγάδες μεταξύ των παικτών. Δεν είναι μόνο όλη αυτή η ιστορία, οι δυο ομάδες βρίσκονται στη 1η και 2η θέση του ομίλου τους και υπάρχει και βαθμολογική σημασία. Η Σαλμαντίνο κερδίζει τελικά με 1-0 με γκολ του Μεξικάνου Γκαλβάν. Οι οπαδοί της πανηγυρίζουν με τους παίκτες. Από την άλλη πλευρά οι φιλοξενούμενοι περιμένουν τους δικούς τους παίκτες και κάνουν χέρια όλοι μαζί, φωνάζοντας «αυτό δεν αγοράζεται με χρήματα» (μια που θεωρούν ότι ως ομάδα λαϊκής βάσης διαφέρουν). Σε άλλες περιπτώσεις μπορείς να πεις ποιος έχει δίκιο. Στη συγκεκριμένη όλοι έχουν κάποια βάση στα επιχειρήματά τους. Και κάπως έτσι, η Σαλαμάνκα αποκτά κι επίσημα ένα τοπικό ντέρμπι και δεν θα είναι παράξενο σε μερικά χρόνια να έχουν ξεχάσει όλοι τις στιγμές που υποστήριζαν την ίδια ομάδα, του Στελέα, του Ποπέσκου, του Παουλέτα και του Εντού Αλόνσο. Και εμείς να κάνουμε αφιερώματα για το «ιστορικό» κλάσικο της Σαλαμάνκα.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #11 στις: Πεμ 14 Φεβ 2019 21:12 »
Παράθεση
Το Πάθος στη Φωνή
Ο Οργανισμός Ραδιοφώνων Καταλωνίας διοργανώνει κάθε χρόνο ένα διαγωνισμό για τον καλύτερο σπίκερ των τοπικών ραδιοσταθμών. Οι συμμετοχές αποστέλλονται από τους ίδιους τους ραδιοσταθμούς στον Οργανισμό και μια κριτική επιτροπή ακούει τις περιγραφές και επιλέγει το νικητή. Στο διαγωνισμό του 2017, η κριτική επιτροπή μαγεύτηκε από έναν νεαρό σχολιαστή του Ράδιο Ουλότ, τον Πέρε Ρίμπες.

Πηγαίνοντας να παραδώσουν το βραβείο στο νικητή αντίκρισαν ένα εντεκάχρονο παιδί. Επιπλέον, αυτό το παιδί είναι τυφλό! Έχουμε αναφέρει ξανά στο μπλογκ περιπτώσεις τυφλών παιχτών και οπαδών. Περίπτωση όμως τυφλού σπορκάστερ είναι μοναδική. Ο Πέρε Ρίμπες, τυφλός εκ γενετής, διαμένει με την οικογένειά του στο χωριό Ουλότ της Καταλωνίας. Παρόλο που μένει στην Καταλωνία δεν είναι οπαδός, ούτε της Μπαρσελόνα, ούτε της Εσπανιόλ. Η Ανδαλουσιάνικη καταγωγή των γονιών του, μαζί με το γεγονός ότι έβαλε ένα στοίχημα με τον εαυτό του, τον έκανε οπαδό της Μπέτις. «Αρχικά είχα μια συμπάθεια στη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά άκουσα μια μέρα στο ράδιο τον ύμνο της Μπέτις. Είπα ότι αν κερδίσουν τρία συνεχόμενα παιχνίδια θα γίνω οπαδός τους. Το έκαναν και πια είμαι Μπέτικο».



Ο τοπικός όμιλος οπαδών της Μπέτις τον έχει ήδη ανακηρύξει επίτιμο μέλος. Μόλις έμαθαν για τον Πέρε, ο πρόεδρος του συνδέσμου Διέγο Σάντσεθ έβγαλε λαχνούς με τίτλο «Πέρε, σε θέλουμε σπίτι». Συγκέντρωσαν πάνω από €1.000 και έστειλαν τον Πέρε στο Μπενίτο Βιγιαμαρίν. Το ματς ήταν κόντρα στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. «Δε με ενθουσίασε τόσο να πάω στο γήπεδο για τη νίκη, όσο για να μπορέσω να τραγουδήσω ακαπέλα επιτέλους τον ύμνο που είχα ακούσει τόσες φορές στο ράδιο».

&feature=player_embedded
Η επίσκεψη του Πέρε στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας, ένα συγκινητικό βίντεο

Ένα παιδί που αρχικά στις αλάνες του χωριού έπιανε τη μπάλα με τα χέρια, μέχρι να του δείξουν οι φίλοι του ότι δεν είναι ακριβώς έτσι το άθλημα, κέρδιζε το βραβείο καλύτερου σπορκάστερ. Η σχέση του Πέρε με το μέσο δεν είναι ανεξήγητη. Ως τυφλός ήταν το αγαπημένο του μέσο. Άκουγε με τις ώρες ραδιόφωνο, κυρίως αθλητικά μαγκαζίνο και μεταδόσεις. «Αρχικά πίστευα ότι είναι τρομακτικά πολύπλοκο να μεταδίδεις όλη αυτήν την ευφορία. Όμως μου έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθώ ώστε να λύσω το αίνιγμα αυτό, με λίγη τύχη».



Την προηγούμενη σεζόν η ομάδα του χωριού του, του Ουλότ, ανέβηκε στη Σεγούνδα Β. Όπως όλοι οι κάτοικοι, έτσι και ο Πέρε πήγε στο πρώτο εντός έδρας ματς της ομάδας. Εκεί τον εντόπισε ο Δαβίδ Πλανέλια, τοπικός αθλητικογράφος και του πήρε συνέντευξη. Ο δημοσιογράφος εντυπωσιάστηκε από την ωριμότητα και τη γνώση του παιχνιδιού από τον μικρό. Πήγε σπίτι του να μιλήσει με τους γονείς του για να τον πάρει στο πρόγραμμα. Εκεί ανακάλυψε ότι η μητέρα του Πέρε ήταν καθηγήτρια του και το θέμα έκλεισε σε μερικά λεπτά. Ο Πέρε θα πήγαινε στο τοπικό ραδιόφωνο, στο πλάι του Δαβίδ Πλανέλια ως σχολιαστής στο ραδιοφωνικό αθλητικό μαγκαζίνο.

Μετά από λίγες εκπομπές ο Πλανέλια τον πήρε μαζί του σε περιγραφή αγώνα μαζί του. Ο Πέρε ήταν τόσο καλός σχολιαστής που κράτησαν την κασέτα και την έστειλαν στο ετήσιο διαγωνισμό του Οργανισμού Ραδιοφώνων Καταλωνίας, τον οποίο και τελικά κέρδισε. Όταν τον ρωτάνε πώς το κάνει όλο αυτό, απαντά:

«Το να σχολιάσεις ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι δεν σημαίνει μόνο να περιγράψεις το σχηματισμό των δύο ομάδων. Για μένα το κλειδί είναι να ακούς το σπορκάστερ και να αφήνεσαι στο πάθος του και στα σχόλιά του. Πάντα έλεγα ότι αν κάποιος κλείσει τα μάτια και ακούσει ένα ματς από το ράδιο, σίγουρα θα μπορούσε να κάνει πολλά σχόλια για το παιχνίδι, το οποία, ίσως, δε θα τα έκανε με ανοιχτά τα μάτια. Διότι το συναίσθημα σε κατακλύζει».



Και πώς βλέπει ένα γκολ; «Δε χρειάζεται να δω απολύτως τίποτα. Ο σπορκάστερ το περιγράφει άψογα και καταλαβαίνω ακριβώς πως μπήκε». Μετά το βραβείο τον άκουσαν και ραδιοφωνικοί σπίκερ από τα μεγάλα ισπανικά ραδιόφωνα όπως το Ράδιο Καταλούνια, το Καδένα Σερ, το ΡΑΚ. Όλοι εντυπωσιάστηκαν από την ωριμότητα στα σχόλια και τη φοβερά ραδιοφωνική φωνή του. Ο Αντόνιο Ρομέρο του Καδένα Σερ δήλωσε: «Ανεξάρτητα από την αναπηρία του, έχει αρετές που εμείς δε διαθέτουμε. Η μνήμη του σε στατιστικά στοιχεία είναι εκπληκτική. Η φωνή του και η ωριμότητά του είναι τρομακτική για την ηλικία του».

Για το Δαβίδ Πλανέλια τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Το να έχω τον Πέρε στην ομάδα μου είναι ένας τρόπος να ζω κάθε αναμετάδοση ως κάτι τρομακτικά σπουδαίο». Πόσο σπουδαίο; «Ακόμα και αν ήξερα ότι δε θα έχω κανέναν άλλο ακροατή εκτός από αυτόν, ξέρω ότι θα άξιζε τον κόπο να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ για να ζήσει το παιχνίδι με τη φωνή μου».



Ο Πέρε Ρίμπες ονειρεύεται να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα αθλητικογράφου. Προς το παρόν αστειευόμενος λέει ότι όταν τελειώσει τη σχολή θα έχει ήδη 10 χρόνια εμπειρίας στο χώρο. Αν δεν τα καταφέρει θα ασχοληθεί με τη μουσική και το σταντ-απ. Στο τέλος του χρόνου έχει δηλώσει συμμετοχή και για τον μουσικό διαγωνισμό Καταλωνίας, και στο βαθμό που μπορούμε να εμπιστευθούμε τους κατοίκους του Ουλότ, πάει για το ντάμπλ.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 14.735
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #12 στις: Πεμ 07 Μάρ 2019 20:00 »
Μακράν το πιο θεαματικό Πρωτάθλημα η Πριμέρα. Ανώτερη τεχνικά και από την Πρέμιερ, μπορεί να μην έχει τόσες μεγάλες ομάδες αλλά είναι πιο ελκυστικό από το Αγγλικό.
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 12.514
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #13 στις: Κυρ 10 Μάρ 2019 13:42 »
Μια τέτοια μέρα του 1923 ιδρύθηκε στη Βιγιαρεάλ (μια πόλη με πληθυσμό όσο και η Κομοτηνή), μια ομάδα που την τελευταία 20ετία αποτελεί πρότυπο οργάνωσης για κάθε επαρχιακό σύλλογο.

Το κίτρινο υποβρύχιο που δεν βυθίστηκε


Η ιστορία της πόλης Βιγιαρεάλ (ή Βίλα Ρεάλ στα τοπικά βαλενσιάνικα) είναι λίγο ξενέρωτη. Ιδρύθηκε από το βασιλιά της Αραγονίας το 1274 για καθαρά πρακτικούς λόγους. Να υπάρχει μια πόλη σε στρατηγικό σημείο στον πόλεμο που έκανε εναντίον των Μαυριτανών για να πάρει την ανατολική Ισπανία πίσω. Τίποτα συγκλονιστικό δηλαδή. Η Βιγιαρεάλ πέρασε από διάφορες περιόδους ιστορικά και τελικά μετατράπηκε σε ένα βιομηχανικό κέντρο πορσελάνης και γενικά κεραμικών.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 η πόλη ήταν σχεδόν άγνωστη εκτός Ισπανίας (εκτός αν έψαχνες πλακάκια κουζίνας για το σπίτι σου). Με πληθυσμό σχεδόν όσο η Λαμία ή η Κομοτηνή, η τοπική ομάδα κατάφερε μόλις το 1998 να ανέβει για πρώτη φορά στην Πριμέρα και να μαθευτεί παραέξω. Όταν δε στις 13 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς, πέντε χιλιάδες φίλοι της έκαναν τα κάτι λιγότερο από 300 χιλιόμετρα μέχρι το Καμπ Νου, έζησαν στιγμές που δεν τις περίμεναν. Με πρωταγωνιστή τον Ρουμάνο Κραϊοβεάνου, η κίτρινη λαοθάλασσα στα ψηλά του σταδίου είδε από κοντά ένα ονειρικό 1-3. Την στιγμή που οι Καταλανοί ζητούσαν την απόλυση του φαν Χάαλ, οι υπόλοιποι 45.000 κάτοικοι της Βιγιαρεάλ ήταν στους δρόμους και στα συντριβάνια πανηγυρίζοντας το απίστευτο διπλό.

Τελικά όμως η παρουσία της στην Α’ εθνική ήταν γκεστ-σταρική. Παρ’ ότι έφτασε μέχρι την 11η θέση, έκανε τραγικό 2ο γύρο (κερδίζοντας μόνο τη Βαλένθια στο τοπικό ντέρμπι) και τερμάτισε 18η. Η άδικη μοίρα την έφερε στα μπαράζ με αντίπαλο τη Σεβίλλη. Δυο γκολ του σε εξοργιστικά καλή κατάσταση τότε Βασίλη Τσιάρτα στο Μαδριγάλ, έκαναν τη ρεβάνς στο κατάμεστο Ραμόν Σάντσεθ Πινχουάν τυπική διαδικασία. Πολλοί σκέφτηκαν ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που θα ακούγαμε το όνομα Βιγιαρεάλ. Οι κιτρινομπλέ όμως ανέβηκαν αμέσως, παίρνοντας την τρίτη θέση στην επόμενη Σεγούντα.

Για μια τετραετία η Βιγιαρεάλ έδινε τις μάχες της και κρατιόταν στην κατηγορία σχετικά άνετα. Παράλληλα προσπαθούσε να φτιάξει βάσεις σκεπτόμενη το μέλλον. Κατάφερε και δημιούργησε το 2002 τη Θιουδάδ Ντεπορτίβα ντε Βιγιαρεάλ, ένα καταπληκτικό προπονητικό κέντρο. Οκτώ γήπεδα, το μεγαλύτερο με εξέδρες 5.000 θεατών και προβολείς, σε 70.000 τ.μ.



Μόλις πέρσι ολοκληρώθηκε σε συνεργασία με τον τοπικό δήμο και ένα δεύτερο παρόμοιο κέντρο. Ο πρόεδρος και ιδιοκτήτης της Βιγιαρεάλ Φερνάντο Ρόιγ το παρουσίασε με υπερηφάνεια. Η πόλη Βιγιαρεάλ έχει πλέον ένα γήπεδο ποδοσφαίρου για κάθε 3.000 κατοίκους, μέσος όρος που δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στην Ισπανία. Δώδεκα γήπεδα υπάρχουν διαθέσιμα για τις ακαδημίες του συλλόγου και συνολικά 1.800 παιδιά προπονούνται καθημερινά εκεί. Κρεβάτια για τα παιδιά, υπερσύγχρονα γυμναστήρια, εστιατόριο κ.ο.κ. Ο Ρόιγ δήλωσε ότι το 10% του προϋπολογισμού του συλλόγου πηγαίνει στα τμήματα υποδομής.

Τα πρώτα χρόνια ο Ρόιγ πάντα κοιτούσε προς την Λ. Αμερική. Έφερε παίκτες όπως ο Παλέρμο, ο Αρουαμπαρένα, ο Κάνια και φυσικά ο Μάρκος Σένα. Και μας έκανε να αγαπήσουμε και να ευχαριστούμε για πάντα τη Βιγιαρεάλ, όταν έδωσε δεύτερες ευκαιρίες σε δυο ποδοσφαιριστές που είχαν αρχίσει να φέρουν την ταμπέλα του “αποτυχημένου στην Ευρώπη”. Πρώτα στον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε που έφυγε ως “λίγος” από την Μπαρτσελόνα και μετά στον Ντιέγκο Φορλάν που απέτυχε στο Μάντσεστερ. Με ενορχηστρωτή τον Μανουέλ Πελεγκρίνι, απολαύσαμε μια λάτιν Βιγιαρεάλ. 25 γκολ ο Φορλάν (1ος σκόρερ της Πριμέρα), 15 ο Ρικέλμε και μια μεγαλοπρεπής τρίτη θέση. Ακολούθησαν τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ και το χαμένο πέναλτι του Ρικέλμε και η 2η θέση το 2007-08 με πρωταγωνιστές τους Μάρκος Σένα και Νιχάτ και μια σούπερ άμυνα. Από το 2004 μέχρι και το 2011 η Βιγιαρεάλ δεν τερμάτισε ποτέ κάτω από την 8η θέση και πήρε μια 2η, μια 3η και μια 4η σε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα του κόσμου.


Το μοιραίο πέναλτι του Ρικέλμε

Ο Πελεγκρίνι έφυγε για τη Ρεάλ και η οικονομική κρίση ανάγκασε τον Ρόιγ να χαμηλώσει το μπάτζετ. Οι λατινοαμερικάνοι λιγόστεψαν, το ίδιο και τα μεγάλα συμβόλαια. Η Βιγιαρεάλ ήταν λογικό ότι θα γίνει λιγότερο ανταγωνιστική. Αλλά έπρεπε να γίνουν ένα σωρό πράγματα για να πέσει το 2011-12, μια χρονιά καταραμένη όταν από 4η στο προηγούμενο πρωτάθλημα, τερμάτισε 18η. Αρχικά, το καλοκαίρι δεν έδωσε πολλά χρήματα για μεταγραφές, ενώ πούλησε τον Καθόρλα. Στη συνέχεια, έπεσε στον όμιλο του θανάτου στο Τσάμπιονς Λιγκ με Μπάγερν, Νάπολι και Μάντσεστερ Σίτι. Έχασε πολύτιμες δυνάμεις εκεί, τερματίζοντας χωρίς πόντο. Άλλαξε τρεις προπονητές κι αντιμετώπισε τραυματισμούς τουλάχιστον δέκα παικτών που τις δημιούργησαν πολλά προβλήματα. Και στο τέλος μίλησε και η γκίνια. Η Βιγιαρεάλ έχασε συνολικά 15 βαθμούς από γκολ που δέχτηκε στα τελευταία πέντε λεπτά των αγώνων!

Οι συγκλονιστικές στιγμές του υποβιβασμού

Αποκορύφωμα η τελευταία αγωνιστική με την κεφαλιά του Φαλκάο στο 88′ στο Μαδριγάλ για το 0-1 της Ατλέτικο. Λίγα δευτερόλεπτα μετά ο Ταμούδο σκόραρε στις καθυστερήσεις του Ράγιο Βαγιεκάνο-Γρανάδα για να σωθεί τελικά η ομάδα της Μαδρίτης. Πολλά ειπώθηκαν για εκείνο το ματς, με τους παίκτες της Ράγιο (με πρώτο ποιον άλλον, τον Ντιέγκο Κόστα) να ενημερώνουν αυτούς της Γρανάδα για το γκολ του Φαλκάο και να τους ζητούν να τους αφήσουν να σκοράρουν. Ο Ταμούδο τελικά σκοράρει, Ράγιο και Γρανάδα σώζονται και η Βιγιαρεάλ πέφτει. Παίκτες και κόσμος ξεσπούν σε κλάματα. Ο Φερνάντο Ρόιγ κατεβαίνει δακρυσμένος, σαν χαρακτήρας σε αρχαία ελληνική τραγωδία τα σκαλιά. Μπαίνει στο γήπεδο για να ζητήσει συγγνώμη από τον κόσμο, χειροκροτώντας. Ούτε λαϊκά δικαστήρια, ούτε τίποτα. Ο κόσμος του Μαδριγάλ τον χειροκροτεί πίσω.

Είναι ο ίδιος εκατομμυριούχος πρόεδρος που το 2009 έδωσε δωρεάν διαρκείας σε ανέργους μέλη του συλλόγου. Αυτός που δηλώνει ότι σε μια Λίγκα που οι ομάδες συνολικά έχουν χρέη μερικών δις, η Βιγιαρεάλ δεν χρωστάει σε κανέναν, πορεύεται με βάση τα έσοδά της, την στιγμή που μεγάλες ομάδες της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης αλλά και των Βάσκων έχουν προνομιακή μεταχείριση. Όταν το 2012 η Βιγιαρεάλ είχε συσσωρεύσει ζημίες, ο Ρόιγ δεν σκέφτηκε να ζητήσει βοήθεια από το κράτος, ούτε να τα παρατήσει. Πούλησε το 2,4% από τις μετοχές του σε μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ και κάλυψε το χρέος. Ο σωστός ιδιοκτήτης δεν είναι αυτός που χρεώνει με μεταγραφές αεροδρομίου, αλλά αυτός που στα δύσκολα βρίσκεται εκεί. Ίσως γι’ αυτό πήρε το χειροκρότημα στις 13 Μαΐου του 2012 παρά τον υποβιβασμό.



Κι η Βιγιαρεάλ επέζησε παρά τις πολλές αντιξοότητες. Όπως όταν ανακοίνωσε ότι προπονητής στη Σεγούντα θα ήταν ο “Μανόλο” Πρεσιάδο για να βρεθεί νεκρός λίγες ώρες αργότερα από καρδιακή ανακοπή στο ξενοδοχείο. Τελικά όμως, σαν το 1998, έτσι και το 2012 ανέβηκε αμέσως ξανά στην μεγάλη κατηγορία. Κι όχι απλά ανέβηκε, βγήκε δυο φορές έκτη, μία τέταρτη και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Γιουρόπα Λιγκ.

Στην αρχή της σεζόν 2016-17, μια νέα κρίση χτύπησε. Ο Ρόιγ λίγο πριν το πρώτο ματς έδιωξε τον Μαρθελίνο, επί τρία χρόνια προπονητή της ομάδας. Την τελευταία αγωνιστική, η Βιγιαρεάλ έχασε από τη Χιχόν και η Ράγιο έπεσε (ναι, οι ίδιες ομάδες πρωταγωνίστριες σε ένα θρίλερ, τέσσερα χρόνια μετά). Ο Μαρθελίνο, παιδί της Χιχόν, κατηγορήθηκε από τη Ράγιο ότι δεν χτύπησε το ματς και τα πράγματα έγιναν χειρότερα όταν η γυναίκα του (!) έγραψε “Χιχόν το έργο μας ολοκληρώθηκε, φεύγουμε και σε αφήνουμε στην Α’ εθνική”. Λίγο οι κακές σχέσεις του Μαρθελίνο με τους παίκτες, λίγο το γεγονός ότι ο καλός/χρυσός ο Ρόιγ αλλά θέλει να συμμετέχει στα μεταγραφικά και έτσι η Βιγιαρεάλ έμεινε χωρίς κόουτς την τελευταία στιγμή. Ο σύλλογος περνάει δύσκολες στιγμές, κινδυνεύει με υποβιβασμούς ή πέφτει, αλλά σχεδόν πάντα επιστρέφει και κατακτάει ψηλές θέσεις. Οι αποτυχίες είναι μέσα στη ζωή και το ποδόσφαιρο. Το θέμα είναι να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι σε αυτές.
sombrero.gr

Συνδεδεμένος PAS and stale bread

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 389
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #14 στις: Κυρ 10 Μάρ 2019 15:30 »
Μια τέτοια μέρα του 1923 ιδρύθηκε στη Βιγιαρεάλ...

Θυμάμαι σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ο Λόκο (μάλλον Γυφτόπουλο) πριν 12-14 χρόνια είχε πει ότι είχε πάει στην Ισπανία και είχε παρακολουθήσει την δουλειά που γίνεται στις εγκαταστάσεις που προπονούνται οι μεγάλες ομάδες. Και είχε πει χαρακτηριστικά κουνώντας το δάχτυλο "το καλύτερο προπονητικό κέντρο δεν το έχει η Μπαρτσελόνα ούτε η Ρεάλ, ούτε η Βαλένθια. Tο έχει η Βιγιαρεάλ." Το θυμάμαι σαν να ήταν χτες να το λέει ο Λόκο γιατί μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση.