Αποστολέας Θέμα: Ισπανικό ποδόσφαιρο  (Αναγνώστηκε 1586 φορές)

Αποσυνδεδεμένος αντι-ΟΦΗ

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 642
  • saludar al comandante Fidel Castro
    • Προφίλ
Ισπανικό ποδόσφαιρο
« στις: Παρ 31 Ιαν 2014 01:32 »
Παράθεση
Αρνήθηκαν να παίξουν οι απλήρωτοι ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ

Τον δικό τους ηχηρό τρόπο βρήκαν οι ποδοσφαιριστές της Ράσινγκ Σανταντέρ για να διαμαρτυρηθούν στη διοίκηση της ομάδας καθώς όλοι τους είναι απλήρωτοι εδώ και καιρό. Οι βασικοί ποδοσφαιριστές συγκεντρώθηκαν αγκαλιασμένοι στη σέντρα και οι υπόλοιποι έκατσαν μαζί στον πάγκο. Με αυτό τον τρόπο ξεκαθάρισαν πως δεν προτίθενται να αγωνιστούν, κάτι που επιβεβαίωσαν και στον διαιτητή όταν εκείνος τους ρώτησε αν θα παίξουν.

Οι ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ  είχαν προειδοποιήσει πως δεν θα αγωνιστούν αν δεν αλλάξει κάτι και τελικά τήρησαν στο έπακρον τη δέσμευσή τους με τον πρόεδρο, Άνχελ Λαβίν, απ' τον οποίο είχαν απαιτήσει να παραιτηθεί, να μην είναι καν στο γήπεδο.
Έτσι όταν ο διαιτητής σφύριξε την έναρξη του παιχνιδιού, οι 11 βασικοί της Σανταντέρ συγκεντρώθηκαν στο ημικύκλιο του κέντρου αγκαλιασμένοι αναγκάζοντάς τον να διακόψει τον αγώνα. 

Στη συνέχεια οι ποδοσφαιριστές της γηπεδούχου ομάδας κατευθύνθηκαν προς τους οπαδούς του συλλόγου, οι οποίοι τους χειροκρότησαν δείχνοντας με αυτό τον τρόπο τη στήριξή τους.

Για την ιστορία οι γηπεδούχοι, οι οποίοι είχαν χάσει και με 3-1 το πρώτο παιχνίδι, αποκλείστηκαν από τη συνέχεια του Copa Del Rey.

προς γνώση και συμμόρφωση η συμπεριφορά των παικτών της ισπανικής ομάδας , βγήκαν μπροστά δε φοβήθηκαν τίποτα και είπαν την αλήθεια στο κόσμο , εμείς εδώ βέβαια θα τους κράζαμε γιατί έβαλαν τους εαυτούς τους πάνω απ την ομάδα κτλ κτλ μπράβο στους ηρωικούς ποδοσφαιριστές της Σανταντέρ !

http://tvxs.gr/news/athlitika/arnithikan-na-paiksoyn-oi-aplirotoi-podosfairistes-tis-santanter


ΣΑΚΗΗΗΗΗΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αποσυνδεδεμένος davelis

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 5.000
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #1 στις: Παρ 31 Ιαν 2014 09:20 »
Το βλεπα χτες βραδυ στο SKYsports το γεγονος, γιατι ματς δεν το λες.
Ο προεδρος δεν πληρωνει κανεναν για 5-6 μηνες εκτος τα μέλη του διοικητικου συμβουλίου, που τον στηρίζουν. !!!
Χτες βεβαια κανενας τους δεν ηταν γήπεδο

Οι παικτες πραγματικά λοιμοκτονουν, ειπαν για διάφορους το τι τραβάνε στην εκπομπή.
Η Σαντατερ είναι πρωτη στην Τριτη κατηγορία, παιζουν για τον εαυτό τους. Εφτασαν στους 8 του κυπέλου αποκλειοντας ομαδες της πριμερα...

Αυτό που με συγκίνησε, ηταν ότι παρόλο που ηξεραν ότι δεν θα γινει ματς, γιατι οι παικτες το ειχαν πει από την Τριτη, πηγε κόσμος (10-15 χιλιαδες) στο γήπεδο, πληρωσε εισητηριο και στο τέλος αποθεωνε τους παικτες για κανα τεταρτο, μεχρι να φυγουν!!!!!



Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #2 στις: Τετ 05 Δεκ 2018 22:48 »
Παράθεση


Το απρόβλεπτο ποδόσφαιρο του Κίκε Σετιέν

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πολλές διαφορετικές φιλοσοφίες, δεκάδες τακτικές και αρκετά συστήματα αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που θεωρούνται δεδομένα απ’όλους. Έτσι, όταν είσαι μια μικρή ή μικρομεσαία ομάδα και πηγαίνεις να παίξεις στο Καμπ Νου, η λογική λέει ότι ο βασικός σου στόχος είναι να αμυνθείς όσο πιο σφιχτά γίνεται. Κι αν η μοίρα το φέρει έτσι και βρεθείς μπροστά στο σκορ με κάποιο μαγικό τρόπο, τότε η επόμενη κίνηση σου είναι να “κρεμαστείς απ’τα δοκάρια”. Ο Κίκε Σετιέν όχι μόνο δεν πιστεύει σ’αυτή την ιδέα αλλά χρησιμοποιεί και σχεδόν όλες τις συνεντεύξεις του για να υπερασπιστεί την αντίθετη άποψη.

Όταν πριν λίγες εβδομάδες στον αγώνα της Μπέτις στο Καμπ Νου η ομάδα του βρέθηκε μπροστά στο σκορ, μετά από ένα εξαιρετικό πρώτο μισάωρο στο οποίο απείλησε την εστία περισσότερες φορές από τους γηπεδούχους, η απόφαση του ήταν “συνεχίζουμε την επίθεση”. Κάπως έτσι στο 33′ η Μπέτις όχι μόνο βρέθηκε για μια ακόμα φορά στα καρέ των αντιπάλων αλλά είχε και έξι παίκτες (!) μέσα στην περιοχή της Μπαρτσελόνα, τη στιγμή που ο Χοακίν έγραφε με κοντινό σουτ το 0-2! Όταν η Μπάρτσα ξεκίνησε την αντεπίθεση της και μείωσε στο γκολ, η Μπέτις έμεινε πιστή στο πλάνο της, δεν κλείστηκε περιμένοντας τη γλυκιά λύτρωση της λήξης, δεν άφησε τον επιθετικό της μόνο και έρημο να κυνηγάει χαμένες μπαλιές και έφτασε στο 2-4 στο 83ο λεπτό, ανεβάζοντας πάλι 6 παίκτες κοντά στην εστία των γηπεδούχων.



H Μπαρτσελόνα κατάφερε να σκοράρει ξανά στα εναπομείναντα λεπτά αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να χαλάσει τον θρίαμβο των Ανδαλουσιανών. Αυτή ήταν η πρώτη φορά από το 2003 που οι Καταλανοί δέχθηκαν 4 γκολ μέσα στο Καμπ Νου ενώ ήταν και η πρώτη τους εντός έδρας ήττα από το 2016. Ταυτόχρονα, με το διπλό αυτό ο Σετιέν έγινε ο μοναδικός προπονητής την τελευταία δεκαετία που έχει κερδίσει και τη Μπάρτσα και τη Ρεάλ μέσα στο γήπεδο τους! Βλέποντας το μέγεθος του κατορθώματος του, το ότι ο Σέρχιο Μπουσκέτς του χάρισε μετά το τέλος τη φανέλα του δεν αποτελεί και τόσο μεγάλη έκπληξη. H φανέλα συνοδευόταν από μια αφιέρωση: “Στον Κίκε. Με εκτίμηση και θαυμασμό για τον τρόπο που βλέπεις το ποδόσφαιρο”.

Ο Ισπανός μέσος δεν είναι ο μόνος που υποκύπτει στην ιδιαίτερη γοητεία του 60χρονου προπονητή. Στο σπίτι του υπάρχουν ήδη κορνιζαρισμένες οι φανέλες του Λούκα Μόντριτς (που έκανε μια παρόμοια αφιέρωση-κομπλιμέντο) και του Λιονέλ Μέσσι. Ειδικά του Αργεντινού δεν θα μπορούσε να λείπει από τη συλλογή του Σετιέν. “Ο Μέσσι συγκεντρώνει όλα όσα αγαπάω στο ποδόσφαιρο. Δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Είναι τα πάντα! Είναι στην ίδια κατηγορία με τον Μαραντόνα και τον Κρόιφ, παίκτες που με κάνουν να κάθομαι με ενθουσιασμό μπροστά στην τηλεόραση”.



Ο θαυμασμός του Σετιέν για τον Κρόιφ δεν αφορά μόνο τα χρόνια που ο Ολλανδός μάγευε στο χόρτο. Όπως έχει πει στο παρελθόν, ο προπονητής Κρόιφ είναι από τις μεγαλύτερες επιρροές του. “Θα έκοβα το ένα μου δάχτυλο απλά και μόνο για να μπορούσα να παίξω σε μια από τις ομάδες του” δήλωσε κάποτε ενώ σε άλλη συνέντευξη του αποκάλυψε πως ένας αγώνας απέναντι στη ‘Dream Team’ του Κρόιφ στις αρχές των 90s, του έδειξε την ποδοσφαιρική φιλοσοφία που έπρεπε να ακολουθήσει από εκεί και πέρα, αφού δεν μπορούσε να καταδεχθεί ότι για 90 λεπτά έπρεπε να τρέχει πίσω από τη μπάλα την οποία κυκλοφορούσαν άψογα οι ‘μπλαουγκράνα’.

Όταν κρέμασε τα παπούτσια του, ο Σετιέν ήταν αποφασισμένος να δουλέψει πάνω στις ιδέες που είχε αναπτύξει στη διάρκεια της καριέρας του. Για αρκετά χρόνια η δουλειά αυτή γινόταν στην αφάνεια των μικρών κατηγοριών, μέχρι που το φθινόπωρο του 2015 η Λας Πάλμας (που μόλις είχε ανέβει στην 1η κατηγορία) του έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στα σαλόνια της La Liga. Με τον Σετιέν στον πάγκο και κάνοντας έναν εντυπωσιακό δεύτερο γύρο, η νεοφώτιστη ομάδα από τα Κανάρια τερμάτισε στην 11η θέση, που αποτελεί την καλύτερη επίδοση της από το 1979.



Δεν ήταν όμως αυτό το κατόρθωμα που προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών ουδέτερων φιλάθλων και έκανε ουσιαστικά γνωστό τον Σετιέν ακόμα και εκτός Ισπανίας. Παρά το μετριότατο ρόστερ της, η Λας Πάλμας αποδείχτηκε μια από τις πιο θεαματικές ομάδες του πρωταθλήματος, καταφέρνοντας να βγάλει στο χορτάρι πολλές από τις αγαπημένες ιδέες του προπονητή της. “Όλοι ξέρουμε ότι αποδίδεις καλύτερα όταν είσαι χαρούμενος. Και κάθε παίκτης είναι χαρούμενος όταν του δίνεις τη μπάλα. Όταν λέω στους παίκτες μου ότι αυτοί θα έχουν τη μπάλα στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, τα πρόσωπα τους φωτίζονται. Στην τελική, γι’αυτό έγιναν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Γιατί μεγάλωσαν με μια μπάλα στα πόδια. Κανείς δεν θέλει να την κυνηγάει από τα πόδια των αντιπάλων. Όλοι θέλουν να παίξουν και να απολαύσουν το παιχνίδι.”

Ακόμα και απέναντι στα μεγαθήρια της κατηγορίας, η ομάδα του Σετιέν δεν καταδεχόταν να κλειστεί στην περιοχή της, περιμένοντας καρτερικά το σφυροκόπημα των αντιπάλων. “Είμαι ρομαντικός, μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο. Δεν μπορώ να πληρώνω εισιτήριο και να βλέπω μια ομάδα να περιμένει στην εστία της ψάχνοντας το 0-0 ή μια καλή αντεπίθεση. Ξέρω καλά ότι έτσι αφήνω κενά στην άμυνα, τα οποία ο αντίπαλος μπορεί να εκμεταλλευτεί, αλλά για μένα το να δημιουργώ κινδύνους, να έχω τη μπάλα και να παίζω ψηλά είναι πολύ πιο απολαυστικά”.

Στον 1,5 χρόνο που έμεινε στη Λας Πάλμας (με το που έφυγε, η ομάδα υποβιβάστηκε), οι οπαδοί της τα είδαν όλα και, όπως γράφουν και οι ίδιοι σε πολλά ιντερνετικά αφιερώματα, “χόρτασαν ποδόσφαιρο”. Η ομάδα του Σετιέν μπορούσε το ένα Σαββατοκύριακο να ‘φιλοδωρήσει’ με 4 γκολ την Εσπανιόλ ή την Χετάφε και το επόμενο να φάει 5 από τη Μπιλμπάο ή οποιαδήποτε μέτρια ομάδα. Μερικά από τα σκορ της μιλάνε από μόνα τους για το τι είδους ποδόσφαιρο έπαιξαν οι νησιώτες: 2-4, 5-1, 5-2, 4-3, 3-2 και ένα χορταστικό 3-3 με τη Ρεάλ μέσα στο Μπερναμπέου!



Το πετυχημένο πέρασμα του από τη Λας Πάλμας άνοιξε πέρσι την πόρτα μιας μεγαλύτερης ομάδας. Η Μπέτις προερχόταν από μια τραγική σεζόν και έψαχνε κάποιον να της δώσει νέο όραμα και νέα κατεύθυνση. Ο Σετιέν βρήκε στo Μπενίτο Βιγιαμαρίν ένα πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο εκδηλωτικό κοινό (η Μπέτις βρίσκεται σχεδόν πάντα στην πρώτη 6αδα στα εισιτήρια ενώ σε γκάλοπ σε φιλάθλους απ’όλη την Ισπανία οι οπαδοί της ψηφίστηκαν οι πιο παθιασμένοι της χώρας) και ένα πολύ καλύτερο ρόστερ και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν.

Όπως και στη Λας Πάλμας, η 6η θέση στο τέλος της περσινής σεζόν (καλύτερη επίδοση της ομάδας από το 2005) και η έξοδος στην Ευρώπη δεν λένε παρά τη μισή αλήθεια. Για άλλη μια φορά μια ομάδα του Σετιέν έγινε η ιδανική επιλογή για κάθε ουδέτερο φίλαθλο που αναζητούσε ένα καλό παιχνίδι για να παρακολουθήσει. Η Μπέτις έψαχνε ασταμάτητα σε κάθε αγώνα τρόπους να βγει μπροστά, στήνοντας κάθε επίθεση της μεθοδικά, όπως ένας καλός και πεπειραμένος σκακιστής. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι ο Σετιέν λατρεύει το σκάκι και το χρησιμοποιεί συχνά στα παραδείγματα του (στο παρελθόν έχει βρεθεί αντίπαλος και του Γκάρι Κασπάροφ).

Μένοντας πιστός στην ιδέα ότι η εμφάνιση είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα, ο Σετιέν έφτιαξε ξανά ένα σύνολο που δεν καταδεχόταν να περιμένει στην άμυνα του αλλά που προτιμούσε να ρισκάρει ανεξαρτήτως αντιπάλου. Η Μπέτις μπορούσε τη μια αγωνιστική να κερδίσει τη Ρεάλ μέσα στη Μαδρίτη παίζοντας ανοιχτά και με θράσος και την επόμενη να χάσει με 3-6 μέσα στην έδρα της από τη Βαλένθια, πληρώνοντας τα κενά που εμφανιζόταν στην άμυνα όταν η ομάδα ανέβαζε πολλούς παίκτες μπροστά. Το ριψοκίνδυνο αυτό ποδόσφαιρο μπορεί να γοητεύει πολλούς αλλά φυσικά τρομάζει και αρκετούς, που ενδιαφέρονται πρωτίστως για το αποτέλεσμα.



Ο Σετιέν δεν είναι όμως από τους ανθρώπους που θα αμφισβητήσουν και θα προσαρμόσουν τις ιδέες τους απλά για να κρατήσουν τη δουλειά τους. “Πριν υπογράψω με τη Μπέτις, τους είπα: ‘Είστε σίγουροι ότι θέλετε εμένα; Έχετε δει πως παίζουν οι ομάδες μου, είστε βέβαιοι ότι αυτό θέλετε; Σας ξεκαθαρίζω ότι εγώ δεν πρόκειται να αλλάξω. Οι ομάδες μου θα προσπαθούν πάντα να επιτεθούν από πίσω, να δημιουργήσουν. Αν δεν συμφωνείτε με τον τρόπο που παίζω, καλύτερα να ψάξετε για άλλον προπονητή”.

Οι άνθρωποι της διοίκησης συμφώνησαν και το ελκυστικό αυτό πείραμα όχι απλά πέτυχε την πρώτη σεζόν αλλά συνεχίζεται φέτος και εκτός συνόρων, με τη Μπέτις να βρίσκεται στην πρώτη θέση του ομίλου της στο Γιουρόπα Λιγκ, έχοντας προσθέσει στις μεγάλες εκτός έδρας νίκες της, πίσω από τα διπλά σε Μπερναμπέου, Καμπ Νου και Σάντσεθ Πιθχουάν, μια σπουδαία επικράτηση μέσα στο Σαν Σίρο.

Σήμερα το βράδυ στην Ανδαλουσία, οι πράσινοι της Σεβίλλης υποδέχονται τον Ολυμπιακό και με νίκη ουσιαστικά κλειδώνουν την πρώτη θέση και δίνουν ραντεβού για τα ανοιξιάτικα νοκ άουτ. Μετά το εντυπωσιακό διπλό μέσα στο Καμπ Νου, μια καλή ευρωπαϊκή πορεία με τη Μπέτις ίσως να είναι το τελευταίο ‘πιστοποιητικό’ που χρειάζονται οι άνθρωποι της Μπαρτσελόνα για να δώσουν στον Κίκε Σετιέν τα κλειδιά της ομάδας, όταν κλείσει ο κύκλος του Ερνέστο Βαλβέρδε. Στον ισπανικό Τύπο και τα social media ένα τέτοιο ενδεχόμενο αντιμετωπίζεται ήδη με ενθουσιασμό από πολλούς. Μέχρι να συμβεί αυτό όμως, ο Σετιέν θα συνεχίζει να απαιτεί από τους παίκτες της Μπέτις σε κάθε παιχνίδι, ανεξαρτήτως έδρας και αντιπάλου, να κάνουν αυτό που ο ίδιος αγαπάει να βλέπει όταν πηγαίνει στο γήπεδο: Να θέλουν τη μπάλα στα πόδια τους.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #3 στις: Σαβ 15 Δεκ 2018 11:19 »
Όταν ο Μπλάνκο έστειλε στον κουβά τους συμπαίκτες του


Στην ιστορία του Σομπρέρο υπάρχουν κάποιες προσωπικότητες στις οποίες έχουμε αδυναμία. Που δεν βαριόμαστε να ασχολούμαστε μαζί τους και να αφιερώνουμε παραπάνω από ένα κείμενο. Μια τέτοια είναι ο σπουδαίος τεχνίτης-ζογκλέρ-ψυχάκιας Κουαουτέμοκ Μπλάνκο. Ο Μεξικάνος φορ που έπαιζε μέχρι τα 40κατι του μπάλα, έκανε ένα πέρασμα από τα ευρωπαϊκά γήπεδα που δυστυχώς ήταν σύντομο. Το 2000 σε ηλικία σχεδόν 28 χρονών πήγε δανεικός στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ για να ζήσει το όνειρο, αλλά λίγους μήνες αργότερα χτύπησε πολύ σοβαρά σε παιχνίδι της εθνικής με το Τρινιντάντ-Τομπάγκο και έμεινε εκτός δράσης για έξι μήνες.


Σκληρές εικόνες, αλήθεια…

Ήταν ένας από τους πιο άδικους τραυματισμούς, αφού με το σκορ στο 6-0 (!!), ο αμυντικός Έλκοκ έκανε ένα τρομακτικό, δολοφονικό χτύπημα στον Μπλάνκο μέσα στην περιοχή. Ο διαιτητής έδωσε το πέναλτι και την κόκκινη, το ματς έληξε 7-0, αλλά ο Μπλάνκο υπέστη ρήξη χιαστού και έμεινε για μισό χρόνο εκτός. Ο Έλκοκ έγινε γνωστός ως ο χασάπης του Τρινιντάντ, αυτή ήταν και η τελευταία του διεθνής συμμετοχή, γεγονός που τον έκανε άκρως αναγνωρίσιμο και μετά το τέλος της καριέρας του. Δεν ήταν λίγοι οι Μεξικάνοι που τον συναντούσαν χρόνια μετά και θυμόντουσαν το περιστατικό, ο Μπλάνκο άλλωστε είναι για πολλούς εθνικός ήρωας. Όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό δεν ήταν ποτέ πια ο ίδιος και έχοντας χάσει σε ταχύτητα, δεν μπόρεσε να εντυπωσιάσει και έχασε τις ελπίδες του για μια μεταγραφή σε μεγαλύτερο ευρωπαϊκό σύλλογο. Ο ίδιος λέει ότι αυτό το χτύπημα του χάλασε μια μεταγραφή στη Ρεάλ. Πρόλαβε όμως να αφήσει το στίγμα του και στην Ισπανία.

Στην αρχή της επόμενης σεζόν, στις 29 Σεπτεμβρίου του 2001 όταν η Βαγιαδολίδ ταξίδεψε στο Μπερναμπέου για να αντιμετωπίσει τη Ρεάλ που κατέβηκε με παίκτες όπως οι Κασίγιας, Ρομπέρτο Κάρλος, Μακελελέ, Ραούλ, Ζιντάν, Φίγκο και Ιέρο. Μια Ρεάλ που έχασε εκείνη τη σεζόν το πρωτάθλημα από τη Βαλένθια και βγήκε 3η, αλλά κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με αυτό το γκολ. Ποιος θα πόνταρε υπέρ της Βαγιαδολίδ; Ούτε οι παίκτες της. Και δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η αλήθεια. Βλέπετε οι παίκτες της Βαγιαδολίδ είχαν το συνήθειο εκείνη την περίοδο να παίζουν συνεταιρικά κινιέλα, το περίπου αντίστοιχο του ΠΡΟ-ΠΟ στην Ισπανία με 15 αγώνες (αν δεν κάνω λάθος 14 αγώνες και ένα ακόμα ματς για μπόνους που μαντεύεις το σκορ).



Υπεύθυνος εκείνης της εβδομάδας για την κατάθεση του δελτίου ήταν ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας Αλμπάνο Μπισάρι που στο ματς της ομάδας του έπαιξε ξερό άσσο, όπως έκαναν πάντα οι παίκτες καθώς αν η ομάδα κέρδιζε ήταν χαρούμενοι, αν έχανε τουλάχιστον είχαν πιάσει το σημείο. Οι προβλέψεις των παικτών της Βαγιαδολίδ ήταν εξαιρετικά σωστές εκείνο το Σαββατοκύριακο, αφού έπιασαν τα υπόλοιπα 13 παιχνίδια, αλλά και το σκορ του μπόνους. Συμπληρώνοντας και τη νίκη της Ρεάλ θα τα έπιαναν όλα. Και τα πράγματα πήγαιναν… καλά. Η Ρεάλ μόλις στο 4′ άνοιξε το σκορ με κεφαλιά του Ζιζού, η Βαγιαδολίδ ισοφάρισε δύο λεπτά αργότερα και ο Ραούλ στο 19′ έκανε το 2-1. Οι Μαδριλένοι έχασαν αρκετές ακόμα ευκαιρίες για να καθαρίσουν το ματς, αλλά το σκορ παρέμενε στο 2-1. Εννιά λεπτά πριν την λήξη ο κόουτς Μορέ πέρασε μέσα τον Μπλάνκο μπας και γίνει το θαύμα. Στο 88′ η Βαγιαδολίδ κέρδισε το φάουλ, ο Μεξικάνος πήρε την μπάλα και εκτέλεσε ένα τέλειο φάουλ, μέσα από το τείχος και στα δίχτυα του Κασίγιας, γράφοντας το 2-2 που ήταν και το τελικό.



Φυσικά η ισοπαλία στο Μπερναμπέου πανηγυρίστηκε έξαλλα, μέχρι που οι παίκτες συνειδητοποίησαν τι είχε γίνει. Το συνολικό ποσό που θα μοιράζονταν ήταν περίπου 5 εκατομμύρια € (!!) και ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι κάποιοι παίκτες της Βαγιαδολίδ δεν τα είχαν ανάγκη, σκεφτείτε ότι στο εβδομαδιαίο δελτίο συμμετείχαν και μεροκαματιάρηδες άνθρωποι όπως φυσιοθεραπευτές και μέλη του τεχνικού τιμ. Το ένα από τα μόλις τρία γκολ του Μπλάνκο στη σύντομη ισπανική του καριέρα στοίχισε σε αρκετούς ανθρώπους περίπου 150.000€, ποσό ικανό να αλλάξει τη ζωή τους. Τελικά, οι νικητές μοιράστηκαν από περίπου 1.000€ ο καθένας, ποσό ελάχιστο, αλλά τουλάχιστον είχαν να λένε ότι δεν έχασαν από την κορυφαία ομάδα της Ευρώπης εκείνη τη χρονιά, κλέβοντας μια ιστορική ισοπαλία στο τέλος.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #4 στις: Κυρ 16 Δεκ 2018 12:22 »
Παράθεση


Φαντάσματα, γάτες, χωράφια και χαμένα γκολ

Πρωτομαγιά του 2005. Στο στάδιο Σιουτάτ ντε Βαλένσια, την έδρα της πιο παλιάς ομάδας στη Βαλένθια, η Λεβάντε υποδέχεται τη Μάλαγα σε μια μάχη για την παραμονή. Οι γηπεδούχοι κάνουν ένα blooper με τον αμυντικό να την αφήνει στον τερματοφύλακα και τελικά κανείς να μην κινείται προς την μπάλα. Ο Σέρζιο Πάουλο Μπαρμπόσα Βαλέντε, η πιο γνωστός ως Ντούντα κλέβει την μπάλα. Ο παίκτης της Μάλαγα (που είχε περάσει ως δανεικός από τη Λεβάντε για μια σεζόν παλιότερα) ξεπερνάει και τον τερματοφύλακα και είναι μεν λίγο πλάγια, αλλά έχει όλη την εστία κενή μπροστά του. Το γκολ σχεδόν σίγουρο. Κι όμως. Ο Ντούντα αντί να σκοράρει, φαίνεται σαν να κολλάει για λίγο και τελικά αντί να σπρώξει απλά την μπάλα στα δίχτυα δοκιμάζει να κάνει πάσα σε έναν συμπαίκτη του που έρχεται από πίσω. Οι αμυντικοί της Λεβάντε προλαβαίνουν και κόβουν το σουτ του Μιγκέλ Άνχελ κι έτσι η Μάλαγα χάνει μια τεράστια ευκαιρία για να κάνει το 0-2.

Duda falló una clara ocasión contra el Levante porque, según sus propias palabras, “vio un fantasma” #CuartoMilenio pic.twitter.com/GMedd5vZ4S

— Iker Jiménez (@navedelmisterio) 19 Ιουνίου 2016

Φάσεις σαν κι αυτή μπορεί να έχουμε δει αρκετές φορές, ίσως κι ακόμα χειρότερες. Αυτό όμως που δεν είχαμε ξαναδεί ήταν η δικαιολογία του Πορτογάλου ποδοσφαιριστή μετά το τέλος του αγώνα για την ακατανόητη ενέργειά του. Ο Ντούντα δηλώνει με κάθε σοβαρότητα ότι “κάτι” πέρασε από μπροστά του και τον εμπόδισε, ότι είναι σίγουρος ότι είδε ένα φάντασμα και γι’ αυτό έκοψε την μπάλα προς το κέντρο. Καιρό αργότερα, ο κηπουρός του γηπέδου εμφανίστηκε να δηλώνει ότι ένας υπάλληλος του συλλόγου είδε ένα βράδυ κάποιον να κινείται μπροστά από την ίδια εστία και φώναξε την αστυνομία. Όταν η αστυνομία ήρθε αργότερα, δεν βρήκε κανέναν στο γήπεδο. Ο κηπουρός αργότερα διέψευσε ότι έκανε τις δηλώσεις αυτές, ο δε Ντούντα αργότερα εμφανίστηκε να υποστηρίζει ότι το είπε για πλάκα. Αλλά όπως είναι γνωστό, δεν πρέπει να αφήνουμε την αλήθεια να μας χαλάει μια όμορφη ιστορία και ο μύθος δημιουργήθηκε αμέσως.

Έτσι λοιπόν, οι υποτιθέμενες δηλώσεις του κηπουρού και η ατάκα του Ντούντα έφεραν… ghostbusters από όλη την Ισπανία στη Βαλένθια, ώστε να μπορέσουν να ελευθερώσουν το πνεύμα από τα δεσμά του. Και μπορεί ο κηπουρός να διέψευσε τις δηλώσεις του, παραδέχτηκε όμως ότι μερικά χρόνια πριν στην ίδια εστία, οι άνθρωποι του συλλόγου πέταξαν τις στάχτες τεσσάρων μελών της Λεβάντε που έχασαν τη ζωή τους σε ένα τραγικό τροχαίο. Σκεπτικιστές 0 – Συνωμοσιολόγοι/Μεταφυσικοί 1. Σύμφωνα με τους… ειδικούς λοιπόν, ήταν τα πνεύματα των τεσσάρων οπαδών του συλλόγου που προστάτευσαν τη Λεβάντε από το γκολ του Ντούντα. Ακόμα κι από τον άλλον κόσμο τους ένοιαζε η παραμονή της ομάδας στην Πριμέρα.


Η είσοδος του θρυλικού Βαγιέχο. Στα δεξιά ο φοίνικας της ιστορίας μας.

Η ιστορία της Λεβάντε και των γηπέδων της όμως δεν είχε μόνο αυτή την μεταφυσική στιγμή. Ο σύλλογος γεννήθηκε το 1909 και τριάντα χρόνια αργότερα εξαιτίας του εμφυλίου στην Ισπανία συγχωνεύτηκε με την τοπική Χιμνάστικο, κρατώντας το όνομά της, παίρνοντας όμως τα μπλε-κόκκινα της Χιμνάστικο και το γήπεδό της, το ιστορικό Εστάδιο Βαγιέχο. Ο σύλλογος δεν κατάφερε ποτέ να ανέβει στην Α’ εθνική και ένα πρωινό του 1963, οι άνθρωποι της Λεβάντε βρήκαν ένα νεκρό γάτο δίπλα σε έναν φοίνικα που υπήρχε στην είσοδο του σταδίου. Δίπλα στον γάτο υπήρχε αφημένο και ένα μήνυμα: “Όταν ο γάτος ανέβει στον φοίνικα, τότε κι η Λεβάντε θα ανέβει κατηγορία“. Η Λεβάντε έκανε σούπερ σεζόν και τελικά μερικούς μήνες αργότερα κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδό της στα σαλόνια της Ισπανίας. Άγνωστο αν ο φαρσέρ είχε αυτόν τον σκοπό ή απλά ήταν κάποιος οπαδός της Βαλένθια που ήθελε να κοροϊδέψει τη Λεβάντε. Μια μέρα του Ιουνίου πάντως, οι άνθρωποι του συλλόγου είδαν έναν (ευτυχώς ψεύτικο αυτή τη φορά) γάτο ανεβασμένο στο δέντρο και ένα μήνυμα: “Ο γάτος ανέβηκε στον φοίνικα κι η Λεβάντε στην Α’ εθνική”.


Το πλημμυρισμένο στάδιο

Μερικά χρόνια αργότερα, η Λεβάντε θα εγκατέλειπε το γήπεδο που υπέστη σοβαρές ζημιές από πλημμύρες, εν μέσω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων και υποβιβασμού στις χαμηλές κατηγορίες. Ο σύλλογος πούλησε το γήπεδο και έψαξε να βρει κάποιο φτηνότερο οικόπεδο. Το βρήκε στην περιοχή Οριόλς, πολύ μακριά από τις παραθαλάσσιες περιοχές που οι οπαδοί της βρίσκονταν κατά κύριο λόγο και εκεί έχτισε το νέο γήπεδο για το οποίο μιλήσαμε προηγουμένως και στο οποίο την θεμέλια λίθο έβαλε η τότε… Μις Ισπανία. Πολύ πριν το χαμένο γκολ του Ντούντα όμως, είχαμε μια ακόμα περίεργη ιστορία. Το γήπεδο ήταν σχετικά εκτός πόλης, ανάμεσα σε αγρούς και εκεί προέκυψε ένα ακόμα πρόβλημα. Κάποιος από τους ιδιοκτήτες γης αρνήθηκε να πουλήσει ένα μικρό κομμάτι που χρειαζόταν η Λεβάντε. Οι άνθρωποί της προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον πείσουν, αλλά αυτός ήταν αμετάπειστος. Ζητούσε ο σύλλογος να αγοράσει όλα τα χωράφια του, ενώ η Λεβάντε ήθελε μόνο το μικρό κομμάτι γης που χρειαζόταν. Ο κυριούλης έλεγε όλα ή τίποτα και η συμφωνία δεν έγινε ποτέ.


Κάποιος δάγκωσε το γήπεδο

Το αποτέλεσμα ήταν όπως βλέπετε και παραπάνω να προσπαθήσουν οι μηχανικοί να το βολέψουν στο χώρο όπως μπορούσαν, με αποτέλεσμα η μια γωνία του να εξέχει λίγο και να υπάρχει ένα… κενό στην μια εξέδρα, που έμεινε στην ιστορία ως η… “μπουκίτσα του θείου”. Μπουκίτσα γιατί είναι σαν κάποιος να το δάγκωσε και θείος, ο ιδιοκτήτης του χωραφιού. Οι άνθρωποι της Λεβάντε πίστεψαν ότι κάποτε ο θείος θα πέθαινε, κάποιος πιο λογικός θα έπαιρνε τη γη και θα έκαναν μια προσθήκη. Αρκετά χρόνια αργότερα, η μπουκίτσα υπάρχει ακόμα:


Εκτός από την μπουκίτσα, η μια γωνία βγαίνει μες τον δρόμο, αλλά δε βαριέσαι…

Το 2015 η Λεβάντε ξεκίνησε τη σεζόν και στα πρώτα επτά παιχνίδια της εντός έδρας δεν είχε σκοράρει στην καταραμένη εστία του Ντούντα. Οι φαν των μεταφυσικών θυμήθηκαν την δεκαετή επέτειο εκείνης της φάσης. Η Λεβάντε όχι απλά δεν σκόραρε, αλλά κι όταν σκόραρε κάτι συνέβαινε. Όπως όταν ένα γκολ του Ντέιβερσον ακυρώθηκε εντελώς άδικα για ανύπαρκτο επιθετικό φάουλ. Το αποκορύφωμα όμως ήταν η απίστευτη χαμένη φάση στο παιχνίδι με τη Ρεάλ Μπέτις με το διπλό δοκάρι, το δεύτερο σε κενή εστία:

&feature=player_embedded

Αυτή τη φορά το πρόβλημα ήταν για τη Λεβάντε, οπότε το κακό αποδόθηκε στην… κατάρα του θείου. Η Λεβάντε τελικά κατάφερε εκείνη τη χρονιά να σωθεί παρά τα όσα συνέβαιναν. Συνεχίζει ως ένας σύλλογος που κινείται μεταξύ των κατηγοριών και κυρίως συνεχίζει να παίζει στο γήπεδο που οι κατάρες και τα φαντάσματα συνυπάρχουν για να μας δίνουν γραφικότητα, που συχνά χρειάζεται και θα μας λείψει αν κάποτε όλες οι ομάδες αποκτήσουν γήπεδα φασόν σαν κουτιά, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς ιστορία.Όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα για τη Λεβάντε κάποιοι μιλούν για την κατάρα του “θείου”, όταν γίνεται κάτι καλό θυμούνται τα φαντάσματα, ανάλογα με το τι βολεύει την κάθε ιστορία.

&feature=player_embedded

Φέτος, η Λεβάντε κάνει μια αρκετά καλή πορεία με τον Πάκο Λόπεθ στον πάγκο. Βρίσκεται στις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη, αλλά οι βαθμολογικές διαφορές μεταξύ υποβιβασμού και εξόδου είναι πολύ μικρές και το πρωτάθλημα έχει δρόμο. Υποδεχόμενη την πρωτοπόρο Μπαρτσελόνα στον αγώνα του Σιουτάτ ντε Βαλένσια θα χρειαστεί κάθε εξωτερική βοήθεια για να κρατήσει ανέπαφη την εστία της. Ένα φάντασμα σαν 12ος παίκτης δεν θα έβλαπτε. Άλλωστε σε αυτό το γήπεδο έσπασε πέρσι το ρεκόρ που έγραψε η Μπαρτσελόνα πέρσι με την αήττητη πορεία της, σε ένα τρελό ματς με τελικό σκορ 5-4.
SombreroGr
blog.stoiximan.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #5 στις: Τετ 19 Δεκ 2018 22:42 »
Παράθεση
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά οι δυο μεγάλοι αντίπαλοι της Σεβίλλης θα ενωθούν για καλό σκοπό. Σήμερα το απόγευμα άνθρωποι της Μπέτις και της Σεβίλλης, μαζί με αντιπροσωπείες των οργανωμένων οπαδών τους θα γυρίσουν την πόλη και θα μοιράσουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης στους άστεγους και στις διάφορες δομές που προσφέρουν βοήθεια σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #6 στις: Δευ 24 Δεκ 2018 21:38 »
Παράθεση
Ο θρύλος του «αναρχικού» Βάσκου που έβαζε γκολ στον Φασισμό


Αυτή είναι η ιστορία του προπολεμικού Ισίδρο Λάνγκαρα, ο οποίο κυνηγήθηκε από το καθεστώς του Φράνκο και έμεινε στην ιστορία για τις γκολάρες και τη μάχη του για τη Δημοκρατία.

Ηταν θηριώδης. Το τεράστιο παρουσιαστικό του είχε κάνει τις εφημερίδες της εποχής να τον αποκαλέσουν «ο παλαιστής». Επίσης, εκείνη την περίοδο ήταν απροπόνητος. Η αφήγηση εκείνου του ντεμπούτου του που έχει μείνει στην ιστορία, τον θέλει να κατεβαίνει από το καράβι το πρωί και το ίδιο απόγευμα να μαγεύει στο γήπεδο. Ηταν φοβερή η ιστορία εκείνης της ημέρας για τον πολιτικό πρόφυγα-ποδοσφαιριστή από το Οβιέδο. Στο λιμάνι του Μπουένος Αϊρες τον περίμεναν απεσταλμένοι της Ρίβερ Πλέιτ και της Σαν Λορένσο. Και επέλεξε να παίξει με τη δεύτερη, αν και οι Εκατομμυριούχοι του έδιναν τα διπλάσια.



«Δεν υπήρχε περίπτωση να αγωνιστώ για τους Δεξιούς», εξήγησε κάποτε την απόφασή του. Ο Λάνγκαρα ήταν Αριστερός, έκπτωτος Βάσκος που τον κυνήγησε το φασιστικό καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία. Ηταν τα χρόνια που η Σαν Λορένσο θεωρούνταν η ομάδα των «αναρχικών». Ετσι και μόνο την επέλεξε, με τούτο το μοναδικό κριτήριο. Το απόγευμα λοιπόν στο «Γκασόμετρο» οι δύο ομάδες έπαιζαν αντίπαλες. Αρχικά όταν τον είδε το κοινό, έτσι χοντρούλης που ήταν, τον χλεύασε. Οταν όμως διέλυσε μόνος του με τέσσερα γκολ στο 4-2 τη Ρίβερ Πλέιτ, ξεκίνησε να γράφεται ο θρύλος του Ισίδρο Λάνγκαρα.



Στην Αργεντινή έμεινε για 3,5 χρονιές (1939-'43) και πρόλαβε να σκοράρει 110 φορές σε 121 αγώνες πρωταθλήματος, ενώ στην πρώτη του σεζόν πρόλαβε να φτάσει το κοντέρ στα 34 τέρματα και να αναδειχτεί πρώτος κανονιέρης. Η περιπέτειά του όμως είχε ξεκινήσει από τον ισπανικό Βορρά και την Οβιέδο. Εκεί έβαλε 142 γκολ σε 113 αγώνες της La Liga και πρωταγωνίστησε στο επικό 7-3 του 1933 κόντρα στην Μπαρτσελόνα, όπου βρήκε δύο φορές δίχτυα από απόσταση 50 μέτρων. Γενικότερα εξαπέλυε βολίδες, είχε τρομερές εκτελέσεις φάουλ και με το κορμί του ήταν ανίκητος στον αέρα. Ηταν υπερπαίκτης της εποχής του και όχι μόνο.

Εγινε διεθνής το 1932 και ξεχώρισε με δύο γκολάρες στο Μουντιάλ του 1934, όπου τραυματίστηκε στο κρίσιμο ραντεβού με την πρωταθλήτρια Ιταλία. Με την Εθνική Ισπανίας έπαιξε 12 αγώνες και βρήκε δίχτυα 17 φορές, σκοράροντας και τα δύο γκολ στην κατά εκείνον μεγαλύτερη στιγμή όχι μόνο της καριέρας, αλλά όλης της ζωής του. Ηταν σε φιλικό με τη ναζιστική Γερμανία. Στο Βερολίνο μπροστά σε 80.000 οπαδούς και τον Αδόλφο Χίτλερ στην εξέδρα, έβαλε τα δύο τέρματα της ανατροπής και νίκης 1-2 των Ισπανών.



Πίσω στην πατρίδα ήταν ο απόλυτος ήρωας, καθώς την κυβέρνηση είχαν αναλάβει οι δικοί του Δημοκρατικοί. Ωστόσο, την αμέσως επόμενη χρονιά θα ξεκινούσε ο εμφύλιος και το 1937 οι στρατιώτες του Φράνκο θα έπαιρναν τη Χώρα των Βάσκων. Πλέον ο Λάνγκαρα ήταν καταζητούμενος και διέφυγε με συμπαίκτες του στο Μεξικό. Εκεί έστησαν την ομάδα Ντεπορτίβο Εουσκάδι και πήραν μέρος στο πρωτάθλημα. Ακολούθησε η Σαν Λορένσο και η επιστροφή για να δοξαστεί στο Μεξικό.



Για τρία χρόνια (1943-'46) έβαλε 105 γκολ σε 80 αγώνες με τη Ρεάλ Εσπάνια και έγινε ο πρώτος στην ιστορία που βγήκε πρώτος σκόρερ σε τρία διαφορετικά πρωταθλήματα (σ.σ.: τον ακολούθησαν Ντι Στέφανο, Ρομάριο, Φαν Νίστελροϊ). Το 1946 ενημερώθηκε ότι μπορούσε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα. Φόρεσε για τελευταία φορά τη φανέλα της αγαπημένης του Οβιέδο, έβαλε 23 γκολ και σταμάτησε την μπάλα στα 34 του. Ο Ισίδρο Λάνγκαρα με όλα τα παραπάνω κατάφερε να θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Ισπανούς επιθετικούς όλων των εποχών και ο πιο διάσημος ποδοσφαιριστής που πάλεψε κόντρα στο Φασισμό.
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #7 στις: Σαβ 12 Ιαν 2019 23:05 »
Παράθεση
Όταν ο Βαλντάνο ανέλαβε τη Βαλένθια το 1996 ανακάλυψε ότι στο συμβόλαιο του Ρομάριο υπήρχε ένας όρος που έλεγε ότι μπορούσε να ξενυχτάει μέχρι ό,τι ώρα θέλει! Ένα βράδυ κάποιοι δημοσιογράφοι τον πέτυχαν σ'ένα κλαμπ στις 7 το πρωί. Όταν του υπενθύμισαν ότι την επόμενη μέρα είχε αγώνα τους ρώτησε "Θυμάστε πριν λίγο καιρό που έβαλα 3 γκολ στην Παλμέιρας και όλοι με αποθεώνατε;". Οι δημοσιογράφοι απάντησαν "ναι αλλά τι σχέση έχει αυτό;". Τότε ο Ρομάριο τους είπε: "Εκείνη τη μέρα είχα πάει για ύπνο στις 8 το πρωί."
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #8 στις: Κυρ 20 Ιαν 2019 17:54 »
Παράθεση
Ο τελικός που κρίθηκε από τα γάντια


Η δεκαετία του 1970 ήταν μια αρκετά καλή περίοδος για την Ατλέτικο Μαδρίτης καθώς έφτασε τρεις φορές στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και μια φορά στον τελικό του Πρωταθλητριών. Ο τελικός αυτός είχε αρκετές ιδιαιτερότητες και άφησε μεγάλα τραύματα στους Ισπανούς. Ήταν το 1974 όταν στο Χέιζελ των Βρυξελλών οι Μαδριλένοι συναντούσαν την Μπάγερν. Η σκληροτράχηλη ομάδα των ροχιμπλάνκος που γενικά βαρούσε στο ψαχνό (θυμίζοντας αρκετά την σημερινή του Σιμεόνε) έπρεπε να ξεπεράσει το τελευταίο και δυσκολότερο εμπόδιο, καθώς οι αντίπαλοι είχαν μορφές όπως ο Σεπ Μάιερ, ο Γκερτ Μίλερ, ο Ούλι Χένες και φυσικά ο Φραντς Μπεκενμπάουερ. Το παιχνίδι έληξε μετά από ενενήντα λεπτά ισόπαλο χωρίς σκορ και οι ομάδες πήγαν στην παράταση.



Στο 114′ η Ατλέτι κέρδισε ένα φάουλ σε αρκετά καλή θέση. Ο θρυλικός Λουίς Αραγονές ανέλαβε την εκτέλεση και με ένα υπέροχο χτύπημα άνοιξε το σκορ. Ο 14χρονος τότε Γκάρι Λίνεκερ αν παρακολουθούσε τον αγώνα στο σπίτι του στο Λέστερ θα είχε μια πρώτη επαφή με το κλασσικό του χιλιοειπωμένο ρητό για τους Γερμανούς. Η Ατλέτικο ήθελε μόλις 6 λεπτά για να κρατήσει αυτή την τεράστια νίκη και το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο. Εδώ ξεκινάει ένας αστικός μύθος που δεν επιβεβαιώνεται, αλλά είναι τόσο ωραίος που πρέπει να τον πούμε.

Με δευτερόλεπτα να απομένουν για την λήξη, η Μπάγερν κέρδισε ένα πλάγιο. Ο Κάιζερ το εκτέλεσε και την μπάλα πήρε ο Χανς-Γιοργκ Σβάρτσενμπεκ (ελέγχομαι για την προφορά) που όπως και το όνομά του αποκαλύπτει, δεν ήταν και ο πιο ντελικάτος ποδοσφαιριστής. Οι συμπαίκτες του περίμεναν μια πάσα (ο Μπράιτνερ μονολογούσε «μην σουτάρεις, μην σουτάρεις»), αλλά ο Χανς έπιασε ένα ξερό σουτ, δυνατό μεν αλλά και λόγω απόστασης όχι το καλύτερο δυνατό. Στο τέρμα της Ατλέτικο ήταν ο Μιγκέλ Ρέινα (πατέρας του Πέπε) και όταν ανοίγει το πλάνο και εμφανίζεται κι αυτός, δεν μπορεί να πιάσει το σουτ. Η Μπάγερν ισοφαρίζει το σκορ στην τελευταία φάση του αγώνα. Οι Ισπανοί, σίγουροι για τη νίκη τους, δεν μπορούν να το πιστέψουν. Αυτό που έχει προκύψει ως ιστορία από τον αγώνα είναι ότι ο Ρέινα δεν έπιασε το σουτ για έναν πολύ αστείο λόγο. Με το ματς να θέλει δευτερόλεπτα, είχε βγάλει τα γάντια του για να τα δώσει σε έναν φωτογράφο που βρισκόταν δίπλα στο τέρμα καθώς πίστευε ότι όλα είχαν τελειώσει.



Η ιστορία δεν επιβεβαιώνεται από τον ίδιο και το βίντεο δεν μπορεί να μας βοηθήσει ιδιαίτερα, αλλά είναι τόσο κωμική που αξίζει να αναφερθεί. Την υποστηρίζει άλλωστε ο τότε προπονητής της Ατλέτικο, ο Αργεντινός Χουάν Κάρλος «Τότο» Λορένσο. «Έμενε ένα λεπτό και είχαμε κερδίσει φάουλ, το χτύπησε ο Γκάρατε και η μπάλα πήγε στα χέρια του Μάιερ. Την σούταρε με δύναμη και ο «Κάτσο» Χερέδια την έδιωξε μακριά. Βγήκε πλάγιο, το χτύπησε ο Μπεκενμπάουερ και την έδωσε στον Σβάρτσενμπεκ, έναν άγαρμπο αμυντικό. Όπως ήταν άσχετος, δεν ήξερε τι να κάνει με την μπάλα και την σούταρε προς το τέρμα. Ξέρετε τι έκανε ο Ρέινα; Έδινε τα γάντια του σε έναν φωτογράφο της Μάρκα. Μπήκε γκολ. Ο Βιθέντε Καλντερόν ήθελε να μας σκοτώσει στα αποδυτήρια.» Ο Ρέινα αρνείται την ιστορία και λέει ότι απλά είχε πολλά σώματα μπροστά του και κακή οπτική και φαίνεται αρκετά πιθανό.

Για κακή τύχη της Ατλέτικο δεν υπήρχαν πέναλτι και το ματς θα επαναλαμβανόταν. Η ΟΥΕΦΑ που δοκίμαζε λύσεις για την περίπτωση της ισοπαλίας, αποφάσισε να το ορίσει δύο μέρες αργότερα και οι Ισπανοί κουρασμένοι τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά από το φιάσκο του… μπάζερ μπίτερ, υπέκυψαν στην ανωτερότητα των Γερμανών. Ο Ρέινα έπαιξε βασικός και πάλι και δέχτηκε τέσσερα γκολ. Άγνωστο αν τελικά τα πράγματα έγιναν έτσι ή απλά οι Γερμανοί ήταν… Γερμανοί και γι’ αυτό ισοφάρισαν. Ο αστικός μύθος πάντως συνεχίζει λέγοντας ότι ο γιος Πέπε Ρέινα το έχει συνήθειο να απομακρύνει τους φωτογράφους από την εστία. Ήταν η φορά που η Ατλέτικο έφτασε πιο κοντά από ποτέ στην κούπα μέχρι τον πρόσφατο τελικό με τη Ρεάλ.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #9 στις: Σαβ 26 Ιαν 2019 15:25 »
Παράθεση
Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πικέ
Στο βιβλίο του «Ολυμπιακό Σαμποτάζ» ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν γράφει, αναφερόμενος στους Καταλανούς ηγέτες: «Ο αρχηγός είναι ένας αναγκαίος παραλογισμός στην πολιτική αγορά που κινητοποιεί ερωτευμένους φαντασιόπληκτους». Ο Μανόλο ως γνήσιο τέκνο της πόλης της Βαρκελώνης και φανατικός οπαδός της Μπαρσελόνα, ήξερε πάρα πολύ καλά την ψυχολογία της Καταλωνίας, της Βαρκελώνης και της Μπάρσα. Μια κοινωνία και ένας σύλλογος που έψαχνε πάντα έναν ηγέτη να συσπειρωθεί γύρω του. Από την εποχή του Θέσαρ, του Κουμπάλα, του Κρόυφ, του Μαραντόνα και τελευταία του Μέσι, η νοοτροπία του Καταλανού, στα σπορ και έξω από αυτά, είναι ότι χρειάζεται όχι μόνο ένα κίνητρο ή στόχο, αλλά και ένα πρόσωπο να το εκφράσει και να συσπειρώσει τους άλλους γύρω του.



Στα Βόρεια σύνορα της Καταλωνίας, εκεί στο τριεθνές με τη Γαλλία και τη Βασκωνία στα βουνά, υπάρχει το μοναδικό κράτος που έχει επίσημη γλώσσα τα Καταλανικά. Η Ανδόρα κρυμμένη στα Πυρηναία μπορεί να είναι ανεξάρτητο κράτος, όμως η ζωή της είναι αρκετά πιο συνδεδεμένη με την Ισπανία και κυρίως την Καταλωνία, απ’ότι με τη Γαλλία. Ο ποδοσφαιρικός της σύλλογος αγωνίζεται στις ισπανικές κατηγορίες και από το 1942 που ιδρύθηκε φοράει τα χρώματα της σημαίας της χώρας: κίτρινο, κόκκινο και μπλε. Το γήπεδο της βρίσκεται στην πρωτεύουσα Ανδόρα λα Βέλια (η παλιά είναι αυτό) και μοιάζει με υπέροχο επαρχιακό γήπεδο χωμένο στα βουνά, με μια προκάτ κερκίδα των 500 θέσεων.

Δε μιλάμε για κάποιο μεγαθήριο που χάθηκε στις σελίδες της ιστορίας. Το πιο ψηλά που έχει φτάσει ποτέ είναι στην τρίτη κατηγορία, τερθέρα διβισιόν τότε, ενώ συνήθως παίζει στις τοπικές καταλανικές κατηγορίες. Και λογικό θα μου πείτε, αφού εκεί ο κόσμος ασχολείται με το σκι, το μπάσκετ, τα αφορολόγητα ψώνια και τις τράπεζες. Όχι ακριβώς ποδοσφαιρικό σκηνικό. Ώσπου το 1994 συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Η μικρούλα Ανδόρα στο κύπελλο Καταλωνίας πέταξε εκτός στα ημιτελικά την Μπάρσα του προπονητή Κρόιφ, του Στόιτσκοφ, του Ρομάριο (εντάξει, δεν έπαιζαν αυτοί, αλλά μη χαλάμε την ιστορία). Στον τελικό κέρδισε την Εσπανιόλ με 4-2 στα πέναλτι και κατέκτησε το μοναδικό της τίτλο. Μετά επέστρεψε στα κυβικά της και σταδιακά έπεσε στην αφάνεια και τα τελευταία δύο χρόνια σχεδόν στη διάλυση.



Είναι λίγο κωμικό να λέμε ότι σε ένα κράτος (μέχρι πρόσφατα) φορολογικό παράδεισο, ο ποδοσφαιρικός του σύλλογος μπορούσε να διαλυθεί για χρέος €200.000, όμως η κατάσταση ήταν αυτή. Ο προπονητής είχε μείνει με 10 μόλις παίχτες και κανέναν άλλον στο τεχνικό τιμ, καθώς όλοι οι υπόλοιποι είχαν μείνει απλήρωτοι τόσο καιρό που δεν πήγαιναν πια στις προπονήσεις. Εκεί λοιπόν που χανόντουσαν η σωτηρία ήρθε από την ‘Κόσμος’. Η εταιρία του Ζεράρ Πικέ έκανε προσφορά στο Υπουργείο Αθλητισμού της Ανδόρας και μετά από την ολοκλήρωση της γραφειοκρατίας πήρε το πλειοψηφικό πακέτο του συλλόγου. Η υπουργός, Όλγα Ζελαμπέρτ, δήλωσε, «Εδώ ο κόσμος είναι κατά 70-80% οπαδοί της Μπαρσελόνα και η άφιξη του Ζεράρ Πικέ του δίνει μεγάλη χαρά και αισιοδοξία».

Ο Πρεσιδέντε φουτούρο της Μπαρσελόνα επεκτείνει τις δραστηριότητες της ‘Κόσμος’ που πλέον ασχολείται με 5 διαφορετικούς τομείς: Το ποδόσφαιρο με την Ανδόρα, το τένις με την ανάληψη της διοργάνωσης του Ντέιβις Καπ, τα ηλεκτρονικά σπορ σε συνεργασία με μια θυγατρική της Κονάμι, τα μίντια μέσω της πλατφόρμας «The Players Tribune» και την εστίαση με 4 διαφορετικά εστιατόρια (και σε αυτό στη Μαδρίτη να έχει συνέταιρο τον Σέρχιο Ράμος). Ο Πικέ είναι από τους ποδοσφαιριστές που διαχειρίζονται με τον καλύτερο τρόπο τα χρήματα που βγάζουν απ’ το ποδόσφαιρο και επεκτείνεται επιχειρηματικά σε πολλούς τομείς με επιτυχία. Παράλληλα εκπαιδεύεται στα καλύτερα πανεπιστήμια για να μπορεί να διαχειρίζεται την περιουσία του και τις επιχειρήσεις του ο ίδιος. Είναι χαρακτηριστικό το πώς χτίζει τόσα χρόνια τη ζωή του τόσο στο επιχειρηματικό κομμάτι, όσο και στο πως φτιάχνει το προφίλ του μελλοντικού προέδρου της Μπαρσελόνα.



Αγοράζοντας την Ανδόρα άλλαξε άμεσα πάρα πολλά στο αγωνιστικό κομμάτι. Έκανε 10 μεταγραφές και έφερε στον πάγκο τον φίλο του και παλιό παίχτη της Μπάρσα, Γκάμπρι. Μαζί του στο προπονητικό τιμ θα είναι ο επίσης παλιός μπλαουγράνα, Ζουρκέρα. Ο Ζουρκέρα δήλωσε ότι πέρα από το γεγονός ότι ο Πικέ είναι φίλος του, τον έπεισε το ίδιο το πρότζεκτ αφού αυτοί που θα το τρέξουν δείχνουν πραγματικά να ενδιαφέρονται. Με την τοποθέτηση του Γκάμπρι στον πάγκο, που είχε εκπαιδευτεί στη Μασία ως παίχτης και μετά έπαιξε και στον Άγιαξ, όπου ξεκίνησε και προπονητικά, γίνονται ξεκάθαρες οι αγωνιστικές προθέσεις της ‘Κόσμος’. Αυτός ο σύνδεσμος Μπαρσάγιαξ, που λένε και εδώ, βασίζεται στις βάσεις και τις ιδέες που έφερε ο Κρόυφ στη Βαρκελώνη και συνεχίζει να επεκτείνεται. Και αν η Μπάρσα έχει αφήσει αρκετά πίσω της αυτή τη νοοτροπία, οι προθέσεις του πρεσιδέντε φουτούρο είναι ενδεικτικές μέσω αυτού του πρότζεκτ.

Στο διοικητικό κομμάτι πάντως προτίμησε να υπάρχει μια συνέχεια. Παρόλο που ο Πικέ θα είναι ο πρόεδρος, ή τέλος πάντων κάποιος της ‘Κόσμος’, καθότι δεν είναι τόσο ξεκάθαρο ακόμα αυτό, ο παλιός πρόεδρος Αλμπέρτ Φερέ παραμένει στο Δ.Σ. Προφανώς εκτιμήθηκε το γεγονός ότι στη θητεία του μείωσε το χρέος και κυρίως αύξησε τα μέλη του συλλόγου από 12 (δώδεκα ολογράφως) σε 280. Το μεγαλύτερο από τα πολλά σχέδια που έχει η ‘Κόσμος’ για το σύλλογο είναι η κατασκευή ιδιόκτητου γηπέδου. Αυτό θα είναι πραγματικά δύσκολο και δαπανηρό δεδομένου του πόσο βράχο έχει η περιοχή. Βέβαια ήδη έχει πείσει νυν (Μέσι) και παλιούς (Φάμπρεγας) συμπαίχτες του να αγοράσουν μετοχές της Ανδόρας.


Αριστερά ο Ισίδρε Γαρίκα, αρχηγός της ομάδας που κέρδισε το κύπελλο Καταλωνίας το 1994. Δεξιά ο μάγειρας του εστιατορίου που σπονσοράρει την ομάδα.

Η εξαγορά του Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Ανδόρα από την εταιρία του Πικέ είναι μια καλά μελετημένη κίνηση του ίδιου. Μπαίνει στο χώρο της ιδιοκτησίας ενός συλλόγου με σκοπό να δώσει στην Καταλωνία άλλο ένα ποδοσφαιρικό σημείο αναφοράς πέρα από την ίδια την πόλη της Βαρκελώνης και εσχάτως τη Ζιρόνα. Και καθώς δεν είναι η πρώτη επιχείρηση που ανοίγει στα Πυρηναία, όπου έχει και σπίτι, δείχνει μ’αυτόν τον τρόπο πως θέλει να κάνει μια βάση επιχειρήσεων εκεί, ενώ η ομάδα θα είναι μια αφορμή να πηγαίνει ο κόσμος προς τα εκεί και για άλλους λόγους, πέρα από το να κάνει σκι και ν’ αγοράσει αφορολόγητα τσιγάρα και ποτά.
sombrero.gr

Παράθεση

Ο Λιονέλ Μέσι και όλοι οι άλλοι

Ήταν τέτοιες ακριβώς μέρες πριν από ένα χρόνο όταν η Μπαρτσελόνα φιλοξενούνταν στην έδρα της Μπέτις. Το Μπενίτο Βιγιαμαρίν ήταν κατάμεστο αλλά αυτό δεν οφειλόταν στην πολύ εμπορική αντίπαλο, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ομάδες της Ισπανίας. Οι οπαδοί της Μπέτις θεωρούνται οι πιο παθιασμένοι στη χώρα και το αποδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία, γεμίζοντας το γήπεδο στα περισσότερα παιχνίδια της ομάδας τους, ανεξαρτήτως φόρμας ή αντιπάλου.

Για σχεδόν μια ώρα αγώνα οι γηπεδούχοι όχι μόνο κρατούσαν τους αντιπάλους τους στο μηδέν αλλά απειλούσαν αρκετές φορές και την εστία του τερ Στέγκεν. Κάπου εκεί όμως, ο αρχηγός των φιλοξενούμενων ανέλαβε δράση και οι Καταλανοί έφυγαν τελικά από την Ανδαλουσία με το εντυπωσιακό 0-5. Ο Λιονέλ Μέσσι σκόραρε δυο φορές, έδωσε μια ασίστ στον Σουάρες και ολοκλήρωσε το ματς με 12 πετυχημένες ντρίπλες. Οι υπόλοιποι παίκτες της Μπαρτσελόνα είχαν 11. Όλη η ομάδα της Μπέτις είχε 8!

Σαν να μην έφταναν αυτά, λίγο πριν το τέλος του αγώνα παρέλαβε τη μπάλα στο ύψος της μεγάλης περιοχής της ομάδας του, με πλάτη προς την αντίπαλη εστία. Μέσα στα επόμενα 5″, είχε γυρίσει μέτωπο στην αντίπαλη περιοχή και ξεκινούσε νέα επίθεση, έχοντας προηγουμένως απελευθερωθεί από τρεις αμυντικούς της Μπέτις, ντριπλάροντας τους σε πολύ μικρό χώρο. Στην τελευταία του προσπέραση, που έτυχε να είναι μια κλασική ποδιά, οι εσωτερικές άμυνες του οργανισμού των οπαδών στις κερκίδες (αυτές που στο γήπεδο σε κάθε στιγμή σου υπενθυμίζουν ότι πάνω απ’όλα είναι το καλό της ομάδας σου), κατέρρευσαν πανηγυρικά και το ασυναίσθητο “ωωω” του αρχικού εντυπωσιασμού μετατράπηκε σε χειροκρότημα αποθέωσης, σε μια από εκείνες τις άβολες στιγμές που το οπαδικό μυαλό φωνάζει μέσα σου “δεν πρέπει να σου αρέσει αυτό που βλέπεις”, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

&feature=player_embedded

Μετά το τέλος του αγώνα μια ρεπόρτερ από κάποιο τοπικό κανάλι έπαιρνε συνεντεύξεις από τους οπαδούς της Μπέτις κατά την αποχώρηση τους. Μπροστά από την κάμερα πέρασαν αρκετοί άνθρωποι κάθε ηλικίας, όλοι με την ίδια απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους. Η ομάδα τους είχε μόλις διασυρθεί μέσα στο σπίτι της. Κάπου εκεί ανάμεσα στις δηλώσεις τους όμως, ένα αμήχανο χαμόγελο έσκαγε για λίγο στα πρόσωπα τους και συνήθως συνοδευόταν από μια παραλλαγή της ατάκας: “…αλλά αυτοί είχαν τον Μέσσι, τι μπορείς να κάνεις γι’αυτό; Ο Μέσσι είναι ο Μέσσι”.

Λίγο αργότερα σε κάποιο άλλο σημείο του γηπέδου οι δημοσιογράφοι κατέγραφαν τις δηλώσεις των παικτών της Μπέτις. Ο 31χρονος τερματοφύλακας Αντόνιο Αντάν, που έχει περάσει τη μισή ζωή του στη Ρεάλ Μαδρίτης, σχολίαζε: “Σου φαίνεται πως απλά περπατάει και ξαφνικά παίρνει 4 φορές τη μπάλα, δίνει 2 ασίστ και βάζει 2 γκολ! Είναι απλά ο Μέσσι και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον συγχαρούμε γιατί κάνει το άθλημα ομορφότερο”. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο 37χρονος αρχηγός της Μπέτις, Χοακίν, που έχει παίξει αντιμέτωπος με τους περισσότερους θρύλους της προηγούμενης γενιάς, έψαχνε τα κατάλληλα λόγια και δεν τα έβρισκε: “Όταν παίζεις αντίπαλος με τον Μέσσι που… * ξεκινάει να γελάει *… που, που… βασικά δεν ξέρω τι άλλο να πω γι’αυτόν πλέον…”



Η παράσταση του Αργεντινού στο Μπενίτο Βιγιαμαρίν δεν ήταν φυσικά η μόνη που έδωσε πέρσι. Τους επόμενους μήνες ο Μέσσι συνέχισε στο ίδιο μοτίβο, οδηγώντας σχεδόν μόνος του τη Μπαρτσελόνα σε ένα εντυπωσιακά ξεκούραστο νταμπλ (οι μπλαουγκράνα τέλειωσαν τη σεζόν με μια μόνο ήττα στο πρωτάθλημα, κι αυτή σε αγώνα στον οποίο – συμπτωματικά – ο Μέσσι δεν έπαιζε), που στιγματίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την τραγική ευρωπαϊκή βραδιά στο Ολίμπικο, απέναντι στη Ρόμα.

Σε ατομικό επίπεδο πάντως, ο ‘Πούλγκα’ έκανε μια ονειρική χρονιά, όντας πρώτος σκόρερ και πρώτος σε ασίστ στην Ισπανία, πρώτος σκόρερ και μέσα στους πρώτους σε ασίστ, ντρίπλες και κάθετες πάσες στην Ευρώπη, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά την σοκαριστική διαπίστωση ότι σκοράρει περισσότερο από τους καλύτερους επιθετικούς του κόσμου και ταυτόχρονα ντριπλάρει περισσότερο από τα καλύτερα εξτρέμ και δημιουργεί περισσότερο από τους καλύτερους μέσους! “Kέρδισε το πρωτάθλημα και το κύπελλο, βγήκε πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη, μοίρασε αμέτρητες ασίστ και με κάποιο τρόπο συνεχίζει να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του. Ξεκίνησε από τα πλάγια και τώρα παίζει στο κέντρο. Αν αυτός δεν αξίζει τη Χρυσή Μπάλα, τότε μάλλον εγώ δεν ξέρω τίποτα από το ποδόσφαιρο” δήλωσε πριν λίγες μέρες για τον Αργεντινό ο Φιλίπε Λουίς της Ατλέτικο, που εκτός από μακροχρόνιος αντίπαλος του στην Πριμέρα είναι και Βραζιλιάνος.



Η απογοητευτική παρουσία του στο Μουντιάλ της Ρωσίας, η αποχώρηση του Αντρές Ινιέστα και το γεγονός ότι έχει πλέον πατήσει στα 32, πιθανόν να προκάλεσαν ανησυχία στους οπαδούς των Καταλανών το καλοκαίρι αλλά η διάψευση των όποιων φόβων ήταν υπόθεση λίγων αγώνων. Ο Μέσσι ξεκίνησε τη φετινή σεζόν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο τελείωσε την προηγούμενη, δηλαδή με το γκάζι πατημένο τέρμα.

Πέντε σχεδόν μήνες μετά την πρώτη σέντρα της χρονιάς, ο Αργεντινός όχι απλά δεν δείχνει σημάδια πτώσης αλλά σπάει τα κοντέρ, ξεπερνώντας ακόμα και τις επιδόσεις που είχε στα ‘καλύτερα’ χρόνια της καριέρας του, τότε που έπαιζε πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή!



Πρώτος σκόρερ και πρώτος σε ασίστ και στο πρωτάθλημα και στην Ευρώπη, 2oς σκόρερ στο Τσάμπιονς Λιγκ (έχοντας παίξει μόνο 3 ματς σαν βασικός) και, κλασικά, στις πρώτες θέσεις και στις ντρίπλες και στις κάθετες πάσες στα 5 μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Κι όλα αυτά ενώ έχει λείψει για 3 εβδομάδες μέσα στο φθινόπωρο, λόγω τραυματισμού! Το μέγεθος της κυριαρχίας του στο ισπανικό ποδόσφαιρο είναι τέτοιο, που με το γκολ που πέτυχε την Κυριακή απέναντι στη Λεγανές έφτασε τα 22 παίζοντας ως αλλαγή, ένας ακόμα αριθμός-ρεκόρ για την Πριμέρα και μάλιστα από έναν παίκτη που βρίσκεται στον πάγκο ελάχιστες φορές.

Εβδομάδα με την εβδομάδα και αγώνα με τον αγώνα ο Λιονέλ Μέσσι συνεχίζει να αποδίδει σταθερά σε ένα εντυπωσιακό επίπεδο που συναντάει κανείς μόνο στο ποδόσφαιρο αλάνας ή στο Football Manager. Στα 24 παιχνίδια που έχει παίξει φέτος ο Αργεντινός δεν έχει συμμετοχή σε κάποιο γκολ της ομάδας του (σκοράρισμα ή ασίστ δηλαδή) μόνο σε τρία! Και στο ένα εξ αυτών έπαιξε μόνο 27 λεπτά. Όπως έλεγε παλιότερα ο Μαστσεράνο: “Παρ’όλο που μπορεί να μην είναι άνθρωπος, είναι καλό το ότι αυτός ακόμα πιστεύει πως είναι”. Μια… άποψη με την οποία συμφωνεί και ο Βιντσένσο Μοντέλα, που πριν τον αντιμετωπίσει πέρσι με τη Σεβίλλη δήλωσε: “Ο Μέσσι είναι εξωγήινος και το μόνο στο οποίο ελπίζω είναι με κάποιο τρόπο να μη βρίσκεται στη Γη αύριο.”


Τίτλος γραφήματος: Ο Μέσσι και όλοι οι άλλοι

Κι αν τα στατιστικά μπορεί να είναι λίγο κουραστικά κάποιες φορές, υπάρχει πάντα ένα άλλο στοιχείο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης: Η αποδοχή των αντιπάλων και των ανθρώπων του ποδοσφαίρου. Στα 32 του ο Μέσσι συνεχίζει να μετατρέπει σε μικρά παιδιά ακόμα και θρύλους του παιχνιδιού που τον απολαμβάνουν από την τηλεόραση. Και όχι, δεν αναφερόμαστε στον Νο1 γκρούπι του, τον Γκάρι Λίνεκερ. “Αν ήταν εφικτό, θα πλήρωνα για να μπορέσω απλά να κάνω μια προπόνηση μαζί του” δήλωσε πριν λίγους μήνες ο Αλεσσάντρο ντελ Πιέρο.

“Ο πατέρας μου, μου έλεγε πάντα ότι ο Πελέ είναι ο καλύτερος όλων. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι στο κινητό μου υπάρχει μόνο μια σέλφι κι αυτή είναι με τον Μέσσι” σχολίασε πρόσφατα ο Γιούργκεν Κλοπ. “Στα δικά μου μάτια είναι ο καλύτερος όλων των εποχών” πρόσθεσε ο Γουέιν Ρούνει το καλοκαίρι ενώ ένας άλλος σπουδαίος πρώην συμπαίκτης του, ο Πολ Σκόουλς δήλωσε τον Οκτώβριο: “Ο Μέσσι είναι ο καλύτερος που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Έχει τα πάντα. Οι πάσες του είναι απλά απίστευτες.”

“Αν ποτέ ερχόταν στη Ρόμα, όχι απλά θα του έδινα το 10 μου αλλά θα του το πήγαινα προσωπικά στο αεροδρόμιο” είχε απαντήσει σε σχετική ερώτηση η ‘σημαία’ της Ρόμα, Φραντσέσκο Τόττι, ενώ μια άλλη ‘σημαία’, ο Τσάβι Πριέτο της Ρεάλ Σοσιεδάδ, αποκάλυψε λίγο μετά την απόσυρση του ότι έχει αγοράσει εισιτήριο για ένα clasico στο Μπερναμπέου, μόνο και μόνο για να απολαύσει μια φορά από τις κερκίδες το 10αρι της Μπαρτσελόνα: “Δεν τον είχα δει ποτέ από την κερκίδα. Μέσα στο γήπεδο σε εντυπωσιάζει κάθε φορά που ακουμπάει τη μπάλα. Αλλά όταν είσαι στις κερκίδες μπορείς να τον παρακολουθήσεις καλύτερα γιατί βλέπεις όλες τις κινήσεις του. Όταν είναι στη μέρα του νιώθεις άσχημα όταν πλησιάζει το τελευταίο σφύριγμα. Θα μπορούσα να τον χαζεύω όλη τη μέρα.”

&feature=player_embedded

Σήμερα το βράδυ η Μπαρτσελόνα επιστρέφει στην Ανδαλουσία, εκεί που ένα χρόνο πριν οι οπαδοί της Μπέτις υποκλινόταν στο ταλέντο του Μέσσι ξεχνώντας για λίγο τη συντριβή της ομάδας τους. Η ομάδα του Ερνέστο Βαλβέρδε αντιμετωπίζει στον πρώτο προημιτελικό του Κυπέλλου τη Σεβίλλη, χωρίς όμως τον αρχηγό της που έμεινε στη Βαρκελώνη για να ξεκουραστεί. Μια είδηση που σίγουρα χαροποίησε αρκετούς στη Σεβίλλη, την ομάδα απέναντι στην οποία ο Αργεντινός έχει πετύχει τα περισσότερα γκολ του (ακολουθούν η Ατλέτικο, η Ρεάλ και η Αθλέτικ Μπιλμπάο).

Κανένας δεν γνωρίζει για πόσα χρόνια ακόμα ο Λιονέλ Μέσσι θα τρέχει περπατάει στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Η λογική λέει ότι δεν θα είναι πολλά. Το αποτύπωμα του όμως είναι σίγουρο πως θα μείνει στο παιχνίδι για πάντα. Όπως λέει και ο συγγραφέας Ερνάν Κασκιάρι, στον επίλογο του υπέροχου ποιήματος που του αφιέρωσε πριν λίγα χρόνια: “Όταν έρθει η Μέρα της Κρίσης, όλοι οι άνθρωποι που έζησαν θα μαζευτούν, θα κάνουν ένα κύκλο και θα μιλήσουν για ποδόσφαιρο. Κι ένας θα πει: ‘Σπούδαζα στο Άμστερνταμ το 1973’. Ένας άλλος θα απαντήσει: ‘Εγώ ήμουν έφηβος στη Νάπολη το 1987’. Ένας μεγαλύτερος θα προσθέσει: ‘Εγώ άκουσα τη σιωπή στο Μαρακανά το 1950’. Μέχρι το πρωί όλοι θα διηγούνται με περηφάνια τις ποδοσφαιρικές αναμνήσεις τους. Κι όταν δεν θα έχει μείνει πια κανείς για να μιλήσει, θα σηκωθώ όρθιος και θα πω ψιθυριστά: ‘Έζησα στη Βαρκελώνη την εποχή του Λιονέλ Μέσσι’. Και μετά θα ακολουθήσει σιωπή…”

&feature=player_embedded
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #10 στις: Δευ 04 Φεβ 2019 23:13 »
Το ντέρμπι που δεν θα ‘πρεπε να υπάρχει


Τα τοπικά ντέρμπι είναι παιχνίδια που χωρίζουν πόλεις στα δύο, ματς για τα οποία ζουν οι κάτοικοι κάθε πόλης. Ποιος θα κρεμάσει περήφανα τη σημαία έξω, ποιος θα πάει στη δουλειά με κατεβασμένο το κεφάλι, ποιος θα κάνει πλάκα το επόμενο πρωί. Κι οι ομάδες από την ίδια πόλη αρκετά συχνά προέρχονται από σάρκα μία. Μίλαν και Ίντερ, Έβερτον και Λίβερπουλ, άνθρωποι που έφυγαν για να δημιουργήσουν νέους συλλόγους και τελικά να χωρίσουν πόλεις. Αλλά και πιο πρόσφατα, με ομάδες που συνεχίζουν, αλλά οι οπαδοί τους δεν τις αναγνωρίζουν. Τα παραδείγματα της Κέρκυρας ή και της Στεάουα. Πέρα από όλα αυτά όμως, υπάρχει και μια πολύ περίεργη ιστορία εκεί στα βορειοδυτικά της Ισπανίας, στη Σαλαμάνκα. Η ιστορία μιας ενωμένης για 90 χρόνια πόλης που ξαφνικά χώρισε.

Αν και μεγάλη φοιτητομάνα πόλη, η Σαλαμάνκα δεν είναι τόσο γνωστή ποδοσφαιρικά. Με καλύτερη θέση την 7η και μόλις 12 σεζόν στην Πριμέρα, η τοπική Ουνιόν Ντεπορτίβο Σαλαμάνκα δεν είχε τόσο μεγάλη ιστορία. Ήταν όμως για πολλούς η αγαπημένη ομάδα και το Εστάδιο Ελμάντικο ένα δεύτερο σπίτι. To 1997-98 είδαν με περηφάνια την ασπρόμαυρη ομάδα τους να ονομάζεται «φονέας των γιγάντων» από τους δημοσιογράφους. Με ηγέτη τον Παουλέτα των 15 γκολ, στο Ελμάντικο υπέκυψαν τόσο η πρωταθλήτρια Μπαρσελόνα του Ριβάλντο σε ένα ένα φοβερό ματς που έληξε με 4-3 (η Σαλαμάνκα κέρδισε και 1-4 στο Καμπ Νου), όσο και η Ατλέτικο Μαδρίτης του πρώτου σκόρερ Κριστιάν Βιέρι σε ένα απίστευτο ματς, όπου ο Ιταλός σκόραρε τέσσερις φορές κι όμως η Σαλαμάνκα με ηγέτη τον Ποπέσκου κέρδισε με 5-4. Λίγες εβδομάδες αργότερα διέλυσε και τη Βαλένθια με 6-0. Αυτή ήταν και η τελευταία καλή χρονιά της ομάδας, καθώς το 1999 υποβιβάστηκε.


Η Ατλέτικο των Μολίνα, Κίκο, Βιέρι και Πάντιτς απέναντι στη Σαλαμάνκα

Από το 2000 και μετά η Σαλαμάνκα παρέμεινε στη Σεγούντα μέχρι και τον υποβιβασμό στη 3η κατηγορία. Τα οικονομικά προβλήματα ήδη είχαν ξεκινήσει και τελικά το 2013 η Σαλαμάνκα κήρυξε πτώχευση, οι οφειλέτες δεν δέχθηκαν κάποιον συμβιβασμό και ο σύλλογος διαλύθηκε. Ούτε αλλαγές ονομάτων, ούτε υποβιβασμοί σε χαμηλότερες κατηγορίες, ούτε τίποτα. Τέλος. Λουκέτο. Έτσι απλά. Με 23 εκατομμύρια Ευρώ χρέη στην πλάτη του συλλόγου δε βρέθηκε λύση και μέχρι και το γήπεδο βγήκε στο σφυρί. 90 χρόνια μετά την ίδρυσή της το 1923, η Σαλαμάνκα διαλύθηκε βυθίζοντας στη θλίψη μια πόλη περίπου 150.000 κατοίκων.

Όπως είναι φυσικό σε αυτές τις περιπτώσεις, ο κόσμος δεν μπορεί να μείνει χωρίς μπάλα, δεν μπορεί να μείνει χωρίς ομάδα. Μόνο που στη Σαλαμάνκα έγινε ένα μπάχαλο. Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Το 2013 με την Ουνιόν να καταρρέει, δημιουργήθηκε μια οργάνωση λαϊκής βάσης (σαν αυτές που έχουμε δει και στην Ελλάδα σε ΑΕΚ, Άρη, ΠΑΟ) ώστε να λυθούν τα προβλήματα και να βρεθούν τα χρήματα. Όταν αυτό δεν έγινε κι η εταιρεία διαλύθηκε, αποφασίστηκε να ιδρύσουν έναν σύλλογο στα πλαίσια της AFC Wimbledon ή της FC United of Manchester, με τη διαφορά όμως ότι δεν επρόκειτο για «αντι-σύλλογο» καθώς η Σαλαμάνκα δεν υπήρχε πια. Έτσι ιδρύθηκαν οι Ουνιονίστας (σε ελεύθερη μετάφραση Ενωσίτες) με μέλη που είχαν όλα δικαίωμα μιας ψήφου για εκλογή προέδρου. Ο σύλλογος ξεκίνησε από την τοπική ΣΤ’ κατηγορία και με δυο ανόδους έφτασε πέρσι στη Δ’ εθνική της Ισπανίας, χωρίς όμως να κερδίσει την άνοδο.


Αριστερά το σήμα των Ουνιονίστας, δεξιά της Σαλμαντίνο

Παράλληλα με τους Ουνιονίστας όμως υπήρχε και μια δεύτερη ομάδα. Η Σαλμαντίνο ιδρύθηκε το 1943 ως θυγατρική της Σαλαμάνκα και αργότερα έγινε επίσημα η 2η ομάδα της καθώς οι αναπληρωματικοί αγωνίζονταν με αυτή. Το 1997 μετονομάστηκε σε Ουνιόν Σαλαμάνκα Β’ και συνέχισε να υπάρχει μέχρι και το 2013 ως η δεύτερη ομάδα του συλλόγου, όταν κι η Ουνιόν Σαλαμάνκα διαλύθηκε. Τότε, οι άνθρωποί της αποφάσισαν να την ονομάσουν ξανά σε Σαλμαντίνο (μια που δεν είχαν δικαιώματα για το όνομα της Σαλαμάνκα), απέκτησαν όμως τα δικαιώματα των Ακαδημιών και ως φυσική συνέχεια της «αναπληρωματικής» ομάδας συνέχισαν στη Γ’ εθνική όπου και βρισκόταν. Πολύς κόσμος άρχισε να στηρίζει την ομάδα, καθώς ήταν γι’ αυτούς η φυσική συνέχεια της Σαλαμάνκα με τα παιδιά από τις Ακαδημίες. Μετά από δύο σεζόν όμως, η ισπανική Ομοσπονδία αποφάσισε ότι τελικά η Σαλμαντίνο πρέπει να θεωρείται νέα ομάδα και ότι λανθασμένα έπαιζε στη Γ’ εθνική, ακύρωσε τη μεταβίβαση των δικαιωμάτων και έτσι την έριξε στον πάτο του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Έτσι λοιπόν, η Σαλμαντίνο ακολούθησε την πορεία των Ουνιονίστας με μια σεζόν διαφορά και από την ΣΤ’ εθνική βρέθηκε φέτος στη Δ’. Πριν λίγους μήνες κατάφερε να αγοράσει τα δικαιώματα για την μπουτίκ και το έμβλημα του συλλόγου, ενώ αγωνίζεται και στο παλιό γήπεδο της Σαλαμάνκα (οι Ουνιονίστας έχουν έδρα 50 μέτρα μακριά, στο βοηθητικό στάδιο). Επόμενος στόχος να πάρει τα δικαιώματα για το όνομα. Την ίδια στιγμή μάχη για διάφορα δικαιώματα δίνουν και οι Ουνιονίστας και μάλιστα κέρδισαν πρόσφατα μια δικαστική απόφαση. Με τη διαφορά όμως ότι οι ίδιοι πιστεύουν ότι κανείς δεν πρέπει να λέει ότι είναι η Σαλαμάνκα και προς το παρόν υποστηρίζουν ότι δεν θα χρησιμοποιήσουν το όνομα και το έμβλημα. Την ίδια στιγμή ο ένας κατηγορεί τον άλλον και μιλούν οι δικηγόροι, ενώ ο κόσμος πιστεύει ότι η δική του ομάδα είναι η «σωστή». Μύλος…


Ναι, δεν είναι αστείο. Κυκλοφορούν και τέτοια ανάμεσα σε οπαδούς των ομάδων.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στη φετινή σεζόν όπου επιτέλους οι δυο ομάδες βρέθηκαν στην ίδια κατηγορία και πριν μερικές μέρες αντίπαλοι για πρώτη φορά. Η Σαλμαντίνο υποδέχτηκε τους Ουνιονίστας. Από το πρωί στους δρόμους υπήρχαν οπαδοί και των δύο ομάδων. Οι γηπεδούχοι της Σαλμαντίνο που λένε ότι η θυγατρική-2η ομάδα της Σαλαμάνκα από το 1943 είναι λογικό να είναι η Σαλαμάνκα και οι οπαδοί των Ουνιονίστας με σύνθημα «Ουνιόν ήταν μόνο μία» που λένε ότι η παλιά ομάδα τελείωσε το 2013 και πλέον δεν μπορεί να υπάρξει ομάδα αντικαταστάτρια, αλλά μια που απλώς να την τιμάει. Κάποιοι από αυτούς δάκρυζαν λέγοντας «θα επισκεφτώ το γήπεδό μου σαν φιλοξενούμενος».


Το πρώτο ντέρμπι στην ιστορία της Σαλαμάνκα, με δυο ομάδες που θέλουν να γίνουν ότι ήταν η παλιά Ουνιόν

Λίγο πριν τον αγώνα οι οπαδοί συναντιούνται απ’ έξω. Επεισόδια δεν γίνονται, αλλά το κλίμα είναι τεταμένο από τους πιτσιρικάδες και των δύο. Χειρονομίες και συνθήματα. Αστυνομική παρουσία. «Η Ουνιόν είμαστε εμείς» φωνάζουν οι οπαδοί της Σαλμαντίνο στους «φιλοξενούμενους» οπαδούς, ανθρώπους που πριν 4 χρόνια είχαν την ίδια αγωνία με αυτούς για τη σωτηρία της Σαλαμάνκα. Που πανηγύριζαν γκολ και νίκες, δάκρυσαν με υποβιβασμούς. Και τώρα ξαφνικά είναι αντίπαλοι σε ένα τοπικό ντέρμπι που όπως έγραψαν κάποιοι Ισπανοί είναι «το ντέρμπι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει» ή όπως έγραψε η Μάρκα, «το ντέρμπι των ορφανών». Στις κάμερες ο καθένας δηλώνει γιατί πιστεύει ότι υποστηρίζει το σωστό σύλλογο.

Στο παλιό σπίτι και των δύο, τα δυο πέταλα γεμίζουν με οπαδούς ντυμένους στα άσπρα και μαύρα να τραγουδούν τον ίδιο ύμνο κι όμως να είναι αντίπαλοι. Το παιχνίδι σκληρό, με φάουλ και αρκετούς καβγάδες μεταξύ των παικτών. Δεν είναι μόνο όλη αυτή η ιστορία, οι δυο ομάδες βρίσκονται στη 1η και 2η θέση του ομίλου τους και υπάρχει και βαθμολογική σημασία. Η Σαλμαντίνο κερδίζει τελικά με 1-0 με γκολ του Μεξικάνου Γκαλβάν. Οι οπαδοί της πανηγυρίζουν με τους παίκτες. Από την άλλη πλευρά οι φιλοξενούμενοι περιμένουν τους δικούς τους παίκτες και κάνουν χέρια όλοι μαζί, φωνάζοντας «αυτό δεν αγοράζεται με χρήματα» (μια που θεωρούν ότι ως ομάδα λαϊκής βάσης διαφέρουν). Σε άλλες περιπτώσεις μπορείς να πεις ποιος έχει δίκιο. Στη συγκεκριμένη όλοι έχουν κάποια βάση στα επιχειρήματά τους. Και κάπως έτσι, η Σαλαμάνκα αποκτά κι επίσημα ένα τοπικό ντέρμπι και δεν θα είναι παράξενο σε μερικά χρόνια να έχουν ξεχάσει όλοι τις στιγμές που υποστήριζαν την ίδια ομάδα, του Στελέα, του Ποπέσκου, του Παουλέτα και του Εντού Αλόνσο. Και εμείς να κάνουμε αφιερώματα για το «ιστορικό» κλάσικο της Σαλαμάνκα.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #11 στις: Πεμ 14 Φεβ 2019 21:12 »
Παράθεση
Το Πάθος στη Φωνή
Ο Οργανισμός Ραδιοφώνων Καταλωνίας διοργανώνει κάθε χρόνο ένα διαγωνισμό για τον καλύτερο σπίκερ των τοπικών ραδιοσταθμών. Οι συμμετοχές αποστέλλονται από τους ίδιους τους ραδιοσταθμούς στον Οργανισμό και μια κριτική επιτροπή ακούει τις περιγραφές και επιλέγει το νικητή. Στο διαγωνισμό του 2017, η κριτική επιτροπή μαγεύτηκε από έναν νεαρό σχολιαστή του Ράδιο Ουλότ, τον Πέρε Ρίμπες.

Πηγαίνοντας να παραδώσουν το βραβείο στο νικητή αντίκρισαν ένα εντεκάχρονο παιδί. Επιπλέον, αυτό το παιδί είναι τυφλό! Έχουμε αναφέρει ξανά στο μπλογκ περιπτώσεις τυφλών παιχτών και οπαδών. Περίπτωση όμως τυφλού σπορκάστερ είναι μοναδική. Ο Πέρε Ρίμπες, τυφλός εκ γενετής, διαμένει με την οικογένειά του στο χωριό Ουλότ της Καταλωνίας. Παρόλο που μένει στην Καταλωνία δεν είναι οπαδός, ούτε της Μπαρσελόνα, ούτε της Εσπανιόλ. Η Ανδαλουσιάνικη καταγωγή των γονιών του, μαζί με το γεγονός ότι έβαλε ένα στοίχημα με τον εαυτό του, τον έκανε οπαδό της Μπέτις. «Αρχικά είχα μια συμπάθεια στη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά άκουσα μια μέρα στο ράδιο τον ύμνο της Μπέτις. Είπα ότι αν κερδίσουν τρία συνεχόμενα παιχνίδια θα γίνω οπαδός τους. Το έκαναν και πια είμαι Μπέτικο».



Ο τοπικός όμιλος οπαδών της Μπέτις τον έχει ήδη ανακηρύξει επίτιμο μέλος. Μόλις έμαθαν για τον Πέρε, ο πρόεδρος του συνδέσμου Διέγο Σάντσεθ έβγαλε λαχνούς με τίτλο «Πέρε, σε θέλουμε σπίτι». Συγκέντρωσαν πάνω από €1.000 και έστειλαν τον Πέρε στο Μπενίτο Βιγιαμαρίν. Το ματς ήταν κόντρα στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. «Δε με ενθουσίασε τόσο να πάω στο γήπεδο για τη νίκη, όσο για να μπορέσω να τραγουδήσω ακαπέλα επιτέλους τον ύμνο που είχα ακούσει τόσες φορές στο ράδιο».

&feature=player_embedded
Η επίσκεψη του Πέρε στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας, ένα συγκινητικό βίντεο

Ένα παιδί που αρχικά στις αλάνες του χωριού έπιανε τη μπάλα με τα χέρια, μέχρι να του δείξουν οι φίλοι του ότι δεν είναι ακριβώς έτσι το άθλημα, κέρδιζε το βραβείο καλύτερου σπορκάστερ. Η σχέση του Πέρε με το μέσο δεν είναι ανεξήγητη. Ως τυφλός ήταν το αγαπημένο του μέσο. Άκουγε με τις ώρες ραδιόφωνο, κυρίως αθλητικά μαγκαζίνο και μεταδόσεις. «Αρχικά πίστευα ότι είναι τρομακτικά πολύπλοκο να μεταδίδεις όλη αυτήν την ευφορία. Όμως μου έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθώ ώστε να λύσω το αίνιγμα αυτό, με λίγη τύχη».



Την προηγούμενη σεζόν η ομάδα του χωριού του, του Ουλότ, ανέβηκε στη Σεγούνδα Β. Όπως όλοι οι κάτοικοι, έτσι και ο Πέρε πήγε στο πρώτο εντός έδρας ματς της ομάδας. Εκεί τον εντόπισε ο Δαβίδ Πλανέλια, τοπικός αθλητικογράφος και του πήρε συνέντευξη. Ο δημοσιογράφος εντυπωσιάστηκε από την ωριμότητα και τη γνώση του παιχνιδιού από τον μικρό. Πήγε σπίτι του να μιλήσει με τους γονείς του για να τον πάρει στο πρόγραμμα. Εκεί ανακάλυψε ότι η μητέρα του Πέρε ήταν καθηγήτρια του και το θέμα έκλεισε σε μερικά λεπτά. Ο Πέρε θα πήγαινε στο τοπικό ραδιόφωνο, στο πλάι του Δαβίδ Πλανέλια ως σχολιαστής στο ραδιοφωνικό αθλητικό μαγκαζίνο.

Μετά από λίγες εκπομπές ο Πλανέλια τον πήρε μαζί του σε περιγραφή αγώνα μαζί του. Ο Πέρε ήταν τόσο καλός σχολιαστής που κράτησαν την κασέτα και την έστειλαν στο ετήσιο διαγωνισμό του Οργανισμού Ραδιοφώνων Καταλωνίας, τον οποίο και τελικά κέρδισε. Όταν τον ρωτάνε πώς το κάνει όλο αυτό, απαντά:

«Το να σχολιάσεις ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι δεν σημαίνει μόνο να περιγράψεις το σχηματισμό των δύο ομάδων. Για μένα το κλειδί είναι να ακούς το σπορκάστερ και να αφήνεσαι στο πάθος του και στα σχόλιά του. Πάντα έλεγα ότι αν κάποιος κλείσει τα μάτια και ακούσει ένα ματς από το ράδιο, σίγουρα θα μπορούσε να κάνει πολλά σχόλια για το παιχνίδι, το οποία, ίσως, δε θα τα έκανε με ανοιχτά τα μάτια. Διότι το συναίσθημα σε κατακλύζει».



Και πώς βλέπει ένα γκολ; «Δε χρειάζεται να δω απολύτως τίποτα. Ο σπορκάστερ το περιγράφει άψογα και καταλαβαίνω ακριβώς πως μπήκε». Μετά το βραβείο τον άκουσαν και ραδιοφωνικοί σπίκερ από τα μεγάλα ισπανικά ραδιόφωνα όπως το Ράδιο Καταλούνια, το Καδένα Σερ, το ΡΑΚ. Όλοι εντυπωσιάστηκαν από την ωριμότητα στα σχόλια και τη φοβερά ραδιοφωνική φωνή του. Ο Αντόνιο Ρομέρο του Καδένα Σερ δήλωσε: «Ανεξάρτητα από την αναπηρία του, έχει αρετές που εμείς δε διαθέτουμε. Η μνήμη του σε στατιστικά στοιχεία είναι εκπληκτική. Η φωνή του και η ωριμότητά του είναι τρομακτική για την ηλικία του».

Για το Δαβίδ Πλανέλια τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Το να έχω τον Πέρε στην ομάδα μου είναι ένας τρόπος να ζω κάθε αναμετάδοση ως κάτι τρομακτικά σπουδαίο». Πόσο σπουδαίο; «Ακόμα και αν ήξερα ότι δε θα έχω κανέναν άλλο ακροατή εκτός από αυτόν, ξέρω ότι θα άξιζε τον κόπο να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ για να ζήσει το παιχνίδι με τη φωνή μου».



Ο Πέρε Ρίμπες ονειρεύεται να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα αθλητικογράφου. Προς το παρόν αστειευόμενος λέει ότι όταν τελειώσει τη σχολή θα έχει ήδη 10 χρόνια εμπειρίας στο χώρο. Αν δεν τα καταφέρει θα ασχοληθεί με τη μουσική και το σταντ-απ. Στο τέλος του χρόνου έχει δηλώσει συμμετοχή και για τον μουσικό διαγωνισμό Καταλωνίας, και στο βαθμό που μπορούμε να εμπιστευθούμε τους κατοίκους του Ουλότ, πάει για το ντάμπλ.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.265
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #12 στις: Πεμ 07 Μάρ 2019 20:00 »
Μακράν το πιο θεαματικό Πρωτάθλημα η Πριμέρα. Ανώτερη τεχνικά και από την Πρέμιερ, μπορεί να μην έχει τόσες μεγάλες ομάδες αλλά είναι πιο ελκυστικό από το Αγγλικό.
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #13 στις: Κυρ 10 Μάρ 2019 13:42 »
Μια τέτοια μέρα του 1923 ιδρύθηκε στη Βιγιαρεάλ (μια πόλη με πληθυσμό όσο και η Κομοτηνή), μια ομάδα που την τελευταία 20ετία αποτελεί πρότυπο οργάνωσης για κάθε επαρχιακό σύλλογο.

Το κίτρινο υποβρύχιο που δεν βυθίστηκε


Η ιστορία της πόλης Βιγιαρεάλ (ή Βίλα Ρεάλ στα τοπικά βαλενσιάνικα) είναι λίγο ξενέρωτη. Ιδρύθηκε από το βασιλιά της Αραγονίας το 1274 για καθαρά πρακτικούς λόγους. Να υπάρχει μια πόλη σε στρατηγικό σημείο στον πόλεμο που έκανε εναντίον των Μαυριτανών για να πάρει την ανατολική Ισπανία πίσω. Τίποτα συγκλονιστικό δηλαδή. Η Βιγιαρεάλ πέρασε από διάφορες περιόδους ιστορικά και τελικά μετατράπηκε σε ένα βιομηχανικό κέντρο πορσελάνης και γενικά κεραμικών.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 η πόλη ήταν σχεδόν άγνωστη εκτός Ισπανίας (εκτός αν έψαχνες πλακάκια κουζίνας για το σπίτι σου). Με πληθυσμό σχεδόν όσο η Λαμία ή η Κομοτηνή, η τοπική ομάδα κατάφερε μόλις το 1998 να ανέβει για πρώτη φορά στην Πριμέρα και να μαθευτεί παραέξω. Όταν δε στις 13 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς, πέντε χιλιάδες φίλοι της έκαναν τα κάτι λιγότερο από 300 χιλιόμετρα μέχρι το Καμπ Νου, έζησαν στιγμές που δεν τις περίμεναν. Με πρωταγωνιστή τον Ρουμάνο Κραϊοβεάνου, η κίτρινη λαοθάλασσα στα ψηλά του σταδίου είδε από κοντά ένα ονειρικό 1-3. Την στιγμή που οι Καταλανοί ζητούσαν την απόλυση του φαν Χάαλ, οι υπόλοιποι 45.000 κάτοικοι της Βιγιαρεάλ ήταν στους δρόμους και στα συντριβάνια πανηγυρίζοντας το απίστευτο διπλό.

Τελικά όμως η παρουσία της στην Α’ εθνική ήταν γκεστ-σταρική. Παρ’ ότι έφτασε μέχρι την 11η θέση, έκανε τραγικό 2ο γύρο (κερδίζοντας μόνο τη Βαλένθια στο τοπικό ντέρμπι) και τερμάτισε 18η. Η άδικη μοίρα την έφερε στα μπαράζ με αντίπαλο τη Σεβίλλη. Δυο γκολ του σε εξοργιστικά καλή κατάσταση τότε Βασίλη Τσιάρτα στο Μαδριγάλ, έκαναν τη ρεβάνς στο κατάμεστο Ραμόν Σάντσεθ Πινχουάν τυπική διαδικασία. Πολλοί σκέφτηκαν ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που θα ακούγαμε το όνομα Βιγιαρεάλ. Οι κιτρινομπλέ όμως ανέβηκαν αμέσως, παίρνοντας την τρίτη θέση στην επόμενη Σεγούντα.

Για μια τετραετία η Βιγιαρεάλ έδινε τις μάχες της και κρατιόταν στην κατηγορία σχετικά άνετα. Παράλληλα προσπαθούσε να φτιάξει βάσεις σκεπτόμενη το μέλλον. Κατάφερε και δημιούργησε το 2002 τη Θιουδάδ Ντεπορτίβα ντε Βιγιαρεάλ, ένα καταπληκτικό προπονητικό κέντρο. Οκτώ γήπεδα, το μεγαλύτερο με εξέδρες 5.000 θεατών και προβολείς, σε 70.000 τ.μ.



Μόλις πέρσι ολοκληρώθηκε σε συνεργασία με τον τοπικό δήμο και ένα δεύτερο παρόμοιο κέντρο. Ο πρόεδρος και ιδιοκτήτης της Βιγιαρεάλ Φερνάντο Ρόιγ το παρουσίασε με υπερηφάνεια. Η πόλη Βιγιαρεάλ έχει πλέον ένα γήπεδο ποδοσφαίρου για κάθε 3.000 κατοίκους, μέσος όρος που δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στην Ισπανία. Δώδεκα γήπεδα υπάρχουν διαθέσιμα για τις ακαδημίες του συλλόγου και συνολικά 1.800 παιδιά προπονούνται καθημερινά εκεί. Κρεβάτια για τα παιδιά, υπερσύγχρονα γυμναστήρια, εστιατόριο κ.ο.κ. Ο Ρόιγ δήλωσε ότι το 10% του προϋπολογισμού του συλλόγου πηγαίνει στα τμήματα υποδομής.

Τα πρώτα χρόνια ο Ρόιγ πάντα κοιτούσε προς την Λ. Αμερική. Έφερε παίκτες όπως ο Παλέρμο, ο Αρουαμπαρένα, ο Κάνια και φυσικά ο Μάρκος Σένα. Και μας έκανε να αγαπήσουμε και να ευχαριστούμε για πάντα τη Βιγιαρεάλ, όταν έδωσε δεύτερες ευκαιρίες σε δυο ποδοσφαιριστές που είχαν αρχίσει να φέρουν την ταμπέλα του “αποτυχημένου στην Ευρώπη”. Πρώτα στον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε που έφυγε ως “λίγος” από την Μπαρτσελόνα και μετά στον Ντιέγκο Φορλάν που απέτυχε στο Μάντσεστερ. Με ενορχηστρωτή τον Μανουέλ Πελεγκρίνι, απολαύσαμε μια λάτιν Βιγιαρεάλ. 25 γκολ ο Φορλάν (1ος σκόρερ της Πριμέρα), 15 ο Ρικέλμε και μια μεγαλοπρεπής τρίτη θέση. Ακολούθησαν τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ και το χαμένο πέναλτι του Ρικέλμε και η 2η θέση το 2007-08 με πρωταγωνιστές τους Μάρκος Σένα και Νιχάτ και μια σούπερ άμυνα. Από το 2004 μέχρι και το 2011 η Βιγιαρεάλ δεν τερμάτισε ποτέ κάτω από την 8η θέση και πήρε μια 2η, μια 3η και μια 4η σε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα του κόσμου.


Το μοιραίο πέναλτι του Ρικέλμε

Ο Πελεγκρίνι έφυγε για τη Ρεάλ και η οικονομική κρίση ανάγκασε τον Ρόιγ να χαμηλώσει το μπάτζετ. Οι λατινοαμερικάνοι λιγόστεψαν, το ίδιο και τα μεγάλα συμβόλαια. Η Βιγιαρεάλ ήταν λογικό ότι θα γίνει λιγότερο ανταγωνιστική. Αλλά έπρεπε να γίνουν ένα σωρό πράγματα για να πέσει το 2011-12, μια χρονιά καταραμένη όταν από 4η στο προηγούμενο πρωτάθλημα, τερμάτισε 18η. Αρχικά, το καλοκαίρι δεν έδωσε πολλά χρήματα για μεταγραφές, ενώ πούλησε τον Καθόρλα. Στη συνέχεια, έπεσε στον όμιλο του θανάτου στο Τσάμπιονς Λιγκ με Μπάγερν, Νάπολι και Μάντσεστερ Σίτι. Έχασε πολύτιμες δυνάμεις εκεί, τερματίζοντας χωρίς πόντο. Άλλαξε τρεις προπονητές κι αντιμετώπισε τραυματισμούς τουλάχιστον δέκα παικτών που τις δημιούργησαν πολλά προβλήματα. Και στο τέλος μίλησε και η γκίνια. Η Βιγιαρεάλ έχασε συνολικά 15 βαθμούς από γκολ που δέχτηκε στα τελευταία πέντε λεπτά των αγώνων!

Οι συγκλονιστικές στιγμές του υποβιβασμού

Αποκορύφωμα η τελευταία αγωνιστική με την κεφαλιά του Φαλκάο στο 88′ στο Μαδριγάλ για το 0-1 της Ατλέτικο. Λίγα δευτερόλεπτα μετά ο Ταμούδο σκόραρε στις καθυστερήσεις του Ράγιο Βαγιεκάνο-Γρανάδα για να σωθεί τελικά η ομάδα της Μαδρίτης. Πολλά ειπώθηκαν για εκείνο το ματς, με τους παίκτες της Ράγιο (με πρώτο ποιον άλλον, τον Ντιέγκο Κόστα) να ενημερώνουν αυτούς της Γρανάδα για το γκολ του Φαλκάο και να τους ζητούν να τους αφήσουν να σκοράρουν. Ο Ταμούδο τελικά σκοράρει, Ράγιο και Γρανάδα σώζονται και η Βιγιαρεάλ πέφτει. Παίκτες και κόσμος ξεσπούν σε κλάματα. Ο Φερνάντο Ρόιγ κατεβαίνει δακρυσμένος, σαν χαρακτήρας σε αρχαία ελληνική τραγωδία τα σκαλιά. Μπαίνει στο γήπεδο για να ζητήσει συγγνώμη από τον κόσμο, χειροκροτώντας. Ούτε λαϊκά δικαστήρια, ούτε τίποτα. Ο κόσμος του Μαδριγάλ τον χειροκροτεί πίσω.

Είναι ο ίδιος εκατομμυριούχος πρόεδρος που το 2009 έδωσε δωρεάν διαρκείας σε ανέργους μέλη του συλλόγου. Αυτός που δηλώνει ότι σε μια Λίγκα που οι ομάδες συνολικά έχουν χρέη μερικών δις, η Βιγιαρεάλ δεν χρωστάει σε κανέναν, πορεύεται με βάση τα έσοδά της, την στιγμή που μεγάλες ομάδες της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης αλλά και των Βάσκων έχουν προνομιακή μεταχείριση. Όταν το 2012 η Βιγιαρεάλ είχε συσσωρεύσει ζημίες, ο Ρόιγ δεν σκέφτηκε να ζητήσει βοήθεια από το κράτος, ούτε να τα παρατήσει. Πούλησε το 2,4% από τις μετοχές του σε μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ και κάλυψε το χρέος. Ο σωστός ιδιοκτήτης δεν είναι αυτός που χρεώνει με μεταγραφές αεροδρομίου, αλλά αυτός που στα δύσκολα βρίσκεται εκεί. Ίσως γι’ αυτό πήρε το χειροκρότημα στις 13 Μαΐου του 2012 παρά τον υποβιβασμό.



Κι η Βιγιαρεάλ επέζησε παρά τις πολλές αντιξοότητες. Όπως όταν ανακοίνωσε ότι προπονητής στη Σεγούντα θα ήταν ο “Μανόλο” Πρεσιάδο για να βρεθεί νεκρός λίγες ώρες αργότερα από καρδιακή ανακοπή στο ξενοδοχείο. Τελικά όμως, σαν το 1998, έτσι και το 2012 ανέβηκε αμέσως ξανά στην μεγάλη κατηγορία. Κι όχι απλά ανέβηκε, βγήκε δυο φορές έκτη, μία τέταρτη και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Γιουρόπα Λιγκ.

Στην αρχή της σεζόν 2016-17, μια νέα κρίση χτύπησε. Ο Ρόιγ λίγο πριν το πρώτο ματς έδιωξε τον Μαρθελίνο, επί τρία χρόνια προπονητή της ομάδας. Την τελευταία αγωνιστική, η Βιγιαρεάλ έχασε από τη Χιχόν και η Ράγιο έπεσε (ναι, οι ίδιες ομάδες πρωταγωνίστριες σε ένα θρίλερ, τέσσερα χρόνια μετά). Ο Μαρθελίνο, παιδί της Χιχόν, κατηγορήθηκε από τη Ράγιο ότι δεν χτύπησε το ματς και τα πράγματα έγιναν χειρότερα όταν η γυναίκα του (!) έγραψε “Χιχόν το έργο μας ολοκληρώθηκε, φεύγουμε και σε αφήνουμε στην Α’ εθνική”. Λίγο οι κακές σχέσεις του Μαρθελίνο με τους παίκτες, λίγο το γεγονός ότι ο καλός/χρυσός ο Ρόιγ αλλά θέλει να συμμετέχει στα μεταγραφικά και έτσι η Βιγιαρεάλ έμεινε χωρίς κόουτς την τελευταία στιγμή. Ο σύλλογος περνάει δύσκολες στιγμές, κινδυνεύει με υποβιβασμούς ή πέφτει, αλλά σχεδόν πάντα επιστρέφει και κατακτάει ψηλές θέσεις. Οι αποτυχίες είναι μέσα στη ζωή και το ποδόσφαιρο. Το θέμα είναι να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι σε αυτές.
sombrero.gr

Συνδεδεμένος PAS and stale bread

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 393
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #14 στις: Κυρ 10 Μάρ 2019 15:30 »
Μια τέτοια μέρα του 1923 ιδρύθηκε στη Βιγιαρεάλ...

Θυμάμαι σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ο Λόκο (μάλλον Γυφτόπουλο) πριν 12-14 χρόνια είχε πει ότι είχε πάει στην Ισπανία και είχε παρακολουθήσει την δουλειά που γίνεται στις εγκαταστάσεις που προπονούνται οι μεγάλες ομάδες. Και είχε πει χαρακτηριστικά κουνώντας το δάχτυλο "το καλύτερο προπονητικό κέντρο δεν το έχει η Μπαρτσελόνα ούτε η Ρεάλ, ούτε η Βαλένθια. Tο έχει η Βιγιαρεάλ." Το θυμάμαι σαν να ήταν χτες να το λέει ο Λόκο γιατί μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση.

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.265
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #15 στις: Πεμ 02 Μάι 2019 21:55 »
Περαστικά Iker!
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #16 στις: Κυρ 19 Μάι 2019 22:06 »
Παράθεση
Ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία της Μπαρτσελόνα (αφού πρώτα σώθηκε από μια τραγωδία)


To μεσημέρι της 17ης Μαΐου του 2002 η Μπαρτσελόνα παρουσίαζε στους δημοσιογράφους τον Λούις Φαν Χαάλ, που επέστρεφε στον πάγκο της ομάδας δυο μόλις χρόνια αφότου τον είχε αφήσει. Στο τέλος της παρουσίασης ο πρόεδρος της ομάδας Ζοάν Γκασπάρ ανακοίνωσε στους παρευρισκόμενους τα άσχημα νέα και ζήτησε να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή: Ο Λάζλο Κουμπάλα είχε αφήσει την τελευταία του πνοή λίγη ώρα πριν.

Ο Κουμπάλα είχε εισαχθεί τον Φλεβάρη εκείνης της χρονιάς σε μια κλινική της Βαρκελώνης με ανεπάρκεια ασβεστίου στο αίμα. Τρεις μήνες κράτησε η μάχη που έδωσε με την ασθένεια του. Τελικά έφυγε από τη ζωή μερικές μέρες πριν κλείσει τα 75 του. Στο σαλόνι του σπιτιού του υπήρχαν όλα τα μετάλλια και τα τρόπαια που κατέκτησε φορώντας τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, παρ’ όλα αυτά τα μεγαλύτερα κατορθώματα του δεν χωράνε σε καμία τροπαιοθήκη. Το 1999, τη χρονιά που η Μπάρτσα συμπλήρωνε 100 χρόνια ζωής, σε ένα γκάλοπ μεταξύ των οπαδών της, ο Κουμπάλα ψηφίστηκε «ο καλύτερος παίκτης που έχει φορέσει ποτέ τη φανέλα της ομάδας» και δεν χρειάζεται να είναι κανένας μεγάλος γνώστης του ποδοσφαίρου για να αντιληφθεί για πόσο σπουδαία διάκριση μιλάμε.

Ο, γεννημένος στη Βουδαπέστη, Κουμπάλα έφτασε στη Βαρκελώνη το 1950 και φόρεσε τα μπλαουγκράνα για μια ολόκληρη δεκαετία, κατά την οποία κέρδισε σχεδόν τα πάντα, καθοδηγώντας την ομάδα μαεστρικά και σκοράροντας ασταμάτητα. Η αγωνιστική υπεροχή του ήταν τόσο αδιαμφισβήτητη και η προσωπικότητα του τόσο έντονη που όλοι όσοι έζησαν εκείνη τη Μπαρτσελόνα συμφωνούν πως αυτός ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που η ομάδα άλλαξε επίπεδο. Και αυτό δεν έγινε μόνο στα λόγια.

Ο ταλαντούχος και επιδειξίας Κουμπάλα ήταν το επίκεντρο της προσοχής και τα κατορθώματα του εντός και εκτός γηπέδων συζητιόταν σε όλη τη χώρα. Κάπως έτσι το παλιό γήπεδο της Μπάρτσα, το Λες Κορτς, σύντομα αποδείχτηκε πολύ μικρό για να χωρέσει τους ανθρώπους που ήθελαν να απολαύσουν τον Κουμπάλα και την ομάδα του. Όσοι δεν κατάφερναν να βρουν εισιτήριο για κάποιο από τα εντός έδρας παιχνίδια των Καταλανών έκαναν βόλτες γύρω από το γήπεδο με ένα ραδιοφωνάκι στο χέρι, σε μια προσπάθεια να βρίσκονται όσο πιο κοντά γίνεται στις παραστάσεις του Ούγγρου. Βλέποντας όλη αυτή την απήχηση η διοίκηση της ομάδας επιτάχυνε τις διαδικασίες ανέγερσης νέου γηπέδου και κάπως έτσι οι ‘μπλαουγκράνα’ μετακόμισαν το 1957 στο τεράστιο Καμπ Νου.



Η λατρεία του κόσμου για τον Κουμπάλα συνεχίστηκε και στο νέο γήπεδο και ο Ισπανός πλέον (αφού σύντομα απέκτησε την υπηκοότητα και έγινε ο πρώτος παίκτης που παίζει για 3 διαφορετικές εθνικές, έχοντας φορέσει προηγουμένως και τη φανέλα της Τσεχοσλοβακίας) επιθετικός σπάνια τον άφηνε παραπονεμένο. Σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος με τη Σεβίλλη η Μπάρτσα βρέθηκε νωρίς πίσω στο σκορ με 3-0. Την ώρα που όλοι οι συμπαίκτες του έδειχναν να τα έχουν χαμένα ο Κουμπάλα πήρε τη μπάλα από τα δίχτυα μετά το τρίτο γκολ και την κουβάλησε μέχρι τη σέντρα. Όταν έφτασε εκεί, την άφησε κάτω και έχοντας πλέον την προσοχή όλων, με αργές και ψύχραιμες κινήσεις μάζεψε ψηλά τα μανίκια της φανέλας του. Όλοι στο γήπεδο πήραν το μήνυμα. Είχε φτάσει η ώρα της απάντησης. Η Μπαρτσελόνα γύρισε τελικά το παιχνίδι και η φράση «τώρα μαζεύω τα μανίκια μου», συνώνυμη του «τα πράγματα σοβάρεψαν», έγινε μόδα στη Βαρκελώνη τα επόμενα χρόνια.

Ο Κουμπάλα δεν περιόριζε πάντως τις παραστάσεις του εντός αγωνιστικού χώρου. Τη δεκαετία εκείνη κάμποσοι ιδιωτικοί ντετέκτιβ ζούσαν κυριολεκτικά χάρη σε εκείνον, καθώς η διοίκηση προσπαθούσε να είναι ενήμερη ανά πάσα στιγμή για τα αμέτρητα νυχτοπερπατήματα του. Ο Ούγγρος αγαπούσε τη νύχτα, το αλκοόλ και τα πάρτι σε τέτοιο βαθμό που αρκετές φορές χρειαζόταν ειδικά μασάζ, κρύα ντουζ και καφέδες με αλάτι για να μπορέσει να συνέλθει πριν από τα παιχνίδια ή έστω να φτάσει σε μια ανεκτή κατάσταση νηφαλιότητας . Παρά τις αμέτρητες παρατηρήσεις που δεχόταν για τον τρόπο ζωής του, ο ίδιος αντιμετώπιζε το θέμα με ένα μείγμα χαλαρότητας και υπεροψίας, φτάνοντας στο σημείο να κλείνει συμφωνίες με τον προπονητή του μετά από ξενύχτια και πριν από φιλικά: «Αν σκοράρω δυο φορές, θα με αφήσεις να πάω σπίτι».



Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν θα είχε συμβεί αν μια μέρα, μερικά χρόνια πριν από την εποχή της αποθέωσης στη Βαρκελώνη, ο Κουμπάλα δεν άλλαζε τελευταία στιγμή την απόφαση του να μπει σε ένα αεροπλάνο. Στις αρχές του 1949 ο Λάζλο Κουμπάλα εγκατέλειπε τη χώρα του στην καρότσα ενός φορτηγού, ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή μακριά από την κομμουνιστική Ουγγαρία. Ο δρόμος τον έβγαλε στην Ιταλία, όπου για αρκετό καιρό έμεινε σε ένα καμπ προσφύγων. Η μικρούλα Προ Πάτρια, με έδρα τη Λομβαρδία, ήταν η μόνη που δέχτηκε να τον εντάξει στο δυναμικό της. καθώς η ΦΙΦΑ του είχε επιβάλλει τιμωρία ενός έτους μετά από καταγγελία της Ουγγρικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, η οποία τον κατηγορούσε για αθέτηση του συμβολαίου που είχε με την Ουγγρική Βάσας, λιποταξία και έξοδο από τη χώρα χωρίς άδεια.

Στην πρώτη προπόνηση του με την Προ Πάτρια ο πρόεδρος της ομάδας τον προκάλεσε να κάνει 400 τσαλιμάκια, βάζοντας ως έπαθλο το ρολόι του. «Πίστευε ότι είναι αδύνατον, οπότε κι εγώ ξεκίνησα, αριστερό, δεξί, αριστερό, δεξί, μερικές συνεχόμενες κεφαλιές, 398, 399, 400, κανένα πρόβλημα. Για παν ενδεχόμενο στο τέλος έκανα και ένα γύρο του γηπέδου με τη μπάλα στον αέρα. Είχε μείνει έκπληκτος. Το ίδιο όμως κι εγώ. Ήταν ένα πραγματικά ωραίο ρολόι!» θυμόταν αρκετά χρόνια μετά ο Κουμπάλα.



Η παρουσία του Ούγγρου στο ιταλικό ποδόσφαιρο δεν πέρασε απαρατήρητη και λίγους μήνες μετά αρκετές μεγάλες ομάδες ενδιαφέρθηκαν για την περίπτωση του. Κορυφαία όλων η Τορίνο, που εκείνα τα χρόνια κυριαρχούσε εντός συνόρων και αποτελούσε τον βασικό προμηθευτή παικτών της εθνικής Ιταλίας. Οι άνθρωποι της προσέγγισαν τον Κουμπάλα και γρήγορα συμφώνησαν μαζί του. Το μόνο που έμενε ήταν να διευθετηθεί το πρόβλημα με την τιμωρία του.

Στις αρχές Μαΐου του 1949 η Μπενφίκα κάλεσε την Τορίνο στη Λισαβόνα για ένα φιλικό προς τιμήν του αρχηγού της, Φρανσίσκο Φερέιρα. Ήταν μια ιδανική ευκαιρία για τον Κουμπάλα να αγωνιστεί με τη νέα του ομάδα και να πάρει παιχνίδια στα πόδια του. Μερικές μόλις ώρες πριν την αναχώρηση όμως τα σχέδια του Ούγγρου άλλαξαν. Ο μικρός του γιος, που είχε καταφθάσει στην Ιταλία μαζί με τη μητέρα του λίγες μόλις μέρες πριν, αρρώστησε και ο Κουμπάλα δίχως να το σκεφτεί πολύ ακύρωσε τη συμμετοχή του στο φιλικό, επιλέγοντας να κάτσει μαζί του. Η Τορίνο ταξίδεψε στην Πορτογαλία χωρίς αυτόν αλλά με όλα τα υπόλοιπα αστέρια της. Εκεί ηττήθηκε με 4-3 αλλά αυτό είναι το τελευταίο πράγμα για το οποίο έμεινε στην ιστορία εκείνο το ταξίδι.



Κατά την επιστροφή στην Ιταλία, στις 4 Μαΐου, το αεροπλάνο που μετέφερε την αποστολή προσέκρουσε στο λόφο Σουπέργκα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι 31 επιβάτες του. Η Τορίνο έχασε μέσα σε μια στιγμή την καλύτερη φουρνιά παικτών της ιστορίας της και η εθνική Ιταλίας τους περισσότερους διεθνείς της. Δυο μέρες αργότερα η Ιταλική ομοσπονδία ανακήρυξε την (πρωτοπόρο σε εκείνο το σημείο, με 4 βαθμούς διαφορά από τη δεύτερη Ίντερ) Τορίνο πρωταθλήτρια, παρ’ότι υπήρχαν ακόμα 4 παιχνίδια, στα οποία οι αντίπαλοι της αγωνίστηκαν με τη δεύτερη ομάδα τους.

Ο Λάζλο Κουμπάλα δεν φόρεσε ποτέ τελικά τη φανέλα της Ιταλικής ομάδας. Η απόφαση του να μην ανέβει σε εκείνο το αεροπλάνο όχι μόνο έσωσε τη δικιά του ζωή αλλά βοήθησε σε μεγάλο βαθμό να αλλάξει και η ιστορία μιας από τις μεγαλύτερες ομάδες σήμερα του πλανήτη. Το 2012, δεκατρία χρόνια μετά την ανακήρυξη του ως «ο καλύτερος παίκτης που φόρεσε ποτέ τη φανέλα της Μπάρτσα», τρία χρόνια μετά τη μέρα που ένα άγαλμα του τοποθετήθηκε έξω από το Καμπ Νου και λίγους μήνες αφότου ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα δήλωσε στην 10η επέτειο του θανάτου του «ήταν αυτός που έκανε το Λες Κορτς τόσο μικρό για τους φιλάθλους μας», κυκλοφόρησε στην Ισπανία η βιογραφία του. Ο τίτλος της; «Ο ήρωας που άλλαξε την ιστορία της Μπαρτσελόνα».

sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #17 στις: Κυρ 19 Μάι 2019 22:17 »
Παράθεση

Βουτιά από ψηλά, σε μολυβένια θάλασσα

Περίπου 150 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη Λα Κορούνια (ή Α Κορούνια όπως λέγεται στην τοπική διάλεκτο της Γαλικίας) βρίσκεται η ακτή Ας Φούρνας. Οι βροχές, ο αέρας κι ο αεικίνητος Ατλαντικός κατατρώνε τη βραχώδη παραλία, όπως και τις περισσότερες στην περιοχή της Γαλικίας. Μια συνεχής μάχη ανάμεσα στη γη και τα στοιχεία της φύσης, με τα δεύτερα να κερδίζουν. Οι φαγωμένοι βράχοι, οι μικροί όρμοι, οι σπηλιές που σχηματίζονται. Από εκεί έδωσαν κι οι ντόπιοι το όνομα, καθώς Ας Φούρνας σημαίνει “τα πιθάρια”.

Σε εκείνες τις θάλασσες πήγαινε κι ο νεαρός Ραμόν Σαμπέδρο από μικρός. Να βλέπει τον Ατλαντικό και να βουτάει στην αγαπημένη του θάλασσα. Μέχρι που μια μέρα του Αυγούστου του 1968 δεν υπολόγισε σωστά το βάθος, πήδηξε και το κεφάλι του χτύπησε σε έναν βράχο, μένοντας παράλυτος από το λαιμό και κάτω. Αν το όνομα του νεαρού δεν σας λέει κάτι, ίσως δεν έχετε διαβάσει για την ιστορία του ή δεν έχετε δει την ισπανική ταινία με τίτλο “Η Θάλασσα Μέσα Μου” (Mar Adentro) του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ με πρωταγωνιστή τον Χαβιέρ Μπαρδέμ που μιλάει για τη προσπάθεια του Ραμόν να φύγει από τη ζωή με τον τρόπο που ήθελε. Κάπου εκεί στη μοιραία ακτή βρίσκεται και μια επιγραφή αφιερωμένη σ’ αυτόν που γράφει: “υπερασπιστής της ζωής και του θανάτου με αξιοπρέπεια”.


Η περιοχή Ας Φούρνας στη Γαλικία

Δεν γνωρίζω αν ο Ραμόν έβλεπε ποδόσφαιρο κι αν το έκανε ποια ομάδα της περιοχής υποστήριζε. Άλλωστε και το Βίγκο είναι εκεί κοντά. Σίγουρα πάντως πρόλαβε την ομάδα της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και την ιστορία του συγκλονιστικού πρωταθλήματος τη σεζόν 1993-94. Μίας ομάδας που είχε ανέβει από τη Σεγούντα μόλις δύο χρόνια πριν και έμεινε πιστή μέχρι το τέλος στη φιλοσοφία της, αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια τη νίκη και την ήττα. Τη ζωή και τον ποδοσφαιρικό θάνατο. Η σεζόν ξεκίνησε με την Μπαρσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ να έχει κατακτήσει τα τρία προηγούμενα πρωταθλήματα (τα δύο με διαφορά ενός βαθμού από τη Ρεάλ) και με τους Μαδριλένους να μην είναι σε καλή κατάσταση, ο τίτλος φαινόταν ότι θα είναι εύκολη υπόθεση για τους Καταλανούς.


Η Σούπερ Ντέπορ της εποχής

Η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια όμως είχε διαφορετική άποψη. Ανέβηκε στην 1η θέση την 14η αγωνιστική και δεν έλεγε να πέσει από εκεί με τίποτα. Με προπονητή τον Αρσένιο Ιγκλέσιας που ήταν ένας πατέρας για τους ποδοσφαιριστές του και σπουδαίους παίκτες, όπως την τριάδα των Βραζιλιάνων Μάουρο Σίλβα, Ντονάτο και Μπεμπέτο, τον Μίροσλαβ Τζούκιτς στην άμυνα και ταλαντούχους Ισπανούς όπως τον Φραν, η ομάδα της Γαλικίας ξεπερνούσε τον έναν μετά τον άλλον τους αντιπάλους της. Ο έμπειρος Κρόιφ ήξερε ότι έπρεπε να μεταφέρει την πίεση στους άπειρους ανταγωνιστές του. Έτσι, πήγαινε στις συνεντεύξεις τύπου με ένα άνετο και χαλαρό στιλ, αλαζονικό κατά πολλούς, με τα γλειφιτζούρια του (μια που προσπαθούσε να ξεχάσει το τσιγάρο) και πάντα έβρισκε κάτι να πει για την Ντεπορτίβο που δεν θα άντεχε. «Αν ήμουν ο προπονητής της Ντεπορτίβο, θα ανησυχούσα», δήλωνε ο Ολλανδός, σίγουρος ότι τα λόγια του θα μεταφερθούν στη Γαλικία.



Έξι αγωνιστικές πριν το τέλος, η Ντέπορ κέρδισε με 2-1 την Ατλέτικο και έμεινε τρεις βαθμούς μακριά από τη δεύτερη Μπαρτσελόνα (με τη νίκη να δίνει δύο βαθμούς). Ο Κρόιφ αντί να αγχωθεί πέρασε στην επίθεση. “Η Ντεπορτίβο κέρδισε δύσκολα παίζοντας στο καλύτερό της. Αν έβαζε ελάχιστη λιγότερη σωματική προσπάθεια δεν θα είχε πάρει το παιχνίδι. Αυτή είναι η διαφορά μας. Εμείς κερδίζουμε τα παιχνίδια, χωρίς καν να φτάσουμε στο μάξιμουμ». Ήταν ίσως η κορύφωση των mind games του Ολλανδού και των επιθέσεών του στον Ιγκλέσιας. Ο κόσμος της Λα Κορούνια αντέδρασε κι αποφάσισε να στηρίξει τον κόουτς και την ομάδα. Έτσι, στις 17 Απριλίου, το Ριαθόρ γέμισε με κόσμο για τον αγώνα με την Τενερίφη, αλλά και με τα περίφημα γλειφιτζούρια. Άντρες, γυναίκες, γιαγιάδες, παππούδες και παιδιά εμφανίστηκαν με τα Chupa Chups, τη μάρκα που προτιμούσε ο Κρόιφ. Κι επειδή το όνομά τους σημαίνει “ρουφάω”, με ακριβώς όλες τις έννοιες που έχει η λέξη και στα ελληνικά, δεν έλειψαν και πολλά συνθήματα σε πανό με λογοπαίγνια εναντίον του Κρόιφ. 30.000 Chupa Chups μοιράστηκαν στον κόσμο της Ντεπορτίβο κι ο κόσμος πανηγύρισε γευστικά τη νίκη με 2-0.


Ο κόσμος στο Ριαθόρ και τα γλειφιτζούρια του

Το κοινό πίστευε στην ομάδα που έκλεισε 20 συνεχόμενες αγωνιστικές στην πρώτη θέση και ζούσε το μεγάλο όνειρο, να έρθει για πρώτη φορά ένα πρωτάθλημα στην πόλη του. Φαίνεται όμως ότι τα παιχνίδια του Κρόιφ έπιασαν. Όταν την επόμενη αγωνιστική η Μπαρσελόνα έκανε περίπατο με 0-4 επί της Θέλτα (που καθόλου δεν στενοχωρήθηκε για την ήττα της, αφού δεν ήθελε με τίποτα να πάρει πρωτάθλημα η μισητή αντίπαλος), η Λα Κορούνια κόλλησε με 0-0 στη Γέιδα. Κι όταν μια εβδομάδα μετά η Μπαρσελόνα έριξε άλλα 4 γκολ στη Χιχόν, η Ντέπορ έφτασε τα 180 λεπτά χωρίς τέρμα, με ένα ακόμα 0-0, αυτή τη φορά εντός έδρας με τη Ράγιο, σε μια τεράστια έκπληξη. Ο Κρόιφ χαμογελούσε βλέποντας τη Ντέπορ να τρεκλίζει στην τελική γραμμή.


Το κρισιμότατο γκολ του Αμόρ στο Μπερναμπέου

Προς μεγάλη απογοήτευση των οπαδών της Ντέπορ, οι Καταλανοί πέρασαν και από το Μπερναμπέου με 0-1 (μοναδική νίκη του Κρόιφ στη Μαδρίτη, σε ένα ματς που η Ρεάλ ήταν καλύτερη) και μια μέρα αργότερα η Λα Κορούνια περνούσε κι αυτή από τη Λογρονιές νικηφόρα, μπροστά σε 8.000 εκδρομείς οπαδούς της. Κάπως έτσι φτάσαμε στις 14 Μαΐου του 1994 και την τελευταία αγωνιστική. Η πρωτοπόρος με ένα βαθμό Ντεπορτίβο υποδεχόταν την αδιάφορη Βαλένθια κι η Μπαρσελόνα τη Σεβίλλη που κυνηγούσε την έξοδό της στο ΟΥΕΦΑ. Η πόλη ήταν ντυμένη στα μπλε και τα άσπρα. Όλος ο κόσμος ανέπνεε για τη μεγάλη στιγμή.

Η Ντεπορτίβο είχε όπως και σε όλα τα ματς της μια ατσάλινη άμυνα (δέχτηκε 18 γκολ μόλις σε 38 αγώνες), αλλά όπως και στις δύο πρόσφατες γκέλες της, δυσκολευόταν να σκοράρει. Τα ευχάριστα νέα όμως ήρθαν από τη Βαρκελώνη. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε άνοιξε το σκορ για τη Σεβίλλη και παρά το γεγονός, ότι ο Κρίστο Στόιτσκοφ ισοφάρισε, ένα γκολ του Νταβόρ Σούκερ έγραψε το 1-2 για τους φιλοξενούμενους, με την Ντεπορτίβο να έχει περισσότερο το νου της στα ραδιοφωνάκια παρά στο δικό της παιχνίδι. Στο ημίχρονο ήταν στο 0-0, αλλά ακόμα πρώτη, ακόμα κι αν έτρωγε γκολ και έμενε το άλλο ματς έτσι θα σήκωνε το πρωτάθλημα. Στο ποδόσφαιρο όμως, 45 λεπτά είναι ένας αιώνας, μια χαοτική απόσταση μεταξύ των πιο ευχάριστων και των πιο δυσάρεστων συναισθημάτων.



Η Μπαρσελόνα βγήκε με ορμή στο 2ο ημίχρονο. Ο Κρόιφ έκανε τη δουλειά του στα αποδυτήρια κι οι παίκτες του βγήκαν σεληνιασμένοι. Στόιτσκοφ, Ρομάριο (φτάνοντας τα 30 γκολ και βγαίνοντας πρώτος σκόρερ), Λάουντρουπ και Μπακέρο έγραψαν την ανατροπή. Το σκορ στο Καμπ Νου έγινε 5-2. Στα 1.500 χιλιόμετρα βορειοδυτικά, στο Ριαθόρ το 0-0 παρέμενε και μαζί η αγωνία του κόσμου, με τις ελπίδες του να σιγοσβήνουν. Μέχρι το 89′. Τότε που ο Νάντο (πρώην παίκτης της Βαλένθια), ανατράπηκε από τον Σερέρ. Ο διαιτητής Λόπεθ Νιέτο, έδωσε ένα από τα πιο κρίσιμα πέναλτι της καριέρας του.

Το κοινό στο Ριαθόρ δεν το πίστευε, άρχισε να πανηγυρίζει, ο Μπεμπέτο έπεσε στα γόνατα στο χορτάρι, τη στιγμή που στο Καμπ Νου, ο Ρομάριο από τον πάγκο κοιτούσε τις εξέδρες προσπαθώντας να καταλάβει τι γινόταν. Εκεί που όλα έμοιαζαν χαμένα, η λύτρωση ερχόταν για τη Λα Κορούνια. Μερικές φορές όμως, ο διάολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Ο Βραζιλιάνος Ντονάτο, ο εκτελεστής της Ντέπορ, είχε βγει αλλαγή πριν 15 περίπου λεπτά. Ο Μπεμπέτο, που είχε αστοχήσει σε δύο πέναλτι μέσα στη σεζόν, δεν ήθελε να πάρει την ευθύνη, φοβήθηκε. «Ένιωθα ότι δεν ήμουν έτοιμος να το εκτελέσω», δήλωσε χρόνια μετά.


Περίπου στα 4′ οι σκηνές πανικού και χαράς.

Τελικά την ευθύνη ανέλαβε ο Μίροσλαβ Τζούκιτς, που είχε αστοχήσει σε πέναλτι στο Μπερναμπέου. Την ίδια μέρα, ήταν η γυναίκα του που τον είχε προειδοποιήσει. «Σε παρακαλώ, αν κερδίσετε πέναλτι, μην το εκτελέσεις». Ο Σέρβος όμως δεν κρύφτηκε σαν τον Μπεμπέτο. Πήρε την μπάλα και την έστησε. Τι είπαμε για τον διάβολο και τις λεπτομέρειες; Απέναντί του ήταν ο Χοσέ Γκονθάλεθ, ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας της Βαλένθια, με ελάχιστα ματς για τις νυχτερίδες. Είχε κληθεί να παίξει στο προηγούμενο παιχνίδι, όταν ο βασικός αποβλήθηκε και μάλιστα είχε αποκρούσει ένα πέναλτι. Ο Τζούκιτς πήρε την μπάλα και σημάδεψε αριστερά, αλλά όχι γωνία, ο Γκονθάλεθ έπεσε σωστά και μπλόκαρε. Το χρονικό διάστημα από τη στιγμή του λακτίσματος μέχρι το μπλοκάρισμα είχε διάρκεια περίπου όση κι η βουτιά του Ραμόν Σαμπέδρο στις ακτές της Γαλικίας. Το αίσθημα της ελευθερίας, της απόλυτης χαράς που κόπηκε απότομα και τραγικά.

Το Ριαθόρ πάγωσε, το Καμπ Νου πήρε φωτιά. Ο Γκονθάλεθ πανηγύρισε έντονα (αυτή ήταν κι η τελευταία απόκρουσή του με τη Βαλένθια, δεν έπαιξε ποτέ ξανά εκεί), το ίδιο και κάποιοι άλλοι παίκτες της Βαλένθια. Οι φήμες υπήρχαν πριν το ματς και συνεχίστηκαν για καιρό. Αργότερα, επιβεβαιώθηκαν. Η Μπαρσελόνα είχε προσφέρει πριμ στους παίκτες των Νυχτερίδων. Ο αμυντικός Φερνάντο Χινέρ το παραδέχθηκε σε συνέντευξή του χρόνια αργότερα. “Ναι, μας είχαν δώσει μπόνους και μάλιστα σημαντικό. Για μένα όμως η φιλία είναι πιο πάνω από τα χρήματα. Ο Νάντο κι ο Βόρο είχαν πάει εκείνη τη χρονιά στη Ντεπορτίβο και ήθελα πολύ να κατακτήσουν το πρωτάθλημα. Όταν τελείωσε το ματς, έμεινα εκεί και παρηγορούσα τους παίκτες, ειδικά τον Τζούκιτς. Ο Μπεμπέτο στη διάρκεια του αγώνα μάς έλεγε πουλημένους, αλλά όταν πήραν το πέναλτι κρύφτηκε.” Σύμφωνα με ανώνυμες διηγήσεις άλλων παικτών, η συμφωνία κλείστηκε σε ένα σπίτι κάπου στη Βαλένθια. Το ποσό ήταν 50 εκατομμύρια πεσέτες (περίπου 300 χιλιάδες Ευρώ) και η ανταλλαγή της… βαλίτσας έγινε στη μέση περίπου της εθνικής οδού που ενώνει Βαλένθια και Μπαρσελόνα. Για κάποιους ήταν φυσιολογικό, “μας έδωσαν πριμ για να κάνουμε τη δουλειά μας”, δικαιολογήθηκε κάποιος παίκτης σύμφωνα με την El Pais, για την ισπανική αυτή πρακτική. Ο προπονητής Γκους Χίντινκ αρνήθηκε να πάρει χρήματα.


Ο πανηγυρισμός του Γκονθάλεθ, η θλίψη του Τζούκιτς (αριστερά) κι η αντίδραση του Μπεμπέτο (δεξιά)

Το σφύριγμα της λήξης βρήκε το Ριαθόρ να κλαίει. Η Ντεπορτίβο έβγαινε ξανά 2η μετά το 1950, αλλά δεν ήταν ημέρα χαράς. Ήταν ημέρα πένθους για έναν τίτλο που πήρε η Μπαρσελόνα στην ισοβαθμία. Ο κόσμος παρά την πίκρα στηρίζει, αγκαλιάζει παίκτες και προπονητή. “Το πρωτάθλημα είναι το λιγότερο, Τζούκιτς σε αγαπάμε” και “Τζούκιτς, η Κορούνια είναι μαζί σου” φωνάζουν ρυθμικά. Η αξιοπρέπεια στον “θάνατο” που λέγαμε (με μικρή παραφωνία την επίθεση στο πούλμαν της Βαλένθια) πιο πριν. Όλοι αποθεώνονται, το παραμύθι δεν είχε χαρούμενο τέλος, αλλά ο κόσμος αναγνωρίζει.

25 χρόνια μετά, έγινε ένα αφιέρωμα στο διαβόητο πέναλτι του Τζούκιτς. Ο Σέρβος είπε ότι δεν το είχε δει ξανά ποτέ μέχρι πέρσι, όταν μετά από κάποια σχόλια αποφάσισε να το δει στο YouTube και να το αναλύσει. “Δεν ήθελα να βασανίζω τον εαυτό μου, αυτό το πέναλτι σημάδεψε τη ζωή μου. Είναι η πιο δυσάρεστη στιγμή στη ζωή μου”, δήλωσε. Ο Ντονάτο είπε ότι βρισκόμενος στον πάγκο είχε αποφασίσει να διαλέξει την αντίθετη πλευρά. Ο Μπεμπέτο λίγους μήνες αργότερα θα κατακτούσε το Μουντιάλ στα πέναλτι, χάρη στον Μπάτζιο. Ο ίδιος δεν θα εκτελούσε. Ο Τζούκιτς θα έφτανε σε δύο τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ ως παίκτης της Βαλένθια, θα έχανε τον 2ο στα πέναλτι βλέποντας έναν άλλον αμυντικό να αστοχεί. Τον Μαουρίσιο Πελεγκρίνο. Ο Σέρβος δεν ξαναπήρε την μπάλα για κάποιο πέναλτι.



Η ιστορία εκείνης της Λα Κορούνια όμως δεν είχε δυσάρεστο τέλος, η ομάδα εξελίχθηκε. Τα επόμενα χρόνια έκανε κι άλλες σπουδαίες πορείες κι οι τίτλοι ήρθαν στο Ριαθόρ, όπως και η εκδίκηση απέναντι στη Βαλένθια. Αυτά όμως είναι για κάποια άλλη φορά. Πλέον, στο σήμερα, περνά χρόνια παρακμής και βρίσκεται στη Σεγούντα. Όπως και το 1994, λίγο πριν το τέλος της σεζόν έκανε στραβοπατήματα. Στραβοπατήματα που την έφεραν οριακά εκτός πλέι-οφ, μετά από 26 συνεχόμενες αγωνιστικές μέσα στην πρώτη εξάδα. Ξεκινώντας από το εκτός έδρας ματς απέναντι στη Λούγκο, η ομάδα της Γαλικίας θα πρέπει να βρει τα ψυχικά αποθέματα που χρειάζονται για να μπει στα μπαράζ και να διεκδικήσει την επιστροφή της στη μεγάλη κατηγορία.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #18 στις: Δευ 27 Μάι 2019 20:05 »
Παράθεση
Τι συνέβη με τον Εμιλιάνο Γκουρουσέτα;

O Γκουρουσέτα σε παιχνίδι της Βαλένθια με τη Μπέτις

Η πανάκριβη BMW έχασε τον έλεγχο, έχοντας στις ρόδες της υπερβολική ταχύτητα, μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω απ’ την Παμπλόνα. Μερικά λεπτά πριν φτάσει στον τελικό της προορισμό. Ο δρόμος ήταν εξωπραγματικά γλιστερός και η καταρρακτώδης βροχή που έπεφτε απ’ το προηγούμενο βράδυ έκανε την οδήγηση υπερβολικά δύσκολη ακόμα και για τον πιο έμπειρο οδηγό αγώνων. Πόσο μάλλον για κάποιον που ούτε επαγγελματίας οδηγός ήταν και -όπως παραδέχτηκαν φίλοι και συγγενείς- ήταν και ένας μέτριος, στα όρια του κακού πολλές φορές, οδηγός. Ασχέτως αν η αγάπη του για τις πανάκριβες BMW, και την υπερβολική ταχύτητα, ήταν αντιστρόφως ανάλογη με τις ικανότητές του πίσω απ’ το τιμόνι. Το όνομά του ήταν Εμιλιάνο Γκουρουσέτα. Το βασικό του επάγγελμα, διαιτητής αγώνων ποδοσφαίρου στις μεγάλες κατηγορίες της Ισπανίας. Άλλωστε στην Παμπλόνα ο Γκουρουσέτα πήγαινε για να διευθύνει ακόμα μία ποδοσφαιρική αναμέτρηση για το πρωτάθλημα του 1987. Στους τραπεζικούς του λογαριασμούς βρέθηκαν μεγάλα ποσά που δεν μπορούσαν να δικαιολογηθούν απ’ τον μισθό του διαιτητή, σε μια εποχή που αυτοί δεν κέρδιζαν υπερβολικά χρήματα, αλλά ούτε και απ’ την μικρή επιχείρηση πώλησης αθλητικών ειδών που είχε στο όνομά του στη νότια Ισπανία. Ο Βάσκος διαιτητής δεν είχε καθόλου καλό όνομα σε μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κοινού της Λα Λίγκα και οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ της εποχής είχαν μόλις ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου μην αφήνοντας τίποτα στην αφάνεια, τόσο για τον ίδιο, όσο και για κάθε εμπλεκόμενο.

Αυτό που αναδύθηκε αμέσως στην επιφάνεια των κακόβουλων φυλλάδων, αυτών που κυκλοφορούν έχοντας ως κύριο μέλημα τον κιτρινισμό, λες και διαβάζεις οπαδικό ελληνικό σάιτ της δικής μας χώρας, ήταν μια μακρινή ιστορία απ’ το κύπελλο Ισπανίας του 1970, με τα ονόματα της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρσελόνα να δεσπόζουν με μεγάλα γράμματα στη λεζάντα. Όχι απαραιτήτως και οι δύο για κακό λόγο. Ήταν άλλωστε ακόμα η εποχή του «Μαδρίτη κακή – Βαρκελώνη καλή» όπως έγραψε μοναδικά στο βιβλίο του «Φόβος και Παράνοια στη Λα Λίγκα» o Σιντ Λόου. Στον προημιτελικό του κυπέλλου εκείνης της σεζόν οι δύο σπουδαίες ομάδες, χωρίς να βρίσκονται σε καλή αγωνιστική κατάσταση, κάτι που φανερώνει φυσικά και το γεγονός πως ήταν η πρώτη φορά μετά το 1951 που καμία εκ των δύο δεν είχε τερματίσει στην πρώτη τριάδα του βαθμολογικού πίνακα, βρέθηκαν στον προημιτελικό, εκεί που θα έλυναν τις μεγάλες -και άλυτες εδώ και δεκάδες χρόνια- διαφορές τους, σε διπλούς αγώνες. Η Ρεάλ είχε επικρατήσει της Μπαρσελόνα με 2-0 στο Μπερναμπέου, και ήταν πολλοί αυτοί που θεωρούσαν πως η ρεβάνς του Καμπ Νου θα ήταν απλά μια τυπική διαδικασία για την πρόκριση. Αυτό που δεν λογάριαζε κανείς ήταν το όνομα του Γκουρουσέτα ως ο «Άρχων της αναμέτρησης» στην πρώτη του -ουσιαστικά- μεγάλη παράσταση ως διαιτητής.

Η Μπαρσελόνα ήταν απολαυστική στο πρώτο ημίχρονο και βρέθηκε να προηγείται με 1-0 χάρις στο τέρμα του Κάρλος Ρέσακ. Οι παίκτες της Ρεάλ ήταν ασύνδετοι, και κουρασμένοι, και το δεύτερο γκολ των Καταλανών έδειχνε να είναι θέμα χρόνου. Όσοι παρακολουθούσαν την αναμέτρηση, απλά περίμεναν να δουν την μπάλα να καταλήγει για δεύτερη φορά στα δίχτυα της Ρεάλ και μετά να ακολουθεί η κατάρρευσή της. Όλοι φυσικά υπολόγιζαν δίχως τον νεαρό διαιτητή της αναμέτρησης. Ο παίκτης της Ρεάλ, Μανουέλ Βελάσκες, θα κάνει μια όμορφη ντρίμπλα, εκτός της περιοχής της Μπάρσα, και εκεί που θα αρχίσει να χάνει την μπάλα, θα κάνει μια Ολυμπιακών προδιαγραφών βουτιά που θα έκανε ακόμα και τον σπουδαίο Γιώργο Σκαλέρη να νιώσει λίγος και ταπεινός. Ο Γκουρουσέτα δεν θα το σκεφτεί καθόλου και θα δείξει πέναλτι σε μια φάση που δεν υπήρξε καν ανατροπή, και αυτή η ανατροπή, αν έγινε, που δεν έγινε, ήταν εκτός της περιοχής. Το 1-1 έδωσε ουσιαστικά την πρόκριση στους Μαδριλένους και ώθησε τους Καταλανούς, με μπροστάρη τον Ρέσακ, να αποχωρήσουν απ’ το γήπεδο αηδιασμένοι, με τους οπαδούς να προσπαθούν να εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο για να λιντσάρουν τον διαιτητή. Μερικοί μάλιστα το κατάφεραν και κυνήγησαν για αρκετά μέτρα τον Γκουρουσέτα αλλά και τους βοηθούς του. Η ψύχραιμη αντίδραση του Άγγλου προπονητή της Μπάρσα, Βικ Μπάκινγχαμ, έστειλε τους παίκτες και πάλι στο γήπεδο, τους οπαδούς και πάλι στην κερκίδα, και ουσιαστικά βοήθησε ώστε να τελειώσει ομαλά η αναμέτρηση. Η Μπάρσα ήταν γι’ ακόμα μια φορά αδικημένη.



Η Ισπανική ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τιμώρησε με 6 αγωνιστικές τον Γκουρουσέτα, όχι όμως για την κακή του απόδοση στην αναμέτρηση αλλά επειδή «έχασε» τον έλεγχο του αγώνα και είδε τους παίκτες της Μπάρσα να αποχωρούν απ’ το γήπεδο, υποβαθμίζοντας το ίδιο το άθλημα. Λίγες μέρες μετά την αναμέτρηση, ο Γκουρουσέτα οδηγούσε καμαρωτός μια καινούργια, και πανάκριβη, BMW στους δρόμους του Μπιλμπάο. Τότε ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε από χείλη ποδοσφαιρόφιλων της χώρας πως ο νεαρός διαιτητής είχε πάρει χρήματα από τη διοίκηση της Ρεάλ, ώστε να «στήσει» την αναμέτρηση του Καμπ Νου. Το εν λόγω γεγονός δεν έφτασε ποτέ σε κάποια δικαστική αίθουσα, αλλά η πορεία του Βάσκου διαιτητή, μέχρι και το τέλος του, στους δρόμους της Παμπλόνα, δικαίωνε πολλούς σε συζητήσεις ωστόσο «καφενειακού» επιπέδου. Ο Γκουρουσέτα βέβαια συνέχισε να αλλάζει τις BMW σαν τα πουκάμισα, κυκλοφορώντας πάντα ντυμένος στην πένα. Απ’ την άλλη, οι εχθροί του πολλαπλασιάζονταν κάθε αγωνιστική που τον έβλεπαν να σφυρίζει σε κάποιο γήπεδο. Ο Βάσκος ήταν πλέον το κόκκινο πανί για μεγάλη μερίδα των φιλάθλων της χώρας.

Οι επικριτές ένιωσαν δικαιωμένοι (όσοι τουλάχιστον δεν τον είχαν ξεχάσει) στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και λίγο πριν σκάσει σαν βόμβα η «Υπόθεση Μπόσμαν». Ένας Βέλγος μάνατζερ, μιλώντας στην τηλεόραση σε μια εκπομπή με θέμα την διαφθορά στο ποδόσφαιρο, παραδέχτηκε πως το 1984 ο πρόεδρος της Άντερλεχτ, Κόνσταντ Βαν ντεν Στοκ, είχε δωροδοκήσει τον Γκουρουσέτα (που ήταν πλέον διεθνής διαιτητής), για τον δεύτερο αγώνα της ομάδας του κόντρα στην Νότιγχαμ Φόρεστ του Μπράιαν Κλαφ, για τον ημιτελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Η σφαγιαστική διαιτησία του Γκουρουσέτα, βοήθησε τους Βέλγους να κερδίσουν με 3-0, ανατρέποντας το 2-0 του πρώτου αγώνα. Το ποσό που είχε πάρει ο Βάσκος διαιτητής κάτω απ’ το τραπέζι, σύμφωνα με τον Βέλγο μάνατζερ, είχε αγγίξει, σε σημερινά χρήματα, τις 25.000 ευρώ. Το χειρότερο βέβαια ήταν πως τον είχε οδηγήσει ακόμα και σε απειλές για τη ζωή του, από τους διαμεσολαβητές που είχαν βοηθήσει ώστε να στηθεί το όλο εγχείρημα. Αν φυσικά δεν κρατούσε κλειστό το στόμα του. Η ΟΥΕΦΑ τελικά τιμώρησε την Άντερλεχτ με διετή αποκλεισμό από τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο Γκουρουσέτα είχε αρχίσει να χάνει το χαμόγελό του και να νιώθει για πρώτη φορά πραγματικό φόβο.

Στο βιβλίο του Άγγλου συγγραφέα, Φιλ Μπολ «Morbο: Η ιστορία του Ισπανικού Ποδοσφαίρου» που κυκλοφόρησε το 2003, υπάρχει μια ιστορία για το θέμα, που, ίσως, ξεδιαλύνει αρκετά ένα μέρος αυτού του σίριαλ. Ίσως και όχι. Ο Μπολ περιγράφει εκείνη τη φορά που βρισκόμενος σε κάποιο σαλόνι ξενοδοχείου, και ενώ παρακολουθούσε ποδόσφαιρο, είδε κοντά του τον ένα εκ των βοηθών του Γκουρουσέτα, από το παιχνίδι του 1970. Ας δούμε τι γράφει ο ίδιος: «Τον ρώτησα για το παιχνίδι και μου απάντησε πως απλά κράτησε την σημαία του κάτω. Ήταν φανερά μεθυσμένος και ίσως ταλαιπωρημένος. Του ζήτησα ευγενικά να τον κεράσω ένα ποτό και να μιλήσουμε για τον Γκουρουσέτα και για εκείνο το περίεργο παιχνίδι. Δεν δέχθηκε αμέσως και -σχεδόν- με έβρισε. Μου έχουν προσφέρει ένα σωρό χρήματα για να μιλήσω και θες να το κάνω εδώ σε εσένα; Σχεδόν γέλασε ειρωνικά. Ο Εμίλιο ήταν φίλος μου. Δεν είναι σωστό να μιλάμε για κανένα νεκρό. Δεν ήξερα για καμία BMW, ούτε γι’ ακριβά ρούχα και χρήματα».

Προσπάθησε να φύγει και πάλι. Ο Μπολ σχεδόν τον ικέτευσε να μείνει. Για λίγο ακόμα. Ο βοηθός του Γκουρουσέτα συνέχισε: «Βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα. Εγώ δεν αγόρασα ποτέ ακριβό αυτοκίνητο και για να ξέρεις… τον έπιασαν. Τον έπιασαν. Τι εννοούσε δεν το κατάλαβα ποτέ. Ούτε με άφησε ποτέ να του ξαναμιλήσω. Ποιοι τον έπιασαν; Μήπως κάποιοι τον έβγαλαν κιόλας απ’ τη μέση; Έλεγξε κάποιος τα φρένα της BMW εκείνο το βράδυ; Κανένας δεν το είχε κάνει. Κανένας δεν νοιάστηκε ποτέ ξανά. Η υπόθεση παραμένει ακόμα ανοιχτή αλλά ουσιαστικά έχει κλείσει. Όπως και το πρόβλημα με τις κακές διαιτησίες για τις μικρές ομάδες. Με τα χρόνια και η Μπαρσελόνα πέρασε στην απέναντι όχθη και εντάχτηκε και αυτή με τους δυνατούς. Με το Σύστημα. Τι συνέβη ακριβώς με τον Γκουρουσέτα δεν θα το μάθουμε ποτέ».
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #19 στις: Τρι 28 Μάι 2019 18:41 »
Παράθεση
VAR: Ενας χρόνος με τον “Μεγάλο Αδερφό” στη La Liga


Περισσότερα γκολ και πέναλτι, λιγότερες κάρτες, οφσάιντ, αλλά και αγωνιστικός χρόνος. Η αποτίμηση της πρώτης σεζόν του VAR στην Ισπανία έφερε δικαιοσύνη και εκνευριστικές διακοπές.

Ηταν η χρονιά του VAR. Ξεκίνησε με το Μουντιάλ και σειρά πήραν τα μεγάλα πρωταθλήματα και το Champions League. Η τεχνολογική επανάσταση στο ποδόσφαιρο κυριάρχησε και στην ισπανική La Liga. Ηταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι περίεργο. Αυτές οι ξαφνικές διακοπές του παιχνιδιού. Εκείνα τα γκολ που πανηγυρίστηκαν και έπρεπε να ακυρωθούν. Η αμηχανία παικτών και οπαδών για το εάν έπρεπε να χαρούν ή να περιμένουν μία απόφαση που τους άφηνε παγωμένους μπροστά στο θέαμα. Ωστόσο, με το τέλος της σεζόν αποκαλύφθηκε η ακριβής και μάλλον ευεργετική συμβολή του αόρατου αυτού ηλεκτρονικού διαιτητή στην εξέλιξη και την απόδοση της... δικαιοσύνης του παιχνιδιού.

Από το 2005-'06, όταν και άρχισε η “Opta” να καταμετράει τα στατιστικά της μπάλας, η La Liga κατέγραψε τα λιγότερα οφσάιντ. Υποδείχτηκαν μόλις 4,54 ανά αγώνα και αυτό είχε ως συνέπεια να αφήνεται πιο ελεύθερο το επιθετικό παιχνίδι. Ουσιαστικά οι επόπτες δεν είχαν το άγχος της απόφασης και όπου υπήρχε αμφιβολία, άφηναν να εξελιχτεί η φάση, γνωρίζοντας ότι εάν είχαν κάνει λάθος, οι συνάδελφοί τους στο δωμάτιο με τις οθόνες θα ειδοποιούσαν και θα διόρθωναν την απόφαση. Κατά συνέπεια δεν σήκωναν σημαιάκι όλη την ώρα.



Υπέρ του επιθετικού ποδοσφαίρου το VAR λειτούργησε και στα πέναλτι. Σφυρίχτηκαν 130 ποινές από την άσπρη βούλα (0,34 ανά ματς). Εξ αυτών τα 37 δόθηκαν έπειτα από παρέμβαση του VAR, καθώς η τεχνολογία διέκρινε όλα όσα συνέβαιναν εντός περιοχής, τα επανεξέταζε και δεν επέτρεπε τεράστια λάθη. Ενδεικτικό είναι ότι αρχικά σφυρίχτηκαν 69 λανθασμένα πέναλτι, εκ των οποία το VAR ακύρωσε τα 44. Τα υπόλοιπα 25 που πέρασαν λανθασμένα τη διαδικασία του ελέγχου, θεωρούνται μέσα στο ανθρώπινο λάθος, ακόμα και μετά από την επανεξέταση.

Οι παίκτες που πλέον έχουν στο μυαλό τους ότι τους παρακολουθούν οι κάμερες, υπέπεσαν στα λιγότερα φάουλ (27,1 ανά ματς) από το 2005-'06, ενώ το ίδιο ίσχυσε και για τις κίτρινες και κόκκινες κάρτες. Ειδικά οι κάρτες για διαμαρτυρία μειώθηκαν κατά 69%. Οσον αφορά τα γκολ, η τεχνολογία παρενέβη σε 60 περιπτώσεις που μέτρησαν. Υπήρξαν συνολικά 178 ειδοποιήσεις του VAR και στις 112 εξ αυτών ο διαιτητής δέχτηκε την εισήγηση που του έγινε, ενώ στις υπόλοιπες 66 φορές πήγε στην οθόνη για να τσεκάρει ο ίδιος την επίμαχη φάση.



Καθώς λοιπόν αρχίζουμε και συνηθίζουμε τη διαδικασία στην καθημερινότητα, μπορούμε πλέον να πούμε με σιγουριά ότι υπήρχε μία πριν και υπάρχει μία αντίστοιχη μετά VAR εποχή της μπάλας. Το επίσης καλό για το θέαμα ήταν ότι αυξήθηκαν τα γκολ μετά το 90' (67 φέτος, 45 πέρσι), άρα και το σασπένς. Επειδή όμως τίποτα δεν είναι μόνο θετικό ή αρνητικό, ο καθαρός αγωνιστικός χρόνος ήταν αναμενόμενο να μειωθεί από κατά ένα λεπτό και 10 δεύτερα (53.08 φέτος). Είναι αυτές οι εκνευριστικές διακοπές που όσο και να θες να στηρίξεις τη διαδικασία, δεν γίνεται να μην σε κάνουν να σιχτιρίσεις...
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.265
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Παράθεση
Σοκ στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο: Νεκρός σε αυτοκινητιστικό ο Ρέγες!

Σοκαρισμένο είναι το παγκόσμιο ποδόσφαιρο τη μέρα που τα βλέμματα όλων των ποδοσφαιρόφιλων είναι στραμμένα στη Μαδρίτη για τον αποψινό (22:00) τελικό του Champions League ανάμεσα στην Τότεναμ και τη Λίβερπουλ.

Κι αυτό, διότι ο Χοσέ Αντόνιο Ρέγες άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 35 ετών σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, το οποίο συνέβη κοντά στην Ουτρέρα, την πόλη στην οποία γεννήθηκε!

Η Σεβίλλη επιβεβαίωσε την τραγική είδηση μέσω του προφίλ της στο twitter.

24

Ο Ρέγες αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες του ισπανικού ποδοσφαίρου με θητεία σε πολλές ομάδες της χώρας, αλλά και στο εξωτερικό, ενώ υπήρξε και διεθνής.

Το όνομά του συνδέθηκε με τη Σεβίλλη, από τις Ακαδημίες της οποίας άρχισε την καριέρα του. Έφτασε να αγωνίζεται στην επαγγελματική ομάδα, όντας αρχηγός της.

Συνολικά για οκτώ χρόνια φόρεσε τη φανέλα της, ενώ είχε αποτελέσει μέλος των ρόστερ των Ρεάλ Μαδρίτης, Ατλέτικο Μαδρίτης, Μπενφίκα, Εσπανιόλ και Κόρντομπα.

Επίσης, αγωνίστηκε στην Άρσεναλ για μία τριετία (2004-07), όντας μέλος της εξαιρετικής ομάδας που είχε φτιάξει εκείνο το διάστημα ο Αρσέν Βενγκέρ και η οποία έφτασε μέχρι τον τελικό του Champions League το 2006.

Πέρυσι πήρε μεταγραφή στην Κίνα και αγωνίστηκε στην Xinjiang Tianshan Leopard, ενώ λίγο καιρό μετά επέστρεψε στην πατρίδα του για λογαριασμό της Εξτρεμαδούρα, η οποία παίζει στην δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας

https://www.filathlos.gr/diethnes/500740-sok-sto-pagkosmio-podosfairo-nekros-se-aytokinitistiko-o-reges-foto
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #21 στις: Τρι 04 Ιούν 2019 19:30 »
Παράθεση
"Στημένο" το Βαγιαδολίδ-Βαλένθια
Συνολικά επτά ποδοσφαιριστές φέρονται να εμπλέκονται στο "στήσιμο" του αγώνα της Βαγιαδολίδ με την Βαλένθια, τον οποίο οι “νυχτερίδες” κέρδισαν με 0-2

Συνολικά επτά ποδοσφαιριστές φέρονται να εμπλέκονται στο "στήσιμο" της αναμέτρησης της Βαγιαδολίδ με την Βαλένθια, στην οποία οι “νυχτερίδες” επικράτησαν 2-0 εκτός έδρας.

Σύμφωνα με την εφημερίδα “Mundo Deprotivo” οι επτά παίκτες των γηπεδούχων φέρονται να είχαν συνομιλίες, ώστε να στήσουν το ματς.

Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει πως είχε συμφωνηθεί να λήξει ο αγώνας με νίκη 2-0 υπέρ των “νυχτερίδων” και να σημειώσει η Βαλένθια ένα γκολ σε κάθε ημίχρονο.

Με τη νίκη της αυτή, η Βαλένθια εξασφάλισε μια θέση στο Champions League της νέας σεζόν, καθώς τερμάτισε πάνω από τη Χετάφε.

Μάλιστα, το δημοσίευμα αποκαλύπτει και διάλογο του Κάρλος Αράντα με φίλο του, στον οποίο αναφέρει: “Κοίτα, αδελφέ, η Βαλένθια κερδίζει στο ημίχρονο και στο τελικό, εντάξει; Ό,τι κι αν γίνει, πρέπει να νικά και στο ημίχρονο και στο τέλος. Όχι μόνο να νικήσει, αλλά να βάλει δύο γκολ, ένα σε κάθε ημίχρονο. Και ξέρεις, δεν πρέπει να το πεις πουθενά. Δεν πρέπει να το ξέρει κανείς. Κανείς! Ούτε καν οι φίλοι σου, κανείς!”.

Ο Ραούλ Μπράβο φέρεται να βρίσκεται ανάμεσα στους παίκτες που είχαν συνεννοηθεί να στήσουν το συγκεκριμένο ματς και κατηγορείται από τις ισπανικές αρχές πως είχε αναλάβει την ενημέρωση των υπόλοιπων συμπαικτών του στη Βαγιαδολίδ. Παράλληλα, το δημοσίευμα αναφέρει πως η ισπανική αστυνομία είχε βάλει στο στόχαστρό της τον Ισπανό παίκτη, επειδή άλλαζε συνεχώς αριθμό τηλεφώνου, κάτι που θεωρήθηκε ύποπτο.

Οι Ισπανοί υπογραμμίζουν πως η Βαγιαδολίδ δεν κινδυνεύει με υποβιβασμό και πως πιθανότητα θα της επιβληθεί αφαίρεση τεσσάρων βαθμών από την τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος.

Αυτό θα τη φέρει τέσσερις βαθμούς πάνω από τις ομάδες που υποβιβάζονται στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας.

Όσον αφορά στους παίκτες που κατηγορούνται για τη συγκεκριμένη αναμέτρηση, αναμένεται να τους επιβληθεί τιμωρία από δύο έως πέντε χρόνια και πρόστιμο από τρεις έως 30 χιλιάδες ευρώ.
novasports.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #22 στις: Κυρ 09 Ιούν 2019 17:23 »
Παράθεση



Οι παίκτες της ισπανικής Άλμα αποφάσισαν να στείλουν ένα πανίσχυρο μήνυμα κατά του ρατσισμού, αποδεικνύοντας την τεράστια δυναμική του ποδοσφαίρου. Του Θάνου Σαρρή.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, το Συμβούλιο της Ευρώπης υπογράμμισε την ανάγκη η Ισπανία να δημιουργήσει ανεξάρτητο σώμα για την καταπολέμηση του ρατσισμού. Η χώρα της Ιβηρικής, μαζί με τον Σαν Μαρίνο αποτελούν τα μοναδικά μέλη του Συμβουλίου που δεν έχουν προχωρήσει ακόμα στην σύσταση ανεξάρτητης επιτροπής, γεγονός, που σύμφωνα με την αναφορά του Συμβουλίου κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας έχει αντίκτυπο στην ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων, όπως και των παιδιών των Ρομά, στην ισπανική κοινωνία.

Στην Ανδαλουσία, η ψυχή της Αφρικής βρήκε το δικό της σώμα. Η ομάδα Alma de Africa (ψυχή της Αφρικής) με έδρα τη Χερέθ ντε Λα Φροντέρα αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία της περιφέρειας του Κάντιθ και αποτελείται από μετανάστες 12 διαφορετικών εθνικοτήτων. Όπως αναφέρει ο σύλλογος, αποστολή του είναι «να προωθήσει την καλύτερη ζωή των νεαρών Αφρικανών μεταναστών στη Χερέθ και την διαπολιτισμική αρμονία των πολιτών της». Οι προσπάθειες να πάρει επίσημη μορφή ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2014 και τον Μάιο του 2015 η «ψυχή των προσφύγων» ξεκίνησε να αγωνίζεται στα γήπεδα του Κάντιθ.  Στο ρόστερ της υπάρχουν πέντε Ισπανοί, οι οποίοι αποκαλούνται χάριν αστεϊσμού στους κόλπους της ομάδας ξένοι. Φυσικά, ζουν και αναπνέουν στα ίδια αποδυτήρια με τους μετανάστες, μοιράζονται τις ίδιες χαρές, τις ίδιες πίκρες. 

βίντεο

Κάθε παίκτης κουβαλά και τη δική του ιστορία, το δικό του φορτίο από το μακρύ ταξίδι της αναζήτησης μιας καλύτερης ζωής. Ο Αμπντού, για παράδειγμα, έφυγε από το Καμερούν στα 14 και χρειάστηκε τρία χρόνια να φτάσει στην Ισπανία. Χαρακτηριστική η ιστορία του Έρικ, που ξεκίνησε από ένα πλοιάριο από το Μαρόκο: «Δεν θα το έκανα ξανά για τίποτα στον κόσμο. Έκανα δύο ταξίδια και η αστυνομία με έπιασε. Ξόδεψα πολλά χρήματα και τελικά κατάφερα να περάσω τα σύνορα με 80 ευρώ. Φοβόμουν. Πολλοί φίλοι πέθαναν στο ταξίδι. Ήταν μια απίστευτα άσχημη εμπειρία», λέει στην El Pais. Όπως δείχνουν πολλά παραδείγματα παιδιών που μέσω του ποδοσφαίρου η ένταξή τους στην χώρα υποδοχής έγινε πολύ πιο ομαλή, έτσι κι εκείνοι μέσω της Άλμα αναζήτησαν τη δική τους θέση κάτω από τον καυτό ήλιο της Ανδαλουσίας. «Το ποδόσφαιρο σε βοηθάει να ενταχθείς. Στην Άλμα είμαστε μια οικογένεια. Θα έκανα τα πάντα για αυτή την ομάδα. Το ποδόσφαιρο βοηθάει πολύ», απαντά ο Έρικ. Βγαίνοντας στο γήπεδο με μια μπάλα στα πόδια το πρόσωπό τους θυμάται ξανά το χαμόγελο, για να επιστρέψει όμως στην έκφραση απογοήτευσης και  πόνου, όταν ακούγονται τα συνθήματα από τις εξέδρες.

Προβληματισμένοι από τις ρατσιστικές επιθέσεις που δέχονταν στα γήπεδα του Κάντιθ, χωρίς κανείς να επεμβαίνει γι' αυτό, οι παίκτες της ομάδας αποφάσισαν να στείλουν μόνοι τους ένα πολύ δυνατό μήνυμα. Τύπωσαν έτσι φανέλες με ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς που έχουν κατά καιρούς ακούσει. Η μαϊμού, ο νέγρος, ο σκλάβος, ο πίθηκος, ο μετανάστης χωρίς χαρτιά, ο παράνομος, ο γορίλλας, ο γύφτος και μερικοί ακόμα απόκληροι βγήκαν στο γήπεδο για την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος και άφησαν τον κόσμο με ανοιχτό το στόμα.

«Έπαιξα με τη λέξη "μαϊμού" στην πλάτη μου. Το κάναμε για να πούμε σε όλους ότι δεν είμαστε εγκληματίες. Είμαστε άνθρωποι και δεν ενοχλούμε κανέναν. Ακόμα ακούμε αυτές τις προσβολές και μας πληγώνουν, όπως συμβαίνει και με τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Πριν από λίγο καιρό ένας παίκτης από τη Γιουβέντους στάθηκε μπροστά από ολόκληρη κερκίδα. Θυμάμαι επίσης ότι ο Ετό ήταν στα πρόθυρα του να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Θέλουμε να μας σέβονται. Είμαστε στον 21ο αιώνα και δεν καταλαβαίνω πώς ακόμα μπορούν να υπάρχουν τέτοιες προσβολές. Έχουμε κουραστεί να μην μας σέβονται», είπε από την πλευρά του ο Ερίκ Ζοσουέ Αμάνγκ, ο μέσος της Άλμα που βρίσκεται στην Ισπανία από το 2013.



Ο Αλεχάντρο Μπενίτεθ, ο οποίος εκτελεί χρέη προέδρου στην Άλμα χωρίς κάποιο χρηματικό αντίτιμο, πρόσθεσε: «Έπρεπε να ξεκινήσουμε μια ενημερωτική εκστρατεία, επειδή οι παίκτες μας δέχονται ρατσιστικές προσβολές. Αγενείς άνθρωποι τους κυνηγούν. Είναι μια τρέλα. Θέλουμε επίσης να δείξουμε ότι οι παίκτες μας είναι υπεράνω αυτών των προσβολών, τόσο που τις έβαλαν στο πίσω μέρος της φανέλας τους ώστε όλοι να μπορούν να τις βλέπουν. Είναι μια ανοησία οι αντίπαλοι να προσπαθούν να επηρεάσουν την ομάδα με αυτόν τον τρόπο. Ας δούμε μαζί πώς μπορούμε να τερματίσουμε το πρόβλημα. Είναι αλήθεια ότι η τάση του φαινομένου συνολικά είναι πτωτική, αλλά ας προσπαθήσουμε να τραβήξουμε την προσοχή του κόσμου».

Ο Μπενίτεθ ήταν εκείνος που εμπνεύστηκε την δημιουργία της ομάδας, εκπληρώνοντας με αυτό τον τρόπο και το όραμα της αδερφής του, η οποία σε όλη τη διάρκεια της ζωής της έδινε μάχη κατά του ρατσισμού. Η Χερέθ ντε λα Φροντέρα δεν είχε τις μεταναστευτικές ροές άλλων πόλεων, όμως σταδιακά είδε απελπισμένους ανθρώπους από την Υποσαχάρια Αφρική να περνούν δειλά-δειλά τα σύνορά της και να προσπαθούν να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Βλέποντας όλο και περισσότερους πρόσφυγες να συγκεντρώνονται σε σημείο της πόλης και να ξεχνιούνται με το ποδόσφαιρο, αποφάσισε να τους οργανώσει και να τους προσφέρει τις συνθήκες για να το κάνουν οργανωμένα. Όπως γράφει στην ταυτότητα της ομάδας που δημιούργησε, «αυτό είναι ένα πρότζεκτ για την πολυπολιτισμική ένταξη, με το ποδόσφαιρο ως βασικό στοιχείο να βοηθά με την παγκόσμια γλώσσα του, να διευκολύνει την επικοινωνία και να ενισχύει τις αξίες της συνεργασίας στα μέλη της».

«Τι είμαστε; Ομάδα. Τι είμαστε; Οικογένεια! Ποιοι είμαστε; Η Ψυχή της Αφρικής». Το σύνθημα των αποδυτηρίων χάρη στην πρωτοβουλία των παικτών βγήκε όχι μόνο από τα όρια του Κάντιθ, αλλά από την Ισπανία ολόκληρη. Φώλιασε στον μικροσκοπικό εγκέφαλο των ρατσιστών και έδειξε σε όλους πως όταν το μέσο είναι το ποδόσφαιρο, το μήνυμα μπορεί να γίνει πανίσχυρο.
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #23 στις: Τετ 12 Ιούν 2019 21:18 »
Παράθεση

Καλώς ήρθατε στην Ανδόρα

Το όνομά της δεν είναι τόσο άγνωστο στους Έλληνες, όσο πιθανόν σε άλλους λαούς. Λίγο το μπάσκετ, μια που έχουν παίξει εκεί παίκτες όπως ο Μπόγρης κι ο Γιάνκοβιτς, και αρκετά περισσότερο ο τουρισμός, κάνουν την Ανδόρα αρκετά γνωστή. Βλέπετε, η Ανδόρα για χρόνια βρισκόταν μέσα στο πρόγραμμα εκδρομών που πήγαιναν στη Βαρκελώνη και εξακολουθεί να αποτελεί πιθανό προορισμό. Κι αν αναρωτιέστε τι μπορεί να κάνει κάποιον να χάσει χρόνο από ένα ταξίδι στην αρκετά όμορφη και ενδιαφέρουσα Βαρκελώνη για να κάνει μια διαδρομή περίπου 200 χιλιομέτρων, η απάντηση είναι συνήθως μία: τα ψώνια. Η Ανδόρα λόγω ιδιαίτερου φορολογικού καθεστώτος είναι προορισμός για αρκετό κόσμο που αρέσκεται σε τέτοιου είδους τουρισμό, αν και οι φυσικές ομορφιές της αποτελούν επίσης σημαντικό λόγο.

Για να καταλάβουμε καλύτερα, μιλάμε για μια χώρα που ο πληθυσμός της είναι λίγο μεγαλύτερος από τα Ιωάννινα (11η μικρότερη χώρα σε πληθυσμό). “Εγκλωβισμένη” στα Πυρηναία, ανάμεσα σε Ισπανία και Γαλλία και με μέγεθος περίπου σαν τη Λήμνο. Το περίεργο όμως για το πριγκιπάτο είναι ότι έχει δύο συνηγεμόνες ως ανώτατους άρχοντες. Ο εκάστοτε επίσκοπος του Ουρζέλ (καθολικός από την Καταλωνία) και ο πρόεδρος της Γαλλίας. Με λίγα λόγια ο Εμανουέλ Μακρόν στον τίτλο του (σαν την Νταενέρις) είναι Πρόεδρος της Γαλλίας και… συν-πρίγκιπας της Ανδόρας. Και για να μην αρχίσετε ορισμένοι να γκρινιάζετε: “εμείς ήρθαμε να διαβάσουμε για μπαλίτσα και όχι να παίξουμε Europa Universalis” θα αφήσουμε τα ιστορικοπολιτικά με το εξής μαγικό. Αν κι οι πηγές ελέγχονται, η Ανδόρα μεταξύ άλλων είχε κηρύξει κι αυτή πόλεμο εναντίον της Γερμανίας κατά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Φυσικά δεν είχε δικό της στρατό και δεν πολέμησε ποτέ. Παρ΄όλα αυτά, όταν υπογράφηκε η συνθήκη των Βερσαλλιών μεταξύ των συμμάχων της Αντάντ και των Κεντρικών Δυνάμεων, η Ανδόρα δεν βρέθηκε ποτέ εκεί επίσημα. Έτσι λοιπόν, ο πόλεμος μεταξύ της Ανδόρας και της Γερμανίας θεωρητικά δεν σταμάτησε και συνεχίστηκε και μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αφού σύμφωνα με την ίδια ιστορία το 1958 ήταν η χρονιά που τελείωσε και επίσημα ο πόλεμος με 0 νεκρούς και 0 συρράξεις.


Εγκλωβισμένη μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας

Και μπορεί στο μπάσκετ η Ανδόρα να έχει μια αξιόλογη ομάδα, αλλά το ποδόσφαιρο είναι επίσης πολύ αγαπητό. Τόσο πολύ που διοργάνωναν το δικό τους ανεπίσημο διεθνώς πρωτάθλημα για αρκετά χρόνια, μέχρι που το πήραν απόφαση να σοβαρευτούν και να γίνουν μέλος της ΦΙΦΑ και της ΟΥΕΦΑ από το 1996. Η Πριμέρα Ντιβισιό υπάρχει από το 1995 και διεξάγεται με οκτώ ομάδες που αγωνίζονται στα 4-5 διαθέσιμα γήπεδα της χώρας. Η Σάντα Κολόμα έχει τους περισσότερους τίτλους με 13, ενώ από τις υπόλοιπες ομάδες καμία δεν έχει πάνω από 3. Συνολικά, 26 σύλλογοι έχουν περάσει από την Α’ εθνική του πριγκιπάτου.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ίσως η καλύτερη και σίγουρα η πιο διάσημη ομάδα της χώρας, που μάλιστα δίνει και αρκετούς παίκτες στην εθνική δεν παίζει στο πρωτάθλημα της χώρας. Η Futbol Club Andorra με ιστορία από το 1942 είχε δηλωθεί στο ισπανικό ποδόσφαιρο από εκείνα τα χρόνια και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της Ισπανίας. Για 17 χρόνια μάλιστα αγωνιζόταν στη Γ’ εθνική της Ισπανίας και μάλιστα δύο φορές έφτασε πολύ κοντά στην άνοδο στη Σεγούντα. Από εκεί και πέρα άρχισε μια παρακμή που την έφερε μέχρι και την 5η κατηγορία της Ισπανίας, στα τοπικά της Καταλωνίας. Πριν λίγους μήνες, την αγόρασε η εταιρεία του Ζεράρ Πικέ και πρόσφατα κατάφερε να κερδίσει την άνοδό της στην Δ’ εθνική της Ισπανίας. Ο Πικέ έφερε και το γιο του Τίτο Βιλανόβα στην ομάδα, ενώ η παρουσία του δεν άρεσε στις υπόλοιπες ομάδες που βλέπουν ότι δεν μπορούν να τα βάλουν με τα χρήματα που έφεραν πολλούς καινούριους παίκτες.


Το έπος του Γερεβάν (ΟΚ, βάλαμε λίγη σάλτσα)

Η FC Ανδόρα μάλιστα, κατάφερε να κερδίσει το κύπελλο Καταλωνίας το 1994 κερδίζοντας Μπαρσελόνα και Εσπανιόλ. Αυτό που δεν έχει καταφέρει όμως, είναι να παίξει στην Ευρώπη. Κάτι που κάνουν οι άλλες ομάδες της χώρας που προτιμούν να παίζουν στο δικό τους πρωτάθλημα. Η μεγάλη Σάντα Κολόμα έχει κάνει και νίκες στην Ευρώπη, ένα τεράστιο επίτευγμα για τόσο χαμηλού επιπέδου σύλλογο. Ακόμα πιο μεγάλη ήταν μια ήττα το 2014 στο Γερεβάν της Αρμενίας, όταν πήρε την πρόκριση στο 94′ απέναντι στην Μπανάντς με ένα γκολ του τερματοφύλακά της που έγραψε το 3-2!

Κι αν οι νίκες για τους συλλόγους στην Ευρώπη είναι σπάνιες (παρ’ ότι μπορεί να παίξουν με πολύ αδύναμους αντιπάλους), μια νίκη για την εθνική είναι γεγονός τεράστιας σημασίας. Η εθνική της Ανδόρας έκανε την πρώτη της νίκη σε επίσημο παιχνίδι 10 χρόνια μετά τον πρώτο της αγώνα, με 1-0 απέναντι στην ομάδα της ΠΓΔΜ. Για να πετύχει τη δεύτερη νίκη, έπρεπε να περιμένει ακόμα περισσότερο. Χρειάστηκαν να περάσουν 66 επίσημα παιχνίδια για να συναντήσει την Ουγγαρία την οποία και κέρδισε με 1-0 τον Ιούνιο του 2017 σε μια νίκη που έγινε θρύλος και θα γαλουχήσει τις επόμενες γενιές, με πολλούς παίκτες της να ξεσπούν σε δάκρυα χαράς. Μερικούς μήνες πιο πριν είχε κερδίσει σε φιλικό το Σαν Μαρίνο, σπάζοντας τα 86 ματς χωρίς νίκη σε επίσημα και ανεπίσημα ματς. Συνολικά, σε 158 αγώνες στην ιστορία της, η Ανδόρα έχει 133 ήττες και μόλις 6 νίκες. Στο ιστορικό ματς απέναντι στην Ουγγαρία, η Ανδόρα συμπλήρωσε μόλις 73 επιτυχημένες πάσες, ο χαμηλότερος αριθμός για ομάδα που κέρδισε αγώνα σε προκριματικά Μουντιάλ.


Το γκολ που έγραψε ιστορία

Η Ανδόρα αντιμετωπίζει τη Γαλλία, σε έναν αρκετά δύσκολο όμιλο για τα προκριματικά του Euro, έναν όμιλο που πήρε φωτιά μετά τη νίκη της Τουρκίας επί της Γαλλίας. Οι Γάλλοι, με πάνω από 1000 οπαδούς στο πλευρό τους που θα περάσουν τα σύνορα για να βρεθούν στο μόλις 3.000 θέσεων Εθνικό Στάδιο και το συνθετικό του χορτάρι, θέλουν να ξεσπάσουν στους παίκτες της Ανδόρας. Παίκτες που στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ερασιτέχνες. Ο 39χρονος αρχηγός Ιλντεφόνς Λίμα είναι από τους λίγους επαγγελματίες, έχοντας καταφέρει να περάσει από την Ελλάδα και τον Ιωνικό (μαζί με τον αδερφό του Τόνι), την Πατσούκα στο Μεξικό, την Τριεστίνα στην Ιταλία και τη Ράγιο Βαγιεκάνο στην Ισπανία. Τώρα φυσικά παίζει στην Ανδόρα.

Οι προπονήσεις γίνονται μετά τις 8 το βράδυ γιατί οι περισσότεροι παίκτες πρέπει να σχολάσουν από τη δουλειά τους. “Έχω παίξει απέναντι στον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Σεφτσένκο, ξέρω ότι θα αντιμετωπίσω παγκόσμιους πρωταθλητές, αλλά όταν βγαίνεις στο χορτάρι πρέπει να τα ξεχνάς αυτά. Η Πορτογαλία του Κριστιάνο μας κέρδισε μόλις 0-2 και ήταν στο 0-0 στο ημίχρονο“, λέει ο Κριστιάν Μαρτίνεζ, ένας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας. Τελευταία φορά οι δυο χώρες συναντήθηκαν για ένα φιλικό στο Μονπελιέ κι οι Γάλλοι κέρδισαν με 4-0. Ακόμα πιο παλιά, στα προκριματικά του Euro 2000 η Ανδόρα έχασε με μόλις 0-1 στο Μονζουϊ της Βαρκελώνης που χρησιμοποίησε ως έδρα. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα και πάλι θα ήταν θρίαμβος για τη μικρή Ανδόρα που έχει μάθει να ζει με τις ήττες της.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.128
    • Προφίλ
Απ: Ισπανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #24 στις: Πεμ 20 Ιούν 2019 23:03 »
Παράθεση
Ένα Φερ Πλέι που Παραλίγο να Στοιχίσει μια Κατηγορία
Βρισκόμαστε στις 2 Νοεμβρίου του 1969 στο Σαντιάγο Μπερναμπέου. Η παντοδύναμη τότε Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετωπίζει την καταλανική Σαμπαδέλ. Είναι η εποχή της «Μαδρίδ γιε-γιε», λόγω της δημοφιλίας της ομάδας που έμοιαζε με εκείνη των Μπιτλς. Το ματς είναι άνευρο και έχει μείνει στο 0-0. Η Σαμπαδέλ αμύνεται μαζικά και προσπαθεί να βγει στις αντεπιθέσεις κυρίως με το αστέρι της, τον Περού Θαμπάγια.



Στο 56’ η Σαμπαδέλ είχε κερδίσει ένα φάουλ ακριβώς έξω απ την περιοχή. Ο Θαμπάγια το εκτελεί, η μπάλα χτυπάει στο τείχος, επιστρέφει στο Θαμπάγια που με όλους τους αντιπάλους ακινητοποιημένους μπαίνει στην περιοχή και τσιμπάει τη μπάλα προς το συμπαίκτη του, Παλάου. Ο αμυντικός της Ρεάλ Μαδρίτης Εσπίλδορα πάει να του κάνει τάκλιν, ενώ παράλληλα ο τερματοφύλακας, ο θηριώδης Χουνκέρας, κάνει έξοδο. Οι τρεις παίχτες συγκρούονται και μένουν αναίσθητοι στο χορτάρι του Μπερναμπέου, ενώ ο Θαμπάγια βρίσκεται με τη μπάλα στα πόδια του σε κενή εστία στα τρία μέτρα από τη γραμμή. Εκείνη τη στιγμή κοιτάει τους δύο αντιπάλους και τον συμπαίχτη του και αποφασίζει να πετάξει την μπάλα πλάγιο άουτ. Το Μπερναμπέου σηκώνεται όρθιο να τον χειροκροτήσει, ενώ αυτός έχει πάει πάνω από τους τρεις τραυματίες και ζητάει να μπει το φορείο. Ο Παλάου σηκώνεται αλλά οι Εσπίλδορα και Χουνκέρας φεύγουν με φορείο. Στη θέση τους μπαίνουν Μπετανκόρτ και Θουθουνέγκι ενώ όλη αυτή η ιστορία διαρκεί ένα πεντάλεπτο στο οποίο το γήπεδο δεν έχει σταματήσει να χειροκροτεί το Θαμπάγια. Μετά το πεντάλεπτο στάντινγκ οβέισον, κάθε φορά που ακούμπαγε την μπάλα στο υπόλοιπο ματς ο Θαμπάγια χειροκροτούνταν από το κοινό του Μπερναμπέου. Πράγμα που πριν το ματς φάνταζε αδύνατο.

Ο Περού Θαμπάγια καταγόταν από την Καντάμπρια, από ένα χωριό που λέγεται Κάστρο Ουρδιάλες. Ξεκίνησε να παίζει στην τοπική ομάδα από πολύ μικρός και στα 18 του τον εντόπισε η Ράσιγκ Σαντανδέρ, καθώς ήταν ένας εξτρέμ γρήγορος με ντρίπλα και καλό μακρινό σουτ. Εκεί αγωνίστηκε ως το 1961 οπότε και πήρε μεταγραφή για την Μπαρσελόνα. Ήταν στην εξάδα των παιχτών που ήρθαν στο Καμπ Νόου για να ανανεώσουν τη γερασμένη ομάδα του Ελένιο Ερέρα, μαζί με τους Σαδουρνί, Ελάδιο, Περέδα, Φουστέ, Ριφέ και Θαλδούα.



Στην Μπάρσα έπαιξε 6 σεζόν και είχε 209 εμφανίσεις και 56 γκολ. Η Μπαρσελόνα τότε βρισκόταν στη σκιά της Ρεάλ Μαδρίτης και κέρδισε μόλις ένα κύπελλο αυτά τα έξι χρόνια. Κλήθηκε αρκετές φορές στην εθνική, αλλά καθώς έπαιζε στην ίδια θέση με τον τεράστιο Χέντο και μετά ακολουθούσε στην επετηρίδα ο Λαπέρτα, έπαιξε μόλις δύο παιχνίδια. Κατάφερε όμως να σκοράρει δύο γκολ στο Γιούρο του 1964 κόντρα στην Ιρλανδία, σ’ένα Γιούρο που τελικά κατέκτησε η Ισπανία.

Το 1967 αποχώρησε από την Μπαρσελόνα και πήρε μεταγραφή στη Σαμπαδέλ, αφού δεν ήθελε να αφήσει την Καταλωνία. Τη σεζόν 1969-1970, ήταν πια 32, που για εκείνη την εποχή ήταν υπερβολικά μεγάλος, ειδικά για εξτρέμ. Η Σαμπαδέλ αγωνιζόταν για τη σωτηρία της. Το ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Μπερναμπέου, όπου έκανε εκείνο το φερ πλέι, τελικά η Σαμπαδέλ το έχασε με ένα γκολ του Πίρι στο 89ο λεπτό. Μετά το ματς σε δηλώσεις του απάντησε για τη φάση «Αυτό είναι ποδόσφαιρο, δεν είναι πόλεμος». Ο δημοσιογράφος της ‘Μάρκα’ τον ρώτησε πώς νιώθει ως πρώην παίχτης της Μπαρσελόνα που έλαβε το πιο δυνατό χειροκρότημα που έχει πάρει αντίπαλος στο Μπερναμπέου. Ο Θαμπάγια, ντροπαλός καθώς ήταν, χαμογέλασε και αποχώρησε.


Εδώ με την εθνική στο ματς κόντρα στην Ιρλανδία για το Γιούρο του 1964.

Εκείνο το γκολ στο τέλος της χρονιάς παραλίγο να κοστίσει την κατηγορία στη Σαμπαδέλ, η οποία τερμάτισε μετά από ένα τραγικό δεύτερο γύρο, τρίτη από το τέλος. Έπεφταν τρεις τότε και την έσωσε η διαφορά γκολ με την ισόβαθμη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Η Σαμπαδέλ είχε για ένα γκολ καλύτερη διαφορά από την Ντέπορ. Ο Θαμπάγια αποχώρησε στο τέλος αυτής της σεζόν από τη Σαμπαδέλ, πηγαίνοντας στην Οβιέδο, επιστρέφοντας έτσι στη γενέτηρά του, την Καντάμπρια.

Εκείνο το καλοκαίρι όμως, η Ουνέσκο τον κάλεσε στο Παρίσι για να του παραδώσει το διεθνές βραβείο φερ πλέι για την κίνησή του στο Μπερναμπέου. Τα έξοδα του ταξιδιού τα πλήρωσε η Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ ο ίδιος ο Θαμπάγια είπε μετά ότι η παραλαβή αυτού του βραβείου ήταν η πιο άβολη στιγμή της ζωής του. Ο Θαμπάγια μπορεί να μη μνημονεύεται ως παίχτης στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, όμως εκείνο το φερ πλέι ήταν τόσο σπουδαίο που η Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου έχει ονομάζει το δικό της ετήσιο βραβείο Φερ Πλέι «Βραβείο Περού Θαμπάγια», προς τιμήν του. Και προς τιμήν μιας ενέργειας που παραλίγο να στοιχίσει μια κατηγορία.
sombrero.gr