Αποστολέας Θέμα: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino  (Αναγνώστηκε 7839 φορές)

Αποσυνδεδεμένος ΠΑΣΟΛΕΣ

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.020
  • Η αρχή του τέλους ... ή ... το τέλος της αρχής;
    • Προφίλ
    • Δεσποτάτο της Ηπείρου
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #50 στις: Δευ 07 Μάι 2018 18:24 »
Forza Toro !!


Αποσυνδεδεμένος ΠΑΣΟΛΕΣ

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.020
  • Η αρχή του τέλους ... ή ... το τέλος της αρχής;
    • Προφίλ
    • Δεσποτάτο της Ηπείρου
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #51 στις: Τρι 15 Μάι 2018 02:36 »
Νίκη με ανατροπή για το Τορίνο μας,  στην καλύτερη την τελευταία αγωνιστική, με συνδυασμό αποτελεσμάτων, να τερματίσει 9η... σαν τον ΠΑΣ μας δηλαδή.


Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.689
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #52 στις: Τρι 31 Ιούλ 2018 22:00 »




" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος pastakis

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4.272
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #53 στις: Πεμ 02 Αύγ 2018 13:38 »
Η Τορίνο 2-0 την Σαπεκοένσε στον «φιλικό του πεπρωμένου»

«Ενωμένοι από το πεπρωμένο, για πάντα φίλοι»... Με αυτό το σύνθημα, Τορίνο και Σαπεκοένσε, αναμετρήθηκαν σε φιλικό αγώνα που διεξήχθη στην ιταλική πολή και έληξε με νίκη 2-0 της ιταλικής ομάδας.

Η αναμέτρηση έγινε στο πλαίσιο του Cup Sportpesa, προκειμένου να ενισχυθεί οικονομικά η βραζιλιάνικη ομάδα, στην μεγάλη προσπάθεια που κάνει για την ανασυγκρότησή της μετά την αεροπορική τραγωδία της 28ης Νοεμβρίου 2016, όταν κοντά στην πόλη Μεντεγίν της Κολομβίας, το αεροσκάφος που μετέφερε την αποστολή, συνετρίβη, με τραγικό απολογισμό 71 νεκρούς.
Οπως είναι γνωστό, αντίστοιχη τραγωδία έζησε και η μεγάλη «γκρανάτα» του 1949, γεγονός που συνδέει πλέον άρρηκτα τους δύο συλλόγους.

Για την Ιστορία, τα τέρματα της ιταλικής ομάδας, σημείωσε ο Ντε Σιλβέστρι στο 50ο και στο 84ο λεπτό του αγώνα.



http://www.sports1.com.cy/sports1/news/item/48237-%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%BF-2-0-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BA%CE%BF%CE%AD%CE%BD%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%C2%AB%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B5%CF%80%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%C2%BB-video




Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.689
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #54 στις: Κυρ 04 Νοέ 2018 23:48 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #55 στις: Τετ 12 Δεκ 2018 22:14 »
Ο οπαδός που σκότωσε το ίνδαλμα του


Τον αποκάλεσαν «Τζόρτζ Μπεστ της Ιταλίας». Ήταν χαρισματικός, ζόρικος, αντισυμβατικός. Μπορούσε να ντριπλάρει τους καλύτερους αμυντικούς με την ίδια ευκολία που προκαλούσε τους συντηρητικούς κύκλους της εποχής με τον τρόπο ζωής του. Σε μια περίοδο που στην Ιταλία κυριαρχούσε η ποδοσφαιρική πειθαρχία του Ελένιο Ερέρα ο Λουίτζι Μερόνι ήταν η διέξοδος όλων όσων επιζητούσαν κάτι διαφορετικό, κάτι πιο καλλιτεχνικό, αυθόρμητο και γεμάτο φαντασία. Όπως έγραψε κάποτε και ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Τζιάνι Μπέρα: «Ήταν το σύμβολο μιας κοινωνικής ελευθερίας σε μια χώρα γεμάτη επιτήδειους κομφορμιστές».

Ο «Τζίτζι» Μερόνι ξεκίνησε την καριέρα του από το Κόμο αλλά έκανε το όνομα του στη Τζένοα στις αρχές της δεκαετίας του 60′. Το ταλέντο του ξεχώριζε εύκολα και μετά από μόλις δυο σεζόν η Τορίνο έσπασε το ρεκόρ μεταγραφής για νεαρό παίκτη, δίνοντας γι’αυτόν 300 εκατομμύρια λιρέτες. Το ποσό ήταν τόσο μεγάλο που ο πρόεδρος της Τζένοα δεν μπορούσε να αρνηθεί αλλά ακόμα κι έτσι οι διαμαρτυρίες ήταν έντονες. Ο κόσμος της ομάδας λάτρευε το ‘7αρι’ του και θεώρησε προδοσία την αποδοχή της πρότασης. Παρόμοιες ενστάσεις είχε και ο προπονητής του, ο Αργεντινός Μπέντζαμιν Σάντος, που εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε διακοπές στην Ισπανία. Ο μύθος λέει ότι όταν έμαθε πως ο παίκτης του πουλήθηκε, μπήκε στο αμάξι του αποφασισμένος να γυρίσει επειγόντως στη Γένοβα για να παραιτηθεί αλλά εξαιτίας της νευρικότητας του, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και έπεσε πάνω σ’ένα δέντρο. Μέσα σε λίγες μέρες η Τζένοα έχασε και το μεγάλο της αστέρι και τον προπονητή της!



Στο Τορίνο η καριέρα και η φήμη του Μερόνι απογειώθηκαν. Οι κούρσες του στη δεξιά πλευρά ήταν κάτι σαν ατραξιόν όλου του πρωταθλήματος. Όταν έπαιρνε τη μπάλα οι θεατές ξεσηκωνόταν, ξέροντας ότι πιθανόν θα ακολουθήσει κάτι εντυπωσιακό. Αν και λόγω του στυλ του μάζευε τις κλωτσιές με το τσουβάλι, αρνιόταν να εκτελέσει τα κερδισμένα πέναλτι, αφού θεωρούσε πως ήταν ξενέρωτα και χωρίς καμία ομορφιά. Με θέση, νούμερο και στυλ ίδια με του Τζόρτζ Μπεστ οι συγκρίσεις δεν άργησαν να γίνουν. Οι ομοιότητες τους δεν σταματούσαν εντός των τεσσάρων γραμμών.

Ο τρόπος ζωής του Μερόνι σκανδάλιζε αρκετούς, ακόμα και εκτός ποδοσφαίρου. Το γεγονός ότι έμενε σε μια σοφίτα με την ερωμένη του, Κριστιάνα, η οποία όμως ήταν ακόμα παντρεμένη με έναν σκηνοθέτη (σύμφωνα με τα γκόσιπ της εποχής ο γάμος έγινε μετά από πιέσεις των γονιών της), ήταν για καιρό το αγαπημένο σκάνδαλο των ΜΜΕ της Ιταλίας ενώ αποτέλεσε και πρόβλημα μετά το θάνατο του, αφού η εκκλησία τον θεωρούσε «αμαρτωλό». Η άρνηση του στην προτροπή του ομοσπονδιακού τεχνικού Εντμόντο Φάμπρι να κόψει πιο κοντά τα μαλλιά του τον άφησε εκτός εθνικής για αρκετό καιρό αλλά οι εμφανίσεις του στο πρωτάθλημα ήταν τόσο εντυπωσιακές που ο Φάμπρι συμβιβάστηκε και τον πήρε τελικά μαζί του στο Μουντιάλ του 1966. Εκεί καταδέχτηκε να τον χρησιμοποιήσει μόνο στο ματς με τη Σοβιετική Ένωση, με αποτέλεσμα η Ιταλία να αποκλειστεί από τη Β. Κορέα, σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών που φυσικά οδήγησε και στην απόλυση του.



Όσα στερήθηκε η εθνική εν τη απουσία του τα γευόταν ο κόσμος της Τορίνο. Κάθε Κυριακή ο Μερόνι, με τα περίεργα μούσια του (όταν ξυρίστηκε έγινε ολόκληρο θέμα στις εφημερίδες) και τις κάλτσες πάντα κατεβασμένες χαμηλά, έδινε μια διαφορετική παράσταση στον αγωνιστικό χώρο και η λατρεία των φιλάθλων άγγιζε τα επίπεδα λατρείας που εισέπρατταν οι ροκ σταρς. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το μαλλί του ήταν επηρεασμένο από τους αγαπημένους του Beatles. Tα περισσότερα μουσικά ακούσματα του πάντως προερχόταν από τη τζαζ, ένα είδος που αγαπούσε ιδιαίτερα γιατί το θεωρούσε διαφορετικό και απελευθερωτικό. («Τζαζ σημαίνει ελευθερία. Αληθινή ελευθερία. Ελευθερία να εκφραστείς. Ελευθερία να εξερευνήσεις. Ελευθερία να βγάλεις τα εσώψυχα σου» όπως έχει πει και ο σπουδαίος Χέρμπι Χάνκοκ.) Εκτός από τη μουσική είχε αδυναμία στη λογοτεχνία, την ποίηση, τα περίεργα ρούχα και τη ζωγραφική, την οποία μάλιστα εξασκούσε τόσο συχνά που την αποκαλούσε «η κανονική μου δουλειά».


«What’s that?»
«I don’t know»
«When you don’t know what it is, it’s jazz!»
(The Legend of 1900)

Ανάμεσα στους χιλιάδες θαυμαστές του ήταν και ο Τζιάνι Ανιέλι, που είχε προσπαθήσει να τον αποκτήσει από την εποχή που αγωνιζόταν στη Τζένοα. Η δεύτερη προσπάθεια του έγινε το καλοκαίρι του 1967. Ο Μερόνι είχε ήδη κλείσει τρία χρόνια στην πόλη και είχε πείσει τους πάντες για την αξία του. Σε μια από τις πιο γνωστές παραστάσεις του είχε οδηγήσει την Τορίνο με ένα υπέροχο γκολ, σε ένα σπουδαίο διπλό μέσα στο Σαν Σίρο επί της παντοδύναμης τότε Ίντερ, που είχε να χάσει εντός έδρας τρία ολόκληρα χρόνια! «Λένε ότι είμαι λίγο τρελός. Γι’αυτό υποθέτω πετυχαίνω και τέτοια γκολ. Κάνω τρελά πράγματα για να προκαλέσω τους αντιπάλους μου και να ξεσηκώσω το κοινό» δήλωσε μετά από εκείνο το ματς.

Το περιεχόμενο της πρότασης της Γιουβέντους δεν έγινε ποτέ επίσημα γνωστό. Οι δημοσιογράφοι μιλούσαν όμως για ένα ποσό που ξεπερνούσε τα 750 εκατομμύρια! Ο Ανιέλι στηριζόταν στο γεγονός ότι η οικονομική κατάσταση της Τορίνο δεν ήταν καθόλου καλή. Οι αντιδράσεις όμως ήταν άμεσες και πολλές. Με το που ακούστηκε η πρώτη φήμη, οι οπαδοί της Τορίνο βγήκαν στους δρόμους ενώ τα τηλέφωνα στα γραφεία του συλλόγου δεν σταμάτησαν να χτυπάνε. Το μήνυμα τους ήταν απλό: «Μην τολμήσετε να δώσετε τον Μερόνι στη Γιουβέντους». Η κατάσταση είχε ξεφύγει τόσο που αρκετοί οπαδοί της Τορίνο που εργαζόταν στη FIAT του Ανιέλι, απείλησαν τους εργοδότες τους ότι θα κατέβαιναν σε απεργία αν προχωρούσε η μεταγραφή. Υπό την πίεση του κόσμου, οι δυο ομάδες έκαναν πίσω κι έτσι η νέα σεζόν ξεκίνησε με τον Μερόνι να φοράει ξανά τη φανέλα της Τορίνο. Όπως αποδείχτηκε αυτή θα ήταν και η τελευταία του.



Στις 15 Οκτωβρίου 1967 και λίγη ώρα μετά το τέλος του αγώνα με τη Σαμπντόρια, ο Τζίτζι Μερόνι δέχτηκε την πρόσκληση του συμπαίκτη του Φαμπρίτσιο Πολέτι να πάνε για ένα ποτό. Διασχίζοντας έναν κεντρικό δρόμο του Τορίνο στάθηκαν για λίγο στη μέση, περιμένοντας ένα κενό που θα τους επέτρεπε να περάσουν. Όταν ένα αμάξι από την απέναντι λωρίδα πέρασε ξυστά από τα πόδια τους, έκαναν ασυναίσθητα ένα βήμα προς τα πίσω για να το αποφύγουν. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή όμως από την αντίθετη πλευρά ερχόταν ένα 124 Fiat Coupe. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά που ο οδηγός του δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Η πρόσκρουση με το σώμα του Μερόνι δεν ήταν πολύ δυνατή αλλά ήταν αρκετή για να τον πετάξει στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Εκεί τον πέτυχε ένα ακόμα διερχόμενο όχημα, που τον έσυρε μερικές δεκάδες μέτρα μακριά. Λίγη ώρα αργότερα στο νοσοκομείο ανακοινώθηκε ο θάνατος του. Ήταν 24 χρονών.

Όλη η χώρα έπεσε σε πένθος. Η τραγωδία χτυπούσε την ομάδα για δεύτερη φορά, αφού δεν είχαν περάσει ούτε δυο δεκαετίες από τη μέρα που το αεροπλάνο που μετέφερε την «Μεγάλη Τορίνο» συνετρίβη στο λόφο Σουπέργκα. (Μια ακόμα τραγική ειρωνεία: Ο πιλότος του αεροπλάνου λεγόταν Πιερλουίτζι Μερόνι!). Στην κηδεία του παρευρέθηκαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσα τους και αρκετοί οπαδοί της Γιουβέντους. Ο πρόωρος χαμός του συγκλόνισε τόσο τον κόσμο, που λίγους μήνες μετά ένας οπαδός της Τορίνο πήγε στο νεκροταφείο και ξέθαψε το πτώμα του. Όταν συνελήφθη από την αστυνομία, δήλωσε ότι δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Μερόνι σκοτώθηκε και ήθελε να το δει με τα μάτια του.

Η ζωή και ο τραγικός θάνατος του Τζίτζι Μερόνι έγιναν αργότερα ποίημα, βιβλίο, θεατρικό έργο, θέμα έκθεσης ζωγραφικής και πρόσφατα και ταινία ενώ στο μνημείο που στήθηκε δίπλα στο σημείο του δυστυχήματος περαστικοί οπαδοί της Τορίνο αφήνουν συχνά λουλούδια.



Ο Ατίλιο Ρομέρο ήταν μόλις 19 χρονών, όταν το Fiat του χτύπησε έναν πεζό που προσπαθούσε να περάσει το δρόμο. Το πρώτο σοκ ήταν μεγάλο αλλά δεν συγκρίνεται με αυτό που βίωσε λίγα λεπτά αργότερα όταν ακινητοποίησε το αμάξι του, έτρεξε να δει σε τι κατάσταση ήταν ο άνθρωπος που μόλις είχε χτυπήσει και συνειδητοποίησε ποιος ήταν. Ο Ρομέρο δεν ήταν απλά φανατικός οπαδός της Τορίνο, που όπως και ο Μερόνι έφευγε από το γήπεδο στο οποίο η ομάδα του μόλις είχε κερδίσει τη Σαμπντόρια. Ήταν και μεγάλος θαυμαστής του δεξιού εξτρέμ της ‘Γκρανάτα’. Λίγους μήνες πριν συμμετείχε στις διαμαρτυρίες για την φημολογούμενη πώληση του, το σπίτι του ήταν μερικά μέτρα μακριά από το σπίτι του Μερόνι, το δωμάτιο του ήταν γεμάτο αφίσες του, το ντύσιμο και το μαλλί του ήταν επηρεασμένα από αυτά του ήρωα του ενώ η λατρεία του ήταν τέτοια που ακόμα και στο αμάξι του υπήρχε μια εικόνα του Ιταλού παίκτη!

«Στην αρχή βίωσα τα πάντα λες και έχουν συμβεί σε κάποιον άλλον. Έβλεπα τη φωτογραφία μου στα πρωτοσέλιδα αλλά ήταν πολύ μεγάλη η τραγωδία για να αποδεχτώ ότι σχετιζόμουν κι εγώ. Με τον καιρό όμως, ο πόνος ήρθε και δυνάμωνε συνεχώς. Έπρεπε να περάσουν τουλάχιστον 10 χρόνια για να σταματήσω να έχω συνέχεια εφιάλτες. Σήμερα μετά από τόσα χρόνια υποφέρω ακόμα από μια ατέλειωτη μελαγχολία. Άλλωστε μένω ακόμα στο ίδιο σπίτι, 200 μέτρα από το σημείο της τραγωδίας. Σχεδόν κάθε μέρα περνάω από το μνημείο που μου υπενθυμίζει τι συνέβη εκεί. Ένα κόκκινο φανάρι να με είχε πιάσει και όλα θα ήταν διαφορετικά. H αίσθηση της ενοχής νομίζω ότι θα με συντροφεύει μέχρι το τέλος της ζωής μου.» Ο Ρομέρο πήγε μόνος του στο αστυνομικό τμήμα εκείνο το βράδυ αλλά απαλλάχθηκε απ’όλες τις κατηγορίες αφού θεωρήθηκε ότι δεν ήταν δικό του το λάθος.



Οι απίστευτες συμπτώσεις όμως δεν σταμάτησαν σ’εκείνη τη μοιραία συνάντηση του ινδάλματος με τον θαυμαστή του. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2000, ο Ατίλιο Ρομέρο έγινε πρόεδρος της Τορίνο! «Η ζωή μου ήταν πάντα συνυφασμένη με την ιστορία της Τορίνο και στις καλές και στις κακές στιγμές» δήλωσε κάποια στιγμή. Κάποιοι οπαδοί δεν τον συγχώρεσαν ποτέ ενώ έφτασαν να σηκώσουν ακόμα και πανό «Ρομέρο, δολοφόνε». Όπως αποκάλυψε πρόσφατα, έκανε καιρό να βρει το κουράγιο να επιστρέψει στο γήπεδο. Έτσι, το ιστορικό ματς με τη Γιουβέντους το φθινόπωρο του 1967 το άκουσε από το ράδιο.

Το παιχνίδι διεξήχθη λίγες μόλις μέρες μετά την κηδεία. Ο Γαλλοαργεντινός επιθετικός Νέστορ Κομπέν ήταν o αποδέκτης των περισσότερων ασίστ του Μερόνι και ο καλύτερος φίλος του εκτός γηπέδου, ο άνθρωπος με τον οποίο περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του, όταν δεν ζωγράφιζε ή δεν ήταν με την Κριστιάνα. Συνήθως έπιναν μπύρες και έπαιζαν μπιλιάρδο μετά τα παιχνίδια, παρέα με απλούς οπαδούς της Τορίνο. Το μοιραίο βράδυ ήταν να πάει μαζί του για ποτό αλλά τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη γιατί ένιωθε κουρασμένος από το παιχνίδι που είχε προηγηθεί. Λίγη ώρα μετά, τον ενημέρωσαν πως ο φίλος του ήταν νεκρός.

Ο Κομπέν κατέρρευσε. Ανέβασε πυρετό, το στομάχι του έγινε κόμπος και για αρκετές μέρες δεν έτρωγε τίποτα και δεν κοιμόταν καθόλου. Όταν έμαθε ότι το ντέρμπι με τη Γιουβέντους θα διεξαχθεί κανονικά αρνήθηκε να λάβει μέρος. Λίγο πριν τη σέντρα όμως άλλαξε γνώμη. Αν και φανερά επηρεασμένος από την ασθένεια του και τις μέρες που πέρασε κλινήρης, έκανε το ματς της ζωής του, σκοράροντας 3 φορές μέχρι το 60′! Ο θρίαμβος της Τορίνο ολοκληρώθηκε εξίσου συμβολικά στο 67ο λεπτό, όταν ο νεαρός Αλμπέρτο Καρέλι πέτυχε το τελικό 0-4, φορώντας τη φανέλα του Μερόνι με το νούμερο 7. Εκείνο ήταν το πρώτο γκολ του Καρέλι με τη φανέλα της Τορίνο. Οι πιο ρομαντικοί οπαδοί της πιστεύουν ότι το γκολ το έβαλε η φανέλα και όχι ο παίκτης.

Πέντε δεκαετίες έχουν περάσει από τότε και η Τορίνο δεν έχει κερδίσει ξανά την μεγάλη αντίπαλο της με τόσο ευρύ σκορ. Πέντε δεκαετίες έχουν περάσει και η Τορίνο δεν έχει βρει ξανά ένα ταλέντο σαν αυτό του Τζίτζι Μερόνι, του παίκτη που μπορούσε να ντριπλάρει τους πάντες. Εκτός από εκείνο το καταραμένο Fiat που οδηγούσε ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος ΠΑΣΟΛΕΣ

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.020
  • Η αρχή του τέλους ... ή ... το τέλος της αρχής;
    • Προφίλ
    • Δεσποτάτο της Ηπείρου
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #56 στις: Πεμ 13 Δεκ 2018 18:31 »
Πάμε ρε Τοριναρα!! Το Σάββατο νίκησε την Γιούβε!!
Γουστάρω και την Τζένοα επίσης.

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #57 στις: Δευ 24 Δεκ 2018 21:26 »
Παράθεση
Στημένα και διαφθορά στο πρώτο Σκουντέτο, που δεν το πήρε κανείς


Πώς το πρώτο ενιαίο πρωτάθλημα της Serie A (1926-'27) αφαιρέθηκε από την Τορίνο και γιατί δεν το πήρε κανείς, σε μία υπόθεση που παραμένει άλυτη μέχρι σήμερα.

Δεν χρειαζόταν να εξηγήσει κανείς στον Μπενίτο Μουσολίνι, ότι το ποδόσφαιρο ήταν ένα τεράστιο όπλο στην προπαγάνδα της επικοινωνίας. Οταν στα τέλη Οκτωβρίου του 1922 οδηγούσε 40.000 Μελανοχίτωνες στην διαβόητη Πορεία προς τη Ρώμη και καταλάμβανε την εξουσία, γνώριζε ήδη ότι στην Ιταλία η μπάλα ήταν λατρεία και ότι θα μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει ως ένα πολιτικό παιχνίδι. Κάτι που έκανε με τεράστια επιτυχία στην κατάκτηση των διαδοχικών Μουντιάλ του 1934 και του 1938. Το 1926 όμως είχε αποφασίσει ότι θα έπρεπε να ενώσει ποδοσφαιρικά όλη τη χώρα σε ένα κανονικό πρωτάθλημα, βάζοντας τέλος στις περιφερειακές Λίγκες. Κι αυτό συνέβη τελικά για τη σεζόν 1926-'27.

Το φασιστικό καθεστώς έδωσε εντολή στον Λεάντρο Αρπινάτι να καταστρώσει τα σχέδιά του και να προχωρήσει στην υλοποίηση του εγχειρήματος. Ο Αρπινάτι ήταν άνθρωπος από τα σπλάχνα της Μπολόνια και ακόλουθος του Μουσολίνι από το ξεκίνημα της ανέλιξής του. Εγινε έτσι ο πρώτος πρόεδρος της Ομοσπονδίας. Το έργο του δεν θα ήταν καθόλου εύκολο, μιας και οι Βόρειοι αντιδρούσαν, επειδή ήθελαν δικό τους άνθρωπο στην ηγεσία, ενώ οι Νότιοι αναζητούσαν περισσότερα προνόμια, καθώς βρίσκονταν σε υποδεέστερη οικονομική κατάσταση.

Μέσα απ' όλες αυτές τις αναποδιές, ετοιμάστηκε το πρώτο Καμπιονάτο. Μόνο που στην πολύ πρώιμη μορφή του είχε 44 ομάδες, οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους, δίχως όμως γεωγραφικά κριτήρια, κάτι που έκανε τους Νότιους να αντιδράσουν. Οι τρεις πρώτες κάθε ομίλου, θα έπαιρναν την πρόκριση για την τελική εξάδα. Αυτή με τη σειρά θα σχημάτιζε ένα μίνι πρωτάθλημα, που θα αναδείκνυε και τον πρώτο εθνικό πρωταθλητή. Τέτοιος όμως δεν έμελλε να εμφανιστεί στο φινάλε. Γιουβέντους, Ιντερ, Τζένοα, Τορίνο, Μπολόνια και Μίλαν ήταν οι καλύτερες έξι κι εκείνες που θα έδιναν τη μάχη για το Σκουντέτο.

Η Τορίνο ήταν παντοδύναμη και το έδειξε σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια, φτάνοντας στο μεγάλο ντέρμπι της πόλης με σημαντικό βαθμολογικό πλεονέκτημα. Εάν νικούσε τη Γιούβε, θα σήκωνε και το τρόπαιο. Πριν το μεγάλο ραντεβού κλήθηκαν να γευματίσουν μαζί ο πρόεδρός της, Κόμης Εουτζένιο Μαρόνε, μαζί με εκείνον της Γηραιάς Κυρίας (που ακόμα ήταν παιδαρέλι τότε), Εντοάρντο Ανιέλι, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής της FIAT και πατριάρχης της διάσημης πλέον φαμίλιας. Στη συντροφιά τους κάθισε και ο πρίγκιπας Ουμβέρτος της Σαβοΐας, ο μετέπειτα ύστατος βασιλιάς της Ιταλίας.



Παρά όμως την τόσο σημαντική συνάντηση, ο Κόμης Μαρόνε, φέρεται να είπε μετά το δείπνο: «Εγώ θα πάρω το πρωτάθλημα με κάθε τρόπο». Η Τορίνο έκανε ανατροπή στον αγώνα και νίκησε 2-1, εξασφαλίζοντας τον τίτλο. Ωστόσο, λίγες μέρες αργότερα και ενώ άπαντες στην Γκρανάτα πανηγύριζαν, τους στάλθηκε μία επιστολή από την Ομοσπονδία. Στην αρχή γέλασαν, μα δεν ήταν αστείο. Το έγγραφο ανέφερε ότι ο διαιτητής του Τορίνο-Μπολόνια (1-0) αναγνώριζε έστω και με καθυστέρηση ενός μήνα ότι είχε κάνει λάθος, ακυρώνοντας το γκολ της ισοφάρισης. Η Ομοσπονδία όριζε ότι ο αγώνας θα παιζόταν ξανά.

Στο επαναληπτικό παιχνίδι η Τορίνο νίκησε ξανά 1-0, με το ίδιο διαιτητή να δίνει ένα σκανδαλώδες πέναλτι υπέρ της. Πλέον οι Τορινέζοι μπορούσαν να το χαρούν. Μα πάλι θα τους το ακύρωναν. Ενας δημοσιογράφος, ο Χούλιο Φαρινέλι, κατήγγειλε στην Ομοσπονδία ότι είχε ακούσει άνθρωπο των πρωταθλητών να δίνει χρήματα σε ποδοσφαιριστή της Γιουβέντους. Ηταν ο Λουίτζι Αλεμάντι, εκ των κορυφαίων της ομάδας του, στον οποίο υποστήριζε ότι είχαν προσφέρει 50.000 λιρέτες, ώστε να μην παίξει καλά. Ο Αλεμάντι είχε αγωνιστεί στο ματς, δίχως να υπάρχουν αναφορές για το πώς ήταν η απόδοσή του.

Λίγες μέρες αργότερα ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Αρπινάτι, αποφάσιζε ότι η Τορίνο δεν θα έπαιρνε το πρωτάθλημα. Κανονικά έπρεπε να δοθεί στην 2η Μπολόνια. Επειδή όμως ήταν η δική του ομάδα, της το αρνήθηκε, ώστε να κατηγορηθεί ότι τα... μαγείρεψε έτσι ώστε να το σηκώσει το αγαπημένο του club. Κάπως έτσι εκείνο το Σκουντέτο, το πρώτο που παίχτηκε ποτέ, θα έμενε χωρίς κάτοχο για πάντα και θα ήταν το πρώτο στο οποίο αφαιρέθηκε ο τίτλος από την 1η ομάδα, έως ότου θα επαναλαμβανόταν το 2005 με το Calciopoli και τη Γιουβέντους. Οσο για την πέτρα του σκανδάλου, τον Αλεμάντι, θα δήλωνε σε συνέντευξή λίγο πριν φύγει από τη ζωή το 1976: «Οντως συνέβησαν περίεργα πράγματα τότε, αλλά όχι από εμένα και όχι από την Τορίνο, που της το πήραν άδικα»!
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος Siatrovouni

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.893
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #58 στις: Δευ 25 Φεβ 2019 14:50 »


Siamo sempre qua....
Noci senza toro non possiamo stare.....
Non importa mai....
Quanti km dobbiamo fare ....
Ma se il toro vincera ....
Soltanto noi potremmo festeggiare...
Tu che sei a casa e non qui a cantare .....
Mentre io godo cambia canaleeeeee

-----------

We are always here,
without Toro we can't stay.
It never matters
how many kilometers we have to do.
But if Toro wins,
only we can celebrate.
You, who are at home and not here to sing,
while I enjoy, you change channel.

Go! Toro alè
alè! alè! alè! Granata!
Go! Toro alè
alè! alè! alè! Granata!
Go! Toro alè
alè! alè! alè! Granata!
and We all sing in chorus
alè! alè! alè! alè! Il Toro!


Stile di vita

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #59 στις: Σαβ 04 Μάι 2019 23:55 »
Παράθεση
Μια τέτοια μέρα πριν από 70 χρόνια το αεροπλάνο που μετέφερε τη "Μεγάλη Τορίνο" των 40s συνετρίβη στο λόφο που βρίσκεται η Βασιλική της Σουπέργκα. Στο χθεσινό ντέρμπι της πόλης οι οπαδοί της Γιουβέντους τίμησαν την επέτειο σηκώνοντας ένα πανό που έγραφε "Τιμή στα θύματα της Σουπέργκα", την ώρα που όλο το υπόλοιπο γήπεδο χειροκροτούσε.
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος ΠΑΣΟΛΕΣ

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.020
  • Η αρχή του τέλους ... ή ... το τέλος της αρχής;
    • Προφίλ
    • Δεσποτάτο της Ηπείρου
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #60 στις: Τρι 07 Μάι 2019 21:31 »
Πάμε ρε Τοριναρα!! Το Σάββατο νίκησε την Γιούβε!!
Γουστάρω και την Τζένοα επίσης.

Κατάφερε να πάρει κάτι θετικό στον δεύτερο γύρο , ενω ηταν διπλό για τουλάχιστον μια ώρα το ματς, αυτό λέει πολλά!!! ΕΥΡΩΠΗ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ!!!


Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #61 στις: Πεμ 07 Νοέ 2019 22:12 »
Παράθεση
Ο Ελβετός που ενώνει Γιουβέντους και Τορίνο


Μελετώντας κάποιος την εξέλιξη του ποδοσφαίρου τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση των πρώτων Ευρωπαϊκών ομάδων (δηλαδή στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου), ανακαλύπτει ότι δυο εθνικότητες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση του παιχνιδιού σε όλη την ήπειρο: οι Άγγλοι και οι Ελβετοί. Κι αν η επιρροή των Άγγλων δεν προκαλεί καμία εντύπωση, καθώς ο ρόλος τους στη διάδοση του ποδοσφαίρου είναι γνωστός σε όλους, η παρουσία των, κατά τ’άλλα αδιάφορων ποδοσφαιρικά, Ελβετών είναι αναμφισβήτητα μια τεράστια έκπληξη.

Όσο παράξενο κι αν ακούγεται πάντως, οι Ελβετοί επιχειρηματίες και εργάτες της εποχής έπαιξαν ενεργό ρόλο στη δημιουργία και την ωρίμανση των πρώτων ποδοσφαιρικών κλαμπ σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, όπως η Γαλλία, η Ρωσία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Σερβία και η Βουλγαρία. Ένας Ελβετός βοήθησε στην ίδρυση της Μπάρι, αρκετοί Ελβετοί συμμετείχαν στην δημιουργία της Ίντερ, ένας Ελβετός οδοντίατρος ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Μπολόνια, Ελβετοί μετανάστες ίδρυσαν την Σταντ Ελβετίκ ντε Μαρσέιγ, που πρόλαβε να κερδίσει τρία πρωταθλήματα Γαλλίας πριν διαλυθεί, Ελβετοί ήταν αυτοί που προώθησαν το ποδόσφαιρο στη Βενετία, το Παλέρμο και το Μπέργκαμο, Ελβετός ήταν και ο Ζοάν Γκάμπερ, ιδρυτής της Μπαρτσελόνα. Μια τέτοια περίπτωση ήταν και ο Άλφρεντ Ντικ.



Ο Ντικ γεννήθηκε σε μια κωμόπολη της δυτικής Ελβετίας αλλά μετακόμισε μικρός στο Τορίνο μαζί με την οικογένεια του. Ασχολήθηκε από μικρός με το εμπόριο και χάρη και στην οικονομική άνεση των γονιών του κατάφερε από νωρίς να φτιάξει ένα καλό όνομα, ασχολούμενος με υφάσματα και υποδήματα. Το φθινόπωρο του 1897 αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητες του και να ασχοληθεί πιο ενεργά και με το ποδόσφαιρο. Η Γιουβέντους είχε μόλις ιδρυθεί από μια ομάδα μαθητών ενός τοπικού κολεγίου και ο διορατικός Ελβετός στήριξε από νωρίς την νέα αυτή προσπάθεια, βοηθούμενος και από τον συμπατριώτη του, Εντουάρντο Μπόσιο, που προμήθευσε την ομάδα με δερμάτινες μπάλες, που εκείνη την εποχή ήταν εξαιρετικά σπάνιες στο Τορίνο.

Η παρουσία του Άλφρεντ Ντικ ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόταν οι φιλόδοξοι νέοι που έφτιαξαν την ομάδα. Ο διορατικός Ελβετός έφερε στο σύλλογο αρκετούς παίκτες, κατά βάση εργαζόμενους στις επιχειρήσεις του (ανάμεσα τους και τον γιο του), άνοιξε τις πόρτες της ομάδας σε μη Ιταλούς και άλλαξε το επίπεδο της προπόνησης και του παιχνιδιού της μισθώνοντας για χάρη της το Βελοντρόμ Ουμπέρτο Ι, που αρχικά είχε κατασκευαστεί για ποδηλατικούς αγώνες και στη συνέχεια μετατράπηκε στο γήπεδο που φιλοξένησε τα πρώτα παιχνίδια στην ιστορία του ιταλικού πρωταθλήματος. Την περίοδο της προεδρίας του, και πιο συγκεκριμένα το 1905, η Γιούβε κέρδισε το πρώτο της πρωτάθλημα, επιβεβαιώνοντας την ανοδική της πορεία. Η χαρά δεν κράτησε όμως πολύ.


H πρωταθλήτρια Γιουβέντους του 1905

Την αμέσως επόμενη χρονιά η Γιουβέντους έφτασε ξανά στον τελικό του πρωταθλήματος, όπου αντιμετώπισε τη Μίλαν. Το παιχνίδι έληξε 0-0 μετά από δυο (!) παρατάσεις και για να αναδειχθεί πρωταθλητής αποφασίστηκε να διεξαχθεί κι άλλο ματς. Η Ομοσπονδία όρισε ως έδρα το Μιλάνο αλλά ο Ντικ δεν δέχτηκε την απόφαση αυτή. Η Γιουβέντους δεν κατέβηκε ποτέ στο γήπεδο και η Μίλαν κατέκτησε το πρωτάθλημα. Η απόφαση του προέδρου προκάλεσε δυσφορία σε αρκετά μέλη της ομάδας, που είχαν προηγούμενα με τον Ελβετό που γενικότερα είχε τη φήμη του δύσκολου και περίεργου ανθρώπου. Οι δυο πλευρές διαφωνούσαν σε αρκετά θέματα οργανωτικής φύσης και σύμφωνα με φήμες ο Ντικ σκεφτόταν ακόμα και το ενδεχόμενο να μεταφέρει την ομάδα στην Ελβετία, πληροφορία που πάντως δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.

Λίγους μήνες αργότερα η θητεία του Ντικ δεν ανανεώθηκε και κάπου εκεί ο απογοητευμένος Ελβετός αποφάσισε να κλείσει τον κύκλο του με την ομάδα. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς συναντήθηκε σε ένα μπαρ του Τορίνο με άλλους 23 ανθρώπους (ανάμεσα τους κάποια μέλη της Γιουβέντους που τάχθηκαν με το μέρος του και αποχώρησαν μαζί του) και αποφάσισαν να ιδρύσουν μια νέα ομάδα, που αργότερα έγινε γνωστή ως Τορίνο. Πρώτος πρόεδρος ορίστηκε μετά από πρόταση του Ντικ ένας άλλος Ελβετός, ο Χανς Σχόενμπροντ, ενώ σαν χρώμα επιλέχθηκε λίγο καιρό αργότερα το σκούρο κόκκινο, επιλογή που ίσως να οφείλεται και στην αγαπημένη ομάδα του Ντικ στην πατρίδα του, τη Σερβέτ.


Η διοίκηση της Τορίνο το 1908, με τον Ντικ στο κέντρο

Στην άλλη πλευρά της πόλης, η φυγή του πρώην προέδρου της προκάλεσε μεγάλους τριγμούς στη Γιούβε, που όχι μόνο έχανε τον βασικό της χρηματοδότη αλλά ταυτόχρονα και την έδρα της (το Βελοντρόμ Ουμπέρτο Ι πληρωνόταν από την τσέπη του Ελβετού) και κάποιους από τους καλύτερους παίκτες της, που ακολούθησαν τον Ντικ στη νέα του ομάδα. Οι απώλειες αυτές ήταν τόσο σημαντικές που η ‘Μεγάλη Κυρία’ κατάφερε να σηκώσει ξανά κεφάλι δυο δεκαετίες αργότερα, όταν ανέλαβε την ομάδα ο Ανιέλι.

Τον Γενάρη του 1907 η νεοϊδρυθείσα Τορίνο έπαιξε το πρώτο παιχνίδι της ιστορίας της, με αντίπαλο τη συμπολίτισσα Γιουβέντους. Αυτό είναι και το πρώτο καταγεγραμμένο “Derby della Mole” ή “Derby di Torino”, όπως ονομάστηκε αργότερα το ντέρμπι ανάμεσα στις δυο ομάδες του Τορίνο. Λίγο η τοπική αντιπαλότητα και πολύ περισσότερο ο τρόπος που δημιουργήθηκε η Τορίνο βοήθησαν ώστε εξ αρχής τα παιχνίδια να μην έχουν φιλικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με το μύθο, κάποιοι άνθρωποι της Γιουβέντους κλείδωσαν τον Άλφρεντ Ντικ στις τουαλέτες του γηπέδου λίγο πριν τη σέντρα του αγώνα. Ακόμα και χωρίς τον ιδρυτή της στις κερκίδες όμως, η Τορίνο επικράτησε με 2-1.

Εκτός από την πρώτη νίκη της ιστορίας της Τορίνο, ο Άλφρεντ Ντικ δεν μπόρεσε να δει ούτε τον πρώτο τίτλο της, το πρωτάθλημα Ιταλίας στα τέλη της δεκαετίας του 20′. Το καλοκαίρι του 1909 ο 44χρονος επιχειρηματίας έκανε ένα λογιστικό λάθος σε μια μεγάλη παραγγελία, προκαλώντας ζημιά αρκετών χιλιάδων λιρών σε μια από τις εταιρείες του. Το Σάββατο 7 Αυγούστου ανέλαβε πλήρως την ευθύνη για το λάθος του μπροστά στα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ της εταιρείας και μετά το τέλος του συμβουλίου κλείστηκε στο γραφείο του. Εκεί, με τη βοήθεια ενός όπλου, έβαλε τέλος στη ζωή του.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.689
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #62 στις: Παρ 27 Δεκ 2019 01:43 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.689
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #63 στις: Κυρ 12 Απρ 2020 15:54 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος pastakis

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4.272
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #64 στις: Τρι 05 Μάι 2020 18:38 »
Τορίνο - Ρίβερ Πλέιτ: Μια τραγωδία, η αρχή μιας αιώνιας φιλίας!

Η 4η Μαΐου του 1949 είναι η πιο τραγική ημέρα στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, αλλά και η απαρχή μια φιλίας μεταξύ δύο σπουδαίων, συλλόγων. Της Τορίνο με την Ρίβερ Πλέιτ!

Στις 4 Μαΐου 1949 η Ιταλία γονάτισε από την είδηση του χαμού της Grande Τορίνο. Το αεροπλάνο που μετέφερε την αποστολή της Τορίνο  από την Πορτογαλία προσέκρουσε στον λόφο Σουπέργκα, με συνέπεια να χάσουν την ζωή τους όλοι οι επιβαίνοντες ποδοσφαιριστές της. Η «γκρανάτα» ετοιμαζόταν για το πέμπτη της πρωτάθλημα μέσα στην δεκαετία χτίζοντας την δικιά της δυναστεία πριν η μοίρα παίξει άλλα παιχνίδια.

Για πολλούς Ιταλούς θεωρείται η σπουδαιότερη ομάδα που έχει βγάλει το ποδόσφαιρο της χώρας, και το γεγονός πως της έδωσαν το προσωνύμιο «Grande» αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Από το 1943 έως και το 1449 κατέκτησαν όλα τα πρωταθλήματα, με εξαίρεση μια χρονιά λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έχοντας παραμείνει αήττητη εντός έδρας για πάνω από έξι χρόνια.

Για το πόσο σπουδαία ήταν αυτή η ομάδα της Τορίνο φαινόταν και από το γεγονός πως οι δέκα από την βασική ενδεκάδα της εθνικής Ιταλίας προέρχονταν από την ομάδα του Ερνστ Ερμπστάιν. Ακόμα και τώρα λίγοι μπορούν να καταλάβουν την σημασία που είχε αυτή η ομάδα στην συλλογική συνείδηση της πόλης, η οποία είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές από τους βομβαρδισμούς κατά την διάρκεια του πολέμου. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Τορίνο αποτελούσε ένα από τα πρώτα σύμβολα της ελπίδας μετά τις σκοτεινές ημέρες που είχαν προηγηθεί και το γεγονός πως ο ξαφνικός τους χαμός στο απόγειο της δόξας τους είχε σοκάρει ξανά την πόλη.



Είναι χαρακτηριστικό πως στην κηδεία των θυμάτων η οποία έγινε δύο μέρες αργότερα συμμετείχαν περίπου μισό εκατομμύριο άτομα και το Palazzo Madama, όπου είχαν τεθεί οι σοροί τους σε λαϊκό προσκύνημα παραλίγο να γκρεμιστεί από τους κατοίκους του Πιεμόντε που ήθελαν να πουν το τελευταίο «αντίο» στα είδωλά τους.

Ο θρύλος της Grande Torino όμως είχε ξεφύγει από τα στενά όρια της Ιταλίας και ο χαμός των ανθρώπων της είχε προκαλέσει ρίγη συγκίνησης σε όλο τον κόσμο. Στην Λατινική Αμερική αρκετές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες κήρυξαν την 4η Μαΐου «ημέρα ποδοσφαίρου» σε αλληλεγγύη προς την Τορίνο η οποία ένα χρόνο πριν την τραγωδία είχε κάνει τουρ στο νότιο τμήμα της αμερικανικής ηπείρου αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις σε Αργεντινή και Βραζιλία. 

Αυτή όμως που πραγματικά είχε εντυπωσιαστεί ήταν η Ρίβερ Πλέιτ. Οι «μιγιονάριος» ζούσαν την δική τους σπουδαία εποχή με την τρομερή γενιά που έμεινε στην ιστορία ως la Máquina, ενώ μεγάλο ποσοστό των οπαδών της είχε ιταλικές ρίζες. Ανάμεσά τους και ο πρόεδρος του συλλόγου Αντόνιο Λίμπερτι (το όνομα του οποίου στη συνέχεια θα δοθεί στο γήπεδο της Ρίβερ το Μονουμεντάλ) ο οποίος μόλις έμαθε τα νέα της αεροπορικής τραγωδίας στην Σουπέργκα, έδωσε εντολή να ταξιδέψει η Ρίβερ Πλέιτ με όλα της τα αστέρια στην Ιταλία για φιλικό παιχνίδι ώστε να συγκεντρωθούν χρήματα για τις οικογένειες των θυμάτων.

Κα Κατά την άφιξή τους στην Ιταλία, τον Λίμπερτι περίμενε ο ομόλογός του Φερούτσιο Νόβο, ο οποίος δεν είχε ταξιδέψει με την υπόλοιπη αποστολή, και η αγκαλιά τους ήταν η απαρχή για μια σπουδαία φιλία και την αδελφοποίηση των δύο συλλόγων. Στις 26 Μαΐου, τρεις εβδομάδες μετά την τραγωδία, στο γήπεδο Comunale και μπροστά σε περίπου 60.000 φιλάθλους, μια ομάδα επίλεκτων από την Serie A κάτω από το όνομα Torino Simbolo αναδείχτηκε ισόπαλη 2-2 με την Ρίβερ η οποία τότε στις τάξεις της τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο.

Και αν η ισοπαλία ήταν το πιο ταιριαστό αποτέλεσμα για ένα ιδιαίτερα συναισθηματικό παιχνίδι, οι πράξεις αλληλεγγύης συνεχίστηκαν το επόμενο. Ο Λίμπερτι σε μια πράξη τεράστιας γενναιοδωρίας, πρόσφερε στην Τορίνο τον θρυλικό επιθετικό της Ανχελ Λαμπρούνα όταν ο Νόβο ταξίδεψε στο Μπουένος Άιρες για να βραβευθεί από την Εβίτα Περόν.



Η πραγματική όμως πράξη που δείχνει τους στενούς δεσμούς μεταξύ των δύο συλλόγων αλλά και το γεγονός πως δεν θα ξεχαστεί ποτέ στο Τορίνο η προσφορά των «μιγιονάριος» είναι άλλη. Από την δεκαετία του 50' τόσο η Τορίνο όσο και η Ρίβερ χρησιμοποιούν για τις εκτός έδρας εμφανίσεις τους τα βασικά χρώματα της κάθε ομάδας, με την περσινή φανέλα της αργεντίνικης ομάδας να είναι αφιερωμένη στα 70 χρόνια της τραγωδίας. Παράλληλα, από το 2014 η αδελφοποίηση μεταξύ των δύο συλλόγων πήρε κι επίσημη μορφή όταν και στα μουσεία που διαθέτουν οι δύο σύλλογοι δημιουργήθηκε ειδικός χώρος αφιερωμένος στις πράξεις αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων των δύο πλευρών.

Για τον λόγο αυτό η 4η Μαΐου για την Ρίβερ Πλέιτ δεν θα είναι μια απλή ημέρα, αλλά η αρχή μιας αιώνιας φιλίας μεταξύ δύο κλαμπ που σημάδεψαν με τον τρόπο τους τον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη.




https://www.gazzetta.gr/football/serie-a/article/1471883/torino-river-pleit-mia-tragodia-i-arhi-mias-aionias-filias-pics-vid

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.689
    • Προφίλ
Απ: Βασίλισσες χωρίς θρόνο: Torino
« Απάντηση #65 στις: Τρι 16 Ιούν 2020 19:52 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro