Αποστολέας Θέμα: Γερμανικό ποδόσφαιρο  (Αναγνώστηκε 1244 φορές)

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Γερμανικό ποδόσφαιρο
« στις: Σαβ 08 Ιούλ 2017 21:44 »
Παράθεση
Η κοινωνική βάση της γερμανικής Αναγέννησης
Ο Θάνος Σαρρής γράφει για όλα εκείνα τα στοιχεία που άλλαξαν στη γερμανική ποδοσφαιρική κοινωνία και νοοτροπία και συντέλεσαν, μαζί φυσικά με τις αμιγώς ποδοσφαιρικές αλλαγές, στην εκτόξευση.

Δεν χρειαζόταν να κατακτήσει η Γερμανία το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για να κατανοήσει κανείς το επίπεδο που υπάρχει πλέον σε όλα τα κλιμάκια των εθνικών της ομάδων. Για την ακρίβεια, η κατάκτηση του Euro U-21 από την ομάδα του Κουντς απέναντι στην πανίσχυρη Ισπανία σημειολογικά έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο.

Έχουν γραφτεί πολλά για τον τρόπο που η Γερμανία κατάφερε να αναγεννήσει το ποδόσφαιρό της, να κάνει τους συλλόγους συμμάχους της εθνικής, να θέσει τις προϋποθέσεις αδειοδότησης που υποχρέωσαν όλες τις ομάδες να δημιουργήσουν σύγχρονα προπονητικά κέντρα και ακαδημίες, να επενδύσει δεκάδες εκατομμύρια κάθε χρόνο σε υποδομές και ταλέντα. Παράλληλα, να θέσει σε εφαρμογή το πρόγραμμα Extended Talent Promotion Programme, διάδοχο του Talent Promotion Programme, το οποίο έκανε τον Γιοργκ Ντάνιελ,  επικεφαλής του πρότζεκτ, να δηλώνει πως: «Αν το ταλέντο του αιώνα τύχει να γεννηθεί σε ένα μικρό χωριό πίσω από τα βουνά, θα τον βρούμε». Ο Μίροσλαβ Κλόζε έπαιζε ερασιτεχνικά μέχρι τα 21 του, χωρίς να τον έχει ανακαλύψει κανείς. Αυτό δεν έπρεπε να ξανασυμβεί. Οι ενέργειες της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και η νέα οργάνωση ολόκληρου του ποδοσφαιρικού οικοδομήματος έπαιξαν σίγουρα σημαντικό ρόλο. Ήταν όμως ο σημαντικότερος;

Ο Φρανκ Βόρμουτ, πρώην βοηθός του Λεβ στη Φενέρμπαχτσε ήταν ο άνθρωπος που ανέλαβε την εκπαίδευση των προπονητών στη χώρα, έχοντας την ευθύνη και της ομάδας Κ-20. Πριν από τέσσερα χρόνια ο Ούλι Χέσε, για τις ανάγκες μια εκτενούς έρευνας που δημοσιεύτηκε στο εξαιρετικό περιοδικό Blizzard, τον ρώτησε ποιος ήταν αποφασιστικός παράγοντας για την αναγέννηση του γερμανικού ποδοσφαίρου. «Η κοινωνική αλλαγή», απάντησε εκείνος. Και τον παρέπεμψε να ρίξει μια ματιά στην πρόσφατη ιστορία της Ντόρτμουντ, αφού ο βίος της μοιάζει παράλληλος με την εθνική ποδοσφαίρου. Μια ομάδα που βρέθηκε από την κορυφή της Ευρώπης ένα βήμα από τη χρεοκοπία, αρνούμενη την αλλαγή. Που επένδυσε εκατομμύρια στην τεχνολογία, αλλά πριν αρνιόταν πεισματικά να δημιουργήσει νέο προπονητικό κέντρο και χρειάστηκε τελεσίγραφο από την Ομοσπονδία, που θα της έκοβε την άδεια, ώστε τελευταία και καταϊδρωμένη να φτιάξει το δικό της στρατηγείο, εκεί που βρισκόταν μια παλιά αγγλική στρατιωτική βάση. Επικαλέστηκαν ακόμα και φόβο για θαμμένες νάρκες, προκειμένου να αναβάλουν την κατασκευή του!

Η Μπορούσια προτιμούσε να δαπανά τα χρήματά της σε πολυδιαφημισμένες μεταγραφές και όχι σε υποδομές. Δεν έβρισκε το λόγο. Μέχρι που έφτασε στο χείλος του γκρεμού. Τρία χρόνια μετά την εντολή της Ομοσπονδίας για υποχρεωτική ύπαρξη ακαδημίας και οκτώ μετά από εκείνην για μίνιμουμ συνθήκες προπονητικού κέντρου, αποφάσισε να συμβιβαστεί. Ο Ματίας Ζάμερ αργότερα θα αποκάλυπτε ότι ο χώρος προπόνησης ήταν τόσο ανεπαρκής, που δεν μπορούσαν να δουλέψουν σωστά τα κόρνερ. Ο Έντουιν Μπόεκαμπ, ο οποίος δούλευε στα τμήματα υποδομής της Ντόρτμουντ, θυμάται κρύο νερό στα ντους, γήπεδα να κλείνουν το χειμώνα και προπονήσεις αναγκαστικά με αυτοσχεδιασμό.  Τι συμβαίνει τώρα; «Αυτά τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο μέσα στις ομάδες τους, κάνουν πάνω από 30 ώρες μαθήματα την εβδομάδα. Νομίζω ότι αυτό είναι τ σημείο όπου η Γερμανία πέτυχε μια τεράστια νίκη σε σχέση με τις άλλες χώρες. Ξέρουμε ότι τα περισσότερα παιδιά δεν θα καταλήξουν να παίξουν επαγγελματικά και πρέπει να τα αναθρέψουμε και να τα προετοιμάσουμε για τον πραγματικό κόσμο εκτός ποδοσφαίρου», τονίζει ένας νυν προπονητής σε μικρές ηλικίες.

Ο Βόρμουτ σημείωσε και κάτι ακόμα, σχετικό με τα παιδιά. Μέχρι και τη δεκαετία του '80, το ποδόσφαιρο ήταν  βασικός προορισμός για κάθε παιδί που είχε ροπή προς τον αθλητισμό. Από τις αρχές των 90ς όμως και κυρίως χάρη στην έκρηξη του τένις με τις επιτυχίες των Μπόρις Μπέκερ και Στέφι Γκραφ, αυτό έπαψε πια να είναι αυτονόητο. Σε συνδυασμό με την επικρατούσα τότε γερμανική αντίληψη που ήθελε τους ποδοσφαιριστές πρωτίστως μηχανές και επικέντρωνε τις προπονήσεις στα παιδιά σε ατελείωτο τρέξιμο και ασκήσεις φυσικής κατάστασης, έκανε άλλα αθλήματα περισσότερο ελκυστικά. Το ποδόσφαιρο έπρεπε να γίνει ξανά «μόδα», ελκυστικό και δημιουργικό, να σπάσει την ψύχρα. Έπρεπε να αλλάξει η αντίληψη από τη βάση προς τα πάνω, όπου η Ομοσπονδία βρέθηκε με μια γερασμένη εθνική, χωρίς ιδιαίτερες ελπίδες και σε αντίθεση με τους συλλόγους, δεν μπορούσε να αγοράσει ποδοσφαιριστές.

Υπάρχει μια ακόμα πολιτισμική διάσταση, την οποία σημειώνει ο Χέσε στην έρευνά του. Στο Μουντιάλ του 2002 η Τουρκία κατέκτησε την τρίτη θέση, έχοντας σε πρωταγωνιστικό ρόλο τρεις παίκτες γεννημένους στην Γερμανία. Τον Μπαστούρκ, τον Ουμίτ Νταβαλά και τον Ιλχάν Μανσίζ. Πλέον, οι μετανάστες τρίτης και τέταρτης γενιάς έχουν ενταχθεί απόλυτα στο ποδοσφαιρικό σύστημα της νέας τους χώρας και είναι κάτι που κάνουν επιλογή. «Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που εξηγούν γιατί οι Γερμανο-Τούρκοι ποδοσφαιριστές αποφασίζουν να εκπροσωπήσουν την Γερμανία. Ένας σημαντικός είναι ότι τους παρέχεται καλύτερες σχολικές παροχές αν γίνουν διεθνείς με τις μικρές ομάδες της Γερμανίας. Φυσικά και η DFB έχει καταβάλει πολλές προσπάθειες για να γίνει πιο ελκυστική. Είναι και το ότι πλέον νιώθουν περισσότερο Γερμανοί παρά Τούρκοι», έλεγε ο Μπαστούρκ.

Πέραν των χρημάτων, των εγκαταστάσεων, της συμμαχίας των ομάδων με την Ομοσπονδία και των κανόνων αδειοδότησης που λάξευσε τα συστήματα υποδομής των συλλόγων, η «επανάσταση» χρειαζόταν αλλαγή στη νοοτροπία και ως προς το ποδόσφαιρο αυτό καθευαυτό. Όταν ο Μπγιορν Άντερσον εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Μπάγερν το 1995 άκουγε τους πάντες να του λένε ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να παίξουν 4-4-2, γιατί απλά δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα χωρίς λίμπερο.

«Δεν κατάλαβα ποτέ τα δυνατά σημεία της τετράδας σε ευθεία στην άμυνα, μέχρι να γίνω βοηθός του Γιοακίμ Λεβ στη Φενέρμπαχτσε το 1998», παραδεχόταν με ειλικρίνεια ο Βόρμουτ προσθέτοντας: «Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν νέοι, προοδευτικοί και σύγχρονοι προπονητές στη Γερμανία στη δεκαετία του '90. Πολλοί προπονητές σε ερασιτεχνικό επίπεδο είχαν πραγματικά καλές ιδέες. Και μπορούσες να καταλάβεις επίσης την κοινωνική αλλαγή, στην οποία αναφέρθηκα νωρίτερα. Παλιότερα, οι παίκτες έκαναν μόνο ό,τι τους έλεγαν. Ωστόσο, προς το τέλος της δεκαετίας έρχονταν και ρωτούσαν γιατί κάνουμε αυτό έτσι και το άλλο αλλιώς, γιατί παίζουμε με αυτόν τον τρόπο και όχι με τον άλλον. Ήθελαν πληροφορίες. Αναζητούσαν γνώση».

Το 1998, ο Ραλφ Ράνγκνικ βγήκε σε τηλεοπτικό σόου προσπαθώντας να εξηγήσει το πως μια διάταξη με τετράδα στην άμυνα, μπορεί να ευνοήσει το εντατικό πρέσινγκ που ήθελε να παίζουν οι ομάδες του, μαρκάροντας χώρο αντί για παίκτες. Μίλησε για το ρόλο του σύγχρονου αμυντικού χαφ και τον τρόπο που ολόκληρη η 11άδα κινείται σαν να είναι ένα προς την κατεύθυνση της μπάλας. Η διάλεξή του σχολιάστηκε τις επόμενες μέρες, σύμφωνα με τον Χέσε, περιπαιχτικά από τα ΜΜΕ και αρκετούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Του έβγαλαν το ειρωνικό παρατσούκλι καθηγητής. Λίγα χρόνια μετά ο άνθρωπος αυτός θα εκτόξευε την Χόφενχαϊμ και θα βρισκόταν πίσω από την (προφανώς μόνο ποδοσφαιρικά μιλώντας) έκρηξη της RB Λειψίας.

Υπήρχαν και υψηλότερα προπονητές με σύγχρονο τρόπο σκέψης, όπως ο Φίνκε στη Φράιμπουργκ και ο Φρανκ, τεχνικός του Κλοπ στη Μάιντς. Ήταν όμως μειοψηφία, δεν έβγαιναν μπροστά γιατί θα γνώριζαν και εκείνοι τον χλευασμό. Επίσης δεν τους εμπιστεύονταν στην top κατηγορία. Το σινιάλο για αλλαγή δόθηκε μετά την πρόσληψη του Κλίνσμαν στην Εθνική. Στο δεύτερo παιχνίδι του στον πάγκο της ομάδας, πέταξε το λίμπερο και παρέταξε μια 11άδα με μέσο όρο ηλικίας τα 22 απέναντι στη Βραζιλία. Το ματς ήρθε 1-1. Η τάση συνεχίστηκε και μετά την επιτυχία του 2006. Ακολούθησε τον ίδιο δρόμο και ο διάδοχός του, ο Λεβ. Σε όλα τα στρώματα κατάλαβαν πλέον ότι η αλλαγή, εκτός από επιβεβλημένη, ήταν και όμορφη. Παρήγαγε ωραίο ποδόσφαιρο, έβγαζε φρεσκάδα και προοπτική. Κατανόησαν ότι η εκμετάλλευση νεαρότερων σε ηλικία και αντιλήψεις ατόμων σε όλες τις θέσεις δεν ήταν ρίσκο, αλλά το μέλλον. Ήταν κάτι που το ζητούσε και ο κόσμος τόσο από την εθνική του, όσο και από τις ομάδες του. Άπαντες άρχισαν να εισάγουν στοιχεία, να δέχονται τακτικούς νεοτερισμούς που επέτρεψαν την επιστροφή σε σχήματα με τρεις αμυντικούς, να βάζουν όλο και περισσότερο την τεχνολογία. Πλέον, οι σχολές των προπονητών είναι απόλυτα προσιτές και ένα στοιχείο της UEFA δείχνει τη διάδοσή τους: Οι τεχνικοί με δίπλωμα UEFA B στη Γερμανία είναι 28.400. Στην Αγγλία 1759.

Η κοινωνία του ποδοσφαίρου αγκάλιασε τα παιδιά μεταναστών. Έμαθε να προσφέρει κίνητρα και σωστή δουλειά στα πιτσιρίκια από τα πρώτες τους δειλές ντρίμπλες με τη μπάλα. Έκανε την προπόνησή τους ευκολότερη και πολυδιάστατη, δημιούργησε πρότυπα νεαρών παικτών και προπονητών, έμαθε να μην κοροϊδεύει εκείνους που μιλάνε διαφορετικά από ό,τι έχουν μάθει οι ίδιοι, όπως έκανε με τον Ράνγκνικ. Και παράλληλα, δεν σταμάτησε ποτέ να έχει τον κόσμο στο επίκεντρο. Δεν έγινε το παιχνίδι των πλουσίων, που για ένα εισιτήριο διαρκείας έπρεπε να μαζεύουν χρήματα για ένα χρόνο, ούτε των υπερφίαλων μεγιστάνων που ήθελαν μια ομάδα για να παίζουν. Διατήρησε το χαρακτήρα του, αλλάζοντας τη συνολική προσέγγιση και διατηρώντας την επιμονή για δουλειά και τη μεθοδικότητα. Οι υποδομές και το σκάουτινγκ αλλάζουν ευκολότερα από τη νοοτροπία...
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.271
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #1 στις: Δευ 10 Ιούλ 2017 22:39 »
Ένα ποδόσφαιρο με πολλούς φανατικούς θαυμαστές και πολλούς που δεν τους ελκύει αυτός ο τρόπος παιχνιδιού.

Όλοι όμως παραδέχονται πρόκειται για μια τεράστια ποδοσφαιρική σχολή.

Με ένα καλού επιπέδου Πρωτάθλημα (με μειον την παντοκρατορία της Μπάγερν) και την μακράν καλύετρη Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου αυτή τη στιγμή στον κόσμο.
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #2 στις: Δευ 10 Ιούλ 2017 22:42 »
Ακόμα και έτσι όμως έχουν πάρει πολλές ομάδες πρωτάθλημα.
Ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι η Μπάγερν είχε βοηθήσει με δάνειο την Ντόρτμουντ για το καλό του ποδοσφαίρου.Πράγματα απίθανα για εμάς εδώ στα βαλκάνια.

Βέβαια το παραπάνω άρθρο μιλάει για άλλους τομείς που όμως θα μπορούσαν να μας διδάξουν πράγματα.

Αποσυνδεδεμένος pastakis

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3.901
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #3 στις: Δευ 21 Αύγ 2017 19:15 »
«Πόλεμος» κατά της εμπορευματοποίησης του ποδοσφαίρου

Οι οπαδοί στην Γερμανία ξεκίνησαν πόλεμο με την Ομοσπονδία για έναν και μοναδικό λόγο: να μην χαθεί η παράδοση. Γράφει ο Alex Hess.

Το γερμανικό ποδόσφαιρο παραμένει το πιο φιλικό προς τους οπαδούς σε σχέση όχι μόνο με τα υπόλοιπα μεγάλα πρωταθλήματα, αλλά και με τα περισσότερα στον πλανήτη. Η σεζόν, όμως, ξεκίνησε με διαμαρτυρία των οπαδών κατά της Ομοσπονδίας όχι μόνο στα γήπεδα της Bundesliga, αλλά και στων μικρότερων κατηγοριών. Οι αλλαγές δεν αρέσουν καθόλου στους οπαδούς, που αποφάσισαν να στείλουν ηχηρό μήνυμα.

Η απειλή του κανόνα «50+1», οι ώρες έναρξης των αγώνων, που αρχίζουν να ξεφεύγουν από το παραδοσιακό, τα προσωπικά εισιτήρια, οι συλλογικές ποινές, η είσοδος επενδυτών σε πολλούς συλλόγους, η παγκοσμιοποίηση με τις προετοιμασίες σε άλλες ηπείρους, ακόμη και ο «επιφανειακός» τρόπος διασκέδασης κατά τη διάρκεια των ημιχρόνων κάποιων αγώνων έχουν αφήσει την αίσθηση τους οπαδούς ότι τα πάντα αλλάζουν προς την πλευρά της «εμπορευματοποίησης». Και αυτό ήταν κάτι για το οποίο το γερμανικό ποδόσφαιρο μπορούσε να είναι υπερήφανο. Οι παραδόσεις πάνω από όλα.

Τον περασμένο Μάιο οι οπαδοί της Ντιναμό Δρέσδης είχαν ταξιδέψει για το ματς με την Καρλσρούη με στρατιωτικές στολές και ένα μήνυμα: «πόλεμος στην Ομοσπονδία». Και το Σαββατοκύριακο σχεδόν σε όλα τα γήπεδα το μήνυμα ήταν ίδιο: «αντε γ@μ... Ομοσπονδία». Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα ο Ράινχαρντ Γκρίντελ, πρόεδρος της Ομοσπονδίας, είχε απευθύνει έκκληση για διάλογο και ένα νέο ξεκίνημα με τους οπαδούς. «Θα πρέπει να αποκηρύξουμε τη βία. Πρέπει να χτίσουμε εμπιστοσύνη, να λύσουμε τις διαφορές μας και να θέσουμε τα όρια», τόνισε και ανακοίνωσε ότι προς το παρόν οι συλλογικές τιμωρίες τίθενται υπό αναβολή. Η λίγκα αμέσως εξέδωσε δική της ανακοίνωση, στηρίζοντας τις θέσεις του Γκρίντελ.

Ένα από τα παραδείγματα αυτού του είδους της τιμωρίας ήταν το κλείσιμο της Südtribüne στο Ντόρτμουντ για τα επεισόδια στο ματς με την Λειψία, η οποία παραμένει ένας λόγος κόντρας με την Ομοσπονδία. Κανένας δεν μπορεί να δεχθεί τον τρόπο που λειτουργεί αν είναι οπαδός άλλης ομάδας. Δεν είναι ο ίδιος ο σύλλογος της RB το πρόβλημα, αλλά το σύστημα που αντιπροσωπεύει και το οποίο της επέτρεψε να υπάρχει με τη σημερινή της μορφή.

Ο κανόνας «50+1» ήδη έχει σπάσει σε δύο περιπτώσεις. Τους προηγούμενους μήνες η Ομοσπονδία αποφάσισε να αλλάξει τον κανονισμό και, πλέον, σε συλλόγους όπου ένας επενδυτής έχει τουλάχιστον 17 χρόνια «εξαιρετικής προσφοράς», ο σύλλογος του ανήκει. Έτσι, Χόφενχαϊμ και Αννόβερο έγιναν οι πρώτοι σύλλογοι, που παρότι δεν ξεκίνησαν ως ομάδες τοπικών εταιρειών (Λεβερκούζεν, Βόλφσμπουργκ) ανήκουν πλέον και με τη βούλα στους Χοπ και Κιντ.

Τον Ιούνιο η Ομοσπονδία έκανε ακόμη ένα βήμα προς τη λάθος κατεύθυνση, καθώς αποφάσισε να επιτρέψει στην εθνική ομάδα της Κίνας U20 να αγωνιστεί στην τέταρτη κατηγορία! Οι Κινέζοι θα πληρώσουν 30.000 ευρώ για κάθε παιχνίδι και το επιχείρημα της Ομοσπονδίας είναι ότι αυτά τα χρήματα θα βοηθήσουν τους υπόλοιπους συλλόγους. Στον τελικό του Κυπέλλου κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων στο ημίχρονο οι αποδοκιμασίες ήταν τόσες, που η γερμανική τηλεόραση αποφάσισε να κλείσει τα μικρόφωνα. Ούτε οι οπαδοί της Μπάγερν πήραν με καλό μάτι αυτό που έγινε στο ημίχρονο του αγώνα με την Φράιμπουργκ, που έδινε μάχη για την έξοδο στο Champions League. «Ήταν ασέβεια για τον αντίπαλο», είπε κοφτά ο Ρόμπεν και η κριτική στον Τύπο ήταν τεράστια για τη διοίκηση των Βαυαρών.

«Είναι ώρα αυτά να σταματήσουν. Είναι ώρα να σκεφτούμε», τόνισε ο Γκρίντελ. «Είμαστε σοβαροί όταν ζητάμε διάλογο με τους οπαδούς». Οι οπαδοί είδαν τις δηλώσεις του με σκεπτικισμό. Και δικαίως. Γνωρίζουν ότι σε πολλά από τα ζητήματα που διαφωνούν έχουν ήδη χάσει τον πόλεμο. Τώρα, ήρθε η ώρα να προλάβουν τα υπόλοιπα. Και από αυτόν τον πόλεμο θα χάσει η ίδια η Ομοσπονδία, καθώς οι περισσότεροι σύλλογοι αναγνωρίζουν ότι το επίκεντρο είναι οι οπαδοί, όχι οι «πελάτες». Και εκείνοι που δεν το κάνουν έχουν ήδη βρεθεί στο περιθώριο...

http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/article/1126664/polemos-kata-tis-emporeymatopoiisis-toy-podosfairoy

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #4 στις: Τρι 16 Ιαν 2018 16:27 »
Παράθεση
Από την Γ’ Εθνική στην Ντόρτμουντ
Ο Κώστας Κωτσόπουλος έχει την ευκαιρία να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, μετά την πρόσκληση της Μπορούσια Ντόρτμουντ για να δοκιμαστεί.

Τι πιθανότητες έχει ένας παίκτης που παίζει στην Γ’ Εθνική να φορέσει την φανέλα της Μπορούσια Ντόρτμουντ; Καμία, είναι η απάντηση που θα έδιναν οι περισσότεροι.

Στην ζωή όμως ποτέ μην λες ποτέ και η περίπτωση του Κώστας Κωτσόπουλου ήρθε να το επιβεβαιώσει.

Ο 20χρονος επιθετικός της Νάουσας θα μεταβεί στην Γερμανική πόλη, προκειμένου να περάσει δοκιμαστικά και αν πείσει τον Γιαν Σίβερτ θα ενσωματωθεί στην U23 της Ντόρτμουντ μαζί με τον Αργύρη Καμπετσή.

Για την περίπτωσή του είχαν ενδιαφερθεί τόσο ο Ατρόμητος, όσο και ο ΠΑΟΚ, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει…
talentabout.gr

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.097
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #5 στις: Παρ 02 Μάρ 2018 22:04 »

Αποσυνδεδεμένος thodoris

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.209
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #6 στις: Πεμ 29 Μάρ 2018 11:55 »
Η συγκλονιστική εξομολόγηση του Π. Μερτεσάκερ



Ο Γερμανός αμυντικός Περ Μερτεσάκερ της Άρσεναλ έχει πάρει τη μεγάλη απόφαση ν’ αποσυρθεί μετά την ολοκλήρωση της φετινής σεζόν. Κοιτάζοντας πίσω βλέπει μια πλούσια καριέρα, με επιτυχίες, τίτλους, χρήμα, δόξα και μια ζωή που παραλίγο να τον «λυγίσει» άπειρες φορές. Η συγκλονιστική εξομολόγησή του για το… τέρας που λέγεται άγχος και πως η ψυχική κατάσταση ενός ποδοσφαιριστή στο σύγχρονο ποδόσφαιρο κρέμεται από μια λεπτή κλωστή.

Ένας ποδοσφαιριστής που έχει τίτλους, έχει παίξει Champions League, έχει κατακτήσει Μουντιάλ και έχει αγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο για αρκετά χρόνια. Θα περίμενε κανείς κοιτάζοντας πίσω να χαμογελά πλατιά. Εκείνος αγχώνεται. Τρέμει. Το σκοτάδι δεν μπορεί να διαλυθεί από τους προβολείς της δημοσιότητας.

Η τρομερή συνέντευξη που έδωσε στο Spiegel μοιάζει με ψυχανάλυση, προάγγελος της βιογραφίας του που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα. Την παραχώρησε, θέλοντας να πληροφορήσει τις γενιές που ακολουθούν για την βαρβαρότητα της ποδοσφαιρική βιομηχανίας, χωρίς αυτό να σημαίνει, όπως τονίζει, ότι δεν αναγνωρίζει τα προνόμια που του πρόσφερε μια ζωή στο υψηλότερο επίπεδο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Τα χρήματα, η δόξα, τα ακριβά σπίτια, τα αυτοκίνητα, οι διακοπές και οι εμπειρίες όμως δεν ζουν μόνες τους.


«Είσαι πάντα ο παίκτης και ποτέ ο άνθρωπος πίσω από τη φανέλα», λέει χαρακτηριστικά και μιλάει για πρώτη φορά για τη ναυτία. Ξεκινούσε τη νύχτα πριν το ματς. Ο Κλέμενς Φριτς, συγκάτοικός του στη Βέρντερ, προσπαθούσε να κοιμηθεί πάντα πριν από αυτόν γιατί το δεξί του πόδι τιναζόταν τόσο δυνατά, που έκανε το πάπλωμα να θροΐζει. Ακολουθούσε τα πρωινά η διάρροια. Ο Μερτεζάκερ αναγκάστηκε για ένα διάστημα να ζει μόνο με νουντλς και λίγο ελαιόλαδο. Δεν έτρωγε τίποτα μέχρι και τέσσερις ώρες πριν τη σέντρα του αγώνα, ώστε το στομάχι του να είναι άδειο όταν ξεκινά η τάση για εμετό.

Η καριέρα του πήρε σύντομα ανοδική πορεία. Όταν στα 15 του αντιμετώπισε μια αναπτυξιακή δυσλειτουργία και το γόνατό του πονούσε ανυπόφορα, το «ούτως ή άλλως δεν θα τα καταφέρεις» του πατέρα του λειτούργησαν απελευθερωτικά. Το 2003 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και λίγο πριν αλλάξει η χρονιά, έκανε ντεμπούτο στην Μπουντεσλίγκα. Χρειάστηκε περίπου 20 παιχνίδια για να κληθεί στην εθνική. «Το ένα highlight ακολουθούσε το άλλο. Αλλά ήταν ήδη δύσκολη η εξισορρόπηση. Αποφοίτησα από το λύκειο, πήγαινα προπόνηση κάθε μέρα και έπαιζα τα Σαββατοκύριακα. Συχνά έλεγα στον εαυτό μου: "μην το σκέφτεσαι, απλά συνέχισε, συνέχισε". Γιατί φυσικά, σε κάποιο σημείο αντιλαμβάνεσαι ότι όλα αυτά είναι ένα βάρος, σωματικό και πνευματικό, που πρέπει να το χειριστείς και να το αντιμετωπίσεις. Πλέον, σε καμία περίπτωση δεν έχει να κάνει με το να περνάς καλά και πρέπει να αποδίδεις, χωρίς αν, χωρίς αλλά, ακόμα κι αν είσαι τραυματίας». Όταν αναγκάστηκε το 2005 να παίξει για πρώτη φορά με χοντρό πρόβλημα στον αχίλλειο, κατάλαβε πως: «σε αυτή τη δουλειά, πάντα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να θυσιάσεις την υγεία σου».

Η θυσία αυτή τον έφερε το 2006 στο Μουντιάλ. «Φυσικά ήμουν πολύ απογοητευμένος όταν χάσαμε από την Ιταλία και αποκλειστήκαμε από το τουρνουά στα ημιτελικά, αλλά περισσότερο από όλα ανακουφίστηκα. Μπορώ ακόμα να το θυμηθώ σαν να ήταν χτες. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν: "Τελείωσε, τελείωσε, τελείωσε"». Δεν είχε να κάνει με τον τραυματισμό του. «Με είχε καταπιεί η πίεση. Αυτό το συνεχές σενάριο τρόμου ότι μπορείς να κάνεις έαν λάθος που να οδηγήσει στο γκολ. Έχεις επίσης τον φόβο και σε άλλα ματς. Συνεχώς να κοιτάς το σκορ και να μετράς τα λεπτά. Όμως στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν σε απάνθρωπο επίπεδο. Αλλά μπορούσε να το πω; Ότι ήμουν χαρούμενος που αποκλειστήκαμε;».

Και έπειτα έρχονταν τα φώτα. «Ο κόσμος έχει δικαίωμα σε σένα, Περ». Το άκουγε πάντα. Υπήρχαν στιγμές που ήθελε απλά να πάει σπίτι του και να μην μιλήσει σε άνθρωπο. Οι δημοσιογράφοι τον περίμεναν εκεί σαν αρπαχτικά. Κυρίως στα δύσκολα. Τα εύκολα δεν «πουλάνε». Μετά το Μουντιάλ έκανε επέμβαση για να διορθώσει το πρόβλημα. «Ήθελα να απομακρυνθώ όσο το δυνατόν περισσότερο. Ολοι πιστεύουν ότι είναι δραματικό να χάνεις παιχνίδια επειδή είσαι τραυματίας, αλλά δεν είναι. Επειδή είναι ο μόνος τρόπος που μπορείς να έχεις θεμιτό ελεύθερο χρόνο, σε βγάζει από τη ρουτίνα. Τελικά, κανείς δεν ενδιαφέρεται για το αν έπαιξες καλά τα τελευταία 10 ματς. Μόνο το τρέχον ματς, μόνο αυτό μετράει. Το ποδόσφαιρο είναι μια αλληλεπίδραση αγάπης και μίσους. Όταν οι οπαδοί σε χειροκροτούν, είναι απερίγραπτο. Όταν σε αποδοκιμάζουν, βυθίζεσαι στην ντροπή».

Δεν είναι μόνο πνευματικό, αλλά και σωματικό. Τουλάχιστον μια φορά το χρόνο το σώμα του κατέβαζε ρολά. «Όταν δεν μπορούσα να συνεχίσω, τραυματιζόμουν. Θα υποστήριζα ότι πολλοί επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί ήταν ψυχολογικοί. Με αυτό τον τρόπο το σώμα βοηθάει την ψυχή να ηρεμήσει. Αλλά κανείς δεν το ελέγχει αυτό». Πέφτει στο κρεβάτι χωρίς να έχει τίποτα, για τρεις μέρες, νιώθοντας μόνο «ολική εξάντληση».

Όταν στη Βέρντερ Βρέμης βρήκε ψυχολόγο, αρνήθηκε να τον συναντήσει. Όλοι προσπαθούσαν να δείξουν ότι είναι μια χαρά. «Αστειεύεσαι στα αποδυτήρια, έχεις καλύτερη σχέση με έναν, δύο, τρεις παίκτες. Αλλά αυτό είναι. Κανείς δεν ανοίγεται για να πει πώς πραγματικά νιώθει. Και στις μέρες του αγώνα τρέχουν όλοι στην τουαλέτα». Για να καταφέρει να ανοιχτεί σε ειδικό, έπρεπε να πάει στην Άρσεναλ. Κι ύστερα ήρθε η αυτοκτονία του φίλου του, Ρόμπερτ Ένκε. «Ακόμα κι εγώ δεν ήξερα πόσο άσχημα ήταν. Αυτό λέει κάτι, σωστά;»

Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν τα παράτησε νωρίτερα. Η χαρά της νίκης, η θετική ανταπόκριση των προπονητών, η αγάπη για το παιχνίδι, η αίσθηση της ομάδας, ο κόσμος και κυρίως τα παιδιά που σε κάνουν είδωλο, οι νέες προκλήσεις και τελικά η πρόταση από την Άρσεναλ, στην οποία πάντα ήθελε να παίξει. «Είναι σαν μια δίνη από την οποία δεν μπορείς να βγεις», καταλήγει.

Και είναι πράγματι έτσι. Όσο κι αν μοιάζουν μερικές φορές, δεν είναι ρομπότ. Την επόμενη φορά που θα καταραστείς λοιπόν τον παίκτη της ομάδας σου που θα χάσει μια ευκαιρία, ή τον αντίπαλο επειδή θα κάνει ένα δυνατό τάκλιν, θυμήσου τα λόγια του Μερτεζάκερ.

Αποσυνδεδεμένος Tsimendos

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 851
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #7 στις: Πεμ 29 Μάρ 2018 13:19 »
Διαβάζεις ayuto;

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #8 στις: Κυρ 23 Δεκ 2018 19:25 »
Παράθεση

Ένα ηφαίστειο άλλαξε τη ζωή του Λεβαντόφσκι

Τον Απρίλιο του 2010 μια παρέα φίλων από τη Θεσσαλονίκη πήρε τη μεγάλη απόφαση να πάει να απολαύσει από κοντά έναν ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Το παιχνίδι που επιλέχθηκε ήταν το Ίντερ-Μπαρτσελόνα στο Μιλάνο. Οι άδειες κανονίστηκαν, τα αεροπορικά κλείστηκαν, το χόστελ βρέθηκε, τα εισιτήρια του ματς αγοράστηκαν. Όλα ήταν έτοιμα, μέχρι που λίγες μέρες πριν το παιχνίδι ένα ηφαίστειο, που οι Ισλανδοί αποκαλούν “Εϊγιαφιάτλαγιοκουτλ” και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης “εκείνο το κωλοηφαίστειο με το όνομα-σιδηρόδρομος”, αποφάσισε να ενεργοποιηθεί.

Εξαιτίας της έκρηξης αυτής, για αρκετές ημέρες τα αεροπλάνα στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης παρέμειναν ακινητοποιημένα στο έδαφος, χιλιάδες πτήσεις αναβλήθηκαν και εκατομμύρια άνθρωποι άλλαξαν αναγκαστικά το πρόγραμμα τους. Ανάμεσα σ’αυτούς που επηρεάστηκαν ήταν και η παρέα των φίλων, που τελικά είδαν το θρίαμβο της Ίντερ από την τηλεόραση του σπιτιού τους, κλαίγοντας τα λεφτά τους και ψάχνοντας στο ίντερνετ για ισλανδικά μπινελίκια.



Μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα πιο βόρεια από τη Μακεδονία, o 21χρονος Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι, που αγωνιζόταν στη Λεχ Πόζναν, ετοιμαζόταν κι αυτός να μπει σ’ένα αεροπλάνο. Προορισμός του θα ήταν το Μπλάκμπερν. Αρκετά χρόνια μετά, ο Πολωνός ανακάλεσε εκείνες τις μέρες: “Εκείνη την περίοδο είχα γνωρίσει τον Σαμ Αλαρντάις. Είχε έρθει στην Πολωνία για να με δει σ’ένα παιχνίδι και μου φάνηκε πως ήταν ένας ωραίος τύπος. Φαινόταν αποφασισμένος να δώσει μια ευκαιρία σ’ένα νέο παίκτη σαν κι εμένα”. Ο Αλαρντάις έπεισε τον ανερχόμενο επιθετικό και τον ατζέντη του να επισκεφτούν το Μπλάκμπερν για να δούνε από κοντά τις εγκαταστάσεις της ομάδας, πιστεύοντας ότι εκεί θα έκλεινε και τη συμφωνία. Ένα ηφαίστειο στην άκρη της Ευρώπης όμως είχε διαφορετική άποψη.

“Κάθε φορά που τον βλέπω να παίζει σκέφτομαι εκείνες τις μέρες” αποκάλυψε το 2013 ο Αλαρντάις. “Η μνήμη μου δεν είναι πολύ καλή αλλά θυμάμαι ότι τον παρακολούθησα να παίζει και μετά ο ατζέντης του μας είπε ότι δεν μπορούσαν να έρθουν εξαιτίας της τέφρας”. “Ήθελα να δω πως είναι στο Μπλάκμπερν γιατί δεν ήξερα τίποτα για το μέρος” λέει ο Λεβαντόφσκι και συνεχίζει τη διήγηση: “Είχαμε κλείσει τα εισιτήρια αλλά τελευταία στιγμή η πτήση ακυρώθηκε λόγω του καπνού. Αν αυτό άλλαξε τη ζωή μου; Ναι, μάλλον. Αν είχα πάει εκεί, πιθανόν να έμενα. Τελικά όμως δεν πήγα και λίγο μετά ενδιαφέρθηκε για μένα η Ντόρτμουντ”.

Το όνειρο της Πρέμιερ Λιγκ μπορεί να έσβησε εξαιτίας ενός ηφαιστείου αλλά αυτή η εξέλιξη άνοιξε μια νέα, διαφορετική πόρτα στο μέλλον του νεαρού Πολωνού. Την πόρτα της Μπουντεσλίγκα. Η αρχή πάντως δεν αποδείχτηκε ιδιαίτερα εύκολη. Η Ντόρτμουντ μπορεί να πανηγύρισε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από εννιά χρόνια αλλά ο Λεβαντόφσκι δεν θάμπωσε πολλούς με τις εμφανίσεις του. Τέλειωσε τη σεζόν με 8 γκολ ενώ οι χαμένες ευκαιρίες του ήταν τόσες πολλές, που στις κερκίδες του Βεστφάλεν αρκετοί του είχαν ήδη κολλήσει την ταμπέλα του “χασογκόλη”.



Η έντονη κριτική και η υποτίμηση των ικανοτήτων του δεν ήταν κάτι νέο για τον Πολωνό. Όπως συνέβη σε αρκετούς από τους κορυφαίους παίκτες της εποχής μας, ο Λεβαντόφσκι απορρίφθηκε αρκετές φορές μέχρι να βρει το δρόμο προς την καταξίωση. Στα 18 του η Λέγκια του έδειξε την πόρτα της εξόδου με τον πλέον άγαρμπο τρόπο: Έστειλε τον γραμματέα της ομάδας να τον ενημερώσει ότι δεν κάνει, αφού κανένας από τους προπονητές ή τους διοικούντες δεν ενδιαφέρθηκε να του εξηγήσει.

Λίγα χρόνια μετά, και ενώ είχε ήδη οδηγήσει με τα γκολ του τη μικρούλα Ζνιτς Προύσκοβ σε δυο συνεχόμενες ανόδους, ήρθε μια νέα σφαλιάρα, αυτή τη φορά από τον προπονητή της Λεχ Πόζναν, Φραντσίσεκ Σμούντα. Κάποιος του μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον ψηλό πιτσιρικά που σκοράρει συνεχώς στις μικρές κατηγορίες της Πολωνίας και ο Σμούντα αποφάσισε να πάει να τον δει από κοντά. Το σκάουτινγκ όμως ολοκληρώθηκε πρόωρα κάπου στο 15λεπτο, όταν ο μετέπειτα προπονητής της εθνικής Πολωνίας (που – ω, τι ειρωνεία – βασίστηκε σε τεράστιο βαθμό πάνω στον Λεβαντόφσκι) έκρινε πως είχε δει ήδη αρκετά και αποχώρησε εκστομίζοντας τη φράση: “Τζάμπα το πετρέλαιο που έκαψα. Αν ήθελα να δω κούτσουρα, μπορούσα να πάω και στο δάσος”.

Η περίοδος προσαρμογής στη Γερμανία δεν κράτησε τελικά πάνω από ένα χρόνο. Από τη δεύτερη κιόλας σεζόν ο Λεβαντόφσκι ‘πήρε το όπλο του’ και άρχισε να ‘πυροβολεί’ ασταμάτητα. Τρεις φορές πρώτος σκόρερ της Μπουντεσλίγκα, 4 φορές στην καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος, 8 τίτλοι και γκολ. Πολλά γκολ. Πάρα πολλά γκολ. Από την πρώτη σεζόν του στη Ντόρτμουντ και μετά ο Πολωνός δεν έχει μείνει καμία χρονιά κάτω από τα 25 γκολ ενώ εκείνη ήταν και η μοναδική φορά στην καριέρα του που ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα με μονοψήφιο αριθμό τερμάτων!



Ανάμεσα στα τόσα τέρματα ξεχωρίζουν φυσικά τα τέσσερα που έβαλε με τη φανέλα της Ντόρτμουντ στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Ρεάλ και τα πέντε σε διάστημα 9 μόλις λεπτών, που σκόραρε απέναντι στη Βόλφσμπουργκ, αγωνιζόμενος πλέον με τη Μπάγερν. “Στο ποδόσφαιρο δεν μπορείς να τα εξηγήσεις όλα. Εκείνη τη μέρα όλα έγιναν τόσο γρήγορα που ήταν απλά αδύνατον να σκεφτώ τι ακριβώς συνέβαινε. Το σίγουρο είναι ότι εκείνος ο φωτεινός πίνακας με το όνομα μου γραμμένο τόσες φορές δύσκολα θα φύγει από τη μνήμη μου”.



Ανάμεσα στα γλέντια για τους συνεχόμενους τίτλους και τους πανηγυρισμούς για τα δεκάδες γκολ υπήρχαν φυσικά και δύσκολες στιγμές, όπως τα επικριτικά σχόλια ότι εξαφανίζεται στα μεγάλα παιχνίδια (και σε συλλογικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο) αλλά και το φινάλε της περσινής σεζόν, τότε που οι σχέσεις του με την Μπάγερν έφτασαν στα όρια τους. Ο υψηλόσωμος επιθετικός θεώρησε ότι η ομάδα δεν τον στηρίζει όσο πρέπει και για αρκετές εβδομάδες κυκλοφορούσε η φήμη πως οι δρόμοι τους θα χωρίσουν. Οι Βαυαροί τελικά έπεισαν το καλοκαίρι τον Λεβαντόφσκι να παραμείνει κι αυτός, παρά το κακό ξεκίνημα της Μπάγερν, αποδεικνύει σε κάθε ματς ότι έχει αφήσει για τα καλά πίσω του τα όποια παράπονα είχε από τη συμπεριφορά των ανθρώπων του συλλόγου.

Αν και βρισκόμαστε ακόμα στον Δεκέμβρη, μετράει ήδη 22 γκολ (σε 23 αγώνες!) σε όλες τις διοργανώσεις και τα εντυπωσιακά νούμερα δεν σταματάνε εδώ. Στον πίνακα των σκόρερ του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ είναι μόνος πρώτος με 8 γκολ σε 6 ματς, ενώ στον πίνακα των σκόρερ για το 2018 βρίσκεται πίσω μόνο από τον Μέσσι (46 έναντι 50 του Αργεντινού). Σε βάθος διετίας όμως έχει καλύτερα στατιστικά ακόμα και από τον σούπερ σταρ της Μπαρτσελόνα: 87 γκολ σε 94 παιχνίδια ή αλλιώς ένα γκολ κάθε 89 λεπτά, την ώρα που ο Μέσσι έχει ένα γκολ κάθε 94 λεπτά και ο Κριστιάνο Ρονάλντο ένα γκολ κάθε 98 λεπτά.



Σήμερα η Μπάγερν Μονάχου αντιμετωπίζει την ανεβασμένη φέτος Άιντραχτ, στην τελευταία αγωνιστική της Μπουντεσλίγκα πριν τη χειμερινή διακοπή. Σ’ένα παράλληλο σύμπαν ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι έχει ανέβει σ’εκείνο το αεροπλάνο με προορισμό το Μπλάκμπερν και τώρα αγωνίζεται κάπου στην Αγγλία. Σ’αυτό το σύμπαν όμως, το απόγευμα θα βρεθεί για άλλη μια φορά στην κορυφή της επίθεσης της Μπάγερν, προσπαθώντας να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από τους περισσότερους ποδοσφαιριστές του πλανήτη αυτή τη στιγμή: Να στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα.
El Sombrero
blog.stoiximan.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #9 στις: Τετ 02 Ιαν 2019 19:41 »
Παράθεση
Όταν η Λεβερκούζεν έφτασε μια ανάσα από το απόλυτο θαύμα


Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτές που υπάρχουν για να κερδίζουν τίτλους, μία τέτοια είναι η Μπάγερν Μονάχου για παράδειγμα, και στις άλλες που συμπληρώνουν το παζλ κάθε λίγκας. Στη Γερμανία μία τέτοια είναι η Χοφενχάιμ. Δίπλα σε όλες αυτές τις ομάδες της Μπουντεσλίγκα υπάρχει και η Μπάγερ Λεβερκούζεν. Μια ομάδα που δεν ξέρει το λόγο που υπάρχει. Το περίεργο είναι πως αν ρωτήσεις στη χώρα μας τον μέσο ποδοσφαιρόφιλο για το ποιες ομάδες θεωρεί «μεγάλες» στη Γερμανία, πολύ δύσκολα θα αφήσει εκτός της απάντησής του τη Λεβερκούζεν. Μια ομάδα που -για όσους δεν το γνωρίζουν- δεν έχει κατακτήσει ποτέ το πρωτάθλημα Γερμανίας στα 112 χρόνια της ιστορίας της.

Η Λεβερκούζεν μετράει ένα κύπελλο όλο κι όλο το 1993 και φυσικά στην «πλούσια» τροπαιοθήκη της υπάρχει και το ΟΥΕΦΑ του 1988. Απέναντι στην Εσπανιόλ του Λοσάντα και του Ερνέστο του Βαλβέρδε. Αυτό πάντως που πόνεσε πραγματικά πολύ και θα πονάει πάντα όλους τους φίλους της ομάδας είναι η σεζόν 2001-2002. Μια σεζόν που ξεκίνησε με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες από μια ομάδα που διέθετε μπόλικο ταλέντο και εξελίχθηκε στην απόλυτη τραγωδία, χάνοντας ουσιαστικά τρεις τίτλους (πρωτάθλημα, κύπελλο και Τσάμπιονς Λιγκ) σε διάστημα -σχεδόν- μιας εβδομάδας. Το κουβάρι αυτής της ιστορίας θα ξετυλίξουμε σήμερα. Μιας ιστορίας γεμάτης από όμορφο ποδόσφαιρο, μεγάλες νίκες και άφθονο πόνο στο τέλος. Αδικία; Σίγουρα. Βέβαια την τύχη του ο καθένας την φτιάχνει (και) μόνος του. Όχι -άλλα- δάκρυα λοιπόν για εκείνη την ομάδα του Τόπμελερ.



H σεζόν 2000-2001 ήταν από τις πιο ανταγωνιστικές της Μπουντεσλίγκα με την Μπάγερν να κατακτά -ως συνήθως- στο τέλος το πρωτάθλημα αλλά τρεις ομάδες να τερματίζουν πίσω της με πολύ μικρή βαθμολογική (και όχι μόνο) διαφορά. Η Σάλκε είχε τερματίσει 2η στο -1 από τους πρωταθλητές, η Ντόρτμουντ 3η στο -4 και η Λεβερκούζεν 4η στο -6. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Μπέρτι Φογκς, που αν και και είχε φτιάξει ένα άκρως ανταγωνιστικό σύνολο, βγάζοντας την ομάδα και στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, τελικά απολύθηκε με το τέλος της σεζόν για να αναλάβει ο Κλάους Τόπμελερ. Ένας προπονητής που δεν είχε να επιδείξει κάτι σημαντικό στην έως τότε προπονητική του καριέρα, εκτός των δεκάδων τσιγάρων που κάπνιζε στους πάγκους. Η επιλογή σίγουρα είχε ξενίσει πολλούς.

O Τόπμελερ βρήκε ένα άκρως ποιοτικό σύνολο, με παίκτες όπως ο Μπάλακ, ο Ζε Ρομπέρτο, ο Λούσιο, ο Μπερμπάτοφ, ο Ράμελοφ και ο Πλασέντε και κάνοντας ουσιαστικά μία και μόνο ποιοτική προσθήκη έφτιαξε την ομάδα που θαυμάσαμε για μία ολόκληρη σεζόν τόσο στην Γερμανία όσο και στην Ευρώπη. Ο παίκτης αυτός δεν ήταν άλλος από τον επιτελικό μέσο Γιλντιράι Μπαστούρκ της Μπόχουμ. Έναν παίκτη που ο Τόπμελερ γνώριζε πολύ καλά (και είχε σε τεράστια εκτίμηση) από την κοινή τους θητεία στο Μπόχουμ. Ο Τούρκος ήταν ένας φανταστικός ποδοσφαιριστής, από τους καλύτερους σε ολόκληρη την Ευρώπη στη θέση του εκείνα τα χρόνια, με μεγάλες παραστάσεις τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η Τουρκία άλλωστε είχε τερματίσει 3η στο Μουντιάλ του 2002 και ήταν τόσο καλή που ο βασικός της τερματοφύλακας (αναφέρομαι στον Ρουστού) είχε φτάσει να πάρει μεταγραφή για  την Μπαρτσελόνα, την ίδια περίοδο μάλιστα που η Μπάρτσα έκανε δικό της τον τιτανομέγιστο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε.

To σύστημα του Τόπμελερ ήταν το 4-5-1 (ή καλύτερα 4-1-4-1) με τον Ράμελοφ μπροστά από τους δύο στόπερ και μια καταπληκτική τετράδα μέσων πίσω από τον μοναδικό σέντερ φορ. Ο Όλιβερ Νόιβιλ των 171 εκατοστών είχε αυτό τον ρόλο κόντρα σε μια εποχή που ήθελε -συνήθως- δύο επιθετικούς με τον ένα εκ των δύο να είναι αρκετά δυνατός και ψηλός. Η τετράδα των μέσων ήταν ο καταπληκτικός Βραζιλιάνος Ζε Ρόμπερτο (δεν είχε γραφτεί ακόμα για τον Ολυμπιακό), ο Μπερντ Σνάιντερ, ο Μίκαελ Μπάλακ στην καλύτερη σεζόν της καριέρας του και φυσικά ο Γιλντιράι Μπαστούρκ που ανέφερα και πιο πάνω. Ο Μίκαελ ο Μπάλακ μάλιστα είχε τελειώσει εκείνη τη σεζόν με 17 τέρματα (κάτι που αποτελεί ρεκόρ για μέσο στη Μπουντεσλίγκα) και είχε χάσει το βραβείο του πρώτου σκόρερ για ένα και μόνο τέρμα (το βραβείο είχαν μοιραστεί ο Μάρσιο Αμορόσο της Ντόρτμουντ και ο Μάρτιν Μαξ της Μόναχο 1860). Τα 17 τέρματα στη Γερμανία τα συμπλήρωσε και με 7 στο Τσάμπιονς Λιγκ σε μια σεζόν που τον βρήκε στη λήξη της με το βραβείο του καλύτερου Γερμανού παίκτη, του καλύτερου μέσου στην Ευρώπη, στην καλύτερη 11αδα της Ευρώπης και πρώτο σε ασίστ στο Μουντιάλ του 2002. Πόσους τίτλους κατάφερε να κερδίσει ο Μπάλακ, η Λεβερκούζεν και η εθνική Γερμανίας εκείνη τη σεζόν; Πολύ σωστά. Κανένα.



Η Λεβερκούζεν ήταν χάρμα ιδέσθαι στο Τσάμπιονς Λιγκ, περνώντας από διπλούς ομίλους, αλλά και στη Μπουντεσλίγκα, όπου και έχασε το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική. Η Μπάγερ είχε αποκλείσει μάλιστα στη φάση των ‘8’ τη Λίβερπουλ και στον ημιτελικό τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ίσως στην πιο γελοία press conference στην ιστορία της διοργάνωσης, με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον να μπερδεύει την Λεβερκούζεν με την Καιζερσλάουτεν, σκορπώντας αμήχανα χαμόγελα σε όλους τους παρευρισκομένους (πλην του Τόπμελερ που το είχε θεωρήσει -ορθώς- ως μεγάλη ασέβεια). Οι Γερμανοί είχαν ορκιστεί να αποκλείσουν την πολυδιαφημισμένη (και πολυτάλαντη) αντίπαλό τους, κάτι που κατάφεραν -αν και δύσκολα- με ήρωα τον κορυφαίο τους επιθετικό Όλιβερ Νόιβιλ. Ο Νόιβιλ είχε σκοράρει στο 2-2 στο Ολντ Τράφορντ και ήταν αυτός που ισοφάρισε σε 1-1 στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου στη ρεβάνς της Γερμανίας, χαρίζοντας ουσιαστικά την πρόκριση στην ομάδα του. Στον τελικό η Λεβερκούζεν θα συναντούσε την Ρεάλ Μαδρίτης του Ζιντάν, του Φίγκο, του Ραούλ και των λοιπών αστέρων (δίχως όμως τον σπουδαίο Ζε Ρομπέρτο που είχε συμπληρώσει αριθμό καρτών).



Και φτάνουμε στην κρίσιμη εβδομάδα της σεζόν. Η Λεβερκούζεν στις 11 Μαΐου θα αντιμετώπιζε στον τελικό του κυπέλλου Γερμανίας τη Σάλκε και τέσσερις μέρες αργότερα την Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό της Γλασκώβης. Επίσης τρεις αγωνιστικές πριν τελειώσει η Μπουντεσλίγκα η ομάδα του Τόπμελερ ήταν στο +5 από την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Μια Ντόρτμουντ που τελικά της πήρε τον τίτλο την τελευταία αγωνιστική. Η Λεβερκούζεν είχε ακούσει το πρώτο ‘καμπανάκι’ στην εντός έδρας ήττα από την Βέρντερ με 1-2 (με χαμένο πέναλτι του τερματοφύλακα Μπουτ στα τελευταία λεπτά) για την 32η αγωνιστική, σε μια αγωνιστική που η Ντόρτμουντ είχε επικρατήσει της Κολονίας με 2-1 χάρις στο πέναλτι του Αμορόσο στο 90′. Ένα πέναλτι που είχε μειώσει τη διαφορά στους δύο βαθμούς (66 οι «ασπιρίνες» και 64 οι Βεστφαλοί).

Την επόμενη αγωνιστική η Λεβερκούζεν ήθελε πάση θυσία το τρίποντο κόντρα στη Νυρεμβέργη όπως φυσικά και η Ντόρτμουντ κόντρα στο Αμβούργο. Και οι δύο αναμετρήσεις ήταν εκτός έδρας για τους δύο μονομάχους με την αναμέτρηση της Λεβερκούζεν να είναι θεωρητικά πιο εύκολη. Το γκολ του αμυντικού Τόμας Νικλ με κεφαλιά-κανονιά (που έλεγε και μια ψυχή) στο 23′ έβαλε πίσω τους πρωτοπόρους, την ίδια ώρα που η Ντόρτμουντ άνοιγε το σκορ με πέναλτι του Αμορόσο (σε μια φάση που το Αμβούργο έμεινε με 10 παίκτες). Η ένταση ήταν ήδη μεγάλη και στα δύο μέτωπα γήπεδα. Λίγα λεπτά αργότερα ο Τόμας Ροζίσκι θα γράψει το 0-2 με τέλειο πλασέ και το «τοπίο» της νίκης θα αρχίσει να καθαρίζει. Το πέναλτι του αρχηγού Τόμας Κελ -και η αποβολή του- θα βάλει και πάλι το Αμβούργο στο παιχνίδι μιας και το σκορ ημιχρόνου πλέον ήταν το 1-2.



Το τελικό 3-4 με όργια του Αμορόσο στο β’ ημίχρονο -σε συνδυασμό με την ήττα της Λεβερκούζεν- θα ανεβάσει την Μπορούσια στην 1η θέση (στο +1) μία αγωνιστική πριν το τέλος της Μπουντεσλίγκα. Πλέον το τρόπαιο του πρωταθλητή ήταν στα χέρια της ομάδας του Ματίας Ζάμερ που αν κέρδιζε την Βέρντερ στην έδρα της θα έκλεβε ουσιαστικά το πρωτάθλημα από την ομάδα που το άξιζε στο 100% εκείνη τη σεζόν. Τη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Οι «ασπιρίνες» είχαν θεωρητικά εύκολο έργο μιας και υποδέχονταν την Χέρτα στην έδρα τους. Ήθελαν το ‘τρίποντο’ και στραβοπάτημα της Ντόρτμουντ για να πάρουν αυτοί το πρωτάθλημα. Όταν μάλιστα ο Μπάλακ άνοιξε το σκορ στο 9′ με εξαιρετική εκτέλεση φάουλ ένα άρωμα αισιοδοξίας άρχισε να πλανάται πάνω από τη ΜπάιΑρίνα. Την ίδια ώρα μάλιστα ο μέσος Πόλ Στάλτερι της Βέρντερ άνοιγε το σκορ με κοντινό πλασέ μετά από τραγική αμυντική αντίδραση των γηπεδούχων. Οι κερκίδες στην έδρα της Λεβερκούζεν είχαν πάρει φωτιά μιας και οι οπαδοί έβλεπαν να έρχεται αυτό που άξιζαν από την αρχή της σεζόν. Το πρωτάθλημα.

Λίγο πριν οι ομάδες φύγουν για τα αποδυτήρια ο Κόλερ ισοφάρισε με φοβερό σουτ εκτός περιοχής δίνοντας το σύνθημα της αντεπίθεσης όχι μόνο για τη νίκη αλλά και για τον τίτλο. Ο Μπάλακ με φοβερό σουτ θα γράψει το 2-0 και ουσιαστικά θα καθαρίσει τη υπόθεση-νίκη. Η Λεβερκούζεν πλέον περίμενε τα ευχάριστα από την έδρα της Ντόρτμουντ και ένα δώρο από την Βέρντερ. Αυτό το δώρο ήρθε στο 72′ αλλά δεν ολοκλήρωσε την ‘γιορτή’ μιας και το τετ α τετ της Βέρντερ κατέληξε στο δοκάρι. Τα όνειρα της Λεβερκούζεν για τον τίτλο τελείωσαν ουσιαστικά λίγα λεπτά αργότερα όταν ο Εβερθον με ένα αρκετά τυχερό γκολ χάρισε τη νίκη -και μαζί της το πρωτάθλημα- στην ομάδα του.



H Λεβερκούζεν δεν κατάφερε να επιστρέψει από το μεγάλο ψυχολογικό σοκ και τελικά γνώρισε την ήττα τόσο στον τελικό κυπέλλου Γερμανίας από την Σάλκε με 4-2 όσο και από τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με 2-1, σε μια αναμέτρηση που έμεινε στην ιστορία για το απίστευτο γκολ του τεράστιου Ζινεντίν Ζιντάν. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά η ομάδα έχασε και το αστέρι της, τον Μίκαελ Μπάλακ, που έφυγε για τη Μπάγερν Μονάχου -μια πορεία που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια και οι Ζε Ρομπέρτο και Λούσιο- και ουσιαστικά δεν κατάφερε να φανεί ανταγωνιστική την επόμενη σεζόν.

Το επόμενο πρωτάθλημα βρήκε την Λεβερκούζεν στην 15η θέση στο -35 από την κορυφή με τον Τόπλεμερ απολυμένο και την ομάδα σε κατάσταση διάλυσης. Όπως και να έχει, εκείνη η Λεβερκούζεν ήταν μία από τις καλύτερες ομάδες που είχαμε δει στις αρχές των 00s και είναι πραγματικά κρίμα που δεν κατάφερε να κάνει εκείνο το φανταστικό τρεμπλ, μένοντας έτσι στην ιστορία ως μία από τις μεγαλύτερες loser ομάδες και όχι ως ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά «θαύματα». Για την ιστορία, ο Μπάλακ έμεινε 2ος και τη σεζόν 2010-2011 -στο δεύτερό του πέρασμα από τη Λεβερκούζεν- και πάλι πίσω από την Ντόρτμουντ.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #10 στις: Σαβ 13 Απρ 2019 21:34 »
"Κόλαση" το γήπεδο της Ντόρτμουντ μετά την πεντάρα

Οι οπαδοί της Ντόρτμουντ απέδειξαν ξανά γιατί θεωρούνται από τους πιο αφοσιωμένους σε όλη την Ευρώπη! Παρότι προηγήθηκε η πεντάρα από τη Μπάγερν, η ατμόσφαιρα στο "Signal Iduna Park" κόντρα στη Μάιντς προκάλεσε ανατριχίλα. (VIDEO)

Το Σάββατο 6 Απριλίου η Ντόρτμουντ τέθηκε αντιμέτωπη στο Μόναχο με τη Μπάγερν. Η αναμέτρηση κύλησε εφιαλτικά για την ομάδα της Βεστφαλίας, η οποία διασύρθηκε με 5-0 (4-0 το ημίχρονο), με αποτέλεσμα να πέσει στη δεύτερη θέση.

Μία εβδομάδα μετά η Ντόρτμουντ υποδέχτηκε τη Μάιντς για την 29η αγωνιστική της Μπουντεσλίγκα και οι οπαδοί της απέδειξαν γιατί θεωρούνται οι πιο πιστοί στην Ευρώπη.

Το "Signal Iduna Park" γέμισε ασφυκτικά και οι φίλοι της Μπορούσια προκάλεσαν, όπως το συνηθίζουν, μαγική ατμόσφαιρα. Δείτε το video και θα αντιληφθείτε το δέος που σου προκαλεί αυτή η έδρα:


Προ ημερών δημοσιεύτηκε έρευνα σύμφωνα με την οποία η ομάδα με τον μεγαλύτερο μέσο όρο επισκεψιμότητας από το 2013 μέχρι το 2018 είναι η Ντόρτμουντ, με 80.230 θεατές! Η Μπορούσια άφησε πίσω της ομάδες όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (75.218), η Μπαρτσελόνα (74.876), η Μπάγερν Μονάχου (73.781) και η Ρεάλ Μαδρίτης (69.822).
sport24.gr (βίντεο)

Βίντεο στο λινκ.

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.271
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #11 στις: Παρ 19 Απρ 2019 17:01 »
Πολύ ωραία ομάδα η Αϊντραχτ!

Μακάρι να το σηκώσει το Europa!
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.271
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #12 στις: Σαβ 11 Μάι 2019 17:05 »
Τελευταία αγωνιστική κρίνεται το Πρωτάθλημα.

Η Μπάγερν είναι 2 βαθμούς μπροστά από τη Ντόρτμουντ. Παίζει στη Λειψία αυτή την ώρα. Ακόμα και με "Χ" παίρνει Πρωτάθλημα.

Με ήττα όμως το χάνει, αρκεί να κερδίσει η Ντορτμούντ τη Φορτούνα εντός έδρας.

Και τα δύο ματς είναι ακόμα στο 0-0.
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος born_in_drakolimni

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1.666
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #13 στις: Σαβ 11 Μάι 2019 18:32 »
4 βαθμους μπροστα ηταν η μπαγερν
Τωρα ειναι 2 μπροστα και μενει 1 αγωνιστικη ακομα
Μπαγερν-αιντραχτ
Γκλαντμπαχ-ντορτμουντ
Οι 2 πανε για πρωταθλημα οι αλλες 2 πανε για τσαμπιονς λιγκ
95% το πηρε η μπαγερν

 :pas: :pashat: :joker:

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.271
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #14 στις: Κυρ 12 Μάι 2019 17:13 »
Γράψε λάθος.

Λάθος πληροφόρηση είχα που δεν την διασταύρωσα. ΚΑΚΩΣ!
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #15 στις: Κυρ 19 Μάι 2019 22:01 »
Παράθεση

Zέλσον Φερνάντες: Το ακούραστο μηχανάκι της Άιντραχτ

Το βίντεο κυκλοφόρησε σχεδόν παντού. Η Άιντραχτ έχει μόλις αποκλειστεί στα πέναλτι από την Τσέλσι, οι παίκτες της στέκονται μπροστά από τους χιλιάδες Γερμανούς εκδρομείς στο πέταλο και όλοι μαζί αγκαλιασμένοι, με τα κασκόλ σηκωμένα, τραγουδάνε για την αγαπημένη τους ομάδα. Οι ‘αετοί’ δεν κατάφεραν να φτάσουν στον τελικό του Μπακού αλλά ακόμα και στο αντίο τους στη διοργάνωση κατάφεραν να κλέψουν τις εντυπώσεις.

Οι Γερμανοί ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη ευχάριστη έκπληξη του φετινού Γιουρόπα Λιγκ. Μια πολύ αθλητική ομάδα, με έφεση στο σκοράρισμα (έχει την 2η καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης, πίσω μόνο από την Τσέλσι), με καταπληκτική κερκίδα στους εντός έδρας αγώνες και ιστορικές εκδρομές στους εκτός έδρας και με έναν πρόεδρο που είχε γίνει το επίκεντρο της προσοχής πέρσι στη Γερμανία, όταν στράφηκε δημόσια εναντίον του ακροδεξιού κόμματος, AfD, δηλώνοντας ότι η Άιντραχτ στέκεται απέναντι σε κάθε είδους ρατσισμό και είναι ανοιχτή σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Με δεδομένα όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ένας εκ των αρχηγών της είναι ο Ζέλσον Φερνάντες, ένας ακούραστος μέσος που άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί “πολίτης του κόσμου”.



Η περιπλάνηση του Φερνάντες στον πλανήτη ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Ο παίκτης της Άιντραχτ γεννήθηκε στο Πράσινο Ακρωτήριο και μεγάλωσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Την εποχή που ο Ζέλσον ήρθε στον κόσμο, ο πατέρας του πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφήσει τη δουλειά του και να ψάξει για μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη, αφού οι συνθήκες διαβίωσης στην πατρίδα του ήταν τραγικές (την εποχή εκείνη πάνω από το 30% του πληθυσμού της χώρας ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας). “Όταν γεννήθηκα, ο πατέρας μου είχε ήδη φύγει. Η μητέρα μου πήγε να τον βρει όταν είχα γίνει 2 χρονών και έτσι ως τα 5 μου μεγάλωσα με τη γιαγιά μου σ’ένα σπίτι χωρίς ρεύμα, στο οποίο φέρναμε νερό από έξω”.

Όσο ο γιος του μεγάλωνε χωρίς αυτόν, ο πατέρας του Φερνάντες περνούσε τον Γολγοθά που περνάει κάθε σύγχρονος μετανάστης. Αρχικά δοκίμασε την τύχη του στην Πορτογαλία, όπου και συνάντησε μόνο κλειστές πόρτες. Ο επόμενος σταθμός του ήταν η Ελβετία, όμως και εκεί οι πρώτοι μήνες ήταν κάτι παραπάνω από δύσκολοι, αφού χωρίς άδεια παραμονής ήταν αδύνατο να βρει μια δουλειά της προκοπής.

Για καλή του τύχη ένας αγρότης, που εντυπωσιάστηκε από την εργατικότητα του, αποφάσισε να του δώσει μια ευκαιρία και κάπως έτσι, χάρη στο άρμεγμα των αγελάδων, η οικογένεια Φερνάντες ενώθηκε για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια. “Όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο μου στην Ευρώπη, ήρθε να με παραλάβει ο πατέρας μου. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα στη ζωή μου! Θυμάμαι να ρωτάω τη μαμά μου: ‘Ποιος είναι αυτός;'”

Όσο οι γονείς του έκαναν ό,τι δουλειά έβρισκαν (από επισκευές δαπέδων μέχρι καθαρισμούς σπιτιών), ο μικρός Ζέλσον προσαρμοζόταν στη νέα του χώρα: “Εννοείται πως ήταν ζόρικα αλλά νομίζω ότι η προσαρμογή είναι πιο δύσκολη για τους ενήλικες, παρά για τα παιδιά”. Όταν ο μπαμπάς βρήκε δουλειά ως φροντιστής του γηπέδου της Σιόν, μια νέα διέξοδος εμφανίστηκε στο μέλλον του Φερνάντες. Το ποδόσφαιρο.



Δυόμιση δεκαετίες μετά, ο Ζέλσον Φερνάντες συχνάζει ακόμα στα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Ευρώπης και δεν χρησιμοποιούμε το όνομα της ηπείρου τυχαία. Ο σκληροτράχηλος αμυντικός χαφ έχει κάνει ένα πέρασμα από τα πρωταθλήματα κάμποσων χωρών: Ελβετία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία και Γερμανία. Το 2013 μάλιστα έγινε ο πρώτος παίκτης που έχει σκοράρει τουλάχιστον μια φορά στα πρωταθλήματα της Αγγλίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας.

Παρ’όλο που το βιογραφικό του θυμίζει κλασικό ποδοσφαιρικό γυρολόγο που δεν μπορεί να στεριώσει σε καμία ομάδα λόγω έλλειψης ικανοτήτων, η πραγματικότητα διαφέρει αρκετά. Ο Φερνάντες είναι ένας πολύ αξιόπιστος αμυντικός μέσος, που καλύπτει τις περισσότερες θέσεις του κέντρου αλλά και της άμυνας, με περισσότερα από 10 χρόνια συμμετοχών στην εθνική Ελβετίας, με παρουσίες σε Παγκόσμια Κύπελλα, γεμάτες χρονιές σχεδόν σε όλα τα πρωταθλήματα και αρκετές πρώτες θέσεις στα στατιστικά που συνδέονται με τη θέση του.

Στην τριετία που έπαιξε στη Ρεν, τα νούμερα του ήταν τόσο εντυπωσιακά (ήταν πρώτος και με διαφορά στα κερδισμένα τάκλιν) που η ιταλική Γκαζέτα ντελο Σπορ του έδωσε το παρατσούκλι “Το σιδερένιο πόδι”. Ακόμα και σήμερα, στα 33 του πλέον και σ’ένα πρωτάθλημα αρκετά απαιτητικό όπως η Μπουντεσλίγκα, ο γερόλυκος Φερνάντες αποδεικνύει συνεχώς πως είναι ένας από εκείνα τα πολυεργαλεία-μαχητές που οι περισσότεροι προπονητές ονειρεύονται. Είναι πρώτος στα τάκλιν και πρώτος στα κλεψίματα στην Άιντραχτ, είναι αυτός που καλύπτει συνήθως τα περισσότερα χιλιόμετρα, αυτός που ακούγεται περισσότερο απ’όλους στον αγωνιστικό χώρο καθώς δίνει συνεχώς οδηγίες και κατευθύνσεις στους υπολοίπους και ένας από τους λόγους που η ομάδα της Φρανκφούρτης διανύει μια από τις καλύτερες σεζόν της σύγχρονης ιστορίας της, έχοντας μάλιστα μια από τις καλύτερες άμυνες στο πρωτάθλημα.

Μετά από αρκετά χρόνια περιπλανήσεων, ο Ελβετός (πλέον) Φερνάντες φαίνεται πως βρήκε το κατάλληλο μέρος για να ριζώσει, έστω και στα τελειώματα της καριέρας του. Ο τεχνικός της Άιντραχτ, Άντι Χίτερ, βλέπει στο πρόσωπο του έναν ιδανικό και μάλιστα πολύγλωσσο βοηθό (χαρακτηριστικά τον έχει αποκαλέσει “προπονητή εντός αγωνιστικού χώρου”), που ταυτόχρονα αποτελεί έμπνευση και στήριγμα για τους νεότερους, με τη συμπεριφορά του, την ικανότητα του στον τομέα της επικοινωνίας και τη μόνιμα αισιόδοξη στάση του εκτός γηπέδων. Το ότι μέσα σε ένα χρόνο από τη μετακόμιση του στη Γερμανία, η ομάδα του έδωσε το περιβραχιόνιο (είναι 2ος αρχηγός) και το ότι το συμβόλαιο του ανανεώθηκε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, δείχνει ότι η γερμανική ομάδα δεν πτοείται από την ηλικία του. Άλλωστε αγώνα με τον αγώνα και τάκλιν με το τάκλιν ο Ελβετός διαψεύδει όσους τον θεωρούν τελειωμένο.

Κάπως έτσι είχε διαψεύσει και όλους όσους στράφηκαν εναντίον του όταν κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ελβετίας, κατηγορώντας τον ότι δεν είναι ικανός να φορέσει τη φανέλα της νέας του χώρας. Το “παιδί του παράνομου μετανάστη” που για χρόνια δεχόταν κάθε λογής ρατσιστικές επιθέσεις (ακόμα και στην Ιταλία, όταν έπαιζε στην Κιέβο, του είχαν σπάσει το αμάξι, γράφοντας πάνω τη λέξη “νέγρος”), τίμησε και με το παραπάνω τη φανέλα της Ελβετίας και κατάφερε κάτι που λίγοι μπορούσαν να φανταστούν.



Έγινε ήρωας το καλοκαίρι του 2010, όταν στην πρεμιέρα της Ελβετίας στο Μουντιάλ, πέτυχε το χρυσό γκολ με το οποίο οι Ελβετοί νίκησαν την πρωταθλήτρια Ευρώπης (και μετέπειτα πρωταθλήτρια κόσμου, αφού μετά από εκείνο το ματς δεν έχασαν άλλο παιχνίδι) Ισπανία, με 1-0. Για μερικές ημέρες ο Φερνάντες ήταν πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ της χώρας, όλοι ζητούσαν μια δήλωση του, τα αφιερώματα για την περιπετειώδη ζωή του ήταν αρκετά και οι ρατσιστικές επιθέσεις έμοιαζαν με πολύ μακρινό παρελθόν.

Σήμερα το απόγευμα στο Μόναχο η Άιντραχτ θα δώσει το τελευταίο της παιχνίδι για φέτος απέναντι στη Μπάγερν Μονάχου. Οι δυο αντίπαλοι καίγονται για βαθμούς για διαφορετικούς λόγους. Η Μπάγερν με νίκη θα πανηγυρίσει ένα ακόμα πρωτάθλημα ενώ οι φιλοξενούμενοι με ένα διπλό και τα κατάλληλα αποτελέσματα στα υπόλοιπα παιχνίδια θα αγωνιστούν του χρόνου για πρώτη φορά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Και αναμφίβολα δεν υπάρχουν πολλοί καλύτεροι επίλογοι για την καριέρα ενός πολυταξιδεμένου μέσου που προέρχεται από ένα μικρό νησί της Αφρικής που οι περισσότεροι έχουν απλά ακουστά, από το να δοκιμάσει τα τάκλιν του στα ‘σαλόνια’ του Τσάμπιονς Λιγκ.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Συνδεδεμένος OV1950

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 923
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #16 στις: Δευ 20 Μάι 2019 09:05 »


Μπράβο σε οπαδούς της Μπάγερν Μονάχου που εκφράστηκαν ενάντια στα σχέδια που απεργάζονται κάποιοι για αλλαγές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (κλειστό πρωταθλητριών, ευρωπαϊκοί αγώνες στα Σαββατοκύριακα κτλ)

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #17 στις: Τρι 28 Μάι 2019 18:32 »
Παράθεση
Πριν 10 ακριβώς χρόνια γράφαμε για τη Ουνιόν, όταν πάνω από 2.300 οπαδοί της δούλεψαν δωρεάν στο γήπεδο της ομάδας για περισσότερες από 140.000 ώρες, ώστε να αγωνιστεί στη Β' κατηγορία. Χθες, η Ουνιόν πήρε ισοπαλία 0-0 στο μπαράζ με τη Στουτγκάρδη και για πρώτη φορά κέρδισε την άνοδό της στην Μπουντεσλίγκα.

Ουνιόν Βερολίνου: Μια ομάδα λαϊκής συμμετοχής


Οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι γνωρίζουν τη Χέρτα, αλλά η πόλη του Βερολίνου έχει κι άλλες ομάδες. Μία από αυτές είναι η Ουνιόν που έχει τη δική της ιστορία στην πόλη και στο γερμανικό ποδόσφαιρο. Η Ουνιόν είναι ομάδα του ανατολικού Βερολίνου και η πορεία της έχει σημαδευτεί από τις πολιτικές εξελίξεις στη διχοτομημένη Γερμανία. Σε εκείνα τα χρόνια η Ντιναμό Βερολίνου ως ομάδα της Στάζι και του κομμουνιστικού καθεστώτος ήταν η μεγάλη της αντίπαλος μέσα και έξω από τα γήπεδα. H Ουνιόν ήταν πιο λαϊκή ομάδα με οπαδούς από τα συνδικάτα των εργαζομένων, κυρίως μεταλλουργών. Η Ντιναμό με τη βοήθεια του κράτους έπαιρνε τους καλύτερους παίκτες από την Ουνιόν, αλλά είχε και τη βοήθεια των διαιτητών φτάνοντας σε 10 συνεχόμενα πρωταθλήματα. Έτσι, η έχθρα ήταν πολύ έντονη, με τους οπαδούς της Ουνιόν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον της Στάζι, να κριτικάρουν το καθεστώς αλλά και το τείχος (Die Mauer Muss Weg, κάτι που τα φτωχά μου γερμανικά μεταφράζουν ως «φτάνει με το τείχος») όταν κάποια ομάδα είχε φάουλ και να είναι μια ομάδα με οικογενειακό που αγαπούσε τη δημοκρατία και την ελευθερία. Μια φράση έλεγε: «δεν είναι όλοι οι οπαδοί της Ουνιόν αντικαθεστωτικοί, αλλά όλοι οι αντικαθεστωτικοί είναι Ουνιόν».

Τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά μετά την επανένωση (η Διναμό για παράδειγμα από ομάδα της Στάζι μετατράπηκε σε ομάδα με πολλούς ακροδεξιούς οπαδούς), αλλά η Ουνιόν εξακολουθεί να έχει ένα πολύ φανατικό κοινό που βασίζεται στις ίδιες οικογενειακές αρχές, στηρίζοντας το σύλλογο με κάθε τρόπο. Είναι ένα γνήσιο kult club, θυμίζοντας σε ορισμένα πράγματα τη St Pauli, αν και πολιτικά υπάρχει κόσμος που ανήκει σε ολόκληρο το φάσμα.

Η ομάδα φέτος αγωνίζεται στην Γ’ Εθνικής της Γερμανίας αλλά κέρδισε την άνοδο της για τη Β’. Το μεγαλύτερό της πρόβλημα όμως είναι το ιστορικό της γήπεδο Alten Försterei (που αν δεν κάνω λάθος σημαίνει το γήπεδο του «γερο-δασοφύλακα», αλλά είπαμε τα γερμανικά μου δεν είναι καλά), που χωρούσε 18.000 και το οποίο φυσικά δεν πληρούσε τις προδιαγραφές ενός σύγχρονου σταδίου, καθώς είναι κατασκευασμένο το 1920. Για τον λόγο αυτό, η ομάδα έχει ξεκινήσει τη διαδικασία ανακατασκευής του. Κάπου εδώ αρχίζουν τα ωραία.



Μια που τα οικονομικά της ομάδας δεν είναι και τα καλύτερα, πάνω από 2.300 οπαδοί της ομάδας δουλεύουν εθελοντικά (για πάνω από 140.000 εργατοώρες) και χωρίς να παίρνουν ούτε σεντ στις διαδικασίες κατασκευής του γηπέδου. Υπολογίζεται ότι η συνεισφορά των οπαδών θα γλιτώσει περί τα 2 εκατομμύρια ευρώ από το συνολικό κόστος της ανακατασκευής, αφού εξειδικευμένα συνεργεία καλούνται μόνο για πολύ συγκεκριμένες, σύνθετες εργασίες όπως η εγκατάσταση του στεγάστρου. Αν όλα πάνε καλά, η ομάδα σύντομα θα μπει ξανά στην έδρα της και οι οπαδοί σε ένα γήπεδο που θα έχουν πλέον κάθε δικαίωμα να αποκαλούν «σπίτι τους». Σύμφωνα με το πλάνο το στάδιο θα εγκαινιαστεί σε ένα φιλικό με την μεγάλη ομάδα του  Βερολίνου, τη Χέρτα, μέσα στον Ιούλιο.

sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #18 στις: Παρ 31 Μάι 2019 22:47 »
Παράθεση
Ουνιόν Βερολίνου: Αιμοδότες της οι οπαδοί


Ο Θάνος Σαρρής γράφει για την διαφορετική νότα που θα δώσει στην Bundesliga η Ουνιόν Βερολίνου, μια ομάδα που σώθηκε -κυριολεκτικά- από το αίμα και τον μόχθο του κόσμου της και θα παίξει για πρώτη φορά στην ιστορία της στη μεγάλη κατηγορία.

«Καθορίζουμε τους εαυτούς μας από τους ανθρώπους που έρχονται στο γήπεδο, από τα μέλη, από τους μετόχους του γηπέδου μας. Είναι μέρος του πυρήνα μας». Το μήνυμα αυτό στο επίσημο site της Ουνιόν Βερολίνου προδιαθέτει τους επισκέπτες για τον ρόλο που έχει ο κόσμος στην λειτουργία του συνόλου. Οι Βερολινέζοι έχουν πάνω από 18.000 εγγεγραμμένα μέλη, τα οποία έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω. Έχουν δημιουργήσει το FUMA, το τμήμα οπαδών και μελών. Αποτελεί μια διαφορετική οντότητα, εκτός συλλόγου, η οποία δουλεύει σε θεματικά working groups και δίνει συνεχώς στη διοίκηση του συλλόγου ιδέες και πρότζεκτς για ολοένα μεγαλύτερη σύνδεση της ομάδας με την κοινότητα που εκπροσωπεί. Η FUMA εκπροσωπείται στην ελεγκτική επιτροπή του συλλόγου. Άλλωστε, από τις 20/01/1966, όταν και ο σύλλογος απέκτησε την τωρινή μορφή του, αναφέρεται ως Fußballclub Union Berlin e. V. Το ακρωνύμιο e.V σημαίνει σωματείο μελών. Ένας δεσμός διαφορετικός, άγνωστος για εκείνους που δεν το έχουν βιώσει. Συχνά οι οπαδοί το περιγράφουν ως «οικογένεια». Δεν είναι τυχαίο που επιλέγουν να περάσουν τα Χριστούγεννα μαζί.

Η Ουνιόν ιστορικά συγκέντρωνε τους εναλλακτικούς της πρωτεύουσας. Ειδικότερα, την εποχή της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, όταν η Ντιναμό Βερολίνου σάρωνε τους τίτλους έχοντας την υποστήριξη της Στάζι, η μικρούλα Ουνιόν βολόδερνε στα χαμηλότερα. Και μολονότι αποτελούσε κομμάτι του αθλητικού συστήματος της Ανατολικής Γερμανίας, πάντα οι κερκίδες της είχαν διαφορετική απόχρωση. Μια αύρα αντικομφορμισμού, αντίθεσης με την «κρατική» Ντιναμό, αμφισβήτησης, φωνής και συνθημάτων ακόμα και υπό το βλέμμα της μυστικής αστυνομίας που έψαχνε θέση στην εξέδρα για να παρακολουθεί. Ο αστικός θρύλος θέλει τον διαιτητή να προσθέτει συνεχώς λεπτά καθυστερήσεων όποτε η Ντιναμό του Έριχ Μίλκε, επικεφαλής της Στάζι, βρισκόταν πίσω στο σκορ από την Ουνιόν. Όταν της στέρησε το πρωτάθλημα, ήταν σαν να σηκώνει τίτλο η ίδια.



Στο γήπεδο, τα επόμενα χρόνια το καλύτερο που είχαν να επιδείξουν οι «Eisernen» ήταν μια πορεία μέχρι τον τελικό Κυπέλλου το 2001 και η συνακόλουθη πρόκριση στο Κύπελλο UEFA. Τα πράγματα άλλαξαν από το 2004 και έπειτα, μετά την εκλογή της διοίκησης του Ντιρκ Τσίγκλερ, η οποία έφερε σταθερότητα και φρέσκες ιδέες. Ανεξαρτήτως επιτυχιών όμως, η ιστορία της Ουνιόν δημιουργήθηκε έξω από τις γραμμές του γηπέδου. Στις κερκίδες, στην κοινωνία του συλλόγου, στους ανθρώπους που ζουν για την Κυριακή. Τα πεπραγμένα του κόσμου της ήταν εκείνα που την έκαναν γνωστή στην Ευρώπη, προκάλεσαν τον θαυμασμό ξένων Ultras και δημιούργησαν την εναλλακτική της ταυτότητα. Τα περισσότερα, είναι γνωστά. Το 2004, η ομάδα ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας της, όταν οι οπαδοί επινόησαν έναν πολύ συμβολικό τρόπο για να την ενισχύσουν. Στη Γερμανία υπάρχει χρηματικό αντίτιμο από τις τράπεζες αίματος και η καμπάνια «ματώνοντας για την Ουνιόν» έφερε χιλιάδες κόσμου με το μανίκι σηκωμένο, να δίνουν το αίμα τους και να καταθέτουν τα χρήματα, με ό,τι ακόμα μπορούσε ο καθένας, στους λογαριασμούς. Και τα κατάφεραν!

Το 2008, οι οπαδοί δούλεψαν συνολικά 140.000 ώρες εθελοντικά, προκειμένου να ανακαινίσουν το γήπεδο και να πάρουν άδεια για το πρωτάθλημα. Κάποιοι άφησαν τις δουλειές τους, για να αφοσιωθούν αποκλειστικά σε αυτό. Χωρίς εμπειρία, μόνο με θέληση. Οι πρώτοι 80 που έδωσαν ραντεβού ένα καλοκαιρινό πρωινό στις 7.00 σύντομα διπλασιάστηκαν, τριπλασιάστηκαν και ξεπέρασαν τις 2.500! Τα χορταριασμένα τσιμέντα, οι μονίμως υγρές λόγω έλλειψης σκέπαστρου κερκίδες, το κενό που υπήρχε στο ένα πέταλο πέρασαν οριστικά στο παρελθόν χάρη στο ενδιαφέρον του κόσμου. Έπειτα, έβγαλαν χρήματα από τις τσέπες τους προκειμένου το γήπεδο να αγοραστεί. Οι ποδοσφαιριστές μαθαίνουν τι έχει κάνει ο σύλλογος για την ομάδα, δένονται περισσότερο, γίνονται ένα.



Στο κίνημα «12:12″, στο οποίο οπαδοί όλων των ομάδων της Γερμανίας ενώθηκαν κατά του κανονισμού για την «εμπειρία ασφαλούς γηπέδου» της Ομοσπονδίας, οι οπαδοί της Ουνιόν είχαν σημαντικό ρόλο. Και ο σύλλογος αρνήθηκε να τον υπογράψει χωρίς τη συγκατάθεση του κόσμου, αφού αισθάνθηκε πως δεν μπορεί να συναινέσει για κάτι που αφορά εκείνους που ζουν για την Κυριακή, χωρίς να έχει τη συγκατάθεσή τους. Εκείνων, που ουσιαστικά δίνει πνοή στο ποδοσφαιρικό τους όραμα. Εκείνων που ξεκίνησαν, ως απλή διαδικασία ανταλλαγής χριστουγεννιάτικων ευχών στο αγαπημένο τους μέρος στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και έκαναν παράδοση τα Χριστούγεννα στο γήπεδο. Εκείνων, που στο Μουντιάλ του 2014 πήγαν τους δικούς τους καναπέδες στο ποδοσφαιρικό τους σπίτι και παρακολουθούσαν από εκεί τα ματς. Οικογένεια.

Τα πλάνα επέκτασης του σταδίου προβλέπουν ακόμα 8.000 θέσεις για όρθιους, αφού οι οπαδοί της Ουνιόν δεν κάθονται ποτέ. Κι όταν έχει ματς, όλο το προάστιο του Κέπενικ με τις εργατικές καταβολές, ξεχνά τα πάντα και φοράει φανέλες. Εκεί δεν υπάρχουν μουσικές μετά το γκολ, σόου στο ημίχρονο, χοροί και πανηγύρια. Μόνο αγνές, ποδοσφαιρικές κραυγές, γνήσιο γηπεδικό τραγούδι, κασκόλ, πλακάτ, σημαίες. Το γήπεδο για εκείνους έχει ακόμα old school χαρακτήρα. Κι αν ο παλιός αντίπαλος, η Ντιναμό, πλέον δεν λογίζεται ως σημαντικό μέγεθος, η RB Λειψίας και όσα αυτή πρεσβεύει την έχουν φέρει στο επίκεντρο της έχθρας. «Η Ουνιόν είναι σαν οικογένεια. Είμαι σίγουρος ότι κάθε ομάδα ισχυρίζεται κάτι αντίστοιχο, αλλά η Ουνιόν είναι πράγματι διαφορετική. Μπορούμε να αποτελέσουμε καλή επιρροή για την Bundesliga. Ο κόσμος έχει την εντύπωση ότι η Bundesliga χάνει αυτό που την κάνει ιδιαίτερη. Η Λειψία έχει το δικό της ποδοσφαιρικό όραμα. Αλλά εμείς πιστεύουμε ότι τα μέλη μας είναι τα μόνα αρμόδια για να αποφασίσουν προς τα πού θα πάει ο σύλλογος», δήλωσε πρόσφατα στην DW ο Σεμπάστιαν Φίμπριγκ, οπαδός και blogger για θέματα της ομάδας.



Η Ουνιόν μπορεί πλέον να έχει χορηγούς, να έχει ανοιχτεί σε εταιρίες, όμως συνεργάζεται μαζί τους με τον δικό της τρόπο. Είναι, άλλωστε, θέμα επιβίωσης. Από τη στιγμή που δεν μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το οικοδόμημα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, προσέχει ώστε το σύγχρονο ποδόσφαιρο να μην αλλάξει την ίδια. Και τα καταφέρνει, αφού έφτασε με τον τρόπο της στην μεγάλη κατηγορία της Γερμανίας για πρώτη φορά στην ιστορία της. Σίγουρα, η Bundesliga πλέον θα έχει ξεχωριστό χρώμα. Oι νεοφώτιστοι ανυπομονούν να γνωρίσουν οι υπόλοιπες ομάδες την ποδοσφαιρική της παράδοση, να περπατήσουν μέσα στο δάσος για το γήπεδο, να περάσουν ένα ενενηντάλεπτο όρθιοι, γεμάτοι τραγούδι και συναίσθημα. Όπως λένε, άλλωστε, οι οπαδοί της: «κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά. Κάνουμε τα πράγματα μαζί...».
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 13.130
    • Προφίλ
Απ: Γερμανικό ποδόσφαιρο
« Απάντηση #19 στις: Κυρ 09 Ιούν 2019 16:41 »
Παράθεση
Αυτός ο γραφικός θεούλης είναι ο Μάρκους Κάι, προπονητής (μέχρι πριν λίγες μέρες) ομάδας της 5ης κατηγορίας της Γερμανίας. Μια αγωνιστική πριν το φινάλε της σεζόν, έμαθε μέσω ενός... μηνύματος στο κινητό πως θα απολυθεί, την ίδια ώρα που ο πρόεδρος του ασκούσε κριτική δημόσια, λέγοντας ότι η ομάδα του ήταν τόσο στατική που άνετα θα μπορούσε να είχε πάει για ψάρεμα. Έτσι, στο τελευταίο του ματς στους πάγκους, ο Κάι εμφανίστηκε στο γήπεδο με την κατάλληλη αμφίεση και το απαραίτητο συνοδευτικό αξεσουάρ.
El Sombrero