Γαλλικό ποδόσφαιρο

[fon7]

Πώς σταματάς τους Μέσσι-Εμπαπέ-Νειμάρ; Το πιο δύσκολο save του Γουίλ Στιλ

“Αν κάποιος ερχόταν σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μου και μου έλεγε ότι στα 30 θα είμαι πρώτος προπονητής στη Λιγκ 1 θα του έλεγα να με βαρέσει στο πρόσωπο. Η ιδέα ότι στα 30 μπορεί να κοουτσάρω μια ομάδα απέναντι στον Νειμάρ, τον Εμπαπέ, τον Ράμος και τον Βεράτι είναι απλά τρελή.”

Με αυτά τα λόγια ξεκινάει το κείμενο που έγραψε τον Δεκέμβριο για λογαριασμό της ιστοσελίδας Coaches Voice ο Γουίλιαμ Στιλ. Το όνομα του πιθανόν να μην σου λέει τίποτα καθώς μέχρι πριν από τρεις μήνες δεν το γνώριζε σχεδόν κανένας. Για την ακρίβεια το ήξεραν μερικοί στο Βέλγιο αλλά το Βέλγιο ως γνωστόν δεν υπάρχει, οπότε καταλήγουμε πάλι στο “σχεδόν κανένας”.

Ο Στιλ γεννήθηκε σε αυτή τη θολή και μπερδεμένη περιοχή ανάμεσα στην Ολλανδία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία από Άγγλους γονείς που βρέθηκαν εκεί λόγω δουλειάς. Η αγάπη του πατέρα του για το ποδόσφαιρο και τη Γουέστ Χαμ τον έστειλε από νωρίς σε κάποιες τοπικές ακαδημίες όπου πειραματίστηκε με το ρόλο του τρεχαλατζή αμυντικού χαφ. Η ανακάλυψη όμως πως του λείπει το απαραίτητο ταλέντο για να κάνει μια αξιόλογη καριέρα τον έστειλε πρόωρα πίσω στο σπίτι.



Όταν η πρώτη, βασική επιλογή απορρίφθηκε, ο Στιλ άρχισε να ψάχνει δευτερεύοντες ρόλους που θα τον κρατούσαν κοντά στο παιχνίδι. Άλλωστε από μικρό παιδί εκτός από το να παίζει μπάλα στους δρόμους αγαπούσε και το να παίζει μαζί με τον αδερφό του με τις ώρες Championship Manager/Football Manager στον υπολογιστή του πατέρα του. “Ήμουν σαν όλα τα παιδιά που παίζουν Manager” δήλωσε σε μια πρόσφατη συνέντευξη του. “Ξεκινούσα κάθε νέα έκδοση του παιχνιδιού αναλαμβάνοντας την ομάδα που υποστηρίζω, τη Γουέστ Χαμ. Έχω ζήσει πολλές φορές αυτό το σκηνικό που στις 10 το βράδυ σκέφτεσαι «ένα ακόμα παιχνίδι και τέλος» και ξαφνικά στις 4 το πρωί συνειδητοποιείς ότι είσαι ακόμα εκεί. Αυτό που ανακαλύπτω τώρα είναι ότι το παιχνίδι είναι πραγματικά πολύ ρεαλιστικό.”

Στα 18 του αποφάσισε να πάει στο Πρέστον για να σπουδάσει σε ένα τμήμα που ασχολείται με το ποδόσφαιρο και να εξειδικευτεί σε θέματα όπως το αθλητικό μάρκετινγκ και η ανάλυση βίντεο. Εκεί γνώρισε για πρώτη φορά τον κόσμο του σκάουτινγκ, της τακτικής ανάλυσης και προετοιμασίας, των ασκήσεων φυσικής κατάστασης και της φυσιοθεραπείας. Εκεί ερωτεύτηκε δηλαδή την προπονητική. Όταν οι σπουδές ολοκληρώθηκαν επέστρεψε στο Βέλγιο αποφασισμένος να βρει μια οποιαδήποτε βοηθητική θέση σε κάποιον σύλλογο. Όπως λέει ο ίδιος, χτύπησε όλες τις πόρτες αλλά κανένας δεν φαινόταν διατεθειμένος να του δώσει μια ευκαιρία. Κανένας εκτός από έναν.

Ο Γιανίκ Φερέρα, που τώρα κάθεται στον πάγκο της Ομόνοιας, ήταν τότε προπονητής στη Σιντ-Τρέιντενσε στη 2η κατηγορία. Αυτός δέχτηκε να τον δοκιμάσει, ζητώντας του για αρχή κάτι πολύ απλό. Να βιντεοσκοπήσει την επόμενη αντίπαλο της ομάδας του και να του παραδώσει μια μικρή αναφορά γι’αυτήν μέσα σε 48 ώρες. Χάρη στην όρεξη και την τρέλα των μόλις 22 χρόνων του ο Στιλ πέρασε κυριολεκτικά όλο το διήμερο πάνω από την ανάλυση αυτή και εντυπωσίασε τον Βέλγο τεχνικό που τελικά τον κράτησε δίπλα του. Η θέση δεν περιλάμβανε μισθό αλλά αυτό δεν είχε σημασία τότε για τον Γουίλ Στιλ. Το πρώτο βήμα είχε γίνει. Είχε καταφέρει να μπει στο ποδόσφαιρο.



Τα επόμενα χρόνια ο ρόλος του εξελίχθηκε και από απλός αναλυτής έγινε κανονικός βοηθός προπονητή, με βασικό ρόλο στον σχεδιασμό και την εποπτεία των προπονήσεων. Οι θητείες του σε διαφορετικές ομάδες στις δυο πρώτες κατηγορίες του Βελγίου του έδωσαν την εμπειρία που χρειαζόταν για να υπερκαλύψει την όποια δυσπιστία υπήρχε λόγω της ηλικίας του. Του έδωσαν και κάτι παραπάνω. Σε δυο περιπτώσεις που ο πρώτος προπονητής απολύθηκε, ο Στιλ ανέλαβε καθήκοντα υπηρεσιακού για μικρό διάστημα και τα πήγε ανέλπιστα καλά. Στη μια από αυτές μάλιστα οδήγησε τη Λιρς σε ένα σερί εφτά νικών στη 2η κατηγορία κι αυτό σε ηλικία – κρατηθείτε – 24 ετών! “Δεν με νοιάζει που είσαι μικρός ή τι πιστεύουν οι άλλοι. Μου αρέσεις, έχεις καλές ιδέες και θα αναλάβεις την ομάδα” ήταν το μήνυμα του προέδρου όταν του ανακοίνωσε τα νέα. Το συγκεκριμένο όνειρο δεν κράτησε τελικά πολύ καθώς ο κανονισμός του πρωταθλήματος δεν επέτρεπε σε προπονητές που δεν είχαν το κατάλληλο δίπλωμα της ΟΥΕΦΑ να κάθονται στον πάγκο μιας ομάδας για πάνω από 60 μέρες.

Χάρη στο ‘αγροτικό’ αυτό στο Βέλγιο το όνομα του έφτασε κάποια στιγμή στα αυτιά και των Γάλλων. “Όταν με πήραν τηλέφωνο από τη Ρεμς για να γίνω βοηθός του Όσκαρ Γκαρθία δεν μπορούσα να το πιστέψω. Μου φαινόταν σουρεαλιστικό ότι ήξεραν ποιος ήμουν και ακόμα περισσότερο ότι παρακολουθούσαν την πρόοδο μου τα προηγούμενα χρόνια!” Στα 28 του ο Γουίλ Στιλ καθόταν πλέον σε έναν πάγκο ομάδας της Λιγκ 1, μερικά μόνο μέτρα μακριά από μεγάλα αστέρια του εγχώριου αλλά και ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Και όπως ακριβώς συνέβη και παλιότερα όταν η διοίκηση αποφάσισε να ξεφορτωθεί τον προπονητή, η πρώτη της σκέψη ήταν να αναλάβει προσωρινά ο νεαρός, δραστήριος βοηθός του για τον οποίο όλοι έλεγαν τα καλύτερα λόγια.

Το “προσωρινά” δεν άργησε να γίνει “μέχρι το τέλος της σεζόν”. Δεν άργησε γιατί η αλλαγή στην απόδοση και τα αποτελέσματα της ομάδας ήταν κάτι παραπάνω από θεαματική και γρήγορη. Η Ρεμς είχε μόλις μια νίκη σε εννιά παιχνίδια με τον Γκαρθία που την είχε αφήσει στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας. Σήμερα είναι 11η, αρκετά μακριά από τη ζώνη του υποβιβασμού, έχει προκριθεί στους ’16’ του Κυπέλλου και τρέχει ένα τρομερό σερί 12 αγώνων χωρίς ήττα σε όλες τις διοργανώσεις. Όλα αυτά έχοντας στον πάγκο έναν τύπο που έκλεισε πρόσφατα τα 30 και είναι πέντε χρόνια μικρότερος από τον αρχηγό της ομάδας του! Με έναν προπονητή που ακόμα δεν έχει προλάβει να πάρει το απαραίτητο επαγγελματικό δίπλωμα της ΟΥΕΦΑ που θα του επιτρέπει να κάθεται στον πάγκο μιας γαλλικής ομάδας 1ης κατηγορίας (θα το πάρει το καλοκαίρι), κάτι που σημαίνει ότι η Ρεμς για κάθε αγώνα μέχρι το τέλος της σεζόν θα πληρώνει πρόστιμο 25.000 ευρώ! Ένα σεβαστό ποσό δεδομένου του μπάτζετ της ομάδας (η σούμα βγαίνει κοντά στις 600.000) που για την ώρα, και όσο ο σύλλογος σκαρφαλώνει συνεχώς στη βαθμολογία, η διοίκηση το βλέπει ως “καλή επένδυση”.



Πώς τα έχει καταφέρει όλα αυτά σε μια ηλικία που θεωρείσαι νήπιο για τα προπονητικά δεδομένα; Σύμφωνα με τον ίδιο η πολύ μικρή ηλικία δεν είναι τόσο μεγάλο μειονέκτημα όσο νομίζει ο κόσμος. Τουλάχιστον όχι στη συγκεκριμένη ομάδα που έχει το ρόστερ με τον μικρότερο μέσο όρο ηλικίας στη Γαλλία. “Νομίζω ότι βοηθάει πολύ ότι μιλάω τη γλώσσα τους. Είμαι σαν κι αυτούς. Ξέρω ποιες λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσω για να τους πείσω να κάνουν αυτό που θέλω. Καταλαβαίνω το πώς νιώθουν και τι περνάνε. Ακούμε την ίδια μουσική, έχουμε τις ίδιες εμπειρίες. Είμαι ο Γουίλ γι’αυτούς και όχι κάποιος απόμακρος, τυπικός σε όλα προπονητής.” Με την οπτική αυτή συμφωνούν και οι ποδοσφαιριστές του. “Όλοι θέλαμε να συνεχίσουμε μαζί του” υποστηρίζει ο 35χρονος αρχηγός Γιουνίς Αμπντελχαμίντ. “Έτσι κι αλλιώς αυτός μας προπονούσε τις περισσότερες φορές. Ξέρει πώς να μιλάει σε όλους, πώς να εξηγεί τι ακριβώς ζητάει και είναι πολύ δραστήριος σε όλα. Έχει τη φρεσκάδα ενός νέου ανθρώπου.”

Ακόμα και το κόλλημα του με το Manager τον έχει επηρεάσει και βοηθήσει με διάφορους τρόπους. Από το να χρησιμοποιεί τη βάση δεδομένων του για σκάουτινγκ μέχρι να πειραματίζεται με μεθόδους προπόνησης. Όσο ήταν στην Σιντ-Τρέιντενσε ζούσε μια σουρεαλιστική κατάσταση αφού στον ελεύθερο χρόνο του έπαιζε ταυτόχρονα και ένα save όπου ήταν προπονητής της και στο Manager! Στην πραγματική ζωή βέβαια τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα απ’ότι στον υπολογιστή. “Στο παιχνίδι αγοράζεις απλά έναν ποδοσφαιριστή. Εδώ το πακέτο είναι διαφορετικό γιατί μπαίνει ο ανθρώπινος παράγοντας. Πώς θα καταφέρεις να ταιριάξεις τον Άγγλο που μόλις αγόρασες στη γαλλική κουλτούρα; Με ποιους θα μιλάει; Πώς θα τον εντάξεις στις προπονήσεις ώστε να νιώσει άνετα και να μπορεί να δείξει τον πραγματικό του εαυτό; Δεν είναι καθόλου απλό.”



Το βράδυ της Κυριακής η Ρεμς θα παίξει το δυσκολότερο φετινό παιχνίδι της μέσα στην έδρα της Παρί σεν Ζερμέν. Αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο Στιλ θα βρεθεί απέναντι στους παίκτες-ατραξιόν του πρωταθλήματος. Το πρώτο του παιχνίδι μετά τη φυγή Γκαρθία ήταν ο αγώνας του πρώτου γύρου με την ίδια ομάδα. Το χειρότερο δυνατό σενάριο για πρώτη αγωνιστική εμπειρία ενός 30χρονου άβγαλτου προπονητή. “Εκείνη ήταν μια από τις πιο αγχωτικές εβδομάδες της ζωής μου. Η βασική μου σκέψη ήταν «Μόνο να μη μας διασύρουν με 6-0». Με τέτοια αντίπαλο υπάρχει πάντα αυτή η πιθανότητα.”

Οι πρωταθλητές Γαλλίας κατέβηκαν στο παιχνίδι χωρίς τον τραυματία Μέσσι και η ομάδα του Στιλ δεν άφησε την ευκαιρία να πάει ανεκμετάλλευτη. Παίζοντας σκληρά, στα όρια του αντιαθλητικού, χάλασαν το ρυθμό της Παρί, εκνεύρισαν τους παίκτες της, έκλεισαν καλά τους χώρους, και κατάφεραν να πάρουν μια πολύτιμη ισοπαλία με 0-0. Εκείνη ήταν η πρώτη (και μοναδική μέχρι πριν από λίγες μέρες) φορά που η Παρί τέλειωσε φέτος ένα παιχνίδι χωρίς να σκοράρει.



Αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο ζόρικα, αφού το παιχνίδι διεξάγεται στο Παρίσι και στην ενδεκάδα των πρωτοπόρων θα βρίσκεται και ο ασταμάτητος φέτος Μέσσι. Όπως και να εξελιχθεί η συγκεκριμένη βραδιά όμως, ο Γουίλ Στιλ έχει προλάβει να δείξει τα προπονητικά διαπιστευτήριά του και αυτά πλέον δεν είναι τα Τσάμπιονς Λιγκ που κέρδισε με τη Γουέστ Χαμ στο Manager. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι σε περίπτωση που όλα πάνε στραβά την Κυριακή απέναντι στα αστέρια του Γκαλτιέ, στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει η δυνατότητα του Quit/Load.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

[fon7]

Το γήπεδο της Λανς έχει χωρητικότητα 38.000 θεατών, χωράει δηλαδή 6.000 περισσότερους ανθρώπους από όσους μένουν στην πόλη! Το γήπεδο της Λανς είναι sold out σε κάθε αγώνα. Και πέρσι που πετούσε η ομάδα και φέτος που είναι στις τελευταίες θέσεις.
Μια άλλη ιδιαιτερότητα του είναι ότι οι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας δεν κάθονται στα πέταλα αλλά στο κάτω διάζωμα της κεντρικής κερκίδας. Για την ακρίβεια δεν κάθονται, αφού η κερκίδα της Λανς είναι από τις πιο δυνατές της Γαλλίας, οπότε το γήπεδο έχει μια κεντρική κερκίδα στην οποία χιλιάδες θεατές βλέπουν τα ματς όρθιοι. Αυτό καθιερώθηκε από έναν παλιό πρόεδρο που ήθελε οι πιο πιστοί οπαδοί να έχουν και τις καλύτερες θέσεις.
Εκτός από φημισμένη κερκίδα, η Λανς έχει κι ένα από τα πιο ωραία και γνωστά οπαδικά τραγούδια της χώρας, που μιλάει για τους ανθρακωρύχους της περιοχής, τη ζωή στα ορυχεία και τη δύσκολη καθημερινότητα τους. Το "Les Corons" ακούγεται σε κάθε ματς οπότε δεν θα μπορούσε να λείψει από το χθεσινό, πρώτο εντός έδρας παιχνίδι σε ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ μετά από 20 χρόνια, που έληξε με έναν μεγάλο θρίαμβο επί της Άρσεναλ και μάλιστα με ανατροπή.
El Sombrero (βίντεο)

[fon7]

Στη Λανς το τραγούδι δεν σταματά
Είναι Πρωτοχρονιά, άλλοι τη ζουν με τα δικά τους αγαπημένα πρόσωπα, απολαμβάνοντας τη γαλήνη και την οικογενειακή θαλπωρή και άλλοι προσπαθούν να συνέλθουν από το ξενύχτι και το ποτό. Κάπου στα βόρεια της Γαλλίας υπάρχει μια άλλη εναλλακτική. Περίπου 38.000 νοματαίοι γεμίζουν το Σταντ Μπολάρ-Ντελελί για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα να αγωνίζεται απέναντι στην αήττητη από τον περασμένο Μάρτιο και σχεδόν μόνιμη πρωταθλήτρια των τελευταίων ετών Παρί Σαν Ζερμέν. Η επιλογή τους για… το ρεβεγιόν του 2023 δικαιώνεται. Η Λανς θα επικρατήσει με 3-1 σε μια νίκη που πανηγυρίζεται λες και είναι τελικός. Λίγο μετά το τέλος, ο προπονητής Φρανκ Εζ παίρνει την ντουντούκα, μαζεύει τους παίκτες γύρω του και δίνει το σύνθημα:

Olélé olala, mais qu’est ce qui s’est passé?
On les a chicotés

Οι παίκτες τραγουδούν τα λόγια και στη συνέχεια μαζί με τους θεατές ξεσπούν σε νέους πανηγυρισμούς και χορούς. Οι Γάλλοι δημοσιογράφοι ψάχνουν να βρουν από πού προέρχεται το νέο σύνθημα. Στη Λανς το τραγουδούσαν από το 2019, όταν ακόμη έπαιζαν στη Λιγκ 2, αλλά η προέλευσή του τελικά είναι ακόμα πιο μακρινή. Από το Κονγκό (τη Λαϊκή Δημοκρατία του) και διάφορους ποδοσφαιριστές από εκεί που το μετέφεραν στις ομάδες τους. Στην αρχική κονγκολέζικη μορφή του σημαίνει “Μα τι έγινε; Τους μαστιγώσαμε” (με μια χαρακτηριστική κίνηση του σώματος), για τους Γάλλους είναι λίγο πιο ευγενές, ας πούμε «τους πατήσαμε». Και πράγματι, με το 3-1 επί της ΠΣΖ αυτό έγινε. Μα άξιζε τέτοια χαρά για μια απλή νίκη; Η απάντηση είναι ναι. Η Λανς δεν κατέκτησε κάποιον τίτλο (αν και η 2η θέση στη Γαλλία είναι σχεδόν τίτλος), αλλά λίγες εβδομάδες αργότερα είναι ακόμα κοντά στην κορυφή. Ελάχιστοι πιστεύουν ότι θα καταφέρει να την πατήσει, αλλά ο κόσμος της έχει κάθε δικαίωμα να ονειρεύεται και, κυρίως, να απολαμβάνει τη στιγμή. Μια στιγμή που έρχεται μετά από τα πέτρινα χρόνια του συλλόγου. Από το 2008 και μετά, η Λανς έχει περάσει περισσότερο χρόνο στη Λιγκ 2, παρά στην 1η κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος. Και φυσικά, γιατί αυτά συνήθως πηγαίνουν μαζί, πολλές διοικητικές ανακατατάξεις και οικονομικά προβλήματα. Από την πώληση στην γαλλική τράπεζα Crédit agricole, μέχρι τον Αζέρο επιχειρηματία Μαμάντοφ που την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια αφήνοντας φέσια και την εμπλοκή της Ατλέτικο Μαδρίτης (μέσω ενός από τους μετόχους της). Τη σεζόν 2017-18 χάνει τα επτά πρώτα παιχνίδια της στη Λιγκ 2, την επόμενη χρονιά φτάνει στα μπαράζ ανόδου, αλλά πληρώνει τις γκάφες του τερματοφύλακά της και δεν ανεβαίνει. Το καταφέρνει το 2020 χάρη στην οριστική διακοπή των πρωταθλημάτων λόγω COVID και ανεβαίνει όχι απλά για να σωθεί, αλλά για να έχει μια ανταγωνιστική παρουσία πέρσι και μια ακόμα καλύτερη σεζόν όπως βλέπουμε φέτος.

Τα τελευταία χρόνια ο σύλλογος πέρασε τρομερές δυσκολίες, κυνηγώντας προθεσμίες για να πάρει αδειοδότηση, ψάχνοντας δικαιολογίες όταν τα λεφτά του Μαμάντοφ δεν έρχονται (“είναι εθνική επέτειος στο Αζερμπαϊτζάν και οι τράπεζες είναι κλειστές“), αντιμετωπίζοντας υποβιβασμούς, απαγορεύσεις μεταγραφών, απογοητεύσεις στα μπαράζ. Αλλά ο κόσμος είναι μαθημένος σε αυτά και ίσως και υπερήφανος για τις κακουχίες. Η Λανς έχει τα χρώματα του αίματος και του χρυσού (αν και η επιλογή του κόκκινου-κίτρινου οφείλεται στην ισπανική σημαία), αυτό είναι και το παρατσούκλι της και το σήμα της έχει πάντα πάνω ένα φανάρι. Το φανάρι που κουβαλούσαν οι εργάτες στα ορυχεία της περιοχής. Δεν είναι τυχαίο ότι το πιο γνωστό οπαδικό τραγούδι της Γαλλίας είναι αυτό της Λανς. Το “Les Corons” που μιλάει για τους ανθρακωρύχους στη Βόρεια Γαλλία. Ένα τραγούδι του Πιερ Μπασλέ σε στίχους του Ζαν Πιερ Λανγκ. Το τραγούδι γράφτηκε τη δεκαετία του 1980 και έγινε κάτι σαν ύμνος των Λανσουά. Παρότι ο τραγουδιστής είναι Παριζιάνος και η Λανς αρχικά ήταν η ομάδα της αστικής τάξης της πόλης, στην πορεία της πέρασε στα χέρια των εργατών στα ορυχεία από τη δεκαετία του 1930 και μετά. Η μπάλα ήταν η διασκέδαση των ανθρακωρύχων τις Κυριακές. Στους στίχους του, το τραγούδι μιλάει για την καθημερινότητα των εργατών και την αλληλεγγύη στις εργατικές τους κατοικίες. Πώς να μην εκφράζει σε μεγάλο μέρος την ιστορία του συλλόγου, όσο κι αν εκείνες οι ημέρες έχουν περάσει; Στη δεκαετία του 1990 που ο σύλλογος ζούσε καλές στιγμές, οι οργανωμένοι οπαδοί άρχισαν να το τραγουδούν στους αγώνες.

To ΥοuTube είναι γεμάτο με υπέροχα βίντεο των οπαδών της Λανς να τραγουδούν το διάσημο τραγούδι, εντός και εκτός έδρας:
«Στον Βορρά υπήρχαν οι εργατικές κατοικίες
Η γη ήταν το κάρβουνο
Ουρανός ήταν ο ορίζοντας
Οι άντρες ανθρακωρύχοι»

Όταν ο Πιερ Μπασλέ έφυγε από τη ζωή το 2005, όλο το Μπολάρ το τραγούδησε προς τιμήν του και πλέον έγινε το τραγούδι όλων των φιλάθλων του συλλόγου, ο ύμνος του. Το 2016 συμπληρώθηκαν 110 χρόνια από την καταστροφή του Κουριέρ. «110 χρόνια μετά, δεν έχουμε ξεχάσει. Αναπαυθείτε εν ειρήνη» λέει το πανό, προς τιμήν των 1.099 θυμάτων της ομώνυμης γαλλικής περιοχής, στη μεγαλύτερη τραγωδία σε ορυχείο στην ιστορία της Ευρώπης. Το γήπεδο θα τραγουδήσει το Corons προς τιμήν τους. Πολλοί από τους φιλάθλους έχουν πατεράδες ή παππούδες που έκαναν αυτή τη δουλειά, αρκετοί μάλιστα με ρίζες στην Πολωνία. Σε χαρές και λύπες, το Corons είναι το τραγούδι τους και ακούγεται όταν ξεκινά το 2ο ημίχρονο. Ακόμα και εκτός έδρας, ακόμα και σε ξένες έδρες με τους αντιπάλους οπαδούς να τους σφυρίζουν, όπως το 2014 στο Σταντ ντε Φρανς:

Για μια ομάδα με μόλις ένα πρωτάθλημα η υποστήριξη και η πίστη είναι μεγάλη. Μη νομίζετε άλλωστε ότι η περιοχή είναι τεράστια. Η ίδια η πόλη έχει λιγότερο κόσμο από όσο χωράει το γήπεδο και συνολικά η πόλη με τις γειτονικές “κοινότητες” φτάνει λίγο πάνω από τις 200 χιλιάδες κατοίκους, δεν μιλάμε για κάποια μητρόπολη-γίγα. Αλλά είναι η ομάδα της περιοχής, αυτή που τους εκφράζει, αυτή που δεν ξεχνά. Δεν ξεχνά τους εργάτες πριν 110 χρόνια, δεν ξεχνά τον Καμερουνέζο Μαρκ Βιβιέν Φοέ που έφυγε από τη ζωή και προς τιμήν του έχει αποσυρθεί το νούμερο 17 και φυσικά δεν ξεχνά τον κόσμο της, το νούμερο 12 δεν το φοράει κανείς, μόνο το κοινό, ο 12ος παίκτης της ομάδας. Οι Λανσουά δεν πετάνε στα σύννεφα, θέλουν να ζήσουν μεγάλες στιγμές ναι, αλλά κυρίως θέλουν να επιστρέφουν σε μια εποχή που δεν θα ανησυχούν για την επόμενη ημέρα του συλλόγου τους. Γι’ αυτό και τραγουδούν.
sombrero.gr

[fon7]

Αν υλοποιηθεί κάποια στιγμή η ιδέα των μεγάλων για ένα κλειστό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο οποίο η συμμετοχή θα επιτρέπεται μόνο στις γνωστές και εμπορικές ομάδες, η Μπρεστ είναι μια από αυτές που δεν θα μπορούν να περάσουν ούτε από έξω, έστω για να πάρουν μυρωδιά. Ένας μικρός σύλλογος με ένα γηπεδάκι 15.000 θέσεων, χωρίς γνωστούς παίκτες, χωρίς μεγάλο μπάτζετ, χωρίς επιτυχίες στο παρελθόν, χωρίς απήχηση στο εξωτερικό. Με απλά λόγια, ένας σύλλογος που «δεν πουλάει».

Για την ώρα όμως η Βρέστη μπορεί να χαίρεται και να πανηγυρίζει για το καμάρι της που τρέλανε τους πάντες φέτος στη Γαλλία και κέρδισε ένα εισιτήριο για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ! Μια ομάδα που την τελευταία 20ετια τα περισσότερα χρόνια ήταν στη 2η κατηγορία, που η καλύτερη θέση που είχε τερματίσει ποτέ ήταν η 8η (κάπου στα 80s), που κάθε σεζόν ξεκινάει με στόχο την παραμονή, που έχει το 4ο μικρότερο μπάτζετ στη Λιγκ 1, που ξόδεψε για μεταγραφές 3,5 εκατομμύρια (συνολικά), που έχει προπονητή έναν τύπο που είχε δώδεκα χρόνια να κάτσει σε πάγκο. Αυτή η ομάδα βγήκε 3η και θα αντιμετωπίσει του χρόνου κάποια από τα μεγαθήρια της Ευρώπης.

Όπως δήλωσε και ο προπονητής της, Έρικ Ρόι: "Aν ένας σεναριογράφος είχε γράψει αυτό το σενάριο, το πιθανότερο είναι πως θα τον λέγαμε τρελό".

El Sombrero

[fon7]

Ο πρόεδρος που γύρισε από το Κάλι (ζωντανός και με μεταγραφή)
Ο Φρανσουά Υβινέκ, μεσήλικας ιδιοκτήτης μιας μικρής βιομηχανίας ζαχαρωτών στη Βρετάνη της Γαλλίας, βρίσκεται σε ένα ξενοδοχείο στην Μπογκοτά της Κολομβίας με εισαγγελική απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και δυο σωματώδεις, οπλισμένους τύπους έξω από την πόρτα του δωματίου του. Οι μπράβοι έχουν σταλεί από την Γαλλική Πρεσβεία με εντολή του πρωθυπουργού Ζακ Σιράκ, διότι η ζωή του φιλήσυχου κυρίου Υβινέκ κινδυνεύει.

Είναι Δεκέμβριος του 1987. Τα καρτέλ της κοκαΐνης, αυτό του Μεντεγίν αλλά και το ανερχόμενο του Κάλι, είναι παντοδύναμα κι έχουν πάρει τον νόμο, κι άλλα πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και διάφορες ποδοσφαιρικές ομάδες, στα χέρια τους. Και η ζωή του Γάλλου, που είναι κι αυτός πρόεδρος ομάδας, της γαλλικής Μπρεστ –Σταντ Μπρεστουά 29 σήμερα, Μπρεστ Αρμορίκ τότε – κινδυνεύει ακριβώς γι΄αυτό.

Ο Υβινέκ δε μασάει. Είναι το τρίτο του ταξίδι από το καλοκαίρι. Μεράκι του είναι ο Ρομπέρτο «Πάνθηρας» Καμπάνιας, ο θεαματικός επιθετικός που στα 18 του οδήγησε την Παραγουάη στην κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα και στα 19 βρέθηκε στην Κόσμος της Νέας Υόρκης. Έμαθε μπαλίτσα από τον Πελέ – που τον συμπάθησε ιδιαίτερα – έπαιξε δίπλα στον Κινάλια και τον Μπεκενμπάουερ και αναδείχτηκε καλύτερος παίκτης του αμερικάνικου πρωταθλήματος το 1983.

Μετά τη διάλυση της Κόσμος, ο Καμπάνιας βρέθηκε στην Κολομβία, στην Αμέρικα του Κάλι, την ομάδα που από το 1979 γνωρίζει μια περίοδο ακμής με δυο πρωταθλήματα το 1985 και το 1986 και τρεις συνεχόμενους – χαμένους – τελικούς του Κόπα Λιμπερταδόρες. Η οικονομική της ευμάρεια οφείλεται στην αδυναμία που της έχει ο Μιγκέλ Ροντρίγκεζ Ορεχουέλα.

Ο Μιγκέλ, παρατσούκλι El Señor, είναι ο μικρότερος από τους δυο αδελφούς Ροντρίγκεζ Ορεχουέλα που δημιούργησαν το αιμοσταγές Καρτέλ του Κάλι, το οποίο θα γινόταν σύντομα και σύμφωνα με τους Αμερικάνους διώκτες του «η πιο επικίνδυνη εγκληματική οργάνωση στον κόσμο».

Πού έχει μπλέξει ο βιομήχανος μπισκότων;

Οι δυο ομάδες έχουν, υποτίθεται, συμφωνήσει από τα τέλη Αυγούστου για την μεταγραφή, η Μπρεστ έχει δώσει 305 χιλ. δολάρια προκαταβολή κι υπάρχει και συμβόλαιο με την υπογραφή του Παραγουανού ο οποίος έτσι κι αλλιώς ψάχνεται να φύγει – έχει τσακωθεί με τον προπονητή και έχει και ένα μπλέξιμο με την κόρη ενός ναρκέμπορα. Ξαφνικά, η διοίκηση της Αμέρικα αρνείται ότι υπάρχει συμφωνία και καταθέτει μήνυση για πλαστογραφία και απόπειρα απάτης εναντίον του μάνατζερ του παίκτη, ο οποίος έχει ήδη φύγει νύχτα από την Κολομβία, αλλά κι εναντίον του Υβινέκ που μόλις έχει φτάσει από τη Γαλλία για να λύσει την παρεξήγηση. Η ΦΙΦΑ τον δικαιώνει, αλλά του απαγορεύεται η έξοδος από τη χώρα – μέτρο πρωτοφανές για τέτοια υπόθεση, αλλά είπαμε, τα καρτέλ έχουν τις ακρούλες τους στη δικαιοσύνη. Κι έτσι, ο Γάλλος βρίσκεται εδώ κι έξι εβδομάδες αποκλεισμένος στην Κολομβία χωρίς διαβατήριο, μετακινούμενος μόνο με συνοδεία σωματοφυλάκων και πάντα σε τεθωρακισμένο όχημα.

Η υπόθεση συγκλονίζει την Γαλλία. Ο Σιράκ δηλώνει πως αν συνεχιστεί η ομηρεία, δεν θα επιτραπεί σε κανέναν Κολομβιανό να πάρει μέρος στον ποδηλατικό Γύρο της Γαλλίας. Ο Μιγκέλ Ροντρίγκεζ απαντά ότι, αν του τη δώσει, θα αγοράσει και τον Γύρο της Γαλλίας, κι αν χρειαστεί και το Παρίσι. Ο Υβινέκ δίνει τηλεφωνική συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό της Βρετάνης, κι ανάμεσα σε άλλα καθησυχαστικά που λέει, γλιστράει μια λέξη της βρετόνικης διαλέκτου, ribin, μυστικό πέρασμα, αναγγέλλοντας, κωδικοποιημένα ώστε να μην τον πάρουν είδηση οι διώκτες του, ότι σχεδιάζει να διαφύγει. Αλλά όχι χωρίς τον Καμπάνιας!

Τα υπόλοιπα γίνονται άνετα ταινία: ο Υβινέκ έχει ραντεβού στο Κάλι με την εισαγγελέα που χειρίζεται την υπόθεσή του – λεπτομέρεια: η συνάντηση έχει κανονιστεί να γίνει στο πεζοδρόμιο μπροστά από το δικαστικό μέγαρο διότι οι δικαστικοί υπάλληλοι απεργούν. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1987 πληρώνει τον λογαριασμό του ξενοδοχείου και φεύγει για το αεροδρόμιο. Έχει κλείσει εισιτήριο σε μια πολύ πρωινή εσωτερική πτήση, κανονίζοντας όμως να είναι στη λίστα αναμονής. Δεν μπαίνει στο αεροπλάνο. Με τη συνεργασία ενός άλλου επιβάτη καταφέρνει να επιβιβαστεί ως κ. Λόπεζ σε μια πτήση για Παναμά. Από εκεί, παίρνει ένα άλλο αεροπλάνο για το Καράκας της Βενεζουέλας, όπου τον περιμένουν ο Καμπάνιας, η διερμηνέας του και μέλλουσα σύζυγος του Υβινέκ, κι ένας δημοσιογράφος της Εκίπ που έχουν ταξιδέψει ξεχωριστά. Το παρεάκι φτάνει μετά από πολλές περιπέτειες στη Βρέστη και γνωρίζει υποδοχή ηρώων. H πιθανότατα δυσκολότερη μεταγραφή της ιστορίας είχε μόλις ολοκληρωθεί αλλά όλα ήταν σχεδόν μάταια. Σχεδόν.


Από την υποδοχή των ηρώων που νίκησαν το Καρτέλ του Κάλι

Η Μπρεστ έπαιξε το πρώτο μισό του πρωταθλήματος του 1987-1988 χωρίς τον πολυπόθητο Παραγουανό. Έτσι, ενώ ο πρόεδρος βρισκόταν στην Κολομβία, αποκτήθηκε ο Κάρλος Τάπια της Μπόκα. Αποτέλεσμα; όταν ο Καμπάνιας πατάει την τιμημένη γη της Βρετάνης, δεν υπάρχει ελεύθερη θέση ξένου στην ομάδα, η οποία έτσι κι αλλιώς πάει καρφωτή για υποβιβασμό.

Για τους επόμενους μήνες ο Καμπάνιας θα βλέπει τη νέα του ομάδα από την κερκίδα. Κι όμως, όχι μόνο δεν θα φύγει στο τέλος της σεζόν αλλά θα κάνει πράματα και θάματα στη δεύτερη κατηγορία : βάζει 21 γκολ, τα πανηγυρίζει ανεβαίνοντας στα κάγκελα του πετάλου, παίζει με σπασμένη μύτη και μάσκα στα μπαράζ ανόδου, κι οδηγεί τη Μπρεστ ξανά στην ελίτ. Την επόμενη χρονιά, θα δικαιώσει και πάλι τον Υβινέκ. Μια μέρα πριν το ματς με τη Μαρσέιγ, που είχε τότε φοβερή ομάδα μέσα – με Γουάντλ, Παπέν, Φραντσέσκολι, Ντεσάν…– κι έξω από τα γήπεδα, καταγγέλει απόπειρα δωροδοκίας του. Την επόμενη, κάνει αυτό:

&t=49s

Στο τέλος της σεζόν, ο Καμπάνιας φεύγει στη Λυόν και με τα λεφτά της μεταγραφής θα γίνουν προσπάθειες να μπαλωθούν μερικές από τις τεράστιες τρύπες στον προϋπολογισμό – ματαίως.

Βρισκόμαστε ήδη στην αρχή του τέλους του ονείρου του Φρανσουά Υβινέκ.

Μικρή επιστροφή στο παρελθόν.

Ο Υβινέκ γίνεται πρόεδρος το 1981 με όνειρο να κάνει την ομάδα του τόσο ισχυρή ώστε να ανταγωνίζεται στα ίσα την Μπορντό, τη Ρασίγκ ή τη Μαρσέιγ του Μπερνάρ Ταπί. Ο δρόμος για να το πετύχει μοιάζει μακρύς. Η Μπρεστ είναι μια μικρή ομάδα που ανεβαίνει στην πρώτη κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της στα τέλη της δεκαετίας του 1970, με παίκτες δημιουργικούς στο γήπεδο αλλά κι έξω από αυτό. Δυο από αυτούς, ο Ζοέλ Ανρί κι ο Μπερνάρ Παρντό – που αργότερα θα μπλεχτεί και σε μια ιστορία διακίνησης ναρκωτικών – έχουν ένα μπαρ, ενώ κι τεχνικός διευθυντής της ομάδας διατηρεί ένα άλλο, το «Χρυσό Παπούτσι»· αυτά είναι μόνο δύο από τα πολλά στα οποία συχνάζουν κάθε βράδυ όλοι οι ποδοσφαιριστές, παραβιάζοντας συχνά το μετρίως αυστηρό ωράριο κατακλίσεως που τους επιβάλλει η διοίκηση – «παιδιά, στις 4 το πρωί το αργότερο να έχετε γυρίσει σπίτι!». Πολλές φορές, για να γιορτάσουν κάποιο ευτυχές γεγονός, όπως τη γέννηση του παιδιού του συμπαίκτη τους Πασκάλ Ντυπρά, εξαφανίζονται για μέρες ώστε να γνωρίσουν τη νυχτερινή ζωή και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας. Τις ομιλίες του προπονητή τις διακόπτουν συχνά αυτοσχέδιοι αγώνες ταχύτητας ζωντανών αστακών – βρισκόμαστε στην Αρμορική χερσόνησο και το συμπαθές αρθρόποδο αποτελεί ένα από τα τοπικά προϊόντα.

Ο καινούργιος πρόεδρος, όμως, αλλάζοντας συνεχώς προπονητές και ξοδεύοντας λεφτά που δεν έχει αλλά που καταφέρνει και ξετρυπώνει από διάφορους ευκαιριακούς χορηγούς, φέρνει σε αυτήν τη μικρή, επαρχιακή ομάδα διάφορους ξένους σούπερ-σταρ, κατά προτίμηση νοτιοαμερικάνους, όπως ο αμυντικός της Εθνικής Βραζιλίας Ζούλιο Σέζαρ – που θα περάσει στα γεράματα κι από τον Παναθηναϊκό– και ο Αργεντίνος παγκόσμιος πρωταθλητής Χοσέ Λούις «Τάτα» Μπράουν, σκόρερ του πρώτου γκολ στον τελικό του Μουντιάλ του 1986 απέναντι στη Γερμανία.


Τάτα Μπράουν, Ζούλιο Σέζαρ ως σωσίας του Ντένζελ Γουάσιγκτον στο Αμέρικαν Γκάνγκστερ, Φρανσουά Υβινέκ κι ένας κύριος με καρό σακάκι

Χάρη σ΄αυτούς, η Μπρεστ θα πετύχει τη σεζόν 1986-1987 να βρεθεί στην όγδοη θέση του πρωταθλήματος με φιλοδοξίες για έξοδο στην Ευρώπη την επόμενη χρονιά.

Όμως, το καλοκαίρι του 1987, λίγους μήνες πριν από την κολομβιανή του περιπέτεια, ο Υβινέκ θα διώξει τον προπονητή Ρεμόν Κερυζορέ. Αιτία της σύγκρουσης; Ο πρόεδρος υποστήριξε, επικαλούμενος μάλιστα πηγές των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, πως ο αριστερός συνδικαλιστής και γνωστός από τη θητεία του στη Ρεν ως «μαοΐστρια μάγισσα» – ο κόοουτς είναι μακρυμάλλης – Κερυζορέ συνωμοτούσε στα αποδυτήρια με τους παίκτες προκειμένου να ανατρέψουν την διοίκηση και να επιβάλλουν την αυτοδιαχείριση. Μαζί με τον προπονητή θα φύγει ο βασικός χορηγός – μια αλυσίδα σούπερ-μάρκετ – και οι δυο νοτιοαμερικάνοι.

Αλλά, είπαμε, ο πρόεδρος δεν μασάει. Συνεχίζει αυτήν την ξέφρενη πορεία προς το όνειρό του με κάθε μέσο. Πείθει την περιφερειακή διοίκηση να χτίσουν καινούργιο γήπεδο και προπονητικό κέντρο· το εργοτάξιο πιάνει φωτιά και τελικά τα έργα κοστίζουν το τριπλάσιο από το αναμενόμενο ενώ η περιοχή που επιλέχτηκε για προπονητικό κέντρο γίνεται στόχος επιδρομής χιλιάδων σαλιγκαριών και τα σχέδια αναγκαστικά ανατρέπονται. Για να αντικαταστήσει τον Μπράουν και τον Σέζαρ και ενώ βρίσκεται ακόμη σε διαπραγματεύσεις για τον Καμπάνιας, φέρνει από την Μπόκα Τζούνιορς τον σκληροτράχηλο Αργεντίνο Χόρχε «Πίπα» Ιγκουαΐν. Ο συμπαθέστατος Χόρχε θα βάλει ένα μοναδικό γκολ εναντίον των Καννών.

Δεν προλαβαίνει να θαμπώσει με την απόδοσή του αλλά απολαμβάνει την ζωή στη Βρετάνη. Πηγαίνει για ψάρεμα, παίζει χαρτιά και πετάνκ, μαθαίνει τη γλώσσα, αποκτά φίλους και γνωρίζει τις χαρές της πατρότητας: στη διάρκεια της μιας και μοναδικής σεζόν που έμεινε στη Βρέστη, θα γεννηθεί ο γιος του, Γκονσάλο, ο οποίος, θεωρητικά, μπορεί έτσι να αποκτήσει γαλλική αθλητική υπηκοότητα. Ο Ρεμόν Ντομενέκ θα καλέσει στα 2006 τον 18χρονο τότε Πιπίτα στην Εθνική Γαλλίας για ένα φιλικό με την Ελλάδα – ο Γκονσάλο δεν δέχτηκε, προτίμησε την Εθνική Αργεντινής κι όλοι ξέρουμε πού τον οδήγησε αυτή η επιλογή και πού οδήγησε και την Αργεντινή…



Στην πραγματικότητα, η Μπρεστ, παρόλο το κάπως οικογενειακό και ερασιτεχνικό κλίμα που κυριαρχούσε, διέθετε πλούσια δεξαμενή ταλέντων χάρη στην καλή δουλειά που γινόταν στις νεανικές ομάδες που ήταν απο τις καλύτερες στη Γαλλία, ενώ το έμπειρο μάτι των ατζέντηδων με τους οποίους συνεργαζόταν τής επέτρεπε να στρατολογεί νεαρότατους πολλούς ταλαντούχους ποδοσφαιριστές.

Από το δυναμικό της θα περάσουν, εκτός από όσους έχουμε αναφέρει, δυο μελλοντικοί Γάλλοι παγκόσμιοι πρωταθλητές – ο Στεφάν Γκιβάρς και ο Κλοντ Μακελελέ –, η μισή Παρί Σεν Ζερμέν που θα αναδειχτεί πρωταθλήτρια Γαλλίας το 1994 – Πολ Λε Γκουέν, Νταβίντ Ζινολά, Μπερνάρ Λαμά, Βενσάβ Γκεράν, Πατρίκ Κολτέρ – και, χρόνια αργότερα, κι ο Φρανσουά Ριμπερί.

Όμως, η πτώση της και θα είναι αναπόφευκτη καθώς, κοντά σε όλες τις άλλες περιπέτειες, θα μπλεχτεί σε ένα μεγάλο πολιτικο-οικονομικό σκάνδαλο. Μετά την πώληση του Καμπάνιας, ο Υβινέκ στρέφεται σε έναν μυστήριο τύπο, τον τραπεζίτη Αχμέντ «Σαρλί» Σακέρ, φίλο και συνεργάτη – εμπορευόταν όπλα – του Γιασέρ Αραφάτ και του Σαντάμ Χουσεΐν. Ο Σακέρ εμφανίζεται ως πάμπλουτος και γενναιόδωρος οπαδός της Μπρεστ, και χρηματοδοτεί, μεταξύ άλλων φιλανθρωπιών, την αγορά του ήρωα τερματοφύλακα του Μουντιάλ του 1990 Σέρχιο Γκοϊκοετσέα.

Στην πραγματικότητα, ο Σακέρ είναι μεγάλο μούτρο. Η τράπεζά του, όπως και διάφορες άλλες επιχειρήσεις του στο Ιράκ, στην Ιταλία και στη Βρετάνη, είναι μια μεγάλη απάτη μέσω της οποίας μπήκαν στην τσέπη του καταθέσεις 120 εκ. φράγκων (18 εκ. ευρώ) μικροκαταθετών. Στη συνέχεια θα αποδειχθεί ότι εμπλέκεται και σε μια σκοτεινή ιστορία χρηματοδότησης πολιτικών. Θα καταλήξει στη φυλακή, εκεί όπου μέλλει να πάει κι ο Υβινέκ.


30 Νοεμβρίου 1991. Ο Ζινολά κι ο Πασκάλ Πιερ εγκαταλείπουν το γήπεδο στο τελευταίο ματς πριν τη διάλυση

Η Μπρεστ, στο τέλος της σεζόν 1990-1991, κι ενώ έχει τερματίσει κάπου στη μέση της βαθμολογίας, θα υποβιβαστεί για οικονομικούς λόγους. Έξι μήνες αργότερα και μετά από ένα ντου των οπαδών στη διάρκεια ενός ντέρμπι με την Γκενγκάν, θα πέσει στο ερασιτεχνικό λόγω οριστικής χρεοκοπίας. Για πολλούς αυτή η σκληρή μοίρα οφείλεται και στην προσωπική βεντέτα που είχε ανοίξει ο Υβινέκ με τον πανίσχυρο Μπερνάρ Ταπί – η Μπρεστ είχε αρνηθεί την αναβολή του μεταξύ τους αγώνα πριν τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ τον Μάιο του 1991 ενώ ένα άλλο σημείο τριβής ήταν ότι δεν έδωσε με μεταγραφή τον Ζινολά. Ο θρύλος λέει ότι ο Νταβίντ έψαχνε σε κάτι χωράφια να δείρει τον πρόεδρό του για κάτι χρωστούμενα αλλά, όπως είπαμε, εκείνος είχε γνωρίσει και χειρότερες περιπέτειες. Και τον περίμεναν και άλλα.

Μετά τον υποβιβασμό, θα κατηγορηθεί για δόλια χρεοκοπία και κατάχρηση. Θα μείνει πενήντα μία μέρες προφυλακισμένος και τελικά θα δικαστεί σε έναν χρόνο με αναστολή. Το μόνο αδίκημα για το οποίο κρίθηκε ένοχος ήταν κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί και τίτλος τιμής για έναν πρόεδρο ποδοσφαιρικής ομάδας: ξόδευε περισσότερα λεφτά από όσα διέθετε. Στο δικαστήριο, θα έρθει να τον υπερασπιστεί, ανάμεσα σε άλλους, ο Νταβίντ Ζινολά. Ο πρόεδρος σήμερα ζει στην Ισπανία κι ασχολείται με τη ζωγραφική. «Όταν ανέλαβα την Μπρεστ, ήξερα τι με περίμενε, ότι έπρεπε να είμαι έτοιμος να πάω ακόμη και φυλακή».

Πριν λίγα χρόνια, οι Ιγκουαΐν, πατέρας και γιος, γύρισαν στη Βρετάνη. Ο Γκονσάλο ουσιαστικά τη γνώριζε για πρώτη φορά: «Η Βρέστη δεν είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου, δεν είναι όμως και η πιο άσχημη. Είναι μια πόλη λαϊκή κι οι κάτοικοί της είναι καλοί άνθρωποι». Και αγαπούν παθολογικά την μπάλα. Ένας από αυτούς, ο συνθέτης και τραγουδιστής Κριστόφ Μιοσέκ, θα γράψει αυτό το τραγούδι, τρυφερή και πικρή ανάμνηση μιας μαγικής περιόδου: «Κι όμως, είχαμε τον Γκοϊκοετσέα, τον Γκιβάρς, τον Ζινολά, τον Λαμά […] και παρόλα αυτά βρήκαμε τρόπο να εκτροχιαστούμε».

Η Μπρεστ ανέβηκε ξανά φέτος μετά από εννιά χρόνια στη Λιγκ 1. Από τον Αύγουστο θα είναι μια ακόμη από αυτές τις, συνήθως μονοσύλλαβες, γαλλικές ομάδες που υποχρεώνουν τους φανατικούς του στοιχήματος να μελετήσουν γεωγραφία για να μην τις μπερδεύουν. Είναι όμως διαφορετική· μια ομάδα που έζησε στιγμές δόξας και περιπέτειας στη διάρκεια της μυθικής, έτσι κι αλλιώς, δεκαετίας του 1980. Όπως θα έλεγε κι ο Καπετάνιος Χάντοκ στον Τεν Τεν: «Μα τους χίλιες χιλιάδες κεραυνούς της Βρέστης, δεν είναι δυνατόν να έχουν συμβεί όλα αυτά!». Και όμως.
sombrero.gr

[fon7]

Την είδηση ότι η Μπορντό κήρυξε πτώχευση και έχασε την επαγγελματική της άδεια λογικά την έχετε διαβάσει οι περισσότεροι. Κάποιοι ίσως να αναρωτήθηκαν «και τώρα, τι;». Γι'αυτό είναι εδώ το Σομπρέρο.
Μετά τη «διάλυση» οι Γάλλοι έψαξαν να βρουν μια λύση για να σώσουν ό,τι σώζεται. Οι προσπάθειες όμως δεν έπιασαν τόπο και ο σύλλογος ξέμεινε με μια μόνο επιλογή: Να ξεκινήσει από την 4η κατηγορία ως ερασιτεχνικό σωματείο. Για να γίνει αυτό έπρεπε πρώτα να επιλυθούν κάποια θεματάκια. Η Μπορντό είχε χάσει το γήπεδο, το προπονητικό κέντρο και όλους τους παίκτες της.
Με συνοπτικές διαδικασίες η διοίκηση ανακοίνωσε την Τετάρτη το νέο της ρόστερ. Όλο. Με τη μια. Το ρόστερ φτιάχτηκε σε κάποιο βαθμό με τη λογική «ξέρεις κανέναν που να είναι καλός στη μπάλα, να έχει χρόνο και να είχε όνειρο να φορέσει τη φανέλα μιας ιστορικής ομάδας;». Αυτό το συνονθύλευμα βετεράνων, πιτσιρικάδων που ξέμειναν από την ακαδημία και μερικών άλλων άγνωστων νεοφερμένων γυρολόγων είχε τρεις ολόκληρες μέρες στη διάθεση του για να φτιάξει μια αξιόμαχη εντεκάδα και να παίξει το Σάββατο το πρώτο του ματς απέναντι στην 6η της βαθμολογίας (το πρωτάθλημα βρίσκεται στην 3η αγωνιστική, οι πρώτοι δυο αγώνες της Μπορντό αναβλήθηκαν γιατί... τότε δεν υπήρχε Μπορντό).
Το παιχνίδι διεξήχθη σε ένα γηπεδάκι λίγο έξω από την πόλη και ήταν κεκλεισμένων των θυρών. Η αποστολή της Μπορντό αποτελούταν από 14 ποδοσφαιριστές. Ακόμα κι έτσι εκατοντάδες οπαδοί συγκεντρώθηκαν στο σημείο αναχώρησης του πούλμαν, τους αποθέωσαν και τους εμψύχωσαν. Το γεγονός ότι αρκετοί παίκτες δεν ήξεραν τα ονόματα όλων των συμπαικτών τους έκανε μπαμ εξ αρχής. Η Μπορντό δέχτηκε αρκετές φάσεις και αναπόφευκτα έμεινε πίσω στο σκορ στο 50'. Το 0-1 έμεινε μέχρι το 95ο λεπτό. Στην τελευταία φάση του αγώνα η Μπορντό κέρδισε φάουλ σε καλή θέση για ένα γέμισμα στην περιοχή. Η σέντρα έγινε και από όλους τους πιθανούς σκόρερ, τη μπάλα έστειλε στα δίχτυα ο τελευταίος στη λίστα. Ο τερματοφύλακας της!
Το ματς έληξε 1-1, ο πόντος μπήκε στο σακούλι και η ιστορία έγραψε ότι το πρώτο γκολ στη νέα εποχή της Μπορντό του Ζιντάν, του Ζιρές, του Τιγκανά το έβαλε ένας 21χρονος ερασιτέχνης τερματοφύλακας!
Τόσα χρόνια καταγραφής ιστοριών και ακόμα μας εντυπωσιάζει το πόσο υπέροχα τρελό μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο.

Μπορντό στα εύκολα, Μπορντάρα (χμμμ... ή και όχι) στα δύσκολα!

El Sombrero (βίντεο-φώτο)

[fon7]

Αυτά που ζει φέτος η Μπορντό είναι λες και γίνονται για να έχουμε εμείς να διηγούμαστε ιστορίες.
Ως γνωστόν, το καλοκαίρι κήρυξε πτώχευση, έγινε ερασιτεχνική και κατέληξε στην 4η κατηγορία. Μέχρι να σταθεί στα πόδια της και να καταλάβει τι τη χτύπησε το πρωτάθλημα είχε αρχίσει κι αυτή δεν είχε ούτε έναν ποδοσφαιριστή! Μέσα σε ελάχιστες μέρες στα τέλη Αυγούστου υπέγραψε κυριολεκτικά όποιον βρήκε εύκαιρο και ανακοίνωσε όλο το ρόστερ με τη μια.
Τρεις μόλις μέρες μετά αυτοί οι άγνωστοι μεταξύ τους παίκτες, που δεν συμπλήρωναν καν αποστολή (14 ήταν όλοι κι όλοι), πήγαν να παίξουν το πρώτο τους παιχνίδι ως Μπορντό και κατάφεραν να κλέψουν την ισοπαλία στις καθυστερήσεις. Με γκολ του τερματοφύλακα!
Λίγο καιρό μετά η καλτίλα έπιασε ταβάνι όταν ο Άντι Κάρολ συμφώνησε να πάει να παίξει με ένα μισθό που δεν καλύπτει ούτε τα έξοδα του. Η γραφικότητα ολοκληρώθηκε όταν λόγω έλλειψης παικτών η ομάδα έβαλε αλλαγή στο κύπελλο τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα που είναι αδερφός του Μανταντά. Όχι όμως στην εστία. Τον έβαλε να παίξει ως χαφ (!), προκαλώντας για μέρες ένα μπάχαλο στην ομοσπονδία καθώς κανείς δεν ήξερε αν επιτρέπεται από τον κανονισμό.
Με τέτοιο προγραμματισμό επιπέδου «ψάχνω παίκτες για να πάμε για 5Χ5 το βράδυ, φέρε και κάνα φίλο» η ομάδα ξεκίνησε χάλια τη σεζόν και έμεινε πίσω στη βαθμολογία. Με τον καιρό βελτιώθηκε και με ήρωα σε αρκετές περιπτώσεις τον Κάρολ (πριν μια εβδομάδα γύρισε ένα εκτός έδρας ματς με δυο δικά του γκολ, το δεύτερο με πέναλτι στο 92') πλησίασε τις πρώτες θέσεις. Σήμερα βρίσκεται 5 βαθμούς μακριά από την κορυφή που δίνει και άνοδο στην 3η κατηγορία.
Σε όλη αυτή την περιπέτεια έχει σταθερά δίπλα της τον κόσμο της. Περισσότεροι από 10.000 οπαδοί της αδιαφορούν για το ερασιτεχνικό επίπεδο των αναμετρήσεων και δίνουν το παρών σε κάθε εντός έδρας ματς. Προχθές στο γήπεδο βρέθηκαν 17.000 θεατές και, όπως βλέπετε στο βίντεο, στο τέλος πανηγύρισαν τη δύσκολη νίκη με 1-0 απέναντι στην άσημη Σεν Μαλό σαν να είχαν κερδίσει την Παρί ή τη Μαρσέιγ. Ο ορισμός του «τρέλα πουλάμε και σε όποιον αρέσει».
Κάτσε, δεν τελειώσαμε, έχει και κερασάκι.
Εδώ και καιρό κυκλοφορεί η φήμη ότι ένα γκρουπ ξένων επενδυτών ενδιαφέρεται για την ομάδα. Αυτές τις μέρες επιβεβαιώθηκε ότι έχει καταθέσει πρόταση για να αναλάβει τα ηνία της. Ποιος είναι επικεφαλής σε αυτό το πρότζεκτ; Ο Καν. Ο Όλιβερ Καν!
El Sombrero (βίντεο)

[fon7]

Λιόν: «Πράσινο» στις αγοραπωλησίες, «κόκκινο» στα χρέη, σε πάλη εκατομμυρίων
Λιόν, ώρα μηδέν! Οι οικονομικός βραχνάς την οδήγησε στον εφιάλτη του υποβιβασμού στη δεύτερη κατηγορία, παρά το γεγονός πως το λαμπάκι άναψε... πράσινο στις αγοραπωλησίες.

Η DNCG (Εθνική Διεύθυνση Ελέγχου Διαχείρισης) επιβεβαίωσε την Τρίτη τον υποβιβασμό της Λιόν, που είχε αποφασιστεί από τις 15 Νοεμβρίου, επιβάλλοντας εκ νέου κυρώσεις στη διαχείριση του Τζον Τέξτορ, ενός προέδρου που ενδέχεται να συμπαρασύρει έναν ιστορικό σύλλογο στην κατάρρευση. Η Λιόν ανακοίνωσε ότι θα ασκήσει έφεση.

Για τον Τέξτορ, το χτύπημα ήρθε ενώ περπατούσε στα αριστοκρατικά προάστια του Παρισιού ψάχνοντας ξενοδοχείο για το βράδυ, αφού δεν βρήκε πτήση για να επιστρέψει την ίδια μέρα στη Φιλαδέλφεια, όπου η Μποταφόγκο θα αντιμετωπίσει την Παλμέιρας στη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων. Μισή ώρα πριν από την επίσημη ανακοίνωση του υποβιβασμού, ο πρόεδρος του συλλόγου ήταν ακόμα αισιόδοξος και ικανοποιημένος: πίστευε ότι άρχιζε να καταλαβαίνει πώς λειτουργεί το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και ότι η Γαλλική Λίγκα ήταν πιο δεκτική στα επιχειρήματά του.

Ήταν λίγο μετά τις 20:00, και όλα έδειχναν ότι η τρίτη συνάντηση μέσα σε έναν χρόνο με τη DNCG θα είχε θετική έκβαση. Όχι. Όπως και τον Ιούνιο και τον Νοέμβριο του προηγούμενου έτους, όταν ο σύλλογος είχε υποστεί προσωρινό υποβιβασμό στη Ligue 2 μαζί με απαγόρευση μεταγραφών και έλεγχο του μισθολογικού κόστους, έτσι και τώρα, ο προϋπολογισμός του απορρίφθηκε, αυτή τη φορά με ολέθριες συνέπειες: αν η έφεση απορριφθεί, η Λυών θα αγωνίζεται από τον Αύγουστο στη Ligue 2.

Όπως συνέβη με τη Σεντ-Ετιέν. Το ενδεχόμενο αυτό φαινόταν πιθανό τους τελευταίους μήνες. Άλλωστε, ο σύλλογος όχι μόνο είχε οφειλές προς την εφορία και προμηθευτές, αλλά είχε προειδοποιηθεί και από την FFF, την UEFA και τη FIFA. Ένα… τσουνάμι προειδοποιήσεων που δεν πέρασε απαρατήρητο από τους οπαδούς της Λιόν.

Όλα λάθος…
Ο σύλλογος, όπως συνήθως πριν από τέτοιες συνεδριάσεις, προσπαθούσε να καθησυχάσει τον κόσμο. Ανέφερε χρηματοδοτήσεις από τον Ιανουάριο (83 εκατ. ευρώ κατά τους ιθύνοντες), τη μεταγραφή του Τσερκί στη Σίτι (42,5 εκατ. ευρώ με τα μπόνους), μείωση του μισθολογικού κόστους κατά 30 εκατ. ευρώ, και τη διαδικασία πώλησης των μετοχών της Πάλας που κατέχει ο Τέξτορ. Σύμφωνα με τον ίδιο, όλα αυτά ξεπερνούν τα 175 εκατ. ευρώ που είχαν συμφωνηθεί με τη DNCG.

Ο Αμερικανός ιδιοκτήτης μίλησε στους δημοσιογράφους λίγο πριν ανακοινωθεί η απόφαση, λέγοντας: «Χάρη στους οικονομικούς εταίρους μας, επενδύσαμε όχι μόνο για τη DNCG αλλά και για την έγκριση της άδειας UEFA. Η οικονομική μας κατάσταση έχει βελτιωθεί θεαματικά. Μειώσαμε δραστικά τις δαπάνες μας και το μισθολογικό κόστος και είμαστε αισιόδοξοι για κέρδη την επόμενη χρονιά». Και μετά το… μπαμ.

Η επιτροπή επικύρωσε την απόφαση της 15ης Νοεμβρίου. Παρά τις 12 προπαρασκευαστικές συναντήσεις, κάποιες λεπτομέρειες προβλημάτισαν. Η Λιόν φέρεται να υποσχέθηκε να επανεπενδύσει μόνο 40 από τα 200 εκατ. ευρώ από την πώληση της Κρίσταλ Πάλας, ποσό που δεν ικανοποίησε τη DNCG, η οποία θέλει «χειροπιαστά» κεφάλαια. Προβληματισμό προκάλεσε επίσης ότι μελλοντικές μεταγραφές παικτών της Μποταφόγκο υπολογίζονταν στον προϋπολογισμό της Λιόν. Υπήρξαν και ενδείξεις μειωμένης εμπιστοσύνης μεταξύ του Τέξτορ και του επενδυτικού ταμείου ARES, από το οποίο δανείστηκε για την αγορά της γαλλικής ομάδας. Παρά τις προσπάθειες, προβλέπεται νέο μεγάλο έλλειμμα στο τέλος της επόμενης σεζόν.

Η απόφαση ήρθε να επιβεβαιώσει τους φόβους των εργαζομένων στον σύλλογο, που εδώ και μήνες είχαν διαπιστώσει διοικητικά λάθη, περικοπές προϋπολογισμών και καθυστερήσεις πληρωμών. Ένα κοινωνικό πλάνο είχε οδηγήσει στην αποχώρηση εκατοντάδων υπαλλήλων και η εμπιστοσύνη προς τη διοίκηση είχε κλονιστεί. Αν ο Τέξτορ έμεινε αποσβολωμένος στο πεζοδρόμιο του Παρισιού, οι οπαδοί της Λιόν βυθίστηκαν στη θλίψη, ενώ νόμιζαν πως η κηδεία του Μπερνάρ Λακόμπ θα ήταν το μόνο τραγικό γεγονός της εβδομάδας.

Χρέος παρά το πλεόνασμα σε μεταγραφές!
Ο εφιάλτης για μια ποδοσφαιρική ομάδα φοράει πολλές μεταμφιέσεις. Για πολλές είναι η απώλεια ενός τίτλου την τελευταία στιγμή. Για άλλες μια οδυνηρή ήττα με ταπεινωτικό σκορ από τη μισητή αντίπαλο. Υπάρχουν ωστόσο και περιπτώσεις όπου ο εφιάλτης ξεπερνά όρια, αδιανόητα για μεγέθη της εποχής. Στις 24 Ιουνίου η αρμόδια επιτροπή που επιβλέπει τα οικονομικά στοιχεία των ομάδων στη Ligue 1 καταδίκασε τη Λυών στην απόγνωση. Η Δαμόκλειος σπάθη που περιφερόταν για καιρό πάνω από το κεφάλι της έπεσε με φόρα πάνω της σαν μεσαιωνική γκιλοτίνα. Η Λυών υποβιβάστηκε λόγω χρεών και το γαλλικό ποδόσφαιρο φτώχυνε λίγο περισσότερο.

Ούτε καν αυτές οι εντυπωσιακές και κερδοφόρες πωλήσεις που ανακοίνωσε τα τελευταία χρόνια δεν κατάφεραν να τη σώσουν. Πόσο παράλογο άλλωστε ακούγεται ότι ένα «μαγαζί-γωνία» στη διεθνή αγορά, με ονόματα παγκόσμιου βεληνεκούς και μεταγραφικές βόμβες να έχουν εκκολαφθεί στα σπλάχνα του, στο τέλος να γονατίζει από τα χρέη και να καταδικάζεται σε έναν ταπεινωτικό υποβιβασμό.

Οι τελευταίες σεζόν σε αριθμούς
Σεζόν   Συνολικά κόστη μεταγραφών   Συνολικά έσοδα πωλήσεων   Πλεόνασμα/ Έλλειμμα
2020/2021   36,6 εκατ. ευρώ   50, 6 εκατ. ευρώ   +20 εκατ. ευρώ
2021/2022   22, 9 εκατ. ευρώ   95, 6 εκατ. ευρώ   +72,7 εκατ. ευρώ
2022/2023   32,4 εκατ. ευρώ   79, 5 εκατ. ευρώ   +67,1 εκατ. ευρώ
2023/2024   79,9 εκατ. ευρώ   107,4 εκατ. ευρώ   +27, 5 εκατ. ευρώ
2024/2025   147,7 εκατ. ευρώ   68,05 εκατ. ευρώ   -79,65 εκατ. ευρώ
2025/2026   -   52. εκατ. ευρώ   +52 εκατ. ευρώ

Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε πολύ πίσω. Από την εποχή του Covid κιόλας, όπου οι αγορές έγιναν πιο αυστηρές και η ανάγκη για κέρδος ακόμα μεγαλύτερη, η Λιόν τα πήγε αρκετά καλά στο ισοζύγιο των αγοραπωλησιών. Από τη σεζόν 2020/2021 μέχρι την σοκαριστική ανακοίνωσης της τιμωρίας της, η Λυών έχει δει πλεόνασμα στο ζύγι ύψους 126 εκατομμυρίων ευρώ από τη συνάρτηση μεταγραφών και πωλήσεων. Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται κι ατομικά για κάθε σεζόν, με εξαίρεση την περσινή όπου το έλλειμμα άγγιξε τα 80 εκατ. ευρώ.

Αν απομονώσουμε μάλιστα τις πωλήσεις δίχως να υπολογίζουμε τα κόστη των μεταγραφών, τότε τα καθαρά έσοδα εκτοξεύονται περίπου στα 373 εκατομμύρια ευρώ, δείγμα της οικονομικής ισχύος και της δύναμης στην αγορά που κατέχουν οι Λιονέ. Ονόματα όπως οι Μπράντλεϊ Μπαρκολά, Λούκας Πακετά και Μπρούνο Γκιμαράρες πωλήθηκαν για ποσά που ξεπέρασαν τα 40 εκατομμύρια ευρώ, σε μεταγραφές που πραγματοποιήθηκαν μόνο την τελευταία πενταετία!

Οι ακριβότερες πωλήσεις της Λιόν από τη σεζόν 2020/2021

Όνομα   Ποσό   Ομάδα που τον αγόρασε
Μπράντλεϊ Μπαρκολά   45 εκατ. ευρώ   Παρί Σεν Ζερμέν
Λούκας Πακετά   42,9 εκατ. ευρώ   Γουέστ Χαμ
Μπρούνο Γκιμαράες   42, 1 εκατ. ευρώ   Νιούκαστλ
Ράιαν Τσέρκι   36,5 εκατ. ευρώ   Μάντσεστερ Σίτι
Καστέλο Λουκέμπα   30 εκατ. ευρώ   Λειψία
Μάλο Γκουστό   30 εκατ. ευρώ   Τσέλσι

«Με τόση χρηματοοικονομική ρευστότητα που έχει αποδειχθεί και με τις αγωνιστικές επιτυχίες που εξασφάλισαν ευρωπαϊκή συμμετοχή για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ειλικρινά δεν κατανοούμε πώς μια διοικητική απόφαση θα μπορούσε να οδηγήσει στον υποβιβασμό ενός τόσο μεγάλου γαλλικού συλλόγου. Μέσω της προσφυγής μας, θα αποδείξουμε την ουσιαστική οικονομική μας επάρκεια, η οποία είναι απαραίτητη ώστε η Ολιμπίκ Λιόν να διατηρήσει τη θέση της στη Ligue 1» ήταν η απάντηση των Γάλλων.

Και τα νούμερα των πωλήσεων αποδεικνύουν πως - έστω και σε μια από τις οικονομικές κατηγορίες που αξιολογήθηκαν - το λαμπάκι άναψε πράσινο. Ακόμα ωστόσο και με καθαρά έσοδα από αγοραπωλησίες που ξεπέρασαν τα 120 εκατομμύρια ευρώ, ένας χρέος 175 εκατομμυρίων εξακολουθεί να βαραίνει το κλαμπ και να το στέλνει προς τα βράχια.

«Textor out!» σε πανό και τοίχους και ο φίλος του Αλ Κελαϊφί!
Oι οπαδοί της Λιόν είναι εξοργισμένοι ανεξαρτήτως έκβασης. Από το βράδυ της Τρίτης, σε πολλά σημεία της πόλης εμφανίζονται πανό και γκράφιτι με το σύνθημα «Textor out!» Ο μεγαλύτερος σύνδεσμος οπαδών του συλλόγου, οι Bad Gones, απηύθυναν μια αναλυτική ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα προς τον επενδυτή, «ο οποίος δεν ήταν ποτέ ο κατάλληλος άνθρωπος για αυτήν τη θέση και δεν θα γίνει ποτέ».

Στην ανάρτηση αναφέρεται: «Αυτός ο φίλος της Mποταφόγκο πρέπει να εξαφανιστεί από τη σκηνή της Λιόν». Αν παραμείνει η απόφαση, ενδέχεται να επωφεληθεί η Ρεμς, η οποία θα παραμείνει στη Ligue 1, παρόλο που ηττήθηκε στα μπαράζ από τη Μετς.

Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο πρόεδρος της Ρεμς, Ζαν Πιέρ Καγιό, θεωρείται έμπιστος του προέδρου της Παρί Σεν Ζερμέν, Νασέρ Αλ Κελαϊφί, με τον οποίο ο πρόεδρος της Λιόν, Τζον Τέξτορ, συγκρούεται εδώ και μήνες σχετικά με τη διανομή των τηλεοπτικών εσόδων.

Παρότι λέγεται ότι υπήρξε προσέγγιση στο τελικό του Champions League στο Μόναχο, η αντίδραση του Τέξτορ μετά τη νίκη της Μποταφόγκο επί της Παρί Σεν Ζερμέν δείχνει ότι η «ειρήνη» στηρίζεται σε πολύ εύθραυστη βάση...
gazzetta.gr

[fon7]

Έχουμε γράψει στο παρελθόν για την έδρα της Λανς και τη στήριξη του κόσμου της. Σε αντίθεση με τα περισσότερα γήπεδα οι οργανωμένοι εκεί κάθονται χαμηλά στην κεντρική κερκίδα ενώ το «Μπολάρ» είναι πάντα γεμάτο, ανεξάρτητα από την πορεία της ομάδας. Ήταν γεμάτο ακόμα κι όταν ήταν στο κάτω μισό της βαθμολογίας. Κι όταν λέμε γεμάτο, εννοούμε κατάμεστο. Στα τελευταία 69 παιχνίδια η Λανς έχει κάνει 69 sold out (σχεδόν 38.000/αγώνα)!
Εχθές οι φίλοι της υποδέχτηκαν τη Λιλ στο «Ντέρμπι του Βορρά» με αυτό το tifo. Το ντέρμπι έληξε με νίκη των γηπεδούχων με 3-0.


Το υπέροχο βίντεο με τον κόσμο της να τραγουδάει το «Les Corons»:
https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1567814860290305/

Ο κόσμος της Λανς δεν ξεχνάει τις ρίζες του και τους ανθρακωρύχους της περιοχής:
https://www.facebook.com/sombrerogr/posts/pfbid0Si8n5X7Nqn8hDbsB4kGpYxU7a9iiRkb8iYhGGkvEZQeGbDRbYwFCuGAto7JKy4Lhl
El Sombrero

[fon7]

Ένας επίμονος προπονητής, ένας σεΐχης, τρεις απαγωγείς και τέσσερα δεκάρια
Τέλη Ιουνίου του 1978. Σε έναν επαρχιακό δρόμο κοντά στο Μπορντό, στη νοτιοδυτική Γαλλία, ένα ζευγάρι μεσήλικων βιάζεται να προλάβει το τρένο για το Παρίσι. Μόλις πέρασαν ένα ευχάριστο σαββατοκύριακο στο εξοχικό τους αλλά ο σύζυγος έχει μια πολύ σοβαρή επαγγελματική υποχρέωση 11.000 χλμ. από το Μπορντό και πρέπει να φύγουν. Μια άσπρη Citroën τους στριμώχνει και υποχρεώνονται να σταματήσουν. Στο αυτοκίνητο βρίσκονται τρεις άνδρες, μελαχρινοί, μαλλιάδες, αξύριστοι. Ο ένας κάθεται δίπλα στην τρομοκρατημένη γυναίκα, ένας άλλος, οπλισμένος, υποχρεώνει τον οδηγό να βγει από το αμάξι.

–Ποιοι είστε; Τι θέλετε;
–Προχώρα, θα κάνουμε έναν περίπατο στο δάσος… Ο απειλητικός άγνωστος μιλάει γαλλικά με έντονη ισπανική προφορά, τόσο έντονη που θα μπορούσε να είναι προσποιητή.

Ο μικροκαμωμένος μεσήλικας νιώθει την κάννη του όπλου στην πλάτη του, προχωρά υπάκουος μερικά μέτρα πριν κάνει μεταβολή προσπαθώντας να αφοπλίσει τον απαγωγέα. Το περίστροφο πέφτει στο χώμα, καταφέρνει να το αρπάξει και το στρέφει προς τον άγνωστο. Εκείνος τρέχει, μπαίνει στο αυτοκίνητο μαζί με τους συνενόχους του κι εξαφανίζονται.

Κανείς και τίποτε δεν μπορεί να εμποδίσει τον Μισέλ Ινταλγκό, προπονητή της Εθνικής Γαλλίας –περί αυτού πρόκειται– να πάρει το αεροπλάνο για την Αργεντινή και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, την πρώτη μεγάλη διεθνή διοργάνωση στην οποία κατάφεραν να προκριθούν οι Τρικολόρ μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 κι ενώ έχουν μεσολαβήσει ταπεινωτικές ήττες και πολλή απογοήτευση.



Δε θα μάθουμε ποτέ ποιοι ήταν οι τρεις άγνωστοι που έστησαν ενέδρα στο ζεύγος Ινταλγκό· ο ερασιτεχνισμός τους και το περίστροφο που δεν ήταν οπλισμένο έδειχναν ότι δεν ανήκαν στον χώρο του οργανωμένου εγκλήματος ενώ ακούστηκε ότι το λευκό αυτοκίνητο είχε νοικιαστεί από ένα μέλος μιας μαοϊστικής οργάνωσης. Σύμφωνα με ένα ανώνυμο τηλεφώνημα που έγινε μετά, η επίθεση στον προπονητή είχε σκοπό “να τραβήξει την προσοχή στην υποκριτική συνενοχή της Γαλλίας, η οποία εφοδιάζει με πολεμικό υλικό τη δικτατορία της Αργεντινής” –οι Γάλλοι πράγματι δεν είχαν κανένα ηθικό πρόβλημα να πουλούν όπλα στον αιμοσταγή δικτάτορα Χόρχε Ραφαέλ Βιντέλα. Οι ενδείξεις οδηγούν ίσως στην COBA, στην Επιτροπή για το Μποϊκοτάζ του Μουντιάλ της Αργεντινής.

Από το καλοκαίρι του 1977, κι ενώ οι εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας κάνουν λόγο για 10.000 εκτελέσεις, 8.000 φυλακίσεις, 15.000 αγνοούμενους και κατάλυση των ελευθεριών στην Αργεντινή, σε όλη την Ευρώπη και κυρίως στις χώρες που έχουν προκριθεί στην τελική φάση (Σουηδία, Ισπανία, Ολλανδία, Ιταλία, Δ. Γερμανία, Αυστρία…), διάφορες επιτροπές, προσπαθούν να οργανώσουν μποϊκοτάζ του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Στη Γαλλία, η οργάνωση COBA συγκεντρώνει 150.000 υπογραφές, μεταξύ των οποίων αυτές του Υβ Μοντάν, της Σιμόν Σινιορέ, του Ρολάν Μπαρτ, του Λουί Αραγκόν, και εκδίδει μια εφημερίδα, με τον σαρκαστικό τίτλο Épique, Επική, αναγραμματισμό της γνωστής Équipe, της οποίας αντιγράφει το στήσιμο, και με τίτλους όπως : “Αργεντινή 78: Η σφαγή συνεχίζεται… τόπο στο ποδόσφαιρο!”.

Τα πολιτικά κόμματα, το καθένα για δικούς του λόγους, είναι αντίθετα –πλησιάζουν οι Ολυμπιακοί της Μόσχας και το μποϊκοτάζ είναι απαγορευμένη λέξη για τη γαλλική αριστερά. Ούτε το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης δεν ενθουσιάζεται με την ιδέα. Κι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι; Ο τερματοφύλακας Ζαν Πολ Μπερτράν-Ντεμάν δηλώνει ότι δεν είναι πολιτικός, ο Ντομινίκ Μπατνέ, που λίγους μήνες νωρίτερα, με τη Σεντ Ετιέν, είχε πετύχει ένα θρυλικό γκολ στο Άνφιλντ, δηλώνει πως πηγαίνουν στην Αργεντινή για να παίξουν μπάλα κι όχι να κάνουν ακτιβισμό. Ο Πράσινος Άγγελος Ντομινίκ Ροστό, θεωρητικά πιο πολιτικοποιημένος από τους άλλους, είναι ο μόνος που εκφράζεται υπέρ κάποιας έστω συμβολικής πράξης ―ίσως ένα μαύρο περιβραχιόνιο;

Για τον προπονητή Ινταλγκό είπαμε: τίποτε δεν θα τον κρατήσει μακριά από το Μουντιάλ. Ελπίζει πως η παρουσία τους στην Αργεντινή θα βοηθήσει στο να βρεθούν τα ίχνη είκοσι δύο αγνοούμενων Γάλλων πολιτών.

Τελικά καμία ομάδα και σχεδόν κανένας παίκτης δεν θα μποϊκοτάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο, παρά τους αστικούς μύθους που κυκλοφόρησαν για τον Γιόχαν Κρόιφ· οι Ολλανδοί θα αρνηθούν όμως να ανέβουν να πάρουν τα μετάλλια του τελικού και να παρευρεθούν στην επίσημη δεξίωση για να μη σφίξουν το χέρι του δικτάτορα ενώ οι Σουηδοί θα κατέβουν στο δρόμο να συμπαρασταθούν στις “τρελές της πλατείας του Μαΐου“, στις μανάδες και τις γιαγιάδες των αγνοούμενων που διαδήλωναν μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο στο Μπουένος Άιρες και που θα συνέχιζαν να το κάνουν για πάνω από σαράντα χρόνια.

Η εξέλιξη στα γήπεδα της Αργεντινής δεν είναι η ιδανικότερη για την Εθνική Γαλλίας κι ο Ινταλγκό έχει να αντιμετωπίσει, εκτός από την πολύ δύσκολη κλήρωση –είναι στον ίδιο όμιλο με την Ιταλία και την Αλμπισελέστε και χάνουν κι από τις δύο 2-1– κι άλλα προβλήματα, ελαφρώς πιο γελοία. Τρεις μέρες πριν την έναρξη, οι παίκτες απαιτούν υψηλότερα πριμ από την εταιρεία που τους ντύνει, την Adidas, και ως αντίδραση περνούν μαύρο μαρκαδόρο στο λόγκο που διακοσμεί τα παπούτσια τους. Θυμίζουμε ότι ο Κρόιφ το 1974 και οι αδερφοί Φαν ντερ Κέρκοφ το 1978 φορούσαν φανέλες με δυο αντί για τρεις ρίγες γιατί είχαν συμβόλαιο με την ανταγωνίστρια Puma. Η συνέχεια θα είναι ακόμη καλύτερη. Το τρίτο ματς του ομίλου είναι απέναντι στους Ούγγρους που έχουν κι αυτοί ήδη αποκλειστεί. Ο φροντιστής των Γάλλων συνειδητοποιεί αργά, όταν βρίσκονται στο Μαρ ντελ Πλάτα, 404 χλμ. νοτιοανατολικά του Μπουένος Άιρες, ότι έχει πάρει μαζί του τις λάθος εμφανίσεις, τις λευκές, και το πρόβλημα είναι ότι οι Μαγυάροι παίζουν κι αυτοί στα άσπρα. Αν δε βρεθεί λύση, το ματς θα κριθεί στα χαρτιά εις βάρος της ομάδας του Ινταλγκό. Λίγη ώρα πριν αρχίσει ο αγώνας, περιπολικά και μηχανάκια ψάχνουν σε όλη την πόλη για χρωματιστές φανέλες. Βρίσκουν αυτές, με την πράσινη ρίγα, μιας τοπικής ομάδας ψαράδων, της CA Kimberley. Το ότι τα νούμερα  στα σορτσάκια είναι διαφορετικά ή το ότι το ματς αρχίζει με 45΄ καθυστέρηση είναι λεπτομέρεια. Η Γαλλία κερδίζει 3-1.


Τρεζόρ, Λοπέζ και Ζανβιόν σε χρωματική αρμονία

Μπορεί η πρώτη μεγάλη διεθνής διοργάνωση του σπουδαίου Μισέλ Ινταλγκό στο τιμόνι της Εθνικής να μην ήταν θριαμβευτική αλλά υπάρχει και συνέχεια. Ο ίδιος, γιος Ισπανού μετανάστη, πολλές φορές πρωταθλητής ως παίκτης και μαχόμενος συνδικαλιστής, δεν καταλαβαίνει από τέτοια. “Είμαι γιος εργάτη. Ξέρω ποιος είμαι και από πού έρχομαι. Το ποδόσφαιρο απλώς ενίσχυσε μέσα μου τις αξίες της δουλειάς, της αλληλεγγύης, της ομαδικότητας, της αυτοθυσίας“.

Ο Ινταλγκό ξεκινάει την μπάλα στη Χάβρη και στα 21 πηγαίνει στη μεγάλη τότε ομάδα της Ρενς όπου, τι τύχη, είναι συμπαίκτης, μέσος αυτός, των δυο σπουδαιότερων Γάλλων επιθετικών της εποχής, του Ρεϊμόν Κοπά, που θα διαπρέψει  στη Ρεάλ, και του Ζιστ Φοντέν, που κατέχει από το 1958 το ρεκόρ των 13 γκολ σε ένα Μουντιάλ. Θα παίξουν εναντίον της Ρεάλ του Ντι Στέφανο στον τελικό του πρώτου Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1955. Ο Ινταλγκό κάνει το 3-2 για τους Γάλλους –θα χάσουν 4-3.

Στη συνέχεια θα πάει στη Μονακό όπου θα κερδίσει δυο πρωταθλήματα. Το 1969, ως πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών, τιμώντας το εργατικό του παρελθόν κι ακριβώς στο πνεύμα  του Μάη του 68, διεκδικεί και πετυχαίνει τα επαγγελματικά συμβόλαια ορισμένης διάρκειας που τερματίζουν αυτό που ο Ρεϊμόν Κοπά περιέγραφε ως δουλεμπόριο των ποδοσφαιριστών.Λίγο νωρίτερα θα πρωτοστατήσει στη δημιουργία μιας παγκόσμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης: “Ήμαστε λίγους μήνες πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, το πρώτο σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση. Η ΦΙΦΑ είχε διαπραγματευτεί σκληρά για τα ποσά των τηλεοπτικών δικαιωμάτων· ήταν δίκαιο να κερδίσουν κάτι και οι παίκτες. Μάζεψα Άγγλους, Σκοτσέζους, Ολλανδούς και Ιταλούς συναδέλφους και φτιάξαμε τη FIFPpro“.

Και μόνο αυτά να είχε πετύχει ο Ινταλγκό, που πέθανε πριν λίγες μέρες στα 87 του, θα ήταν αρκετά για να τον θυμόμαστε. Κι όμως, τα σπουδαιότερα δεν τα έχουμε πει. Κι αντίθετα με ό,τι συμβαίνει με άλλους προπονητές που χάρισαν διεθνείς τίτλους στη Γαλλία, ο μακαρίτης αγαπήθηκε πολύ από τους φιλάθλους και τους παίκτες κι αγάπησε κι ο ίδιος πολύ το θεαματικό ποδόσφαιρο.

Νοέμβριος 1981. Οι δημοσιογράφοι καταλογίζουν στον προπονητή και στην αγάπη του για το επιθετικό ποδόσφαιρο τον αποκλεισμό της Γαλλίας από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 και τον διαφαινόμενο αποκλεισμό από το Μουντιάλ του 1982. Δεν είναι η στιγμή για πειραματισμούς: οι Τρικολόρ θέλουν οπωσδήποτε νίκη απέναντι στους Ολλανδούς για να έχουν ελπίδες. Ο Ινταλγκό, επειδή όποιος φοβάται παίρνει σκύλο, αποφασίζει να δοκιμάσει κάτι: ένα 4-3-3, χωρίς αμυντικό μέσο και με τρία δεκάρια, τον Πλατινί, τον Ζιρές και τον Ζενγκινί. Ακόμη κι οι παίκτες σκέφτηκαν ότι τρελάθηκε. Οι Ολλανδοί αμύνονται σκληρά. Στο 52΄ σφυρίζεται φάουλ στα είκοσι μέτρα. Τον λόγο έχει ο αρχηγός:

Με αυτό το γκολ, με αυτόν τον κεφάτο αρχηγό και με μια γενιά ταλαντούχων παικτών που έπαιζαν το χαμογελαστό ποδόσφαιρο που οραματιζόταν ο προπονητής τους, ανοίγει μια λαμπρή εποχή, η εποχή Πλατινί-Ινταλγκό, με ένα ορισμένο στιλ: “Για να είσαι προπονητής της Εθνικής Γαλλίας πρέπει να είσαι ερωτευμένος με τους Μπλε, με την επίθεση, με το ωραίο παιχνίδι, και να το δείχνεις σε όλον τον πλανήτη“.

Ο πλανήτης θα δει. Θα δει στον δεύτερο γύρο του Παγκόσμιου της Ισπανίας τη Γαλλία να κατεβαίνει με το περίφημο “μαγικό τετράγωνο“, με τέσσερις δημιουργικούς μέσους –προστέθηκε ο Τιγκανά ενώ αργότερα τη θέση του Ζενγκινί θα πάρει ο Φερναντέζ–, όσα και τα γκολ που θα βάλουν στη Β. Ιρλανδία· θα δει τη ματσάρα στα ημιτελικά, κόντρα στη Δ. Γερμανία· τη δολοφονική έξοδο του Σουμάχερ , τον διαιτητή να μη βγάζει ούτε κίτρινη, τον Μπατιστόν αναίσθητο, τα πέναλτι, τη Γερμανία να κερδίζει. Ο Ινταλγκό είχε προειδοποιήσει: “Ποδοσφαιρικά θεωρούμαστε μια μικρή χώρα. Συχνά ο διαιτητής θα είναι εναντίον μας. Μην κλαψουρίζετε, μην παραπονιέστε! Συγκεντρωθείτε και παίξτε ακόμη καλύτερα!“. Αυτό που έλειπε, βέβαια, εκτός από έναν καλύτερο διαιτητή, ήταν ένας καθαρόαιμος σέντερ φορ. Ο Ινταλγκό θα πει πως αν είχε τον Ζαν-Πιερ Παπέν, θα είχε κερδίσει τον παγκόσμιο τίτλο το 1982.


…και τέσσερα δεκάρια, μας κάνουν 10

Αυτό το αξέχαστο ματς με την τόσο άδικη κατάληξη οδήγησε χιλιάδες φιλάθλους σε όλον τον κόσμο να αγαπήσουν την Εθνική Γαλλίας, με τον ίδιο τρόπο που αγάπησαν τη Βραζιλία του Τέλε Σαντάνα, του Σόκρατες και του Ζίκο. Η εκδίκηση του ωραίου παιχνιδιού θα έρθει δυο χρόνια αργότερα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Γαλλία, όπου η οικοδέσποινα θα δείξει ότι η ωραία μπάλα και η επιτυχία μπορούν να συνυπάρξουν. Ή όπως έλεγε ο Ινταλγκό, “με κίνδυνο να θεωρηθώ ονειροπαρμένος ποιητής ή παλιομοδίτης, λέω στους παίκτες μου να συγκεντρώνονται στο ωραίο παιχνίδι, το αποτέλεσμα θα έρθει μόνο του. Έχω υπάρξει παίκτης, προπονητής, θεατής. Πάντα είχα τις ίδιες ιδέες“. Κι εμείς, αλλά η αλήθεια είναι ότι βοήθησε λίγο κι ο Αρκονάδα.



Η Γαλλία κερδίζει τον πρώτο της διεθνή τίτλο, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Λοράν Φαμπιούς προτείνει το Υπουργείο Αθλητισμού στον Ινταλγκό. Αυτός αρνείται και αποχωρεί, νεότατος, κοσμαγάπητος και τροπαιούχος. Παραδίδει τα ηνία και μια ωραιότατη ομάδα στον Ανρί Μισέλ που θα την οδηγήσει στην τρίτη θέση του Παγκόσμιου του Μεξικού δυο χρόνια αργότερα. Η μόνη κηλίδα στην καριέρα του; Το 1986 δέχεται την πρόσκληση του Μπερνάρ Ταπί να γίνει γενικός μάνατζερ της αμαρτωλής, όπως αποδείχθηκε, Μαρσέιγ. Θα το πληρώσει με ένα βαρύ χρηματικό πρόστιμο όταν οι βρόμικες υποθέσεις του Ταπί φτάσουν στα δικαστήρια. Παρόλα αυτά, θα δεθεί με την ομάδα και την πόλη της Μασσαλίας και θα κάνει το τελευταίο του ταξίδι ντυμένος στα γαλανόλευκα.

Εμείς, όπως και πολλοί μερακλήδες φίλοι του ποδοσφαίρου, θα τον θυμόμαστε αλλιώς: με ναυτικό σορτσάκι και παπούτσια περιπάτου να τσαμπουκαλεύεται με την ισπανική αστυνομία.



Βαγιαδολίδ, 21 Ιουνίου 1982, πρώτος γύρος του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Γαλλία-Κουβέιτ και το σκορ 3-1. Ο Ζιρές σκοράρει, ο διαιτητής σφυρίζει σέντρα, οι Γάλλοι πανηγυρίζουν. Οι Κουβεϊτιανοί διαμαρτύρονται: λίγο πριν το γκολ, ακούστηκε ένα σφύριγμα από τις κερκίδες. Από τις οποίες κερκίδες κατεβαίνει φουριόζος ένας κύριος με μαντίλι στο κεφάλι και ντζελαμπά. Είναι ο σεΐχης Φαχάντ αλ-Αχμέντ αλ-Τζαμπέρ αλ-Σαμπάχ, μικρός αδερφός του εμίρη, πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και της Ολυμπιακής Επιτροπής -ένας αγνός φίλαθλος. Μπαίνει στο γήπεδο, κάνει νοήματα στους παίκτες να πάνε στα αποδυτήρια και κατευθύνεται έξαλλος προς τον σοβιετικό διαιτητή. Εκείνος, κι ενώ επικρατεί απίστευτη αναστάτωση, ψαρώνει, διστάζει, ρωτάει τον επόπτη και ακυρώνει το γκολ.

Ο Ινταλγκό, με την αμφίεση που περιγράψαμε κι από το ύψος των 168 εκατοστών του, μπαίνει κι αυτός στον αγωνιστικό χώρο όπου και, καθώς κανείς δεν τον αναγνωρίζει μέσα στον χαμό, απωθείται βίαια από την Γκουάρντια Σιβίλ. “Αν ήμουν ντυμένος διαφορετικά είμαι σίγουρος πως θα με αντιμετώπιζαν πιο ευγενικά“. Με τον προπονητή του τιμωρημένο στην εξέδρα, ο Μποσίς θα κάνει το 4-1. Ο διαιτητής θα τιμωρηθεί, όπως κι ο θερμόαιμος σεΐχης. Για τον τελευταίο, η μοίρα θα σταθεί τραγική: το 1990, στη διάρκεια του πρώτου πολέμου του Κόλπου, θα εκτελεστεί από τους άντρες του Σαντάμ Χουσεΐν που τον αναγνώρισαν ανάμεσα στους 367 ταξιδιώτες μιας πτήσης της Μπρίτις Έργουέις που κρατούσαν ομήρους.

Το 1993, μετά τον αποκλεισμό της Γαλλίας από τη Βουλγαρία, ο Ινταλγκό θα κάνει την πιο ουσιαστική κριτική, όχι στους παίκτες, όχι στον προπονητή: “Από την ομάδα λείπει η τόλμη και το μπρίο. Εγώ ονειρεύομαι ένα ποδόσφαιρο χαμογελαστό. Χαμόγελο και δημιουργικότητα. Η ομορφιά είναι συμβατή με την αποτελεσματικότητα. Είναι αφελές αλλά δεν αλλάζω γνώμη“. Ποιος μπορεί, ποιος θέλει να αλλάξει γνώμη στον προπονητή που έπαιζε με τέσσερα δεκάρια;
sombrero.gr

[fon7]

Στην καρδιά της Νίκαιας (αυτής στη νότια Γαλλία, όχι αυτής που αποθέωνε κάποτε τον Αντριόλι, τον Αφάς και τον Μουτσοτρίγκο) βρίσκεται ένα διάσημο σιντριβάνι που ονομάζεται «Fontaine du Soleil», δηλαδή το Σιντριβάνι του Ήλιου. Στο κέντρο του τοποθετήθηκε στα 50s ένα εντυπωσιακό μαρμάρινο άγαλμα ύψους 7 μέτρων που δείχνει τον θεό Απόλλωνα.
Η συντηρητική κοινωνία της εποχής δεν ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα με το έργο τέχνης γιατί ο αναιδής γλύπτης είχε κάνει τον θεό εκτός από τσίτσιδο και ιδιαίτερα προικισμένο. Μετά από αρκετές αντιδράσεις, κυρίως από σεμνότυφες κυρίες που σκανδαλίζονταν από το θέαμα, ο γλύπτης πήρε μια σκάλα, ένα σφυρί κι ένα καλέμι και μείωσε αισθητά το... μέγεθος του προβλήματος. Ακόμα κι έτσι όμως οι αντιδράσεις συνεχίστηκαν, γιατί ο θεός παρέμενε ξεβράκωτος. Γι' αυτό στα 70s το άγαλμα μεταφέρθηκε μακριά από το κέντρο, σε ένα μέρος που θα προκαλούσε λιγότερους. Δηλαδή έξω από το γήπεδο.
Τα χρόνια πέρασαν, οι ντροπές μειώθηκαν και το 2011 μετά από απαίτηση αρκετών ο θεός επέστρεψε στο αρχικό του πόστο και σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της πόλης. Το Σάββατο οι οπαδοί της Νις τον τοποθέτησαν στο κέντρο ενός εκπληκτικού πανό που σήκωσαν στο ματς απέναντι στη Λιόν για να τιμήσουν τo μέρος τους.
Στο κάτω μέρος έγραψαν «Αυτό το φως, αυτός ο γαλάζιος ουρανός, αυτή η θάλασσα. Εδώ αναπνέω, εδώ σκέφτομαι ελεύθερα». Mια υπέροχη φράση-κομπλιμέντο για την πόλη που είχε γράψει σε ένα γράμμα του ο Νίτσε, που πέρασε πέντε χειμώνες της ζωής του κάνοντας βόλτες στα σοκάκια της και φιλοσοφώντας για τη ζωή, τον νεκρό Θεό και την ηθική.

El Sombrero (φωτογραφία)

[fon7]

Κύπελλο Γαλλίας 2025-26: όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο


Αν και δεν το έχουμε ακούσει να το λέει κανείς, θα έπρεπε να υπάρχει ένα ρητό που να λέει «δείξε μου το κύπελλό σου για να σου πω τι ποδόσφαιρο έχεις». Γιατί το κύπελλο είναι ένας θεσμός που δείχνει πώς βλέπει κάθε χώρα το ποδόσφαιρό της και τι θέλει από αυτό. Δεν είναι τυχαίο το παράδειγμα της δικής μας χώρας. Στην Ελλάδα ο θεσμός έχει αλλάξει πάρα πολλές φορές και φέτος άλλαξε ξανά, με αποτέλεσμα να διαβάζουμε για μια ακόμα φορά εγκωμιαστικά σχόλια για το νέο “format” από ανθρώπους που δεν θέλουν να χαλάσουν καρδιές. Ένα κύπελλο στο οποίο δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής ομάδες Γ’ εθνικής και κάτω. Ένα σύστημα με βαθμολογίες και ένα σωρό ισοβαθμίες στο οποίο είχαμε, σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία, τα τελευταία ματς να γίνονται σε διαφορετικές ημέρες και ώρες (δίνοντας έτσι το δικαίωμα για επιλογή αντιπάλων και μονοπατιών). Και κάπως έτσι, με αυτόν τον τρόπο διεξαγωγής, καταφέραμε να υπάρχουν μόνο ομάδες Α’ εθνικής που πέρασαν από την 1η φάση. Αν θέλουμε ένα ποδόσφαιρο που ευνοεί τους μεγάλους και τα ντέρμπι και δεν μας νοιάζει το ποδόσφαιρο πιο χαμηλά, το έχουμε και μπορούμε να το χαιρόμαστε.

Τι να μας πουν δηλαδή οι… “κουτόφραγκοι” οι Γάλλοι. Το κύπελλό τους δεν κοιτάζει πώς να βοηθήσει τις μεγάλες ομάδες, αλλά πώς να φτιάξει έναν θεσμό στον οποίο θα έχουν δικαίωμα στη συμμετοχή και το όνειρό όλοι. Και όταν λέμε «όλοι», το εννοούμε. Το κύπελλο Γαλλίας έφτασε φέτος στην 109η έκδοσή του και δεν είμαστε σίγουροι με ακρίβεια πόσες ομάδες πήραν μέρος ή δήλωσαν συμμετοχή. Κι αυτό γιατί αρχίζει σε ένα τρομερά υπερτοπικό επίπεδο, κάθε ομάδα που έχει σχέση με τη Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έχει και δικαίωμα να δηλώσει συμμετοχή στον θεσμό. Οι ομάδες της Λιγκ 1 μπαίνουν από τη φάση των 64, ενώ αυτές της Λιγκ 2 από πιο πριν. Οι ομάδες από τις πέντε πρώτες κατηγορίες συμμετέχουν υποχρεωτικά και από εκεί και πέρα κάθε ομάδα που θέλει να ζήσει την περιπέτεια, μπορεί να λάβει μέρος. Προϋπόθεση είναι να συμμετέχει σε κάποιο περιφερειακό ή τοπικό πρωτάθλημα.

Και όταν λέμε όλοι, εννοούμε και από παντού. Γιατί μιλάμε για τη Γαλλία, μια Γαλλία που μπορεί να μην είναι ακόμα αυτοκρατορία, αλλά έχει υπερπόντιες περιοχές που της ανήκουν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και αυτά τα μέρη, τα κάπως φολκλορικά, που οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται, έχουν φυσικά ποδόσφαιρο, έχουν φυσικά ομάδες και έχουν φυσικά δικαίωμα συμμετοχής από το μακρινό 1961-62. Και επειδή δεν είμαστε Ελλάδα να προστατεύουμε τους μεγάλους, αν υπάρχει μια διαφορά δύο κατηγοριών, το παιχνίδι γίνεται πάντα στην έδρα της χαμηλότερης κατηγορίας



Μπαλίτσα στην Ταϊτή, γιατί όχι;

Έτσι λοιπόν, συμμετέχουν η Γουαδελούπη, η Μαρτινίκα, η Γαλλική Γουιάνα, η Ρεϋνιόν, η Νέα Καληδονία, η Ταϊτή, η Μαγιότ και το Σεν Πιερ ε Μικελόν. Κρατήστε τα ονόματα, θα επιστρέψουμε σε λίγο. Οι ομάδες αυτές ξεκινάνε να παίζουν από πολύ πριν σε τοπικό επίπεδο. Μπορεί η σεζόν 2025-26 να ξεκινά Αύγουστο στις μεγάλες κατηγορίες, αλλά υπάρχουν αγώνες κυπέλλου σε τοπικό επίπεδο που γίνονται ακόμα και από τον Απρίλιο, επειδή ακριβώς πρέπει να προλάβουν όλες αυτές οι ομάδες να αγωνιστούν. Υπολογίζεται ότι τα τελευταία χρόνια κάθε σεζόν ξεκινά με πάνω από 7.000 ομάδες, ενώ το πιο τσεκαρισμένο νούμερο το έχουμε από τον 1ο περιφερειακό γύρο, με 5.162 ομάδες.

Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι να φτάνουν ομάδες από μέρη απίστευτα να παίζουν με ομάδες από την ηπειρωτική Γαλλία. Για να μην είναι άδικο για τις μικρότερες ομάδες που βρίσκονται στην Ευρώπη, οι υπερπόντιες ομάδες παίζουν μια χρονιά στον τόπο τους και μια στη Γαλλία. Η γαλλική Ομοσπονδία μαζεύει συμμετοχές (δήλωση ενδιαφέροντος) από ομάδες που έχουν τη διάθεση να πάνε σε διάφορα περίεργα μέρη και φτιάχνει μια λίστα με τις υποψήφιες. Και μετά την κλήρωση, βοηθά τόσο οικονομικά, όσο και οργανωτικά (γιατί δεν μπαίνεις σε κάποιο απλό ψαχτήρι πτήσεων για να οργανώσεις ταξίδι σε ένα νησάκι στη μέση του πουθενά) για να πραγματοποιηθούν οι αγώνες.



Όπως και να έχει όμως, έχουμε ορισμένα εντυπωσιακά παιχνίδια. Φέτος, αυτό που ξεχώρισε ήταν ένα ταξίδι απόστασης 17.000 χιλιομέτρων!!! Το μεγαλύτερο ταξίδι που έγινε σε επίπεδο εθνικού θεσμού. Η θρυλική AS Magenta, με σήμα ένα ελαφάκι που θυμίζει τον Μπάμπι (ή έτσι μοιάζει) έχει έδρα στη Νουμέα της Νέας Καληδονίας. Βρίσκεται, όπως βλέπετε, ανατολικά της Αυστραλίας. Η Μαζεντά (όπως φανταζόμαστε ότι προφέρεται στα γαλλικά) συμμετείχε στο τοπικό κύπελλο Νέας Καληδονίας και μπήκε (όπως κι οι άλλες υπερπόντιες ομάδες) κατευθείαν στην 7η φάση του θεσμού. Η κλήρωση την έφερε να παίζει με τη Μιλούζ, μια ομάδα με ιστορία από το 1893 που βρίσκεται στην Αλσατία της Γαλλίας. Η Μιλούζ έκανε το τεράστιο αυτό ταξίδι (έβγαλε και τη φωτογραφία που βλέπετε στην επικεφαλίδα του κειμένου), οι παίκτες έκαναν και τα μπανάκια τους, ήπιαν τα κοκτέιλ τους και έπαιξαν το ματσάκι κανονικά στη Νέα Καληδονία, κερδίζοντας με 0-4.

Σε ένα άλλο παράδειγμα, η Ζελντάρ ντε Κουρού (με σήμα όχι την τυρόπιτα, αλλά ένα τροπικό πουλί αν δεν κάνουμε λάθος) έγινε το αφεντικό της Γαλλικής Γουιάνας, κατακτώντας το τοπικό κύπελλο. Η Γαλλική Γουιάνα για τους περισσότερους ακούγεται σαν μια χώρα στην Αφρική ή κάπου στην Καραϊβική, αλλά είναι χώρα στη Νότια Αμερική και συνορεύει με Βραζιλία και Σουρινάμ. Έτσι, η Ζελντάρ ντε Κουρού έγινε η εκπρόσωπος της Νότιας Αμερικής στον θεσμό. Και τον Νοέμβριο που μας πέρασε άφησε πίσω τα τροπικά δάση, τη ζέστη και την υγρασία και έγραψε 7.000 χιλιόμετρα για να πάει στο Κρουά, μια πόλη κοντά στη Λιλ, δίπλα στα σύνορα με το Βέλγιο, σε έναν διαφορετικό κόσμο. Παρότι η Κρουά είναι ομάδα Γ’ εθνικής, το ματσάκι ήταν οριακό και οι Νοτιοαμερικάνοι ίδρωσαν τη φανέλα, χάνοντας οριακά με 2-1.



Το όμορφο Κασί

Τις ίδιες περίπου ημέρες, η Πιραέ ξεκινούσε από τον τόπο της, μια μικρή κουκκίδα στον χάρτη. Γιατί για να βρεις την Ταϊτή, πρέπει να ζουμάρεις πολύ σχεδόν στη μέση του πουθενά στον Ειρηνικό ωκεανό, κάπου ανάμεσα στην Αυστραλία και την Αφρική. Οι Ταΐτινοί ταξίδεψαν περίπου 16.000 χιλιόμετρα για να φτάσουν σε ένα όμορφο ψαροχώρι κοντά στη Μασσαλία, το Κασί και να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Η Καρνού όμως, της Γ’ εθνικής, αποδείχθηκε ισχυρό εμπόδιο και κέρδισε με 5-1 την Πιραέ.

Τα παιδιά της Ποντιβί από τη Βρετάνη πήγαν μια βδομάδα πιο πριν στη Μαρτινίκα στην Καραϊβική για να μπουν στο κλίμα. Κυκλοφόρησαν μάλιστα και βίντεο από τον πύρινο λόγο του κόουτς της ομάδας, πριν το παιχνίδι με τους ντόπιους της Εσπουάρ ντε Σεν Λους. Γιατί όλες οι ομάδες το παίρνουν στα σοβαρά. Η Ποντιβί πέρασε με 0-4 και προκρίθηκε. Στο παρακάτω ωραίο μίνι ιστορικό, αν και το auto-dub το κάνει λίγο άσχημο, βλέπουμε τους παίκτες της Ποντιβί να λένε ότι έκαναν το ταξίδι της ζωής τους:

Η Ποντιβί συνέχισε την πορεία της για να αποκλειστεί τελικά με 0-1 από την Μπαστιά. Τέτοιες ιστορίες έχουμε κάθε χρόνο πολλές και είναι εντυπωσιακές γιατί δείχνουν την αξία ενός τέτοιου θεσμού. Οι παίκτες νιώθουν σαν να παίζουν τα πιο σημαντικά παιχνίδια στον κόσμο, το απολαμβάνουν και πολύ συχνά τα καταφέρνουν και καλά.

Όλες αυτές οι υπερπόντιες ομάδες έζησαν το όνειρό τους. Κάποιες γράφοντας τεράστια ταξίδια για να παίξουν εκτός έδρας (ή εντός τυπικά, αν το γήπεδό τους δεν ήταν κατάλληλο), κάποιες άλλες υποδέχτηκαν άλλους συλλόγους που ήταν αυτοί που διέσχισαν τη μισή υφήλιο. Ακόμα και ομάδες από την ίδια τη Γαλλία ζουν το όνειρό τους. Οι παίκτες της Σεν Σιρ Κολόνζ για παράδειγμα ξέσπασαν σε πανηγύρια όταν κληρώθηκαν με τη Λυών. Η ομάδα βρίσκεται στην πόλη και οι περισσότεροι είναι οπαδοί της Λυών. Βρέθηκαν να παίζουν απέναντι στα ινδάλματά τους. Και ο σύλλογος συμφώνησε να αλλάξει έδρα, ώστε να πάρει τις εισπράξεις, ένα ποσό πολύ σημαντικό για την επιβίωση μιας ομάδας 7ης κατηγορίας. Τα έδωσαν όλα, άντεξαν μέχρι το 51ο λεπτό, και τελικά έχασαν με 3-0 κάνοντας μια πολύ σοβαρή εμφάνιση. Και βγάζοντας και 145.000€ από τον αγώνα.

Και φυσικά έχουμε και επικά ματς. Όπως αυτό στο Στεβόρντ στα βόρεια της χώρας. Εκεί που σε ένα υπερκαλτ γήπεδο με τρομερή ατμόσφαιρα, ψοφόκρυο και υγρασία, η γηπεδούχος ομάδα αντιμετώπισε σε ένα τοπικό ντέρμπι (τις χωρίζουν περίπου 40 χιλιόμετρα) τη γειτόνισσα Σταντ Μπετινουά. Ο κοσμάκης το χάρηκε, μπάλα δεν είδε (έληξε 0-0), αλλά το παιχνίδι δεν έλεγε να τελειώσει. Φτάσαμε τα… 44 πέναλτι για να πάρουν οι φιλοξενούμενοι την πρόκριση. Είχαν βαρέσει όλοι από δυο φορές μέχρι να λάβει τέλος ο αγώνας.

Γηπεδάκι χωρίς πολλά πολλά, καπνογόνα, αγωνία, πανηγύρια. Μπαλίτσα όπως πρέπει να είναι.

Αλλά παρότι αποκλείστηκαν στην πορεία όλες οι ομάδες από άλλες ηπείρους (τελευταία που έπαιζε μέχρι τον Δεκέμβριο η Λε Γκοσιέ από τη Γουαδελούπη που αποκλείστηκε από τη Λοριάν), δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμα και τώρα μικρές ομάδες. Το αντίθετο. Έχουμε φτάσει στη φάση των 32 και είμαστε γεμάτοι από ομάδες μικρότερων κατηγοριών. Υπάρχουν δυο ομάδες από την 6η κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου!

Η μία είναι η Μπαγιέ, μια ομάδα από τα τοπικά που απέκλεισε την Καέν του Μπαπέ (που αγωνίζεται στη Γ’ εθνική) με 3-2, την Ιβετό με 0-1, την Μπλουά (δύο κατηγοριών πάνω) με 2-1 και τώρα υποδέχεται τη διάσημη Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Η Μπαγιέ είναι μια ιστορική πόλη, καθώς είναι η πρώτη που απελευθερώθηκε κατά τη Μάχη της Νορμανδίας και μάλιστα εκεί είχε βγάλει ιστορικό λόγο ο ντε Γκολ. Ο κόσμος περιμένει πώς και πώς να υποδεχτεί μια μεγάλη αντίπαλο. Η διοίκηση έκανε πολλές εργασίες για να μπορεί το γήπεδο να είναι κατάλληλο και το ενδιαφέρον είναι τεράστιο.



To 2019, χιλιάδες άνθρωποι στο Μπαγιέ βγήκαν για να γιορτάσουν τα 75 χρόνια από τη Μάχη της Νορμανδίας και να δουν την παρέλαση

Το ίδιο ισχύει και για άλλα ζευγάρια. Μπορεί το Λιλ-Λυών να είναι το πιο μεγάλο ματς, αλλά το μεγάλο ενδιαφέρον το έχουν οι μικρές ομάδες. Η Οτ Λιονέ υποδέχεται τη Λοριάν, η Σαντιγί (ναι, το όνομα δεν είναι τυχαίο, από εκεί βγήκε η γνωστή κρέμα) υποδέχεται τη Ρεν, η Μοντρέιγ που κι αυτή είναι μια ομάδα τοπικού περιμένει την Αμιάν. Χωριά ή γειτονιές που ζουν για ματς που γι΄ αυτούς είναι κάτι σαν τελικοί. Ανάμεσά τους και η ομάδα από το Λε Πι εν Βελέ (η προφορά είναι πολύ διαφορετική, συγχωρέστε μας), η Λε Πι Φουτ 43, γνωστή και ως φονέας των γιγάντων. Η ομάδα που απέκλεισε φέτος την ιστορική Μπορντώ και στο παρελθόν έχει κάνει καλές πορείες στο κύπελλο, φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά το 2024. Και ίσως αν είμαστε λίγο τυχεροί, να δούμε κάποια πολύ μικρούλα να προχωρά κι άλλο.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

[fon7]

Tέτοιες μέρες του Μαρτίου του 1906 στα ορυχεία Κουριέρ, που βρίσκονται λίγο έξω από τη Λανς, μια αδιανόητα μεγάλη έκρηξη κατέστρεψε περίπου 110 χιλιόμετρα των υπόγειων τούνελ και άφησε εγκλωβισμένους πάρα πολλούς ανθρακωρύχους. Η έκρηξη ήταν τόσο ισχυρή που κοντινά σπίτια εκσφενδονίστηκαν στον αέρα.
Στη συνέχεια ο χειρισμός της εταιρείας ήταν καταστροφικός. Οι προσπάθειες συχνά είχαν βασικό στόχο να σώσουν τα ορυκτά, παρά να σώσουν τους εγκλωβισμένους. Μόλις τρεις μέρες μετά την έκρηξη, η διεύθυνση αποφάσισε να σταματήσει τις προσπάθειες διάσωσης και διέταξε να χτιστούν φράγματα στις στοές για να σβήσει η φωτιά και να προστατευτεί το κοίτασμα άνθρακα. Το κοινό ένιωσε πως η εταιρεία έβαλε το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Οι υπόλοιποι εργάτες ήταν έξαλλοι και ξεκίνησαν απεργία στην οποία συμμετείχαν 40.000 άνθρωποι. Η κυβέρνηση έστειλε 20.000 στρατιώτες για να ηρεμήσουν τα πράγματα.
Είκοσι μέρες μετά την καταστροφή είχαμε ένα θαύμα. Δεκατρείς εργάτες που περιπλανήθηκαν για μέρες μέσα στο σκοτάδι, κατάφεραν να βρουν το δρόμο προς την επιφάνεια. Επέζησαν τρώγοντας λίγη βρώμη που είχαν βρει και κομμάτια από ένα νεκρό άλογο που είχε εγκλωβιστεί κι αυτό στον υπόγειο λαβύρινθο. Τρεις εξ αυτών ήταν ανήλικοι. Ένας 14ος εργάτης βρέθηκε πέντε μέρες αργότερα (25 μέρες μετά την έκρηξη!) από Γερμανούς εργάτες που είχαν έρθει για να βοηθήσουν. Το γεγονός ότι άνθρωποι επέζησαν για τόσο καιρό γέμισε με περισσότερη οργή τον κόσμο, καθώς αποδείχθηκε ότι θα μπορούσαν να είχαν σωθεί πολλές ζωές. Σε όλη τη Γαλλία συγκεντρώθηκαν χρήματα για τις οικογένειες των θυμάτων. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κύματα εθνικής αλληλεγγύης της εποχής
Τα θύματα επίσημα ήταν 1.099 (ανάμεσά τους και πάνω από 100 αγόρια ηλικίας 13 με 16 ετών) από τους περίπου 1.800 εργάτες που δούλευαν εκείνη τη μέρα. Το πραγματικό νούμερο είναι μεγαλύτερο, καθώς υπήρχαν και πολλοί αδήλωτοι εργάτες. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ατύχημα που έγινε ποτέ σε ορυχείο στην Ευρώπη και το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο και έφερε μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις στη χώρα ενώ οδήγησε στο να βελτιωθούν κάπως οι συνθήκες στα ορυχεία με νέα μέτρα. Δυο από τους δεκατρείς που κατάφεραν να βγουν στην επιφάνεια συνέχισαν να δουλεύουν για 40 χρόνια ακόμα εκεί! Ο τελευταίος από εκείνη την ομάδα εργατών πέθανε το 1977.
Αν και έχουν περάσει 120 χρόνια από την τραγωδία η Λανς και ο κόσμος της δεν την ξεχνούν και κάθε χρόνο τιμούν την επέτειο. Έχουν αποδείξει άλλωστε πολλές φορές πως η ιστορία των ανθρακωρύχων της περιοχής είναι κομμάτι της ταυτότητας της ομάδας. Στο κυριακάτικο παιχνίδι με τη Μετς  κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή, ενώ στην κεντρική κερκίδα σηκώθηκε ένα τεράστιο πανό που έγραφε: «Κουριέρ, Μάρτιος 1906. Δεν ξεχνούμε ποτέ τη θυσία στα ορυχεία».


Μια αντίστοιχη τραγωδία στην Ουαλία, η σύνδεση της Ρέξαμ με τα ανθρακωρυχεία της περιοχής και πώς κι εκεί ο κόσμος κρατάει ζωντανή τη μνήμη των παλιότερων γενιών: https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/3665046987061769?locale=el_GR

Άλλη μια αφορμή για να ακούσουμε το "Les Corons":
https://www.facebook.com/sombrerogr/videos/1567814860290305/
El Sombrero (βίντεο)

[fon7]

Μέχρι πριν τρία χρόνια η Αζαξιό αγωνιζόταν στη Ligue 1. Σήμερα, παίζει στην έβδομη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Και η απόσταση αυτή δεν είναι απλώς αγωνιστική. Είναι μια ιστορία οικονομικής κατάρρευσης, διοικητικής αποσύνθεσης και… σκοτεινών εξελίξεων που ξεφεύγουν από τα όρια του αθλητισμού.
Το καλοκαίρι που πέρασε, η Αζαξιό κήρυξε πτώχευση, με χρέη που άγγιζαν τα 13 εκατομμύρια ευρώ και χωρίς κανέναν επενδυτή στον ορίζοντα. Το αποτέλεσμα ήταν σκληρό και άμεσο: περίπου 180 εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους, ενώ το προπονητικό κέντρο της ομάδας, που μόλις την προηγούμενη σεζόν είχε αναδειχθεί κορυφαίο στη Ligue 2, έκλεισε.
Αρχικά, η ομάδα προοριζόταν να αγωνιστεί στην τρίτη κατηγορία. Όμως η πραγματικότητα ήταν πιο αμείλικτη. Αποκλείστηκε από όλες τις εθνικές διοργανώσεις, έχασε το επαγγελματικό της καθεστώς μετά από 27 χρόνια και υποχρεώθηκε να ξεκινήσει από το μηδέν, στη Régional 2 της Κορσικής.
Κι όμως, μέσα στο χάος, εμφανίστηκε μια δόση… ρομαντισμού. Παλιοί παίκτες επέστρεψαν για να στηρίξουν τον σύλλογο. Ο Ριάντ Νουρί, ο Μοχάμεντ Γιουσούφ και ο Σεντρίκ Αβινέλ φόρεσαν ξανά τη φανέλα. Η μεγαλύτερη επιστροφή ήταν του Αντί Ντελόρ, που άφησε τη Ligue 1 και τη Μονπελιέ για να παίξει στην έβδομη κατηγορία. Μια επιλογή που, σε άλλες εποχές, θα έμοιαζε αδιανόητη.
Σε αγωνιστικό επίπεδο, η διαφορά ποιότητας είναι χαοτική. Η Αζαξιό «καθαρίζει» το πρωτάθλημα με άνεση, βρίσκεται στην κορυφή και σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παιχνίδια συνέτριψε την Καργκέζ με 8-2, με πέντε γκολ του Ντελόρ. Στο γήπεδο, όλα δείχνουν εύκολα.
Μακριά από αυτό, τίποτα δεν είναι.
Σύμφωνα με τη L'Équipe, έχουν ανοίξει δύο έρευνες εις βάρος του συλλόγου για εκβιασμούς, απάτη και πλαστογραφία. Υποθέσεις που ρίχνουν βαριά σκιά σε μια ήδη διαλυμένη κατάσταση.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και το πιο σοκαριστικό επεισόδιο. Ο πρώην πρόεδρος της ομάδας, Αλέν Ορσονί, δολοφονήθηκε νωρίτερα μέσα στη χρονιά, κατά τη διάρκεια της κηδείας της μητέρας του. Ένας άνθρωπος με παρελθόν στον κορσικανικό εθνικισμό, που έπεσε νεκρός από πυρά ελεύθερου σκοπευτή, σε μια ενέργεια που αποδίδεται σε οργανωμένο έγκλημα.
Η εικόνα δεν αφορά μόνο την Αζαξιό. Συνολικά το ποδόσφαιρο της Κορσικής δείχνει να βυθίζεται. Η Μπαστιά βρίσκεται στον πάτο της Ligue 2 και κινδυνεύει με υποβιβασμό. Αν συμβεί αυτό, για πρώτη φορά μετά από περισσότερα από 60 χρόνια δεν θα υπάρχει ομάδα από το νησί στις δύο κορυφαίες κατηγορίες της Γαλλίας.
Σε μια γωνιά της Μεσογείου όπου το ποδόσφαιρο ήταν πάντα κάτι παραπάνω από παιχνίδι, η πραγματικότητα σήμερα είναι σκληρή. Η Κορσική συνεχίζει να ζητά αναγνώριση ακόμη και σε επίπεδο εθνικής ομάδας, με αιτήματα για ένταξη στην UEFA, που μοιάζουν μακρινά.
Κι αν κάποτε η Αζαξιό ήταν σύμβολο επιστροφής και περηφάνιας, σήμερα είναι κάτι άλλο. Ένα παράδειγμα του πόσο γρήγορα μπορεί να γκρεμιστεί ένα οικοδόμημα όταν τα θεμέλια είναι σαθρά.

nbozionelos.gr (φωτογραφία)