Δύσκολο να βγουν λόγια. Όποιος και αν έχει ταξιδέψει οδικά σε μέρη μακρινά για να δει την ομάδα του, αυτή την βδομάδα νιώθει άδειος, λυπημένος. Είναι σαν να έχασε κάποιον φίλο του, ακόμα και αν δεν γνώριζε τα παλικάρια που χάθηκαν.
Έτσι και αλλιώς, η ίδια προσμονή είναι από την ημέρα που αποφασίζουν κάποιοι να πάνε σε ένα εκτός ως τα ξημερώματα που θα ξεκινήσουν...Η ίδια χαρά είναι όταν ξεκινάμε είτε φοράμε μπλε, είτε κόκκινα, είτε πράσινα, είτε κίτρινα, είτε μαύρα...Η ίδια γκαβλα όταν φτάνεις στο γήπεδο και μπαίνεις στην θύρα...Η ίδια λύπη όταν χάνεις, η ίδια χαρά όταν κερδίζεις. Το μοναδικό σου αντάλλαγμα θα είναι η κίνηση των παιχτών προς τα σένα και στο "ΠΑΣ ΕΛΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΣΟΥ".
Η ίδια κούραση στον γυρισμό. Οι ίδιες στάσεις για το κατούρημα, οι ίδιες στάσεις για έναν καφέ και ένα βρώμικο. Οι ίδιες στάσεις για να ξυπνήσει ο οδηγός, για να ξεπιαστούν τα πόδια.
Κατάρες, Μηλιές, Γρεβενά, Κατούνες, Ρια-Αντιρρια, Κακές Σκάλες, Δίστομα. Κάθε χιλιόμετρο και ένας φίλος. Κάθε χιλιόμετρο και μια σκέψη.
Καλή αντάμωση ρε παλικάρια του ΠΑΟΚ. Καλές εκδρομές.
Γενιά MUF (φωτογραφία)