Αποστολέας Θέμα: Βόρεια Αμερική Καραιβική  (Αναγνώστηκε 1056 φορές)

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Βόρεια Αμερική Καραιβική
« στις: Πεμ 13 Ιούν 2019 19:34 »
Παράθεση
Η γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου της Τζαμάικα διαλύθηκε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Για αρκετά χρόνια κανένας δεν ενδιαφερόταν να βοηθήσει τα κορίτσια να ξαναστήσουν την ομάδα, μέχρι που το 2014 τα νέα έφτασαν στην κόρη του Μπόμπ Μάρλει. Η Σεντέλα Μάρλει βγήκε μπροστά, υποστήριξε το πρότζεκτ, μάζεψε δωρεές και ηχογράφησε μαζί με τα αδέρφια της ένα σχετικό τραγούδι, τα έσοδα του οποίου βοήθησαν στην αναγέννηση της εθνικής, που αυτές τις μέρες συμμετέχει για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Μουντιάλ! "Όποιος γνωρίζει την οικογένεια μου, ξέρει ότι το ποδόσφαιρο είναι το μεγαλύτερο πάθος μας" δήλωσε πρόσφατα η Σεντέλα και αν ζούσε ο πατέρας της σίγουρα θα ένιωθε περήφανος γι'αυτήν.
El Sombrero

Παράθεση
«Το ποδόσφαιρο είναι ελευθερία»

(Φωτογραφία: David Brooks, 1980)

Σεπτέμβριος 1980, Μαϊάμι, Η.Π.Α.: Μια ομάδα αποτελούμενη από Αμερικανούς και Τζαμαϊκανούς αντιμετωπίζει μια ομάδα από την Αϊτή. Ο Μπόμπ Μάρλει αν και ήδη άρρωστος και καταπονημένος από τον καρκίνο που εξαπλωνόταν σ’ όλο του το σώμα παίζει κανονικά μαζί τους αδυνατώντας να χαλάσει την αγαπημένη του ρουτίνα που συνδύαζε περιοδείες σ’ όλο τον κόσμο με αγώνες ποδοσφαίρου στα διάφορα γήπεδα ή πάρκα που συναντούσε, αγώνες στους οποίους αντιμετώπιζε γνωστούς ποδοσφαιριστές, διασημότητες της εποχής, απλούς εργαζόμενους των περιοδειών ή των δισκογραφικών και οποιονδήποτε βρισκόταν εκεί γύρω και μοιραζόταν το ίδιο πάθος μ’ αυτόν.

(Σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες φίλων και γνωστών, ο Μάρλει όταν δεν ασχολιόταν με τη μουσική του έβλεπε ή έπαιζε ακατάπαυστα μπάλα. Στην Βραζιλία το 1970 έπαιξε στους δρόμους του Ρίο ντε Τζανέιρο, φορώντας την φανέλα της Σάντος με το 10 του Πελέ που του είχαν χαρίσει, μαζί με άλλους μουσικούς, άτομα από την δισκογραφική του και τον εν ενεργεία διεθνή τότε Πάολο Σέζαρ ενώ το 1980 στην τελευταία του περιοδεία στην Αγγλία αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε συνέντευξη τις μέρες που βρέθηκε στο Λονδίνο επιλέγοντας στην θέση τους να κλείσει ένα κοντινό γηπεδάκι για όλες τις ημέρες και να προκαλέσει σε αγώνα εναντίον της ομάδας του (στην οποία συμμετείχαν τα υπόλοιπα μέλη των Wailers) οποιονδήποτε ενδιαφερόταν να τον γνωρίσει.)

Ελάχιστες μέρες μετά το παιχνίδι αυτό κατέρρευσε ύστερα από μια συναυλία στη Νέα Υόρκη. Πέθανε στο Μαϊάμι μερικούς μήνες αργότερα όντας μόλις 36 χρονών αλλά έχοντας προλάβει να γίνει θρύλος σ’ ένα από τα δυο πράγματα με τα οποία παθιάστηκε περισσότερο στη ζωή του.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #1 στις: Πεμ 13 Ιούν 2019 19:45 »
Παράθεση
Όταν οι ΗΠΑ έριχναν τριάρα στην Αργεντινή


Ως σωστοί ποδοσφαιρόφιλοι νομίζω συμφωνούμε ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για μια χώρα που ονομάζει το ποδόσφαιρο «σόκερ». Είναι βάναυση προσβολή για το αγαπημένο μας άθλημα. Αν θέλουμε όμως να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να πούμε ότι οι ΗΠΑ κάνουν εδώ και δεκαετίες πολύ φιλότιμες προσπάθειες σε ένα άθλημα που εξακολουθεί να είναι πίσω σε δημοτικότητα στη χώρα τους. Το επετειακό Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο στις ΗΠΑ δεν πήγε καθόλου άσχημα. Πολλά καλά ματς, πολλά γκολ και συνεχή ρεκόρ τηλεθέασης που σπάνε σε κάθε ματς των διοργανωτών. Ο αγώνας με το Εκουαδόρ ξεπέρασε τα 2 εκατομμύρια τηλεθεατές, την ίδια ώρα μάλιστα με τον 6ο τελικό του ΝΒΑ. Δεν είναι μικρό πράγμα να παίζουν Λεμπρόν και Κάρι και εσύ να βλέπεις τον Κλιντ Ντέμπσεϊ. Δεν είναι τυχαίο ότι το ποδόσφαιρο είναι για τα καλά ενταγμένο στις μικρές ηλικίες, το πρωτάθλημά τους μαζεύει καλούς παίκτες (έστω και για τα τελευταία ένσημα) και οι ΗΠΑ δεν τα πάνε άσχημα ως εθνική. Μόλις τέσσερις φορές με τη φετινή έχει πάρει μέρος ως καλεσμένη η «Αμερική» σε Κόπα Αμέρικα και τις δύο έφτασε στα ημιτελικά.

Την προηγούμενη φορά που οι ΗΠΑ έφτασαν στους «4» έκαναν έναν άθλο και μια από τις σημαντικότερες επιτυχίες στην ιστορία τους, κερδίζοντας την ομαδάρα του Μπατιστούτα. Ήταν το 1995, στο Κόπα Αμέρικα της χειμωνιάτικης Ουρουγουάης. Το ποδόσφαιρο μόλις είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στη χώρα. Από την ομάδα των ΗΠΑ στο Κόπα Αμέρικα του 1993 μόλις οι 7 από τους 23 έπαιζαν σε κάποιον επαγγελματικό σύλλογο και όχι σε κάποιο κολλέγιο ή πανεπιστήμιο. Ένα χρόνο μετά, στο Μουντιάλ που έγινε στις ΗΠΑ, κατέβαζαν μια τίμια ομάδα στην οποία και πάλι αρκετοί παίκτες της δεν είχαν καμία εμπειρία. Ο Αλέξι Λάλας για παράδειγμα, όπως κι άλλοι, δεν έπαιζε σε κάποιον σύλλογο, βγήκε μέσα από τα προγράμματα της χώρας για το άθλημα. Ήξερε τα… θεωρητικά του αθλήματος, αλλά μέχρι εκεί. Κι όμως, εκείνη η ομάδα λύγισε μόλις στο 70κατι από ένα γκολ του Μπεμπέτο στη φάση των 16 του Μουντιάλ.



Το 1995 έπαιρναν μέρος στο δεύτερο Κόπα Αμέρικα της ιστορίας τους και αντιμετώπιζαν τον θεσμό με ταπεινότητα.  Ο Λάλας σε συνέντευξή του είχε πει: «διατηρήσαμε το πάθος και τον χαρακτήρα μας, αλλά διώξαμε την αφέλεια που μας διέκρινε». Την αφέλεια σε όλα τα ζητήματα θα μπορούσε να πει κάποιος. Η Ομοσπονδία των ΗΠΑ μετά από ένα επιτυχημένο Μουντιάλ είχε αρκετά χρήματα και οι παίκτες της εθνικής δεν έπαιρναν σχεδόν τίποτα. Η διοίκηση συμφώνησε να το αλλάξει και έκανε μια απαράδεκτη προσφορά για το Κόπα Αμέρικα του 1995 κατά την οποία οι παίκτες θα πληρώνονταν ανάλογα με τις εμφανίσεις τους. Αν είχες 0 ως 10 συμμετοχές μέχρι τότε και έπαιζες, δεν έπαιρνες φράγκο. Από 10 ως 25 θα έπαιρνες $500 για κάθε συμμετοχή και πάει λέγοντας. Ο αρχηγός Χαρκς κάλεσε συμβούλιο και οι παίκτες ενώ ήδη βρίσκονταν στην Ουρουγουάη απείλησαν να μην κατέβουν καθόλου στα παιχνίδια. Η Ομοσπονδία απάντησε ότι θα κατέβαζε την ολυμπιακή ομάδα (με κίνδυνο να βαρεθεί να μαζεύει γκολ), οι παίκτες έμειναν απροπόνητοι και μέχρι πριν την έναρξη του θεσμού κανείς δεν ήξερε τι θα γίνει. Την τελευταία στιγμή, οι δυο πλευρές τα βρήκαν, η απεργία έληξε και οι ΗΠΑ κατέβηκαν με δυο προπονήσεις να παίξουν.



Το πρώτο ματς ήταν μια μεγάλη έκπληξη, καθώς μπροστά στο κοινό της πόλης Παϊσαντού (που είχε συμπαθήσει πολύ τους Αμερικάνους) κέρδισαν με 2-1 τη Χιλή. Δυστυχώς όμως για τους Αμερικάνους, ο θρυλικός Μαρκ Ετσεβερί είχε άλλη άποψη στο δεύτερο παιχνίδι και η Βολιβία επικράτησε με 1-0. Για να καταφέρουν την ιστορική πρόκριση, οι Αμερικάνοι έπρεπε να κερδίσουν τους πρωταθλητές Αργεντινούς που είχαν ήδη το δύο στα δύο. Όπως και ο περισσότερος κόσμος, έτσι κι ο Ντανιέλ Πασαρέλα με τους παίκτες του δεν πίστευαν ότι κινδυνεύουν από τους «Γιάνκηδες». Η Αργεντινή κατέβηκε με αρκετές αλλαγές (Σιμεόνε, Ορτέγκα, Μπάλμπο έμειναν στον πάγκο), αλλά και πάλι διέθετε παίκτες όπως ο Μπατιγκόλ, ο Γκαγιάρδο κι ο Αγιάλα. Απέναντί της όμως είχε μια ομάδα που πλέον οι παίκτες της ήταν όλοι σε συλλόγους και δεν ήταν άπειρα παιδιά. Λίγο πριν το ματς ο… παγκίτης Σιμεόνε αποφάσισε να κάνει bullying. Πέτυχε τον Γουϊνάλντα και μερικούς άλλους στην έξοδο των αποδυτηρίων και άρχισε να τους βρίζει στα καλά καθούμενα στα ισπανικά για να τους κόψει τον αέρα. Ο Γουΐνάλντα απάντησε και λέγεται ότι οι δυο παίκτες άρχισαν να σπρώχνονται. Οι Αμερικάνοι που είχαν θιχτεί από την αλαζονεία των αντιπάλων τους μπήκαν με φοβερό πάθος στο αγώνα, πέφτοντας σε κάθε τάκλιν σαν να κρινόταν η ζωή τους.



Ο Μπατιστούτα δεν ήταν σε καλή μέρα, ο Λάλας έκανε καλά τη δουλειά του, κι οι ΗΠΑ ήταν αυτές που πάγωσαν τις φωνές των αρκετών Αργεντινών στο γήπεδο, όταν ο Φρανκ Κλόπας άνοιξε το σκορ. Με μια καριέρα γεμάτη σοβαρούς τραυματισμούς, ο παίκτης της ΑΕΚ και του Απόλλωνα Αθήνων δεν ήταν στην καλύτερή του κατάσταση, αλλά το ξερό σουτ που έπιασε κατέληξε στα δίχτυα του Κάρλος Μπόσιο. «Οι συμπαίκτες μου είπαν ότι δεν είχα ξανατρέξει ποτέ τόσο, όσο στον πανηγυρισμό του γκολ» δήλωσε ο Ελληνοαμερικάνος επιθετικός. Πριν καλά καλά το καταλάβουν οι παίκτες της αλμπισελέστε, μια μπαλιά του Κόμπι Τζόουνς στο ύψος της μικρής περιοχής βρήκε τον Λάλας, που κανείς δεν ξέρει τι γύρευε τόσο μπροστά, και αυτός με ένα μαγικό τελείωμα (σαν τακουνάκι) έγραψε το 2-0. Κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Αυτό ήταν και το σκορ του ημιχρόνου. Ο Ταμπ Ράμος που μπήκε αλλαγή στο 2ο ημίχρονο αντί του Κλόπα έλεγε στους συμπαίκτες του: «Έχετε καταλάβει ότι με ένα ακόμα γκολ προκρινόμαστε σαν πρώτοι και γλιτώνουμε τη Βραζιλία;». Ο Πασαρέλα πάντως το είχε καταλάβει και έβαζε άρον άρον Σιμεόνε και Ορτέγκα μέσα στο 46′ και αργότερα τον Μπάλμπο. Ο σκληροτράχηλος χαφ συνέχισε να προκαλεί, λέγοντας σύμφωνα με τους Αμερικάνους ότι θα τους σκοτώσει όλους (εμείς το πιστεύουμε).


Πριν σκοράρει απέναντι στον Αγιάλα, ο Φράνκι σκόραρε στην Ελλάδα

Η Αργεντινή πίεσε και έχασε μεγάλες φάσεις, ειδικά με τον Σιμεόνε να είναι άτυχος. Τον Σιμεόνε βέβαια που τον είχαν τσακίσει στις σπρωξιές, το trash-talking και τα τάκλιν οι Αμερικάνοι. Μέχρι που κόντρα στη ροή του αγώνα, μια τραγική αδράνεια του Αγιάλα έφερε τον Γουϊνάλντα σε πλεονεκτική θέση και αυτός έγραψε το 3-0. Το θαύμα έγινε. Οι ΗΠΑ όχι απλά προκρίθηκαν, αλλά άφησαν την Αργεντινή δεύτερη στον όμιλο και την έστειλαν πάνω στη Βραζιλία για ένα ιστορικό ματς. Η ομάδα του 1995 πέρασε στο πάνθεον της ιστορίας του αμερικάνικου «σόκερ», καθώς στη συνέχεια απέκλεισε και το Μεξικό στα πέναλτι και έφτασε στον ημιτελικό απέναντι στον κακό της δαίμονα τη Βραζιλία. Ένα γκολ του Αλνταΐρ νωρίς νωρίς έκρινε και πάλι το ματς με 1-0 και οι ΗΠΑ έφυγαν με την 4η θέση, καθώς οι παίκτες σχεδόν απογοητευμένοι τα παράτησαν στον μικρό τελικό και έχασαν με 4-1 από την Κολομβία των Βαλντεράμα και Ασπρίγια. Αργότερα, οι δήλωναν ότι μετάνιωσαν πολύ για εκείνον τον μικρό τελικό. Ίσως η απειρία τους και το αμερικάνικο πιστεύω ότι μόνο η πρώτη θέση αξίζει να τους επηρέασε, καθώς αγωνιστικά ήταν πολύ καλοί.
sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.716
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #2 στις: Παρ 28 Ιούν 2019 18:48 »
Στα προημιτελικά έχουμε τα ζευγάρια:

ΑΪΤΗ - ΚΑΝΑΔΑΣ
ΜΕΞΙΚΟ - ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ
ΤΖΑΜΑΪΚΑ - ΠΑΝΑΜΑΣ
ΗΠΑ - ΚΟΥΡΑΣΑΟ


Υ.Γ. Είμαστε όλοι ΚΟΥΡΑΣΑΟ και τα μυαλά στο μίξερ.
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ayuto1966

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 6.074
  • Τα χιλιομετρα ειναι λιγα
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #3 στις: Σαβ 29 Ιούν 2019 00:43 »
Γεωγραφια εχω κολλημα τρελο απο πιτσιρικας.....

Αλλα ρε πουστηδες με πιασατε αδιαβαστο γαματα
Υπαρχει χωρα Κουρασαο?

Εμεινα μαλακας να πουμε
ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΠΟΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙΣ ΟΧΙ ΓΙΑ NAZIS

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #4 στις: Σαβ 29 Ιούν 2019 00:52 »
Κουρασάο

Αναφέρει και μερικούς ποδοσφαιριστές μέσα μεταξύ άλλων



Με την σωστή φανέλα

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.716
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #5 στις: Κυρ 30 Ιούν 2019 14:19 »
ΑΪΤΗ - ΚΑΝΑΔΑΣ 3-2
ΜΕΞΙΚΟ - ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ 1-1(5-4)
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.716
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #6 στις: Κυρ 30 Ιούν 2019 19:06 »
Σήμερα στις 3:30 τα ξημερώματα παίζει η τρισμέγιστη Κουρασάο απέναντι στις ΗΠΑ για την  πρόκριση στα Ημιτελικά.

Όλοι στις επάλξεις!

VAMOS ΚΟΥΡΑΣΑΟ!
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.716
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #7 στις: Δευ 01 Ιούλ 2019 10:04 »
ΤΖΑΜΑΪΚΑ - ΠΑΝΑΜΑΣ 1-0
ΗΠΑ -ΚΟΥΡΑΣΑΟ 1-0

Πέσαμε μαχόμενοι. Είμαστε σαν Πρωταθλητές.
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος davelis

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 5.098
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #8 στις: Δευ 01 Ιούλ 2019 10:47 »
&t=10s



 :P :P :P :P

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.716
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #9 στις: Τετ 03 Ιούλ 2019 09:43 »
ΑΪΤΗ - ΜΕΞΙΚΟ 0-1
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.716
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #10 στις: Πεμ 04 Ιούλ 2019 13:37 »
ΤΖΑΜΑΪΚΑ - ΗΠΑ 1-3
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος ΛΑΜΙΑ FANS

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 16.716
  • ΠΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΙΑ!
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #11 στις: Δευ 08 Ιούλ 2019 10:17 »
ΜΕΞΙΚΟ - ΗΠΑ 1-0
ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #12 στις: Δευ 15 Ιούλ 2019 22:14 »
Ενα... πέναλτι, το περιβραχιόνιο, ο Τραμπ και ο «γαμ@@@@@ Λευκός Οίκος»


Η χοντροκομμένη δήλωση της αρχηγού της Εθνικής ομάδας των ΗΠΑ και ο «έμμεσος» ρατσισμό του Προέδρου. Ο Γιώργος Καραμάνος καταγράφει την αντίσταση στη ρητορική του μίσους και ένα ποίημα...

Δεν χρειάζεται να σε οριοθετούν. Να είσαι Αριστερός, αντιφασίστας, αντιναζί, αντί... οτιδήποτε. Το μόνο που είναι αναγκαίο να είσαι σε αυτόν τον κόσμο, είναι... απλός, ευγενικός, να βρίσκεσαι σε αρμονία καλό εαυτό σου και να αποδέχεσαι τους άλλους. Σίγουρα όμως, δεν γίνεται να σκέφτεσαι ότι η φωνή του Ντόναλντ Τραμπ ορίζει το σωστό, το δίκιο. Τα λόγια του εκφράζουν από διακριτικά έως ξεδιάντροπα τον ρατσισμό, την απαγόρευση στο διαφορετικό, ακόμα και το μίσος.

Ο πρώτος που είχε αντιδράσει, ήταν πριν από τρία χρόνια ο αθλητής του NFL, Κόλιν Κάπερνικ, που είχε γονατίσει στην ανάκρουση του Εθνικού Υμνου. Τον μιμήθηκαν στη συνέχεια ακόμα περισσότεροι. Από τη μία αποτελεί αναμφίβολα προσβολή σε όσους εκφράζονται μέσα από αυτή την πατριωτική μελωδία. Από την άλλη, είναι αυτό που εξήγησε η Μέγκαν Ράπινο, η οποία άνοιξε τη μεγάλη κόντρα με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.



«Το καταλαβαίνω ότι πολλοί θα με μισήσουν και θα πουν ότι τους προσβάλω. Θα προβάλουν την κουβέρτα του πατριωτισμού, αλλά σε όλους εμάς δεν μας έχει μείνει κανένας άλλος τρόπος για να διαμαρτυρηθούμε απέναντι στον Πρόεδρο, ο οποίος δεν μπορεί να αποδεχτεί την ύπαρξη όσων δεν μοιάζουν οπτικά και ως φιλοσοφία ζωής μαζί του. Που προάγει την αστυνομική βία στους δρόμους, που δεν τον απασχολεί εάν δει ένα νεκρό σώμα στο πεζοδρόμιο».

Η Ράπινο λίγο μετά τον Κάπερνικ, έγινε η πρώτη λευκή αθλήτρια που ακολούθησε το παράδειγμα του καθήμενου Υμνου. Η Ράπινο είναι ομοφυλόφιλη και έκτοτε βρίσκεται σε κόντρα με τον Τραμπ. Επίσης, είναι η αρχηγός της παγκόσμιας πρωταθλήτριας γυναικείας Εθνικής των ΗΠΑ και με δικό της πέναλτι η ομάδα της νίκησε 2-1 την Ισπανία, για να προκριθεί στα προημιτελικά του αντίστοιχου Μουντιάλ. Ωστόσο, στην ανάκρουση του Εθνικού Υμνου δεν τραγούδησε και δεν τοποθέτησε το χέρι στο σημείο της καρδιάς και του εθνόσημου. Αυτή της η πράξη σχολιάστηκε και πάλι αρνητικά από τον Τραμπ, ο οποίος έκανε λόγο για απαράδεκτη συμπεριφορά.

twitter

Αμέσως μετά το ματς με την Ισπανία, μπροστά στην κάμερα η Ράπινο ρωτήθηκε για το εάν θα πήγαινε να συναντήσει τον Πρόεδρο, σε περίπτωση που θα καλούσε την Εθνική και η απάντησή της ήταν πραγματικά από τις πιο underground που έχουν δοθεί ποτέ από αθλητή ομοσπονδιακού συγκροτήματος σε οποιοδήποτε άθλημα: «Δεν νομίζω να με καλέσει, αλλά δεν πρόκειται να πάω στον γαμ@@@@@ Λευκό Οίκο»!


Οι απαντήσεις του Ντόναλντ Τραμπ στο Twitter μετά τη δήλωση της Ράπινο



Η στάση της αρχηγού από τη μία είναι απαράδεκτη. Εφόσον δηλαδή έχει αποφασίσει να φοράει το περιβραχιόνιο και να εκπροσωπεί τη χώρα της, οφείλει να είναι πιο προσεκτική όταν αναφέρεται στο ύψιστο αξίωμα της πατρίδας της. Από την άλλη όμως έχει και υποχρέωση απέναντι στον απλό κόσμο. Να στηρίζει το δίκαιο, να ορθώνει ανάστημα, να ξεμπροστιάζει το λάθος. Κάπως έτσι όλη αυτή η ιστορία με την αντίδραση της Μέγκαν Ράπινο φέρνει στο μυαλό τον Γερμανό, Μάρτιν Νίμελερ, ο οποίος θέλοντας να μιλήσει για την αδράνεια των συμπατριωτών του στα χρόνια του Ολοκαυτώματος, εξήγησε στο διάσημο αφηγηματικό ποίημά του...

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…
gazzetta.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #13 στις: Τετ 18 Μάρ 2020 13:17 »
Παράθεση
Άλλη μια μέρα μέσα, άλλη μια κινηματογραφική πρόταση για να περάσει η ώρα. Μεταφερόμαστε στο Μουντιάλ του 1950, εκεί όπου οι πάντα-έτοιμοι-να-κατακτήσουν-το-Μουντιάλ Άγγλοι έφαγαν μια από τις μεγαλύτερες σφαλιάρες της ιστορίας τους από τον... Τζεράρντ Μπάτλερ και την παρέα του.


Όταν οι ερασιτέχνες έκαναν την έκπληξη
Ήταν 29 Ιουνίου του 1950 όταν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών σε Μουντιάλ έλαβε χώρα στη Βραζιλία. Μπροστά σε δέκα χιλιάδες περίπου θεατές στο Μπέλο Οριζόντε η Αγγλία που παιζόταν 3/1 για να κατακτήσει το Μουντιάλ, αντιμετώπιζε μια ομάδα που οι μπουκ την έδιναν 500/1. Μια ομάδα που την αποτελούσαν μεταξύ άλλων ένας ταχυδρόμος, ένας λαντζέρης και ένας οδηγός νεκροφόρας. Οι Άγγλοι χωρίς να έχουν ξαναπαίξει σε Μουντιάλ και να δοκιμαστούν, είχαν την αλαζονεία που τους συνόδευε εκείνα τα χρόνια ως οι δημιουργοί του ποδοσφαίρου που δεν γίνεται να χάσουν από κανέναν. Δεν υπήρχε άλλωστε και λόγος να παίξουν με τους μαθητές τους από διάφορες άλλες υποανάπτυκτες ποδοσφαιρικά χώρες. Ήταν δε τέτοια η άνεσή τους, που είχαν αφήσει τον Στάνλει Μάθιουζ εκτός ομάδας για να παίξει στα μετέπεια πιο δύσκολα ματς.



Από την άλλη πλευρά η ομάδα των ΗΠΑ ήταν κυρίως ομάδα μεταναστών με καταγωγή από πιο ποδοσφαιρικές χώρες. Η ομάδα είχε Ιταλούς, Πορτογάλους, έναν Ιρλανδό, έναν Σκωτσέζο και έναν Αϊτινό (αν βάζαμε και έναν Πόντιο θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο). Ο επί 10 χρόνια αρχηγός της εθνικής της ομάδας Γουόλτερ Μπαρ έδωσε το περιβραχιόνιο στον Εντ ΜακΙλβένι για το συγκεκριμένο ματς, γιατί ήταν Σκωτσέζος διάολε και θέλεις πάντα έναν Σκωτσέζο αρχηγό για να αντιμετωπίσεις τους Άγγλους, δεν έχετε δει Μπρέιβχαρτ;



Οι Άγγλοι μπήκαν δυνατά, πίεσαν, έχασαν φάσεις, ο τερματοφύλακας Μπόργκι κατέβασε τα ρολά και στο 38′ το σοκ ήρθε, καθώς μπήκε ένα γκολ από τον Αϊτινό  (με πατέρα Γερμανό και μητέρα Αϊτινή) Τζο Γκαετιένς. Ένα εύκολο σουτ από τους Αμερικάνους μετατράπηκε σε γκολ όταν ο Τζο έκανε κάτι σαν κεφαλιά ψαράκι και άλλαξε την πορεία της μπάλας. Κάποιοι είπαν ότι ήταν θέμα τύχης, άλλοι ότι το ήθελε, το θέμα είναι ότι έγραψε το ΗΠΑ-Αγγλία 1-0. Οι Άγγλοι όσο και να πίεσαν δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι και το σκορ δεν άλλαξε μέχρι το τέλος. Ο σκόρερ αποθεώθηκε στις αγκαλιές των Βραζιλιάνων οπαδών (βλέπε πρώτη φωτό).

Ο αστικός μύθος λέει ότι όταν Άγγλος απεσταλμένος ενημέρωσε την πατρίδα για το τελικό σκορ με τηλεγράφημα, κανείς δεν πίστεψε το σκορ και θεώρησαν ότι ήταν λάθος με αποτέλεσμα κάποιες αγγλικές εφημερίδες να γράψουν ότι το τελικό σκορ ήταν 10-1 υπέρ της Αγγλίας (το οποίο αν και δεν επιβεβαιώνεται, εμείς το θεωρούμε αλήθεια γιατί μιλάμε για Άγγλους). Την ίδια στιγμή στις ΗΠΑ το τελικό αποτέλεσμα δεν είχε όση δημοσιότητα του άξιζε, με τους Νιου Γιορκ Τάιμς να αφιερώνουν μια-δυο παραγράφους για τον άθλο, ενώ άλλες εφημερίδες είχαν απλά το σκορ (πολύ συχνά λάθος) και έγραφαν λανθασμένα τα ονόματα των παικτών. Με την άνοδο του ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ αργότερα, αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές εκείνης της ομάδας τιμήθηκαν, μάλιστα κάποιοι από αυτούς μετά θάνατον όπως ο σκόρερ Γκαετιένς που σκοτώθηκε στις πολιτικές αναταραχές της πατρίδας του και ποτέ δεν βρέθηκε το πτώμα του. Οι Άγγλοι αντιμετώπισαν την ήττα με τον γνωστό τους τρόπο, ο τερματοφύλακας Γουίλιαμς για παράδειγμα είχε δηλώσει: “Οι Αμερικάνοι εμφανίστηκαν φορώντας σομπρέρος και καπνίζοντας πούρα, δεν πρέπει να ακούμπησαν την μπάλα πάνω από έξι φορές”.  Η απάντηση ήρθε από τον Γουόλτερ Μπαρ: “Για να κερδίσεις με 1-0 αρκεί να ακουμπήσεις μια φορά την μπάλα”.

&feature=emb_title

Η ιστορία έγινε πιο γνωστή αργότερα από το βιβλίο “The Game of Their Lives” και την ομώνυμη ταινία πριν μερικά χρόνια. Μια ταινία στην οποία ο Τζέραρντ Μπάτλερ σαν άλλος Λεωνίδας παίζει τον τερματοφύλακα Μπόργκι που φυλώντας άλλου είδους Θερμοπύλες εμποδίζει τους Άγγλους, ενώ τον Αϊτινό σκόρερ παίζει ο Τζίμι Ζαν-Λουίς που έπαιζε στη σειρά Heroes τον χαρακτήρα με όνομα ο “Αϊτινός”. Συμπτώσεις, αλλά η ταινία είναι αρκετά μέτρια δυστυχώς, φουλ από κλισέ και με αρκετές διαφορές από την πραγματική ιστορία και τους πρωταγωνιστές.



Η τύχη έφερε τις ομάδες αντίπαλες ξανά το 2010 και πριν τον αγώνα όλοι θυμήθηκαν αυτό το ματς. Οι Άγγλοι θέλοντας να ξεπλύνουν την ντροπή και οι Αμερικάνοι ως κίνητρο για κάτι καλύτερο. Το τελικό 1-1 ήρθε και αυτή τη φορά στις ΗΠΑ η σημασία που πήρε στα ΜΜΕ ήταν πολύ πολύ μεγαλύτερη. Το παραπάνω επικό εξώφυλλο τα λέει όλα. Όσα χρόνια και να περάσουν όμως, οι άνθρωποι που από το πουθενά έκαναν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του Μουντιάλ θα είναι οι πρωτοπόροι και αυτοί που θα δίνουν ελπίδα σε όλα τα αουτσάιντερ των Μουντιάλ.

sombrero.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #14 στις: Σαβ 21 Μάρ 2020 13:16 »
Γκιλ Σκοτ-Χέρον : «Ξέρετε, ο πατέρας μου έπαιξε μπάλα στη Σέλτικ. Γι’ αυτό κι εγώ υποστηρίζω τη Ρέιντζερς»

Ο Γκιλ Χέρον με τη φανέλα της Σέλτικ

Κάθε φορά που ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον έδινε συναυλία στη Σκοτία ο κόσμος τον ρωτούσε για τον πατέρα του. Κι έδινε συχνά συναυλίες εκεί. Είχε δημιουργηθεί μάλιστα μια παράδοση: οι φαν να εμφανίζονται με φανέλες της Σέλτικ. Όπως είχε πει πάλι ο ίδιος, «οι Σκοτσέζοι αγαπούν δυο πράγματα, το ποδόσφαιρο και τη μουσική», και δυο γενιές της οικογένειας Χέρον έδωσαν από έναν άξιο εκπρόσωπο σε αυτούς τους δυο σημαντικούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον, ο γιος, ήταν συγγραφέας, ποιητής, ακτιβιστής, μουσικός, και είχε πει πολύ σωστά πράγματα με αυτή τη συγκλονιστική βραχνάδα στη φωνή («η φωνή μου βρυχάται, σαν συρμός του μετρό με σκασμένο λάστιχο»), με αυτό το ασύγκριτο γκρουβ. Το 1970 προφήτεψε πως «Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά» – τότε δεν υπήρχε το Internet. Δεν ήταν ακριβώς τραγούδι αλλά spoken word, ποίηση με συνοδεία κρουστών. Την ίδια χρονιά, θα παρατηρήσει πως η Αμερική στέλνει τον λευκό άνθρωπο στη σελήνη, αλλά δεν καταφέρνει να προσφέρει κοινωνική ασφάλιση στους φτωχούς, δηλαδή στους μαύρους –ο ίδιος θα πεθάνει σε νοσοκομείο για άπορους–, το 1979, εφτά χρόνια πριν το Τσερνομπίλ, θα μιλήσει για τα πυρηνικά ατυχήματα, αργότερα για την πολεμική βιομηχανία κι όταν πια θα βουτηχτεί στον προσωπικό του εφιάλτη που τον έστειλε ακόμη και στη φυλακή, θα μιλήσει για τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

«Κάναμε ό,τι κάναμε, έτσι όπως το κάναμε, χάρη σε σένα»: έτσι τον αποχαιρέτησε ο Chuck D των Public Enemy. Μόνος ή με το γκρουπ του, τους Lost Poets, ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον άνοιξε τον δρόμο για όσους ακολούθησαν, σε σημείο να αναφέρεται συχνά ως «ο πάπας της ραπ». Θα απαντήσει και σ’ αυτό, ασκώντας σκληρή κριτική στους χρυσοθήρες απολίτικους ράπερς, τους οποίους μάλλον δεν αισθανόταν καθόλου ως βαφτιστήρια του.

Δεν πιστεύω ότι ο Σκοτ-Χέρον ήταν πράγματι φαν της Ρέιντζερς, και δεν φαίνεται να παρακολουθούσε ή να έπαιζε ποδόσφαιρο – του άρεσε το μπάσκετ κι ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ ήταν παιδικός του φίλος. Πάντως δεν είδε ποτέ τον πατέρα του να παίζει μπάλα. Έτσι κι αλλιώς, οι γονείς του χώρισαν όταν ο μικρός Γκιλ ήταν δυο ετών, κι ό,τι ήξερε για την ποδοσφαιρική καριέρα του πατέρα του το έμαθε από διηγήσεις. Πατέρας και γιος ξανασυναντήθηκαν είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1975, όταν η ετεροθαλής αδερφή του Σκοτ-Χέρον πήγε να τον δει σε μια συναυλία.

«Ο Μπέιμπ Ρουθ του ποδοσφαίρου»

Ο Γκιλ Χέρον, ο πατέρας, γεννήθηκε, λοιπόν, το 1922 στην Τζαμάικα. Γρήγορος κι αθλητικός, διακρίνεται από μικρός σε πολλά σπορ. Πριν φύγει εθελοντής στην καναδέζικη αεροπορία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προλαβαίνει να νικήσει σε αγώνα δρόμου τον μετέπειτα παγκόσμιο ρέκορντμαν στα 400 μέτρα και δυο φορές ολυμπιονίκη, Χέρμπερτ Μακ Κίνλεϊ, και να αναδειχθεί πρωταθλητής Μίσιγκαν στην πυγμαχία. Μετά τον πόλεμο, εγκαθίσταται στο Ντιτρόιτ, και παίζει ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά – κερδίζει μερικά δολάρια για κάθε ματς, πολύ λιγότερα από τους λευκούς συμπαίχτες του. Παίζει σέντερ φορ, είναι τεχνικός και δεινός σκόρερ με ιδιαίτερα θερμό ταμπεραμέντο και έφεση στους τσακωμούς.

Το 1946 βάζει 16 γκολ σε 8 αγώνες και αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ στη North American Soccer League, συμβάλλοντας αποφασιστικά στο πρωτάθλημα που κέρδισε η ομάδα του, οι Ντιτρόιτ Γουλβερίνς. Τα επόμενα χρόνια, μετακομίζει στο Σικάγο, παντρεύεται, και παίζει ποδόσφαιρο σε δυο τοπικούς συλλόγους, στους Μαρούν και τη Σπάρτα. Πάντα με επιτυχία: το περιοδικό Ebony τού κάνει το 1947 ένα τρισέλιδο αφιέρωμα με τίτλο: «Ο Μέιμπ Ρουθ του ποδοσφαίρου».1 Στο άρθρο, παρεμπιπτόντως, το ποδόσφαιρο αναφέρεται ως ένα εξωτικό παιχνίδι, το οποίο έπαιζαν ήδη στην Αρχαία Αθήνα και τη Σπάρτη.


Στο Ντιτρόιτ, με τη φανέλα των Γουλβερίνς

Ίσως ήταν η επιδεξιότητά του Γκιλ μπροστά στο τέρμα και η τεχνική του που γελοιοποιούσε τους αντιπάλους, ίσως το στιλ του –ήταν ψηλός, όμορφος, κομψός–, πιθανότατα ήταν και το χρώμα του, πάντως έγινε από την αρχή στόχος των αμυντικών που θεωρούσαν σχεδόν καθήκον τους να του κάνουν αντιαθλητικά φάουλ. Αυτός με τη σειρά του απολάμβανε να ανταποδίδει τα χτυπήματα «με αναμφισβήτητη χάρη και αγριότητα», σύμφωνα με τον γιο του. Γυρνούσε στο σπίτι γεμάτος πληγές και μελανιές, αλλά λάτρευε το ποδόσφαιρο, μιλούσε με τις ώρες για τα ματς, τους συμπαίχτες του, τα γκολ του. Μετά το διαζύγιο, ξαναγυρίζει στο Ντιτρόιτ και παίζει για τους Κορίνθιανς.

Το Μαύρο Βέλος της Σέλτικ

H Σέλτικ εκείνα τα χρόνια συνήθιζε τις καλοκαιρινές περιοδείες στη Βόρεια Αμερική. Τον είδαν και τον κάλεσαν να δοκιμαστεί στη Γλασκώβη. Δέχτηκε αμέσως. Ήταν πια 29 χρονών κι ήταν η μοναδική του ευκαιρία να διαπιστώσει τι αξίζει και, αν όλα πήγαιναν καλά, να κάνει αυτό που πάντα ήθελε: να παίξει επαγγελματικά μπάλα και μάλιστα σε μια μεγάλη ομάδα και σε ένα μεγάλο πρωτάθλημα, καταφέρνοντας κάτι αντίστοιχο με αυτό που κατάφερε το 1947 ο Τζάκι Ρόμπινσον, ο πρώτος μαύρος παίχτης στο αμερικάνικο επαγγελματικό πρωτάθλημα του μπέιζμπολ.

Στο ματς όπου δοκιμάζεται, σκοράρει δυο φορές κι αποχτά το παρατσούκλι «Μαύρο Βέλος». Γίνεται ο πρώτος μαύρος παίκτης της Σέλτικ και του επαγγελματικού σκοτσέζικου πρωταθλήματος. Είχε προηγηθεί, στα τέλη του 19ου αιώνα, ο μιγάς Άντριου Γουότσον. Στις 19 Αυγούστου 1951, 40.000 θεατές στο Σέλτικ Παρκ, θα δουν τον Γκιλ Χέρον να σκοράρει στον πρώτο του επίσημο αγώνα, εναντίον της Μόρτον για το Λιγκ Καπ. Στις 28 του ίδιου μήνα θα βάλει το δεύτερό του γκολ, απέναντι στην Ερντριόνιανς. Σε μια αντεπίθεση, θα πάρει τη μπάλα στο ύψος της σέντρας, θα ξεκινήσει μια από τις γνωστές του κούρσες και θα τελειώσει με μακρινό σουτ. Ιδανικό ξεκίνημα. Αυτό όμως θα είναι το τελευταίο του γκολ με την πρώτη ομάδα της Σέλτικ.



Θα παίξει μόλις πέντε αγώνες. Εκτός από τον ανταγωνισμό με τον τοπικό ήρωα Τζον ΜακΦέιλ για μια θέση στην ενδεκάδα, αναφέρθηκαν διάφοροι λόγοι για να εξηγήσουν την αποτυχία του να προσαρμοστεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Οι περισσότεροι αντανακλούν φυλετικά στερεότυπα και προκαταλήψεις, διαδεδομένες στο βρετανικό ποδόσφαιρο, τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του ’90: οι μαύροι ποδοσφαιριστές θεωρούνταν μαλθακοί, όχι ιδιαίτερα εργατικοί, ασυνεπείς. Ειπώθηκε λοιπόν πως δεν άντεχε το κρύο –αυτός που έζησε στον Καναδά, στο Ντιτρόιτ και στο Σικάγο–, πως δεν τα έβγαζε πέρα με τα σκληρά μαρκαρίσματα –λες κι ήταν η πρώτη φορά που τα αντιμετώπιζε–, πως ήταν τεχνικός παίκτης κι όχι αρκετά γερό κορμί –ο Γκιλ Χέρον υπήρξε πυγμάχος, ενώ τα καλοκαίρια στη Σκοτία έπαιζε στο πρωτάθλημα κρίκετ–, πως δεν ήταν σοβαρός κι αδιαφορούσε για το ποδόσφαιρο – κι όμως, ήταν το όνειρο της ζωής του.

Οι συμπαίχτες του σκανδαλίζονταν όταν τον έβλεπαν να γυρνάει την Γλασκώβη ψάχνοντας στα δισκάδικα για αμερικάνικους δίσκους, όταν ασχολιόταν με τη φωτογραφία ή όταν έβγαινε τα βράδια – η δεύτερη γυναίκα του ήταν Σκοτσέζα. Στην πρώτη συνέντευξη σε τοπική εφημερίδα, εξέφρασε την απορία του που η πόλη κοιμάται από τις 9 το βράδυ. Χρόνια μετά, θα μιλήσει για τον ρατσισμό που αντιμετώπισε σε μια χώρα όπου το χρώμα του τον έκανε ιδιαίτερα εξωτικό και τους ανθρώπους συχνά εχθρικούς. Από τις κερκίδες φώναζαν «πιάστε τον Νέγρο» – πράγμα όχι εύκολο, όταν μιλάμε για τον ταχύτατο Γκιλ Χέρον.

Όπως και να ’χει, θα παίξει μερικούς μήνες στη δεύτερη ομάδα της Σέλτικ, όπου θα βάλει 15 γκολ, στη συνέχεια σε μια άλλη ομάδα της Γλασκώβης, τη Θερντ Λανάρκ, και την επόμενη χρονιά θα πάει στην Αγγλία, στους Κιντερμίνστερ Χάριερς. Το 1952, δέκα χρόνια πριν την ανεξαρτησία της Τζαμάικας, θα φορέσει τη φανέλα της εθνικής της ομάδας. Το 1954 θα γυρίσει στο Ντιτρόιτ και θα πιάσει δουλειά στην αυτοκινητοβιομηχανία Φορντ. Τα Σαββατοκύριακα θα παίζει ποδόσφαιρο στους Κορίνθιανς. Θα αποκτήσει τρία ακόμη παιδιά και θα πεθάνει το 2008.


Πατέρας και γιος, το 1993

Λίγους μήνες πριν είχε πανηγυρίσει, μαζί με τα εγγόνια του, τη νίκη ενός Τζαμαϊκανού, του Γιουσέιν Μπολτ, στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Το 1992, ήδη εβδομηντάρης κι ίσως εμπνευσμένος από την καριέρα του γιου του, θα κυκλοφορήσει μια συλλογή με ποιήματα, ανάμεσά τους ένα με τις αναμνήσεις του από το πέρασμά του από τη Σκοτία. Στο τελευταίο τετράστιχο, οραματιζόταν ένα είδος παράδεισου, όπου οι οπαδοί θα θυμούνται για πάντα τα αστέρια του ποδοσφαίρου.

Η συλλογική μνήμη λειτουργεί ακριβώς έτσι, καμιά φορά: μια σεζόν ήταν αρκετή ώστε ο Γκιλ Χέρον να σημαδέψει την ιστορία της Σέλτικ. Το 2008, ο Σκοτσέζος Μάικλ Μάρα, ο Βάρδος του Νταντί, θα γράψει για εκείνον αυτό το τρυφερό τραγούδι:

&feature=emb_title

Ρέιντζερς»
Γκιλ Σκοτ-Χέρον : «Ξέρετε, ο πατέρας μου έπαιξε μπάλα στη Σέλτικ. Γι’ αυτό κι εγώ υποστηρίζω τη Ρέιντζερς»
Published by humba on 5 Απριλίου 2016 | Leave a response
Ο Γκιλ Χέρον με τη φανέλα της Σέλτικ
Ο Γκιλ Χέρον με τη φανέλα της Σέλτικ
Κάθε φορά που ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον έδινε συναυλία στη Σκοτία ο κόσμος τον ρωτούσε για τον πατέρα του. Κι έδινε συχνά συναυλίες εκεί. Είχε δημιουργηθεί μάλιστα μια παράδοση: οι φαν να εμφανίζονται με φανέλες της Σέλτικ. Όπως είχε πει πάλι ο ίδιος, «οι Σκοτσέζοι αγαπούν δυο πράγματα, το ποδόσφαιρο και τη μουσική», και δυο γενιές της οικογένειας Χέρον έδωσαν από έναν άξιο εκπρόσωπο σε αυτούς τους δυο σημαντικούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον, ο γιος, ήταν συγγραφέας, ποιητής, ακτιβιστής, μουσικός, και είχε πει πολύ σωστά πράγματα με αυτή τη συγκλονιστική βραχνάδα στη φωνή («η φωνή μου βρυχάται, σαν συρμός του μετρό με σκασμένο λάστιχο»), με αυτό το ασύγκριτο γκρουβ. Το 1970 προφήτεψε πως «Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά» – τότε δεν υπήρχε το Internet. Δεν ήταν ακριβώς τραγούδι αλλά spoken word, ποίηση με συνοδεία κρουστών. Την ίδια χρονιά, θα παρατηρήσει πως η Αμερική στέλνει τον λευκό άνθρωπο στη σελήνη, αλλά δεν καταφέρνει να προσφέρει κοινωνική ασφάλιση στους φτωχούς, δηλαδή στους μαύρους –ο ίδιος θα πεθάνει σε νοσοκομείο για άπορους–, το 1979, εφτά χρόνια πριν το Τσερνομπίλ, θα μιλήσει για τα πυρηνικά ατυχήματα, αργότερα για την πολεμική βιομηχανία κι όταν πια θα βουτηχτεί στον προσωπικό του εφιάλτη που τον έστειλε ακόμη και στη φυλακή, θα μιλήσει για τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

«Κάναμε ό,τι κάναμε, έτσι όπως το κάναμε, χάρη σε σένα»: έτσι τον αποχαιρέτησε ο Chuck D των Public Enemy. Μόνος ή με το γκρουπ του, τους Lost Poets, ο Γκιλ Σκοτ-Χέρον άνοιξε τον δρόμο για όσους ακολούθησαν, σε σημείο να αναφέρεται συχνά ως «ο πάπας της ραπ». Θα απαντήσει και σ’ αυτό, ασκώντας σκληρή κριτική στους χρυσοθήρες απολίτικους ράπερς, τους οποίους μάλλον δεν αισθανόταν καθόλου ως βαφτιστήρια του.

Δεν πιστεύω ότι ο Σκοτ-Χέρον ήταν πράγματι φαν της Ρέιντζερς, και δεν φαίνεται να παρακολουθούσε ή να έπαιζε ποδόσφαιρο – του άρεσε το μπάσκετ κι ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ ήταν παιδικός του φίλος. Πάντως δεν είδε ποτέ τον πατέρα του να παίζει μπάλα. Έτσι κι αλλιώς, οι γονείς του χώρισαν όταν ο μικρός Γκιλ ήταν δυο ετών, κι ό,τι ήξερε για την ποδοσφαιρική καριέρα του πατέρα του το έμαθε από διηγήσεις. Πατέρας και γιος ξανασυναντήθηκαν είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1975, όταν η ετεροθαλής αδερφή του Σκοτ-Χέρον πήγε να τον δει σε μια συναυλία.

«Ο Μπέιμπ Ρουθ του ποδοσφαίρου»

Ο Γκιλ Χέρον, ο πατέρας, γεννήθηκε, λοιπόν, το 1922 στην Τζαμάικα. Γρήγορος κι αθλητικός, διακρίνεται από μικρός σε πολλά σπορ. Πριν φύγει εθελοντής στην καναδέζικη αεροπορία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προλαβαίνει να νικήσει σε αγώνα δρόμου τον μετέπειτα παγκόσμιο ρέκορντμαν στα 400 μέτρα και δυο φορές ολυμπιονίκη, Χέρμπερτ Μακ Κίνλεϊ, και να αναδειχθεί πρωταθλητής Μίσιγκαν στην πυγμαχία. Μετά τον πόλεμο, εγκαθίσταται στο Ντιτρόιτ, και παίζει ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά – κερδίζει μερικά δολάρια για κάθε ματς, πολύ λιγότερα από τους λευκούς συμπαίχτες του. Παίζει σέντερ φορ, είναι τεχνικός και δεινός σκόρερ με ιδιαίτερα θερμό ταμπεραμέντο και έφεση στους τσακωμούς.

Το 1946 βάζει 16 γκολ σε 8 αγώνες και αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ στη North American Soccer League, συμβάλλοντας αποφασιστικά στο πρωτάθλημα που κέρδισε η ομάδα του, οι Ντιτρόιτ Γουλβερίνς. Τα επόμενα χρόνια, μετακομίζει στο Σικάγο, παντρεύεται, και παίζει ποδόσφαιρο σε δυο τοπικούς συλλόγους, στους Μαρούν και τη Σπάρτα. Πάντα με επιτυχία: το περιοδικό Ebony τού κάνει το 1947 ένα τρισέλιδο αφιέρωμα με τίτλο: «Ο Μέιμπ Ρουθ του ποδοσφαίρου».1 Στο άρθρο, παρεμπιπτόντως, το ποδόσφαιρο αναφέρεται ως ένα εξωτικό παιχνίδι, το οποίο έπαιζαν ήδη στην Αρχαία Αθήνα και τη Σπάρτη.

Στο Ντιτρόιτ, με τη φανέλα των Γουλβερίνς
Στο Ντιτρόιτ, με τη φανέλα των Γουλβερίνς
Ίσως ήταν η επιδεξιότητά του Γκιλ μπροστά στο τέρμα και η τεχνική του που γελοιοποιούσε τους αντιπάλους, ίσως το στιλ του –ήταν ψηλός, όμορφος, κομψός–, πιθανότατα ήταν και το χρώμα του, πάντως έγινε από την αρχή στόχος των αμυντικών που θεωρούσαν σχεδόν καθήκον τους να του κάνουν αντιαθλητικά φάουλ. Αυτός με τη σειρά του απολάμβανε να ανταποδίδει τα χτυπήματα «με αναμφισβήτητη χάρη και αγριότητα», σύμφωνα με τον γιο του. Γυρνούσε στο σπίτι γεμάτος πληγές και μελανιές, αλλά λάτρευε το ποδόσφαιρο, μιλούσε με τις ώρες για τα ματς, τους συμπαίχτες του, τα γκολ του. Μετά το διαζύγιο, ξαναγυρίζει στο Ντιτρόιτ και παίζει για τους Κορίνθιανς.

Το Μαύρο Βέλος της Σέλτικ

H Σέλτικ εκείνα τα χρόνια συνήθιζε τις καλοκαιρινές περιοδείες στη Βόρεια Αμερική. Τον είδαν και τον κάλεσαν να δοκιμαστεί στη Γλασκώβη. Δέχτηκε αμέσως. Ήταν πια 29 χρονών κι ήταν η μοναδική του ευκαιρία να διαπιστώσει τι αξίζει και, αν όλα πήγαιναν καλά, να κάνει αυτό που πάντα ήθελε: να παίξει επαγγελματικά μπάλα και μάλιστα σε μια μεγάλη ομάδα και σε ένα μεγάλο πρωτάθλημα, καταφέρνοντας κάτι αντίστοιχο με αυτό που κατάφερε το 1947 ο Τζάκι Ρόμπινσον, ο πρώτος μαύρος παίχτης στο αμερικάνικο επαγγελματικό πρωτάθλημα του μπέιζμπολ.

Στο ματς όπου δοκιμάζεται, σκοράρει δυο φορές κι αποχτά το παρατσούκλι «Μαύρο Βέλος». Γίνεται ο πρώτος μαύρος παίκτης της Σέλτικ και του επαγγελματικού σκοτσέζικου πρωταθλήματος. Είχε προηγηθεί, στα τέλη του 19ου αιώνα, ο μιγάς Άντριου Γουότσον. Στις 19 Αυγούστου 1951, 40.000 θεατές στο Σέλτικ Παρκ, θα δουν τον Γκιλ Χέρον να σκοράρει στον πρώτο του επίσημο αγώνα, εναντίον της Μόρτον για το Λιγκ Καπ. Στις 28 του ίδιου μήνα θα βάλει το δεύτερό του γκολ, απέναντι στην Ερντριόνιανς. Σε μια αντεπίθεση, θα πάρει τη μπάλα στο ύψος της σέντρας, θα ξεκινήσει μια από τις γνωστές του κούρσες και θα τελειώσει με μακρινό σουτ. Ιδανικό ξεκίνημα. Αυτό όμως θα είναι το τελευταίο του γκολ με την πρώτη ομάδα της Σέλτικ.

GW597H804

Θα παίξει μόλις πέντε αγώνες. Εκτός από τον ανταγωνισμό με τον τοπικό ήρωα Τζον ΜακΦέιλ για μια θέση στην ενδεκάδα, αναφέρθηκαν διάφοροι λόγοι για να εξηγήσουν την αποτυχία του να προσαρμοστεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Οι περισσότεροι αντανακλούν φυλετικά στερεότυπα και προκαταλήψεις, διαδεδομένες στο βρετανικό ποδόσφαιρο, τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του ’90: οι μαύροι ποδοσφαιριστές θεωρούνταν μαλθακοί, όχι ιδιαίτερα εργατικοί, ασυνεπείς. Ειπώθηκε λοιπόν πως δεν άντεχε το κρύο –αυτός που έζησε στον Καναδά, στο Ντιτρόιτ και στο Σικάγο–, πως δεν τα έβγαζε πέρα με τα σκληρά μαρκαρίσματα –λες κι ήταν η πρώτη φορά που τα αντιμετώπιζε–, πως ήταν τεχνικός παίκτης κι όχι αρκετά γερό κορμί –ο Γκιλ Χέρον υπήρξε πυγμάχος, ενώ τα καλοκαίρια στη Σκοτία έπαιζε στο πρωτάθλημα κρίκετ–, πως δεν ήταν σοβαρός κι αδιαφορούσε για το ποδόσφαιρο – κι όμως, ήταν το όνειρο της ζωής του.

Οι συμπαίχτες του σκανδαλίζονταν όταν τον έβλεπαν να γυρνάει την Γλασκώβη ψάχνοντας στα δισκάδικα για αμερικάνικους δίσκους, όταν ασχολιόταν με τη φωτογραφία ή όταν έβγαινε τα βράδια – η δεύτερη γυναίκα του ήταν Σκοτσέζα. Στην πρώτη συνέντευξη σε τοπική εφημερίδα, εξέφρασε την απορία του που η πόλη κοιμάται από τις 9 το βράδυ. Χρόνια μετά, θα μιλήσει για τον ρατσισμό που αντιμετώπισε σε μια χώρα όπου το χρώμα του τον έκανε ιδιαίτερα εξωτικό και τους ανθρώπους συχνά εχθρικούς. Από τις κερκίδες φώναζαν «πιάστε τον Νέγρο» – πράγμα όχι εύκολο, όταν μιλάμε για τον ταχύτατο Γκιλ Χέρον.

Όπως και να ’χει, θα παίξει μερικούς μήνες στη δεύτερη ομάδα της Σέλτικ, όπου θα βάλει 15 γκολ, στη συνέχεια σε μια άλλη ομάδα της Γλασκώβης, τη Θερντ Λανάρκ, και την επόμενη χρονιά θα πάει στην Αγγλία, στους Κιντερμίνστερ Χάριερς. Το 1952, δέκα χρόνια πριν την ανεξαρτησία της Τζαμάικας, θα φορέσει τη φανέλα της εθνικής της ομάδας. Το 1954 θα γυρίσει στο Ντιτρόιτ και θα πιάσει δουλειά στην αυτοκινητοβιομηχανία Φορντ. Τα Σαββατοκύριακα θα παίζει ποδόσφαιρο στους Κορίνθιανς. Θα αποκτήσει τρία ακόμη παιδιά και θα πεθάνει το 2008.

Πατέρας και γιος, το 1993
Πατέρας και γιος, το 1993
Λίγους μήνες πριν είχε πανηγυρίσει, μαζί με τα εγγόνια του, τη νίκη ενός Τζαμαϊκανού, του Γιουσέιν Μπολτ, στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Το 1992, ήδη εβδομηντάρης κι ίσως εμπνευσμένος από την καριέρα του γιου του, θα κυκλοφορήσει μια συλλογή με ποιήματα, ανάμεσά τους ένα με τις αναμνήσεις του από το πέρασμά του από τη Σκοτία. Στο τελευταίο τετράστιχο, οραματιζόταν ένα είδος παράδεισου, όπου οι οπαδοί θα θυμούνται για πάντα τα αστέρια του ποδοσφαίρου.

Η συλλογική μνήμη λειτουργεί ακριβώς έτσι, καμιά φορά: μια σεζόν ήταν αρκετή ώστε ο Γκιλ Χέρον να σημαδέψει την ιστορία της Σέλτικ. Το 2008, ο Σκοτσέζος Μάικλ Μάρα, ο Βάρδος του Νταντί, θα γράψει για εκείνον αυτό το τρυφερό τραγούδι:



Λένα Δελβερούδη

Βιβλιογραφία

Gil Scott-Heron, The Last Holiday: A Memoir, Εδιμβούργο, 2012

Mathias Edwards, Nicolas Kssis-Martov, «Mon père, ce Heron», SoFoot, τχ. 133, Φεβρουάριος 2016

https://scottishleisurehistory.wordpress.com/2015/08/

http://cahiersdufootball.net/blogs/teenage-kicks/tag/gil-heron/

http://www.theguardian.com/football/2008/dec/19/gil-heron-obituary

1 Ο Μπέιμπ Ρουθ ήταν παίχτης-θρύλος του μπέιζμπολ και από τα μεγαλύτερα είδωλα της αμερικάνικης κουλτούρας.
humbazine.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.155
    • Προφίλ
Απ: Βόρεια Αμερική Καραιβική
« Απάντηση #15 στις: Σαβ 28 Μάρ 2020 19:41 »
2020 μ.Χ. Όλος ο πλανήτης βρίσκεται υπό κορονοική κατοχή… Όλος; Όχι! Ένα χωριό ανυπόταχτων Νικαραγουανών αντιστέκεται ακόμη στους εισβολείς, παίζοντας μπάλα για να παίρνει ο κοσμάκης τη δόση του.


Μιλάμε για τέτοια επίπεδα καλτίλας που στον πάγκο των φιλοξενούμενων είναι κρεμασμένες από πίσω σχολικές τσάντες με τα ρούχα των παικτών. (Kαι ναι, είναι αγώνας της 1ης κατηγορίας της Νικαράγουα.)

El Sombrero