Ο Τάκης Μουσαφίρης, που διακρίνεται με τον Δημήτρη Μητροπάνο, ήταν οπαδός του ΠΑΣ και από τα παλιά μέλη του Συνδέσμου Φιλάθλων της κεντρικής πλατείας
Αγαπούσε πολύ τον ΠΑΣ ο Τάκης Μουσαφίρης
Συμπληρώθηκαν 5 χρόνια από τον θάνατο του Γιαννιώτη μουσικοσυνθέτη Τάκη Μουσαφίρη, χωρίς να τον έχει ξεχάσει κανείς.
Αλλά πώς να τον ξεχάσει όταν καθημερινά στα ραδιόφωνα και ψηφιακά μέσα ακούει τις μεγάλες επιτυχίες που τραγούδησαν σπουδαίοι τραγουδιστές όπως οι Στράτος Διονυσίου, Δημήτρης Μητροπάνος, Κατερίνα Στανίση, Ρίτα Σακελαρίου, Μιχάλης Μενιδιάτης, Γιώργος Μαργαρίτης, Δούκισσα, Τόλης Βοσκόπουλος, Πίτσα Παπαδοπούλου και πολλοί άλλοι;
Ο Τάκης Μουσαφίρης έφυγε από τη ζωή στις 11 Μαρτίου 2021 σε ηλικία 85 ετών. Η κηδεία του έγινε στα Γιάννινα το Σάββατο 13 Μαρτίου 2021 όπου τον αποχαιρέτησαν γνωστοί και παλιοί φίλοι του. Ο ίδιος επέλεξε τα Γιάννινα ως τόπο της τελευταίας κατοικίας και της αιώνιας ανάπαυσης. Ήταν η δική του πόλη, την οποία λάτρεψε, αγάπησε και ποτέ δεν ξέχασε, όσο ψηλά και αν έφτασε με τις επιτυχίες που έγραψε στο λαϊκό πεντάγραμμο. Όπως μας είχαν πει τότε παλιοί του φίλοι και συμπολίτες, ο Τάκης Μουσαφίρης παρέμεινε μέχρι τέλους ένας πολύ σεμνός άνθρωπος, χωρίς να παρασυρθεί από τις….Σειρήνες της επιτυχίας, τα φώτα και τη δόξα της καλλιτεχνικής ζωής. Ήταν πάντα ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, όπως ήταν πριν γίνει γνωστός. Ο δικός τους Τάκης, που φρόντιζε να κλέβει χρόνο ερχόμενος ως επισκέπτης στα Γιάννινα, για να βρει παλιούς φίλους και γνωστούς, να περάσει από τα παλιά στέκια και τις γειτονιές. Για τα Γιάννινα και τις γειτονιές έγραψε μια ωραία μπαλάντα, εκφράζοντας με τους στίχους τις αναμνήσεις της νιότης του: «Θυμάμαι, όσα έζησα ένα-ένα/κάποια βράδια μαγεμένα/στην Καραβατιά… Θυμάμαι, μεθυσμένοι κούτσα-κούτσα/φτάναμε στην πέρα Λούτσα/απ’ τον Κουραμπά…».
Ο Τάκης Μουσαφίρης γεννήθηκε στα Γιάννινα, με καταγωγή του πατέρα του από το χωριό Καλαρρύτες και της μητέρας του από το χωριό Συρράκο. Γραφικά κεφαλοχώρια, συνδεδεμένα με την πολιτική Ιστορία και όχι μόνο. Από τους Καλαρρύτες ήταν ο ιστορικός και πολιτικός Σπυρίδων Λάμπρος και από το Συρράκο ο πρώην Πρωθυπουργός Ιωάννης Κωλέτης και ο ποιητής Κώστας Κρυστάλης. Εκτός από την κτηνοτροφία, οι κάτοικοι των Καλαρρυτών ασχολήθηκαν με την ασημουργία και αργυροχοΐα. Με τον κλάδο της ασημουργίας ασχολήθηκε και η οικογένεια του Μουσαφίρη. Ο ίδιος ήταν και ωρολογοποιός στην κεντρική οδό Αβέρωφ που οδηγεί από την πλατεία στη λίμνη. Η μουσική μπήκε από τα παιδικά χρόνια στη ζωή του Μουσαφίρη. Όπως μας είπαν παλιοί μουσικοί των Ιωαννίνων, από μικρός εκδήλωσε το ταλέντο του, γράφοντας τραγούδια με την κιθάρα του, ενώ δεν άργησε αργότερα, πριν φύγει για την Αθήνα, να συμμετάσχει σε τοπικά σχήματα, ενώ ήταν και μέλος της φιλαρμονικής του δήμου Ιωαννιτών. Αρχές της δεκαετίας του ΄70 πήρε τη μεγάλη απόφαση να πάει στην Αθήνα, όπου καταξιώθηκε επαγγελματικά ως συνθέτης και στιχουργός με τις γνωστές επιτυχίες του.
ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ
Ο Τάκης Μουσαφίρης, μέχρι το 1972 με 1973 που ζούσε στα Γιάννινα ήταν οπαδός του ΠΑΣ και μέλος του συνδέσμου φιλάθλων ΠΑΣ Γιάννινα της κεντρικής πλατείας. Μέχρι και τη δεκαετία του ’80 πήγαινε σε όλα τα ματς που έγιναν στην Αθήνα. «Με το αυτοκίνητο του Τάκη πηγαίναμε στα εκτός έδρας παιχνίδια – μας είχε πει σε παλιότερο αφιέρωμα ο Θωμάς Ζυγκόπουλος- και μάλιστα σε δύο επεισοδιακά παιχνίδια στο Αγρίνιο και στην Άρτα κοντέψαμε να φάμε και ξύλο». Ο Τάκης Μουσαφίρης ήταν από τα πρώτα μέλη του Συνδέσμου Φιλάθλων της κεντρικής πλατείας. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «ΗΑ», το φθινόπωρο του 1971, με προτροπή του Συνδέσμου Φιλάθλων ανατέθηκε στον Τάκη Μουσαφίρη να γράψει τον ύμνο του ΠΑΣ Γιάννινα. Τους στίχους έγραψε ο τότε δημοσιογράφος Νίκος Κακαϊδής, αθλητικός συντάκτης του «Η.Α» και τους μελοποίησε ο Μουσαφίρης. Η εγγραφή έγινε σε ένα απλό κασετόφωνο με μουσικούς της φιλαρμονικής. Αυτός ο ύμνος ακούστηκε από τα μεγάφωνα του σταδίου «Ζωσιμάδες» πριν από το παιχνίδι με τον Παναργειακό, κοντά στα Χριστούγεννα του 1971, αλλά δεν ήταν καλή η εγγραφή και δεν έκανε καμία ιδιαίτερη αίσθηση. Και η προσπάθεια τελείωσε εκεί. Κάτι δεν έβγαινε καλά στον μουσικοσυνθέτη και το παράτησε. Έναν χρόνο μετά, βγήκε ο ιστορικός ύμνος του Αλέκου Κιτσάκη, που ακούγεται και στις μέρες μας. Τον ύμνο αυτόν του Αλέκου Κιτσάκη, σύμφωνα με μαρτυρία του Θωμά Ζυγκόπουλου, αποδέχθηκε και ο Τάκης Μουσαφίρης, γι’ αυτό και δεν επιχείρησε άλλη φορά να γράψει και ο ίδιος κάποιον άλλον ύμνο ή τραγούδι για τον ΠΑΣ Γιάννινα. Επίσης, στον «Ηπειρωτικό Αγώνα» υπάρχει δημοσιευμένη επιστολή του Τάκη Μουσαφίρη και των φίλων του, Χολέβα και Βαρέση, που διαμαρτύρονταν για δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας ότι διαστρέβλωσε τα γεγονότα από το επεισοδιακό φιλικό παιχνίδι του ΠΑΣ με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο τον Ιούνιο του 1972. Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από την επιστολή: «Οι Γιαννιώτες φίλαθλοι δεν θα λησμονήσουν ποτέ τα σημάδια στο σώμα του άξιου προπονητού μας Γκομέζ Ντε Φαρία, το κάταγμα στο χέρι του τερματοφύλακος Λίσσα, το μαύρισμα του ματιού του αρχηγού μας Γιώργου Σιόντη, τον άγριον ξυλοδαρμόν του Παστερνάκη και όλων των άλλων βανδαλισμών των παικτών του Παναθηναϊκού εις βάρος των παικτών μας, ως μικρόν δείγμα ανταποδώσεως της φιλοξενίας ην έτυχον ούτοι εις την πόλιν των γραμμάτων προ διμήνου περίπου».
Για την αγάπη του Τάκη Μουσαφίρη για το ποδόσφαιρο και τον ΠΑΣ Γιάννινα, μας είχε μιλήσει και ο παλιός ποδοσφαιριστής του Αβέρωφ Ιωαννίνων Παναγιώτης Βασιλειάδης: «Στη δεκαετία του ’60 βρισκόμασταν συχνά. Εγώ έμενα στο Κάστρο και περνούσα να πω μια καλημέρα στον Μουσαφίρη στο εργαστήριο ρολογιών που είχε στην οδό Αβέρωφ. Επειδή εγώ ήμουν τότε ποδοσφαιριστής στον Αβέρωφ Ιωαννίνων, πιάναμε κουβέντα για ποδόσφαιρο και με ρωτούσε τι να παίξει στο ΠΡΟΠΟ. Πρέπει να πω ότι εκτός από τη μουσική, αγαπούσε και το ποδόσφαιρο, ειδικά τον ΠΑΣ Γιάννινα. Αργότερα βρισκόμασταν στην Αθήνα, όταν εγώ σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο και αυτός τραγουδούσε στην Πλάκα. Όλοι οι Γιαννιώτες φοιτητές, προτιμούσαμε για διασκέδαση εκεί όπου τραγουδούσε ο Τάκης. Ως Γιαννιώτες ήμασταν περήφανοι γι’ αυτόν. Το έργο του είναι αθάνατο και μέσα από τα τραγούδια θα τον θυμόμαστε για πάντα».
Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ»
Θα κλείσουμε σημερινό μίνι αφιέρωμα μνήμης για τον Τάκη Μουσαφίρη, με απόσπασμα από το συγκινητικό κείμενο της κ. Λουκίας Τζάλλα που δημοσιεύτηκε στον «Ηπειρωτικό Αγώνα» του Σαββάτου 13 Μαρτίου 2021, ημέρα της κηδείας του μεγάλου μουσικοσυνθέτη: «Οι δείχτες του ρολογιού του Τάκη Μουσαφίρη σταμάτησαν Πέμπτη 11 Μαρτίου. Αναζητήσαμε τότε το παλιό ρολογάκι από το πατρογονικό μαγαζί του, που το κρατούμε μέχρι σήμερα ως αντίκα. Κι αναπολήσαμε εικόνες και στιγμές. Τον φέραμε στη μνήμη πάνω στη γαλάζια βέσπα του ή στο άσπρο Saab, ωραίον, ξανθό και τυπά, να διασχίζει τους δρόμους της πόλης. Τα κοριτσόπουλα της εποχής τον κυνηγούσαν. Ανασκαλέψαμε εικόνες από τζαμάλες κι από γλέντια γιαννιώτικα στα οποία έδινε συνεχώς τη μουσική του παρουσία αργότερα, όταν έγινε πια ο γνωστός συνθέτης και ζούσε στην Αθήνα. Μα τα Γιάννενά του δεν τα άφησε ποτέ. Ένα από τα στέκια του ήταν η φωτιά της Λούτσας τις Αποκριές σαν τώρα. Εκεί τον τοποθετούμε ως εικόνα με την κιθάρα του πάντα. Με αγκαλιές, πειράγματα, με ιστορίες από τα παλιά Γιάννενα μέσα στο καφενεδάκι κι ανάμεσα από την τσίκνα του ψημένου μεζέ. Με Αλέκο, με Φίλιππα, με Παύλο, με Νάπο, με Σάββα και λοιπούς. Ύστερα έφτανε κι ο Γιάννης από άλλες τζαμάλες κάτω από την κυρά Φροσύνη κι από καντάδες ορμώμενος, με καπέλο καουμπόι ως άλλος Τζιαν Μαρία Βολοντέ στο “Για μια χούφτα δολάρια”. Κι ο Τάκης τον έλουζε με νότες, έπινε και κέρναγε τραγούδια. Έπαιζε στην κιθάρα του τη δική του “Λυγαριά”, που τον σημάδεψε. Τον αγαπάμε. Κι εκείνος μας αγαπάει. Γιατί ό,τι αγαπάμε στη ζωή, το αγαπάμε κι όταν πεθαίνουμε, όπως έγραφε ο Μαξίμ Γκόργκι».
Από την έντυπη έκδοση του “Ηπειρωτικού Αγώνα”
agon.gr
