Μερικά χρόνια πριν την ελληνική επανάσταση, στην Αϊτή ένας άλλος πολύ ταλαιπωρημένος λαός έπαιρνε τα όπλα και ξεκινούσε μια επανάσταση που κατέληξε να γίνει η πρώτη εξέγερση σκλάβων στην ιστορία που οδήγησε στην ίδρυση κράτους.
Για μεγάλο διάστημα η Αϊτή θεωρούταν μια από τις πιο πλούσιες αποικίες στον πλανήτη, καθώς έβγαζε τεράστιες ποσότητες ζάχαρης (και όχι μόνο). Όπως συμβαίνει συχνά όμως στον κόσμο μας, η ίδια δεν επωφελούταν από τον πλούτο της περιοχής της. Οι Γάλλοι, στους οποίους άνηκε τότε, πλούτιζαν από τα προϊόντα της και έτρεφαν με αυτά ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού τους στην ηπειρωτική Γαλλία χρησιμοποιώντας τους ντόπιους ως σκλάβους.
Μετά τη γαλλική επανάσταση, οι σκλάβοι πίστεψαν ότι και η δική τους ζωή μπορεί να αλλάξει. Στο πρώτο άρθρο της διακήρυξης των δικαιωμάτων άλλωστε αναφέρει «Οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι και έχουν τα ίδια δικαιώματα». Όπως αποδείχτηκε, αυτά δεν ισχύουν για τους μαύρους της Αϊτής, γιατί τα κέρδη από τη δουλειά των σκλάβων ήταν υπερβολικά πολλά για να χαθούν εξαιτίας μιας... φράσης σε ένα χαρτί.
Όταν οι σκλάβοι άρχισαν να αντιδρούν, ο Ναπολέων έστειλε πολεμικά πλοία και στρατό για να τους υπενθυμίσει ποιος είναι το αφεντικό. Η Αϊτινή Επανάσταση κράτησε πάνω από 12 χρόνια και, παρ' ότι παραγνωρισμένη σήμερα, θεωρείται μια από τις σημαντικές εκείνης της περιόδου, καθώς διέψευσε όλα τα αφηγήματα της εποχής που έλεγαν πως οι ιθαγενείς και οι πρώην σκλάβοι ήταν κατώτεροι από όλες τις απόψεις και δεν είχαν καμία ελπίδα απέναντι σε έναν από τους πιο ισχυρούς και άρτια εξοπλισμένους στρατούς της εποχής.
Η σαρωτική ήττα των Γάλλων στη μάχη του Βερτιέρ το 1803 ουσιαστικά σφράγισε την επικράτηση των ντόπιων και την 1η Ιανουαρίου του 1804 η Αϊτή έγινε η πρώτη ανεξάρτητη δημοκρατία της Καραϊβικής.
Αργότερα βέβαια η Γαλλία πήρε την εκδίκηση της στα χαρτιά, που λέμε και στο ποδόσφαιρο. Πρώτα με ένα εμπάργκο στη νέα χώρα, σε συνεργασία φυσικά με τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής, και στη συνέχεια αναγκάζοντας την Αϊτή να καταχρεωθεί σχεδόν για μια ζωή. Για να αναγνωρίσουν το νέο κράτος και να του επιτρέψουν να συμμετέχει στην παγκόσμια αγορά οι Γάλλοι ζήτησαν ένα υπέρογκο ποσό ως «αποζημίωση στους Γάλλους γαιοκτήμονες για την απώλεια της... ιδιοκτησίας τους». Η Αϊτή αναγκάστηκε να πάρει μεγάλα δάνεια με τεράστια επιτόκια από γαλλικές τράπεζες και τη συνέχεια τη φαντάζεστε.
---
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί πριν λίγο καιρό η Αϊτή παρουσίασε τη νέα της φανέλα για το Μουντιάλ, στην οποία χαμηλά έχει μια εικόνα από τη μάχη του Βερτιέρ που δείχνει τους απελευθερωμένους σκλάβους να κρατάνε ψηλά τη σημαία του νέου κράτους. (Για κάποιο λόγο, που πιθανόν σχετίζεται με το ότι η σημαία στη μπλε φανέλα μοιάζει με την πολωνική, στο ίντερνετ κυκλοφόρησε μια εκδοχή που έλεγε πως η φανέλα ήταν αφιερωμένη στους Πολωνούς που στήριξαν την επανάσταση αλλά αυτό τελικά δεν ισχύει. Το σχέδιο δεν έχει καμία σχέση με τους Πολωνούς.) Με την αναφορά στη μάχη του Βερτιέρ η Αϊτή ήθελε να τιμήσει την ιστορία της στο μεγαλύτερο τουρνουά που λαμβάνει μέρος τα τελευταία 50 χρόνια.
Όπως ανακοίνωσε όμως η εταιρεία ένδυσης, η FIFA τους ενημέρωσε πριν λίγες μέρες ότι το σχέδιο πρέπει να αλλάξει γιατί «περιέχει πολιτικά μηνύματα».

Υπενθυμίζουμε πως μιλάμε για την ίδια... απολιτίκ FIFA που, πέρα από όλες τα υπόλοιπες γνωστές περιπτώσεις ασυνέπειας της στο τι θεωρείται «πολιτικό», λίγους μήνες πριν έφτιαξε από το πουθενά ένα βραβείο ειρήνης για να το δώσει σε έναν αρχηγό κράτους διαβόητο για την αγάπη του και την αδυναμία του στην ειρήνη. Την ίδια FIFA που ο πρόεδρος της δίνει συστηματικά το παρών σε εκδηλώσεις του Τραμπ και της γυναίκας του. Αυτή που, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, έχει νοικιάσει εδώ και ένα χρόνο ένα πανάκριβο, τεράστιο γραφείο στον Πύργο του Τραμπ στη Νέα Υόρκη και δεν το χρησιμοποιεί καν. Μόνο πληρώνει. Μια πολύ γνωστή τακτική που ακολουθούν συστηματικά όλοι όσοι θέλουν να... καλοπιάσουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ για δικούς τους λόγους (από ξένες χώρες που λιγουρεύονται κάποια καλή συμφωνία μέχρι καταδικασμένους πλούσιους που θέλουν να απαλλαγούν, έτσι απλά, από την ποινή τους). Κάτι σαν «φακελάκι» στην τσέπη του προέδρου αλλά σε μορφή ενοικίου.
El Sombrero (φωτογραφία)