Συνέντευξη: Dylan Tutonda
Το περασμένο μήνα είχα τη χαρά και τη τιμή να συνομιλήσω με τον μέσο του ΠΑΣ Γιάννινα, Dylan Tutonda, ο οποίος ήρθε στην ομάδα στη δυσκολότερη -ομολογουμένως- εποχή της και μοιράζεται μαζί μας την ιστορία του.
Πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή που ξεχώρισα προσωπικά στο γήπεδο, έχοντας παρακολουθήσει όλους τους αγώνες της ομάδας των Ιωαννίνων τη περασμένη σεζόν. Έδειχνε ένα σκαλί πάνω ποιοτικά από τους υπολοίπους, συμπαίκτες και αντιπάλους, επιβαλλόταν με τη φυσική του παρουσία στον χώρο του κέντρου και έδειχνε γενικότερα έτοιμος να αγωνιστεί και σε υψηλότερο επίπεδο.
Ακολουθεί η συνέντευξή του στο ScoutGr και τον Χρήστο Κοκκίνη, μια συνέντευξη που περιέχει ΠΑΣ Γιάννινα, ελληνικό ποδόσφαιρο και ιδιαιτερότητες αλλά και τις σκέψεις και τους στόχους του Dylan Tutonda για το κοντινό και το μακρινό του μέλλον.
Η Αρχή
Πώς ξεκίνησε το ποδοσφαιρικό σου “ταξίδι” Dylan; Υπήρχε κάποιος στην οικογένεια που να ασχολούταν/ασχολείται με το άθλημα που σε έβαλε στον χώρο;
Ο πατέρας μου έπαιζε ποδόσφαιρο, όμως όχι επαγγελματικά, αλλά και τα 2 μου αδέρφια (αδερφός και αδερφή). Αυτοί με πήγανε πρώτη φορά στο γήπεδο όπου άρχισα να παίζω για πλάκα.
Πες μας μερικά λόγια για τα πρώτα σου βήματα στο άθλημα. Ποιά ήταν η πρώτη σου ακαδημία;
Μικρός έπαιζα πάντα έξω ποδόσφαιρο και, μία μέρα, ο μεγάλος μου αδερφός με πήγε να παίξω στην ακαδημία της Λωζάνης (Lausanne Sport), σε κάτι σαν “σχολή” ποδοσφαίρου. Θυμάμαι ήμουν 7 ετών όταν έκανα τη πρώτη μου προπόνηση εκεί και αμέσως ξεχώρισα, κάτι που οδήγησε στο να με προωθήσουν απευθείας στην ακαδημία της ΠΑΕ.
Ο Dylan με τη φανέλα της Λωζάννης
Άρα, υποστηρίζεις Λωζάνη;
Δε θα το έλεγα. Κατάγομαι από εδώ, έχω μεγαλώσει εδώ, αλλά, δυστυχώς, έχουν συμβεί κάποια πράγματα με τον σύλλογο που με απομάκρυναν. Σίγουρα βλέπω την ομάδα γιατί παίζουν και αρκετοί φίλοι/πρώην συμπαίκτες αλλά δε θα έλεγα ότι την υποστηρίζω.
Η Κόκκινη που τα Άλλαξε Όλα
Το καλοκαίρι του 2023 φεύγεις από την ομάδα που έκανες τα πρώτα σου ποδοσφαιρικά βήματα, τη Λωζάνη, και μετά από ένα σύντομο πέρασμα στην Bulle (Γ’ Ελβετίας), καταλήγεις στη Σιόν. Πώς προέκυψε αυτή η φυγή;
Ήταν σίγουρα κάτι που δεν ήθελα να γίνει έτσι. Όλα προέκυψαν από έναν αγώνα πρωταλήματος, τη σεζόν 22/23, με τη δεύτερη ομάδα της Λωζάνης. Στο τέλος αυτού του αγώνα, ήμουν πολύ θυμωμένος με τον διαιτητή λόγω μίας απόφασης που είχε πάρει και πήγα να του μιλήσω σε έντονο τόνο. Ήμουν πολύ παθιασμένος και βρισκόμουν και εν βρασμώ ψυχής, αλλά σε καμία περίπτωση δε πήγα να τον χτυπήσω, ούτε καν να τον βρίσω. Εκείνος το θεώρησε επίθεση, μου έδωσε κόκκινη και αυτή μετατράπηκε σε μονοετή αποκλεισμό. Ήμουν πραγματικά πολύ νευριασμένος διότι δε μπορούσα να βρω το δίκιο μου, καθώς δεν υπήρχε βίντεο από τον αγώνα. Εν τέλει, η ομάδα έλυσε το συμβόλαιό μου και δεν έδειξε τη παραμικρή στήριξη σε μένα κάτι που με άφησε ένα χρόνο να προπονούμαι μόνος χωρίς ομάδα.
Άρα είναι αυτός ο λόγος που δεν υποστηρίζεις πλέον την ομάδα;
Ναι, κατά κύριο λόγο. Ένιωσα προδωμένος. Δε με στήριξαν καθόλου σε κάτι που δεν έφταιγα ενώ βρισκόμουν στον σύλλογο από τα 7 μου.
Lausanne Sport — Λωζάνη
Επόμενος σταθμός σου η Σιόν. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία, μετά κιόλας από έναν χρόνο απραξίας.
Ειλικρινά, ήταν πολύ καλά. Έπαιζα τακτικά με τη δεύτερη ομάδα της Σιόν (4η εθνική κατηγορία Ελβετίας) και είχα φτάσει κοντά και στο να αγωνιστώ με τη πρώτη ομάδα, μιας και έκανα αρκετές προπονήσεις μαζί τους. Ήθελα, ωστόσο μία νέα πρόκληση, μία ομάδα που να κάνω τις πρώτες μου επαγγελματικές συμμετοχές σε επίπεδο πρώτης ομάδας. Για τη Σιόν βέβαια είμαι ευγνώμων, γιατί με εμπιστεύτηκαν σε μια κακή περίοδο για εμένα, όπου η φήμη μου ήταν πολύ χαμηλή λόγω του συμβάντος που περιέγραψα. Είμαι χαρούμενος για τη χρονιά που έκαναν και τους εύχομαι τα καλύτερα.
Και καταλήγεις, λοιπόν, στη Bellinzona. Πώς ήταν η εμπειρία σου εκεί και τι οδήγησε στο να αποχωρήσεις ένα εξάμηνο μετά.
Αυτό που συνέβαινε στη Bellinzona (Challenger League — 2η Εθνική Κατηγορία Ελβετίας) ήταν ότι ο σύλλογος δεν ήταν καλά οργανωμένος. Αλλάξαμε μέσα σε 6 μήνες 5 προπονητές και η ομάδα που ξεκίνησε τη προετοιμασία δεν έμοιαζε καθόλου με αυτή του Δεκέμβρη. Βδομάδα τη βδομάδα ερχόντουσαν νέοι παίκτες και μόνο 4 είχαμε μείνει από το καλοκαίρι. Εκεί, λοιπόν, έκανα το επαγγελματικό μου ντεμπούτο και γενικώς, τη πρώτη μου επαγγελματική σεζόν. Ήταν πολύ δυνατά τα συναισθήματα, αλλά με τη καλή έννοια διότι ένιωσα τη πίεση του να είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Σιγά σιγά, όμως, άρχισα να μην έχω χρόνο συμμετοχής και ο κόουτς με έβαζε όπου υπήρχε κενό στην ομάδα. Έπειτα είχα και την ατυχία με τον τραυματισμό στο γόνατο που με άφησε εκτός δράσης για 1,5 μήνα και ο χρόνος μου περιορίστηκε στη θέση του κεντρικού αμυντικού, κάτι που δε με ευχαριστούσε. Γενικότερα, μπορώ να πω πως ήταν μία καλή εμπειρία.
Ο Dylan στη Bellinzona
Επομένως, θεωρείς τον εαυτό σου κεντρικό μέσο και όχι αμυντικό;
Ναι, σίγουρα. Μπορώ να παίξω με άνεση στο “6” και στο “8”. Δε μου αρέσει να αγωνίζομαι ως στόπερ.
Το Κεφάλαιο “ΠΑΣ Γιάννινα”
Πάμε στα του ΠΑΣ Γιάννινα. Πώς προέκυψε αυτή η μεταγραφή. Σε προσέγγισε η ομάδα και οι εκπρόσωποί της ή προτάθηκες μέσω του ατζέντη σου;
Όχι, με κάλεσαν από μόνοι τους απευθείας, γιατί βρισκόμουν σε μία περίοδο που έψαχνα να αλλάξω ομάδα, καθώς στη Bellinzona έπαιζα απλώς επειδή δεν υπήρχε άλλος στην άμυνα. Ο ΠΑΣ με κάλεσε, κάναμε ένα online meeting και μου τόνισαν το πόσο με θέλουν για να ενδυναμώσουν το κέντρο της ομάδας και πως θα παίζω σε κάθε ματς. Στην αρχή ήμουν διστακτικός· 2η κατηγορία πάλι, μετακόμιση στην Ελλάδα. Όλα αυτά ήταν πράγματα που σκεφτόμουν στην αρχή. Αυτό είναι και το mindset του Ελβετού. Φοβάται να φύγει από τη χώρα του γιατί είναι όλα ωραία εκεί, έχει όλες τις ανέσεις. Αλλά με το που πήρα την απόφαση να φύγω δε το μετάνιωσα ποτέ.
Η ανακοίνωση της μεταγραφής του στον ΠΑΣ
Θυμάσαι ποιοι σε προσέγγισαν από τον ΠΑΣ;
Ο πρόεδρος, ο κ.Σιόντης και ο αθλητικός διευθυντής της ομάδας.
Είπες προηγουμένως ότι οι Ελβετοί διστάζουν να παίξουν στο εξωτερικό. Τι εντύπωση είχες εσύ για την Ελλάδα και το ποδόσφαιρό της πριν έρθεις στα μέρη μας; Σε είχε ενημερώσει κανείς για τις συνθήκες εδώ;
Ο ξάδερφος του φίλου μου, ο Dereck Kutesa, μου μετέφερε ότι στην Ελλάδα αγαπάνε πολύ το ποδόσφαιρο και έχουν υπομονή σαν άνθρωποι, συμβουλεύοντάς με να μη φοβηθώ να πραγματοποιήσω τη μεταγραφή γιατί όταν έρθω θα μου αρέσειη ζωή εδώ. Δεν γνώριζα τίποτα για το ελληνικό ποδόσφαιρο, πέρα από τα μεγάλα κλαμπ (ΑΕΚ, Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός) και τις πορείες τους στην Ευρώπη.
Υπήρξε κάποιος που σε ενημέρωσε για τη πόλη, την ομάδα και την ιστορία της όταν έφτασες στα Ιωάννινα; Τι σου είπαν;
Μου είπαν ότι ο ΠΑΣ ήταν κορυφαίος σύλλογος στη χώρα πριν μερικά χρόνια, έπαιζε στην Ευρώπη και τον υποστηρίζουν φανατικά οι οπαδοί του, οι οποίοι είναι πολύ πιστοί και ότι έπρεπε πάσει θυσία να μείνει στη κατηγορία. Αυτό που μου μετέφεραν από τον σύλλογο είναι ότι το ρόστερ διέθετε πολλούς νεαρούς Έλληνες παίκτες δανεικούς από μεγάλους συλλόγους και με χρειάζονταν σαν “ηγέτη”.
Πώς ήταν η προσαρμογή σου στα Γιάννινα; Τι δυσκολίες αντιμετώπισες και ποιος σε βοήθησε να προσαρμοστείς στη πόλη;
Ειλικρινά, το βρήκα πολύ εύκολο. Είχα ήδη μάθει αγγλικά στο εξάμηνο μου στη Bellinzona και οι περισσότεροι στη Ελλάδα τα μιλάνε σε αρκετά καλό επίπεδο. Δε το περίμενα τόσο εύκολο, για να πω την αλήθεια, αλλά, πραγματικά, οι άνθρωποι της χώρας σας είναι πολύ καλοί. Ακόμη και στον δρόμο, όταν περπατάς, ο κόσμος θα ρωτήσει αν είσαι καλά και θα ενδιαφερθεί. Στην Ελβετία δεν είναι έτσι τα πράγματα, όλοι κοιτάνε τη ζωή τους και δε νοιάζονται καθόλου για σένα. Τις πρώτες μου μέρες στην Ελλάδα και στα Γιάννινα με βοήθησε πολύ ο κύριος Κώστας (Πεδιαδιτάκης) από την ομάδα, δείχνοντάς μου πού να φάω, πού να βγω βόλτα κ.λπ.
Αγωνιστικά, ήταν δύσκολο να προσαρμοστείς στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Τι διαφορές παρατήρησες μεταξύ αυτού και του Ελβετικού;
Το επίπεδο, θα έλεγα, ήταν πάνω κάτω το ίδιο. Η μεγάλη διαφορά και η δυσκολία κατ’ εμέ, ήταν τα γήπεδα και η ποιότητα των αγωνιστικών χώρων. Το γήπεδό μας (Ζωσιμάδες), ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, αλλά όλα τα υπόλοιπα ήταν τραγικά, κάτι που δε μας διευκόλυνε να παίξουμε το ποδόσφαιρο που θέλαμε, αλλά βοηθούσε στον τρόπο παιχνιδιού όλων των άλλων ομάδων. Στην Ελβετία, ας πούμε, τα περισσότερα γήπεδα είναι τεχνητού χλοοτάπητα, σε καλή κατάσταση.
Γιάννης Γκούμας και Νίκος Σιόντης
Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον κ.Γκούμα; Ξέρουμε ότι ήρθε στην ομάδα του ΠΑΣ σε μία πολύ δύσκολη εποχή για τον σύλλογο και ότι υπήρξε μεγάλος ποδοσφαιριστής. Θα ήθελα να μάθω τι έλεγε σε εσάς, την ομάδα, αλλά και σε σένα προσωπικά.
Για τον κ.Γκούμα έμαθα ότι ήταν θρύλος του Παναθηναϊκού όταν αγωνιζόταν. Με το που έφτασα, τόνωσε στα ύψη την αυτοπεποίθησή μου. Πριν από κάθε ματς μου έλεγε μπροστά σε όλους πόσο καλός είμαι αλλά και επί προσωπικού. Θεωρώ πως σε αυτόν το τομέα ήταν τρομερός, μας ωθούσε όλους στο να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δυστυχώς, ήταν μία περίοδος που οι παίκτες δεν ήταν στα “πάνω τους” ψυχολογικά λόγω της βαθμολογικής μας θέσης και των χρημάτων που μας χρώσταγαν, που πλέον δεν είναι κρυφό. Πιστεύω πως ήταν πολύ δύσκολο και για εκείνον να δώσει αυτά που ήθελε στην ομάδα, ωστόσο είναι ένας πολύ καλός κόουτς. Ξέρει να τονίζει τα θετικά και τα αρνητικά του καθενός και να παίρνει το 100% από μας.
Ο Γιάννης Γκούμας στον πάγκο του ΠΑΣ Γιάννινα
Άλλος ένας που ήρθε στον ΠΑΣ τη περασμένη σεζόν είναι ο Νίκος Σιόντης. Αυτό που γνωρίζουμε ως εξωτερικοί είναι ότι η ομάδα πιθανότατα να είχε υποβιβαστεί στις τοπικές κατηγορίες αν δεν είχε λάβει τη πρωτοβουλία να τη βοηθήσει εκείνος. Εσύ, πόσο σημαντικό τον θεωρείς για την ομάδα;
Προσωπικά, είχα πολύ καλή σχέση μεταξύ του. Ερχόταν πάντα να δει την ομάδα να παίζει και έμπαινε και στα αποδυτήρια, λέγοντας πως κάνει ότι μπορεί για το κλαμπ αλλά και για εμάς, τους παίκτες. Είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος. Αυτό που έμαθα και από τα άλλα παιδιά στην ομάδα είναι ότι συνήθως στην Ελλάδα οι πρόεδροι στα δύσκολα αποχωρούν. Ο κύριος Σιόντης έμεινε και έκανε ό,τι μπορούσε και αυτό το σέβομαι.
Ο Νίκος Σιόντης
Υποβιβασμός και Οικονομικά Προβλήματα
Η σεζόν αυτή ήταν αντικειμενικά εξαιρετικά δύσκολη για την ομάδα των Ιωαννίνων, με εξωαγωνιστικά ζητήματα που φάνηκαν και στο αγωνιστικό κομμάτι, όπως ήταν λογικό. Εσύ εντάχθηκες στο ρόστερ στα μισά της σεζόν. Θεωρείς, τώρα που τελείωσε η σεζόν, μπορούσατε ρεαλιστικά να αποφύγετε τον υποβιβασμό;
Όταν ήρθα βρισκόμασταν στην 9η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Πίστευα πολύ ότι μπορούσαμε να τα καταφέρουμε γιατί υπήρχε ποιότητα στο σύνολο. Το “πρόβλημα”, αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι, βρισκόταν στο μυαλό, διότι χάναμε πολύ συχνά αγώνες στις λεπτομέρειες και στα τελευταία λεπτά. Αν, για παράδειγμα, η ομάδα είχε 2–3 έμπειρους ποδοσφαιριστές, αυτό δε θα συνέβαινε, τουλάχιστον όχι σε τέτοια συχνότητα. Ήταν τρομερά δύσκολο για μας όμως. Δε μπορώ να κατηγορήσω κανέναν. Εμείς οι ποδοσφαιριστές, όσο ποιοτικοί και να είμαστε με τη μπάλα στα πόδια, παίζουμε πολύ με μυαλό και, όταν αυτό είναι απασχολημένο με άλλα ζητήματα, τότε δε μπορεί να είναι “ελεύθερο” στο γήπεδο. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε.
Άρα, κοιτώντας πίσω, η γνώμη σου είναι ότι με παραπάνω έμπειρους και μεγαλύτερους ηλικιακά παίκτες, η ομάδα θα είχε παραπάνω πιθανότητες να σωθεί;
Σίγουρα. Και αυτό γιατί δε ξεκινάνε τα πάντα από το γήπεδο, την ώρα του αγώνα, αλλά από τη προπόνηση, τι ώρα φτάνεις εκεί και τι κάνεις πριν από αυτή. Αυτά είναι τα σημαντικά που κρύβονται πίσω από την απόδοση μιας ομάδας, ο αγώνας της ξεκινά την Δευτέρα, όχι τη Κυριακή.
Υποννοείς ότι υπήρχαν προβλήματα νοοτροπίας, όπως καθυστερήσεις στη προπόνηση;
Όχι, ήμασταν επαγγελματίες αναφορικά με αυτό. Για εμένα, όμως, το θέμα είναι το τι κάνεις πριν τη προπόνηση. Εκεί το χάσαμε προς το τέλος της σεζόν. Η προπόνηση τελειώνει με το που βγεις από τα αποδυτήρια, π.χ., όχι 10 λεπτά πριν αυτή λήξει. Αυτά είναι μικρά πράγματα που τελικά κάνουν τη διαφορά στο χορτάρι.
Ανέφερες πριν τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η ομάδα. Πώς το βιώσατε εσείς αυτό και πώς ήταν η ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια όταν ήσασταν απλήρωτοι;
Η διαφορά μας με κάποιον που κάνει οποιαδήποτε άλλη δουλειά είναι ότι εμείς αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Αν δούλευα σε ένα κατάστημα της γειτονιάς και δε με πλήρωναν κανονικά, θα παραιτούμουν. Εμάς αυτό (το ποδόσφαιρο) είναι το πάθος μας. Αφήσαμε την οικογένειά μας, εγώ προσωπικά, για να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας. Η ατμόσφαιρα όμως ήταν πολύ “κουλ”, αφού όλοι ήμασταν νεαροί παίκτες, πηγαίναμε στη προπόνηση και βλέπαμε τους φίλους μας και δε σκεφτόμασταν ότι αυτό είναι η δουλειά μας. Είχαμε πράγματι πολύ ωραίο κλίμα στις προπονήσεις.
Σαν Dylan και σαν ομάδα, τι ένιωσες με τον υποβιβασμό σας;
Σαν ομάδα μας ήταν πολύ δύσκολο, αλήθεια. Για μένα επίσης, γιατί δε μπορούσα να μη σκέφτομαι τους οπαδούς μας που ήταν πάντα εκεί. Όπου και να πήγαινα, ακόμη και ταξί να έπαιρνα, ο άνθρωπος δίπλα μου θα προσπαθούσε να με εμψυχώσει προκειμένου να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό για τον σύλλογο. Με το που υποβιβαστήκαμε, νεαροί φίλαθλοι μπήκαν στο γήπεδο χαρούμενοι. Δε μπορούσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε, ότι, δηλαδή, δεν ήμασταν πλέον επαγγελματική ομάδα, γιατί αγαπούν τον ΠΑΣ. Αυτό με έκανε πραγματικά λυπημένο.
Ανέφερες ότι είχες μερικές αλληλεπιδράσεις με οπαδούς του ΠΑΣ. Είχατε έρθει ποτέ σαν ομάδα σε επαφή με τους οργανωμένους ή εσύ προσωπικά;
Σαν ομάδα όχι, δεν ήρθαμε σε επαφή. Αλλά εγώ κάθε φορά που έβγαινα έξω θα μίλαγα με κάποιον οπαδό ο οποίος θα με ενθάρρυνε, θα με “ανέβαζε” ποδοσφαιρικά και θα μου έλεγε να δώσω τα πάντα για την ομάδα.
Με τη σεζόν να έχει τελειώσει, μετανιώνεις την επιλογή σου να έρθεις στα Γιάννινα και στον ΠΑΣ;
Σαν ποδοσφαιριστής θεωρώ πως το σημαντικότερο είναι να παίζεις. Στη Bellinzona δεν είχα αγωνιστικά λεπτά και το γεγονός ότι εδώ έπαιζα βασικός θα με βοηθήσει για την επόμενή μου σεζόν και ομάδα, μιας και πήρα εμπειρίες, έβαλα γκολ και μοίρασα ασίστ. Οπότε δε μετανιώνω, είμαι χαρούμενος για την επιλογή μου και δε θα έλεγα ευχαριστημένος αλλά “εντάξει” με τη φετινή απόδοσή μου.
Αν σου έλεγα ότι τα επόμενα λίγα χρόνια ο ΠΑΣ επιστρέφει στη SuperLeague 1, θα εξέταζες το ενδεχόμενο για επιστροφή;
Για να είμαι ειλικρινής, εξαρτάται. Ονειρεύομαι να παίξω στη Premier League κάποτε αλλά αν οι συνθήκες είναι τέτοιες θα το σκεφτόμουν σίγουρα πολύ σοβαρά, εξαιτίας της πόλης και των οπαδών της ομάδας.
Στην ομάδα με ποιους ήρθες πιο κοντά;
Fiogbe, Χαβαλές και Kasemi. Αυτοί ήταν οι κοντινότεροι μου και περάσαμε τον περισσότερο χρόνο μαζί.
Εξαιρώντας τον εαυτό σου, ποιος πιστεύεις έχει το μεγαλύτερο potential από αυτό το ρόστερ.
Για μένα ο Candas Fiogbe. Ειλικρινά πιστεύω πως, αν δεν είχε τραυματιστεί, θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες να το κυνηγήσουμε για τη σωτηρία και αυτό φάνηκε όταν επέστρεψε που αρχίσαμε να σκοράρουμε και σαν ομάδα.
Και, αν μου επιτρέπεις, είχατε και καλή χημεία στο γήπεδο.
Ναι, συνδυαζόμασταν πολύ συχνά και προσπαθούσα να τον βρω στον χώρο.
Το μέλλον και οι στόχοι του Dylan
Είσαι πλέον ελεύθερος. Έχεις προτάσεις για την επόμενη σου ομάδα; Που θα σε δούμε την ερχόμενη σεζόν;
Τώρα ακόμη δε ξέρω. Από τον μάνατζέρ μου μαθαίνω πως υπάρχει ενδιαφέρον για εμένα από ομάδες Α’ και Β΄Εθνικής αλλά και από το Βέλγιο και την Αυστρία. Δε γνωρίζω σίγουρα ακόμα, δεν έχω κάποια πρόταση στα χέρια μου.
Ποιοι θα έλεγες ότι είναι οι στόχοι σου για το κοντινό αλλά και το μακρινό μέλλον;
Σίγουρα κάποια στιγμή θα ήθελα να παίζω σε μια ομάδα στη Premier League αλλά για του χρόνου, ας πούμε, θα ήθελα να βρίσκομαι σε ομάδα Α’ Εθνικής στην Ελλάδα ή την Αυστρία για παράδειγμα. Να αποκτήσω, δηλαδή, εμπειρίες από πρώτη κατηγορία σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και κάποια στιγμή αργότερα, να πάρω μεταγραφή σε σύλλογο που αγωνίζεται σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μικρά βήματα προς τη κορυφή.
Ως τώρα, ποια θα χαρακτήριζες τη καλύτερή σου στιγμή;
Θα έλεγα χωρίς υπερβολή η μεταγραφή μου στον ΠΑΣ. Ήμουν από πάντα στην Ελβετία και αυτή ήταν η πρώτη φορά που αγωνίστηκα στο εξωτερικό και είμαι πολύ χαρούμενος που τα κατάφερα.
Εθνική, Ινδάλματα και Αγαπημένος Κόουτς
Είσαι Ελβετός με ρίζες από την Αγκόλα. Έχεις έρθει σε επαφή με κάποια από τις δύο ομοσπονδίες; Έχεις σκεφτεί για ποια χώρα θα ήθελες να παίξεις μελλοντικά;
Είμαι περήφανος που είμαι Ελβετός και για τη καταγωγή μου από την Αγκόλα. Στα 14 μου με κάλεσε η εθνική Ελβετίας για να αγωνιστώ με τη κ15 της αλλά δυστυχώς εκείνη τη περίοδο με ταλαιπώρησε ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο, ο οποίος οδήγησε στο να έχω περιορισμένο αγωνιστικό χρόνο για τα επόμενα αρκετά χρόνια. Είμαι ανοιχτός και έτοιμος να εκπροσωπήσω όποια χώρα με ζητήσει πρώτη.
Πες μας για τον Dylan σαν παίκτη. Ποια είναι τα βασικά του προτερήματα και πού θα ήθελε να βελτιωθεί;
Θα έλεγα πως το κύριο μου χαρακτηριστικό είναι η ποιότητα των πασών μου και η εξίσου χρήση όλων των τεχνικών πάσας (μακρινή, ανάμεσα στις γραμμές κ.λπ.). Θα ήθελα να βελτιώσω τη πρόβλεψη των φάσεων και να είμαι πιο συγκεντρωμένος μέσα στο παιχνίδι, κυρίως νοητικά και ψυχικά δηλαδή.
Με ποιον κορυφαίο παίκτη θα παρομοίαζες τον εαυτό σου/θα ήθελες να του μοιάσεις;
Δύο μου έρχονται στο μυαλό: Dennis Zakaria της Μονακό και Amadou Onana της Άστον Βίλα. Είναι και οι δύο ο τύπος του παίκτη που είμαι και θέλω να τους μοιάσω, ειδικά στον Zakaria που είναι και συμπατριώτης μου.
https://medium.com/@thescoutgr/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-dylan-tutonda-9fca08179b6c
