Αποστολέας Θέμα: Για τους εραστές του Αγγλικού.....  (Αναγνώστηκε 56816 φορές)

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.699
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #450 στις: Κυρ 31 Μάι 2020 14:34 »

Το σημαντικότερο γκολ της Σίτι μπήκε στο 94′ αλλά δεν το έβαλε ο Αγκουέρο

Τις περισσότερες φορές το να εντοπίσεις το κατώτατο σημείο στην ιστορία μιας ομάδας που μετράει πάνω από έναν αιώνα ζωής είναι αρκετά πολύπλοκο και σίγουρα πιο δύσκολο από το να βρεις την αντίστοιχη καλύτερη στιγμή. Η Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις γιατί οι ‘Πολίτες’ γνωρίζουν πολύ καλά πότε έπιασαν πάτο. Και το ξέρουν με ακρίβεια μερικών λεπτών! Ήταν το μεσημέρι της 28ης Δεκεμβρίου 1998, ακριβώς στο ημίχρονο του εντός έδρας αγώνα με τη Στόουκ για την 24η αγωνιστική της τρίτης κατηγορίας της Αγγλίας.

(Κάπου εδώ ένας νεαρός αναγνώστης θα αναρωτηθεί: Μήπως υπάρχει κάποιο λάθος στην προηγούμενη πρόταση; Τρίτη κατηγορία; Μιλάμε για την ίδια πανίσχυρη Σίτι των πρωτοκλασάτων παικτών που κατέκτησε τα δυο τελευταία πρωταθλήματα Αγγλίας; Η απάντηση στην τελευταία ερώτηση είναι: Ναι.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 90 η Μάντσεστερ Σίτι αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου.Οι προπονητές διαδέχονταν ο ένας τον άλλον και έφερναν ο καθένας μισή ντουζίνα παίκτες. Αυτό σε συνδυασμό με την ανικανότητα της διοίκησης, από το λεξιλόγιο της οποίας απουσίαζε η λέξη οργάνωση, είχε ως αποτέλεσμα η ομάδα να βρεθεί με ένα τεράστιο, για τα δεδομένα της εποχής, χρέος, να έχει στο ρόστερ της περισσότερους από 50 ποδοσφαιριστές με συμβόλαιο (!) και τελικά να υποβιβαστεί δυο φορές μέσα σε τρία χρόνια.



https://blog.stoiximan.gr/manchester-city-gillingham/
Το αυτογκόλ που σφράγισε τον υποβιβασμό στην 3η κατηγορία πρέπει να το δεις κάμποσες φορές για να το πιστέψεις

Έτσι το καλοκαίρι του 1998 την βρήκε στην 3η κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία της, χωρίς λεφτά και με ένα υπερφορτωμένο ρόστερ, γεμάτο παίκτες που δεν είχαν καμία θέση εκεί. Ο προπονητής Τζόι Ρόιλ, που είχε αναλάβει λίγους μήνες πριν, θυμάται: “Στα βιβλία μας υπήρχαν πάνω από 50 επαγγελματίες! Την τελευταία μέρα των μεταγραφών καθόμασταν με τις ώρες στο γραφείο με τον πρόεδρο και προσπαθούσαμε να διώξουμε παίκτες με δανεισμούς και να απαλλαχθούμε από τα συμβόλαια κάποιων άλλων. Δεν υπήρχαν λεφτά στο ταμείο και ακουγόταν έντονα ότι η ομάδα κινδύνευε πλέον με χρεοκοπία.”

Όπως αποδείχτηκε λίγους μήνες μετά όμως, ο πάτος δεν ήταν εκείνος. Οι ‘Πολίτες’ ξεκίνησαν τη σεζόν δυναμικά, χάρη κυρίως στην αύρα της μεγάλης ομάδας που θέλει να δείξει ότι είναι περαστική από αυτή την κατηγορία αλλά και τη στήριξη των οπαδών της. Οι φίλοι της Σίτι, για τους οποίους έχουν ακουστεί τόσα τα τελευταία χρόνια, έκαναν πράξη την οπαδική θεωρία “θα’μαι δίπλα σου όπου κι αν παίζεις”, δίνοντας δυναμικά το παρών και εντός αλλά και εκτός έδρας, στην τουρνέ που αναγκάστηκε να κάνει η ομάδα τους σε διάφορα γραφικά μέρη της αγγλικής επαρχίας.

Η Σίτι τελείωσε το πρωτάθλημα με μ.ο. προσέλευσης στο Μέιν Ρόουντ τους 28.000 οπαδούς ενώ και σε όλα τα, καθόλου ελκυστικά, εκτός έδρας ματς οι φίλοι της όχι μόνο εξαντλούσαν τα διαθέσιμα εισιτήρια αλλά συχνά ζητούσαν και εξτρά σε διπλανές θύρες! Σύμφωνα με τον επιθετικό Πολ Ντίκοφ: “Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο παιχνίδι της σεζόν με τη Μπλάκπουλ εντός. Αναρωτιόμασταν πόσοι θα καταδεχθούν να έρθουν στο γήπεδο και τελικά βγήκαμε και είδαμε 33.000 ανθρώπους στις κερκίδες να φωνάζουν λες και παίζουμε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ. Αυτό πραγματικά μας έδωσε ώθηση και βοήθησε στην προσπάθεια μας να ανέβουμε αμέσως κατηγορία”



Τα καλά αποτελέσματα δεν κράτησαν όμως πολύ. Κάθε αντίπαλος έβλεπε το παιχνίδι με τη Σίτι σαν τελικό, σαν μια μεγάλη ευκαιρία να κάνει την έκπληξη και να ακουστεί το όνομα του σε όλη τη χώρα, και αυτό έβγαινε στο χορτάρι. Η κατηφόρα ξεκίνησε στα τέλη Σεπτέμβρη και μέχρι να φτάσουμε στις γιορτές και το περιβόητο παιχνίδι με τη Στόουκ το υποτιθέμενο μεγάλο φαβορί για την άνοδο έκανε μόλις 3 νίκες σε 15 αγώνες! Ένα διπλό στη Ρέξαμ μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα έδωσε μια μικρή ανάσα αλλά η κατάσταση παρέμενε απελπιστική. Η Μάντσεστερ Σίτι ήταν στη 12η θέση της 3ης κατηγορίας και σε τόσο τραγική αγωνιστική φόρμα που κάποιοι άρχισαν να φοβούνται για έναν ακόμα υποβιβασμό! Όταν λοιπόν οι παίκτες της πήγαν στα αποδυτήρια στο ημίχρονο εκείνου του αγώνα με το σκορ στο εις βάρος τους 0-1 ήταν πλέον ξεκάθαρο προς όλους: Η Σίτι είχε πλέον πιάσει για τα καλά πάτο.)

Κανείς δεν έχει αποκαλύψει με λεπτομέρειες τι έγινε εκείνα τα 15 λεπτά στα αποδυτήρια. Όπως αφέθηκε να εννοηθεί από τις διάφορες συνεντεύξεις τα επόμενα χρόνια, ακούστηκαν κάποιες λέξεις που θα έκαναν και λιμενεργάτη να ντραπεί, κάποια αντικείμενα εκτοξεύτηκαν προς διάφορες κατευθύνσεις ενώ δεν έλειψε και κάποιους είδους… σωματική επαφή που περιλάμβανε σφιγμένα χέρια που στόχευαν πρόσωπα συμπαικτών! Όλα αυτά την ώρα που οι εξαγριωμένοι οπαδοί στις κερκίδες από πάνω είχαν χάσει πλέον την υπομονή και το κουράγιο τους και ζητούσαν αυτό που ζητάνε όλοι οι οπαδοί σε αντίστοιχες ντροπιαστικές καταστάσεις. Nα παρθούν κεφάλια, να βγούνε οι τιμημένες φανέλες και να ξεκουμπιστούν οι άσχετοι. Ό,τι κι αν έγινε τελικά σε εκείνο το δωμάτιο, το σημαντικό είναι ότι, παραδόξως, έπιασε. Η Σίτι τα έδωσε όλα στο δεύτερο ημίχρονο, γύρισε το παιχνίδι, πήρε βαθμολογική ανάσα και ταυτόχρονα ψυχολογική ώθηση και δεν ξανακοίταξε ποτέ προς τα κάτω.



Στα τελευταία 23 παιχνίδια της σεζόν η ομάδα του Ρόιλ έκανε μόλις 2 ήττες, τερμάτισε στην 3η θέση και κέρδισε ένα εισιτήριο για τα πλέι οφ ανόδου. Στα ημιτελικά, αν και ζορίστηκε αρκετά, έκαμψε τελικά την αντίσταση της Γουίγκαν (1-1 εκτός και 1-0 εντός) και απέκτησε το δικαίωμα να διεκδικήσει την επιστροφή της στη 2η κατηγορία στον τελικό του Γουέμπλει. Αντίπαλος της εκεί θα ήταν μια ομάδα που είχε καταφέρει να κάνει την υπέρβαση εκείνη τη σεζόν, χάρη κυρίως στις ιδιαίτερες ικανότητες του ανερχόμενου τότε προπονητή της: Η Τζίλιγχαμ του 40χρονου Τόνι Πιούλις.

Το ημερολόγιο έγραφε 30 Μαΐου 1999 όταν Μάντσεστερ Σίτι και Τζίλιγχαμ βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο του Γουέμπλει για ένα παιχνίδι που έμελλε να είναι ιστορικό. Στις κερκίδες βρισκόταν περισσότεροι από 77.000 θεατές. Ανάμεσα τους ήταν και οι δυο πιο διάσημοι οπαδοί των ‘πολιτών’, τα αδέρφια Γκάλαχερ των Oasis, που μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους κατοίκους του Μάντσεστερ βρήκαν το κουράγιο να ταξιδέψουν ως το Λονδίνο για να δούνε έναν τελικό 3ης κατηγορίας 4 μόλις μέρες μετά το βράδυ που η συμπολίτισσα Γιουνάιτεντ ολοκλήρωνε το τρεμπλ, με εκείνη τη απίθανη ανατροπή στις καθυστερήσεις του τελικού με τη Μπάγερν. Αυτό που σίγουρα δεν μπορούσαν να φανταστούν είναι ότι κι αυτοί θα ζούσαν λίγο μετά κάτι αντίστοιχο, έστω και σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο.



Ως μεγαλύτερη ομάδα και αδιαμφισβήτητο φαβορί της αναμέτρησης η Σίτι μπήκε πιο δυνατά αλλά δεν μπόρεσε να κάμψει την αντίσταση των αντιπάλων. Ο χρόνος κυλούσε χωρίς πολλές συγκινήσεις και από ένα σημείο και μετά όλα έδειχναν πως ο αγώνας και ταυτόχρονα η άνοδος θα κρινόταν στο ποιος θα άνοιγε το σκορ. Και αυτή ήταν η Τζίλιγχαμ. Η ομάδα του Πιούλις, η οποία αγωνιζόταν για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Γουέμπλει, βρήκε στο 81ο λεπτό ένα κενό στα δεξιά της άμυνας της Σίτι και πήρε το προβάδισμα με τον Ασάμπα. Το σοκ στην άλλη πλευρά ήταν μεγάλο αλλά ο υπολειπόμενος χρόνος λίγος, γι’αυτό ο Ρόιλ έδωσε άμεση εντολή για φουλ επίθεση. Το γκολ τελικά ήρθε αλλά όχι στην εστία που περίμεναν όλοι. Η Τζίλιγχαμ εκμεταλλεύτηκε τους χώρους που άφησε πίσω η αντίπαλος της και με τον Τέιλορ έκανε το 0-2 στο 87′. Για τη Σίτι πλέον η κατάσταση ήταν, όπως είπε και ο Άγγλος σπίκερ, “Game over” ή, όπως θα έλεγαν και οι Simon & Garfunkel, “Hello darkness, my old friend, I’ve come to talk with you again”.

Με το ρολόι να δείχνει πως απομένουν 3 λεπτά και τον Πιούλις να βγάζει επιθετικό και να βάζει αμυντικό οι οπαδοί της Σίτι σήκωσαν λευκή σημαία. Κάποιοι άρχισαν να αποχωρούν, κάποιοι έβαλαν τα κλάματα, κάποιοι άλλοι απλά καθόταν αμίλητοι, με το κεφάλι χωμένο ανάμεσα στα πόδια και με εφιαλτικές σκέψεις να πλημμυρίζουν το μυαλό. Μια δεύτερη συνεχόμενη σεζόν στην 3η κατηγορία ισοδυναμούσε με καταστροφή και από οικονομική αλλά και από ψυχολογική πλευρά.

Όταν ο Κέβιν Χόρλοκ έστειλε με το αριστερό τη μπάλα στα δίχτυα στο 90′ και μείωσε σε 1-2 τα πανηγύρια από την πλευρά των οπαδών της Σίτι ήταν εμφανώς ξεψυχισμένα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά όμως ένα ακόμα θετικό σημάδι έκανε την εμφάνιση του, όταν ο τέταρτος διαιτητής έδειξε ότι οι καθυστερήσεις θα ήταν 5 λεπτά. Ο αγώνας μεταφέρθηκε αναμενόμενα στο 1/3 του γηπέδου, εκεί που η Τζίλιγχαμ αμυνόταν με νύχια και με δόντια.



Στο 94ο λεπτό (για να είμαστε ακριβείς, λίγο αργότερα, στο 94.03) έγινε μια παραδοσιακή βρετανική γιόμα από δεξιά, ένας παίκτης της Σίτι πήρε την πρώτη κεφαλιά, ένας δεύτερος ακούμπησε ελαφρά τη μπάλα, έγινε μια κόντρα πάνω στο πόδι του Σον Γκότερ και η μπάλα έφτασε στον Πολ Ντίκοφ. Ο Σκωτσέζος επιθετικός την υποδέχτηκε σωστά, γύρισε μέτωπο προς την εστία και στιγμιαία κοίταξε τον αντίπαλο τερματοφύλακα.

(Απαραίτητη παύση για να προλάβει να φορέσει η μοίρα το πιο σαρδόνιο χαμόγελο της. Ο τερματοφύλακας της Τζίλιγχαμ, Βιντς Μπάρτραμ δεν ήταν απλά καλός φίλος του Ντίκοφ, από την εποχή που ήταν συμπαίκτες στην Άρσεναλ. Ήταν και κουμπάρος του! Μια μέρα πριν τον αγώνα ένας δημοσιογράφος είχε ρωτήσει τον Ντίκοφ πως αντιμετωπίζουν οι δυο τους αυτή την περίεργη συνάντηση και ο Σκωτσέζος είχε δηλώσει: “Μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο αυτές τις μέρες και κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να κουρδίσει ο ένας τον άλλον αλλά είναι δεδομένο ότι δεν θα υπάρξει κάποια αληθινή έχθρα μεταξύ μας. Εκτός φυσικά κι αν καρφώσω κανένα γκολ ανάμεσα από τα πόδια του στις καθυστερήσεις”!)

Ο Πολ Ντίκοφ δεν έστειλε τελικά τη μπάλα ανάμεσα από τα πόδια του κουμπάρου του αλλά η κατάληξη μετράει. Η μπάλα αναπαύθηκε στα δίχτυα του Μπάρτραμ, στις κερκίδες επικράτησε κανονικός πανζουρλισμός, η Μάντσεστερ Σίτι ολοκλήρωσε μέσα σε 4 λεπτά μια απίστευτη επαναφορά που δεν περίμενε κανείς και ο Ντίκοφ περιέγραψε χρόνια μετά το πως ένιωσε εκείνες τις στιγμές του ποδοσφαιρικού οργασμού με τον πιο αφοπλιστικά υπέροχο τρόπο: “Ειλικρινά δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα απ’όσα έγιναν εκείνα τα δευτερόλεπτα”.

Στην παράταση που ακολούθησε δεν άλλαξε τίποτα, αφού η Σίτι είχε εξαντλήσει όλα τα αποθέματα ενέργειας που είχε και η Τζίλιγχαμ δεν μπορούσε ακόμα να συνέλθει από αυτό που είχε συμβεί, και το παιχνίδι οδηγήθηκε στα πέναλτι. Εκεί ο 20χρονος τερματοφύλακας της Σίτι, Νίκι Γουίβερ, που ήταν και μια από τις αποκαλύψεις του πρωταθλήματος, έπιασε δυο πέναλτι, ένα άλλο έφυγε εκτός εστίας και η Μάντσεστερ Σίτι, που αστόχησε μόλις σε ένα (συμπτωματικά αυτός ο ένας ήταν ο Ντίκοφ), πανηγύρισε έξαλλα μια ανέλπιστη νίκη και μια ανακουφιστική άνοδο.



Με την ψυχολογία να έχει αντιστραφεί η ομάδα του Ρόιλ κέρδισε μια δεύτερη συνεχόμενη άνοδο την επόμενη σεζόν και επέστρεψε στην Πρέμιερ Λιγκ, εκεί που τελικά την βρήκε το 2008 ο Σεΐχης Μανσούρ και, με τη βοήθεια πολλών εκατομμυρίων λιρών, την μετέτρεψε σε υπερδύναμη του αγγλικού ποδοσφαίρου. Η Σίτι των 10s μπορεί να μη θυμίζει σε τίποτα εκείνη την ομάδα της σεζόν 98-99 που έχανε από τη Λίνκολν και τη Γιορκ και έπαιζε σε γήπεδα που έπρεπε οι παίκτες να βγουν από τα αποδυτήρια για να ετοιμάσει τα πράγματα τους ο φροντιστής γιατί δεν χωρούσαν ταυτόχρονα όλοι μαζί (!), αλλά όπως πιστεύουν πολλοί στο Μάντσεστερ, το πιθανότερο είναι να μην βλέπαμε ποτέ την καλοδουλεμένη ποδοσφαιρική μηχανή του Γκουαρντιόλα αν εκείνη η φουρνιά δεν κατάφερνε να κερδίσει την άνοδο, έστω και με αυτό τον τρόπο σε εκείνον τον ιστορικό τελικό που μνημονεύεται ακόμα στην Αγγλία.

“Τι θα γινόταν αν είχαμε χάσει σε εκείνο το παιχνίδι;” αναρωτήθηκε πριν λίγα χρόνια ο Ρόιλ. “Ειλικρινά δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι ότι η ομάδα ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση από όλες τις απόψεις. Προσωπικά δεν είμαι πεπεισμένος ούτε για το αν θα υπήρχε επόμενη χρονιά! Δεν υπήρχε καμία εγγύηση ότι ο σύλλογος μπορούσε να επιβιώσει οικονομικά άλλη μια χρονιά στην 3η κατηγορία”. Μια άποψη με την οποία φαίνεται πως συμφωνούν και αρκετοί οπαδοί που είδαν τους φίλους τους στην κερκίδα να λένε “τέλος, δεν πάει άλλο, κουράστηκα” όταν βρέθηκαν να χάνουν με 0-2 στο 87′ ενός κρίσιμου τελικού από… κάποια Τζίλιγχαμ.

Στις αναμνήσεις πολλών φίλων της Σίτι εκείνο το τέρμα του Ντίκοφ τοποθετείται πιο ψηλά ακόμα και από το περίφημο γκολ του Αγκουέρο ενώ η εκτός έδρας ήττα από τη Γιορκ τον Δεκέμβρη του 98′, που βύθισε την ομάδα πιο χαμηλά από ποτέ, έχει αποκτήσει ιδιαίτερη οπαδική σημασία. Όποιος φίλος της Σίτι ήταν σε εκείνο το εφιαλτικό παιχνίδι, το μνημονεύει σήμερα σαν οπαδικό παράσημο, από αυτά που συγκινούν μόνο τους ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει να ξοδεύεις λεφτά, χρόνο, αντοχές και ψυχικά αποθέματα για έναν σύλλογο που πάει κατά διαόλου, την ίδια μάλιστα εποχή που ο μεγάλος αντίπαλος σου σαρώνει εντός και εκτός συνόρων.


O Γκάλαχερ σε έξαλλη κατάσταση μετά το γκολ του Ντίκοφ

Σε ένα περσινό αφιέρωμα του FourFourTwo ένας πιστός οπαδός της ομάδας, ο Κρίστι Μακντόναλντ, είχε δηλώσει σχετικά: “Καμιά φορά ο κόσμος θυμάται εκείνες τις μέρες με ρομαντική διάθεση και λέει ‘είχε φάση όμως, ε;’ Η απάντηση όμως είναι ‘όχι. Δεν είχε’. Ήταν απαίσια. Ήταν φρικτά. Ήταν σκατά.” ενώ ένας άλλος οπαδός, ο Κέβιν Κάμινς θυμάται στο βιβλίο Blue Moon, που καταγράφει τα τεκταινόμενα εκείνης της σεζόν: “Παίζαμε με τη Τζίλιγχαμ στο Μέιν Ρόουντ και σκεφτόμουν ότι δεν θέλω να διαβάσω το match programme και να δω άρθρα του στυλ ‘Μάθε περισσότερα για τη Τζίλιγχαμ’. Δεν με νοιάζει ποιος παίζει στη Τζίλιγχαμ. Δεν θα έπρεπε να παίζουμε μαζί τους. Το περιοδικό θα έπρεπε να είναι μόνο μαύρες σελίδες!”.

Λίγα χρόνια πριν, πανηγυρίζοντας ένα από τα πρωταθλήματα της ομάδας, ο Νόελ Γκάλαχερ συνόψισε την οπτική των οπαδών λέγοντας: “Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το ζούμε αυτό. Αν είσαι στην ηλικία μου και έχεις ζήσει όλα αυτά που έζησα, το ματς με τη Τζίλιγχαμ, εκείνο με τη Γιορκ και όλα εκείνα, τότε απλά δεν γίνεται να το φανταστείς αυτό που συμβαίνει τώρα. Πως μπορείς να το φανταστείς;”
« Τελευταία τροποποίηση: Κυρ 31 Μάι 2020 14:49 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.176
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #451 στις: Τρι 02 Ιούν 2020 17:26 »
Παράθεση
Τις πρώτες 3 δεκαετίες του το ποδόσφαιρο παιζόταν χωρίς πέναλτι. Τα φάουλ εμφανίστηκαν το 1872 αλλά έπρεπε να γίνουν πολλά εσκεμμένα χέρια πάνω στη γραμμή και να φτάσουμε στον Ιούνιο του 1891 για να διαχωριστούν οι παραβάσεις που γίνονται κοντά στην εστία. Εμπνευστής του ήταν ο Ιρλανδός τερματοφύλακας Ουίλιαμ ΜακΚράμ. Καθώς δεν υπήρχε τότε μεγάλη περιοχή η μπάλα στηνόταν σε οποιοδήποτε σημείο στα 11 μέτρα από την εστία και ο εκτελεστής μπορούσε αντί να σουτάρει να προχωρήσει σε τετ-α-τετ. Ένα χρόνο μετά η δυνατότητα αυτή αναιρέθηκε.
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.176
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #452 στις: Τρι 02 Ιούν 2020 18:45 »
Το 1980 η Γουέστ Μπρομ ήταν η μοναδική αγγλική ομάδα που είχε 3 μαύρους παίκτες στη σύνθεση της, μια τριάδα που έμεινε γνωστή με το όνομα 'Three Degrees'. Σε κάθε ματς οι αντίπαλοι τους υποδέχονταν με ρατσιστικές κραυγές, φρούτα και χλέπες. Αυτοί απαντούσαν με γκολ. To άγαλμα τους βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.

40 χρόνια μετά:

El Sombrero

“Σε αρκετά παιχνίδια ο θείος μου αναγκαζόταν στο ημίχρονο να αλλάξει φανέλα γιατί ήταν γεμάτη από πάνω έως κάτω με φλέματα”
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=114.msg215377#msg215377


Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.176
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #453 στις: Κυρ 07 Ιούν 2020 20:35 »
Σαν σήμερα το 2010 ο Έλτον Τζον έδωσε μια sold out συναυλία στο γήπεδο της Γουότφορντ. Αυτή ήταν η μοναδική που έδωσε εκείνη τη χρονιά στην Αγγλία και διοργανώθηκε με ένα συγκεκριμένο σκοπό. Όπως είχε συμβεί και σε μια αντίστοιχη περίπτωση το 2005, όλα τα έσοδα τα χάρισε στην αγαπημένη του ομάδα, που χάρη σ'αυτά μπάλωσε τρύπες και έκανε μεταγραφές. Μέρος των χρημάτων χρησιμοποιήθηκαν για να αγοραστεί o Τρόι Ντίνι, που τα επόμενα χρόνια έγινε αρχηγός και πέτυχε πάνω από 120 γκολ. Ένα από αυτά είναι και το πιο διάσημο γκολ στη σύγχρονη ιστορία της Γουότφορντ.


Για τους 3-4 που πιθανόν δεν κατάλαβαν για ποιο γκολ μιλάμε:


Σήμερα, το προσωπικό του νοσοκομείου που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο γήπεδο, έδωσε στην ομάδα ένα standing ovation σε μια από τις κερκίδες.
Η ομάδα είχε ανοίξει μέχρι και σήμερα το vip εστιατόριο της και τάιζε περίπου χίλιους νοσηλευτες και γιατρούς καθημερινά για περίπου δύο μήνες, θέλοντας να συμβάλει στον φόρτο εργασίας λόγο κορονοιου αλλά και να μας ευχαριστήσει, ενώ οι στολές μας πλένονταν στα πλυντήρια που διαθέτει το γήπεδο για τους παίχτες και το λοιπό προσωπικό του κλαμπ, πάλι σε καθημερινή βάση.
Δεν είμαι από παιδί Γουότφορντ, αλλά δεν γίνεται να μην παω σε έστω έναν αγώνα και να φωνάξω για πάρτη τους.
Ευχαριστούμε για όλα!
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.699
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #454 στις: Τρι 16 Ιούν 2020 15:45 »
Η ταινία των οπαδών


Αν κάτι αξίζει από το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι οι λιγότερο διάσημες, αλλά εξίσου ιστορικές ομάδες του. Μια από αυτές είναι η Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, μια ομάδα που έχει κλείσει 133 χρόνια ζωής διατηρώντας ένα φανατικό κοινό που την λατρεύει. Βλέπεις, στην Αγγλία ισχύει ακόμα σε μεγάλο βαθμό το “support your local team” και δεν έχουν γίνει όλοι οπαδοί των μεγάλων ομάδων. Ο οπαδός της ΚΠΡ δεν έχει συχνές χαρές. Έχει ένα κερδισμένο Λιγκ Καπ μισό αιώνα πιο πριν, δυο πρωταθλήματα Β’ Εθνικής και έναν χαμένο τελικό κυπέλλου. Δεν τον λες και glory hunter. Όμως είναι εκεί να στηρίζει την ομάδα στα δύσκολα. Και τα δύσκολα όπως είδαμε πρόσφατα είναι για γέλια και για κλάματα. Η σύγχρονη ιστορία της ΚΠΡ είναι μια ιστορία προς αποφυγή που έχει όλα τα αρνητικά του modern football και κανένα από τα θετικά του. Αν δεν την ξέρετε μπορείτε να ανατρέξετε στα παλαιότερα κείμενά μας και στο ντοκιμαντέρ πριν δυο χρόνια με όνομα The Four Year Plan που συστήνω ανεπιφύλακτα. Η ιστορία κάποιον ξιπασμένων πλουσίων που δεν είχαν ιδέα από μπάλα και ήθελαν να κάνουν κουμάντο σε έναν σύλλογο.



Ήρθε όμως η ώρα να δούμε και την άλλη, την πραγματική πλευρά της ΚΠΡ. Το 60λεπτο ντοκιμαντέρ με τίτλο “R’ Story” είναι αυτό που λέει κι ο τίτλος, η ιστορία των φιλάθλων, του κόσμου της συμπαθούς ομάδας του Λονδίνου που μένει εκεί σταθερά στα εύκολα και στα δύσκολα. Φτιαγμένο από τον κόσμο για τον κόσμο, το R’ Story δεν στοχεύει απλά στο να δείξει το “μεγαλείο” μιας ομάδας (άλλωστε ο καθένας οπαδός πιστεύει ότι η δικιά του είναι η κορυφαία), αλλά να αναδείξει τους ανθρώπους που σε μια περίοδο που το ποδόσφαιρο της Αγγλίας βάλλεται συνεχώς από τύπους που κάνουν το κέφι τους σκορπίζοντας απλά χρήματα, συνεχίζουν να κρατούν τις κλασσικές αγγλικές παραδόσεις του “beautiful game”. Στο R’ Story πρωταγωνιστές είναι όσοι αγαπούν την ομάδα τους χωρίς να περιμένουν κάποια ανταπόδοση πέρα από τη χαρά του γηπέδου και της συνύπαρξης με τους ομοϊδεάτες τους. Οι συντελεστές ασχολούνται με το “κοινωνικό φαινόμενο” του γηπέδου, του ανήκειν, της χαράς να μοιράζεσαι με χιλιάδες ακόμα τα συναισθήματά σου. Το ακόμα πιο θετικό είναι ότι έχει γυριστεί μέσω μιας πρωτοβουλίας που δίνει ευκαιρίες σε άνεργους νέους, μιας οργάνωσης που βοηθάει ανθρώπους και στην συγκεκριμένη περίπτωση τους μετέτρεψε σε κάμεραμεν, δημοσιογράφους και παραγωγούς. Με τη βοήθεια οπαδών της ΚΠΡ έγινε πραγματικότητα και σίγουρα θα ευχαριστήσει περισσότερο τον κόσμο της ομάδας που θα το δει στις αίθουσες από το να βλέπει τα σπαστά αγγλικά του Φλάβιο Μπριατόρε.

https://www.sombrero.gr/2015/03/%ce%b7-%cf%84%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%af%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b4%cf%8e%ce%bd/
« Τελευταία τροποποίηση: Τρι 16 Ιούν 2020 17:06 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.176
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #455 στις: Τρι 16 Ιούν 2020 17:09 »
Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε να γίνει κάτι τέτοιο και για τον ΠΑΣ;;;

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.699
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #456 στις: Τρι 16 Ιούν 2020 19:22 »
Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε να γίνει κάτι τέτοιο και για τον ΠΑΣ;;;
θέλει δουλειά,όχι βρυκολακες, αλλά δεν είναι κ δύσκολο....κ κυρίως μην περιμένεις βοήθεια από την ΠΑΕ....
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.176
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #457 στις: Τρι 16 Ιούν 2020 19:38 »
Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε να γίνει κάτι τέτοιο και για τον ΠΑΣ;;;
θέλει δουλειά,όχι βρυκολακες, αλλά δεν είναι κ δύσκολο....κ κυρίως μην περιμένεις βοήθεια από την ΠΑΕ....
Πλάνα από κερκίδα και γενικά κόσμο,Μερικές κουβέντες παλαιμάχων για τον ΠΑΣ και τον κόσμο του.Συνεντεύξεις με απλό κόσμο.

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.699
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #458 στις: Τετ 17 Ιούν 2020 11:42 »
Σίτι και Ράσφορντ... κατέστρεψαν την Χόπκινς στο Twitter γύρω από τα δωρεάν γεύματα

Την ώρα που ο Μάρκους Ράσφορντ πήρε μια σπουδαία νίκη για την αντιμετώπιση της κρίσης της πανδημίας του κορωνοϊού, η δημοσιογράφος και businesswoman Κέιτι Χόπκινς θέλησε να το παίξει... bitch, αλλά την έβαλε στην θέση της ακόμη και η αντίπαλος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Μάντσεστερ Σίτι.



Ο νεαρός επιθετικός των «κόκκινων διαβόλων» μπόρεσε να μαζέψει μέσα στην καραντίνα περί τα 20 εκατομμύρια λίρες για την παροχή φαγητού σε παιδιά οικογενειών που ένιωσαν στο πετσί τους την κρίση με το lockdown και πήρε μια σπουδαία νίκη όσον αφορά το ζήτημα μιας και επιστολή του προς την Κυβέρνηση ήταν καθοριστική για να συνεχιστεί η παροχή βοήθειας και το καλοκαίρι με ένα κονδύλι το οποίο θα αγγίξει τα 120 εκατομμύρια λίρες.

Κι ενώ τέτοιες πράξεις και τέτοιες νίκες τυγχάνουν θετικής ανταπόκρισης από το σύνολο των παρατηρητών, βγήκε η Χόπκινς να το... παίξει έξυπνη, με την πρώην αρθρογράφο της «Sun» να λέει ούτε λίγο – ούτε πολύ πως δεν θέλει να δίνει λεφτά από την τσέπη της για να τρώνε παιδιά που δεν είναι δικά της. Όλο αυτό για να ποστάρει κάποια στιγμή μια φωτογραφία με την φανέλα της Μάντσεστερ Σίτι, γράφοντας πως δείχνει πολύ σέξυ στα μπλε, μόνο και μόνο για να βγουν οι «πολίτες» και να της απαντήσουν, «Όχι το δικό μας μπλε», εκφράζοντας αποστροφή για τις ρατσιστικές τοποθετήσεις της.

Το παρατήρησε κι ο Ράσφορντ, που πήρε κι αυτός θέση αγνοώντας την Χόπκινς, γράφοντας: «Μια πόλη ενωμένη», που δεν είναι άλλο από το μότο ανάμεσα σε Σίτι και Γιουνάιτεντ (A City United) το οποίο οι δύο αντίπαλοι σύλλογοι χρησιμοποιούν σε θέματα που... δεν χωρούν οπαδικά.

twitter

http://www.england365.gr/article/215149/%CE%A3%CE%AF%CF%84%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%A1%CE%AC%CF%83%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BD%CF%84-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%88%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%A7%CF%8C%CF%80%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-Twitter-%CE%B3%CF%8D%CF%81%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1
« Τελευταία τροποποίηση: Κυρ 21 Ιούν 2020 18:44 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.176
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #459 στις: Τετ 01 Ιούλ 2020 20:47 »


Οι ιδιοκτήτες Σίτι, Λειψίας, Ατλέτικο και της Ιντερ έχουν συνολικά 20 ομάδες!

Η πολυϊδιοκτησία τείνει να γίνει…μόδα στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη, με τις City Football Group και Red Bull να είναι οι «μπροστάρηδες» κι αρκετούς ακόμα επιχειρηματίες να ακολουθούν το παράδειγμά τους…

Δεν είναι λίγοι οι ιδιοκτήτες ομάδων, που έχουν σπεύσει να μεγαλώσουν την ποδοσφαιρική τους ιδιοκτησία σε δυο, τρεις ή και περισσότερες ομάδες δημιουργώντας μία πολυϊδιοκτησία. Αυτό μπορεί να γίνει είτε επειδή τους παρουσιάστηκε μία καλή ευκαιρία είτε επειδή έχουν σκοπό να επεκτείνουν την επένδυσή τους στο ποδόσφαιρο και χρειάζονται περισσότερους συλλόγους διαφορετικών χωρών ή ακόμα και ηπείρων.

Κάτι τέτοιο σαν την τελευταία περίπτωση κάνουν η ιδιοκτήτρια εταιρεία της Μάντσεστερ Σίτι, City Football Group και η ιδιοκτήτρια εταιρεία των Λειψία και Σάλτσμπουργκ, Ρεντ Μπουλ. Με την πρώτη να έχει αυτή τη στιγμή στην κατοχή της εννέα ομάδες σε όλο τον κόσμο και την δεύτερη πέντε αποτελούν αυτή τη στιγμή τις δυο μεγαλύτερες πολυϊδιοκτησίες ομάδων παγκοσμίως.

Υπάρχουν βέβαια και πιο απλά παραδείγματα όπως της Μονακό και της Λέστερ, που απλά βρήκαν ομάδες σε τιμή ευκαιρίας ή των Ατλέτικο Μαδρίτης και Άγιαξ, που ήθελαν με κάποιο τρόπο να επεκτείνουν το brand name τους, καθώς και οι προσωπικές φιλοδοξίες συγκεκριμένων εταιρειών ή ατόμων, όπως συνέβη με την Σουνίγκ Γκρουπ, την οικογένεια Πότσο, τον Βίνσεντ Ταν και τον Μάθιου Μπένχαμ.

Ας πάρουμε όμως όλες αυτές τις περιπτώσεις με την σειρά για να τις εξετάσουμε πιο εμπεριστατωμένα και να διακρίνουμε τις ιδιομορφίες της καθεμίας…

City Football Group

Το σήμα του City Football Group!

Το «άνοιγμα» του χορού της πολυϊδιοκτησίας με την Μάντσεστερ Σίτι και η γρήγορη επέκταση σε ΗΠΑ, Αυστραλία και Ιαπωνία
Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε «μέλη» και πιο ενεργό γκρουπ πολυϊδιοκτησίας ποδοσφαιρικών ομάδων στον κόσμο. Κορυφαίο απόκτημά του από το οποίο ξεκίνησε κιόλας το όλο εγχείρημα είναι η Μάντσεστερ Σίτι. Ο Σεΐχης Μανσούρ απέκτησε την αγγλική ομάδα για 210εκ. λίρες το 2008 και ίδρυσε το City Football Group, όπου πλέον έχει φτάσει να αποτελείται από εννιά ομάδες.

Το δεύτερο μέλος ήρθε στην παρέα τέσσερα χρόνια αργότερα από το πρώτο «χτύπημα» με τους «πολίτες», όταν το CFG έκανε άνοιγμα προς την Αμερική. Τον Μάιο του 2013 σε συνεργασία με την ομάδα μπέιζμπολ Νιου Γιορκ Γιάνκις θα δημιουργηθεί η Νιου Γιορκ Σίτι και θα πληρωθούν τα 100εκ. δολάρια που απαιτούνταν για την θέση επέκτασης, που είχε διαθέσιμη το MLS.

Δεν θα μείνει όμως εκεί, αφού μόλις μισό χρόνο αργότερα θα επεκταθεί και στην ήπειρο της Ωκεανίας. Οι ιδιοκτήτες των «πολιτών» ξόδεψαν 12εκ. δολάρια και απέκτησαν το 80% της Μέλμπουρν Χαρτ, την οποία μετονόμασαν σε Μέλμπουρν Σίτι (αργότερα απέκτησε και το υπόλοιπο 20%, που ανήκε σ’ ένα τοπικό κονσόρτιουμ επιχειρηματιών, που είχαν την ομάδα ράγκμπι Μέλμπουρν Στορμ).

Μισό χρόνο αργότερα, τον Μάιου του 2014, οι φιλόδοξοι Άραβες έφτασαν και στην Ασία, όπου σε συνεργασία με την αυτοκινητοβιομηχανία Nissan απέκτησαν το 20% των Γιοκοχάμα Μαρίνος της Ιαπωνίας. Μπορεί το ποσοστό να φαίνεται μικρό, ωστόσο αν βάλει κανείς στην ζυγαριά και το υπόλοιπο 80% που έχει στην κατοχή της, η «συνεργάτιδα» στο συγκεκριμένο εγχείρημα Nissan, μιλάμε ουσιαστικά για ολοκληρωτικό έλεγχο της ομάδας.

Η παύση των τριών ετών και η επέκταση μέχρι τον αριθμό των εννέα ομάδων!


Οι εννέα ομάδες που αποτελούν το City Football Group!
Θα ακολουθήσει μία παύση διεύρυνσης των μελών του City Football Group, η οποία θα σταματήσει τον Απρίλιο του 2017 με την αγορά της Ατλέτικο Τορκί, που μετονομάστηκε τον Γενάρη του 2020 σε Μοντεβιδέο Σίτι Τορκί με αλλαγές και στο σήμα της ομάδας. Τότε, ανακοινώθηκε και η κατασκευή ενός σύγχρονου προπονητικού κέντρου για την ομάδα (κόστος 5εκ. ευρώ, θα ολοκληρωθεί το 2021), που θα είχε ως σκοπό να την κάνει πόλο έλξης για τα μεγαλύτερα ταλέντα της Νότιας Αμερικής.

Στα τέλη του Αυγούστου του 2017, η Χιρόνα έγινε η έκτη ομάδα, που «προσχώρησε» στο CFG, αφού αποκτήθηκε το 44,3% της ομάδας. Ακριβώς, ίδιο ποσοστό κατείχε και το Girona Football Group, που ανήκει στον αδερφό του Πεπ Γκουαρδιόλα, Πέρε. Μάλιστα, το γεγονός πως η Σίτι είχε αρχίσει να δανείζει κάποιους νεαρούς παίκτες της στην Χιρόνα ήδη από την σεζόν 2015-2016, θεωρήθηκε από κάποιους πως η βοήθεια της ομάδας προς τον αδερφό του Πεπ, είχε χρησιμοποιηθεί ως μορφή επιπλέον κινήτρου για να έρθει η πολυπόθητη υπογραφή του Καταλανού και να αναλάβει τους «πολίτες».

Φτάνουμε στον Φεβρουάριο του 2019, ώστε να προστεθεί στο CFG μία ομάδα από την πολύ ισχυρή οικονομικά Κίνα. Με την βοήθεια της China Sports Capital (54%) και της UBTECH Robotics (18%), έφτασε στα χέρια του City Football Group το 28% της Σιχουάν Τζιουνιού (ομάδα δεύτερης κατηγορίας πλέον).

Πριν καλά καλά αλλάξεις ο χρόνος, τον Νοέμβρη, το CFG ταξίδεψε λίγο δυτικότερα από την Κίνα αυτή τη φορά, στην Ινδία, σε άλλη μια πολλά υποσχόμενη οικονομία. Απέκτησε το 65% της Μουμπάι Σίτι, με τους Ινδούς Ρανμπίρ Καρπούρ και Μπιμάλ Παρέκχ να διατηρούν το 35%.

Τελευταίο και πιο φρέσκο απόκτημα, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, για το CFG ήταν η βελγική Λόμελ. Στις 11 Μαΐου του 2020 απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών των Βέλγων, που αγωνίζονται στην δεύτερη κατηγορία του βελγικού πρωταθλήματος.

Τα λόγια του CEO Φεράν Σοριάνο για την περαιτέρω επέκταση και οι διάφορες φήμες!
Ο CEO της Μάντσεστερ Σίτι, Φεράν Σοριάνο (αλλά και των Νιου Γιορκ και Μέλμπουρν Σίτι) αποκάλυψε σε μία συνέντευξη τύπου τον Μάρτιο του 2019 ότι στην επόμενη δεκαετία είναι πιθανό να προστεθούν ακόμα 2-3 ομάδες στο CFG. Μάλιστα, δήλωσε πως το γκρουπ δεν έψαχνε πλέον για ομάδες σε χώρες της Ευρώπης, αλλά σε εκείνες που το ποδόσφαιρο δεν είχε αναπτυχθεί ακόμα τόσο πολύ, όπως η Ινδία.

Από τότε υπήρξαν αρκετές φήμες για αγορά ομάδας από την Μαλαισία (εξαιτίας μίας επίσκεψης του Φεράν Σοριάνο εκεί, όπου συναντήθηκε με τον υπουργό αθλητισμού της χώρας), ενώ φέτος κυκλοφόρησε πως υπήρξε ενδιαφέρον και για ρωσική ομάδα, το όνομα της οποίας δεν διέρρευσε (πιθανότατα την Ούφα), καθώς και για την γαλλική Νανσί, όμως το ξέσπασμα του κορονοϊού μπλόκαρε όλες τις συνομιλίες.

Τα δυο κομμάτια που πούλησαν οι Άραβες από την ποδοσφαιρική αυτοκρατορία τους

Οι τρεις ιδιοκτήτες του City Football Group και τα ποσοστά τους!

Μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια και τις διάφορες αγορές ομάδων, ούτε καν η ίδια ιδιοκτησία των Αράβων δεν έμεινε αναλλοίωτη. Μπορεί ο Σεΐχης Μανσούρ μέσω της Abu Dhabi United Group να ήταν αυτός που ξεκίνησε το όλο εγχείρημα, ωστόσο πλέον κατέχει το 78% και όχι ολόκληρο το πακέτο των μετοχών της. Φυσικά, αυτό δεν έγινε παρά την θέλησή του, απλά αποφάσισε δις μέσα σ’ αυτά τα δώδεκα χρόνια να πουλήσει κάποια πακέτα μετοχών σε εταιρείες που του έκαναν καλές προτάσεις.

Tον Δεκέμβριο του 2015, το CFG ανακοίνωσε την πώληση του 13% των μετοχών στην κινεζική εταιρεία China Media Capital (επενδυτικό fund), που σε συνεργασία με την κρατική CITIC Group (δημόσια εταιρεία που ασχολείται με μεταλλεύματα, αέρια, καύσιμα, κατασκευές κλπ.), έδωσαν 265εκ. λίρες στους ιδιοκτήτες των «πολιτών».

Πριν λίγους μήνες, τον Νοέμβριο του 2019, οι Άραβες πούλησαν ξανά, αυτή τη φορά το 10% των μετοχών της εταιρείας στην αμερικάνικη Silver Lake Partners (επενδυτικό fund) αντί 500εκ. δολαρίων.

Έτσι, διαμορφώθηκε η τωρινή μετοχική σύνθεση που βλέπετε στην παραπάνω εικόνα, η οποία ενδέχεται να αλλάξει ξανά όσο το CFG αποκτάει καινούργια μέλη και η αξία τους εκτοξεύεται, προκαλώντας το ενδιαφέρον επενδυτών τεράστιου μεγέθους.
repress.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.176
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #460 στις: Τετ 01 Ιούλ 2020 21:02 »
Πολυϊδιοκτησία: Οι γνωστότερες περιπτώσεις στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο!
Red Bull

Οι έξι ομάδες που ντύθηκαν με τα χρώματα και το σήμα της Ρεντ Μπουλ (λείπει η αυστριακή Λίφερινγκ, που ανήκει κι αυτή στον όμιλο)

Από τα διάφορα extreme σπορ μέχρι την Formula 1, το Moto GP και το Nascar η Ρεντ Μπουλ δίνει τεράστιο βάρος στις χορηγίες σε αθλητικά event, αλλά και σε ομάδες. Απ’ αυτήν την διαδικασία δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και το ποδόσφαιρο, άθλημα ιδιαίτερα προσοδοφόρο, αλλά και με τεράστια προβολή παγκοσμίως.

Το 2005 ήταν η χρονιά που σηματοδότησε την έναρξη της επένδυσής της στον «Βασιλιά των Σπορ». Η αυστριακή εταιρεία που παράγει το ομώνυμο διάσημο ενεργειακό ποτό, απέκτησε την Αούστρια Σάλμπουργκ και την μετονόμασε σε Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, ενώ αγόρασε και την Λίφερινγκ (ομάδα δεύτερης κατηγορίας), την οποία χρησιμοποιεί ως feeder club (στέλνει εκεί πιτσιρικάδες για να πάρουν αγωνιστικά λεπτά).

Την ίδια χρονιά επεκτάθηκε και στην Αμερική, αποκτώντας τους MetroStars της Νέας Υόρκης, τους οποίους μετονόμασε σε Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς, ξεκινώντας ουσιαστικά την πολυϊδιοκτησία ποδοσφαιρικών ομάδων από την αυστριακή εταιρεία.

Το 2007 ήταν η ώρα της Λατινικής Αμερικής, όπου δημιούργησε την Ρεντ Μπουλ Μπραζίλ στο Σάο Πάολο. Το δεκαετές πλάνο για την προώθηση της ομάδας μέχρι την πρώτη κατηγορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου απέτυχε κι έτσι αποφασίστηκε να ενωθεί η ομάδα με την Ατλέτικο Μπραγκαντίνο (ομάδα δεύτερης κατηγορίας) και να δημιουργηθεί η Ρεντ Μπουλ Μπραγκαντίνο, που κατόρθωσε το 2019 να πάρει το πρωτάθλημα και ανέβει επιτέλους στην μεγάλη κατηγορία.


Ο Καρίμ Αντεγιέμι με την φανέλα της Λίφερινγκ από την οποία περνούν σχεδόν όλα τα μεγάλα ταλέντα της Σάλτσμπουργκ.

To 2008 ίδρυσε την Ρεντ Μπουλ Γκάνα, μία ακαδημία στην ομώνυμη αφρικανική χώρα, που είχε περισσότερο σκοπό την παραγωγή παικτών. Όμως, η επένδυση αυτή εγκαταλείφθηκε γρήγορα και το 2014 η αυστριακή εταιρεία παράτησε την ακαδημία, η οποία ενώθηκε με την αντίστοιχη της Φέγενορντ, που ονομάζεται τώρα Γουέστ Άφρικαν Φούτμπολ Ακάντεμι.

Τον Ιούνιο του 2009 ξεκίνησε το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό πρότζεκτ των ιδιοκτητών της Ρεντ Μπουλ (Τσαλέο Γιουβίντια 49% και Ντίτριχ Μάτεσιτς 51%). Απέκτησαν τα δικαιώματα της Μάρκρανστεντ (ομάδα 5ης κατηγορίας στην Γερμανία), η οποία μετονομάστηκε σε Λειψία από την ομώνυμη πόλη, όμως χωρίς το Ρεντ Μπουλ να βρίσκεται στο όνομά της, αφού απαγορεύεται από τους κανόνες του γερμανικού πρωταθλήματος, να μπαίνουν ονομασίες εταιρειών δίπλα στα κανονικά ονόματα των ομάδων. Κατόρθωσε να υπερκεράσει τον αρχικό της στόχο, που ήταν να φέρει την ομάδα στην Μπουντεσλίγκα μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, αφού μέχρι το 2016 η Λείψα έφτασε στην κορυφαία κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος.

Suning Holdings Group

Η Suning Holdings Group ανακοινώνει την απόκτηση της Ίντερ!

Πρόκειται για την κινεζική εταιρεία που το 2016 απέκτησε την Ίντερ από τον Ερίκ Τοχίρ και την οικογένεια Μοράτι ξοδεύοντας 270εκ. ευρώ για το 68,55% των μετοχών της ιταλικής ομάδας. Έτσι, ο ιδιοκτήτης της Ζανγκ Τζιντόνγκ έφτασε κι αυτός σε πολυϊδιοκτησία ποδοσφαιρικών ομάδων, αφού είχε ήδη στην κατοχή την κινεζική Τζιανγκσού Σουνίνγκ (αγωνίζεται στην Σούπερλιγκ της Κίνας), της οποίας είναι ο ένας εκ των δυο μεγαλομετόχων.

Οικογένεια Πότσο

Η πολυϊδιοκτησία της οικογένειας Πότσο με τις Ουντινέζε, Γρανάδα και Γουότφορντ!

Πρόκειται για μία από τις πιο γνωστές οικογένειες του ποδοσφαιρικού επιχειρηματικού κόσμου, αλλά και μία από πιο γνωστές πολυϊδιοκτησίες. Η οικογένεια Πότσο έχει αυτή τη στιγμή στην κατοχή της δυο ομάδες, την αγγλική Γουότφορντ και την ιταλική Ουντινέζε.

Η Ουντινέζε ήταν η πρώτη ομάδα, που έκανε δική της η οικογένεια το μακρινό 1986. Μέσω αυτής βρέθηκε δυο φορές μπλεγμένη σε στοιχηματικά σκάνδαλα (1986 και 1990), με το δεύτερο να είναι η αιτία που απαγορεύτηκε στον Τζιαμπάολο Πότσο η οποιαδήποτε κατοχή θέσης εξουσίας στην ομάδα, ενώ παρ’ όλα αυτά του επιτρεπόταν παράλληλα να παραμένει ιδιοκτήτης. Τη σεζόν 1993-1994 ενέταξε τον γιο του, Τζίνο Πότσο στην ομάδα, με πρωταρχικό σκοπό την οργάνωση του δικτύου σκάουτινγκ.

Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι η οικογένεια να αποκτήσει την δεύτερη ομάδα της. Αυτή ήταν η ισπανική Γρανάδα το 2009, η οποία έμεινε στην κατοχή του Ιταλού επιχειρηματία για μόλις εφτά χρόνια, αφού το 2016 την πούλησε στον Κινέζο Τζιάνγκ Λιζάνγκ, ο οποίος κατέχει ακόμη το 60% της Πάρμα και το 90% της κινεζικής Τσονγκίνγκ Ντανγκντάι Λιφάν.

Το 2012 η ιταλική οικογένεια προχώρησε στην απόκτηση της Γουότφορντ από τον Λόρενς Μπασίνι. Όμως, ο πατέρας παρέδωσε την ιδιοκτησία και τα «ηνία» της πολυϊδιοκτησίας στον γιο του Τζίνο, που κατοικεί μόνιμα στην Αγγλία και το Λονδίνο, αφού τα χρόνια είχαν πλέον περάσει για τον Τζιαμπάολο Πότσο, ο οποίος είναι σήμερα 79 ετών!

Όλα αυτά τα χρόνια η οικογένεια έκανε και συνεχίζει ακόμα και τώρα να κάνει αρκετές μεταγραφές μεταξύ των τριών τότε και των δυο τώρα ομάδων της με διαφορετικούς σκοπούς ανά περίοδο.

Η επέκταση που έκαναν οι Άγιαξ και Ατλέτικο Μαδρίτης!

O Έλληνας CEO του Άγιαξ Κέιπ Τάουν!

Πολύς κόσμος γνωρίζει τις ακαδημίες τις οποίες έχει δημιουργήσει ο Άγιαξ στην Ελλάδα από το 2011, των οποίων διευθυντής είναι ο Έλληνας, γεννημένος στην Αυστραλία, ατζέντης Γιώργος Καζιάνης (το μανατζερικό του γραφείο του ονομάζεται Only4Stars International Sports & Enterntainment). Ίσως όμως να μην γνωρίζει το παράρτημα που έχει δημιουργήσει ο Άγιαξ στην Νότια Αφρική με την ένωση των Σέβεν Σταρς και των Κέιπ Τάουν Σπερς με όνομα «Άγιαξ Κέιπ Τάουν» (κατέχει το 51%). CEO της συγκεκριμένης ομάδας είναι ο Έλληνας Άρης Ευσταθίου.

Ακόμη, από το χαρτοφυλάκιο του ολλανδικού συλλόγου έχει περάσει ακόμη η γκανέζικη Ασχάντι Γκολντ (1999-2003) και η βελγική Μπέερσοτ (2000-2003), ενώ το 2002 ιδρύθηκε και η Άγιαξ Ορλάντο Πρόσπεκτς, που φαλίρισε το 2007.


Η ισπανική Ατλέτικο Μαδρίτης και η μεξικάνικη Ατλέτικο Σαν Λουίς!

Η Ατλέτικο Μαδρίτης έφτασε στην πολυϊδιοκτησία αποκτώντας δυο ομάδες από την αμερικανική ήπειρο. Αρχικά, έκανε δικό της το 50% των μετοχών της μεξικανικής Ατλέτικο ντε Σαν Λουίς τον Μάρτιο του 2017, ενώ τον Γενάρη του 2020 η πόλη Οτάβα απέκτησε μία θέση για την συμμετοχή της στην καναδική Πρέμιερ Λιγκ κι έτσι η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν έχασε την ευκαιρία και δημιούργησε την Ατλέτικο Οτάβα σε συνεργασία με τον Καναδό επιχειρηματία Τζεφ Χαντ.


Το σήμα της Ατλέτικο Οτάβα!

Οι βελγικοί ”δορυφόροι” των Μονακό και Λέστερ και οι πολυϊδιοκτησίες των Ταν και Μπένχαμ!
Η Μονακό του ενός ευρώ και η Σερκλ Μπριζ των πέντε εκατομμυρίων!


Ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ με τον πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό!

Μπορεί οι περισσότεροι ιδιοκτήτες των ξένων ομάδων να είναι συνήθως παντελώς άγνωστοι στο ελληνικό ευρύ κοινό, ωστόσο ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεβ της Μονακό δεν μας έχει αφήσει ασυγκίνητους. Ο λόγος είναι πως η κόρη του Εκατερίνα απέκτησε μία ομάδα εταιρειών από την Αθηνά Ωνάση , μεταξύ των οποίων και το νησί του Σκορπιού και τη διπλανή του νησίδα, Σπάρτη, στα οποία ο πατέρας της ξεκίνησε, όπως ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 2018, μία επένδυση 184εκ. ευρώ για την κατασκευή πολυτελών κατοικιών (αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2020).

Ας συνεχίσουμε όμως με τα δικά μας. Ο Ρώσος μεγιστάνας αγόρασε την ποδοσφαιρική ομάδα του Μονακό περίπου ένα χρόνο αφότου έγινε κάτοικος της χώρας, δηλαδή τον Δεκέμβριο του 2011 (66% των μετοχών στο όνομα της κόρης του, Εκατερίνα). Μάλιστα, χρειάστηκε να πληρώσει μόλις 1€ για να την αποκτήσει, αφού το παλάτι, αντί για χρήματα για την πώληση της ομάδας, ζήτησε επενδύσεις τουλάχιστον 100εκ. ευρώ μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Το 2015 η Μονακό προχώρησε στην απόκτηση της βελγικής Σερκλ Μπριζ, η οποία τότε ήταν αρκετά αδύναμη οικονομικά. Οι Μονεγάσκοι την χρησιμοποιούν για την ανάπτυξη των νεαρών παικτών τους, αφού τους δανείζουν αρκετούς σε κάθε μεταγραφική περίοδο, βοηθώντας την να διατηρεί παράλληλα ένα αξιόλογο αγωνιστικό επίπεδο.

Σε μία αντίστοιχη κίνηση προχώρησε και η εταιρεία King Power International Group στην οποία ανήκει η Λέστερ. Η οικογένεια Σριβανταναπράμπα απέκτησε τον Μάιο του 2017 την βελγική Λέουβεν (ομάδα δεύτερης κατηγορίας), η οποία αντιμετώπιζε τότε οικονομικές δυσκολίες και βρέθηκε σε τιμή ευκαιρίας.

Η πολυϊδιοκτησία του αλλοπρόσαλλου Βίνσεντ Ταν και του Μπέναμ της Μπρέντφορντ!

Ο ιδιοκτήτης των Κάρντιφ, Σαράγεβο, Κορτράικ και Λος Άντζελες FC, Βίνσεντ Ταν!

Ο Βίνσεντ Ταν της Κάρντιφ μπορεί να μην έχει καταφέρει ακόμα να σταθεροποιήσει την ουαλική ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ, ωστόσο έχει κατορθώσει να ”θέσει” ένα σύνολο τεσσάρων ευρωπαϊκών ομάδων υπό τον έλεγχό του, δημιουργώντας την δική πολυϊδιοκτησία ποδοσφαιρικών ομάδων.

Ξεκίνησε το 2010 όταν μαζί με άλλους επενδυτές αγόρασε την Κάρντιφ και μέχρι τον επόμενο χρόνο κατόρθωσε σταδιακά να εκτοξεύσει το ποσοστό του περίπου στο 82%, όντας πλέον μεγαλομέτοχος. Ωστόσο, οι φίλαθλοι της ομάδας δεν τον έβλεπαν με καλό…μάτι κυρίως λόγω των μη λογικών και περίεργων ενεργειών του.

Τον Δεκέμβριο του 2013 απέκτησε την Σαράγεβο από την Βοσνία Ερζεγοβίνη (το 30% των μετοχών), ενώ τον Μάιο του 2015 έφερε στην…παρέα και την βελγική Κορτράικ, την οποία αγόρασε αντί 5εκ. ευρώ.

Το 2014 αναμείχθηκε μαζί με μία ομάδα επενδυτών και στην δημιουργία της Λος Άντζελες FC, που ξεκίνησε να αγωνίζεται στο MLS το 2018. Τον Φεβρουάριο του 2020 οι υπόλοιποι αγόρασαν το 20% από το ποσοστό του Μαλαισιανού επιχειρηματία αντί 700εκ. δολαρίων, ποσό που αποτελεί ρεκόρ για τα δεδομένα του MLS.


Ο ιδιοκτήτης των Μπρέντφορντ και Μίντιλαντ, Μάθιου Μπρέναμ!

Ο Μάθιου Μπέναμ από την άλλη, μπορεί να έχει λιγότερες ποδοσφαιρικές ομάδες στην δική του πολυϊδιοκτησία, ωστόσο σίγουρα είχε καλύτερα αποτελέσματα από τον Μαλαισιανό, αφού αυτός τουλάχιστον είχε ένα πλάνο στις κινήσεις που έκανε. Ο Άγγλος επενδυτής απέκτησε την αγγλική ομάδα πριν το ξεκίνημα της σεζόν 2009-2010 και την ανέβασε και την καθιέρωσε στην Τσάμπιονσιπ.

Όμως δεν έμεινε εκεί. Το 2014 απέκτησε την δανέζικη Μίντιλαντ, κερδίζοντας μάλιστα το πρωτάθλημα από την πρώτη κιόλας σεζόν που η ομάδα τέθηκε υπό την ιδιοκτησία του, το οποίο ήταν και το πρώτο στην ιστορία του συλλόγου. Από τότε την έχει καθιερώσει ως μία από τις μεγάλες δυνάμεις της Δανίας με συνεχείς ευρωπαϊκές εξόδους. Αυτή τη στιγμή είναι στην πρώτη θέση των πλέι-οφς του δανέζικου πρωταθλήματος με οκτώ βαθμούς διαφορά από την δεύτερη Κοπενχάγη με πέντε αγωνιστικές να απομένουν.
inthezone.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.176
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #461 στις: Τετ 01 Ιούλ 2020 21:17 »
Πώληση Νιουκάστλ: Τα πεπραγμένα της βασιλικής οικογένειας απειλούν τη συμφωνία


Η συνεχής καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η σοκαριστική δολοφονία του δημοσιογράφου, Τζαμάλ Κασόγκι και το beoutQ είναι τα τρία λάθη του αναχρονιστικού καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας, που έχουν φέρει την πώληση της Νιουκάστλ να «ισορροπεί» πραγματικά σε μία κλωστή…

Μπορεί παλαιότερα το μόνο πράγμα που έπαιζε ουσιαστικά ρόλο στην αγοραπωλησία μιας ομάδας να ήταν το οικονομικό σκέλος, όμως πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην κι έχουν γίνει αρκετά πιο πολύπλοκα. Και δικαίως.

Ειδικά στην Πρέμιερ Λιγκ, το προφίλ του επενδυτή που χτυπάει… την πόρτα του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο εξετάζεται απ’ όλες τις πλευρές, όπως π.χ. για την προέλευση των ιδιωτικών κεφαλαίων του, το ποινικό του μητρώο, αλλά και το γενικότερο background του.

Σ΄ αυτό είναι που τελικά «χωλαίνει» και το ένα εκ των τριών μελών της κοινοπραξίας, που επιχειρεί την αγορά της Νιουκάστλ αντί 300εκ. λιρών (του 80% των μετοχών της) από τον Μάικλ Άσλεϊ. Μπορεί η γνωστή Αγγλίδα χρηματιστής, Αμάντα Στέιβλι (βρήκε τους Άραβες νυν ιδιοκτήτες της Μάντσεστερ Σίτι και έκλεισε το deal το 2008) και οι Ρέουμπεν Μπράδερς, Ντέιβιντ και Σάιμον (η δεύτερη πλουσιότερη οικογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου) να είναι «καθαροί», ωστόσο κανείς δεν θα μπορούσε να πει το ίδιο για τον πρίγκιπα και διάδοχο του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, που βάλλεται από πολλές πλευρές.

Αυτό, βέβαια, είναι κάτι που δεν γίνεται άδικα, αφού η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η δολοφονία «αντιφρονούντα» δημοσιογράφου σε πρεσβεία του κράτους σε ξένη χώρα, αλλά και η υποστήριξη πειρατικού καναλιού, που θίγει αυτούς που προσφέρουν το σημαντικότερο κομμάτι της «πίτας» των εσόδων στην Πρέμιερ Λιγκ, δηλαδή τα τηλεοπτικά δικαιώματα, δεν είναι εμπόδια, που μπορεί κανείς εύκολα να υπερπηδήσει. Ας δούμε, όμως, αναλυτικότερα τα τρία αυτά θέματα, που εμποδίζουν την ολοκλήρωση της πώλησης της Νιουκάστλ.

Η συνεχής καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η μηδενική προάσπισή τους!

Διαδηλώσεις κατά του πρίγκιπα διαδόχου του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν!

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς δικηγόρος για να καταλάβει τη σωρεία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που διαπράττονται καθημερινά στην Σαουδική Αραβία από το ίδιο το αναχρονιστικό καθεστώς, δηλαδή την αυτού μεγαλειότης βασιλιά, Σαλμάν μπιν Αμπντουλαζίζ αλ-Σαούντ και τον πρίγκιπα διαδόχο του θρόνου, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν μπιν Αμπντουλαζίζ αλ-Σαούντ ή απλώς Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Ο δεύτερος, λοιπόν, συμμετέχει στην κοινοπραξία που διαπραγματεύεται την αγορά της Νιουκάστλ και μάλιστα θα συνεισφέρει τα περισσότερα χρήματα, αποκτώντας ένα ποσοστό ύψους 70% (το άλλο 10% από το 80% που είναι να αποκτηθεί συνολικά, θα πάει στους Ρέουμπεν Μπράδερς).

Το αραβικό κράτος έχει ουκ ολίγες φορές γίνει θέμα στην διεθνή κοινότητα συγκεντρώνοντας διόλου κολακευτικά σχόλια για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα και την κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ίδιων των κατοίκων της. Το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και πολλοί άλλοι διεθνείς οργανισμοί, ασχολούνται συνεχώς με την αραβική χώρα κάνοντας συνεχείς εκκλήσεις και αποκαλύπτοντας νέα παραπτώματα.

Η λύση που έχει αποφασίσει να δώσει η βασιλική οικογένεια στο συγκεκριμένο πρόβλημα είναι η συγκάλυψη. Με ποιον τρόπο; Έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα από τον Γενάρη του 2018 ( ονομάζεται ”Sports Development Fund”), όπου διοργανώνει μεγάλα αθλητικά γεγονότα για να στρέφει αλλού τα φώτα της δημοσιότητας, δαπανώντας εξωφρενικά ποσά, την ώρα που το μεγαλύτερο μέρος του λάου της χώρας ζει φτωχικά.

Η αδυναμία του Γκουαρδιόλα να αξιοποιήσει τις ακαδημίες της Σίτι
Όταν, όμως, υπάρχουν φωνές από τους ανθρώπους του ίδιου σου του κράτους και δει δημοσιογράφων, όπως ο Τζαμάλ Κασόγκι, οι οποίοι αποκαλύπτουν ανά τακτικά χρονικά διαστήματα πράγματα που δεν έπρεπε να βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής, η κατάσταση δυσχεραίνει.

Τι αποφάσισε, λοιπόν, να κάνει η βασιλική οικογένεια γι’ αυτές τις φωνές και συγκεκριμένα την πιο δυνατή και επικριτική εξ’ αυτών, του Τζαμάλ Κασόγκι;

Η κόντρα του Τζαμάλ Κασόγκι με την βασιλική οικογένεια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το μαρτυρικό του τέλος

Διαδηλώσεις για την εξαφάνιση του Τζαμάλ Κασόγκι!

Όταν ο Σαουδάραβας δημοσιογράφος ταξίδεψε στην Τουρκία από τις ΗΠΑ, όπου κατοικούσε μόνιμα από το 2017, για να πάει στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας και να καταθέσει τα χαρτιά του διαζυγίου του για τον πρώτο του γάμο, ώστε να παντρευτεί την Τουρκάλα σύντροφό του, Χατιτσέ Τσενγκίζ, δεν εξήλθε ποτέ απ’ αυτήν, όπως επιβεβαιώθηκε από το κλειστό κύκλωμα καμερών της.

Η μεγάλη κόντρα του Κασόγκι με τον πρίγκιπα διάδοχο του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν εξαιτίας της οξείας κριτικής που ασκούσε εναντίον της ανύπαρκτης πολιτικής του για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν του βγήκε σε καλό. Και η αλήθεια είναι πως είχε ένα σημάδι για την αμοιβαία αντιπάθεια από τους ανθρώπους που η αυτού μεγαλειότης του προσελάμβανε για να τον παρενοχλούν. Μάλιστα, ο Έντουαρντ Σνόουντεν αποκάλυψε αργότερα πως του είχαν βάλει μέχρι και λογισμικό παρακολούθησης στο κινητό του τηλέφωνο, με το όνομα ”Πήγασος”.

Ο Άραβας δημοσιογράφος βασανίστηκε για περίπου επτά λεπτά. Αρχικά του έκοψαν τα δάκτυλα και μετά το κεφάλι και όλα αυτά φαίνεται να βιντεοσκοπήθηκαν από το apple watch, που φορούσε. Ωστόσο, η βασιλική οικογένεια συνέχισε να αρνείται την όποια σχέση της με το συμβάν, παρ’ ότι βρέθηκαν πλάνα από κάμερες αεροδρομίου, που έδειχναν μέχρι και μέλη της προσωπικής της φρουράς, αλλά και ανθρώπους των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας να φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη μία ημέρα πριν την εξαφάνιση του δημοσιογράφου, αλλά και πολλά άλλα στοιχεία, που την συνέδεαν με τον απάνθρωπο βασανισμό και την δολοφονία του.


Η τελευταία φορά φορά που ο Τζαμάλ Κασόγκι εθεάθη ζωντανός, όταν έμπαινε στην πρεσβεία της Σ.Α. στην Κωνσταντινούπολη!

Όταν αργότερα προέκυψαν στοιχεία και αναφορές τόσο από την CIA και τον ΟΗΕ, αλλά και την τουρκική αστυνομία, η βασιλική οικογένεια και οι «αυλικοί» της αποδέχθηκαν την δολοφονία του Τζαμάλ Κασόγκι από πράκτορες του αραβικού κράτους και τιμώρησε με την θανατική ποινή πέντε εξ’ αυτών και με φυλάκιση άλλους τρεις, αρνούμενη οποιαδήποτε σχέση. Φυσικά, η όποια δίκη τους έγινε κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς να δοθεί τίποτα στην δημοσιότητα. Ευτυχώς για τους πράκτορες αυτούς, τα παιδιά του Κασόγκι τους έδωσαν χάρη και τους έσωσαν την ζωή.

Η σύντροφος του Τζαμάλ Κασόγκι έστειλε μία επιστολή στην Πρέμιερ Λιγκ και στους φιλάθλους των ομάδων για την ακύρωση της συμφωνίας εξαιτίας όλων των παραπάνω που είχε πράξει ο πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν προκαλώντας νέο «πονοκέφαλο» τόσο στους ιθύνοντες της λίγκας, που έπρεπε να πάρουν την απόφαση έγκρισης ή απόρριψης των επενδυτών, όσο και στο ίδιο το κονσόρτσιουμ των αγοραστών, αφού δεν έφταναν οι τόσες διεθνείς διοργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που πίεζαν προς αυτήν την κατεύθυνση, ήρθε ακόμα ένα γεγονός, να μεγαλώσει την…σκοτεινή πλευρά του Σαουδάραβα πρίγκιπα διαδόχου του θρόνου.

 Η «αβάντα» του αραβικού κράτους στο πειρατικό κανάλι ”beoutQ”, που μεταδίδει παράνομα Πρέμιερ Λιγκ!

Ο αγώνας Άρσεναλ-Μάνσεστερ Σίτι υποκλέπτεται και μεταδίδεται live από το beoutQ!

Σε μας στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, όμως ειδικά στις χώρες της Μέσης Ανατολής, το BeoutQ είναι ευρέως διαδεδομένο από το 2017, που ξεκίνησε τη λειτουργία του. Είναι ο λόγος που το beINSPORTS σταμάτησε να προσφέρει τα τηλεοπτικά του πακέτα στην Σαουδική Αραβία, αφού το πρώτο του «έκλεβε» το τηλεοπτικό περιεχόμενο.

Ξεκίνησε, λοιπόν, ένας αγώνας των διάφορων τηλεοπτικών παρόχων να κλείσουν την συγκεκριμένη πλατφόρμα, ζητώντας το αρχικά από το κράτος της Σαουδικής Αραβίας. Αντ’ αυτού είδαν τον beoutQ να μεγαλώνει ξεκινώντας τις δορυφορικές μεταδόσεις, λανσάροντας δέκα κανάλια και πουλώντας πακέτα συνδρομών, τα οποία κυκλοφορούσαν κανονικά στο αραβικό κράτος. Μέχρι και ο ίδιος ο CEO της τηλεόρασης της Σαουδικής Αραβίας αγόρασε πακέτο του beoutQ  μέσω της πιστωτικής του κάρτας (ούτε τα προσχήματα δεν κρατούσαν).

Θα ακολουθήσει η κλοπή των μεγαλύτερων αθλητικών γεγονότων παγκοσμίως, κυρίως από το beIN, αλλά και άλλους τηλεοπτικούς παρόχους. Αλλά τζίφος… Το beoutQ με την ανοχή του αραβικού κράτους αρχίζει να γιγαντώνεται προσφέροντας ακόμα και σχολιασμό στους αγώνες, καθώς και post game με αναλύσεις, ενώ αρχίζει να διαφημίζεται και σε όλη την χώρα τον Ιούνιο του 2018. Μάλιστα, πολλά παιχνίδια του Μουντιάλ εκείνης χρονιάς προβλήθηκαν από τους διάφορος Δήμους της χώρας σε γιγαντοοθόνες μέσω της συγκεκριμένης πλατφόρμας.


Τα box με τα πακέτα συνδρομής και τον εξοπλισμό του beoutQ!

Αργότερα θα σοβαρέψουν τα πράγματα με τις FIFA και UEFA να μπαίνουν «ζεστά» στο κυνήγι του αραβικού πειρατικού καναλιού, ειδικά μετά και την αποκάλυψη τριών τεχνολογικών γιγάντων (Cisco, Overon και NAGRA) πως η δορυφορική μετάδοση του καναλιού γίνεται μέσω της Arabsat, μία εταιρεία με δορυφόρους, που ανήκει σε 21 αραβικά και αφρικανικά κράτη με την Σαουδική Αραβία να κατέχει την μερίδα του λέοντος.

 Η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας ωστόσο συνέχισε να αρνείται οποιαδήποτε σχέση και να μην κλείνει την πλατφόρμα, παρ’ ότι πλέον το θέμα είχε πάρει διεθνείς διαστάσεις. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενέταξε το beoutQ στις λεγόμενες «notorious markets» (μεγάλες απάτες διανοητικής ιδιοκτησίας), όπου βρίσκονται το ”The Pirate Bay”, το ”Torrentz” κλπ. Το beIN εγκατέλειψε την συμφωνία για τα τηλεοπτικά δικαιώματα της F1 λόγω της κλοπής που υφίστατο. Άλλοι τηλεοπτικοί πάροχοι έφτασαν μέχρι την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα ανώτατα κρατικά τους δικαστήρια, ακόμα και σε υψηλά ιστάμενους υπουργούς της κυβέρνησής τους, που πήγαν μέχρι την Σαουδική Αραβία για να λύσουν το θέμα (όπως ο προ ενός έτους επικεφαλής υπουργός οικονομικών της Μεγάλης Βρετανίας, Φίλιπ Χάμοντ). Όμως όλα αυτά δεν είχαν αποτέλεσμα, με το BeoutQ να συνεχίζει να είναι στον αέρα και να προκαλεί υπέρμετρη οικονομική ζημία σε τηλεοπτικούς παρόχους και αθλητικές διοργανώσεις.

*Για όσους δεν γνωρίζετε το μέγεθος των ποσών που διακυβεύονται, η τελευταία συμφωνία του beIN για τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Πρέμιερ Λιγκ για μία τριετία άγγιζε τα 500εκ. λίρες. Κάπως έτσι εξηγείται ο νομικός αγώνας που ξεκίνησε η εταιρεία ενάντια του beoutQ με απαιτήσεις που αγγίζουν τουλάχιστον το ένα δις δολάρια.


Η από κοινού προσπάθεια διαφόρων ομοσπονδιών και λιγκών να σταματήσουν το beoutQ!

Πώς, λοιπόν, να εγκρίνει η Πρέμιερ Λιγκ την πώληση ομάδα της σε κονσόρτσιουμ, που συμπεριλαμβάνεται ο άνθρωπος, ο οποίος ευθύνεται για την μεγάλη οικονομική ζημία των συνεργατών μεγαλύτερων ευεργετών της, τηλεοπτικών παρόχων;

Κομματάκι δύσκολο…αν και γράφτηκε στον αγγλικό τύπο ότι η Σαουδική Αραβία είναι αποφασισμένη να κλείσει τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Πρέμιερ Λιγκ δίνοντας ένα τεράστιο ποσό, προκειμένου να ολοκληρωθεί η συμφωνία. Όμως και πάλι δεν θα είναι εύκολο το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο να κάμψει όλες τις αντιστάσεις επ’ αυτού, αφού στον αγώνα εναντίον του BeoutQ ήταν μαζί με την FIFA, την UEFA και άλλες λίγκες, που θα εξακολουθούν να έχουν το ίδιο θέμα.

Η απόφαση-σταθμός που καλείται να πάρει ο Ρίτσαρντ Μάστερς και η λογική που φωνάζει «Όχι» !

Ο διευθύνων σύμβουλος της Πρέμιερ Λιγκ, Ρίτσαρντ Μάστερς!

Ο επί 14 χρόνια στέλεχος της Πρέμιερ Λιγκ σε διάφορα πόστα και νυν διευθύνων σύμβουλος της λίγκας, Ρίτσαρντ Μάστερς έχει μία πολύ δύσκολη υπόθεση στα χέρια του. Ένα ενδεχόμενο deal για την πώληση της Νιουκάστλ σ’ ένα κονσόρτσιουμ, που μπορεί να την εκτοξεύσει, μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση του ανταγωνισμού στο πρωτάθλημα και στην γενικότερη αύξηση των εσόδων. Ωστόσο, εδώ μιλάμε ότι υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία πως ο πρίγκιπας διάδοχος του θρόνου, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν παραβιάζει συνεχώς τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχει σχέση με δολοφονία δημοσιογράφου (ακόμα κι αν τυπικά δεν έχει αποδειχθεί και καταδικασθεί), ενώ παράλληλα κατακλέβει τους τηλεοπτικούς παρόχους της Πρέμιερ Λιγκ, που δίνουν κάθε χρόνο τον «οβολό» τους και εκτοξεύουν τα έσοδα των αγγλικών ομάδων.

Η συμφωνία πώλησης της Νιουκάστλ σίγουρα αν το δει κάποιος λογικά πρέπει να μην ολοκληρωθεί. Ο Μάστερς βλέπει τα αμέτρητα μηνύματα διεθνών οργανισμών που λαμβάνει κάθε μέρα, είδε την επιστολή της συντρόφου του Κασόγκι, ξέρει για το beoutQ.

Αγνοώντας όλα αυτά θα δείξει πως η Πρέμιερ Λιγκ ενδιαφέρεται μόνο για τα λεφτά αδιαφορώντας για κάθε είδους ηθικές αξίες και κοινωνική ευαισθησία. Αυτό είναι το πρόσωπο της διοργάνωσης που θέλει να βγει προς τα έξω; Προφανώς και όχι. Ωστόσο, αν το επιλέξει, ο τρόπος να κλείσει τα μάτια απέναντι στα προβλήματα τυπικά σίγουρα θα βρεθεί. Πάντα βρίσκεται. Το θέμα είναι παραγκωνίζεται.

Η απόφαση αυτή λοιπόν ή θα αποτελέσει μία «γροθιά» στην ατελείωτη ασυδοσία της αραβικής βασιλικής οικογένειας, που παριστάνει τον «κονιόρδο» λόγω της οικονομικής της δύναμης ή θα επιβεβαιώσει αυτή τη ματαιοδοξία που την διακατέχει και θα ενισχύσει την αντίληψή της, πως μπορεί να κάνει τα πάντα με την δύναμη, που της παρέχουν τα χρήματα.
inthezone.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.176
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #462 στις: Σαβ 04 Ιούλ 2020 18:41 »

«No one likes us, no one likes us, we don’t care, we are Millwall»

Δεν έχουν κερδίσει ποτέ το πρωτάθλημα, ούτε το κύπελλο. Έχουν συμμετάσχει στην πρώτη κατηγορία όλο κι όλο δύο χρονιές, πριν 30 χρόνια. Δεν διεκδικούν τις δάφνες κανενός, κι όμως, για πάρα πολλούς είναι ο πιο μισητός σύλλογος της χώρας. Μια καταγραφή για όσους πήραν το ψευδώνυμο «Λιοντάρια» πιο σοβαρά από όσο έπρεπε.
 

«Καλωσήρθατε στην Millwall Football Club. Σας ευχόμαστε μία ευχάριστη εμπειρία στον αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων στην έδρα μας. Φιλική συμβουλή: Άμα δείτε κάποιο τάκλιν σε παίκτη της ομάδας σας άξιο φυλάκισης, μην πείτε τίποτα. Αν δείτε οπαδούς να κάνουν έφοδο προς το μέρος σας, αρχίστε να τρέχετε». Αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα μήνυμα καλωσορίσματος για κάθε εκδρομέα που έφτανε στο The Den. Δεν υπήρξε ποτέ, οι λίγες πληροφορίες όμως των τριών σειρών αυτών θα έσωζαν την υγεία (ψυχική και σωματική) αρκετών ανθρώπων που έκαναν το αφελές λάθος να υποθέσουν ότι η κύρια μέριμνα των ντόπιων, είναι το ποδόσφαιρο.

Τα λιμάνια είναι μέρη γνωστά όχι μόνο για την σύνδεση που προσφέρουν με τον υπόλοιπο παραθαλάσσιο κόσμο, αλλά και για το ποιόν των ανθρώπων που μαζεύουν. Η ζήτηση για φθηνή, ανειδίκευτη σωματική εργασία προσελκύει σε αυτά τις κατώτερες κοινωνικά κι οικονομικά τάξεις. Η πληθώρα αναφορών για περιστατικά βίας έχουν δώσει σε αυτά την πεποίθηση της κακόφημης κι επικίνδυνης περιοχής. Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο κόσμος της Millwall προέρχεται από ένα πολύπαθο και δύσκολο εργασιακό περιβάλλον.



Και εγένετο… ξύλο. Η ομάδα αντλεί το όνομά της από το ομώνυμο λιμάνι όπου ιδρύθηκε, το 1885. Από το 1910 και την μετακόμιση της ομάδας νότια του ποταμού Τάμεση, παίζουν στο The Den, το σπίτι και οχυρό τους. Γύρω από αυτό θα βρει κανείς τους περίφημους πολεμιστές οπαδούς τους. Την δεκαετία του 1960, όταν ο κόσμος έβαζε τη λέξη χουλιγκανισμός στο λεξιλόγιό του, η Millwall ήταν έτοιμη να πάρει το μεταπτυχιακό της σε αυτόν. Όταν ακόμα το ποδόσφαιρο ήταν ένα άθλημα πρωτόγονο για τη σημερινή εποχή, οι φίλοι των «Λιονταριών» συχνά εκφράζονταν στο γήπεδο κάπως… άτσαλα.

Το μακρινό 1906 σε ένα από τα πρώτα ντέρμπι με τη West Ham, η τοπική εφημερίδα East Ham Echo κατέγραψε: «Από την πρώτη επαφή με την μπάλα, φαινόταν ότι θα υπάρξουν μπελάδες. Αλλά μετά την αποβολή δύο παικτών της Millwall, υπήρξε ιδιαίτερος ενθουσιασμός στην εξέδρα και οι δωρεάν καβγάδες ήταν άφθονοι». Στις δεκαετίες που ακολούθησαν μέχρι το 1960, ήταν συχνό φαινόμενο το The Den να παραμένει κεκλεισμένων των θυρών λόγω της συμπεριφοράς του κόσμου.



Την ώρα που πέραν του Ατλαντικού ο κόσμος προσπαθούσε να περάσει μήνυμα ειρήνης και σεξουαλικής απελευθέρωσης, οι Άγγλοι δίναν στο ποδόσφαιρο διασημότητα για όλους τους λάθος λόγους. Οι οργανωμένοι ξεκίνησαν τις γνωστές «firms», συμμορίες φιλάθλων που κρατούσαν δύναμη και τα μέλη τους θα τα έβρισκες σε pubs, είτε να πίνουν είτε να δέρνονται, ανάλογα το πόσο περασμένη ήταν η ώρα. Η πιο γνωστή «firm» της Millwall είναι η «Millwall Bushwackers» και διεκδικούσαν τον τίτλο της πιο επικίνδυνης μαζί με τους «Headhunters» της Chelsea και την «Inter City Firm» της West Ham. Τα περίπου 250 μέλη που αριθμεί έχουν κοστίσει στην ομάδα, μεταξύ άλλων, αμέτρητα χρηματικά πρόστιμα.

Το 1965, σε έναν εκτός έδρας αγώνα στην Brentford, μία κακόγουστη φάρσα των φίλων της Millwall κατέληξε σε άγρια επεισόδια. Πέταξαν κάτι που φαινόταν να είναι χειροβομβίδα στον τερματοφύλακα των γηπεδούχων. Εκείνος τρομαγμένος την έδιωξε προς τα δίχτυα του, αλλά μετά φάνηκε πως ήταν ψεύτικη. Οι αναταραχές που ξέσπασαν μεταξύ των φιλάθλων των δύο ομάδων κόστισαν σε έναν οπαδό της Millwall ένα σπασμένο πηγούνι. Έναν χρόνο αργότερα στο Loftus Road της QPR, τα «Λιοντάρια» έχαναν με το ντροπιαστικό 6-1. Αφού πετάχτηκε ένα νόμισμα στο κεφάλι ενός παίκτη τους με αποτέλεσμα να ματώσει, ανακοινώθηκε ότι περαιτέρω αναταραχή θα οδηγήσει σε διακοπή του αγώνα. Τι έκαναν οι φιλοξενούμενοι; Προφανώς, εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο, ελπίζοντας να γλιτώσουν την μεγάλη ήττα, χωρίς όμως επιτυχία. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας στην λίστα προσμετρήθηκαν ένα σπασμένο τζάμι στο πούλμαν της Plymouth Argyle, όταν έκανε το λάθος να σπάσει το αήττητο 59 αγώνων εντός που κρατούσε η Millwall, και επίθεση σε διαιτητή που ανάγκασε την ομάδα να σηκώσει φράχτη ανάμεσα τις εξέδρες και το γρασίδι.



Η αστυνομία ξεκίνησε να απαγορεύει την είσοδο επικίνδυνων αντικειμένων στο γήπεδο, από μπουκάλια μέχρι κορδόνια παπουτσιών! Τι έκαναν οι φίλοι των «Λιονταριών»; Πιθανότατα σφάχτηκαν και γι’ αυτό με την αστυνομία, αλλά επίσης προσαρμόστηκαν. Οι εφημερίδες δεν θεωρήθηκαν επικίνδυνο αντικείμενο, οπότε έφερναν εφημερίδες τις οποίες μετά τυλίγαν κατά μήκος και τις χρησιμοποιούσαν σαν όπλο. «Προς τιμήν τους» -ή καλύτερα κατ’ ευφημισμόν- η πατέντα ονομάστηκε «Millwall brick».

Το 1978 προκάλεσαν ταραχές στις εξέδρες του The Den με αφορμή την ήττα με 1-6 από την Ipswich Town. Δεκάδες οπαδοί τραυματίστηκαν. Το μένος ήταν τόσο μεγάλο, που πηγές της εποχής αναφέρουν πως από ένα σημείο και μετά  συνοπαδοί στράφηκαν ο ενός εναντίον του άλλου! Μετά τον αγώνα ο θρυλικός Bobby Robson, προπονητής τότε της Ipswich, δήλωσε πως η αστυνομία έπρεπε να τους ρίξει με φλογοβόλα! Οι χούλιγκανς δεν γνώριζαν όρια. Τέσσερα χρόνια αργότερα μία ήττα στο κύπελλο από την ασήμαντη Slough Town πυροδότησε νέα σειρά επεισοδίων, που ανάγκασαν τον πρόεδρο να απειλήσει με «κλείσιμο» του συλλόγου.



Ως προς τον σύλλογο και την διοίκηση, κανείς δεν φαινόταν να νοιάζεται ιδιαίτερα για τη φήμη που αποκτούσε η ομάδα, μάλλον το αντίθετο. Στην εποχή που μνημονεύεται ακόμη και σήμερα για το «κλασικό, σκληρό και βρώμικο αγγλικό ποδόσφαιρο» τα «Λιοντάρια» ήταν πρωταγωνιστές, παρά την απουσία τους απ’ την μεγάλη κατηγορία. Ποδοσφαιριστές όπως ο Alan McLeary, ο Keith Stevens, ο Kevin Bremner και λίγο αργότερα ο πιο σεσημασμένος όλων, Terry Hurlock, ήταν φυσιογνωμίες που κανένας δεν ήθελε να αντιμετωπίσει, ειδικά στο The Den. Ακόμη κι ο Beckham, είχε δηλώσει πως προσπαθούσε να αποφύγει την επαφή του με τον Hurlock όσο περισσότερο μπορούσε, σε μεταξύ τους αναμέτρηση. Σε σημαντικά παιχνίδια, η ομάδα συνήθιζε να κλείνει το νερό στα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων και να κλειδώνει τα παράθυρα. Κανείς δεν ήταν ευπρόσδεκτος. «Ή εμείς, ή κανένας».

Όταν η Leicester City ταξίδεψε στο Λονδίνο για έναν αγώνα κυπέλλου δεν είχε καμία τύχη κι ας ήταν δύο κατηγορίες πάνω απ’ τη Millwall. Μετά τον αγώνα ο Rob Kelly των φιλοξενούμενων δήλωσε: «Δεν ήταν δυνατόν να τους κερδίσει κανείς εκείνη τη μέρα. Ακόμα και η σπουδαία Liverpool δεν μπορώ να σκεφτώ αν θα έβρισκε τον τρόπο για να φύγει από εκεί με την πρόκριση». Πολύ πιθανό με το σφύριγμα της λήξης οι οπαδοί να επιδόθηκαν στην αγαπημένη τους δραστηριότητα: την εισβολή στον αγωνιστικό χώρο!



Φτάνοντας στα 80s, η Millwall και οι οπαδοί της είχαν ήδη εδώ και χρόνια αποκτήσει τον τίτλο της πιο μισητής ομάδας της χώρας. Τα αμφιλεγόμενα και μάλλον ατιμωτικά κατορθώματα για τα οποία κατηγορούνταν, τα έπαιρναν και τα χρησιμοποιούσαν σαν μετάλλια πολέμου. Το όνομα Millwall μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν απάντηση στην ερώτηση «Τι πάει λάθος με το ποδόσφαιρο»; Την ίδια χρονιά ήταν η πρώτη φορά που τα επεισόδια που προκλήθηκαν απ’ τους συνήθεις υπόπτους πήραν όνομα, σαν άλλη μία ιστορική μάχη.

Η «Kenilworth Road riot» στο εκτός έδρας παιχνίδι κυπέλλου με την Luton θεωρείται μία απ’ τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Από νωρίς το απόγευμα οι «Bushwackers» είχαν προκαλέσει ζημιές στο κέντρο της πόλης προς μάλλον αδυναμία της αστυνομίας να διαχειριστεί το μεγάλο πλήθος. Η εξέδρα των εκτός έδρας φιλάθλων γέμισε με τουλάχιστον διπλάσιο το μέγεθος της χωρητικότητάς της. Το κακό δεν άργησε να γίνει και οι παίκτες που βγήκαν για ζέσταμα, έτρεξαν να μπουν πάλι στα αποδυτήρια βλέποντας τα πετούμενα μπουκάλια, κουτάκια και νομίσματα μεταξύ των οπαδών (αν ακόμα δεν είχαν αρχίσει να πετάνε και καθίσματα). Ο μόνος που κατάφερε να ηρεμήσει τα πνεύματα για να ξεκινήσει ο αγώνας ήταν ο προπονητής της Millwall, George Graham.



Και τότε βέβαια, κάποιοι οπαδοί κατάφεραν να ελιχθούν προς τις εξέδρες των γηπεδούχων και να προκαλέσουν μεμονωμένους καβγάδες. Ο αγώνας τελείωσε 1-0 και οι χούλιγκανς εισέβαλαν αμέσως στο γήπεδο, ένας προσπαθώντας να πιάσει τον προπονητή της Luton. Συνολικά 81 άνθρωποι τραυματίστηκαν, 31 εκ των οποίων αστυνομικοί. Οι γηπεδούχοι έκτοτε απαγόρευσαν την μετακίνηση φιλοξενούμενων οπαδών και εισήγαγαν σύστημα μελών, όπου όποιος ήθελε να παρευρεθεί σε αγώνα έπρεπε πρώτα να «φακελωθεί».

Τα περιστατικά δε σταμάτησαν. Λίγα χρόνια μετά ο σύλλογος βίωσε τα πιο επιτυχημένα αγωνιστικά χρόνια της ιστορίας του (δύο συμμετοχές στην πρώτη κατηγορία) και το ιδιαίτερα σκληρό κι επικίνδυνο παιχνίδι ποδοσφαιριστών όπως ο Hurlock, μάλλον ενέπνεε την εξέδρα να ξεσπά παρά να την ηρεμεί. Σιγά σιγά η εποχή του χουλιγκανισμού τελειώνει. Η τραγωδία του Hillsborough, σαν σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι, αναγκάζει την Margaret Thatcher σε πενταετή αποκλεισμό των αγγλικών ομάδων από την Ευρώπη (όχι ότι επηρεάστηκε από αυτό η Millwall). Το 1992 αναβαθμίζεται το πρωτάθλημα με την έναρξη της Premier League. Η προβολή της λίγκας κι η ανάγκη για προώθηση ενός υγιούς προϊόντος αναγκάζουν αντιπάλους όπως οι West Ham και Chelsea να αφήσουν στην άκρη τα μαχαίρια. Σαν φυσική εξέλιξη, η ατμόσφαιρα των γηπέδων στην Αγγλία μεταμορφώνεται σε αυτό που είναι σήμερα.



Η Millwall όμως μένει μακριά από τις κλασάτες αλλαγές της Premier League, κι ούτε η αλλαγή της χιλιετίας δεν άλλαξε ιδιαίτερα το τοπίο. Το 2002, η αστυνομία σκέφτηκε μέχρι και να μηνύσει τον σύλλογο, λόγω του τον τραυματισμού 47 αστυνομικών και 24 αστυνομικών αλόγων από τους «Bushwackers» μετά από μία ήττα από την Birmingham City. Το 2009, φέραν σε μπελάδες τους φίλους της Hull City. Την ίδια χρονιά, σε ντέρμπι με την West Ham στο Upton Park ένας οπαδός των φιλοξενούμενων μαχαιρώθηκε έξω από το γήπεδο και τα επεισόδια που ακολούθησαν με εισβολές στον αγωνιστικό χώρο θεωρήθηκαν ως προμελετημένες ενέργειες, παρά σαν αντίδραση εν θερμώ. Το 2013, τα έσπασαν μετά από ήττα με την Wigan Athletic. Το 2014, με την Leicester. Το 2016 και 2017, εισέβαλαν στο Wembley. Μόλις πέρυσι το 2019 και πριν από αγώνα κυπέλλου με την Everton, ένας φίλος της τελευταίας μαχαιρώθηκε στο πρόσωπο!

Θα μπορούσε κανείς να περιγράψει το The Den και τους θαμώνες του σαν χρονομηχανή, φέρνοντας στο σήμερα εικόνες τελείως άγνωστες για τις μοντέρνες εξέδρες και γήπεδα. Η Millwall έχει τους περισσότερους αποκλεισμένους οπαδούς από τα γήπεδα από κάθε άλλη ομάδα, μετρώντας 6 άτομα ανά 1000 φιλάθλους (0,6%). Από την άλλη βέβαια, όπως και πολλοί φίλαθλοι σημειώνουν, τουλάχιστον σήμερα το κακό όνομα επιβιώνει από μία μειονότητα ατόμων που εξασκώντας ακόμα ετεροχρονισμένες συμπεριφορές, δεν αφήνει την ομάδα να αφήσει πίσω της το κακό παρελθόν και να προχωρήσει στο μέλλον.

 

Συντάκτης: Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr

Αποσυνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.699
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #463 στις: Τρι 07 Ιούλ 2020 21:54 »
Μάντσεστερ Σίτι: Το ξεχωριστό μπλουζάκι του Γκουαρδιόλα κατά του φασισμού


Ο Πεπ Γκουαρδιόλα φόρεσε ένα μπλουζάκι με ξεκάθαρο μήνυμα κατά των φασιστικών και ραστιστικών αντιλήψεων στην τελευταία του συνέντευξη Τύπου (VIDEO).

Το ζήτημα της ισότητας και της απαλλαγής της ανθρωπότητας από σκοταδιστικές αντιλήψεις περί ανωτέρων και κατώτερων φυλών μπήκε πολύ ψηλά στην ατζέντα με αφορμή τη σοκαριστική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ και οι φωνές για "τέλος στο ρατσισμό και στις φυλετικές αδικίες" παραμένουν ηχηρές.

Στο κίνημα Black Lives Matter (Οι ζωές των μαύρων αξίζουν) ο αθλητικός κόσμος πρωτοστατεί και καθημερινά είναι τα περιστατικά με ανθρώπους των γηπέδων που βγαίνουν μπροστά για να δώσουν σε όλους να καταλάβουν πως στη σύγχρονη κοινωνία η ανοχή σε φαινόμενα διακρίσεων με βάση το χρώμα του δέρματος είναι μηδενική.

Ένας από αυτούς που διατρανώνουν αρκετά συχνά την απέχθειά τους προς το ρατσισμό είναι και ο Πεπ Γκουαρδιόλα. Μίλησε πρόσφατα με πολύ καυστικά λόγια για τα όσα κάνουν οι λευκοί στους μαύρους πετυχαίνοντας να ξυπνήσει κοιμισμένες συνειδήσεις ενώ θέλησε να ξαναπάρει θέση και με έναν διαφορετικό τρόπο.

Όχι με κάποια δήλωση αλλά με μπλουζάκι που φορούσε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε την Τρίτη (7/7) ενόψει του εντός έδρας αγώνα πρωταθλήματος της Μάντσεστερ Σίτι την Νιούκαστλ το βράδυ της Τετάρτης, και το οποίο έγραφε: "Αγαπώ την Σιμόν, σιχαίνομαι το φασισμό" (Love Simone, Hate Facism).

Το μήνυμα για το ρατσισμό ήταν σαφές ενώ μόνο τυχαία δεν ήταν επιλογή του συγκεκριμένου προσώπο για να γίνει η αντιδιαστολή των εννοιών μίσος και αγάπης, με την Νίνα Σιμόν να είναι μία γυναίκα που συνέδεσε το όνομά της όχι μόνο με την τέχνη και το τραγούδι, αλλά και με τον αγώνα που έδωσε κόντρα στο ρατσισμό.



ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΝΙΝΑ ΣΙΜΟΝ
Η Νίνα Σιμόν (Nina Simone, πραγματικό όνομα: Γιουνίς Καθλίν Γουέιμον, Eunice Kathleen Waymon, 21 Φεβρουαρίου 1933 - 21 Απριλίου 2003) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και πιανίστρια.

Η Σιμόν γεννήθηκε στην πόλη Τράιον της Νότιας Καρολίνας, ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά πολυμελούς οικογένειας. Όπως πολλοί άλλοι μαύροι τραγουδιστές, επηρεάστηκε όταν ήταν παιδί από την περίφημη μεσόφωνο του λυρικού ρεπερτορίου Μάριαν Άντερσον και άρχισε να τραγουδάει στην τοπική της εκκλησία, φανερώνοντας παράλληλα πλούσιο ταλέντο και ως πιανίστρια.

Ένα περιστατικό εκείνης της περιόδου, συνέβαλε στη μετέπειτα ανάμειξή της στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα: στην πρώτη της δημόσια εμφάνιση στο πιάνο, σε ηλικία δέκα ετών, οι γονείς της, οι οποίοι είχαν πιάσει θέσεις στην πρώτη σειρά, υποχρεώθηκαν με τη βία να μετακινηθούν, για να καθίσουν Λευκοί.

Σε ηλικία 17 ετών μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια, όπου έδινε μαθήματα και συνόδευε στο πιάνο την ερμηνεία διαφόρων τραγουδιστών. Χάρις την οικονομική συνεισφορά δωρητών, άρχισε σπουδές πιάνου στην περίφημη σχολή Juilliard School of Music της Νέας Υόρκης.



Ωστόσο, η έλλειψη πόρων την ανάγκασε να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει η πρώτη Αφρο-αμερικανή σολίστας πιάνου. Αργότερα προσπάθησε να εισαχθεί στο ιδιαίτερα απαιτητικό Curtis Institute της Φιλαδέλφεια, αλλά απορρίφθηκε. Η ίδια πίστευε ότι αυτό έγινε λόγω της φυλετικής της καταγωγής.

Στη συνέχεια στράφηκε στη μπλουζ και την τζαζ μουσική. Το 1954 άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινό κέντρο της Ατλάντικ Σίτυ με το καλλιτεχνικό όνομα "Νίνα Σιμόν". Το "Νίνα" -στα ισπανικά "κορίτσι"- ήταν το παρατσούκλι που της κόλλησε ο φίλος της ενώ το "Σιμόν" προήλθε από το όνομα της Γαλλίδας ηθοποιού Σιμόν Σινιορέ.

Κατά τη δεκαετία του 1960 η Σιμόν αναμείχθηκε στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα και ηχογράφησε μία σειρά στρατευμένων τραγουδιών, όπως τα "To Be Young, Gifted And Black" (που έγινε αργότερα μεγάλη επιτυχία σε εκτέλεση της Αρίθα Φράνκλιν) "Blacklash Blues", "Mississippi Goddam" (με αφορμή τη δολοφονία του Μαύρου αγωνιστή Μέντγκαρ Έβερς και την έκρηξη βόμβας σε εκκλησία, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα Μαύρα παιδιά), "I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free" και το "Pirate Jenny" του Κουρτ Βάιλ (από την Όπερα της Πεντάρας).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

https://m.sport24.gr/football/omades/Manchester-City/mantsester-siti-to-ksexwristo-mployzaki-toy-gkoyardiola-kata-toy-fasismou.5729542.html
« Τελευταία τροποποίηση: Τρι 07 Ιούλ 2020 23:10 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro