Αποστολέας Θέμα: Για τους εραστές του Αγγλικού.....  (Αναγνώστηκε 58117 φορές)

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #450 στις: Κυρ 31 Μάι 2020 14:34 »

Το σημαντικότερο γκολ της Σίτι μπήκε στο 94′ αλλά δεν το έβαλε ο Αγκουέρο

Τις περισσότερες φορές το να εντοπίσεις το κατώτατο σημείο στην ιστορία μιας ομάδας που μετράει πάνω από έναν αιώνα ζωής είναι αρκετά πολύπλοκο και σίγουρα πιο δύσκολο από το να βρεις την αντίστοιχη καλύτερη στιγμή. Η Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις γιατί οι ‘Πολίτες’ γνωρίζουν πολύ καλά πότε έπιασαν πάτο. Και το ξέρουν με ακρίβεια μερικών λεπτών! Ήταν το μεσημέρι της 28ης Δεκεμβρίου 1998, ακριβώς στο ημίχρονο του εντός έδρας αγώνα με τη Στόουκ για την 24η αγωνιστική της τρίτης κατηγορίας της Αγγλίας.

(Κάπου εδώ ένας νεαρός αναγνώστης θα αναρωτηθεί: Μήπως υπάρχει κάποιο λάθος στην προηγούμενη πρόταση; Τρίτη κατηγορία; Μιλάμε για την ίδια πανίσχυρη Σίτι των πρωτοκλασάτων παικτών που κατέκτησε τα δυο τελευταία πρωταθλήματα Αγγλίας; Η απάντηση στην τελευταία ερώτηση είναι: Ναι.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 90 η Μάντσεστερ Σίτι αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου.Οι προπονητές διαδέχονταν ο ένας τον άλλον και έφερναν ο καθένας μισή ντουζίνα παίκτες. Αυτό σε συνδυασμό με την ανικανότητα της διοίκησης, από το λεξιλόγιο της οποίας απουσίαζε η λέξη οργάνωση, είχε ως αποτέλεσμα η ομάδα να βρεθεί με ένα τεράστιο, για τα δεδομένα της εποχής, χρέος, να έχει στο ρόστερ της περισσότερους από 50 ποδοσφαιριστές με συμβόλαιο (!) και τελικά να υποβιβαστεί δυο φορές μέσα σε τρία χρόνια.



https://blog.stoiximan.gr/manchester-city-gillingham/
Το αυτογκόλ που σφράγισε τον υποβιβασμό στην 3η κατηγορία πρέπει να το δεις κάμποσες φορές για να το πιστέψεις

Έτσι το καλοκαίρι του 1998 την βρήκε στην 3η κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία της, χωρίς λεφτά και με ένα υπερφορτωμένο ρόστερ, γεμάτο παίκτες που δεν είχαν καμία θέση εκεί. Ο προπονητής Τζόι Ρόιλ, που είχε αναλάβει λίγους μήνες πριν, θυμάται: “Στα βιβλία μας υπήρχαν πάνω από 50 επαγγελματίες! Την τελευταία μέρα των μεταγραφών καθόμασταν με τις ώρες στο γραφείο με τον πρόεδρο και προσπαθούσαμε να διώξουμε παίκτες με δανεισμούς και να απαλλαχθούμε από τα συμβόλαια κάποιων άλλων. Δεν υπήρχαν λεφτά στο ταμείο και ακουγόταν έντονα ότι η ομάδα κινδύνευε πλέον με χρεοκοπία.”

Όπως αποδείχτηκε λίγους μήνες μετά όμως, ο πάτος δεν ήταν εκείνος. Οι ‘Πολίτες’ ξεκίνησαν τη σεζόν δυναμικά, χάρη κυρίως στην αύρα της μεγάλης ομάδας που θέλει να δείξει ότι είναι περαστική από αυτή την κατηγορία αλλά και τη στήριξη των οπαδών της. Οι φίλοι της Σίτι, για τους οποίους έχουν ακουστεί τόσα τα τελευταία χρόνια, έκαναν πράξη την οπαδική θεωρία “θα’μαι δίπλα σου όπου κι αν παίζεις”, δίνοντας δυναμικά το παρών και εντός αλλά και εκτός έδρας, στην τουρνέ που αναγκάστηκε να κάνει η ομάδα τους σε διάφορα γραφικά μέρη της αγγλικής επαρχίας.

Η Σίτι τελείωσε το πρωτάθλημα με μ.ο. προσέλευσης στο Μέιν Ρόουντ τους 28.000 οπαδούς ενώ και σε όλα τα, καθόλου ελκυστικά, εκτός έδρας ματς οι φίλοι της όχι μόνο εξαντλούσαν τα διαθέσιμα εισιτήρια αλλά συχνά ζητούσαν και εξτρά σε διπλανές θύρες! Σύμφωνα με τον επιθετικό Πολ Ντίκοφ: “Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο παιχνίδι της σεζόν με τη Μπλάκπουλ εντός. Αναρωτιόμασταν πόσοι θα καταδεχθούν να έρθουν στο γήπεδο και τελικά βγήκαμε και είδαμε 33.000 ανθρώπους στις κερκίδες να φωνάζουν λες και παίζουμε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ. Αυτό πραγματικά μας έδωσε ώθηση και βοήθησε στην προσπάθεια μας να ανέβουμε αμέσως κατηγορία”



Τα καλά αποτελέσματα δεν κράτησαν όμως πολύ. Κάθε αντίπαλος έβλεπε το παιχνίδι με τη Σίτι σαν τελικό, σαν μια μεγάλη ευκαιρία να κάνει την έκπληξη και να ακουστεί το όνομα του σε όλη τη χώρα, και αυτό έβγαινε στο χορτάρι. Η κατηφόρα ξεκίνησε στα τέλη Σεπτέμβρη και μέχρι να φτάσουμε στις γιορτές και το περιβόητο παιχνίδι με τη Στόουκ το υποτιθέμενο μεγάλο φαβορί για την άνοδο έκανε μόλις 3 νίκες σε 15 αγώνες! Ένα διπλό στη Ρέξαμ μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα έδωσε μια μικρή ανάσα αλλά η κατάσταση παρέμενε απελπιστική. Η Μάντσεστερ Σίτι ήταν στη 12η θέση της 3ης κατηγορίας και σε τόσο τραγική αγωνιστική φόρμα που κάποιοι άρχισαν να φοβούνται για έναν ακόμα υποβιβασμό! Όταν λοιπόν οι παίκτες της πήγαν στα αποδυτήρια στο ημίχρονο εκείνου του αγώνα με το σκορ στο εις βάρος τους 0-1 ήταν πλέον ξεκάθαρο προς όλους: Η Σίτι είχε πλέον πιάσει για τα καλά πάτο.)

Κανείς δεν έχει αποκαλύψει με λεπτομέρειες τι έγινε εκείνα τα 15 λεπτά στα αποδυτήρια. Όπως αφέθηκε να εννοηθεί από τις διάφορες συνεντεύξεις τα επόμενα χρόνια, ακούστηκαν κάποιες λέξεις που θα έκαναν και λιμενεργάτη να ντραπεί, κάποια αντικείμενα εκτοξεύτηκαν προς διάφορες κατευθύνσεις ενώ δεν έλειψε και κάποιους είδους… σωματική επαφή που περιλάμβανε σφιγμένα χέρια που στόχευαν πρόσωπα συμπαικτών! Όλα αυτά την ώρα που οι εξαγριωμένοι οπαδοί στις κερκίδες από πάνω είχαν χάσει πλέον την υπομονή και το κουράγιο τους και ζητούσαν αυτό που ζητάνε όλοι οι οπαδοί σε αντίστοιχες ντροπιαστικές καταστάσεις. Nα παρθούν κεφάλια, να βγούνε οι τιμημένες φανέλες και να ξεκουμπιστούν οι άσχετοι. Ό,τι κι αν έγινε τελικά σε εκείνο το δωμάτιο, το σημαντικό είναι ότι, παραδόξως, έπιασε. Η Σίτι τα έδωσε όλα στο δεύτερο ημίχρονο, γύρισε το παιχνίδι, πήρε βαθμολογική ανάσα και ταυτόχρονα ψυχολογική ώθηση και δεν ξανακοίταξε ποτέ προς τα κάτω.



Στα τελευταία 23 παιχνίδια της σεζόν η ομάδα του Ρόιλ έκανε μόλις 2 ήττες, τερμάτισε στην 3η θέση και κέρδισε ένα εισιτήριο για τα πλέι οφ ανόδου. Στα ημιτελικά, αν και ζορίστηκε αρκετά, έκαμψε τελικά την αντίσταση της Γουίγκαν (1-1 εκτός και 1-0 εντός) και απέκτησε το δικαίωμα να διεκδικήσει την επιστροφή της στη 2η κατηγορία στον τελικό του Γουέμπλει. Αντίπαλος της εκεί θα ήταν μια ομάδα που είχε καταφέρει να κάνει την υπέρβαση εκείνη τη σεζόν, χάρη κυρίως στις ιδιαίτερες ικανότητες του ανερχόμενου τότε προπονητή της: Η Τζίλιγχαμ του 40χρονου Τόνι Πιούλις.

Το ημερολόγιο έγραφε 30 Μαΐου 1999 όταν Μάντσεστερ Σίτι και Τζίλιγχαμ βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο του Γουέμπλει για ένα παιχνίδι που έμελλε να είναι ιστορικό. Στις κερκίδες βρισκόταν περισσότεροι από 77.000 θεατές. Ανάμεσα τους ήταν και οι δυο πιο διάσημοι οπαδοί των ‘πολιτών’, τα αδέρφια Γκάλαχερ των Oasis, που μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους κατοίκους του Μάντσεστερ βρήκαν το κουράγιο να ταξιδέψουν ως το Λονδίνο για να δούνε έναν τελικό 3ης κατηγορίας 4 μόλις μέρες μετά το βράδυ που η συμπολίτισσα Γιουνάιτεντ ολοκλήρωνε το τρεμπλ, με εκείνη τη απίθανη ανατροπή στις καθυστερήσεις του τελικού με τη Μπάγερν. Αυτό που σίγουρα δεν μπορούσαν να φανταστούν είναι ότι κι αυτοί θα ζούσαν λίγο μετά κάτι αντίστοιχο, έστω και σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο.



Ως μεγαλύτερη ομάδα και αδιαμφισβήτητο φαβορί της αναμέτρησης η Σίτι μπήκε πιο δυνατά αλλά δεν μπόρεσε να κάμψει την αντίσταση των αντιπάλων. Ο χρόνος κυλούσε χωρίς πολλές συγκινήσεις και από ένα σημείο και μετά όλα έδειχναν πως ο αγώνας και ταυτόχρονα η άνοδος θα κρινόταν στο ποιος θα άνοιγε το σκορ. Και αυτή ήταν η Τζίλιγχαμ. Η ομάδα του Πιούλις, η οποία αγωνιζόταν για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Γουέμπλει, βρήκε στο 81ο λεπτό ένα κενό στα δεξιά της άμυνας της Σίτι και πήρε το προβάδισμα με τον Ασάμπα. Το σοκ στην άλλη πλευρά ήταν μεγάλο αλλά ο υπολειπόμενος χρόνος λίγος, γι’αυτό ο Ρόιλ έδωσε άμεση εντολή για φουλ επίθεση. Το γκολ τελικά ήρθε αλλά όχι στην εστία που περίμεναν όλοι. Η Τζίλιγχαμ εκμεταλλεύτηκε τους χώρους που άφησε πίσω η αντίπαλος της και με τον Τέιλορ έκανε το 0-2 στο 87′. Για τη Σίτι πλέον η κατάσταση ήταν, όπως είπε και ο Άγγλος σπίκερ, “Game over” ή, όπως θα έλεγαν και οι Simon & Garfunkel, “Hello darkness, my old friend, I’ve come to talk with you again”.

Με το ρολόι να δείχνει πως απομένουν 3 λεπτά και τον Πιούλις να βγάζει επιθετικό και να βάζει αμυντικό οι οπαδοί της Σίτι σήκωσαν λευκή σημαία. Κάποιοι άρχισαν να αποχωρούν, κάποιοι έβαλαν τα κλάματα, κάποιοι άλλοι απλά καθόταν αμίλητοι, με το κεφάλι χωμένο ανάμεσα στα πόδια και με εφιαλτικές σκέψεις να πλημμυρίζουν το μυαλό. Μια δεύτερη συνεχόμενη σεζόν στην 3η κατηγορία ισοδυναμούσε με καταστροφή και από οικονομική αλλά και από ψυχολογική πλευρά.

Όταν ο Κέβιν Χόρλοκ έστειλε με το αριστερό τη μπάλα στα δίχτυα στο 90′ και μείωσε σε 1-2 τα πανηγύρια από την πλευρά των οπαδών της Σίτι ήταν εμφανώς ξεψυχισμένα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά όμως ένα ακόμα θετικό σημάδι έκανε την εμφάνιση του, όταν ο τέταρτος διαιτητής έδειξε ότι οι καθυστερήσεις θα ήταν 5 λεπτά. Ο αγώνας μεταφέρθηκε αναμενόμενα στο 1/3 του γηπέδου, εκεί που η Τζίλιγχαμ αμυνόταν με νύχια και με δόντια.



Στο 94ο λεπτό (για να είμαστε ακριβείς, λίγο αργότερα, στο 94.03) έγινε μια παραδοσιακή βρετανική γιόμα από δεξιά, ένας παίκτης της Σίτι πήρε την πρώτη κεφαλιά, ένας δεύτερος ακούμπησε ελαφρά τη μπάλα, έγινε μια κόντρα πάνω στο πόδι του Σον Γκότερ και η μπάλα έφτασε στον Πολ Ντίκοφ. Ο Σκωτσέζος επιθετικός την υποδέχτηκε σωστά, γύρισε μέτωπο προς την εστία και στιγμιαία κοίταξε τον αντίπαλο τερματοφύλακα.

(Απαραίτητη παύση για να προλάβει να φορέσει η μοίρα το πιο σαρδόνιο χαμόγελο της. Ο τερματοφύλακας της Τζίλιγχαμ, Βιντς Μπάρτραμ δεν ήταν απλά καλός φίλος του Ντίκοφ, από την εποχή που ήταν συμπαίκτες στην Άρσεναλ. Ήταν και κουμπάρος του! Μια μέρα πριν τον αγώνα ένας δημοσιογράφος είχε ρωτήσει τον Ντίκοφ πως αντιμετωπίζουν οι δυο τους αυτή την περίεργη συνάντηση και ο Σκωτσέζος είχε δηλώσει: “Μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο αυτές τις μέρες και κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να κουρδίσει ο ένας τον άλλον αλλά είναι δεδομένο ότι δεν θα υπάρξει κάποια αληθινή έχθρα μεταξύ μας. Εκτός φυσικά κι αν καρφώσω κανένα γκολ ανάμεσα από τα πόδια του στις καθυστερήσεις”!)

Ο Πολ Ντίκοφ δεν έστειλε τελικά τη μπάλα ανάμεσα από τα πόδια του κουμπάρου του αλλά η κατάληξη μετράει. Η μπάλα αναπαύθηκε στα δίχτυα του Μπάρτραμ, στις κερκίδες επικράτησε κανονικός πανζουρλισμός, η Μάντσεστερ Σίτι ολοκλήρωσε μέσα σε 4 λεπτά μια απίστευτη επαναφορά που δεν περίμενε κανείς και ο Ντίκοφ περιέγραψε χρόνια μετά το πως ένιωσε εκείνες τις στιγμές του ποδοσφαιρικού οργασμού με τον πιο αφοπλιστικά υπέροχο τρόπο: “Ειλικρινά δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα απ’όσα έγιναν εκείνα τα δευτερόλεπτα”.

Στην παράταση που ακολούθησε δεν άλλαξε τίποτα, αφού η Σίτι είχε εξαντλήσει όλα τα αποθέματα ενέργειας που είχε και η Τζίλιγχαμ δεν μπορούσε ακόμα να συνέλθει από αυτό που είχε συμβεί, και το παιχνίδι οδηγήθηκε στα πέναλτι. Εκεί ο 20χρονος τερματοφύλακας της Σίτι, Νίκι Γουίβερ, που ήταν και μια από τις αποκαλύψεις του πρωταθλήματος, έπιασε δυο πέναλτι, ένα άλλο έφυγε εκτός εστίας και η Μάντσεστερ Σίτι, που αστόχησε μόλις σε ένα (συμπτωματικά αυτός ο ένας ήταν ο Ντίκοφ), πανηγύρισε έξαλλα μια ανέλπιστη νίκη και μια ανακουφιστική άνοδο.



Με την ψυχολογία να έχει αντιστραφεί η ομάδα του Ρόιλ κέρδισε μια δεύτερη συνεχόμενη άνοδο την επόμενη σεζόν και επέστρεψε στην Πρέμιερ Λιγκ, εκεί που τελικά την βρήκε το 2008 ο Σεΐχης Μανσούρ και, με τη βοήθεια πολλών εκατομμυρίων λιρών, την μετέτρεψε σε υπερδύναμη του αγγλικού ποδοσφαίρου. Η Σίτι των 10s μπορεί να μη θυμίζει σε τίποτα εκείνη την ομάδα της σεζόν 98-99 που έχανε από τη Λίνκολν και τη Γιορκ και έπαιζε σε γήπεδα που έπρεπε οι παίκτες να βγουν από τα αποδυτήρια για να ετοιμάσει τα πράγματα τους ο φροντιστής γιατί δεν χωρούσαν ταυτόχρονα όλοι μαζί (!), αλλά όπως πιστεύουν πολλοί στο Μάντσεστερ, το πιθανότερο είναι να μην βλέπαμε ποτέ την καλοδουλεμένη ποδοσφαιρική μηχανή του Γκουαρντιόλα αν εκείνη η φουρνιά δεν κατάφερνε να κερδίσει την άνοδο, έστω και με αυτό τον τρόπο σε εκείνον τον ιστορικό τελικό που μνημονεύεται ακόμα στην Αγγλία.

“Τι θα γινόταν αν είχαμε χάσει σε εκείνο το παιχνίδι;” αναρωτήθηκε πριν λίγα χρόνια ο Ρόιλ. “Ειλικρινά δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι ότι η ομάδα ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση από όλες τις απόψεις. Προσωπικά δεν είμαι πεπεισμένος ούτε για το αν θα υπήρχε επόμενη χρονιά! Δεν υπήρχε καμία εγγύηση ότι ο σύλλογος μπορούσε να επιβιώσει οικονομικά άλλη μια χρονιά στην 3η κατηγορία”. Μια άποψη με την οποία φαίνεται πως συμφωνούν και αρκετοί οπαδοί που είδαν τους φίλους τους στην κερκίδα να λένε “τέλος, δεν πάει άλλο, κουράστηκα” όταν βρέθηκαν να χάνουν με 0-2 στο 87′ ενός κρίσιμου τελικού από… κάποια Τζίλιγχαμ.

Στις αναμνήσεις πολλών φίλων της Σίτι εκείνο το τέρμα του Ντίκοφ τοποθετείται πιο ψηλά ακόμα και από το περίφημο γκολ του Αγκουέρο ενώ η εκτός έδρας ήττα από τη Γιορκ τον Δεκέμβρη του 98′, που βύθισε την ομάδα πιο χαμηλά από ποτέ, έχει αποκτήσει ιδιαίτερη οπαδική σημασία. Όποιος φίλος της Σίτι ήταν σε εκείνο το εφιαλτικό παιχνίδι, το μνημονεύει σήμερα σαν οπαδικό παράσημο, από αυτά που συγκινούν μόνο τους ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει να ξοδεύεις λεφτά, χρόνο, αντοχές και ψυχικά αποθέματα για έναν σύλλογο που πάει κατά διαόλου, την ίδια μάλιστα εποχή που ο μεγάλος αντίπαλος σου σαρώνει εντός και εκτός συνόρων.


O Γκάλαχερ σε έξαλλη κατάσταση μετά το γκολ του Ντίκοφ

Σε ένα περσινό αφιέρωμα του FourFourTwo ένας πιστός οπαδός της ομάδας, ο Κρίστι Μακντόναλντ, είχε δηλώσει σχετικά: “Καμιά φορά ο κόσμος θυμάται εκείνες τις μέρες με ρομαντική διάθεση και λέει ‘είχε φάση όμως, ε;’ Η απάντηση όμως είναι ‘όχι. Δεν είχε’. Ήταν απαίσια. Ήταν φρικτά. Ήταν σκατά.” ενώ ένας άλλος οπαδός, ο Κέβιν Κάμινς θυμάται στο βιβλίο Blue Moon, που καταγράφει τα τεκταινόμενα εκείνης της σεζόν: “Παίζαμε με τη Τζίλιγχαμ στο Μέιν Ρόουντ και σκεφτόμουν ότι δεν θέλω να διαβάσω το match programme και να δω άρθρα του στυλ ‘Μάθε περισσότερα για τη Τζίλιγχαμ’. Δεν με νοιάζει ποιος παίζει στη Τζίλιγχαμ. Δεν θα έπρεπε να παίζουμε μαζί τους. Το περιοδικό θα έπρεπε να είναι μόνο μαύρες σελίδες!”.

Λίγα χρόνια πριν, πανηγυρίζοντας ένα από τα πρωταθλήματα της ομάδας, ο Νόελ Γκάλαχερ συνόψισε την οπτική των οπαδών λέγοντας: “Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το ζούμε αυτό. Αν είσαι στην ηλικία μου και έχεις ζήσει όλα αυτά που έζησα, το ματς με τη Τζίλιγχαμ, εκείνο με τη Γιορκ και όλα εκείνα, τότε απλά δεν γίνεται να το φανταστείς αυτό που συμβαίνει τώρα. Πως μπορείς να το φανταστείς;”
« Τελευταία τροποποίηση: Κυρ 31 Μάι 2020 14:49 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #451 στις: Τρι 02 Ιούν 2020 17:26 »
Παράθεση
Τις πρώτες 3 δεκαετίες του το ποδόσφαιρο παιζόταν χωρίς πέναλτι. Τα φάουλ εμφανίστηκαν το 1872 αλλά έπρεπε να γίνουν πολλά εσκεμμένα χέρια πάνω στη γραμμή και να φτάσουμε στον Ιούνιο του 1891 για να διαχωριστούν οι παραβάσεις που γίνονται κοντά στην εστία. Εμπνευστής του ήταν ο Ιρλανδός τερματοφύλακας Ουίλιαμ ΜακΚράμ. Καθώς δεν υπήρχε τότε μεγάλη περιοχή η μπάλα στηνόταν σε οποιοδήποτε σημείο στα 11 μέτρα από την εστία και ο εκτελεστής μπορούσε αντί να σουτάρει να προχωρήσει σε τετ-α-τετ. Ένα χρόνο μετά η δυνατότητα αυτή αναιρέθηκε.
El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #452 στις: Τρι 02 Ιούν 2020 18:45 »
Το 1980 η Γουέστ Μπρομ ήταν η μοναδική αγγλική ομάδα που είχε 3 μαύρους παίκτες στη σύνθεση της, μια τριάδα που έμεινε γνωστή με το όνομα 'Three Degrees'. Σε κάθε ματς οι αντίπαλοι τους υποδέχονταν με ρατσιστικές κραυγές, φρούτα και χλέπες. Αυτοί απαντούσαν με γκολ. To άγαλμα τους βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.

40 χρόνια μετά:

El Sombrero

“Σε αρκετά παιχνίδια ο θείος μου αναγκαζόταν στο ημίχρονο να αλλάξει φανέλα γιατί ήταν γεμάτη από πάνω έως κάτω με φλέματα”
http://www.pas.gr/forum/index.php?topic=114.msg215377#msg215377


Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #453 στις: Κυρ 07 Ιούν 2020 20:35 »
Σαν σήμερα το 2010 ο Έλτον Τζον έδωσε μια sold out συναυλία στο γήπεδο της Γουότφορντ. Αυτή ήταν η μοναδική που έδωσε εκείνη τη χρονιά στην Αγγλία και διοργανώθηκε με ένα συγκεκριμένο σκοπό. Όπως είχε συμβεί και σε μια αντίστοιχη περίπτωση το 2005, όλα τα έσοδα τα χάρισε στην αγαπημένη του ομάδα, που χάρη σ'αυτά μπάλωσε τρύπες και έκανε μεταγραφές. Μέρος των χρημάτων χρησιμοποιήθηκαν για να αγοραστεί o Τρόι Ντίνι, που τα επόμενα χρόνια έγινε αρχηγός και πέτυχε πάνω από 120 γκολ. Ένα από αυτά είναι και το πιο διάσημο γκολ στη σύγχρονη ιστορία της Γουότφορντ.


Για τους 3-4 που πιθανόν δεν κατάλαβαν για ποιο γκολ μιλάμε:


Σήμερα, το προσωπικό του νοσοκομείου που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο γήπεδο, έδωσε στην ομάδα ένα standing ovation σε μια από τις κερκίδες.
Η ομάδα είχε ανοίξει μέχρι και σήμερα το vip εστιατόριο της και τάιζε περίπου χίλιους νοσηλευτες και γιατρούς καθημερινά για περίπου δύο μήνες, θέλοντας να συμβάλει στον φόρτο εργασίας λόγο κορονοιου αλλά και να μας ευχαριστήσει, ενώ οι στολές μας πλένονταν στα πλυντήρια που διαθέτει το γήπεδο για τους παίχτες και το λοιπό προσωπικό του κλαμπ, πάλι σε καθημερινή βάση.
Δεν είμαι από παιδί Γουότφορντ, αλλά δεν γίνεται να μην παω σε έστω έναν αγώνα και να φωνάξω για πάρτη τους.
Ευχαριστούμε για όλα!
El Sombrero

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #454 στις: Τρι 16 Ιούν 2020 15:45 »
Η ταινία των οπαδών


Αν κάτι αξίζει από το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι οι λιγότερο διάσημες, αλλά εξίσου ιστορικές ομάδες του. Μια από αυτές είναι η Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, μια ομάδα που έχει κλείσει 133 χρόνια ζωής διατηρώντας ένα φανατικό κοινό που την λατρεύει. Βλέπεις, στην Αγγλία ισχύει ακόμα σε μεγάλο βαθμό το “support your local team” και δεν έχουν γίνει όλοι οπαδοί των μεγάλων ομάδων. Ο οπαδός της ΚΠΡ δεν έχει συχνές χαρές. Έχει ένα κερδισμένο Λιγκ Καπ μισό αιώνα πιο πριν, δυο πρωταθλήματα Β’ Εθνικής και έναν χαμένο τελικό κυπέλλου. Δεν τον λες και glory hunter. Όμως είναι εκεί να στηρίζει την ομάδα στα δύσκολα. Και τα δύσκολα όπως είδαμε πρόσφατα είναι για γέλια και για κλάματα. Η σύγχρονη ιστορία της ΚΠΡ είναι μια ιστορία προς αποφυγή που έχει όλα τα αρνητικά του modern football και κανένα από τα θετικά του. Αν δεν την ξέρετε μπορείτε να ανατρέξετε στα παλαιότερα κείμενά μας και στο ντοκιμαντέρ πριν δυο χρόνια με όνομα The Four Year Plan που συστήνω ανεπιφύλακτα. Η ιστορία κάποιον ξιπασμένων πλουσίων που δεν είχαν ιδέα από μπάλα και ήθελαν να κάνουν κουμάντο σε έναν σύλλογο.



Ήρθε όμως η ώρα να δούμε και την άλλη, την πραγματική πλευρά της ΚΠΡ. Το 60λεπτο ντοκιμαντέρ με τίτλο “R’ Story” είναι αυτό που λέει κι ο τίτλος, η ιστορία των φιλάθλων, του κόσμου της συμπαθούς ομάδας του Λονδίνου που μένει εκεί σταθερά στα εύκολα και στα δύσκολα. Φτιαγμένο από τον κόσμο για τον κόσμο, το R’ Story δεν στοχεύει απλά στο να δείξει το “μεγαλείο” μιας ομάδας (άλλωστε ο καθένας οπαδός πιστεύει ότι η δικιά του είναι η κορυφαία), αλλά να αναδείξει τους ανθρώπους που σε μια περίοδο που το ποδόσφαιρο της Αγγλίας βάλλεται συνεχώς από τύπους που κάνουν το κέφι τους σκορπίζοντας απλά χρήματα, συνεχίζουν να κρατούν τις κλασσικές αγγλικές παραδόσεις του “beautiful game”. Στο R’ Story πρωταγωνιστές είναι όσοι αγαπούν την ομάδα τους χωρίς να περιμένουν κάποια ανταπόδοση πέρα από τη χαρά του γηπέδου και της συνύπαρξης με τους ομοϊδεάτες τους. Οι συντελεστές ασχολούνται με το “κοινωνικό φαινόμενο” του γηπέδου, του ανήκειν, της χαράς να μοιράζεσαι με χιλιάδες ακόμα τα συναισθήματά σου. Το ακόμα πιο θετικό είναι ότι έχει γυριστεί μέσω μιας πρωτοβουλίας που δίνει ευκαιρίες σε άνεργους νέους, μιας οργάνωσης που βοηθάει ανθρώπους και στην συγκεκριμένη περίπτωση τους μετέτρεψε σε κάμεραμεν, δημοσιογράφους και παραγωγούς. Με τη βοήθεια οπαδών της ΚΠΡ έγινε πραγματικότητα και σίγουρα θα ευχαριστήσει περισσότερο τον κόσμο της ομάδας που θα το δει στις αίθουσες από το να βλέπει τα σπαστά αγγλικά του Φλάβιο Μπριατόρε.

https://www.sombrero.gr/2015/03/%ce%b7-%cf%84%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%af%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b4%cf%8e%ce%bd/
« Τελευταία τροποποίηση: Τρι 16 Ιούν 2020 17:06 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #455 στις: Τρι 16 Ιούν 2020 17:09 »
Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε να γίνει κάτι τέτοιο και για τον ΠΑΣ;;;

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #456 στις: Τρι 16 Ιούν 2020 19:22 »
Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε να γίνει κάτι τέτοιο και για τον ΠΑΣ;;;
θέλει δουλειά,όχι βρυκολακες, αλλά δεν είναι κ δύσκολο....κ κυρίως μην περιμένεις βοήθεια από την ΠΑΕ....
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #457 στις: Τρι 16 Ιούν 2020 19:38 »
Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε να γίνει κάτι τέτοιο και για τον ΠΑΣ;;;
θέλει δουλειά,όχι βρυκολακες, αλλά δεν είναι κ δύσκολο....κ κυρίως μην περιμένεις βοήθεια από την ΠΑΕ....
Πλάνα από κερκίδα και γενικά κόσμο,Μερικές κουβέντες παλαιμάχων για τον ΠΑΣ και τον κόσμο του.Συνεντεύξεις με απλό κόσμο.

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #458 στις: Τετ 17 Ιούν 2020 11:42 »
Σίτι και Ράσφορντ... κατέστρεψαν την Χόπκινς στο Twitter γύρω από τα δωρεάν γεύματα

Την ώρα που ο Μάρκους Ράσφορντ πήρε μια σπουδαία νίκη για την αντιμετώπιση της κρίσης της πανδημίας του κορωνοϊού, η δημοσιογράφος και businesswoman Κέιτι Χόπκινς θέλησε να το παίξει... bitch, αλλά την έβαλε στην θέση της ακόμη και η αντίπαλος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Μάντσεστερ Σίτι.



Ο νεαρός επιθετικός των «κόκκινων διαβόλων» μπόρεσε να μαζέψει μέσα στην καραντίνα περί τα 20 εκατομμύρια λίρες για την παροχή φαγητού σε παιδιά οικογενειών που ένιωσαν στο πετσί τους την κρίση με το lockdown και πήρε μια σπουδαία νίκη όσον αφορά το ζήτημα μιας και επιστολή του προς την Κυβέρνηση ήταν καθοριστική για να συνεχιστεί η παροχή βοήθειας και το καλοκαίρι με ένα κονδύλι το οποίο θα αγγίξει τα 120 εκατομμύρια λίρες.

Κι ενώ τέτοιες πράξεις και τέτοιες νίκες τυγχάνουν θετικής ανταπόκρισης από το σύνολο των παρατηρητών, βγήκε η Χόπκινς να το... παίξει έξυπνη, με την πρώην αρθρογράφο της «Sun» να λέει ούτε λίγο – ούτε πολύ πως δεν θέλει να δίνει λεφτά από την τσέπη της για να τρώνε παιδιά που δεν είναι δικά της. Όλο αυτό για να ποστάρει κάποια στιγμή μια φωτογραφία με την φανέλα της Μάντσεστερ Σίτι, γράφοντας πως δείχνει πολύ σέξυ στα μπλε, μόνο και μόνο για να βγουν οι «πολίτες» και να της απαντήσουν, «Όχι το δικό μας μπλε», εκφράζοντας αποστροφή για τις ρατσιστικές τοποθετήσεις της.

Το παρατήρησε κι ο Ράσφορντ, που πήρε κι αυτός θέση αγνοώντας την Χόπκινς, γράφοντας: «Μια πόλη ενωμένη», που δεν είναι άλλο από το μότο ανάμεσα σε Σίτι και Γιουνάιτεντ (A City United) το οποίο οι δύο αντίπαλοι σύλλογοι χρησιμοποιούν σε θέματα που... δεν χωρούν οπαδικά.

twitter

http://www.england365.gr/article/215149/%CE%A3%CE%AF%CF%84%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%A1%CE%AC%CF%83%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BD%CF%84-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%88%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%A7%CF%8C%CF%80%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-Twitter-%CE%B3%CF%8D%CF%81%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1
« Τελευταία τροποποίηση: Κυρ 21 Ιούν 2020 18:44 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #459 στις: Τετ 01 Ιούλ 2020 20:47 »


Οι ιδιοκτήτες Σίτι, Λειψίας, Ατλέτικο και της Ιντερ έχουν συνολικά 20 ομάδες!

Η πολυϊδιοκτησία τείνει να γίνει…μόδα στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη, με τις City Football Group και Red Bull να είναι οι «μπροστάρηδες» κι αρκετούς ακόμα επιχειρηματίες να ακολουθούν το παράδειγμά τους…

Δεν είναι λίγοι οι ιδιοκτήτες ομάδων, που έχουν σπεύσει να μεγαλώσουν την ποδοσφαιρική τους ιδιοκτησία σε δυο, τρεις ή και περισσότερες ομάδες δημιουργώντας μία πολυϊδιοκτησία. Αυτό μπορεί να γίνει είτε επειδή τους παρουσιάστηκε μία καλή ευκαιρία είτε επειδή έχουν σκοπό να επεκτείνουν την επένδυσή τους στο ποδόσφαιρο και χρειάζονται περισσότερους συλλόγους διαφορετικών χωρών ή ακόμα και ηπείρων.

Κάτι τέτοιο σαν την τελευταία περίπτωση κάνουν η ιδιοκτήτρια εταιρεία της Μάντσεστερ Σίτι, City Football Group και η ιδιοκτήτρια εταιρεία των Λειψία και Σάλτσμπουργκ, Ρεντ Μπουλ. Με την πρώτη να έχει αυτή τη στιγμή στην κατοχή της εννέα ομάδες σε όλο τον κόσμο και την δεύτερη πέντε αποτελούν αυτή τη στιγμή τις δυο μεγαλύτερες πολυϊδιοκτησίες ομάδων παγκοσμίως.

Υπάρχουν βέβαια και πιο απλά παραδείγματα όπως της Μονακό και της Λέστερ, που απλά βρήκαν ομάδες σε τιμή ευκαιρίας ή των Ατλέτικο Μαδρίτης και Άγιαξ, που ήθελαν με κάποιο τρόπο να επεκτείνουν το brand name τους, καθώς και οι προσωπικές φιλοδοξίες συγκεκριμένων εταιρειών ή ατόμων, όπως συνέβη με την Σουνίγκ Γκρουπ, την οικογένεια Πότσο, τον Βίνσεντ Ταν και τον Μάθιου Μπένχαμ.

Ας πάρουμε όμως όλες αυτές τις περιπτώσεις με την σειρά για να τις εξετάσουμε πιο εμπεριστατωμένα και να διακρίνουμε τις ιδιομορφίες της καθεμίας…

City Football Group

Το σήμα του City Football Group!

Το «άνοιγμα» του χορού της πολυϊδιοκτησίας με την Μάντσεστερ Σίτι και η γρήγορη επέκταση σε ΗΠΑ, Αυστραλία και Ιαπωνία
Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε «μέλη» και πιο ενεργό γκρουπ πολυϊδιοκτησίας ποδοσφαιρικών ομάδων στον κόσμο. Κορυφαίο απόκτημά του από το οποίο ξεκίνησε κιόλας το όλο εγχείρημα είναι η Μάντσεστερ Σίτι. Ο Σεΐχης Μανσούρ απέκτησε την αγγλική ομάδα για 210εκ. λίρες το 2008 και ίδρυσε το City Football Group, όπου πλέον έχει φτάσει να αποτελείται από εννιά ομάδες.

Το δεύτερο μέλος ήρθε στην παρέα τέσσερα χρόνια αργότερα από το πρώτο «χτύπημα» με τους «πολίτες», όταν το CFG έκανε άνοιγμα προς την Αμερική. Τον Μάιο του 2013 σε συνεργασία με την ομάδα μπέιζμπολ Νιου Γιορκ Γιάνκις θα δημιουργηθεί η Νιου Γιορκ Σίτι και θα πληρωθούν τα 100εκ. δολάρια που απαιτούνταν για την θέση επέκτασης, που είχε διαθέσιμη το MLS.

Δεν θα μείνει όμως εκεί, αφού μόλις μισό χρόνο αργότερα θα επεκταθεί και στην ήπειρο της Ωκεανίας. Οι ιδιοκτήτες των «πολιτών» ξόδεψαν 12εκ. δολάρια και απέκτησαν το 80% της Μέλμπουρν Χαρτ, την οποία μετονόμασαν σε Μέλμπουρν Σίτι (αργότερα απέκτησε και το υπόλοιπο 20%, που ανήκε σ’ ένα τοπικό κονσόρτιουμ επιχειρηματιών, που είχαν την ομάδα ράγκμπι Μέλμπουρν Στορμ).

Μισό χρόνο αργότερα, τον Μάιου του 2014, οι φιλόδοξοι Άραβες έφτασαν και στην Ασία, όπου σε συνεργασία με την αυτοκινητοβιομηχανία Nissan απέκτησαν το 20% των Γιοκοχάμα Μαρίνος της Ιαπωνίας. Μπορεί το ποσοστό να φαίνεται μικρό, ωστόσο αν βάλει κανείς στην ζυγαριά και το υπόλοιπο 80% που έχει στην κατοχή της, η «συνεργάτιδα» στο συγκεκριμένο εγχείρημα Nissan, μιλάμε ουσιαστικά για ολοκληρωτικό έλεγχο της ομάδας.

Η παύση των τριών ετών και η επέκταση μέχρι τον αριθμό των εννέα ομάδων!


Οι εννέα ομάδες που αποτελούν το City Football Group!
Θα ακολουθήσει μία παύση διεύρυνσης των μελών του City Football Group, η οποία θα σταματήσει τον Απρίλιο του 2017 με την αγορά της Ατλέτικο Τορκί, που μετονομάστηκε τον Γενάρη του 2020 σε Μοντεβιδέο Σίτι Τορκί με αλλαγές και στο σήμα της ομάδας. Τότε, ανακοινώθηκε και η κατασκευή ενός σύγχρονου προπονητικού κέντρου για την ομάδα (κόστος 5εκ. ευρώ, θα ολοκληρωθεί το 2021), που θα είχε ως σκοπό να την κάνει πόλο έλξης για τα μεγαλύτερα ταλέντα της Νότιας Αμερικής.

Στα τέλη του Αυγούστου του 2017, η Χιρόνα έγινε η έκτη ομάδα, που «προσχώρησε» στο CFG, αφού αποκτήθηκε το 44,3% της ομάδας. Ακριβώς, ίδιο ποσοστό κατείχε και το Girona Football Group, που ανήκει στον αδερφό του Πεπ Γκουαρδιόλα, Πέρε. Μάλιστα, το γεγονός πως η Σίτι είχε αρχίσει να δανείζει κάποιους νεαρούς παίκτες της στην Χιρόνα ήδη από την σεζόν 2015-2016, θεωρήθηκε από κάποιους πως η βοήθεια της ομάδας προς τον αδερφό του Πεπ, είχε χρησιμοποιηθεί ως μορφή επιπλέον κινήτρου για να έρθει η πολυπόθητη υπογραφή του Καταλανού και να αναλάβει τους «πολίτες».

Φτάνουμε στον Φεβρουάριο του 2019, ώστε να προστεθεί στο CFG μία ομάδα από την πολύ ισχυρή οικονομικά Κίνα. Με την βοήθεια της China Sports Capital (54%) και της UBTECH Robotics (18%), έφτασε στα χέρια του City Football Group το 28% της Σιχουάν Τζιουνιού (ομάδα δεύτερης κατηγορίας πλέον).

Πριν καλά καλά αλλάξεις ο χρόνος, τον Νοέμβρη, το CFG ταξίδεψε λίγο δυτικότερα από την Κίνα αυτή τη φορά, στην Ινδία, σε άλλη μια πολλά υποσχόμενη οικονομία. Απέκτησε το 65% της Μουμπάι Σίτι, με τους Ινδούς Ρανμπίρ Καρπούρ και Μπιμάλ Παρέκχ να διατηρούν το 35%.

Τελευταίο και πιο φρέσκο απόκτημα, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, για το CFG ήταν η βελγική Λόμελ. Στις 11 Μαΐου του 2020 απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών των Βέλγων, που αγωνίζονται στην δεύτερη κατηγορία του βελγικού πρωταθλήματος.

Τα λόγια του CEO Φεράν Σοριάνο για την περαιτέρω επέκταση και οι διάφορες φήμες!
Ο CEO της Μάντσεστερ Σίτι, Φεράν Σοριάνο (αλλά και των Νιου Γιορκ και Μέλμπουρν Σίτι) αποκάλυψε σε μία συνέντευξη τύπου τον Μάρτιο του 2019 ότι στην επόμενη δεκαετία είναι πιθανό να προστεθούν ακόμα 2-3 ομάδες στο CFG. Μάλιστα, δήλωσε πως το γκρουπ δεν έψαχνε πλέον για ομάδες σε χώρες της Ευρώπης, αλλά σε εκείνες που το ποδόσφαιρο δεν είχε αναπτυχθεί ακόμα τόσο πολύ, όπως η Ινδία.

Από τότε υπήρξαν αρκετές φήμες για αγορά ομάδας από την Μαλαισία (εξαιτίας μίας επίσκεψης του Φεράν Σοριάνο εκεί, όπου συναντήθηκε με τον υπουργό αθλητισμού της χώρας), ενώ φέτος κυκλοφόρησε πως υπήρξε ενδιαφέρον και για ρωσική ομάδα, το όνομα της οποίας δεν διέρρευσε (πιθανότατα την Ούφα), καθώς και για την γαλλική Νανσί, όμως το ξέσπασμα του κορονοϊού μπλόκαρε όλες τις συνομιλίες.

Τα δυο κομμάτια που πούλησαν οι Άραβες από την ποδοσφαιρική αυτοκρατορία τους

Οι τρεις ιδιοκτήτες του City Football Group και τα ποσοστά τους!

Μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια και τις διάφορες αγορές ομάδων, ούτε καν η ίδια ιδιοκτησία των Αράβων δεν έμεινε αναλλοίωτη. Μπορεί ο Σεΐχης Μανσούρ μέσω της Abu Dhabi United Group να ήταν αυτός που ξεκίνησε το όλο εγχείρημα, ωστόσο πλέον κατέχει το 78% και όχι ολόκληρο το πακέτο των μετοχών της. Φυσικά, αυτό δεν έγινε παρά την θέλησή του, απλά αποφάσισε δις μέσα σ’ αυτά τα δώδεκα χρόνια να πουλήσει κάποια πακέτα μετοχών σε εταιρείες που του έκαναν καλές προτάσεις.

Tον Δεκέμβριο του 2015, το CFG ανακοίνωσε την πώληση του 13% των μετοχών στην κινεζική εταιρεία China Media Capital (επενδυτικό fund), που σε συνεργασία με την κρατική CITIC Group (δημόσια εταιρεία που ασχολείται με μεταλλεύματα, αέρια, καύσιμα, κατασκευές κλπ.), έδωσαν 265εκ. λίρες στους ιδιοκτήτες των «πολιτών».

Πριν λίγους μήνες, τον Νοέμβριο του 2019, οι Άραβες πούλησαν ξανά, αυτή τη φορά το 10% των μετοχών της εταιρείας στην αμερικάνικη Silver Lake Partners (επενδυτικό fund) αντί 500εκ. δολαρίων.

Έτσι, διαμορφώθηκε η τωρινή μετοχική σύνθεση που βλέπετε στην παραπάνω εικόνα, η οποία ενδέχεται να αλλάξει ξανά όσο το CFG αποκτάει καινούργια μέλη και η αξία τους εκτοξεύεται, προκαλώντας το ενδιαφέρον επενδυτών τεράστιου μεγέθους.
repress.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #460 στις: Τετ 01 Ιούλ 2020 21:02 »
Πολυϊδιοκτησία: Οι γνωστότερες περιπτώσεις στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο!
Red Bull

Οι έξι ομάδες που ντύθηκαν με τα χρώματα και το σήμα της Ρεντ Μπουλ (λείπει η αυστριακή Λίφερινγκ, που ανήκει κι αυτή στον όμιλο)

Από τα διάφορα extreme σπορ μέχρι την Formula 1, το Moto GP και το Nascar η Ρεντ Μπουλ δίνει τεράστιο βάρος στις χορηγίες σε αθλητικά event, αλλά και σε ομάδες. Απ’ αυτήν την διαδικασία δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και το ποδόσφαιρο, άθλημα ιδιαίτερα προσοδοφόρο, αλλά και με τεράστια προβολή παγκοσμίως.

Το 2005 ήταν η χρονιά που σηματοδότησε την έναρξη της επένδυσής της στον «Βασιλιά των Σπορ». Η αυστριακή εταιρεία που παράγει το ομώνυμο διάσημο ενεργειακό ποτό, απέκτησε την Αούστρια Σάλμπουργκ και την μετονόμασε σε Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, ενώ αγόρασε και την Λίφερινγκ (ομάδα δεύτερης κατηγορίας), την οποία χρησιμοποιεί ως feeder club (στέλνει εκεί πιτσιρικάδες για να πάρουν αγωνιστικά λεπτά).

Την ίδια χρονιά επεκτάθηκε και στην Αμερική, αποκτώντας τους MetroStars της Νέας Υόρκης, τους οποίους μετονόμασε σε Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς, ξεκινώντας ουσιαστικά την πολυϊδιοκτησία ποδοσφαιρικών ομάδων από την αυστριακή εταιρεία.

Το 2007 ήταν η ώρα της Λατινικής Αμερικής, όπου δημιούργησε την Ρεντ Μπουλ Μπραζίλ στο Σάο Πάολο. Το δεκαετές πλάνο για την προώθηση της ομάδας μέχρι την πρώτη κατηγορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου απέτυχε κι έτσι αποφασίστηκε να ενωθεί η ομάδα με την Ατλέτικο Μπραγκαντίνο (ομάδα δεύτερης κατηγορίας) και να δημιουργηθεί η Ρεντ Μπουλ Μπραγκαντίνο, που κατόρθωσε το 2019 να πάρει το πρωτάθλημα και ανέβει επιτέλους στην μεγάλη κατηγορία.


Ο Καρίμ Αντεγιέμι με την φανέλα της Λίφερινγκ από την οποία περνούν σχεδόν όλα τα μεγάλα ταλέντα της Σάλτσμπουργκ.

To 2008 ίδρυσε την Ρεντ Μπουλ Γκάνα, μία ακαδημία στην ομώνυμη αφρικανική χώρα, που είχε περισσότερο σκοπό την παραγωγή παικτών. Όμως, η επένδυση αυτή εγκαταλείφθηκε γρήγορα και το 2014 η αυστριακή εταιρεία παράτησε την ακαδημία, η οποία ενώθηκε με την αντίστοιχη της Φέγενορντ, που ονομάζεται τώρα Γουέστ Άφρικαν Φούτμπολ Ακάντεμι.

Τον Ιούνιο του 2009 ξεκίνησε το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό πρότζεκτ των ιδιοκτητών της Ρεντ Μπουλ (Τσαλέο Γιουβίντια 49% και Ντίτριχ Μάτεσιτς 51%). Απέκτησαν τα δικαιώματα της Μάρκρανστεντ (ομάδα 5ης κατηγορίας στην Γερμανία), η οποία μετονομάστηκε σε Λειψία από την ομώνυμη πόλη, όμως χωρίς το Ρεντ Μπουλ να βρίσκεται στο όνομά της, αφού απαγορεύεται από τους κανόνες του γερμανικού πρωταθλήματος, να μπαίνουν ονομασίες εταιρειών δίπλα στα κανονικά ονόματα των ομάδων. Κατόρθωσε να υπερκεράσει τον αρχικό της στόχο, που ήταν να φέρει την ομάδα στην Μπουντεσλίγκα μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, αφού μέχρι το 2016 η Λείψα έφτασε στην κορυφαία κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος.

Suning Holdings Group

Η Suning Holdings Group ανακοινώνει την απόκτηση της Ίντερ!

Πρόκειται για την κινεζική εταιρεία που το 2016 απέκτησε την Ίντερ από τον Ερίκ Τοχίρ και την οικογένεια Μοράτι ξοδεύοντας 270εκ. ευρώ για το 68,55% των μετοχών της ιταλικής ομάδας. Έτσι, ο ιδιοκτήτης της Ζανγκ Τζιντόνγκ έφτασε κι αυτός σε πολυϊδιοκτησία ποδοσφαιρικών ομάδων, αφού είχε ήδη στην κατοχή την κινεζική Τζιανγκσού Σουνίνγκ (αγωνίζεται στην Σούπερλιγκ της Κίνας), της οποίας είναι ο ένας εκ των δυο μεγαλομετόχων.

Οικογένεια Πότσο

Η πολυϊδιοκτησία της οικογένειας Πότσο με τις Ουντινέζε, Γρανάδα και Γουότφορντ!

Πρόκειται για μία από τις πιο γνωστές οικογένειες του ποδοσφαιρικού επιχειρηματικού κόσμου, αλλά και μία από πιο γνωστές πολυϊδιοκτησίες. Η οικογένεια Πότσο έχει αυτή τη στιγμή στην κατοχή της δυο ομάδες, την αγγλική Γουότφορντ και την ιταλική Ουντινέζε.

Η Ουντινέζε ήταν η πρώτη ομάδα, που έκανε δική της η οικογένεια το μακρινό 1986. Μέσω αυτής βρέθηκε δυο φορές μπλεγμένη σε στοιχηματικά σκάνδαλα (1986 και 1990), με το δεύτερο να είναι η αιτία που απαγορεύτηκε στον Τζιαμπάολο Πότσο η οποιαδήποτε κατοχή θέσης εξουσίας στην ομάδα, ενώ παρ’ όλα αυτά του επιτρεπόταν παράλληλα να παραμένει ιδιοκτήτης. Τη σεζόν 1993-1994 ενέταξε τον γιο του, Τζίνο Πότσο στην ομάδα, με πρωταρχικό σκοπό την οργάνωση του δικτύου σκάουτινγκ.

Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι η οικογένεια να αποκτήσει την δεύτερη ομάδα της. Αυτή ήταν η ισπανική Γρανάδα το 2009, η οποία έμεινε στην κατοχή του Ιταλού επιχειρηματία για μόλις εφτά χρόνια, αφού το 2016 την πούλησε στον Κινέζο Τζιάνγκ Λιζάνγκ, ο οποίος κατέχει ακόμη το 60% της Πάρμα και το 90% της κινεζικής Τσονγκίνγκ Ντανγκντάι Λιφάν.

Το 2012 η ιταλική οικογένεια προχώρησε στην απόκτηση της Γουότφορντ από τον Λόρενς Μπασίνι. Όμως, ο πατέρας παρέδωσε την ιδιοκτησία και τα «ηνία» της πολυϊδιοκτησίας στον γιο του Τζίνο, που κατοικεί μόνιμα στην Αγγλία και το Λονδίνο, αφού τα χρόνια είχαν πλέον περάσει για τον Τζιαμπάολο Πότσο, ο οποίος είναι σήμερα 79 ετών!

Όλα αυτά τα χρόνια η οικογένεια έκανε και συνεχίζει ακόμα και τώρα να κάνει αρκετές μεταγραφές μεταξύ των τριών τότε και των δυο τώρα ομάδων της με διαφορετικούς σκοπούς ανά περίοδο.

Η επέκταση που έκαναν οι Άγιαξ και Ατλέτικο Μαδρίτης!

O Έλληνας CEO του Άγιαξ Κέιπ Τάουν!

Πολύς κόσμος γνωρίζει τις ακαδημίες τις οποίες έχει δημιουργήσει ο Άγιαξ στην Ελλάδα από το 2011, των οποίων διευθυντής είναι ο Έλληνας, γεννημένος στην Αυστραλία, ατζέντης Γιώργος Καζιάνης (το μανατζερικό του γραφείο του ονομάζεται Only4Stars International Sports & Enterntainment). Ίσως όμως να μην γνωρίζει το παράρτημα που έχει δημιουργήσει ο Άγιαξ στην Νότια Αφρική με την ένωση των Σέβεν Σταρς και των Κέιπ Τάουν Σπερς με όνομα «Άγιαξ Κέιπ Τάουν» (κατέχει το 51%). CEO της συγκεκριμένης ομάδας είναι ο Έλληνας Άρης Ευσταθίου.

Ακόμη, από το χαρτοφυλάκιο του ολλανδικού συλλόγου έχει περάσει ακόμη η γκανέζικη Ασχάντι Γκολντ (1999-2003) και η βελγική Μπέερσοτ (2000-2003), ενώ το 2002 ιδρύθηκε και η Άγιαξ Ορλάντο Πρόσπεκτς, που φαλίρισε το 2007.


Η ισπανική Ατλέτικο Μαδρίτης και η μεξικάνικη Ατλέτικο Σαν Λουίς!

Η Ατλέτικο Μαδρίτης έφτασε στην πολυϊδιοκτησία αποκτώντας δυο ομάδες από την αμερικανική ήπειρο. Αρχικά, έκανε δικό της το 50% των μετοχών της μεξικανικής Ατλέτικο ντε Σαν Λουίς τον Μάρτιο του 2017, ενώ τον Γενάρη του 2020 η πόλη Οτάβα απέκτησε μία θέση για την συμμετοχή της στην καναδική Πρέμιερ Λιγκ κι έτσι η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν έχασε την ευκαιρία και δημιούργησε την Ατλέτικο Οτάβα σε συνεργασία με τον Καναδό επιχειρηματία Τζεφ Χαντ.


Το σήμα της Ατλέτικο Οτάβα!

Οι βελγικοί ”δορυφόροι” των Μονακό και Λέστερ και οι πολυϊδιοκτησίες των Ταν και Μπένχαμ!
Η Μονακό του ενός ευρώ και η Σερκλ Μπριζ των πέντε εκατομμυρίων!


Ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ με τον πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό!

Μπορεί οι περισσότεροι ιδιοκτήτες των ξένων ομάδων να είναι συνήθως παντελώς άγνωστοι στο ελληνικό ευρύ κοινό, ωστόσο ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεβ της Μονακό δεν μας έχει αφήσει ασυγκίνητους. Ο λόγος είναι πως η κόρη του Εκατερίνα απέκτησε μία ομάδα εταιρειών από την Αθηνά Ωνάση , μεταξύ των οποίων και το νησί του Σκορπιού και τη διπλανή του νησίδα, Σπάρτη, στα οποία ο πατέρας της ξεκίνησε, όπως ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 2018, μία επένδυση 184εκ. ευρώ για την κατασκευή πολυτελών κατοικιών (αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2020).

Ας συνεχίσουμε όμως με τα δικά μας. Ο Ρώσος μεγιστάνας αγόρασε την ποδοσφαιρική ομάδα του Μονακό περίπου ένα χρόνο αφότου έγινε κάτοικος της χώρας, δηλαδή τον Δεκέμβριο του 2011 (66% των μετοχών στο όνομα της κόρης του, Εκατερίνα). Μάλιστα, χρειάστηκε να πληρώσει μόλις 1€ για να την αποκτήσει, αφού το παλάτι, αντί για χρήματα για την πώληση της ομάδας, ζήτησε επενδύσεις τουλάχιστον 100εκ. ευρώ μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Το 2015 η Μονακό προχώρησε στην απόκτηση της βελγικής Σερκλ Μπριζ, η οποία τότε ήταν αρκετά αδύναμη οικονομικά. Οι Μονεγάσκοι την χρησιμοποιούν για την ανάπτυξη των νεαρών παικτών τους, αφού τους δανείζουν αρκετούς σε κάθε μεταγραφική περίοδο, βοηθώντας την να διατηρεί παράλληλα ένα αξιόλογο αγωνιστικό επίπεδο.

Σε μία αντίστοιχη κίνηση προχώρησε και η εταιρεία King Power International Group στην οποία ανήκει η Λέστερ. Η οικογένεια Σριβανταναπράμπα απέκτησε τον Μάιο του 2017 την βελγική Λέουβεν (ομάδα δεύτερης κατηγορίας), η οποία αντιμετώπιζε τότε οικονομικές δυσκολίες και βρέθηκε σε τιμή ευκαιρίας.

Η πολυϊδιοκτησία του αλλοπρόσαλλου Βίνσεντ Ταν και του Μπέναμ της Μπρέντφορντ!

Ο ιδιοκτήτης των Κάρντιφ, Σαράγεβο, Κορτράικ και Λος Άντζελες FC, Βίνσεντ Ταν!

Ο Βίνσεντ Ταν της Κάρντιφ μπορεί να μην έχει καταφέρει ακόμα να σταθεροποιήσει την ουαλική ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ, ωστόσο έχει κατορθώσει να ”θέσει” ένα σύνολο τεσσάρων ευρωπαϊκών ομάδων υπό τον έλεγχό του, δημιουργώντας την δική πολυϊδιοκτησία ποδοσφαιρικών ομάδων.

Ξεκίνησε το 2010 όταν μαζί με άλλους επενδυτές αγόρασε την Κάρντιφ και μέχρι τον επόμενο χρόνο κατόρθωσε σταδιακά να εκτοξεύσει το ποσοστό του περίπου στο 82%, όντας πλέον μεγαλομέτοχος. Ωστόσο, οι φίλαθλοι της ομάδας δεν τον έβλεπαν με καλό…μάτι κυρίως λόγω των μη λογικών και περίεργων ενεργειών του.

Τον Δεκέμβριο του 2013 απέκτησε την Σαράγεβο από την Βοσνία Ερζεγοβίνη (το 30% των μετοχών), ενώ τον Μάιο του 2015 έφερε στην…παρέα και την βελγική Κορτράικ, την οποία αγόρασε αντί 5εκ. ευρώ.

Το 2014 αναμείχθηκε μαζί με μία ομάδα επενδυτών και στην δημιουργία της Λος Άντζελες FC, που ξεκίνησε να αγωνίζεται στο MLS το 2018. Τον Φεβρουάριο του 2020 οι υπόλοιποι αγόρασαν το 20% από το ποσοστό του Μαλαισιανού επιχειρηματία αντί 700εκ. δολαρίων, ποσό που αποτελεί ρεκόρ για τα δεδομένα του MLS.


Ο ιδιοκτήτης των Μπρέντφορντ και Μίντιλαντ, Μάθιου Μπρέναμ!

Ο Μάθιου Μπέναμ από την άλλη, μπορεί να έχει λιγότερες ποδοσφαιρικές ομάδες στην δική του πολυϊδιοκτησία, ωστόσο σίγουρα είχε καλύτερα αποτελέσματα από τον Μαλαισιανό, αφού αυτός τουλάχιστον είχε ένα πλάνο στις κινήσεις που έκανε. Ο Άγγλος επενδυτής απέκτησε την αγγλική ομάδα πριν το ξεκίνημα της σεζόν 2009-2010 και την ανέβασε και την καθιέρωσε στην Τσάμπιονσιπ.

Όμως δεν έμεινε εκεί. Το 2014 απέκτησε την δανέζικη Μίντιλαντ, κερδίζοντας μάλιστα το πρωτάθλημα από την πρώτη κιόλας σεζόν που η ομάδα τέθηκε υπό την ιδιοκτησία του, το οποίο ήταν και το πρώτο στην ιστορία του συλλόγου. Από τότε την έχει καθιερώσει ως μία από τις μεγάλες δυνάμεις της Δανίας με συνεχείς ευρωπαϊκές εξόδους. Αυτή τη στιγμή είναι στην πρώτη θέση των πλέι-οφς του δανέζικου πρωταθλήματος με οκτώ βαθμούς διαφορά από την δεύτερη Κοπενχάγη με πέντε αγωνιστικές να απομένουν.
inthezone.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #461 στις: Τετ 01 Ιούλ 2020 21:17 »
Πώληση Νιουκάστλ: Τα πεπραγμένα της βασιλικής οικογένειας απειλούν τη συμφωνία


Η συνεχής καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η σοκαριστική δολοφονία του δημοσιογράφου, Τζαμάλ Κασόγκι και το beoutQ είναι τα τρία λάθη του αναχρονιστικού καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας, που έχουν φέρει την πώληση της Νιουκάστλ να «ισορροπεί» πραγματικά σε μία κλωστή…

Μπορεί παλαιότερα το μόνο πράγμα που έπαιζε ουσιαστικά ρόλο στην αγοραπωλησία μιας ομάδας να ήταν το οικονομικό σκέλος, όμως πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην κι έχουν γίνει αρκετά πιο πολύπλοκα. Και δικαίως.

Ειδικά στην Πρέμιερ Λιγκ, το προφίλ του επενδυτή που χτυπάει… την πόρτα του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο εξετάζεται απ’ όλες τις πλευρές, όπως π.χ. για την προέλευση των ιδιωτικών κεφαλαίων του, το ποινικό του μητρώο, αλλά και το γενικότερο background του.

Σ΄ αυτό είναι που τελικά «χωλαίνει» και το ένα εκ των τριών μελών της κοινοπραξίας, που επιχειρεί την αγορά της Νιουκάστλ αντί 300εκ. λιρών (του 80% των μετοχών της) από τον Μάικλ Άσλεϊ. Μπορεί η γνωστή Αγγλίδα χρηματιστής, Αμάντα Στέιβλι (βρήκε τους Άραβες νυν ιδιοκτήτες της Μάντσεστερ Σίτι και έκλεισε το deal το 2008) και οι Ρέουμπεν Μπράδερς, Ντέιβιντ και Σάιμον (η δεύτερη πλουσιότερη οικογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου) να είναι «καθαροί», ωστόσο κανείς δεν θα μπορούσε να πει το ίδιο για τον πρίγκιπα και διάδοχο του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, που βάλλεται από πολλές πλευρές.

Αυτό, βέβαια, είναι κάτι που δεν γίνεται άδικα, αφού η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η δολοφονία «αντιφρονούντα» δημοσιογράφου σε πρεσβεία του κράτους σε ξένη χώρα, αλλά και η υποστήριξη πειρατικού καναλιού, που θίγει αυτούς που προσφέρουν το σημαντικότερο κομμάτι της «πίτας» των εσόδων στην Πρέμιερ Λιγκ, δηλαδή τα τηλεοπτικά δικαιώματα, δεν είναι εμπόδια, που μπορεί κανείς εύκολα να υπερπηδήσει. Ας δούμε, όμως, αναλυτικότερα τα τρία αυτά θέματα, που εμποδίζουν την ολοκλήρωση της πώλησης της Νιουκάστλ.

Η συνεχής καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η μηδενική προάσπισή τους!

Διαδηλώσεις κατά του πρίγκιπα διαδόχου του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν!

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς δικηγόρος για να καταλάβει τη σωρεία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που διαπράττονται καθημερινά στην Σαουδική Αραβία από το ίδιο το αναχρονιστικό καθεστώς, δηλαδή την αυτού μεγαλειότης βασιλιά, Σαλμάν μπιν Αμπντουλαζίζ αλ-Σαούντ και τον πρίγκιπα διαδόχο του θρόνου, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν μπιν Αμπντουλαζίζ αλ-Σαούντ ή απλώς Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Ο δεύτερος, λοιπόν, συμμετέχει στην κοινοπραξία που διαπραγματεύεται την αγορά της Νιουκάστλ και μάλιστα θα συνεισφέρει τα περισσότερα χρήματα, αποκτώντας ένα ποσοστό ύψους 70% (το άλλο 10% από το 80% που είναι να αποκτηθεί συνολικά, θα πάει στους Ρέουμπεν Μπράδερς).

Το αραβικό κράτος έχει ουκ ολίγες φορές γίνει θέμα στην διεθνή κοινότητα συγκεντρώνοντας διόλου κολακευτικά σχόλια για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα και την κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ίδιων των κατοίκων της. Το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και πολλοί άλλοι διεθνείς οργανισμοί, ασχολούνται συνεχώς με την αραβική χώρα κάνοντας συνεχείς εκκλήσεις και αποκαλύπτοντας νέα παραπτώματα.

Η λύση που έχει αποφασίσει να δώσει η βασιλική οικογένεια στο συγκεκριμένο πρόβλημα είναι η συγκάλυψη. Με ποιον τρόπο; Έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα από τον Γενάρη του 2018 ( ονομάζεται ”Sports Development Fund”), όπου διοργανώνει μεγάλα αθλητικά γεγονότα για να στρέφει αλλού τα φώτα της δημοσιότητας, δαπανώντας εξωφρενικά ποσά, την ώρα που το μεγαλύτερο μέρος του λάου της χώρας ζει φτωχικά.

Η αδυναμία του Γκουαρδιόλα να αξιοποιήσει τις ακαδημίες της Σίτι
Όταν, όμως, υπάρχουν φωνές από τους ανθρώπους του ίδιου σου του κράτους και δει δημοσιογράφων, όπως ο Τζαμάλ Κασόγκι, οι οποίοι αποκαλύπτουν ανά τακτικά χρονικά διαστήματα πράγματα που δεν έπρεπε να βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής, η κατάσταση δυσχεραίνει.

Τι αποφάσισε, λοιπόν, να κάνει η βασιλική οικογένεια γι’ αυτές τις φωνές και συγκεκριμένα την πιο δυνατή και επικριτική εξ’ αυτών, του Τζαμάλ Κασόγκι;

Η κόντρα του Τζαμάλ Κασόγκι με την βασιλική οικογένεια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το μαρτυρικό του τέλος

Διαδηλώσεις για την εξαφάνιση του Τζαμάλ Κασόγκι!

Όταν ο Σαουδάραβας δημοσιογράφος ταξίδεψε στην Τουρκία από τις ΗΠΑ, όπου κατοικούσε μόνιμα από το 2017, για να πάει στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας και να καταθέσει τα χαρτιά του διαζυγίου του για τον πρώτο του γάμο, ώστε να παντρευτεί την Τουρκάλα σύντροφό του, Χατιτσέ Τσενγκίζ, δεν εξήλθε ποτέ απ’ αυτήν, όπως επιβεβαιώθηκε από το κλειστό κύκλωμα καμερών της.

Η μεγάλη κόντρα του Κασόγκι με τον πρίγκιπα διάδοχο του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν εξαιτίας της οξείας κριτικής που ασκούσε εναντίον της ανύπαρκτης πολιτικής του για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν του βγήκε σε καλό. Και η αλήθεια είναι πως είχε ένα σημάδι για την αμοιβαία αντιπάθεια από τους ανθρώπους που η αυτού μεγαλειότης του προσελάμβανε για να τον παρενοχλούν. Μάλιστα, ο Έντουαρντ Σνόουντεν αποκάλυψε αργότερα πως του είχαν βάλει μέχρι και λογισμικό παρακολούθησης στο κινητό του τηλέφωνο, με το όνομα ”Πήγασος”.

Ο Άραβας δημοσιογράφος βασανίστηκε για περίπου επτά λεπτά. Αρχικά του έκοψαν τα δάκτυλα και μετά το κεφάλι και όλα αυτά φαίνεται να βιντεοσκοπήθηκαν από το apple watch, που φορούσε. Ωστόσο, η βασιλική οικογένεια συνέχισε να αρνείται την όποια σχέση της με το συμβάν, παρ’ ότι βρέθηκαν πλάνα από κάμερες αεροδρομίου, που έδειχναν μέχρι και μέλη της προσωπικής της φρουράς, αλλά και ανθρώπους των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας να φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη μία ημέρα πριν την εξαφάνιση του δημοσιογράφου, αλλά και πολλά άλλα στοιχεία, που την συνέδεαν με τον απάνθρωπο βασανισμό και την δολοφονία του.


Η τελευταία φορά φορά που ο Τζαμάλ Κασόγκι εθεάθη ζωντανός, όταν έμπαινε στην πρεσβεία της Σ.Α. στην Κωνσταντινούπολη!

Όταν αργότερα προέκυψαν στοιχεία και αναφορές τόσο από την CIA και τον ΟΗΕ, αλλά και την τουρκική αστυνομία, η βασιλική οικογένεια και οι «αυλικοί» της αποδέχθηκαν την δολοφονία του Τζαμάλ Κασόγκι από πράκτορες του αραβικού κράτους και τιμώρησε με την θανατική ποινή πέντε εξ’ αυτών και με φυλάκιση άλλους τρεις, αρνούμενη οποιαδήποτε σχέση. Φυσικά, η όποια δίκη τους έγινε κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς να δοθεί τίποτα στην δημοσιότητα. Ευτυχώς για τους πράκτορες αυτούς, τα παιδιά του Κασόγκι τους έδωσαν χάρη και τους έσωσαν την ζωή.

Η σύντροφος του Τζαμάλ Κασόγκι έστειλε μία επιστολή στην Πρέμιερ Λιγκ και στους φιλάθλους των ομάδων για την ακύρωση της συμφωνίας εξαιτίας όλων των παραπάνω που είχε πράξει ο πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν προκαλώντας νέο «πονοκέφαλο» τόσο στους ιθύνοντες της λίγκας, που έπρεπε να πάρουν την απόφαση έγκρισης ή απόρριψης των επενδυτών, όσο και στο ίδιο το κονσόρτσιουμ των αγοραστών, αφού δεν έφταναν οι τόσες διεθνείς διοργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που πίεζαν προς αυτήν την κατεύθυνση, ήρθε ακόμα ένα γεγονός, να μεγαλώσει την…σκοτεινή πλευρά του Σαουδάραβα πρίγκιπα διαδόχου του θρόνου.

 Η «αβάντα» του αραβικού κράτους στο πειρατικό κανάλι ”beoutQ”, που μεταδίδει παράνομα Πρέμιερ Λιγκ!

Ο αγώνας Άρσεναλ-Μάνσεστερ Σίτι υποκλέπτεται και μεταδίδεται live από το beoutQ!

Σε μας στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, όμως ειδικά στις χώρες της Μέσης Ανατολής, το BeoutQ είναι ευρέως διαδεδομένο από το 2017, που ξεκίνησε τη λειτουργία του. Είναι ο λόγος που το beINSPORTS σταμάτησε να προσφέρει τα τηλεοπτικά του πακέτα στην Σαουδική Αραβία, αφού το πρώτο του «έκλεβε» το τηλεοπτικό περιεχόμενο.

Ξεκίνησε, λοιπόν, ένας αγώνας των διάφορων τηλεοπτικών παρόχων να κλείσουν την συγκεκριμένη πλατφόρμα, ζητώντας το αρχικά από το κράτος της Σαουδικής Αραβίας. Αντ’ αυτού είδαν τον beoutQ να μεγαλώνει ξεκινώντας τις δορυφορικές μεταδόσεις, λανσάροντας δέκα κανάλια και πουλώντας πακέτα συνδρομών, τα οποία κυκλοφορούσαν κανονικά στο αραβικό κράτος. Μέχρι και ο ίδιος ο CEO της τηλεόρασης της Σαουδικής Αραβίας αγόρασε πακέτο του beoutQ  μέσω της πιστωτικής του κάρτας (ούτε τα προσχήματα δεν κρατούσαν).

Θα ακολουθήσει η κλοπή των μεγαλύτερων αθλητικών γεγονότων παγκοσμίως, κυρίως από το beIN, αλλά και άλλους τηλεοπτικούς παρόχους. Αλλά τζίφος… Το beoutQ με την ανοχή του αραβικού κράτους αρχίζει να γιγαντώνεται προσφέροντας ακόμα και σχολιασμό στους αγώνες, καθώς και post game με αναλύσεις, ενώ αρχίζει να διαφημίζεται και σε όλη την χώρα τον Ιούνιο του 2018. Μάλιστα, πολλά παιχνίδια του Μουντιάλ εκείνης χρονιάς προβλήθηκαν από τους διάφορος Δήμους της χώρας σε γιγαντοοθόνες μέσω της συγκεκριμένης πλατφόρμας.


Τα box με τα πακέτα συνδρομής και τον εξοπλισμό του beoutQ!

Αργότερα θα σοβαρέψουν τα πράγματα με τις FIFA και UEFA να μπαίνουν «ζεστά» στο κυνήγι του αραβικού πειρατικού καναλιού, ειδικά μετά και την αποκάλυψη τριών τεχνολογικών γιγάντων (Cisco, Overon και NAGRA) πως η δορυφορική μετάδοση του καναλιού γίνεται μέσω της Arabsat, μία εταιρεία με δορυφόρους, που ανήκει σε 21 αραβικά και αφρικανικά κράτη με την Σαουδική Αραβία να κατέχει την μερίδα του λέοντος.

 Η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας ωστόσο συνέχισε να αρνείται οποιαδήποτε σχέση και να μην κλείνει την πλατφόρμα, παρ’ ότι πλέον το θέμα είχε πάρει διεθνείς διαστάσεις. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενέταξε το beoutQ στις λεγόμενες «notorious markets» (μεγάλες απάτες διανοητικής ιδιοκτησίας), όπου βρίσκονται το ”The Pirate Bay”, το ”Torrentz” κλπ. Το beIN εγκατέλειψε την συμφωνία για τα τηλεοπτικά δικαιώματα της F1 λόγω της κλοπής που υφίστατο. Άλλοι τηλεοπτικοί πάροχοι έφτασαν μέχρι την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα ανώτατα κρατικά τους δικαστήρια, ακόμα και σε υψηλά ιστάμενους υπουργούς της κυβέρνησής τους, που πήγαν μέχρι την Σαουδική Αραβία για να λύσουν το θέμα (όπως ο προ ενός έτους επικεφαλής υπουργός οικονομικών της Μεγάλης Βρετανίας, Φίλιπ Χάμοντ). Όμως όλα αυτά δεν είχαν αποτέλεσμα, με το BeoutQ να συνεχίζει να είναι στον αέρα και να προκαλεί υπέρμετρη οικονομική ζημία σε τηλεοπτικούς παρόχους και αθλητικές διοργανώσεις.

*Για όσους δεν γνωρίζετε το μέγεθος των ποσών που διακυβεύονται, η τελευταία συμφωνία του beIN για τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Πρέμιερ Λιγκ για μία τριετία άγγιζε τα 500εκ. λίρες. Κάπως έτσι εξηγείται ο νομικός αγώνας που ξεκίνησε η εταιρεία ενάντια του beoutQ με απαιτήσεις που αγγίζουν τουλάχιστον το ένα δις δολάρια.


Η από κοινού προσπάθεια διαφόρων ομοσπονδιών και λιγκών να σταματήσουν το beoutQ!

Πώς, λοιπόν, να εγκρίνει η Πρέμιερ Λιγκ την πώληση ομάδα της σε κονσόρτσιουμ, που συμπεριλαμβάνεται ο άνθρωπος, ο οποίος ευθύνεται για την μεγάλη οικονομική ζημία των συνεργατών μεγαλύτερων ευεργετών της, τηλεοπτικών παρόχων;

Κομματάκι δύσκολο…αν και γράφτηκε στον αγγλικό τύπο ότι η Σαουδική Αραβία είναι αποφασισμένη να κλείσει τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Πρέμιερ Λιγκ δίνοντας ένα τεράστιο ποσό, προκειμένου να ολοκληρωθεί η συμφωνία. Όμως και πάλι δεν θα είναι εύκολο το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο να κάμψει όλες τις αντιστάσεις επ’ αυτού, αφού στον αγώνα εναντίον του BeoutQ ήταν μαζί με την FIFA, την UEFA και άλλες λίγκες, που θα εξακολουθούν να έχουν το ίδιο θέμα.

Η απόφαση-σταθμός που καλείται να πάρει ο Ρίτσαρντ Μάστερς και η λογική που φωνάζει «Όχι» !

Ο διευθύνων σύμβουλος της Πρέμιερ Λιγκ, Ρίτσαρντ Μάστερς!

Ο επί 14 χρόνια στέλεχος της Πρέμιερ Λιγκ σε διάφορα πόστα και νυν διευθύνων σύμβουλος της λίγκας, Ρίτσαρντ Μάστερς έχει μία πολύ δύσκολη υπόθεση στα χέρια του. Ένα ενδεχόμενο deal για την πώληση της Νιουκάστλ σ’ ένα κονσόρτσιουμ, που μπορεί να την εκτοξεύσει, μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση του ανταγωνισμού στο πρωτάθλημα και στην γενικότερη αύξηση των εσόδων. Ωστόσο, εδώ μιλάμε ότι υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία πως ο πρίγκιπας διάδοχος του θρόνου, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν παραβιάζει συνεχώς τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχει σχέση με δολοφονία δημοσιογράφου (ακόμα κι αν τυπικά δεν έχει αποδειχθεί και καταδικασθεί), ενώ παράλληλα κατακλέβει τους τηλεοπτικούς παρόχους της Πρέμιερ Λιγκ, που δίνουν κάθε χρόνο τον «οβολό» τους και εκτοξεύουν τα έσοδα των αγγλικών ομάδων.

Η συμφωνία πώλησης της Νιουκάστλ σίγουρα αν το δει κάποιος λογικά πρέπει να μην ολοκληρωθεί. Ο Μάστερς βλέπει τα αμέτρητα μηνύματα διεθνών οργανισμών που λαμβάνει κάθε μέρα, είδε την επιστολή της συντρόφου του Κασόγκι, ξέρει για το beoutQ.

Αγνοώντας όλα αυτά θα δείξει πως η Πρέμιερ Λιγκ ενδιαφέρεται μόνο για τα λεφτά αδιαφορώντας για κάθε είδους ηθικές αξίες και κοινωνική ευαισθησία. Αυτό είναι το πρόσωπο της διοργάνωσης που θέλει να βγει προς τα έξω; Προφανώς και όχι. Ωστόσο, αν το επιλέξει, ο τρόπος να κλείσει τα μάτια απέναντι στα προβλήματα τυπικά σίγουρα θα βρεθεί. Πάντα βρίσκεται. Το θέμα είναι παραγκωνίζεται.

Η απόφαση αυτή λοιπόν ή θα αποτελέσει μία «γροθιά» στην ατελείωτη ασυδοσία της αραβικής βασιλικής οικογένειας, που παριστάνει τον «κονιόρδο» λόγω της οικονομικής της δύναμης ή θα επιβεβαιώσει αυτή τη ματαιοδοξία που την διακατέχει και θα ενισχύσει την αντίληψή της, πως μπορεί να κάνει τα πάντα με την δύναμη, που της παρέχουν τα χρήματα.
inthezone.gr

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #462 στις: Σαβ 04 Ιούλ 2020 18:41 »

«No one likes us, no one likes us, we don’t care, we are Millwall»

Δεν έχουν κερδίσει ποτέ το πρωτάθλημα, ούτε το κύπελλο. Έχουν συμμετάσχει στην πρώτη κατηγορία όλο κι όλο δύο χρονιές, πριν 30 χρόνια. Δεν διεκδικούν τις δάφνες κανενός, κι όμως, για πάρα πολλούς είναι ο πιο μισητός σύλλογος της χώρας. Μια καταγραφή για όσους πήραν το ψευδώνυμο «Λιοντάρια» πιο σοβαρά από όσο έπρεπε.
 

«Καλωσήρθατε στην Millwall Football Club. Σας ευχόμαστε μία ευχάριστη εμπειρία στον αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων στην έδρα μας. Φιλική συμβουλή: Άμα δείτε κάποιο τάκλιν σε παίκτη της ομάδας σας άξιο φυλάκισης, μην πείτε τίποτα. Αν δείτε οπαδούς να κάνουν έφοδο προς το μέρος σας, αρχίστε να τρέχετε». Αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα μήνυμα καλωσορίσματος για κάθε εκδρομέα που έφτανε στο The Den. Δεν υπήρξε ποτέ, οι λίγες πληροφορίες όμως των τριών σειρών αυτών θα έσωζαν την υγεία (ψυχική και σωματική) αρκετών ανθρώπων που έκαναν το αφελές λάθος να υποθέσουν ότι η κύρια μέριμνα των ντόπιων, είναι το ποδόσφαιρο.

Τα λιμάνια είναι μέρη γνωστά όχι μόνο για την σύνδεση που προσφέρουν με τον υπόλοιπο παραθαλάσσιο κόσμο, αλλά και για το ποιόν των ανθρώπων που μαζεύουν. Η ζήτηση για φθηνή, ανειδίκευτη σωματική εργασία προσελκύει σε αυτά τις κατώτερες κοινωνικά κι οικονομικά τάξεις. Η πληθώρα αναφορών για περιστατικά βίας έχουν δώσει σε αυτά την πεποίθηση της κακόφημης κι επικίνδυνης περιοχής. Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο κόσμος της Millwall προέρχεται από ένα πολύπαθο και δύσκολο εργασιακό περιβάλλον.



Και εγένετο… ξύλο. Η ομάδα αντλεί το όνομά της από το ομώνυμο λιμάνι όπου ιδρύθηκε, το 1885. Από το 1910 και την μετακόμιση της ομάδας νότια του ποταμού Τάμεση, παίζουν στο The Den, το σπίτι και οχυρό τους. Γύρω από αυτό θα βρει κανείς τους περίφημους πολεμιστές οπαδούς τους. Την δεκαετία του 1960, όταν ο κόσμος έβαζε τη λέξη χουλιγκανισμός στο λεξιλόγιό του, η Millwall ήταν έτοιμη να πάρει το μεταπτυχιακό της σε αυτόν. Όταν ακόμα το ποδόσφαιρο ήταν ένα άθλημα πρωτόγονο για τη σημερινή εποχή, οι φίλοι των «Λιονταριών» συχνά εκφράζονταν στο γήπεδο κάπως… άτσαλα.

Το μακρινό 1906 σε ένα από τα πρώτα ντέρμπι με τη West Ham, η τοπική εφημερίδα East Ham Echo κατέγραψε: «Από την πρώτη επαφή με την μπάλα, φαινόταν ότι θα υπάρξουν μπελάδες. Αλλά μετά την αποβολή δύο παικτών της Millwall, υπήρξε ιδιαίτερος ενθουσιασμός στην εξέδρα και οι δωρεάν καβγάδες ήταν άφθονοι». Στις δεκαετίες που ακολούθησαν μέχρι το 1960, ήταν συχνό φαινόμενο το The Den να παραμένει κεκλεισμένων των θυρών λόγω της συμπεριφοράς του κόσμου.



Την ώρα που πέραν του Ατλαντικού ο κόσμος προσπαθούσε να περάσει μήνυμα ειρήνης και σεξουαλικής απελευθέρωσης, οι Άγγλοι δίναν στο ποδόσφαιρο διασημότητα για όλους τους λάθος λόγους. Οι οργανωμένοι ξεκίνησαν τις γνωστές «firms», συμμορίες φιλάθλων που κρατούσαν δύναμη και τα μέλη τους θα τα έβρισκες σε pubs, είτε να πίνουν είτε να δέρνονται, ανάλογα το πόσο περασμένη ήταν η ώρα. Η πιο γνωστή «firm» της Millwall είναι η «Millwall Bushwackers» και διεκδικούσαν τον τίτλο της πιο επικίνδυνης μαζί με τους «Headhunters» της Chelsea και την «Inter City Firm» της West Ham. Τα περίπου 250 μέλη που αριθμεί έχουν κοστίσει στην ομάδα, μεταξύ άλλων, αμέτρητα χρηματικά πρόστιμα.

Το 1965, σε έναν εκτός έδρας αγώνα στην Brentford, μία κακόγουστη φάρσα των φίλων της Millwall κατέληξε σε άγρια επεισόδια. Πέταξαν κάτι που φαινόταν να είναι χειροβομβίδα στον τερματοφύλακα των γηπεδούχων. Εκείνος τρομαγμένος την έδιωξε προς τα δίχτυα του, αλλά μετά φάνηκε πως ήταν ψεύτικη. Οι αναταραχές που ξέσπασαν μεταξύ των φιλάθλων των δύο ομάδων κόστισαν σε έναν οπαδό της Millwall ένα σπασμένο πηγούνι. Έναν χρόνο αργότερα στο Loftus Road της QPR, τα «Λιοντάρια» έχαναν με το ντροπιαστικό 6-1. Αφού πετάχτηκε ένα νόμισμα στο κεφάλι ενός παίκτη τους με αποτέλεσμα να ματώσει, ανακοινώθηκε ότι περαιτέρω αναταραχή θα οδηγήσει σε διακοπή του αγώνα. Τι έκαναν οι φιλοξενούμενοι; Προφανώς, εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο, ελπίζοντας να γλιτώσουν την μεγάλη ήττα, χωρίς όμως επιτυχία. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας στην λίστα προσμετρήθηκαν ένα σπασμένο τζάμι στο πούλμαν της Plymouth Argyle, όταν έκανε το λάθος να σπάσει το αήττητο 59 αγώνων εντός που κρατούσε η Millwall, και επίθεση σε διαιτητή που ανάγκασε την ομάδα να σηκώσει φράχτη ανάμεσα τις εξέδρες και το γρασίδι.



Η αστυνομία ξεκίνησε να απαγορεύει την είσοδο επικίνδυνων αντικειμένων στο γήπεδο, από μπουκάλια μέχρι κορδόνια παπουτσιών! Τι έκαναν οι φίλοι των «Λιονταριών»; Πιθανότατα σφάχτηκαν και γι’ αυτό με την αστυνομία, αλλά επίσης προσαρμόστηκαν. Οι εφημερίδες δεν θεωρήθηκαν επικίνδυνο αντικείμενο, οπότε έφερναν εφημερίδες τις οποίες μετά τυλίγαν κατά μήκος και τις χρησιμοποιούσαν σαν όπλο. «Προς τιμήν τους» -ή καλύτερα κατ’ ευφημισμόν- η πατέντα ονομάστηκε «Millwall brick».

Το 1978 προκάλεσαν ταραχές στις εξέδρες του The Den με αφορμή την ήττα με 1-6 από την Ipswich Town. Δεκάδες οπαδοί τραυματίστηκαν. Το μένος ήταν τόσο μεγάλο, που πηγές της εποχής αναφέρουν πως από ένα σημείο και μετά  συνοπαδοί στράφηκαν ο ενός εναντίον του άλλου! Μετά τον αγώνα ο θρυλικός Bobby Robson, προπονητής τότε της Ipswich, δήλωσε πως η αστυνομία έπρεπε να τους ρίξει με φλογοβόλα! Οι χούλιγκανς δεν γνώριζαν όρια. Τέσσερα χρόνια αργότερα μία ήττα στο κύπελλο από την ασήμαντη Slough Town πυροδότησε νέα σειρά επεισοδίων, που ανάγκασαν τον πρόεδρο να απειλήσει με «κλείσιμο» του συλλόγου.



Ως προς τον σύλλογο και την διοίκηση, κανείς δεν φαινόταν να νοιάζεται ιδιαίτερα για τη φήμη που αποκτούσε η ομάδα, μάλλον το αντίθετο. Στην εποχή που μνημονεύεται ακόμη και σήμερα για το «κλασικό, σκληρό και βρώμικο αγγλικό ποδόσφαιρο» τα «Λιοντάρια» ήταν πρωταγωνιστές, παρά την απουσία τους απ’ την μεγάλη κατηγορία. Ποδοσφαιριστές όπως ο Alan McLeary, ο Keith Stevens, ο Kevin Bremner και λίγο αργότερα ο πιο σεσημασμένος όλων, Terry Hurlock, ήταν φυσιογνωμίες που κανένας δεν ήθελε να αντιμετωπίσει, ειδικά στο The Den. Ακόμη κι ο Beckham, είχε δηλώσει πως προσπαθούσε να αποφύγει την επαφή του με τον Hurlock όσο περισσότερο μπορούσε, σε μεταξύ τους αναμέτρηση. Σε σημαντικά παιχνίδια, η ομάδα συνήθιζε να κλείνει το νερό στα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων και να κλειδώνει τα παράθυρα. Κανείς δεν ήταν ευπρόσδεκτος. «Ή εμείς, ή κανένας».

Όταν η Leicester City ταξίδεψε στο Λονδίνο για έναν αγώνα κυπέλλου δεν είχε καμία τύχη κι ας ήταν δύο κατηγορίες πάνω απ’ τη Millwall. Μετά τον αγώνα ο Rob Kelly των φιλοξενούμενων δήλωσε: «Δεν ήταν δυνατόν να τους κερδίσει κανείς εκείνη τη μέρα. Ακόμα και η σπουδαία Liverpool δεν μπορώ να σκεφτώ αν θα έβρισκε τον τρόπο για να φύγει από εκεί με την πρόκριση». Πολύ πιθανό με το σφύριγμα της λήξης οι οπαδοί να επιδόθηκαν στην αγαπημένη τους δραστηριότητα: την εισβολή στον αγωνιστικό χώρο!



Φτάνοντας στα 80s, η Millwall και οι οπαδοί της είχαν ήδη εδώ και χρόνια αποκτήσει τον τίτλο της πιο μισητής ομάδας της χώρας. Τα αμφιλεγόμενα και μάλλον ατιμωτικά κατορθώματα για τα οποία κατηγορούνταν, τα έπαιρναν και τα χρησιμοποιούσαν σαν μετάλλια πολέμου. Το όνομα Millwall μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν απάντηση στην ερώτηση «Τι πάει λάθος με το ποδόσφαιρο»; Την ίδια χρονιά ήταν η πρώτη φορά που τα επεισόδια που προκλήθηκαν απ’ τους συνήθεις υπόπτους πήραν όνομα, σαν άλλη μία ιστορική μάχη.

Η «Kenilworth Road riot» στο εκτός έδρας παιχνίδι κυπέλλου με την Luton θεωρείται μία απ’ τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Από νωρίς το απόγευμα οι «Bushwackers» είχαν προκαλέσει ζημιές στο κέντρο της πόλης προς μάλλον αδυναμία της αστυνομίας να διαχειριστεί το μεγάλο πλήθος. Η εξέδρα των εκτός έδρας φιλάθλων γέμισε με τουλάχιστον διπλάσιο το μέγεθος της χωρητικότητάς της. Το κακό δεν άργησε να γίνει και οι παίκτες που βγήκαν για ζέσταμα, έτρεξαν να μπουν πάλι στα αποδυτήρια βλέποντας τα πετούμενα μπουκάλια, κουτάκια και νομίσματα μεταξύ των οπαδών (αν ακόμα δεν είχαν αρχίσει να πετάνε και καθίσματα). Ο μόνος που κατάφερε να ηρεμήσει τα πνεύματα για να ξεκινήσει ο αγώνας ήταν ο προπονητής της Millwall, George Graham.



Και τότε βέβαια, κάποιοι οπαδοί κατάφεραν να ελιχθούν προς τις εξέδρες των γηπεδούχων και να προκαλέσουν μεμονωμένους καβγάδες. Ο αγώνας τελείωσε 1-0 και οι χούλιγκανς εισέβαλαν αμέσως στο γήπεδο, ένας προσπαθώντας να πιάσει τον προπονητή της Luton. Συνολικά 81 άνθρωποι τραυματίστηκαν, 31 εκ των οποίων αστυνομικοί. Οι γηπεδούχοι έκτοτε απαγόρευσαν την μετακίνηση φιλοξενούμενων οπαδών και εισήγαγαν σύστημα μελών, όπου όποιος ήθελε να παρευρεθεί σε αγώνα έπρεπε πρώτα να «φακελωθεί».

Τα περιστατικά δε σταμάτησαν. Λίγα χρόνια μετά ο σύλλογος βίωσε τα πιο επιτυχημένα αγωνιστικά χρόνια της ιστορίας του (δύο συμμετοχές στην πρώτη κατηγορία) και το ιδιαίτερα σκληρό κι επικίνδυνο παιχνίδι ποδοσφαιριστών όπως ο Hurlock, μάλλον ενέπνεε την εξέδρα να ξεσπά παρά να την ηρεμεί. Σιγά σιγά η εποχή του χουλιγκανισμού τελειώνει. Η τραγωδία του Hillsborough, σαν σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι, αναγκάζει την Margaret Thatcher σε πενταετή αποκλεισμό των αγγλικών ομάδων από την Ευρώπη (όχι ότι επηρεάστηκε από αυτό η Millwall). Το 1992 αναβαθμίζεται το πρωτάθλημα με την έναρξη της Premier League. Η προβολή της λίγκας κι η ανάγκη για προώθηση ενός υγιούς προϊόντος αναγκάζουν αντιπάλους όπως οι West Ham και Chelsea να αφήσουν στην άκρη τα μαχαίρια. Σαν φυσική εξέλιξη, η ατμόσφαιρα των γηπέδων στην Αγγλία μεταμορφώνεται σε αυτό που είναι σήμερα.



Η Millwall όμως μένει μακριά από τις κλασάτες αλλαγές της Premier League, κι ούτε η αλλαγή της χιλιετίας δεν άλλαξε ιδιαίτερα το τοπίο. Το 2002, η αστυνομία σκέφτηκε μέχρι και να μηνύσει τον σύλλογο, λόγω του τον τραυματισμού 47 αστυνομικών και 24 αστυνομικών αλόγων από τους «Bushwackers» μετά από μία ήττα από την Birmingham City. Το 2009, φέραν σε μπελάδες τους φίλους της Hull City. Την ίδια χρονιά, σε ντέρμπι με την West Ham στο Upton Park ένας οπαδός των φιλοξενούμενων μαχαιρώθηκε έξω από το γήπεδο και τα επεισόδια που ακολούθησαν με εισβολές στον αγωνιστικό χώρο θεωρήθηκαν ως προμελετημένες ενέργειες, παρά σαν αντίδραση εν θερμώ. Το 2013, τα έσπασαν μετά από ήττα με την Wigan Athletic. Το 2014, με την Leicester. Το 2016 και 2017, εισέβαλαν στο Wembley. Μόλις πέρυσι το 2019 και πριν από αγώνα κυπέλλου με την Everton, ένας φίλος της τελευταίας μαχαιρώθηκε στο πρόσωπο!

Θα μπορούσε κανείς να περιγράψει το The Den και τους θαμώνες του σαν χρονομηχανή, φέρνοντας στο σήμερα εικόνες τελείως άγνωστες για τις μοντέρνες εξέδρες και γήπεδα. Η Millwall έχει τους περισσότερους αποκλεισμένους οπαδούς από τα γήπεδα από κάθε άλλη ομάδα, μετρώντας 6 άτομα ανά 1000 φιλάθλους (0,6%). Από την άλλη βέβαια, όπως και πολλοί φίλαθλοι σημειώνουν, τουλάχιστον σήμερα το κακό όνομα επιβιώνει από μία μειονότητα ατόμων που εξασκώντας ακόμα ετεροχρονισμένες συμπεριφορές, δεν αφήνει την ομάδα να αφήσει πίσω της το κακό παρελθόν και να προχωρήσει στο μέλλον.

 

Συντάκτης: Άγγελος Παλιακούδης
eyap.gr

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #463 στις: Τρι 07 Ιούλ 2020 21:54 »
Μάντσεστερ Σίτι: Το ξεχωριστό μπλουζάκι του Γκουαρδιόλα κατά του φασισμού


Ο Πεπ Γκουαρδιόλα φόρεσε ένα μπλουζάκι με ξεκάθαρο μήνυμα κατά των φασιστικών και ραστιστικών αντιλήψεων στην τελευταία του συνέντευξη Τύπου (VIDEO).

Το ζήτημα της ισότητας και της απαλλαγής της ανθρωπότητας από σκοταδιστικές αντιλήψεις περί ανωτέρων και κατώτερων φυλών μπήκε πολύ ψηλά στην ατζέντα με αφορμή τη σοκαριστική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ και οι φωνές για "τέλος στο ρατσισμό και στις φυλετικές αδικίες" παραμένουν ηχηρές.

Στο κίνημα Black Lives Matter (Οι ζωές των μαύρων αξίζουν) ο αθλητικός κόσμος πρωτοστατεί και καθημερινά είναι τα περιστατικά με ανθρώπους των γηπέδων που βγαίνουν μπροστά για να δώσουν σε όλους να καταλάβουν πως στη σύγχρονη κοινωνία η ανοχή σε φαινόμενα διακρίσεων με βάση το χρώμα του δέρματος είναι μηδενική.

Ένας από αυτούς που διατρανώνουν αρκετά συχνά την απέχθειά τους προς το ρατσισμό είναι και ο Πεπ Γκουαρδιόλα. Μίλησε πρόσφατα με πολύ καυστικά λόγια για τα όσα κάνουν οι λευκοί στους μαύρους πετυχαίνοντας να ξυπνήσει κοιμισμένες συνειδήσεις ενώ θέλησε να ξαναπάρει θέση και με έναν διαφορετικό τρόπο.

Όχι με κάποια δήλωση αλλά με μπλουζάκι που φορούσε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε την Τρίτη (7/7) ενόψει του εντός έδρας αγώνα πρωταθλήματος της Μάντσεστερ Σίτι την Νιούκαστλ το βράδυ της Τετάρτης, και το οποίο έγραφε: "Αγαπώ την Σιμόν, σιχαίνομαι το φασισμό" (Love Simone, Hate Facism).

Το μήνυμα για το ρατσισμό ήταν σαφές ενώ μόνο τυχαία δεν ήταν επιλογή του συγκεκριμένου προσώπο για να γίνει η αντιδιαστολή των εννοιών μίσος και αγάπης, με την Νίνα Σιμόν να είναι μία γυναίκα που συνέδεσε το όνομά της όχι μόνο με την τέχνη και το τραγούδι, αλλά και με τον αγώνα που έδωσε κόντρα στο ρατσισμό.



ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΝΙΝΑ ΣΙΜΟΝ
Η Νίνα Σιμόν (Nina Simone, πραγματικό όνομα: Γιουνίς Καθλίν Γουέιμον, Eunice Kathleen Waymon, 21 Φεβρουαρίου 1933 - 21 Απριλίου 2003) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και πιανίστρια.

Η Σιμόν γεννήθηκε στην πόλη Τράιον της Νότιας Καρολίνας, ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά πολυμελούς οικογένειας. Όπως πολλοί άλλοι μαύροι τραγουδιστές, επηρεάστηκε όταν ήταν παιδί από την περίφημη μεσόφωνο του λυρικού ρεπερτορίου Μάριαν Άντερσον και άρχισε να τραγουδάει στην τοπική της εκκλησία, φανερώνοντας παράλληλα πλούσιο ταλέντο και ως πιανίστρια.

Ένα περιστατικό εκείνης της περιόδου, συνέβαλε στη μετέπειτα ανάμειξή της στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα: στην πρώτη της δημόσια εμφάνιση στο πιάνο, σε ηλικία δέκα ετών, οι γονείς της, οι οποίοι είχαν πιάσει θέσεις στην πρώτη σειρά, υποχρεώθηκαν με τη βία να μετακινηθούν, για να καθίσουν Λευκοί.

Σε ηλικία 17 ετών μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια, όπου έδινε μαθήματα και συνόδευε στο πιάνο την ερμηνεία διαφόρων τραγουδιστών. Χάρις την οικονομική συνεισφορά δωρητών, άρχισε σπουδές πιάνου στην περίφημη σχολή Juilliard School of Music της Νέας Υόρκης.



Ωστόσο, η έλλειψη πόρων την ανάγκασε να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει η πρώτη Αφρο-αμερικανή σολίστας πιάνου. Αργότερα προσπάθησε να εισαχθεί στο ιδιαίτερα απαιτητικό Curtis Institute της Φιλαδέλφεια, αλλά απορρίφθηκε. Η ίδια πίστευε ότι αυτό έγινε λόγω της φυλετικής της καταγωγής.

Στη συνέχεια στράφηκε στη μπλουζ και την τζαζ μουσική. Το 1954 άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινό κέντρο της Ατλάντικ Σίτυ με το καλλιτεχνικό όνομα "Νίνα Σιμόν". Το "Νίνα" -στα ισπανικά "κορίτσι"- ήταν το παρατσούκλι που της κόλλησε ο φίλος της ενώ το "Σιμόν" προήλθε από το όνομα της Γαλλίδας ηθοποιού Σιμόν Σινιορέ.

Κατά τη δεκαετία του 1960 η Σιμόν αναμείχθηκε στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα και ηχογράφησε μία σειρά στρατευμένων τραγουδιών, όπως τα "To Be Young, Gifted And Black" (που έγινε αργότερα μεγάλη επιτυχία σε εκτέλεση της Αρίθα Φράνκλιν) "Blacklash Blues", "Mississippi Goddam" (με αφορμή τη δολοφονία του Μαύρου αγωνιστή Μέντγκαρ Έβερς και την έκρηξη βόμβας σε εκκλησία, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα Μαύρα παιδιά), "I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free" και το "Pirate Jenny" του Κουρτ Βάιλ (από την Όπερα της Πεντάρας).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

https://m.sport24.gr/football/omades/Manchester-City/mantsester-siti-to-ksexwristo-mployzaki-toy-gkoyardiola-kata-toy-fasismou.5729542.html
« Τελευταία τροποποίηση: Τρι 07 Ιούλ 2020 23:10 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #464 στις: Σαβ 11 Ιούλ 2020 16:12 »
Πέθανε ο μόνος Άγγλος για τον οποίο θα πενθησουν οι Ιρλανδοί....

«Έφυγε» ο Τζακ Τσάρλτον…
Το αγγλικό ποδόσφαιρο θρηνεί την απώλεια του Τζακ Τσάρλτον, τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή με τη φανέλα των «τριών λιονταριών» το 1966, ο οποίος έφυγε πριν λίγες ώρες από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών.

Ο μεγαλύτερος αδελφός του θρύλου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, σερ Μπόμπι Τσάρλτον, είχε διαγνωστεί τον τελευταίο χρόνο με λέμφωμα, ενώ παράλληλα έδινε και άλλη μάχη με την άνοια.

Ο Τζακ Τσάρλτον υπήρξε μέλος της μοναδικής εθνικής ομάδας των Άγγλων που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ προσέφερε τις υπηρεσίες του και στα 21 χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας στη Λιντς. Μέχρι και σήμερα ο άλλοτε διεθνής αμυντικός κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων συμμετοχών στην ιστορία της ομάδας (773).

Αμέσως μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ακολούθησε το δρόμο της προπονητικής, περνώντας από τους πάγκους σημαντικών συλλόγων όπως των Σέφιλντ Γουένσντεϊ, Μίντλεσμπρο και Νιούκαστλ. Η μεγαλύτερη επιτυχία του, ωστόσο, καταγράφηκε το 1988 όταν οδήγησε την Ιρλανδία στα τελικά του Euro για πρώτη φορά στην ιστορία της!
http://www.england365.gr/article/215632/%CE%88%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%BF-%CE%A4%CE%B6%CE%B1%CE%BA-%CE%A4%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%BB%CF%84%CE%BF%CE%BD%E2%80%A6
« Τελευταία τροποποίηση: Σαβ 11 Ιούλ 2020 19:28 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #466 στις: Σαβ 18 Ιούλ 2020 17:47 »

Η επιστροφή της Λιντς έχει την υπογραφή ενός τρελού

Απόγευμα καθημερινής. Ο ουρανός πάνω από τη βόρεια Αγγλία έχει ανοίξει για τα καλά και αφήνει καρεκλοπόδαρα με το κιλό να πέσουν στη γη. Κάπου στα περίχωρα του Λιντς μια παρέα φίλων επιστρέφει από τη δουλειά με το αυτοκίνητο, με τους υαλοκαθαριστήρες να δουλεύουν σε φουλ ταχύτητα. Κάποια στιγμή στη μέση της διαδρομής μεταξύ του Θορπ Αρτς και του Γουέδερμπι κάποιος από το αμάξι παρατηρεί έναν τύπο που περπατάει ολομόναχος δίπλα ακριβώς από το δρόμο μέσα στην καταιγίδα. Αυτό που τραβάει την προσοχή όλων είναι η ενδυμασία του. Ο τύπος, εκτός του ότι από απόσταση έχει ένα λίγο γνώριμο παρουσιαστικό, φοράει τη φόρμα της Λιντς.

Λίγο η επιθυμία να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπο τους, και πιθανόν λίγο περισσότερο το ότι αυτός φοράει το σήμα της αγαπημένης τους ομάδας, πείθει τους τύπους να κάνουν την καλή πράξη της ημέρας. Το αυτοκίνητο σταματάει δίπλα του, κάποιος ανοίγει το παράθυρο και του φωνάζει “θέλετε να σας πάρουμε μαζί μας μέχρι το Γουέδερμπι;”. Ο 65χρονος σηκώνει το κεφάλι, τους κοιτάει, χαμογελάει και τους απαντάει: “Ευχαριστώ πολύ αλλά όχι. Μου αρέσει έτσι”.

Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά πότε προστέθηκε το παρατσούκλι “Loco” στο όνομα του Μαρσέλο Μπιέλσα. Το σίγουρο όμως είναι ότι τριάντα πλέον χρόνια μετά από το ξεκίνημα της προπονητικής του καριέρας, αυτό έχει καθιερωθεί και μπορεί να στηριχθεί με αμέτρητα παραδείγματα, εντός και, κυρίως, εκτός αγωνιστικού χώρου. Οι φίλοι της Λιντς το ανακάλυψαν αυτό από την πρώτη στιγμή που ο Αργεντινός πάτησε το πόδι του στην Αγγλία. Παρά τις ελάχιστες ουσιαστικές επιτυχίες του στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο (δυο χαμένοι τελικοί με την Αθλέτικ Μπιλμπάο είναι το πιο κοντινό που έφτασε ποτέ σε κάποιον τίτλο), ο Μπιέλσα παραμένει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο στο μυαλό αρκετών ως ένας προπονητής παγκόσμιας εμβέλειας, αναγνωρισμένος από αρκετούς παίκτες-θρύλους με τους οποίους έχει συνεργαστεί, κάποιους κορυφαίους προπονητές και πολλούς οπαδούς των ομάδων στις οποίες δούλεψε.



Αυτή η φήμη όμως δεν φαίνεται να έχει κανένα αντίκτυπο στην καθημερινότητα του. Στον μικρόκοσμο του Δυτικού Γιορκσάιρ ένα από τα αγαπημένα θέματα συζήτησης τα τελευταία δυο χρόνια είναι η εξιστόρηση περιστατικών που κάποιος οπαδός της ομάδας συνάντησε τυχαία τον διάσημο προπονητή της. Κι αυτά τα περιστατικά είναι αμέτρητα, γιατί απλά ο Μαρσέλο Μπιέλσα, που σε κάθε ευκαιρία μιλάει για την σημασία των οπαδών και υπενθυμίζει σε όλους ότι το ποδόσφαιρο ανήκει στον απλό κόσμο, είναι ένας από αυτούς.

Δεν είναι άλλωστε πολλές οι περιπτώσεις παγκοσμίως που ένας τόσο διάσημος και εύπορος άνθρωπος μένει σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα πάνω από ένα μίνι-μάρκετ, κάνει τα ψώνια του στο τοπικό φτηνό σούπερ μάρκετ, κάθεται μόνος του με το λάπτοπ και αναλύει αγώνες στο τοπικό καφέ, κυκλοφορεί σχεδόν παντού με τη φόρμα της Λιντς (ακόμα και στην γιορτή της ομάδας που όλοι φόρεσαν τα καλά τους, ο Μπιέλσα έσκασε μύτη με τη φόρμα και ύφος “μου κλέβετε πολύτιμο χρόνο που θα μπορούσα να είχα αφιερώσει βλέποντας δυο παιχνίδια της League Two”) και επιλέγει να περπατάει μια διαδρομή περίπου 10 χλμ μέχρι το προπονητικό κέντρο, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών όπως είδαμε στην αρχή!


Όταν η αγάπη του κόσμου για έναν προπονητή πασπαλίζεται με πολλή γραφικότητα και λίγη μούρλα, το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό

Αυτή η αδιαφορία του για τις κλασικές ανέσεις που συνήθως προσφέρουν τα πολλά χρήματα (τα πιο γνωστά έξοδα του τον τελευταίο χρόνο είναι το τεράστιο ποσό που έδωσε για να χτιστεί στο Ροσάριο το ξενοδοχείο δίπλα στις εγκαταστάσεις της αγαπημένης του Νιούελ’ς, σαν δώρο για τα όσα του πρόσφερε η αγαπημένη του ομάδα τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, και αυτά που έδωσε πέρσι από το μισθό του για να καλυφθεί το πρόστιμο της Λιντς για το ‘Spygate’, που θεωρούσε ότι ήταν δικό του προσωπικό λάθος και όχι της ομάδας) και η συνεπακόλουθη εμμονή του με το ποδόσφαιρο δεν είναι κάποιο νέο καπρίτσιο.

Γεννημένος σε μια ευκατάστατη οικογένεια, γεμάτη δικηγόρους και πολιτικούς, ο Μπιέλσα στράφηκε εξ αρχής προς έναν άλλο τρόπο ζωής κι αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν (και το κάνουν σε μια εκπομπή που του είχε αφιερώσει το Canal+ όταν δούλευε στην Ισπανία) όσοι συνεργάστηκαν ή όσοι έχουν απλά συναναστραφεί μαζί του. Σύμφωνα με αυτούς, τις εποχές που ο Αργεντινός ήταν προπονητής στην εθνική Αργεντινής και αργότερα στην εθνική Χιλής, επέλεγε να μείνει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου σε ένα λιτό δωματιάκι, με ένα κρεβάτι και ένα γραφείο, μέσα στο προπονητικό κέντρο των δυο ομάδων! Σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες ιστορίες του αφιερώματος, ένας Χιλιανός που έχει φούρνο δίπλα στο προπονητικό κέντρο της εθνικής ανακαλεί τις καθημερινές επισκέψεις του τότε προπονητή της, που κατέληγαν πάντα με τον ίδιο, σχεδόν 5λεπτο, επίλογο: “Κερασμένα από το μαγαζί”. “Όχι, δεν το δέχομαι, θέλω να πληρώσω”. “Όχι, δεν σ’αφήνω να πληρώσεις”. “Αν δεν με αφήσεις, δεν θα έρθω ξανά”. “Δεν με νοιάζει. Να μην έρθεις ξανά. Δεν θα πληρώσεις.”

Κι αν οι εξωγηπεδικές συνήθειες του και στο νέο κεφάλαιο της ζωής του, στη Λιντς, του έχουν δώσει τον χαρακτηρισμό “άνθρωπος του λαού”, τα όσα συμβαίνουν στο χόρτο τον έχουν μετατρέψει στην Αγγλία από “Loco” σε “God”. Αν η Λιντς πελαγοδρομούσε στο γήπεδο, κανένα από όλα τα παραπάνω δεν θα είχε ιδιαίτερη αξία και σίγουρα δεν θα υπήρχαν στα social media ολόκληρες λίστες με εκατοντάδες ποστ που απλοί άνθρωποι ανεβάζουν τις φωτογραφίες και τις εμπειρίες τους από κάποια τυχαία συνάντηση με τον νέο “Θεό” τους.



“Ο Μπιέλσα περπατάει μόνος του μέχρι το προπονητικό”, “ο Μπιέλσα χαρίζει γλυκά σε παιδιά”, “ο Μπιέλσα κάνει τα ψώνια του με τη φόρμα της ομάδας”, “ο Μπιέλσα αναλύει σε έναν περαστικό το σύστημα της Λιντς”, “ο Μπιέλσα με το λάπτοπ του στο τοπικό καφέ κρατάει σημειώσεις για το επόμενο ματς ενώ μια θεία του ζητάει να βγούνε φωτογραφία” είναι κάποια παραδείγματα από τα εκατοντάδες ποστ του σχετικού thread στο twitter

Τα ‘παγώνια’ όμως ζούνε μια… νέα μικρή χρυσή εποχή, που μπορεί για την ώρα να απέχει έτη φωτός από τις επιτυχίες των 60s ή των αρχών των 00s αλλά έχει καταφέρει να ενθουσιάσει ξανά όλη την πόλη και να επαναφέρει σε παλιότερα επίπεδα την τρέλα και το πάθος της για το ποδόσφαιρο, μετά από μια 15ετια γεμάτη αποτυχίες, γκρίνιες και μπόλικη μιζέρια στις μικρότερες κατηγορίες.

Ο Μαρσέλο Μπιέλσα παρέλαβε πέρσι το καλοκαίρι ένα ρόστερ που την προηγούμενη σεζόν είχε τερματίσει στο κάτω μισό της βαθμολογίας, πιο κοντά στον υποβιβασμό παρά στις θέσεις που οδηγούν σε απ’ευθείας άνοδο, και όπως έκανε σχεδόν πάντα στην καριέρα του, προτίμησε να δουλέψει με αυτά που έχει, παρά να στραφεί αμέσως σε δαπανηρές, ξένες ενισχύσεις. Κάνοντας ελάχιστες μεταγραφές και ποντάροντας κυρίως σε κάποιους δανεικούς, δούλεψε πάνω στους παίκτες που είχε και παρουσίασε ένα σύνολο που είχε ελάχιστη σχέση με αυτό της προηγούμενης σεζόν, παρ’ότι ουσιαστικά αποτελούταν από τα ίδια συστατικά. Η εντυπωσιακή περσινή σεζόν της Λιντς απέφυγε σε μεγάλο βαθμό ακόμα και το κλασικό πλέον, “κάψιμο του Μπιέλσα”, κατά το οποίο οι ομάδες του συνήθως τα φτύνουν λίγο πριν το φινάλε της σεζόν (κάτι που πήγε να συμβεί και φέτος το χειμώνα), εξαιτίας της τρομερής έντασης με την οποία δουλεύουν καθ’όλη τη διάρκεια της.

Η σφαλιάρα όμως δεν αποφεύχθηκε τελικά αφού η Λιντς κατάφερε ακριβώς στο φινάλε να αποκλειστεί από τον τελικό των πλέι οφ ανόδου, χάνοντας από τη Ντέρμπι Κάουντι με 2-4 μέσα στο Έλαντ Ρόουντ, παρ’ότι προηγήθηκε με 1-0 και παρ’ότι είχε ιδανικό σκορ πρόκρισης από το πρώτο παιχνίδι, καθώς είχε κερδίσει και μέσα στην Ντέρμπι με 1-0!



Η αποτυχία πόνεσε τους πάντες, αφού πολλοί είχαν πιστέψει ότι είχε φτάσει επιτέλους η ώρα να επιστρέψει η Λιντς εκεί που ανήκει, στην Πρέμιερ Λιγκ, αλλά απ’ότι φάνηκε δεν επηρέασε καθόλου τη σχέση λατρείας του κόσμου με τον Μπιέλσα και με την ομάδα που παρουσίασε. Μια ομάδα με συγκεκριμένο πλάνο και τρεξίματα, τα οποία στηρίζονται στις λίγο ακραίες προπονήσεις του, που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και ένα διπλό σε φουλ ένταση, κατά το οποίο το παιχνίδι δεν σταματάει ούτε δευτερόλεπτο ακόμα κι όταν η μπάλα βγει έξω, φτάνοντας τους παίκτες στα όρια τους.

Ο, φημισμένος για την περιέργεια του που τον έχει απομακρύνει/διώξει από αρκετές δουλειές στο παρελθόν, Αργεντινός αποφάσισε το καλοκαίρι να παραμείνει στην Αγγλία για να δοκιμάσει για δεύτερη φορά, οι φίλοι της Λιντς το πανηγύρισαν με την καρδιά τους σαν μεγάλη νίκη σε ντέρμπι και η δικαίωση για όλους φαίνεται να έρχεται τώρα, έστω και λίγο καθυστερημένα λόγω πανδημίας. Δυο παιχνίδια πριν το τέλος (όλως τυχαίως το πρώτο από αυτά είναι απέναντι στην Ντέρμπι Κάουντι, την ομάδα που κατέστρεψε πέρσι τα όνειρα των οπαδών της), η Λιντς έχει εξασφαλίσει την άνοδο της στην Πρέμιερ Λιγκ, από την οποία απουσιάζει τα τελευταία 16 χρόνια.

Πιστός στην ποδοσφαιρική φιλοσοφία του, ο Μπιέλσα δεν ανοίχτηκε ούτε στο φετινό μεταγραφικό παζάρι (στα δυο αυτά χρόνια παρουσίας του η Λιντς έχει θετικό απολογισμό στις μεταγραφές, αφού έχει βγάλει πάνω από 30Μ λίρες ενώ οι ηλικίες αυτών που έφυγαν ήταν μεγαλύτερες από αυτές των νέων αποκτημάτων), εξέλιξε τις περσινές τακτικές του κρατώντας όμως την ίδια ένταση στο παιχνίδι της ομάδας, κάλυψε τα οποία κενά θεωρούσε πως υπάρχουν με κάποιους πιτσιρικάδες (ο αριθμός των νεαρών που έχουν κάνει το ντεμπούτο τους με αυτόν στον πάγκο έχει φτάσει ήδη τους 11!) και εμφάνισε μια Λιντς ακόμα καλύτερη από την περσινή.



Μια Λιντς που κράτησε τους αυτοματισμούς και την ταχύτητα στις αντεπιθέσεις που την χαρακτήριζε και πέρσι αλλά που ταυτόχρονα βελτίωσε εντυπωσιακά την αμυντική της ικανότητα, με ένα εξουθενωτικό αλλά και αποτελεσματικό πρέσινγκ. Τα ‘παγώνια’ έχουν αυτή τη στιγμή την καλύτερη άμυνα στην κατηγορία κι αυτό έχει βοηθήσει πολύ στο να σπάσουν το ρεκόρ πόντων της ομάδας σε μια σεζόν, με δυο παιχνίδια να απομένουν! Ο τελευταίος προπονητής της που κατάφερε να τερματίσει δυο συνεχόμενες σεζόν στην πρώτη 3αδα, ανεξαρτήτως κατηγορίας, ήταν ο θρυλικός Ντον Ρέβι στις αρχές των 70s.

Κι αν για έναν εξωτερικό παρατηρητή αυτά φαίνονται λίγο αστεία κατορθώματα, καθώς μιλάμε για τη 2η κατηγορία της Αγγλίας, για τους οπαδούς της Λιντς αυτοί είναι θρίαμβοι, ικανοί να ξεσηκώσουν μια κουρασμένη από τις πίκρες πόλη, που πριν από τον ερχομό του Αργεντινού έβλεπε το καμάρι της να έχει βαλτώσει. Από το 2010 που επανήλθε η Λιντς στην Τσάμπιονσιπ οι δυο μοναδικές φορές που κατάφερε να τερματίσει σε θέσεις που οδηγούν είτε σε απ’ευθείας άνοδο, είτε στα πλέι οφ ανόδου, ήταν αυτές οι δυο σεζόν του Μπιέλσα.



Η φαινομενικά ατέλειωτη αυτή αναμονή για την επιστροφή στα μεγάλα σαλόνια αποτυπώνεται ιδανικά στις δυο αυτές εικόνες ενός τυχαίου οπαδού, του Ρίκι Άλμαν, που ‘παίζουν’ πολύ αυτές τις μέρες στην Αγγλία. Στη μια βλέπουμε τον 27χρονο Άγγλο όπως είναι τώρα, έτοιμο να ζήσει τη Λιντς για πρώτη φορά στη μεγάλη κατηγορία ως ενήλικας. Δεξιά ο 11χρονος τότε Άλμαν σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές και στενάχωρες εικόνες στην σύγχρονη ιστορία της ομάδας, σε ένα από τα τελευταία της παιχνίδια στην Πρέμιερ Λιγκ την άνοιξη του 2004, παρακολουθεί την αποτελειωτική 4αρα από τη Μπόλτον, έχοντας γράψει στο στήθος του με μαρκαδόρο: “Leeds till i die”.
blog.stoiximan.gr
El Sombrero

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #467 στις: Κυρ 19 Ιούλ 2020 21:54 »
Όλοι, μεταξύ τους κ γω, περίμεναν τελικό του Μάντσεστερ στο άδειο Γουέμπλεϊ.... στο Κουβά άπαντες.... :P
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος pastakis

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4.331
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #468 στις: Κυρ 19 Ιούλ 2020 22:01 »
Τον Ντε Χεα τον ρωτησες;

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Συνδεδεμένος RASTA

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2.776
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #470 στις: Σαβ 25 Ιούλ 2020 16:10 »

Από το πέταλο στον πάγκο και από την 3η κατηγορία στην 1η: Το υπέροχο ταξίδι του Κρις Γουάιλντερ

Όταν είσαι παιδί και ξεκινάς να υποστηρίζεις μια ομάδα, τα όνειρα σου είναι λίγο-πολύ συγκεκριμένα. Αρχικά θέλεις να είσαι όσο πιο κοντά γίνεται στα ινδάλματα σου, μετά αποκτάς τη δική σου θέση στην κερκίδα και μετά ονειρεύεσαι πως φοράς κι εσύ τη φανέλα της και την οδηγείς σε αξέχαστες επιτυχίες, προσφέροντας χαρά σε όλους αυτούς με τους οποίους πανηγύριζες μαζί στις εξέδρες. Ο Κρις Γουάιλντερ τα έκανε όλα αυτά, έστω και με λίγο διαφορετικό τρόπο.

Γεννημένος στην ευρύτερη περιοχή του Σέφιλντ, μεγάλωσε σε οικογένεια που υποστηρίζει την τοπική Γιουνάιτεντ και έτσι από πολύ μικρός βρέθηκε να περνάει μέρος της ζωής του στο Μπράμαλ Λέιν, είτε ως οπαδός στην κερκίδα (το πρώτο ντέρμπι του Σέφιλντ που είδε από εκεί ήταν σε ηλικία 12 χρονών), είτε ως ball boy. Το τρίπτυχο των παιδικών ονείρων ολοκληρώθηκε αρκετά νωρίς, στα 19 του, όταν φόρεσε και τη φανέλα της ομάδας, τότε που αυτή αγωνιζόταν στη 2η κατηγορία. Σαν παίκτης ήταν ένας τίμιος δεξιός μπακ, που μπορεί να μην είχε τα φόντα να οδηγήσει την αγαπημένη του ομάδα πολύ ψηλά αλλά μπορούσε τουλάχιστον να καυχιέται πως για περισσότερα από 100 παιχνίδια τίμησε τη φανέλα της, δίνοντας ό,τι μπορούσε να δώσει.

Κι ενώ για τους περισσότερους κάπου εδώ το όνειρο ολοκληρώνεται, αναγκάζοντας τους να επιστρέψουν στην αρχική σχέση τους με την ομάδα, δηλαδή αυτή του οπαδού, ο Γουάιλντερ βρήκε ένα ξεχωριστό τρόπο αφού κρέμασε τα παπούτσια του να προσφέρει στο σύλλογο και από άλλο πόστο. Μετά από μια προπονητική καριέρα 15 χρόνων στις πολύ μικρές κατηγορίες της Αγγλίας (στις οποίες τα πήγε εξαιρετικά, είτε κατακτώντας τοπικά τρόπαια, είτε κερδίζοντας σημαντικές ανόδους, όπως το 2010 που επανέφερε την Όξφορντ Γιουνάιτεντ στη Φούτμπολ Λιγκ), το καλοκαίρι του 2016 επέστρεψε στην αγαπημένη του ομάδα αυτή τη φορά ως προπονητής.



Η κατάσταση που συνάντησε εκεί δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Η Γιουνάιτεντ είχε κολλήσει στην 3η κατηγορία από το 2011 ενώ την προηγούμενη σεζόν από την πρόσληψη του είχε τερματίσει στην 11η θέση. Μέσα σε λίγες εβδομάδες εκείνο το καλοκαίρι ο Γουάιλντερ ανανέωσε το έμψυχο δυναμικό, ποντάροντας κυρίως σε ελεύθερους και σε παίκτες που θεωρούσε ότι ταίριαζαν στην κατηγορία, και δούλεψε πολύ στο ψυχολογικό κομμάτι, με πιο χαρακτηριστική από όλες την κίνηση να δώσει άμεσα το περιβραχιόνιο σε έναν παίκτη-οπαδό, που είχε επιστρέψει στο Σέφιλντ ένα χρόνο πριν: Τον Μπίλι Σαρπ. Οι σωστές, κατ’αυτόν, ενέργειες είχαν γίνει, η ομάδα έδειξε ένα καλό πρόσωπο στα φιλικά και η αισιοδοξία για μια διαφορετική επιτέλους σεζόν είχε επανέλθει. Μέχρι που ξεκίνησε η σεζόν.

Πρώτη αγωνιστική, ήττα μέσα στο Μπόλτον. Δεύτερη αγωνιστική, ισοπαλία εντός με τη Ρότσντειλ. Ακολουθεί μια ντροπιαστική τριάρα εντός έδρας από την Σάουθεντ Γιουνάιτεντ και η κατρακύλα συνεχίζεται με ήττα μέσα στη Μίλγουολ. Τέσσερα παιχνίδια, 2 γκολ υπέρ, 1 βαθμός στο σακούλι, πάτος της βαθμολογίας. Για άλλη μια χρονιά το τρένο της ανόδου φαινόταν πως απομακρυνόταν, κι αυτή τη φορά πριν καν πιάσουν τα πρώτα κρύα. Ο Γουάιλντερ όμως αποδείχτηκε ψύχραιμος στις αντιδράσεις του και επιβεβαίωσε τον χαρακτήρα του old school προπονητή που του είχαν κολλήσει από νωρίς. Βλέποντας την ψυχολογία να έχει πιάσει πάτο κατά την επιστροφή από το Μίλγουολ, έβαλε το χέρι στην τσέπη και κέρασε τους πάντες μερικές γύρες από μπύρες, τις οποίες συνόδευσε με μια ενθαρρυντική ομιλία, που υπενθύμιζε σε όλους πως δεν έχει καμία αμφιβολία πως αυτή η ομάδα θα τα καταφέρει. Και όπως συμβαίνει συχνά στη ζωή, οι μπύρες έπιασαν τόπο.

Στα επόμενα 22 παιχνίδια η Γιουνάιτεντ έχασε μόνο ένα! Με τον Μπίλι Σαρπ να κάνει μαγική σεζόν, την οποία και ολοκλήρωσε ως πρώτος σκόρερ της κατηγορίας με 30 γκολ, οι παίκτες του Γουάιλντερ έκαναν ουσιαστικά περίπατο, εξασφαλίζοντας την άνοδο αρκετές αγωνιστικές πριν το φινάλε. Όταν αυτό ήρθε, η πρωταθλήτρια μετρούσε 100 πόντους (ρεκόρ στην ιστορία της) και 21 γκολ περισσότερα από την δεύτερη καλύτερη επίθεση της League One.


Γουάιλντερ και Σαρπ. Ένας προπονητής-οπαδός με έναν παίκτη-οπαδό

Η επόμενη σεζόν αποδείχτηκε αναγνωριστική. Αν και ο Γουάιλντερ επέλεξε να στηριχθεί κατά κύριο λόγο στους παίκτες που θεωρητικά είχε ‘στρατολογήσει’ απλά για να ανεβάσουν την ομάδα από την 3η κατηγορία, αυτοί κατάφεραν να σταθούν αξιοπρεπώς και στο αρκετά ζόρικο και ανταγωνιστικό επίπεδο της Τσάμπιονσιπ. Η 10η θέση με το συγκεκριμένο μπάτζετ θεωρήθηκε τότε σημαντική επιτυχία αλλά η συνέχεια έδειξε ότι ήταν απλά το πρώτο βήμα.

Ένα χρόνο αργότερα, ο Κρις Γουάιλντερ έγινε ο πιο ευτυχισμένος φίλαθλος της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, αφού ήταν αυτός που την οδήγησε στη δική της Γη της Επαγγελίας, την Πρέμιερ Λιγκ. Μια κατηγορία στην οποία τα προηγούμενα 25 χρόνια είχε αγωνιστεί μόλις μια σεζόν, το 2006-07, που αναμενόμενα είχε ολοκληρωθεί με τον υποβιβασμό της. Μια κατάληξη που φάνταζε πάντως πάρα πολύ πιθανή και τώρα. Με ένα πολύ μικρό για τα δεδομένα της κατηγορίας μπάτζετ, με παίκτες που είχαν ελάχιστη εμπειρία από τέτοιο επίπεδο και με έναν προπονητή που τους αγώνες της Πρέμιερ Λιγκ τους έβλεπε μόνο στην τηλεόραση, η Γιουνάιτεντ ήταν το περσινό καλοκαίρι το πρώτο φαβορί για υποβιβασμό.

Ο 52χρονος προπονητής της όμως δεν είχε ξεμείνει από κόλπα. “Έπρεπε να ενεργήσουμε έξυπνα στις μεταγραφές αφού στο κομμάτι των χρημάτων και των επενδύσεων είμαστε πολύ πίσω σε σχέση με τις άλλες ομάδες. Έχουμε δημιουργήσει μια δική μας μεθοδολογία, με μεγάλη έμφαση στο στατιστικό κομμάτι, στο πως χειριζόμαστε τους μεταγραφικούς μας στόχους και για την ώρα φαίνεται να λειτουργεί τέλεια για εμάς”.


(Πηγή γραφικού: Sky Sports)

Όσον αφορά την κλασική προπονητική, εντός των τεσσάρων γραμμών, μέσα σε ελάχιστους μήνες παρουσίας στο τοπ επίπεδο της Αγγλίας, ο Γουάιλντερ έδειξε πως είναι κάτι παραπάνω από ένας “ειδικός στις ανόδους από χαμηλές κατηγορίες”. Από την αρχή σχεδόν, η Σέφιλντ διέψευσε τις προσδοκίες όλων, πως θα παλεύει για την παραμονή της, και κοιτούσε διαρκώς προς τις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας. Τις προηγούμενες εβδομάδες όλη η κόκκινη πλευρά της πόλης ζούσε με το όνειρο της πρώτης εξόδου στην ιστορία της ομάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.



Η ήττα από την Έβερτον την προηγούμενη αγωνιστική κατάστρεψε αυτό το όνειρο αλλά αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από το τρομερό φετινό επίτευγμα. Σε περίπτωση νίκης απέναντι στη Σαουθάμπτον την Κυριακή η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ θα τερματίσει στην 8η θέση, κι αυτή θα είναι η καλύτερη επίδοση της ομάδας στην 1η κατηγορία από το πολύ μακρινό 1975!

Το πιο εντυπωσιακό όλων είναι ότι όλο αυτό ο Κρις Γουάιλντερ το κατάφερε στηριζόμενος σε αρκετούς παίκτες που θεωρητικά δεν θα μπορούσαν ποτέ να σταθούν απέναντι σε τέτοιους αντιπάλους. Σε αρκετά φετινά παιχνίδια οι περισσότεροι παίκτες της 11αδας ήταν παίκτες που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο και πέρσι, στη 2η κατηγορία. Όπως λέει και ο ίδιος: “Όταν αποκτούσαμε παίκτες τα προηγούμενα χρόνια, ήταν απλά για να μας βγάλουν από εκείνες τις κατηγορίες. Εξαιτίας της ταχύτητας που έγιναν όλα, δεν ξέραμε σίγουρα αν αυτοί που είχαμε στη League One θα μπορούσαν να παίξουν το ίδιο καλά και στην Πρέμιερ Λιγκ. Κατάφεραν όμως να κερδίσουν αυτό το δικαίωμα με τις εμφανίσεις τους στην Τσάμπιονσιπ και φέτος μας απέδειξαν ξανά ότι μπορούν. Υπάρχουν αμέτρητα τέτοια παραδείγματα, όπως ο Βάρντι και ο Μαγκουάιρ. Παίκτες που από το πουθενά, έφτασαν στην Πρέμιερ Λιγκ και την εθνική. Έχω απεριόριστο σεβασμό σε αυτούς τους ανθρώπους που έκαναν όλο αυτό το ταξίδι.”

Τον ίδιο ακριβώς σεβασμό έχουμε φυσικά κι εμείς (και χιλιάδες άλλοι φίλαθλοι που τον αποθεώνουν συνεχώς στα σόσιαλ μίντια) για κάποιον που έκανε με υπομονή το ‘αγροτικό’ του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας πριν επιστρέψει στην αγαπημένη του ομάδα και την οδηγήσει μέσα σε πολύ μικρό διάστημα από τις εκδρομές στα χωριά της 3ης κατηγορίας στην Πρέμιερ Λιγκ και στην διεκδίκηση μιας θέσης που οδηγεί στην Ευρώπη. Για έναν προπονητή-οπαδό που μετά από μια δύσκολη αλλά κρίσιμη νίκη στην Τσάμπιονσιπ, που κράτησε ζωντανά τα όνειρα του συλλόγου για άνοδο, πήρε τη μπάλα του αγώνα και από την ευτυχία του την κλώτσησε τόσο δυνατά στον αέρα που την επόμενη μέρα στην προπόνηση το όνομα του κοσμούσε τη λίστα των τραυματιών: “Δεν έχω κάτι να πω γι’αυτό. Απλά απολαμβάνω να δουλεύω για την ομάδα που αγαπάω.”

https://blog.stoiximan.gr/chris-wilder/
« Τελευταία τροποποίηση: Σαβ 25 Ιούλ 2020 20:04 από fon7 »
" Ανυποχώρητος: σημαίνει να είναι το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου κι εσύ να του λες άντε γαμήσου... "

Fidel Castro

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #471 στις: Σαβ 25 Ιούλ 2020 20:06 »
Τον λένε Τόμας Σούτσεκ, είναι αμυντικό χαφ και το τελευταίο 6μηνο έπαιζε δανεικός στη Γουέστ Χαμ από τη Σλάβια Πράγας. Οι Άγγλοι αποφάσισαν να τον αγοράσουν από τους Τσέχους και η μεταγραφή θα κοστίσει περίπου 20Μ. Το πιο ωραίο είναι ότι ένα 10% θα δοθεί στην πρώτη ομάδα του παίκτη, τη Σλόβαν Χάβλικουβ Μπροντ, μια ημι-επαγγελματική ομάδα 4ης κατηγορίας, που με αυτό το ποσό για έναν παίκτη που ανέδειξε και γαλούχησε όταν αυτός ήταν έφηβος θα καλύψει από τώρα το μπάτζετ της για τα επόμενα 10 χρόνια!

El Sombrero

Αποσυνδεδεμένος fon7

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 15.330
    • Προφίλ
Απ: Για τους εραστές του Αγγλικού.....
« Απάντηση #472 στις: Τετ 29 Ιούλ 2020 22:07 »
Το ποδόσφαιρο χρειάζεται τον 12ο παίκτη του

Οι Holmesdale Fanatics σε συνεννόηση με την Crystal Palace και τους ποδοσφαιριστές της, κανόνισαν να φορεθούν τα παρακάτω μπλουζάκια στο ζέσταμα της ομάδας πριν από τον αγώνα με την Chelsea στις 07/07/20, με το ξεκάθαρο μήνυμα “Το ποδόσφαιρο χρειάζεται τον 12ο παίκτη του”! Όπως αναφέρουν και στην ανακοίνωση, το μήνυμα ενισχύει το γεγονός ότι παρά τα εκατομμύρια των τηλεοπτικών και των διογκωμένων μισθών, οι φίλαθλοι είναι αυτοί που “φέρνουν” την πραγματική αξία στο ποδόσφαιρο, και αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό τις τελευταίες βδομάδες με τα άδεια, χωρίς ψυχή γήπεδα!
Σε ένα πρωτάθλημα όπως η Premier League όπου πάνε και έρχονται αμέτρητα εκατομμύρια, τέτοιες κινήσεις αποκτούν μεγαλύτερη αξία. Και ειδικά όταν μιλάμε για μια χώρα όπου ξεκίνησε το ποδόσφαιρο και οι άνθρωποι ζουν και αναπνέουν για αυτό ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου ή κερκίδας όπου κάθονται. Επίσης δεν είναι τυχαίο που το συγκεκριμένο group μας έχει απασχολήσει πολλές φορές… για καλό λόγο! Μιας και μιλάμε ίσως για το μοναδικό στη χώρα που λειτουργεί με τη φιλοσοφία των Ultras!


humbazine.gr