Θα ξεκινήσω ξεκαθαρίζοντας ότι απεχθάνομαι όλο αυτό το περιπλανώμενο μπουλούκι των Ελλήνων προπονητών που γυρνάνε από ομάδα σε ομάδα χωρίς να έχουν δείξει πουθενά τίποτα. Φέρε μου Πέτερσον και Όγιος, Γιαννικηδες και Χριστόπουλους, ακόμα και Πόμς, και πάρε μου την ψυχή. Όχι γιατί τέτοιες περιπτώσεις θα αφήσουν εξ ορισμού έργο, αλλά γιατί σου δημιουργούν την προσδοκία ότι μπορεί να δεις κάτι διαφορετικό, κάτι έξω από τα συνηθισμένα του μέσου Έλληνα προπονητή.
Στην παρούσα φάση που είμαστε όμως, τέτοια προχωρημένα κόλπα δε χωράνε και στο δικό μου το μυαλό έχει σφηνώσει ένα μόνο όνομα, το απολύτως αντίθετο από το προφίλ που κανονικά θέλω στην ομάδα μου. Μου έχει καρφωθεί η ιδέα ότι ο μόνος που μπορεί να μας σώσει, ακόμα και με αυτό το ρόστερ όπως είναι, είναι ο Μπάμπης ο Τεννες. Αν με ρωτήσεις γιατί, δεν έχω κάποια απόλυτα λογική απάντηση, μόνο την αίσθηση ότι σε συνθήκες υψηλής πίεσης και περιορισμένου ταλέντου, ο συγκεκριμένος θα μπορέσει να περάσει στους παίκτες δυο-τρια απολύτως βασικά και απαραίτητα για να πάρεις το μισο-μηδεν εκεί που το χρειάζεσαι.
Μπορεί να μιλάει κι η απελπισία, δεν ξέρω.