Λοιπόν μάγκες, τέρμα τα δίφραγκα ...
Ηρθε ο καιρός πια να αποδεχθούμε ότι ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ μας ασθενής "τελειώνει", και ας το πάλεψαν κάποιοι λίγοι έως ελάχιστοι "γιατροί" (βλ. dr. Σιόντης) και λίγες χιλιάδες "νοσηλευτικό προσωπικό"...
ΜΕ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ τον βλέπουμε κάθε μέρα να ψυχορραγεί, και όχι μόνο... Κάθε μέρα βρίσκονται και νέα, και παλιά, και νεότερα,, και άλλα και άλλα κοράκια και γύπες να ξεσκίζουν τις σάρκες του ...
Δεν τον λυπάστε μωρέ; Δεν τον σέβεστε;;;
Ε, λοιπόν basta, γαμώ τον αντίχριστό μου ...
Ας τον αφήσουμε πια να ηρεμήσει, να κλείσει τα μάτια και να "φύγει" με όση αξιοπρέπεια και περηφάνια του έχει μείνει, και ας τον θυμόμαστε δυνατό, ακαταμάχητο, πολεμιστή ...
Ειλικρινά, δεν αντέχεται άλλο αυτό το πράγμα, αυτό το μαρτύριο της σταγόνας...
Παραδώστε τα "κλειδιά" στους πουθενάδες, "αγαπητούς" του (προύχοντες, επαίοντες, κλπ αχταρμάδες του μίζερου τούτου τόπου) και αφήστε τους να μυξοκλάψουν για τον μακαρίτη... Ας μαζεύονται στα καφενεία, στις τηλεοράσεις να καμαρώνουν τις ομαδάρες της καρδιάς τους και φού δεν καταδέχθηκαν να κάνουν κάτι γι` αυτόν, τουλάχιστον ας μην τον κάνουν να υποφέρει περισσότερο ... Αφού ήθελαν να κάνουν τη πόλη Πύργο, Μυτιλήνη, Ιλίσια και δεν ξέρω εγω τι άλλο, ορίστε... ιδού, πεδίον δόξης λαμπρόν ...
Αφήστε τους να τακτοποιήσουν και να "μοιράσουν" αυτοί πια τα κακοφορμισμένα πανωφόρια του (το γήπεδο ντε και τις λοιπές εγκαταστάσεις - να δω ρε πούστη, ποιος θα αναλάβει τα έξοδα συντήρησης κλπ) και μετά όλοι μαζί αυτοί να πάνε να φτιάξουν κάτι καινούργιο, αντίστοιχο - καλά εντάξει λέμε και καμια μαλακία να περάσει η δύσκολη ώρα ...
Ας πάνε να φτιάξουν τα βικος τριγώνια για να ικανοποιήσουν και τα τοσοδούλικα εγώ τους ... Ε, άντε γαμίδια πια ...
Αφήστε τον μόνο... Μόνο αυτό ... Κλαίει η ψυχή μου, κάθε μέρα ...
Και όλοι εμείς που μεγαλώσαμε, κλάψαμε, γελάσαμε και ταυτιστήκαμε με τον θρυλικό ΑΓΙΑΞ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ - κλαίω, γαμώ τον αντίθεό μου - ας μαζευόμαστε κάπου κάπου, εκεί κατά τον Ιούνιο, να θυμόμαστε ανόδους, μπαράζ, υποβιβασμούς, θρυλικές νίκες και αβάσταχτες ήττες, ΠΑΙΧΤΑΡΑΔΕΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΕΣ και τις δύο και μοναδικές φορές που ο ΤΑΥΡΟΣ ΜΑΣ ταξίδεψε στα πέρατα της Ευρώπης ...
Δεν αντέχεται αυτό το σαράκι, ρε πούστη μου...
Ας τον αφήσουμε να "φύγει", να ΗΣΥΧΑΣΕΙ... και ας τον ξεπροβοδίσουμε στα εξήντα του, με μία μάζωξη, ένα πανηγύρι όπως του πρέπει, που να λέμε όσο ζήσουμε, ¨ήμουν και γω εκεί"...
